# data[].attributes.body
Sylvia (1932-1963) was een Amerikaanse dichteres en schrijfster. The Colossus, Ariel en The Bell Jar zijn  zeer bekende werken van haar.  Tijdens heel haar volwassen leven had ze veel problemen met zware depressies en bipolariteit. Ze had twee kinderen samen met Ted Hughes, Frieda en Nicolas. Uiteindelijk pleegde ze zelfmoord met het gas van haar oven. In veel gedichten wordt er verwezen naar zelfmoord en gasvergiftigingen, dus het was duidelijk dat ze er veel mee bezig was.

# data[].attributes.body
Ik heb het weer gedaan

Eens in de tien jaar

Slaag ik er in –

Een soort wandelend mirakel, mijn vel

Schitterend als een Nazi lampenkap,

Mijn rechtervoet

Een presse-papier,

Mijn gelaat een onopvallend, fijn

Joods linnen.

Pel de rafels af

O mijn vijand.

Jaag ik schrik aan?

De neus, de oogholtes, het intacte gebit?

De wrange geur

Zal over een dag verdwijnen.

Gauw, gauw zal het vlees

Waaraan het grafhol vrat

Thuis aan me zijn

En ik een glimlachende vrouw.

Ik ben pas dertig.

En als een kat kan ik negen maal sterven.

Dit is Nummer Drie.

Wat een rotzooi

Om elk decennium af te maken.

Wat een miljoen vezels.

De nootjes knabbelende menigte

Schuift aan om te zien

Hoe ze mij hand en voet los wikkelen –

De grote striptease.

# data[].attributes.body
In haar gedicht lijkt het alsof de dood elk moment kan komen. Het is te vergelijken met iemand die onder schot gehouden wordt en de trekker elk moment overgehaald kan worden.

# data[].attributes.body
Ik heb dit gedicht niet gekozen omdat ik mijzelf er in herken, maar omdat ik het heel mooi vind hoe je Sylvia er in ziet. Het is zo jammer om haar onvermijdelijke lot telkens te lezen in haar gedichten. Ook al schrijft ze niet noodzakelijk over zichzelf, ze geeft toch haar eigen emoties zeer goed weer. Tijdens het lezen van Lady Lazarus kan ik het echt al voor me zien, wat ik niet vaak heb bij gedichten.