# data[].attributes.headline
ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΦΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.subject
ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΦΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.body
ΙΣΤΟΡΙΑ + ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ

Μέχρι πριν έναν αιώνα η Αφρική ήταν ελάχιστα γνωστή, αν και βρίσκεται πολύ κοντά στην Ευρώπη. Η έρημος της Σαχάρας τη χωρίζει ουσιαστικά σε δύο κομμάτια : στη βόρεια ή λευκή Αφρική και στην κάτω από τη Σαχάρα ή Μαύρη Αφρική, με πολύ διαφορετική ιστορική εξέλιξη και περιορισμένη επικοινωνία και ανταλλαγή.

Μερικοί από τους πιο έντονους σταθμούς στην ιστορία της ήταν η κατάκτησή της από τους Αραβες που ξεκίνησε το 639 μ.Χ., η εισχώρηση του Ισλαμισμού ως θρησκείας (που πολλές φορές μάλιστα χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα για κατακτήσεις και για ίδρυση αυτοκρατοριών από ηγεμόνες). Μερικά από τα πιο δυνατά κράτη της Μ. Ηπείρου ήταν η Γκάνα, η αυτοκρατορία του Μάλι, το Κράτος του Σουγκάι, τα βασίλεια Μπουγκάντα, Κιτάρα, Τόρο, Ακόλε.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ ΑΦΡΙΚΗ

# data[].attributes.headline
ΦΥΛΕΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.subject
ΦΥΛΕΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.body
ΙΓΜΠΟ
Η Ίγκμπο (μερικές φορές Ντι Ίγκμπο ή Ίμπο), είναι εθνική ομάδα της Αφρικής και μία από τις τρεις μεγαλύτερες εθνικές ομάδες της Νιγηρίας, οι οποία συναντάται κυρίως στο νοτιανατολικό τμήμα της χώρας και είναι κατακερματισμένη σε διάφορες υποομάδες
Ίγκμπο μπορεί επίσης να βρεθούν στο Καμερούν και την Ισημερινή Γουινέα, καθώς και σε άλλες αφρικανικές χώρες σε μικρότερο βέβαια αριθμό. Απαντώνται πλέον και σε άλλες χώρες λόγω μετανάστευσης και του ατλαντικού δουλεμπορίου. Ο ακριβής αριθμός των Ίγκμπο που ζουν εκτός της Αφρικής δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί.

Οι Ίγμπο μιλούν τη γλώσσα Ίγκμπο, η οποία περιλαμβάνει εκατοντάδες διαφορετικές διαλέκτους.

Το 1967 μία ομάδα αυτονομιστών Ίγκμπο ανακήρυξε την ανεξαρτησία της και σχημάτισε το κράτος της Μπιάφρας. Η ενέργεια τους αυτή προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε μέχρι το 1970 και στοίχισε τη ζωή σε περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους.

# data[].attributes.headline
Αξιοθέατα της Αφρικής 

# data[].attributes.subject
Αξιοθέατα της Αφρικής 

# data[].attributes.body
. Πυραμίδες της Γκίζας, Αίγυπτος

Οι πυραμίδες της Γκίζας, λίγο έξω από το Κάιρο της Αιγύπτου, αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα του ανθρώπου. Το μοναδικό διασωθέν μνημείο από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου, η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, είναι ένα από τα παλαιότερα τουριστικά αξιοθέατα του κόσμου, χτισμένη πάνω από 5.000 χρόνια πριν.Υπάρχουν τρεις πυραμίδες στη Γκίζα: η Πυραμίδα του Χέοπα, γνωστή και ως «Μεγάλη Πυραμίδα», η λίγο μικρότερη Πυραμίδα του Χεφρήνου και η σχετικά μετρίου μεγέθους Πυραμίδα του Μυκερίνου. Στη Νεκρόπολη ανήκει και η περίφημη Μεγάλη Σφίγγα. Κάθε πυραμίδα είναι και ένας τάφος ενός βασιλιά της Αιγύπτου.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Πυραμίδες της Γκίζας, Αίγυπτος

# data[].attributes.headline
ΦΥΛΕΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.subject
ΦΥΛΕΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.body
ΚΑΒΥΛΟΙ (ΑΛΓΕΡΙΑ)
Οι Καβύλοι (αραβ. qabāʾil που σημαίνει φυλές) είναι φυλή νομάδων που ζουν στην περιοχή της Καβυλίας. Μιλάνε την Καβυλία γλώσσα. Έχουν πληθυσμό περ. 4 εκατομμύρια, από τους οποίους οι μισοί σχεδόν έχουν μεταναστεύσει στην Γαλλία. Παλαιότερα οι Καβύλοι θεωρούνταν δεινοί ναυαγιστές που με το χρόνο μεταβλήθηκαν σε ναυαγοσώστες.

Η Καβυλία γλώσσα ομιλείται τόσο στην καθημερινή ζωή, όσο και στις επαγγελματικές σχέσεις. Οι Καβύλοι προτιμούν την γλώσσα τους από την αραβική, ενώ στις εμπορικές σχέσεις τους χρησιμοποιούν συχνά την γαλλική γλώσσα.

Οι Καβύλοι είναι ως επί το πλείστον Μωαμεθανοί Σουνίτες, ενώ υπάρχει και μια μειονότητα Χριστιανών.

Εκτός από την παραδοσιακή καλλιέργεια της γης και την βιοτεχνία, οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται ως εργάτες σε ορυχεία, ενώ η βιομηχανία γενικά είναι υπό ανάπτυξη

# data[].attributes.headline
 Βουνό Κιλιμάντζαρο, Τανζανία

# data[].attributes.subject
 Βουνό Κιλιμάντζαρο, Τανζανία

# data[].attributes.body
Η Αφρική είναι γνωστή ως ένας από τους καλύτερους προορισμούς για ταξίδια περιπέτειας. Τι μπορεί να είναι πιο τολμηρό λοιπόν, από πεζοπορία μέχρι το ψηλότερο βουνό της Ηπείρου; Το όρος Κιλιμάντζαρο στην Τανζανία, ανέρχεται στα 5.896 μέτρα, πολύ κοντά στον Ισημερινό και μπορεί να το «κατακτήσει» οποιοσδήποτε είναι αποφασισμένος και έχει θέληση. Είναι το μοναδικό βουνό στην Αφρική του οποίου οι κορφές καλύπτονται με παγετώνες και η ανάβασή του γίνεται από μια διαδρομή, που περνά από πανέμορφα τοπία με πλούσια βλάστηση.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Βουνό Κιλιμάντζαρο, Τανζανία

# data[].attributes.headline
ΦΥΛΕΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.subject
ΦΥΛΕΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.body
ΜΑΣΣΑΪ
Οι Μασσάι (Massai), είναι μια νειλοχαμητική φυλή που κατοικεί στην νοτιοδυτική Κένυα, στη βόρεια Τανζανία και μία μικρή ομάδα στην βορειο-κεντρική Κένυα, βόρεια του όρους Κένυα, δίπλα στην συγγενική τους φυλή, τους Σαμπούρου (Samburu).
Κατάγονται από το Σουδάν όπως όλες οι νειλοτικές φυλές, από την ανατολική περιοχή του Νείλου απ' όπου και μετανάστευσαν παλιότερα προς τα νοτιοανατολικά, προς τα σημερινά εδάφη κατοίκησης τους.

Ασχολούνται με την κτηνοτροφία, διανύουν μεγάλες αποστάσεις με τις αγελάδες τους για να βρούνε νερό κι είναι φημισμένοι για τις πολεμικές τους ικανότητες. Οι άντρες πολεμιστές βάφουν τα μαλλιά τους με μια ιδική κόκκινη βαφή (ώχρα), φτιαγμένη ίσως από μια ουσία που βγαίνει από κάποιο φυτό της περιοχής.

# data[].attributes.headline
ΠΟΤΑΜΟΣ ΝΕΙΛΟΣ

# data[].attributes.subject
ΠΟΤΑΜΟΣ ΝΕΙΛΟΣ

# data[].attributes.body
Είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός του κόσμου και διασχίζει ερημική έκταση μήκους 2.000 χλμ. Εκατοντάδες παραπόταμοι τον εμπλουτίζουν με τα νερά τους. Από αυτούς αξίζει να μνημονεύσουμε τον Λευκό και τον Γαλάζιο Νείλο. Τα νερά του Λευκού Νείλου προέρχονται από τη λίμνη Βικτώρια και είναι πιο διαυγή από τα νερά του Γαλάζιου Νείλου, ο οποίος διασχίζει τα αιθιοπικά υψίπεδα μεταφέροντας πολλές φερτές ύλες. Η ένωση των δύο αυτών παραπόταμων στο Σουδάν σχηματίζει τη γόνιμη κοιλάδα του Νείλου.

# data[].attributes.body
ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

Από γλωσσική και θρησκευτική άποψη, η Αφρική παρουσιάζει ολόκληρο μωσαϊκό. Στα βόρεια και στα βορειοδυτικά, καθώς και στα βορειοανατολικά της Αφρικής, επικρατούν οι χαμιτοσημιτικές γλώσσες των Αράβων, των Βερβέρων, των Αβησσυνών και των Κουσιτών.

Στα νότια, αντίθετα, επικρατούν οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, ως αποτέλεσμα των αποίκων Ευρωπαίων, που εξακολουθούν να παραμένουν στην περιοχή. Στις υπόλοιπες περιοχές υπάρχουν άπειρες γλώσσες και διάλεκτοι, που πολλές απ' αυτές, δύσκολα μπορούν να ενταχτούν σε μια κατηγορία.
Η βασικότερη θρησκεία είναι η μουσουλμανική. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχουν και άλλες, αρχίζοντας από τα διάφορα χριστιανικά δόγματα και φτάνοντας στις διάφορες ινδικές θρησκείες, χωρίς να παραλείψουμε να πούμε ότι υπάρχουν ακόμη και πολλές φυλές που είναι ειδωλολατρικές ή που έχουν διάφορα άλλα δόγματα.

# data[].attributes.body
Το Cape Town, η πόλη του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, βρίσκεται στο νότιο άκρο της Αφρικής, στο σημείο όπου ο Ατλαντικός Ωκεανός συναντά τον Ινδικό και αποτελεί κορυφαίο προορισμό κάθε ταξιδιού στη Νότια Αφρική. Η φυσική ομορφιά του, το καθιστά ως μία από τις πιο ελκυστικές πόλεις του κόσμου, με εντυπωσιακές παραλίες, αμπελώνες, αλλά και με το βουνό Table, να δεσπόζει πάνω από την πόλη. Είναι μια από τις πιο πολυπολιτισμικές πόλεις στην Αφρική και φημίζεται για την κοινωνική ανοχή της.

Το προστατευόμενο πάρκο του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, βρίσκεται 70 χλμ. νότια από το κέντρο της πόλης και αξίζει να το επισκεφτείτε.

# data[].attributes.body
ΜΑΣΣΑΪ
Οι Μασσάι (Massai), είναι μια νειλοχαμητική φυλή που κατοικεί στην νοτιοδυτική Κένυα, στη βόρεια Τανζανία και μία μικρή ομάδα στην βορειο-κεντρική Κένυα, βόρεια του όρους Κένυα, δίπλα στην συγγενική τους φυλή, τους Σαμπούρου (Samburu).
Κατάγονται από το Σουδάν όπως όλες οι νειλοτικές φυλές, από την ανατολική περιοχή του Νείλου απ' όπου και μετανάστευσαν παλιότερα προς τα νοτιοανατολικά, προς τα σημερινά εδάφη κατοίκησης τους.

Ασχολούνται με την κτηνοτροφία, διανύουν μεγάλες αποστάσεις με τις αγελάδες τους για να βρούνε νερό κι είναι φημισμένοι για τις πολεμικές τους ικανότητες. Οι άντρες πολεμιστές βάφουν τα μαλλιά τους με μια ιδική κόκκινη βαφή (ώχρα), φτιαγμένη ίσως από μια ουσία που βγαίνει από κάποιο φυτό της περιοχής.

# data[].attributes.headline
Κιλιμάντζαρο

# data[].attributes.subject
Κιλιμάντζαρο

# data[].attributes.body
ο Κιλιμάντζαρο είναι το υψηλότερο βουνό της Αφρικής με ύψος 5.895 μέτρα. Βρίσκεται στην Βορειοδυτική Τανζανία και πολύ κοντά στον Ισημερινό. Αποτελεί μεμονωμένο ηφαιστειογενή ορεινό όγκο με δύο κορυφές από τις οποίες η κορυφή Κίμπο (5895 μ.) είναι η υψηλότερη της Αφρικής, που συνδέεται με αυχένα με τη δεύτερη τη Μαβένσι (5.355 μ.). Η Κίμπο είναι κρατήρας ηφαιστείου που βαίνει σε οριστική σβέση, η δε Μοβένσι είναι επίσης κρατήρας σβησμένου ηφαιστείου, άλλοτε ψηλότερη που έχασε μέρος του ύψους της από διάβρωση. Και οι δύο αυτές κορυφές καλύπτονται από παγετώνες, που είναι και οι μοναδικοί περί τον Ισημερινό. Ο παγετώνας της κορυφής Κίμπο κατεβαίνει μέχρι τα 4.900 μέτρα. Οι χαμηλότερες ζώνες του όρους από ύψος 3000 μέχρι 2000 μέτρα καλύπτονται από παρθένα δάση, ενώ οι ακόμη χαμηλότερες σχηματίζουν εξαιρετικές εκτάσεις καλλιέργειας. Το Κιλιμάντζαρο ως μεμονωμένο επιβλητικό ορεινό κώνο αντίκρισαν πρώτοι οι Ευρωπαίοι ιεραπόστολοι Ρέμπαν και Κράπφ το 1848. Ακολούθησαν από τότε πολλές αποστολές για την αναγνώριση και εξερεύνησή του.Νεότερες αποστολές διαπίστωσαν πως οι παγετώνες του Κιλιμάντζαρο, από τους οποίους τροφοδοτούνται πολλοί ποταμοί της ανατολικής Αφρικής, ακόμη και αυτός ο Νείλος, συνεχώς μειώνονται.

# data[].attributes.headline
Καταρράκτες Victoria, Ζιμπάμπουε/Ζάμπια

# data[].attributes.subject
Καταρράκτες Victoria, Ζιμπάμπουε/Ζάμπια

# data[].attributes.body
Οι καταρράκτες Victoria είναι οι μεγαλύτεροι καταρράκτες του κόσμου και βρίσκονται μεταξύ Ζάμπιας και Ζιμπάμπουε στη Νότια Αφρική .546 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού πέφτουν ανά λεπτό (κατά την υγρή περίοδο) σε εντυπωσιακά φαράγγια στον ποταμό Ζαμβέζη, σε πλάτος περίπου δύο χιλιομέτρων, σε μια βαθιά χαράδρα πάνω από 100 μέτρων, ενώ το νερό που εκτοξεύεται από τους καταρράκτες, μπορεί να φανεί ακόμη και από 50 χιλιόμετρα μακριά.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Καταρράκτες Victoria, Ζιμπάμπουε/Ζάμπια

# data[].attributes.body
ΓΛΩΣΣΕΣ

Η Αφρική είναι μια τεράστια ήπειρος.
Θέλω να πω, πραγματικά τεράστιο, περισσότερο από όσο θα περίμενες. Μιλάμε για μια ήπειρο τόσο μεγάλη όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ινδία, η Κίνα και το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης μαζί. Για εμάς τους λάτρεις της γλώσσας, αυτό σημαίνει περισσότερες γλώσσες από όσες μπορείτε να μετρήσετε. Η Αφρική είναι ένας πραγματικός μπουφές για τον μαθητή. Μάλιστα, εκτιμάται ότι μπορεί να είναι περισσότερα από 3.000 γλώσσες ομιλείται στην Αφρική!

Οι κύριες γλώσσες της ηπείρου είναι τα αραβικά, τα γαλλικά και τα αγγλικά. Τα αραβικά κατατάσσονται στην 5η πιο ομιλούμενη γλώσσα στον κόσμο από την ερευνητική ομάδα Ethnologue, με πάνω από 240 εκατομμύρια ηχεία στον κόσμο. Στην Αφρική, υπάρχουν περισσότεροι από 100 εκατομμύρια ομιλητές, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 54 εκατομμυρίων στην Αίγυπτο. Είναι επίσης η πιο κοινή επίσημη γλώσσα στην ήπειρο, ιδίως στην Αλγερία, την Τυνησία, τη Λιβύη και την Αίγυπτο.

5 ΠΙΟ ΟΜΙΛΟΥΜΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ:

·         1. ΤΟ ΣΟΥΑΧΙΛΙ - "HAKUNA MATATA"

·         2. AMHARIC - "SALAM"

·         3. ΓΙΟΡΟΥΜΠΑ - "BAWO"

·         4. OROMO - "AKKAM"

·         5. HAUSA - "SANNU"

# data[].attributes.headline
 Μαδαγασκάρη

# data[].attributes.subject
 Μαδαγασκάρη

# data[].attributes.body
Χώρες: Μαδαγασκάρη

Πρωτεύουσα : Ανταναναρίβο

Έκταση : 587.041 τ.χλμ.

Το ανατολικό και το δυτικό τμήμα της Μαδαγασκάρης διαρρέεται από διάφορους ποταμούς με μεγαλύτερο τον Μανανάρα και άλλους όπως ο Μανγκόρο, ο Μανινγκόρι, ο Μαχαβάβι, ο Μπετσιμπόκα, ο Τσιριμπιχίνα, ο Ονιλάχι, ο Μάνια και ο Μανγκόκι, που είναι και μεγαλύτερος σε μήκος. Μεγαλύτερη λίμνη είναι η Αλαότρα, μήκους 40 χλμ.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Μαδαγασκάρη - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.body
Η Ζανζιβάρη είναι ημιαυτόνομη περιοχή της Τανζανίας στην Ανατολική Αφρική. Αποτελείται από το Αρχιπέλαγος της Ζανζιβάρης στον Ινδικό Ωκεανό, 25-50 χιλιόμετρα (16-31 μίλια) στα ανοικτά των ακτών της ηπειρωτικής χώρας και συνίσταται από πολυάριθμα μικρά νησιά και δύο μεγάλα: την Ουνγκούτζα (το κύριο νησί, που αναφέρεται ανεπίσημα ως Ζανζιβάρη) και την Πέμπα . Η πρωτεύουσα είναι η Πόλη της Ζανζιβάρης, που βρίσκεται στο νησί της Ουνγκούτζα. Το ιστορικό κέντρο της είναι η Στόουν Τάουν, η οποία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.Και θεωρείτε ενα απο τα πιο όμορφη περιοχή του κόσμου.

# data[].attributes.headline
ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΙ

# data[].attributes.subject
ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΙ

# data[].attributes.body
ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΙ

Τον 8ο αιώνα π.Χ. (κατά την παράδοση το 753 π.Χ.), σε ένα σημείο της ανατολικής όχθης του Ποταμού Τίβερη στην κεντρική Ιταλία, ιδρύθηκε μια πόλη η οποία στην συνέχεια θα συμβάλει καθοριστικά στην διαμόρφωση του Δυτικού Πολιτισμού. Αυτή ήταν η Ρώμη. Η Ρώμη, ιδρύθηκε αρχικά ως ένα Βασίλειο που εκτεινόταν στην ευρύτερη περιοχή του Λατίου το οποίο από το 509 π.Χ. καθιέρωσε ως πολίτευμα την Δημοκρατία. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία, άρχισε σταδιακά να επεκτείνεται στην Ιταλική Χερσόνησο και να την καταλαμβάνει ολόκληρη το 272 π.Χ. μετά και από την επικράτηση της κατά της μοναδικής μοναδικής ελληνικής αποικίας που είχε απομείνει στην Μεγάλη Ελλάδα, του Τάραντα. Η επικράτηση των Ρωμαίων στους Καρχηδονιακούς Πόλεμους που ακολούθησαν από το 264 μέχρι το 146 π.Χ. καταλύοντας το Βασιλείο της Καρχηδόνας, τους έφερε για πρώτη φορά στην Αφρικανική ήπειρο. Μέχρι τότε, η Ρωμαϊκή Δημοκρατία είχε κατακτήσει το νότιο τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου, την Σικελία, την Σαρδηνία, την Κορσική, τις δυτικές ακτές της Βαλκανικής Χερσονήσου την ηπειρωτική Ελλάδα και το σημερινό τμήμα της Τυνησίας, έχοντας γίνει πλέον η ισχυρότερη δύναμη στον τότε γνωστό Κόσμο.

Το 27 π.Χ. η Ρωμαϊκή Δημοκρατία μετατρέπεται σε Αυτοκρατορία με πρώτο Αυτοκράτορα τον Οκταβιανό Αύγουστο. Οι Ρωμαίοι είχαν ήδη μετατρέψει την Μεσόγειο Θάλασσα σε “Mare Nostrum” (“Δική μας Θάλασσα”) όπως οι ίδιοι την αποκαλούσαν καθώς είχαν κατακτήσει όλες τις χώρες που την περιέβαλαν. Το νότιο φυσικό όριο της Αυτοκρατορίας είχε γίνει πλέον η Έρημος Σαχάρα και το νοτιότερο άκρο της έφτανε μέχρι την περιοχή της Νουβίας (σημερινή Νότια Αίγυπτος με Βόρειο Σουδάν) έχοντας υπό τον έλεγχο της και το εμπόριο τόσο στον Νείλο όσο και στις δυτικές ακτές της Ερυθράς Θάλασσας. Ο χρυσός που έφτανε με τα καραβάνια από τις άγνωστες χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, παρακίνησαν τους Ρωμαίους να πραγματοποιήσουν εξερευνητικές αποστολές νοτιότερα της αυτοκρατορίας. Η πρώτη εξερευνητική αποστολή των Ρωμαίων στην Αφρική, καταγράφεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο το 19 π.Χ. υπό τις εντολές του Λούκιου Κορνήλιου Βάλβου. Ο Βάλβος, είχε ξεκινήσει από τις ακτές της σημερινής Λιβύης με δέκα χιλιάδες λεγεωνάριους για να κατακτήσει την περιοχή της Φεζάν (σημερινή περιοχή της νοτιοδυτικής Λιβύης). Αφού έφτασε στην Φεζάν, έστειλε μια μικρή ομάδα από τους λεγεωνάριους του να διασχίσουν την Έρημο Σαχάρα και να εξερευνήσουν τι υπάρχει πέρα από αυτήν.

ΕΛΠΙΣ

Ο Έλπις ήταν ένας ακόμη αρχαίος Έλλην θαλασσοπόρος από την νήσο Σάμο.Κάποτε εξεκίνησε ίνα εξερευνήσει, τα άγνωστα - τότε - παράλια της αφρικανικής ηπείρου! Αποβιβάσθηκε σε μια ακτή και αποφάσισε να εξερευνήσει την ενδοχώρα.

Σε ένα δάσος συνάντησε ένα λιοντάρι, το οποίο εβρυχάτο. Ο Έλπις έντρομος τότε, ανέβηκε σε ένα δένδρο και επικαλέσθηκε την βοήθεια του θεού Βάκχου. Αλλά ο Έλπις δεν απελπίστηκε. Πράγματι, με την βοήθεια του θεού, το λεοντάρι ηρέμησε και έκατσε ήσυχο κάτω από το δένδρο. Τότε ο Έλπις είδε ότι είχε σκαλώσει στο στόμα του κάποιο κόκκαλο. Πλησίασε το πονεμένο λεοντάρι και με προσοχή του το έβγαλε. Είτα ο Έλπις έφυγε για να πάει πίσω στο πλοίο του, όπου διηγήθηκε την περιπέτειά του… Αργότερα, το ευεργετημένο λιοντάρι εσκότωσε ένα ζώο και το έφερε στο πλήρωμα του Έλπιδος, για να το φάνε, δείχνοντας την ευγνωμοσύνη του!

# data[].attributes.body
Χώρες: Μαρόκο

Πρωτεύουσα: Ραμπάτ

Έκταση: 446.550 τ.χλμ.

Το ελληνικό όνομα "Μαρόκο" προέρχεται από το ιταλικό Marocco και αυτό με τη σειρά του από το Μαρακές, το μεσαιωνικό λατινικό όνομα της πρώην πρωτεύουσας των Αλμοραβιδών και των Αλμοχάδων. Στην περσική γλώσσα η χώρα λέγονταν Marrakesh μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, όπως και στα αραβικά της Μέσης Ανατολής. Στην τουρκική γλώσσα ήταν γνωστό ως Fas, από την αρχαία πρωτεύουσα Φεζ.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
0,683 () -

Το Μαρόκο είναι μια αραβική, μουσουλμανική χώρα της Βόρειας Αφρικής. Το πολίτευμά του είναι η Συνταγματική Μοναρχία και έχει έκταση 446.550 τ.χλμ. και πληθυσμό 37.022.385 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη της Αφρικής και συνορεύει ανατολικά με την Αλγερία, νότια με τη Μαυριτανία και βόρεια με την Ισπανία. Δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό, ενώ στον βορρά από τη Μεσόγειο. Στο βόρειο άκρο του βρίσκεται η μια πλευρά από τα στενά του Γιβραλτάρ, σε απόσταση 14,33 χλμ. από την Ισπανία. Το Μαρόκο διοικεί το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Σαχάρας, που όμως από το 1976 έχει ανακηρυχτεί ανεξάρτητο κράτος και αναγνωρίζεται από 46 κράτη στον κόσμο. Πρωτεύουσα του Μαρόκου είναι το Ραμπάτ.

Αν και η περιοχή κατοικείται από την Παλαιολιθική Εποχή, το πρώτο μαροκινό κράτος ιδρύθηκε από τον Ιδρίς Α΄ το 788. Στη συνέχεια διοικήθηκε από μια σειρά ανεξάρτητων δυναστειών, φτάνοντας στο ζενίθ της ως περιφερειακή δύναμη τον 11ο και 12ο αιώνα, υπό τις δυναστείες των Αλμοραβιδών και των Αλμοαδών, όταν έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής Χερσονήσου και του Μαγκρέμπ. Τον 15ο και τον 16ο αιώνα, το Μαρόκο αντιμετώπισε εξωτερικές απειλές για την κυριαρχία του, με την Πορτογαλία να καταλαμβάνει κάποια εδάφη και την Οθωμανική Αυτοκρατορία να καταπατά εδάφη του στα ανατολικά. Οι δυναστείες των Μαρινιδών και των Σααντί κατά τα άλλα αντιστάθηκαν στην ξένη κυριαρχία και το Μαρόκο ήταν το μόνο βορειοαφρικανικό έθνος που γλίτωσε από την οθωμανική κυριαρχία. Η δυναστεία των Αλαουϊτών, που κυβερνά τη χώρα μέχρι σήμερα, κατέλαβε την εξουσία το 1631 και κατά τους επόμενους δύο αιώνες επέκτεινε τις διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις με τον δυτικό κόσμο. Η στρατηγική θέση του Μαρόκου κοντά στην είσοδο της Μεσογείου προσέλκυσε ανανεωμένα το ευρωπαϊκό ενδιαφέρον. Το 1912, η Γαλλία και η Ισπανία χώρισαν τη χώρα σε αντίστοιχα προτεκτοράτα, διατηρώντας μια διεθνή ζώνη στην Ταγγέρη. Μετά από ταραχές και εξεγέρσεις κατά της αποικιοκρατίας, το 1956 το Μαρόκο ανέκτησε την ανεξαρτησία του και επανενώθηκε.

Μετά την ανεξαρτησία, το Μαρόκο παρέμεινε σχετικά σταθερό. Έχει την πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία στην Αφρική και ασκεί σημαντική επιρροή τόσο στην Αφρική όσο και στον αραβικό κόσμο. Θεωρείται μεσαία δύναμη στις παγκόσμιες υποθέσεις και είναι μέλος του Αραβικού Συνδέσμου, της Ένωσης για τη Μεσόγειο και της Αφρικανικής Ένωσης. Το Μαρόκο είναι μια ενιαία ημισυνταγματική μοναρχία με εκλεγμένο κοινοβούλιο. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον βασιλιά του Μαρόκου και τον πρωθυπουργό, ενώ η νομοθετική εξουσία ανήκει στα δύο σώματα του κοινοβουλίου: τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Βουλή των Συμβούλων. Η δικαστική εξουσία ανήκει στο Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο μπορεί να ελέγχει την εγκυρότητα των νόμων, των εκλογών και των δημοψηφισμάτων. Ο βασιλιάς έχει τεράστιες εκτελεστικές και νομοθετικές εξουσίες, ιδιαίτερα σε στρατιωτικές, εξωτερικές και θρησκευτικές υποθέσεις και μπορεί να εκδώσει διατάγματα που ονομάζονται νταχίρ, τα οποία έχουν ισχύ νόμου, και μπορεί επίσης να διαλύσει το κοινοβούλιο μετά από διαβούλευση με τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο του συνταγματικού δικαστηρίου.

Το πλήρες αραβικό όνομα της χώρας είναι al-Mamlakah al-Maghribiyyah (المملكة المغربية) που σημαίνει "βασίλειο της Δύσης", όπου "η Δύση" στα αραβικά είναι Al-Gharb (الغرب). Κατά τον Μεσαίωνα, οι Άραβες ιστορικοί και γεωγράφοι αναφέρονταν κάποιες φορές στο Μαρόκο ως al-Maghrib al-Aqṣá (المغرب الأقصى, που σημαίνει "Άπω Δύση") για να το ξεχωρίσουν από τις γειτονικές ιστορικές περιοχές al-Maghrib al-Awsaṭ (المغرب الأوسط, σημαίνει " Μέση Δύση") και al-Maghrib al-Adná (المغرب الأدنى, σημαίνει " Εγγύς Δύση ").

Το ελληνικό όνομα "Μαρόκο" προέρχεται από το ιταλικό Marocco και αυτό με τη σειρά του από το Μαρακές, το μεσαιωνικό λατινικό όνομα της πρώην πρωτεύουσας των Αλμοραβιδών και των Αλμοχάδων. Στην περσική γλώσσα η χώρα λέγονταν Marrakesh μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, όπως και στα αραβικά της Μέσης Ανατολής. Στην τουρκική γλώσσα ήταν γνωστό ως Fas, από την αρχαία πρωτεύουσα Φεζ.

Η λέξη " Marrakesh" προέρχεται από τη βερβερική φράση Mur N'Akush που σημαίνει " χώρα του Θεού ".

Η περιοχή του σημερινού Μαρόκου έχει κατοικηθεί τουλάχιστον από την παλαιολιθική εποχή, ξεκινώντας κάπου μεταξύ 190.000 και 90.000 π.Χ. Μια πρόσφατη δημοσίευση πρότεινε ότι υπάρχουν στοιχεία για ακόμη παλαιότερη ανθρώπινη κατοίκηση στην περιοχή: απολιθώματα Homo sapiens που ανακαλύφθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 2000 κοντά στην ακτή του Ατλαντικού στο Τζεμπέλ Ιρούντ χρονολογήθηκαν στα 315.000 χρόνια πριν. Κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική, το Μαγκρέμπ ήταν πιο εύφορο από ό,τι είναι σήμερα, θυμίζοντας σαβάνα, σε αντίθεση με το σύγχρονο άνυδρο τοπίο. Πριν από είκοσι δύο χιλιάδες χρόνια, τον προϋπάρχοντα Ατερικό πολιτισμό διαδέχθηκε ο Ιβηρομαυριτανικός πολιτισμός, ο οποίος μοιραζόταν ομοιότητες με τους ιβηρικούς πολιτισμούς, και τον διαδέχθηκε ο πολιτισμός του Λάγυνου στο Μαρόκο.

Στην αρχή της περιόδου της Κλασικής Αρχαιότητας, η Βορειοδυτική Αφρική και το Μαρόκο εντάχθηκαν στον ευρύτερο αναδυόμενο μεσογειακό κόσμο από τους Φοίνικες, οι οποίοι ίδρυσαν εκεί εμπορικές αποικίες και οικισμούς, οι πιο ουσιαστικοί από τους οποίους ήταν η Τσελάχ, η Λιξός και η Μογκαντόρ, η οποία ιδρύθηκε ως φοινικική αποικία ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ.

Το Μαρόκο έγινε αργότερα μέρος της Καρχηδονιακής αυτοκρατορίας. Το παλαιότερο γνωστό ανεξάρτητο μαροκινό κράτος ήταν το βασίλειο των Βερβερίνων της Μαυριτανίας, υπό τον βασιλιά Μπάγκα. Αυτό το αρχαίο βασίλειο (δεν πρέπει να συγχέεται με το σύγχρονο κράτος της Μαυριτανίας) άκμασε γύρω στο 225 π.Χ. ή παλαιότερα.

Η Μαυριτανία έγινε υποτελές βασίλειο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 33 π.Χ. Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος προσάρτησε τη Μαυριτανία απευθείας το 44 μ.Χ., καθιστώντας τη ρωμαϊκή επαρχία που κυβερνάται από έναν αυτοκρατορικό κυβερνήτη.

Κατά τη διάρκεια της λεγόμενης " κρίσης του 3ου αιώνα", τμήματα της Μαυριτανίας ανακατακτήθηκαν από βερβερικές φυλές. Ως αποτέλεσμα, στα τέλη του 3ου αιώνα, η άμεση ρωμαϊκή κυριαρχία είχε περιοριστεί σε μερικές παράκτιες πόλεις, όπως το Σέπτουμ ( Θέουτα). Όταν, το 429 μ.Χ., η περιοχή καταστράφηκε από τους Βάνδαλους, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έχασε τις υπόλοιπες κτήσεις της στη Μαυριτανία και οι τοπικοί Μαυρο-Ρωμαίοι βασιλείς ανέλαβαν τον έλεγχό τους. Στη δεκαετία του 530, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, υπό τον έλεγχο του Βυζαντίου, αποκατέστησε την άμεση αυτοκρατορική κυριαρχία του Σέπτουμ και την Τίγγιδα (σύγχρονη Ταγγέρη), οχύρωσε την Τίγγιδα και έχτισε εκκλησία.

Ιδρισιδικό νόμισμα στη Φεζ, 840 μ.Χ.

Η μουσουλμανική κατάκτηση του Μαγκρέμπ, που ξεκίνησε στα μέσα του 7ου αιώνα, ολοκληρώθηκε από το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών στις αρχές του επόμενου αιώνα, μεταφέροντας την αραβική γλώσσα και το Ισλάμ στην περιοχή. Αν και μέρος της ευρύτερης Ισλαμικής Αυτοκρατορίας, το Μαρόκο οργανώθηκε αρχικά ως υποτελής επαρχία της Ιφρικίγια, με τους τοπικούς κυβερνήτες να διορίζονται από τον μουσουλμάνο κυβερνήτη στο Καϊρουάν.

Οι αυτόχθονες Βερβερικές φυλές υιοθέτησαν το Ισλάμ, αλλά διατήρησαν τους εθιμικούς τους νόμους. Πλήρωναν επίσης φόρους και φόρο τιμής στη νέα μουσουλμανική διοίκηση. Το πρώτο ανεξάρτητο μουσουλμανικό κράτος στην περιοχή του σύγχρονου Μαρόκου ήταν το Βασίλειο του Νέκορ, ένα εμιράτο που ιδρύθηκε από τον Σαλίχ Α΄ ιμπν Μανσούρ το 710, ως υποτελές κράτος του Χαλιφάτου των Ομαγιάδων. Μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης των Βερβέρων το 739, οι Βέρβεροι σχημάτισαν άλλα ανεξάρτητα κράτη όπως η Μικνάσα της Σιτζιλμάσα και η Μπαργκαβάτα.

Σύμφωνα με τον μεσαιωνικό μύθο, ο Ιντρίς ιμπν Αμπντάλα κατέφυγε στο Μαρόκο μετά τη σφαγή της φυλής του από τους Αββαδίσες στο Ιράκ. Έπεισε τις φυλές των Βερβέρων να διακόψουν την υποτέλειά τους στους μακρινούς Αββασίδες χαλίφηδες στη Βαγδάτη και ίδρυσε τη δυναστεία των Ιδρισιδών το 788. Οι Ιδρισίδες ίδρυσαν τη Φεζ ως πρωτεύουσά τους και το Μαρόκο έγινε κέντρο θρησκευτικών σπουδών και μεγάλη περιφερειακή δύναμη. Οι Ιδρισίδες εκδιώχθηκαν το 927 από το Χαλιφάτο των Φατιμιδών και τους συμμάχους τους, τους Μικνάσα, οι οποίοι αυτονομήθηκαν από τους Φατιμίδες το 932. Με τη σειρά τους απομακρύνθηκαν από την εξουσία από τη Μαγκράουα της Σιτζιλμάσα το 980.

Από τον 11ο αιώνα και μετά, εμφανίστηκαν μια σειρά από δυναστείες Βερβέρων. Υπό τη δυναστεία των Αλμοραβίδων και τη δυναστεία των Αλμοαδών, το Μαρόκο κυριαρχούσε στο Μαγκρέμπ, στην αλ-Άνταλους στην Ιβηρική και στην περιοχή της δυτικής Μεσογείου. Τον 13ο και 14ο αιώνα οι Μαρινίδες κατείχαν την εξουσία στο Μαρόκο και προσπάθησαν να αναπαράγουν τις επιτυχίες των Αλμοαδών μέσω στρατιωτικών εκστρατειών στην Αλγερία και την Ισπανία. Ακολούθησαν οι Βατασίδες. Τον 15ο αιώνα, η Ρεκονκίστα τερμάτισε τη μουσουλμανική κυριαρχία στην Ιβηρία και πολλοί Μουσουλμάνοι και Εβραίοι κατέφυγαν στο Μαρόκο.

Το 1549, η περιοχή περιήλθε σε διαδοχικές αραβικές δυναστείες που ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από τον προφήτη Μωάμεθ: πρώτα η δυναστεία των Σααντί που κυβέρνησε από το 1549 έως το 1659 και στη συνέχεια η δυναστεία των Αλαουϊτών, που παραμένει στην εξουσία από τον 17ο αιώνα. Αυτή την περίοδο στο Μαρόκο επιτέθηκε η Ισπανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία προς τα δυτικά.

Μετά από μια περίοδο πολιτικού κατακερματισμού και συγκρούσεων κατά τη διάρκεια της παρακμής της δυναστείας των Σααντί, το Μαρόκο επανενώθηκε τελικά από τον Αλαουίτη σουλτάνο αλ-Ρασίντ στα τέλη της δεκαετίας του 1660, ο οποίος κατέλαβε τη Φεζ το 1666 και το Μαρακές το 1668.:230:225 Οι Αλαουίτες κατάφεραν να εδρεωθούν στην εξουσία και ενώ το βασίλειο ήταν μικρότερο από τα προηγούμενα στην περιοχή, παρέμεινε αρκετά πλούσιο και άρχισε να δημιουργεί παρά τις τοπικές αντιδράσεις ένα ενιαίο κράτος. Κατέλαβε εκ νέου την Ταγγέρη από τους Άγγλους, που την είχαν εγκαταλείψει το 1684. και έδιωξε τους Ισπανούς από τη Λαράτσε το 1689. Οι Πορτογάλοι εγκατέλειψαν το Μαζαγκάο, την τελευταία τους επικράτεια στο Μαρόκο, το 1769. Ωστόσο, η πολιορκία της Μελίγια έληξε με ήττα το 1775.

Καθώς η Ευρώπη βιομηχανοποιήθηκε, η Βορειοδυτική Αφρική εκτιμήθηκε όλο και περισσότερο ως υποψήφια για αποικισμό. Η Γαλλία έδειξε έντονο ενδιαφέρον για το Μαρόκο ήδη από το 1830, όχι μόνο για να προστατεύσει τα σύνορα της αλγερινής επικράτειάς της, αλλά και λόγω της στρατηγικής θέσης του Μαρόκου με ακτές στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό. Το 1860, μια διαμάχη για τον θύλακα της Θέουτα της Ισπανίας οδήγησε την Ισπανία να κηρύξει τον πόλεμο. Η νικήτρια Ισπανία κέρδισε έναν περαιτέρω θύλακα και διεύρυνε την επικράτεια της Θέουτα. Το 1884, η Ισπανία δημιούργησε ένα προτεκτοράτο στις παράκτιες περιοχές του Μαρόκου.

Ο πληθυσμός της Ταγγέρης το 1873 περιελάμβανε 40.000 μουσουλμάνους, 31.000 Ευρωπαίους και 15.000 Εβραίους.[23]

Το 1904, η Γαλλία και η Ισπανία χάραξαν ζώνες επιρροής στο Μαρόκο. Η αναγνώριση από το Ηνωμένο Βασίλειο της σφαίρας επιρροής της Γαλλίας προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας με αποτέλεσμα τη Μαροκινή κρίση του 1905. Το θέμα επιλύθηκε στη Διάσκεψη του Αλχεθίρας το 1906. Η κρίση του Αγκαντίρ του 1911 αύξησε τις εντάσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Η Συνθήκη της Φεζ το 1912 κατέστησε το Μαρόκο προτεκτοράτο της Γαλλίας και πυροδότησε τις ταραχές της Φεζ το 1912. Η Ισπανία διατήρησε το παράκτιο προτεκτοράτο της. Με την ίδια συνθήκη, η Ισπανία ανέλαβε τον ρόλο της προστάτιδας δύναμης στις ζώνες της βόρειας και νότιας Σαχάρας.

Η εξορία σουλτάνου Μωάμεθ Ε' το 1953 στη Μαδαγασκάρη και η αντικατάστασή του από τον αντιδημοφιλή Μοχάμεντ Μπεν Ααράφα με αποτέλεσμα αντιδράσεις στα γαλλικά και ισπανικά προτεκτοράτα. Οι βιαιότερες από αυτές εκδηλώθηκαν στην Ούτζντα όπου Μαροκινοί επιτέθηκαν στους Γάλλους και άλλους Ευρωπαίους κατοίκους στους δρόμους. Η Γαλλία επέτρεψε στον Μωάμεθ Ε' να επιστρέψει το 1955 και οι διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην ανεξαρτησία του Μαρόκου ξεκίνησαν τον επόμενο χρόνο. Τον Μάρτιο του 1956 το Μαρόκο ανέκτησε την ανεξαρτησία του από τη Γαλλία ως "Βασίλειο του Μαρόκου". Ένα μήνα αργότερα, η Ισπανία παραχώρησε το προτεκτοράτο της στο Βόρειο Μαρόκο στο νέο κράτος, αλλά διατήρησε τους δύο παράκτιους θύλακές της ( Θέουτα και Μελίγια) στις ακτές της Μεσογείου.

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ Ε', ο Χασάν Β' έγινε βασιλιάς του Μαρόκου στις 3 Μαρτίου 1961. Το Μαρόκο διεξήγαγε τις πρώτες του γενικές εκλογές το 1963. Ωστόσο, ο Χασάν κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ανέστειλε το κοινοβούλιο το 1965. Το 1971, υπήρξε μια αποτυχημένη προσπάθεια καθαίρεσης του βασιλιά και δημιουργίας δημοκρατίας.

Ο ισπανικός θύλακας του Ιφνί στον νότο επιστράφηκε στο Μαρόκο το 1969. Το κίνημα Πολισάριο ιδρύθηκε το 1973, με στόχο την ίδρυση ενός ανεξάρτητου κράτους στην ισπανική Σαχάρα. Στις 6 Νοεμβρίου 1975, ο βασιλιάς Χασάν ζήτησε εθελοντές να πάνε στην Ισπανική Σαχάρα. Περίπου 350.000 άμαχοι αναφέρθηκαν ότι συμμετείχαν στην "Πράσινη Πορεία". Ένα μήνα αργότερα, η Ισπανία συμφώνησε να εγκαταλείψει την ισπανική Σαχάρα, η οποία έγινε σύντομα Δυτική Σαχάρα, και να τη μεταφέρει στον κοινό έλεγχο Μαρόκου-Μαυριτανίας, παρά τις αντιρρήσεις και τις απειλές στρατιωτικής επέμβασης από την Αλγερία. Οι μαροκινές δυνάμεις κατέλαβαν το έδαφος.

Τα στρατεύματα του Μαρόκου και της Αλγερίας συγκρούστηκαν σύντομα στη Δυτική Σαχάρα. Το Μαρόκο και η Μαυριτανία χώρισαν τη Δυτική Σαχάρα. Οι μάχες μεταξύ του μαροκινού στρατού και των δυνάμεων του Πολισάριο συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια, με τον παρατεταμένο πόλεμο να αποτελεί σημαντική οικονομική πληγή για το Μαρόκο. Το 1983, ο Χασάν ακύρωσε τις προγραμματισμένες εκλογές εν μέσω πολιτικής αναταραχής και οικονομικής κρίσης. Το 1984, το Μαρόκο αποχώρησε από τον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την είσοδο της Δημοκρατίας της Σαχάρας στον οργανισμό.

Οι αλγερινές αρχές υπολόγισαν τον αριθμό των προσφύγων Σαχράουι στην Αλγερία σε 165.000. Οι διπλωματικές σχέσεις με την Αλγερία αποκαταστάθηκαν το 1988. Το 1991, ξεκίνησε μια εκεχειρία στη Δυτική Σαχάρα υπό την εποπτεία του ΟΗΕ, αλλά το καθεστώς της επικράτειας παραμένει μη αποφασισμένο και αναφέρονται παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός.

Οι πολιτικές μεταρρυθμίσεις στη δεκαετία του 1990 οδήγησαν στη σύσταση δύο νομοθετικών σωμάτων το 1997 και η πρώτη κυβέρνηση του Μαρόκου υπό την ηγεσία της αντιπολίτευσης ανήλθε στην εξουσία το 1998.

Ο βασιλιάς Χασάν Β' πέθανε το 1999 και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Μωάμεθ ΣΤ'. Είναι ένας προσεκτικός εκσυγχρονιστής που έχει εισαγάγει κάποιες οικονομικές και κοινωνικές ελευθερίες.

Το Μαρόκο έχει ακτές στον Ατλαντικό Ωκεανό που φτάνουν μετά τον πορθμό του Γιβραλτάρ στη Μεσόγειο Θάλασσα. Συνορεύει με την Ισπανία στα βόρεια (υδάτινα σύνορα μέσω του πορθμού και χερσαία σύνορα με τρεις μικρούς ισπανικούς ελεγχόμενους θύλακες, τη Θέουτα, τη Μελίγια και το Πενιόν ντε Βέλεθ δε λα Γομέρα), την Αλγερία στα ανατολικά και τη Δυτική Σαχάρα στα νότια. Δεδομένου ότι το Μαρόκο ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Σαχάρας, το de facto νότιο σύνορο είναι με τη Μαυριτανία. Με έκταση 446.550 χλμ², το Μαρόκο εξαιρουμένης της Δυτικής Σαχάρας είναι η πεντηκοστή έβδομη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο.

Ένα μεγάλο μέρος του Μαρόκου είναι ορεινό. Τα όρη Άτλαντας βρίσκονται κυρίως στο κέντρο και στα νότια, αποτελώντας τη ραχοκοκαλιά της χώρας, από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά. Τα βουνά Ριφ βρίσκονται στα βόρεια της χώρας. Και οι δύο περιοχές κατοικούνται κυρίως από τους Βερβέρους. Το μεγαλύτερο μέρος του νοτιοανατολικού τμήματος της χώρας βρίσκεται στην έρημο Σαχάρα και ως εκ τούτου είναι γενικά αραιοκατοικημένο και μη παραγωγικό οικονομικά. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει στα βόρεια αυτών των βουνών.

Στον νότο βρίσκεται η Δυτική Σαχάρα, μια πρώην ισπανική αποικία που προσαρτήθηκε από το Μαρόκο το 1975. Το Μαρόκο ισχυρίζεται ότι η Δυτική Σαχάρα είναι μέρος της επικράτειάς του και αναφέρεται σε αυτό ως οι Νότιες επαρχίες του.

Πρωτεύουσα του Μαρόκου είναι το Ραμπάτ. Η μεγαλύτερη πόλη είναι το κύριο λιμάνι της χώρας, η Καζαμπλάνκα. Άλλες πόλεις με πληθυσμό πάνω από 500.000 στην απογραφή του 2014 είναι η Φεζ, το Μαρακές, η Μεκνές, το Σαλέ και η Ταγγέρη.

Όσον αφορά την έκταση, το Μαρόκο αποτελείται κυρίως από ζώνες " θερμού καλοκαιριού μεσογειακό κλίμα" ( Csa) και " θερμό κλίμα της ερήμου" ( BWh).

Οι κεντρικές οροσειρές και οι επιπτώσεις του κρύου Καναρίου Ρεύματος, στα ανοικτά των ακτών του Ατλαντικού, έχουν ως αποτέλεσμα τη σχετικά μεγάλη ποικιλία των ζωνών βλάστησης του Μαρόκου, που κυμαίνονται από πλούσια δάση στα βόρεια και κεντρικά βουνά, δίνοντας τη θέση τους σε στέπα, ημιέρημο και έρημο στις ανατολικές και νότιες περιοχές. Οι μαροκινές παράκτιες πεδιάδες παρουσιάζουν αξιοσημείωτα μέτριες θερμοκρασίες ακόμη και το καλοκαίρι. Σε γενικές γραμμές, αυτό το εύρος κλίματος είναι παρόμοιο με αυτό της Νότιας Καλιφόρνιας.

Το Μαρόκο έχει ευρύ φάσμα βιοποικιλότητας. Αποτελεί μέρος της λεκάνης της Μεσογείου, μια περιοχή με αξιοσημειώτες συγκεντρώσεις ενδημικών ειδών που υφίστανται ταχείς ρυθμούς απώλειας οικοτόπων, και ως εκ τούτου θεωρείται αυξημένης προτεραιότητας για διατήρηση. Η ορνιθοπανίδα είναι ιδιαίτερα ποικίλη. Η ορνιθοπανίδα του Μαρόκου περιλαμβάνει συνολικά 454 είδη, πέντε από τα οποία έχουν εισαχθεί από τον άνθρωπο και 156 που παρατηρούνται σπάνια ή κατά λάθος.

Το βερβερικό λιοντάρι, που κυνηγήθηκε μέχρι την εξαφάνισή του στη φύση, ήταν υποείδος ιθαγενές στο Μαρόκο και είναι εθνικό έμβλημα. Το τελευταίο βερβερικό λιοντάρι στη φύση πυροβολήθηκε στα βουνά του Άτλαντα το 1922. Τα άλλα δύο κύρια αρπακτικά της βόρειας Αφρικής, η αρκούδα του Άτλαντα και η βερβερική λεοπάρδαλη, έχουν πλέον εξαφανιστεί και κινδυνεύουν κρίσιμα, αντίστοιχα. Οι εναπομείναντες πληθυσμοί του κροκοδείλου της Δυτικής Αφρικής παρέμειναν στον ποταμό Ντράα μέχρι τον 20ο αιώνα.

Ο βερβερικός μακάκος, ένα πρωτεύον ενδημικό στο Μαρόκο και την Αλγερία, αντιμετωπίζει επίσης εξαφάνιση λόγω της απομάκρυνσης για εμπόριο, της ανθρώπινης παρέμβασης, της αστικοποίησης και της επέκτασης της υλοτομίας και της ακίνητης περιουσίας που μειώνει τη δασική έκταση - τον βιότοπο του μακάκου.

Το Μαρόκο ήταν ένα αυταρχικό καθεστώς σύμφωνα με τον Δείκτη Δημοκρατίας του 2014. Η έκθεση Ελευθερία του Τύπου το 2014 της έδωσε βαθμολογία "Μη Ελεύθερη". Αυτό έχει βελτιωθεί από τότε, ωστόσο, και το Μαρόκο κατατάσσεται ως "υβριδικό καθεστώς" στον Δείκτη Δημοκρατίας για το 2015 ενώ η έκθεση για την Ελευθερία του Τύπου το 2017 συνέχισε να διαπιστώνει ότι ο τύπος του Μαρόκου συνέχισε να είναι "μη ελεύθερος", έδωσε βαθμολογίες "εν μέρει ελεύθερος" για τη "Διαδικτυακή Ελευθερία" και "Ελευθερία στον Κόσμο" γενικότερα.

Το Σύνταγμα του Μαρόκου προβλέπει μοναρχία με Κοινοβούλιο και ανεξάρτητο δικαστικό σώμα. Με τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις του 2011, ο βασιλιάς του Μαρόκου διατηρεί λιγότερες εκτελεστικές εξουσίες ενώ αυτές του πρωθυπουργού διευρύνονται.

Από τη συνταγματική μεταρρύθμιση του 1996, το διμερές νομοθετικό σώμα αποτελείται από δύο σώματα. Η Συνέλευση των Αντιπροσώπων του Μαρόκου ( Majlis an-Nuwwâb/Assemblée des Representants) έχει 325 μέλη που εκλέγονται για πενταετή θητεία, 295 εκλέγονται σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες και 30 σε εθνικούς καταλόγους που αποτελούνται μόνο από γυναίκες. Η Συνέλευση των Συμβούλων ( Majlis al-Mustasharin) έχει 270 μέλη, εκλέγονται για εννέα χρόνια από τοπικά συμβούλια (162 έδρες), επαγγελματικά επιμελητήρια (91 έδρες) και μισθωτούς (27 έδρες).

Mohammed VI, μια φρεγάτα πολλαπλών χρήσεων FREMM του Βασιλικού Ναυτικού του Μαρόκου.

Ο στρατός του Μαρόκου αποτελείται από τις Βασιλικές Ένοπλες Δυνάμεις-αυτές περιλαμβάνουν τον Στρατό (ο μεγαλύτερος κλάδος), το Ναυτικό, την Πολεμική Αεροπορία, τη Βασιλική Φρουρά, τη Βασιλική Χωροφυλακή και τις Βοηθητικές Δυνάμεις. Η εσωτερική ασφάλεια είναι γενικά αποτελεσματική και οι πράξεις πολιτικής βίας είναι σπάνιες (με μια εξαίρεση, τις βομβιστικές επιθέσεις στην Καζαμπλάνκα το 2003 που σκότωσαν 45 άτομα).

Ο ΟΗΕ διατηρεί μια μικρή δύναμη παρατηρητών στη Δυτική Σαχάρα, όπου σταθμεύει μεγάλος αριθμός μαροκινών στρατευμάτων. Το μέτωπο Πολισάριο διατηρεί ενεργή πολιτοφυλακή περίπου 5.000 μαχητών στη Δυτική Σαχάρα και έχει εμπλακεί σε διαλείπουσες συγκρούσεις με τις μαροκινές δυνάμεις από τη δεκαετία του 1970.

Το Μαρόκο είναι μέλος των Ηνωμένων Εθνών και ανήκει στην Αφρικανική Ένωση, στον Αραβικό Σύνδεσμο, στην Ένωση του Αραβικού Μαγκρέμπ, στον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας, στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και στην Κοινότητα των κρατών Σαχέλ-Σαχάρας. Οι σχέσεις του Μαρόκου ποικίλλουν πολύ μεταξύ αφρικανικών, αραβικών και δυτικών κρατών. Το Μαρόκο είχε ισχυρούς δεσμούς με τη Δύση προκειμένου να αποκομίσει οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Η Γαλλία και η Ισπανία παραμένουν οι κύριοι εμπορικοί εταίροι, καθώς και οι κύριοι πιστωτές και ξένοι επενδυτές στο Μαρόκο. Από τις συνολικές ξένες επενδύσεις στο Μαρόκο, η Ευρωπαϊκή Ένωση επενδύει περίπου το 73,5%, ενώ ο Αραβικός κόσμος μόνο το 19,3%. Πολλές χώρες από τις περιοχές του Περσικού Κόλπου και του Μαγκρέμπ εμπλέκονται περισσότερο σε μεγάλης κλίμακας αναπτυξιακά έργα στο Μαρόκο.

Το Μαρόκο και οι δύο ισπανικοί θύλακες Θέουτα και Μελίγια.

Το Μαρόκο ήταν το μόνο αφρικανικό κράτος που δεν ήταν μέλος της Αφρικανικής Ένωσης λόγω της μονομερούς αποχώρησής του στις 12 Νοεμβρίου 1984 λόγω της αποδοχής της Αραβικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Σαχράουι το 1982 από την Αφρικανική Ένωση (τότε ονομαζόταν Οργανισμός Αφρικανικής Ενότητας) ως πλήρες μέλος χωρίς τη διοργάνωση δημοψηφίσματος αυτοδιάθεσης στο επίμαχο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας. Το Μαρόκο εντάχθηκε ξανά στην Αφρικανική Ένωση στις 30 Ιανουαρίου 2017. Τον Αύγουστο του 2021, η Αλγερία διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με το Μαρόκο.

Το Μαρόκο έλαβε το καθεστώς του κύριου συμμάχου εκτός ΝΑΤΟ από την κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους το 2004. Το Μαρόκο ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε την ανεξαρτησία των ΗΠΑ (το 1777). Η συνθήκη φιλίας Μαρόκου-ΗΠΑ, η οποία υπογράφηκε το 1786, αποτελεί την παλαιότερη εν ισχύ συνθήκη φιλίας των ΗΠΑ.

Λόγω της σύγκρουσης για τη Δυτική Σαχάρα, το καθεστώς των περιοχών Σαγουία ελ-Άμρα και Ρίο δε Όρο αμφισβητείται. Στον πόλεμο της Δυτικής Σαχάρας το Μέτωπο Πολισάριο, το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των επαναστατών Σαχράουι, πολέμησε τόσο με το Μαρόκο όσο και με τη Μαυριτανία μεταξύ του 1976 και της κατάπαυσης του πυρός το 1991, που εξακολουθεί να ισχύει. Μια αποστολή των Ηνωμένων Εθνών, η MINURSO, είναι επιφορτισμένη με τη διοργάνωση δημοψηφίσματος σχετικά με το εάν η περιοχή πρέπει να γίνει ανεξάρτητη ή να αναγνωριστεί ως μέρος του Μαρόκου. Το 2020, υπό κυβερνήσεως Τραμπ, οι ΗΠΑ έγινε η πρώτη δυτική χώρα που αναγνώρισε την κυριαρχία του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα.

Το Μαρόκο χωρίζεται επίσημα σε 12 περιοχές, οι οποίες, με τη σειρά τους, υποδιαιρούνται σε 62 επαρχίες και 13 νομούς.

Περιφέρειες

1. Ταγγέρη-Τετουάν-Αλ Χοσεΐμα

2. Ανατολική

3. Φεζ-Μεκνές

4. Ραμπάτ-Σαλέ-Κένιτρα

5. Μπένι Μελάλ-Χένιφρα

6. Καζαμπλάνκα-Σέττατ

7. Μαρακές-Σάφι

8. Ντράα-Ταφιλαλέ

9. Σους-Μάσα

10. Γκελμίμ-Ουέντ Νουν

11. Λαγιούν-Σακία Ελ Χάμρα

12. Ντάχλα-Ουέντ Εντ-Νταχάμπ

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980, υπό την ηγεσία του Χασάν Β΄, το Μαρόκο είχε ένα από τα χειρότερα μητρώα ανθρωπίνων δικαιωμάτων τόσο στην Αφρική όσο και στον κόσμο. Η κυβερνητική καταστολή της πολιτικής διαφωνίας ήταν ευρέως διαδεδομένη κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Χασάν Β', μέχρι που μειώθηκε απότομα στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Οι δεκαετίες κατά τις οποίες διαπράχθηκαν καταχρήσεις αναφέρονται ως Χρόνια του Μολύβδου ( Les Années de Plomb) και περιελάμβαναν αναγκαστικές εξαφανίσεις, δολοφονίες κυβερνητικών αντιπάλων και διαδηλωτών και μυστικά στρατόπεδα εγκλεισμού. Για να εξετάσει τις καταχρήσεις που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Χασάν Β' (1961-1999), η κυβέρνηση υπό τον βασιλιά Μωάμεθ δημιούργησε μια Επιτροπή Ισότητας και Συμφιλίωσης.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Παρατηρητηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το 2016, οι μαροκινές αρχές περιόριζαν τα δικαιώματα στην ειρηνική έκφραση, συνεταιρισμό και συνάθροιση μέσω πολλών νόμων. Οι αρχές συνεχίζουν να διώκουν τόσο τα έντυπα όσο και τα διαδικτυακά μέσα που επικρίνουν την κυβέρνηση ή τον βασιλιά (ή τη βασιλική οικογένεια). Υπάρχουν επίσης επίμονες καταγγελίες για βία κατά των διαδηλωτών υπέρ της ανεξαρτησίας των Σαχράουι και διαδηλωτών υπέρ του Πολισάριο στη Δυτική Σαχάρα. Το Μαρόκο έχει κατηγορηθεί ότι φυλάκισε ακτιβιστές υπέρ της ανεξαρτησίας του Σαχράουι ως κρατούμενους συνείδησης.

Οι ομοφυλοφιλικές πράξεις καθώς και το προγαμιαίο σεξ είναι παράνομα στο Μαρόκο και μπορεί να τιμωρηθούν με φυλάκιση από έξι μήνες έως τρία χρόνια. Είναι παράνομος ο προσηλυτισμός για οποιαδήποτε άλλη θρησκεία εκτός από το Ισλάμ (άρθρο 220 του Μαροκινού Ποινικού Κώδικα) και αυτό το έγκλημα τιμωρείται με φυλάκιση έως και 15 ετών. Η βία κατά των γυναικών και η σεξουαλική παρενόχληση έχουν ποινικοποιηθεί. Η ποινή μπορεί να είναι από ένα μήνα έως πέντε χρόνια, με πρόστιμα που κυμαίνονται από $200 έως $1.000.

Η οικονομία του Μαρόκου θεωρείται μια σχετικά φιλελεύθερη οικονομία που διέπεται από τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Από το 1993, η χώρα ακολούθησε πολιτική ιδιωτικοποίησης ορισμένων οικονομικών τομέων που διαχειριζόταν η κυβέρνηση. Το Μαρόκο παίζει σημαντικό ρόλο στις αφρικανικές οικονομικές υποθέσεις, και είναι η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία στην Αφρική με βάση το ΑΕΠ (PPP). Το Μαρόκο κατατάχθηκε ως η αφρικανική χώρα με τον καλύτερο δείκτη ποιότητας ζωής του Economist Intelligence Unit, μπροστά από τη Νότια Αφρική, το 2020. Ωστόσο, στη συνέχεια το Μαρόκο υποχώρησε στην τέταρτη θέση, πίσω από την Αίγυπτο.

Οι κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις και η σταθερή ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 4-5% από το 2000 έως το 2007, συμπεριλαμβανομένης της ετήσιας ανάπτυξης 4,9% την περίοδο 2003-2007, βοήθησαν τη μαροκινή οικονομία να γίνει πολύ πιο εύρωστη σε σύγκριση με λίγα χρόνια νωρίτερα.

Ο τουρισμός είναι ένας από τους σημαντικότερους τομείς της μαροκινής οικονομίας. Είναι μια ισχυρή τουριστική βιομηχανία που επικεντρώνεται στις ακτές, τον πολιτισμό και την ιστορία της χώρας. Το Μαρόκο προσέλκυσε περισσότερους από 13 εκατομμύρια τουρίστες το 2019. Ο τουρισμός είναι αποφέρει το δεύτερο μεγαλύτερο τομέα από πλευράς προσέλκυσης συναλλάγματος στο Μαρόκο μετά τη βιομηχανία φωσφορικών αλάτων. Η μαροκινή κυβέρνηση επενδύει σε μεγάλο βαθμό στην τουριστική ανάπτυξη: το 2010 η κυβέρνηση ξεκίνησε το Vision 2020 που σχεδίαζε να καταστήσει το Μαρόκο έναν από τους 20 κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο και να διπλασιάσει τον ετήσιο αριθμό των διεθνών αφίξεων σε 20 εκατομμύρια έως το 2020, με την ελπίδα ότι ο τουρισμός θα έχει αυξηθεί στο 20% του ΑΕΠ.

Σύμφωνα με την Έκθεση Παγκόσμιας Ανταγωνιστικότητας του 2019, το Μαρόκο κατέλαβε την 32η θέση στον κόσμο όσον αφορά τους δρόμους, την 16η τα λιμάνια, την 45η τις αεροπροικές μετακινήσεις και την 64η στους σιδηροδρόμους. Αυτό δίνει στο Μαρόκο την καλύτερη κατάταξη υποδομών στην αφρικανική ήπειρο. Διαθέτει εθνικό οδικό δίκτυο 56.986 χιλιομέτρων (εθνικοί, επαρχιακοί και δημοτικοί δρόμοι) και 1.808 χιλιόμετρα αυτοκινητόδρομων (Αύγουστος 2016). Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Η ανάπτυξη σύγχρονων υποδομών, όπως λιμάνια, αεροδρόμια και σιδηροδρομικές συνδέσεις, αποτελεί κορυφαία κυβερνητική προτεραιότητα. Για να καλύψει την αυξανόμενη εγχώρια ζήτηση, η μαροκινή κυβέρνηση επένδυσε περισσότερα από 15 δισεκατομμύρια δολάρια από το 2010 έως το 2015 στην αναβάθμιση των βασικών υποδομών της.

Το 2014, το Μαρόκο ξεκίνησε την κατασκευή του πρώτου σιδηροδρομικού συστήματος υψηλής ταχύτητας στην Αφρική που συνδέει τις πόλεις της Ταγγέρης και της Καζαμπλάνκα. Εγκαινιάστηκε το 2018 από τον Βασιλιά Μωάμεθ μετά από πάνω από μια δεκαετία σχεδιασμού και κατασκευής από τη μαροκινή εθνική σιδηροδρομική εταιρεία ONCF. Είναι η πρώτη φάση αυτού που σχεδιάζεται να είναι ένα σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλής ταχύτητας συνολικού μήκους 1.500 χιλιομέτρων. Ήδη σχεδιάζεται επέκταση της γραμμής προς το Μαρακές.

Το Μαρόκο έχει επίσης το μεγαλύτερο λιμάνι στην Αφρική και τη Μεσόγειο, το Tanger-Med, το οποίο κατατάσσεται στην 18η θέση στον κόσμο με χωρητικότητα χειρισμού άνω των 9 εκατομμυρίων εμπορευματοκιβωτίων. Βρίσκεται στην ελεύθερη οικονομική ζώνη της Ταγγέρης και χρησιμεύει ως διαμετακομιστικός κόμβος για την Αφρική και τον κόσμο.

Το 2008, περίπου το 56% της ηλεκτρικής ενέργειας του Μαρόκου παρεχόταν από άνθρακα. Ωστόσο, καθώς οι προβλέψεις δείχνουν ότι οι ενεργειακές απαιτήσεις στο Μαρόκο θα αυξάνονται κατά 6% ετησίως μεταξύ 2012 και 2050, ψηφίστηκε νέος νόμος που ενθαρρύνει τους Μαροκινούς να αναζητήσουν τρόπους διαφοροποίησης του ενεργειακού εφοδιασμού, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η μαροκινή κυβέρνηση έχει ξεκινήσει ένα έργο για την κατασκευή ενός σταθμού ηλιακής θερμικής ενέργειας και εξετάζει επίσης τη χρήση φυσικού αερίου ως πιθανή πηγή εσόδων για την κυβέρνηση του Μαρόκου.

Το Μαρόκο έχει ξεκινήσει την κατασκευή μεγάλων εγκαταστάσεων ηλιακής ενέργειας για να μειώσει την εξάρτησή του από τα ορυκτά καύσιμα και να εξάγει ηλεκτρική ενέργεια στην Ευρώπη.

Το Μαρόκο έχει πληθυσμό περίπου 36,029,093 κατοίκους (εκτίμηση 2018). Υπολογίζεται ότι μεταξύ 41% και 80% των κατοίκων έχουν βερβερική καταγωγή. Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού αναγνωρίζεται ως Χαρατίν και Γκνάουα, Δυτικοαφρικανοί ή μιγάδες απόγονοι σκλάβων και Μορίσκος, Ευρωπαίοι μουσουλμάνοι που εκδιώχθηκαν από την Ισπανία και την Πορτογαλία τον 17ο αιώνα. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 73 χρόνια (71,7 χρόνια οι άνδρες και 74,3 οι γυναίκες).

Το Μαρόκο έχει μεγάλη διασπορά, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας βρίσκεται στη Γαλλία, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες έχει πάνω από ένα εκατομμύριο Μαροκινούς έως και τρίτης γενιάς. Υπάρχουν επίσης μεγάλες μαροκινές κοινότητες στην Ισπανία (περίπου 700.000 Μαροκινοί), στην Ολλανδία (360.000) και στο Βέλγιο (300.000). Άλλες μεγάλες κοινότητες υπάρχουν στην Ιταλία, τον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, όπου οι Μαροκινοί Εβραίοι θεωρείται ότι αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη εβραϊκή εθνοτική υποομάδα.

Η θρησκευτική πίστη στη χώρα υπολογίστηκε από το Pew Forum το 2010 ως 99% μουσουλμάνοι, με όλες τις υπόλοιπες ομάδες να αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 1% του πληθυσμού. Από αυτούς που ασπάζονται το Ισλάμ, σχεδόν όλοι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, με τους Σιίτες Μουσουλμάνους να αντιπροσωπεύουν λιγότερο από 0,1%. Παρά το γεγονός ότι οι Μαροκινοί ασπάζονται το Ισλάμ, σχεδόν το 15% περιγράφει τον εαυτό του ως μη θρήσκο σύμφωνα με έρευνα του 2019 που διεξήχθη για το BBC από το ερευνητικό δίκτυο Arab Barometer.

Η κυρίως Καθολική και Προτεσταντική χριστιανική κοινότητα ξένων αποτελείται από περίπου 40.000 πρακτικά μέλη. Οι περισσότεροι χριστιανοί κατοικούν στις αστικές περιοχές της Καζαμπλάνκα, της Ταγγέρης και του Ραμπάτ. Διάφοροι τοπικοί χριστιανοί ηγέτες εκτιμούν ότι μεταξύ 2005 και 2010 υπάρχουν 5.000 χριστιανοί (κυρίως εθνικοί Βερβέροι) που πηγαίνουν τακτικά σε εκκλησίες "σπίτια" και ζουν κυρίως στον νότο Ορισμένοι τοπικοί χριστιανοί ηγέτες εκτιμούν ότι μπορεί να υπάρχουν έως και 8.000 χριστιανοί πολίτες σε ολόκληρη τη χώρα, αλλά πολλοί φέρεται να μην συναντώνται τακτικά λόγω του φόβου της κυβερνητικής επιτήρησης και της κοινωνικής δίωξης. Ο αριθμός των Μαροκινών που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό (οι περισσότεροι από αυτούς ήταν κρυφοχριστιανοί) υπολογίζεται μεταξύ 8.000 και 50.000.

Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις ανεβάζουν το μέγεθος της εβραϊκής κοινότητας της Καζαμπλάνκα σε περίπου 2.500 άτομα και των εβραϊκών κοινοτήτων του Ραμπάτ και του Μαρακές σε περίπου 100 μέλη η καθεμία. Αυτός ο πληθυσμός είναι κυρίως ηλικιωμένοι, με μείωση του αριθμού των νέων. Η κοινότητα Μπαχάι, που βρίσκεται σε αστικές περιοχές, αριθμεί 350 έως 400 άτομα.

Οι επίσημες γλώσσες του Μαρόκου είναι τα αραβικά και τα βερβερικά. Περίπου το 89,8% του συνολικού πληθυσμού μπορεί να επικοινωνήσει σε κάποιο βαθμό στα μαροκινά αραβικά. Η γλώσσα των Βερβερίνων ομιλείται σε τρεις διαλέκτους (Ταριφίτ, Τσαλχίτ και Ταμαζίγκτ του Κεντρικού Άτλαντα). Το 2008, ο Φρεντερίκ Ντερός υπολόγισε ότι υπήρχαν 12 εκατομμύρια ομιλητές βερβερικών, που αποτελούν περίπου το 40% του πληθυσμού. Η απογραφή πληθυσμού του 2004 ανέφερε ότι το 28,1% του πληθυσμού μιλούσε Βερβερικά.

Τα γαλλικά χρησιμοποιούνται ευρέως σε κυβερνητικούς θεσμούς, μέσα ενημέρωσης, μεσαίες και μεγάλες εταιρείες, διεθνές εμπόριο με γαλλόφωνες χώρες και συχνά στη διεθνή διπλωματία. Τα γαλλικά διδάσκονται ως υποχρεωτική γλώσσα σε όλα τα σχολεία. Το 2010, υπήρχαν 10.366.000 γαλλόφωνοι στο Μαρόκο, ή περίπου το 32% του πληθυσμού.

Σύμφωνα με το Ethnologue, από το 2016, υπάρχουν 1.536.590 άτομα (ή περίπου το 4,5% του πληθυσμού) στο Μαρόκο που μιλούν ισπανικά. Τα ισπανικά μιλιούνται κυρίως στο βόρειο Μαρόκο και στην πρώην ισπανική Σαχάρα, επειδή η Ισπανία κατείχε προηγουμένως αυτές τις περιοχές. Εν τω μεταξύ, μια μελέτη του 2018 από το Ινστιτούτο Θερβάντες βρήκε ότι 1,7 εκατομμύρια Μαροκινοί που μιλούσαν τουλάχιστον ικανοποιητικά ισπανικά, τοποθετώντας το Μαρόκο ως τη χώρα με τους περισσότερους ισπανόφωνους εκτός του ισπανόφωνου κόσμου (εκτός εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαιρεθούν επίσης από τις ισπανόφωνες χώρες). Ένα σημαντικό τμήμα του βόρειου Μαρόκου έχει πρόσβαση σε ισπανικά μέσα ενημέρωσης, τηλεοπτικό σήμα και ραδιοφωνικά κύματα, τα οποία σύμφωνα με πληροφορίες διευκολύνουν την ικανότητα στη γλώσσα στην περιοχή.

Η εκπαίδευση στο Μαρόκο είναι δωρεάν και υποχρεωτική μέχρι το δημοτικό σχολείο. Το εκτιμώμενο ποσοστό αλφαβητισμού για τη χώρα το 2012 ήταν 72%. Τον Σεπτέμβριο του 2006, η UNESCO απένειμε στο Μαρόκο, μεταξύ άλλων χωρών, όπως η Κούβα, το Πακιστάν, η Ινδία και η Τουρκία το "Βραβείο Αλφαβητισμού της UNESCO για το 2006".

Το Μαρόκο έχει πάνω από σαράντα πανεπιστήμια, ινστιτούτα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και πολυτεχνεία διασκορπισμένα σε αστικά κέντρα σε όλη τη χώρα. Τα κορυφαία ιδρύματά του περιλαμβάνουν το Πανεπιστήμιο Μωάμεθ Ε΄ στο Ραμπάτ, το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας, με παραρτήματα στην Καζαμπλάνκα και τη Φεζ, το Γεωργικό και Κτηνιατρικό Ινστιτούτο Χασάν Β΄ στο Ραμπάτ, το οποίο διεξάγει έρευνα στις κοινωνικές επιστήμες εκτός από τις γεωργικές του ειδικότητες, και το Πανεπιστήμιο Αλ-Ακχαουαΐν στο Ιφράν, το πρώτο αγγλόφωνο πανεπιστήμιο στη Βορειοδυτική Αφρική, που εγκαινιάστηκε το 1995 με εισφορές από τη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Πανεπιστήμιο αλ-Κουαραουιγίν, που ιδρύθηκε από τη Φατιμά αλ-Φίχρι στην πόλη της Φεζ το 859 ως μεντρεσές, θεωρείται από ορισμένες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της UNESCO, ως το "παλαιότερο πανεπιστήμιο του κόσμου".

Το Μαρόκο είναι μια χώρα με πλούσια κουλτούρα και πολιτισμό. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, το Μαρόκο έχει υπάρξει κατοικία ανθρώπων από την Ανατολή (Φοίνικες, Εβραίους και Άραβες), τον Νότο ( Αφρικανοί της Υποσαχάριας Αφρικής) και τον Βορρά ( Ρωμαίοι, Ανδαλουσιανοί). Όλοι αυτοί οι πολιτισμοί έχουν επηρεάσει την κοινωνική δομή του Μαρόκου.

Μετά την ανεξαρτησία, μια πραγματική άνθηση έχει σημειωθεί στη ζωγραφική και τη γλυπτική, τη λαϊκή μουσική, το ερασιτεχνικό θέατρο και τη δημιουργία ταινιών. Το Εθνικό Θέατρο του Μαρόκου (ιδρύθηκε το 1956) προσφέρει τακτικές παραγωγές μαροκινών και γαλλικών δραματικών έργων. Φεστιβάλ τέχνης και μουσικής πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, μεταξύ των οποίων το Παγκόσμιο Φεστιβάλ Ιερής Μουσικής στη Φεζ.

Η μαροκινή λογοτεχνία γράφεται κυρίως στα αραβικά, βερβερικά, εβραϊκά και γαλλικά. Ιδιαίτερα υπό τις αυτοκρατορίες των Αλμοραβιδών και των Αλμοαδών, η μαροκινή λογοτεχνία ήταν στενά συνδεδεμένη με τη λογοτεχνία της αλ-Ανδαλούς και μοιράστηκε σημαντικές ποιητικές και λογοτεχνικές μορφές όπως το ζατζάλ, το μουβασάχ και το μακαμά. Η ισλαμική λογοτεχνία, όπως οι εξηγήσεις του Κορανίου και άλλα θρησκευτικά έργα, όπως το Αλ-Σίφα του Καντί Αγιάντ, ήταν επιδραστικά. Το Πανεπιστήμιο αλ-Καραουιγίν στη Φεζ ήταν σημαντικό λογοτεχνικό κέντρο που προσέλκυε μελετητές από το εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων των Μαϊμονίδη, Ιμπν αλ-Χατίμπ και Ιμπν Χαλντούν.

Υπό τη δυναστεία των Αλμοαδών, το Μαρόκο γνώρισε μια περίοδο ευημερίας. Οι Αλμοάδες έχτισε το τέμενος Κουτουμπιά στο Μαρακές, το οποίο φιλοξενούσε όχι λιγότερους από 25.000 ανθρώπους, αλλά ήταν επίσης διάσημο για τα βιβλία, τα χειρόγραφα, τις βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία του. Ο Αλμοάδης Χαλίφης Αμπού Γιακούμπ αγαπούσε πολύ για τη συλλογή βιβλίων. Ίδρυσε μια μεγάλη βιβλιοθήκη, η οποία τελικά μεταφέρθηκε στο Κάσμπα και μετατράπηκε σε δημόσια βιβλιοθήκη.

Η σύγχρονη μαροκινή λογοτεχνία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930. Δύο βασικοί παράγοντες ώθησαν το Μαρόκο να δει τη γέννηση μιας σύγχρονης λογοτεχνίας. Το Μαρόκο, ως γαλλικό και ισπανικό προτεκτοράτο δημιούργησε στους Μαροκινούς διανοούμενους την ευκαιρία να ανταλλάξουν και να παράγουν λογοτεχνικά έργα απολαμβάνοντας ελεύθερα την επαφή με την αραβική λογοτεχνία και την Ευρώπη. Τρεις γενιές συγγραφέων διαμόρφωσαν ιδιαίτερα τη μαροκινή λογοτεχνία του 20ού αιώνα. Η πρώτη ήταν η γενιά που έζησε και έγραψε κατά τη διάρκεια του Προτεκτοράτου (1912-56), με σημαντικότερο εκπρόσωπο της τον Μοχάμεντ Μπεν Μπραχίμ (1897-1955).

Η μαροκινή κουζίνα θεωρείται μια από τις πιο διαφοροποιημένες κουζίνες στον κόσμο. Αυτό είναι αποτέλεσμα της μακραίωνης αλληλεπίδρασης του Μαρόκου με τον έξω κόσμο. Η κουζίνα του Μαρόκου είναι κυρίως ένας συνδυασμός μαυριτανικής, ευρωπαϊκής και μεσογειακής κουζίνας.

Τα μπαχαρικά χρησιμοποιούνται εκτενώς στη μαροκινή κουζίνα. Ενώ τα μπαχαρικά εισάγονται στο Μαρόκο εδώ και χιλιάδες χρόνια, πολλά συστατικά όπως ο σαφράν από την Τιλιουίν, η μέντα και οι ελιές από το Μεκνές και τα πορτοκάλια και τα λεμόνια από τη Φεζ, καλλιεργούνται εγχώρια. Το κοτόπουλο είναι το πιο διαδεδομένο κρέας στο Μαρόκο. Το κόκκινο κρέας που καταναλώνεται πιο συχνά στο Μαρόκο είναι το βόειο κρέας. Το αρνί προτιμάται αλλά είναι σχετικά ακριβό. Το κύριο μαροκινό πιάτο με το οποίο είναι εξοικειωμένοι οι περισσότεροι είναι το κουσκούς, η παλιά εθνική λιχουδιά.

Μεταξύ των πιο διάσημων μαροκινών πιάτων είναι το κουσκούς, η παστίλια, το τατζίν, η ταντζία και η χαρίρα. Αν και η τελευταία είναι σούπα, θεωρείται πιάτο από μόνο της και σερβίρεται ως τέτοιο ή με χουρμάδες ειδικά τον μήνα του Ραμαζανιού. Η κατανάλωση χοιρινού κρέατος απαγορεύεται σύμφωνα με τη Σαρία, τους θρησκευτικούς νόμους του Ισλάμ.

Ένα μεγάλο μέρος του καθημερινού γεύματος είναι το ψωμί. Το ψωμί στο Μαρόκο προέρχεται κυρίως από σιμιγδάλι σκληρού σίτου γνωστό ως χουμπζ. Το πιο συνηθισμένο είναι το χοντρό αλεσμένο ψωμί ολικής αλέσεως ή το ψωμί από άσπρο αλεύρι. Υπάρχει επίσης μια σειρά από πλακέ ψωμιά και τραβηγμένα άζυμα τηγανητά ψωμιά.

Το πιο δημοφιλές ρόφημα είναι το "ατάι", το πράσινο τσάι με φύλλα μέντας και άλλα συστατικά. Το τσάι κατέχει πολύ σημαντική θέση στην κουλτούρα του Μαρόκου και θεωρείται μορφή τέχνης. Σερβίρεται όχι μόνο κατά τη διάρκεια των γευμάτων αλλά καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, και είναι ιδιαίτερα ένα ποτό φιλοξενίας, που συνήθως σερβίρεται όποτε υπάρχουν καλεσμένοι. Σερβίρεται στους επισκέπτες και είναι αγενές να το αρνηθεί κανείς.

Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα της χώρας, ιδιαίτερα δημοφιλές στους νέους των πόλεων. Το 1986, το Μαρόκο έγινε η πρώτη αραβική και αφρικανική χώρα που προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA. Το Μαρόκο έγινε επίσης το πρώτο αφρικανικό και μουσουλμανικό κράτος που έφτασε στov ημιτελικό Μουντιάλ, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2022 στο Κατάρ. Το Μαρόκο ήταν αρχικά προγραμματισμένο να φιλοξενήσει το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2015, αλλά αρνήθηκε να φιλοξενήσει το τουρνουά στις προγραμματισμένες ημερομηνίες λόγω των φόβων για το ξέσπασμα του Έμπολα στην ήπειρο.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, δύο Μαροκινοί κέρδισαν χρυσά μετάλλια στον στίβο. Η Ναουάλ Ελ Μουταβακέλ κέρδισε στα 400 μέτρα με εμπόδια. Ήταν η πρώτη γυναίκα από αραβική ή ισλαμική χώρα που κέρδισε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Ο Σαΐντ Αουίτα κέρδισε τα 5000 μέτρα στους ίδιους αγώνες. Ο Χισάμ Ελ Γκερούζ κέρδισε χρυσά μετάλλια για το Μαρόκο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στα 1500 μέτρα και στα 5000 μέτρα και κατέχει πολλά παγκόσμια ρεκόρ στον αγώνα του ενός μιλίου.

1. Η τροποποίηση του Σεπτεμβρίου του 1996 έγινε για να συσταθεί διθάλαμη βουλή

2. Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

3. Balfour, Rosa (March 2009). "The Transformation of the Union for the Mediterranean". Mediterranean Politics 14 (1): 99-105. doi:10.1080/13629390902747491. ISSN 1362-9395.

4. Yahya, Dahiru (1981). Morocco in the Sixteenth Century. Longman. σελ. 18.

5. Μπαμπινιώτης, Γεώργιος (2002). Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας (2η έκδοση). Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας. ISBN 960-86190-1-7.

6. Rubella, D. (1984). "Environmentalism and Pi Paleolithic economies in the Maghreb (c. 20,000 to 5000 B.P.)". Στο: J.D. Clark & S.A. Brandt. From hunters to farmers the causes and consequences of food production in Africa. Berkeley: University of California Press. σελίδες 41-56. ISBN 978-0520045743.

7. Rivet, Daniel (2012). Histoire du Maroc: de Moulay Idrîs à Mohammed VI. Fayard.

8. Pennell, C. R. (2000). Morocco since 1830: A History. New York: New York University Press. σελ. 40. ISBN 978-0814766774.

9. . Furlong, Charles Wellington (1911). "The French Conquest Of Morocco: The Real Meaning Of The International Trouble". The World's Work: A History of Our Time XXII: 14988-14999https://books.google.com/books?id=rHAAAAAAYAAJ&pg=RA1-PA14988.

10. "Yahoo! Groups". groups.yahoo.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2001.

11. . "Morocco's king pardons satirist". BBC News. 7 January 2004http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/3376601.stm.

12. Myers, Norman; Mittermeier, Russell A.; Mittermeier, Cristina G.; da Fonseca, Gustavo A. B.; Kent, Jennifer (2000). "Biodiversity hotspots for conservation priorities". Nature 403 (6772): 853-858. doi:10.1038/35002501. PMID 10706275. Bibcode: 2000Natur.403..853M.

13. Bergier, P.; Thévenot, M. (2006). . "Liste des oiseaux du Maroc". Go-South Bull 3: 51-83. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 January 2012https://web.archive.org/web/20120118223945/http://www.go-south.org/08_Go_SouthBulletin/gsb_7_15-55.pdf.

14. Nowell K, Jackson P, επιμ. (1996). "Panthera Leo". Wild Cats: Status Survey and Conservation Action Plan. Gland, Switzerland: IUCN/SSC Cat Specialist Group. σελίδες 17-21. ISBN 978-2-8317-0045-8.

15. Nijman, Vincent; Bergin, Daniel; Lavieren, Els van (1 July 2015). . "Barbary macaques exploited as photo-props in Marrakesh's punishment square". ResearchGate Jul-Sep https://www.researchgate.net/publication/280111452.

16. Moroccan king in referendum win Αρχειοθετήθηκε 2012-10-24 στο Wayback Machine..

17. Migdalovitz, Carol (3 February 2010).

18. . "Morocco rejoins African Union". Worldbulletin. 30 January 2017http://www.worldbulletin.net/todays-news/183967/morocco-rejoins-african-union.

19. "Algeria cuts diplomatic ties with Morocco over 'hostile actions'". Al-Jazeera. 24 Αυγούστου 2021.

20. Majid, Jacob. "Biden reportedly won't reverse Trump recognition of Western Sahara as Morocco's", The Times of Israel (1 May 2021).

21. "Décret fixant le nom des régions" (PDF). Portail National des Collectivités Territoriales (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 18 Μαΐου 2015.

22. "Morocco/Western Sahara: Sahrawi human rights defender on trial". Amnesty International. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Απριλίου 2006.

23. Leonard, Thomas M. (2006). Encyclopedia of the Developing World. Taylor & Francis. σελ. 1085. ISBN 978-0-415-97663-3.

24. "Morocco sets the goal of attracting 20 million tourists by 2020". India's leading B2B travel news website. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουλίου 2014.

25. Sschemm, Paul (6 June 2012). . "Solar-powered plane lands in Morocco". Associated Presshttps://finance.yahoo.com/news/solar-powered-plane-lands-morocco-223555031.html.

26. Tej K. Bhatia, William C. Ritchie (2006). The Handbook of Bilingualism. John Wiley & Sons. σελ. 860. ISBN 978-0631227359.

27. "Población extranjera por sexo, país de nacionalidad y edad (hasta 85 y más).". Avance del Padrón a 1 de enero de 2009. Datos provisionales. Spain: Instituto Nacional de Estadística. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουλίου 2019.

28. "Table 2.8 - Jews, by country of origin and age" (PDF). Israel Central Bureau of Statistics. 2015.

29. "Religious Composition by Country" (PDF). Global Religious Landscape. Pew Forum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Μαρτίου 2013.

30. "Morocco" (PDF). Central Intelligence Agency. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 18 Μαΐου 2021.

31. . "Pope Francis' Visit to Morocco Raises Hopes for Its Christians". New york Times. 29 March 2019https://www.nytimes.com/2019/03/29/world/africa/pope-francis-morocco-christians.html.

32. Government of Morocco. "Texte de la nouvelle constitution 2011" (PDF). maroc.ma. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Φεβρουαρίου 2012.

33. Government of Morocco. "BO_5964-Bis_Ar.pdf" (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Μαρτίου 2012.

34. "Berber" Microsoft Encarta Online Encyclopedia 2006. 1 November 2009.

35. "Le dénombrement des francophones" (PDF). Organisation internationale de la Francophonie. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Απριλίου 2013.

36. Leyre Gil Perdomingo and Jaime Otero Roth (2008) "Enseñanza y uso de la lengua española en el Sáhara Occidental" Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine., in Analysis of the Real Instituto Elcano nº 116

37. Saga, Ahlam Ben. Instituto Cervantes: 1.7 Million Moroccans Speak Spanish Αρχειοθετήθηκε 2021-04-15 στο Wayback Machine., Morocco World News, 29 Nov 2018. Retrieved 11 Apr 2022.

38. Mohammed Benjelloun Touimi, Abdelkbir Khatibi and Mohamed Kably, Ecrivains marocains, du protectorat à 1965, 1974 éditions Sindbad, Paris and Hassan El Ouazzani, La littérature marocaine contemporaine de 1929 à 1999 (2002, ed.

39. . "Africa Cup of Nations: Morocco will not host finals over Ebola fears". BBC Sport. 11 November 2014https://www.bbc.co.uk/sport/0/football/30004279.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μαρόκο - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
0,683 () - Το Μαρόκο είναι μια αραβική, μουσουλμανική χώρα της Βόρειας Αφρικής. Το πολίτευμά του είναι η Συνταγματική Μοναρχία και έχει έκταση 446.550 τ.χλμ. και πληθυσμό 37.022.385 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη της Αφρικής και συνορεύει ανατολικά με την Αλγερία, νότια με τη Μαυριτανία και βόρεια με την Ισπανία.

# data[].attributes.headline
Παραδόσεις της Αφρικής 

# data[].attributes.subject
Παραδόσεις της Αφρικής 

# data[].attributes.body
Στο τέλος της περιόδου των βροχών, σε μία επίδειξη κάλλους, κοντά στη λίμνη Τσαντ, τα μέλη της φυλής Γουνταμπί συγκεντρώνονται για το «φεστιβάλ των νομάδων». Στο επίκεντρο των εκδηλώσεων είναι το περίφημο Gerewol: Ένας ανδρικός διαγωνισμός ομορφιάς και μία τελετουργική ερωτοτροπία. Νεαροί άνδρες – κυρίως κτηνοτρόφοι – βάφονται, βάζουν τα καλά τους και περιμένουν στη σειρά για «επιθεώρηση» από το γυναικείο κοινό. Τα πλατιά χαμόγελα και τα γουρλωμένα μάτια περισσεύουν καθώς το λευκό των ματιών και των δοντιών εντυπωσιάζει εξόχως τις κυρίες. Το μαζικό φλερτ γίνεται με την ελπίδα μιας παθιασμένης νύχτας με μία από τις «κριτές».

# data[].attributes.body
Xώρε ς:Νιγηρία

Πρωτεύουσα: Αμπούτζα

΄Εκταση:923.768χλμ

Η Νιγηρία βρίσκεται στη δυτική Αφρική, στον κόλπο της Γουινέας και έχει συνολική έκταση 923.768 χλμ², καθιστώντας τη 32η μεγαλύτερη χώρα (μετά την Τανζανία). Έχει συγκρίσιμο μέγεθος με τη Βενεζουέλα και είναι δύο φορές μεγαλύτερη από την Καλιφόρνια. Τα σύνορά της έχουν συνολικό μήκος 4.047 χιλιόμετρα, 773 χλμ με το Μπενίν, 1.497 χλμ με τον Νίγηρα, 87 χλμ με το Τσαντ και 1.690 χλμ με το Καμερούν, ενώ η ακτογραμμή της έχει μήκος τουλάχιστον 853 χιλιόμετρα.

# data[].attributes.body
Η Ιστορία της Αφρικής ξεκινά με την εμφάνιση των ανθρωπιδών, των αρχαϊκών ανθρώπων και – από τουλάχιστον 200.000 χρόνια πριν – των ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων (Homo sapiens), στην Ανατολική Αφρική, και συνεχίζεται χωρίς διακοπή στο παρόν ως ένα συνονθύλευμα διαφορετικών και πολιτικά αναπτυσσόμενων εθνικών κρατών. Η πρώιμη γραπτή ιστορία πρωτοπαρουσιάστηκε στο Βασίλειο του Κους και αργότερα στην Αρχαία Αίγυπτο, στο Σαχέλ, στο Μαγκρέμπ και στο Κέρας της Αφρικής.

Μετά την ερημοποίηση της Σαχάρας, η ιστορία της Βόρειας Αφρικής ήταν συνυφασμένη με εκείνη της Μέσης Ανατολής και της Νότιας Ευρώπης, ενώ οι Μπαντού εξαπλώθηκαν σαρωτικά από το σύγχρονο Καμερούν (Δυτική Αφρική) σε όλη την υποσαχάρια ήπειρο, σε κύματα κατά την 1η χιλιετία π.Χ., δημιουργώντας μια γλωσσική κοινότητα σε μεγάλο μέρος της κεντρικής και της νότιας ηπείρου.

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα το Ισλάμ εξαπλώθηκε δυτικά από την Αραβία προς την Αίγυπτο, διασχίζοντας το Μαγκρέμπ και το Σαχέλ. Στις αξιοσημείωτες προ-αποικιακές πολιτείες και κοινωνίες της Αφρικής περιλαμβάνονται η Αυτοκρατορία των Αγιουράν, οι Ντ'μτ, Το Σουλτανάτο Αντάλ, το Σουλτανάτο Γουαρσαντζαλί, το Βασίλειο του Νρι, ο πολιτισμός Νοκ, η Αυτοκρατορία του Μάλι, η Αυτοκρατορία του Σονγκχάι, η Αυτοκρατορία του Μπενίν, η Αυτοκρατορία του Όγιο, η Αυτοκρατορία του Ασάντι, η Αυτοκρατορία της Γκάνα, τα Βασίλεια Μόσσι, η Αυτοκρατορία του Μουτάπα, το Βασίλειο του Μαπουνγκουμπουε, το Βασίλειο του Σίνε, το Βασίλειο του Σένναρ, το Βασίλειο του Σαλούμ, το Βασίλειο του Μπαόλ, το Βασίλειο του Καγιόρ, το Βασίλειο του Ζιμπάμπουε, το Βασίλειο του Κονγκό, η Αυτοκρατορία του Κααμπού, το Βασίλειο του Ιλε-Ιφέ, η Αρχαία Καρχηδόνα, η Νουμιδία, η Μαυριτανία, και η Αυτοκρατορία του Αξούμ. Στο αποκορύφωμά της, πριν από την Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, εκτιμάται ότι η Αφρική είχε έως και 10.000 διαφορετικές πολιτείες και αυτόνομες ομάδες με διακριτές γλώσσες και έθιμα.

# data[].attributes.body
Στο Ανατολικό Ακρωτήρι της Νότιας Αφρικής, οι νεαροί Xhosa υφίστανται μία άγρια τελετή μύησης στην ενήλικη ζωή, τη λεγόμενη Ulwaluko. Αφού υποστούν περιτομή χωρίς αναισθητικό, φεύγουν από το σπίτι τους, τυλιγμένοι σε μία κουβέρτα, με λευκό άργιλο στο πρόσωπό τους και με τα απολύτως απαραίτητα. Όταν γυρίζουν, μετά από δύο και πλέον μήνες, δεν είναι πια «αγόρια» αλλά άνδρες.

# data[].attributes.headline
Λίμνη Τανγκανίκα

# data[].attributes.subject
Λίμνη Τανγκανίκα

# data[].attributes.body
Η Τανγκανίκα είναι μία μεγάλη λίμνη στην κεντρική Αφρική (γεωγρ. συντεταγμένες 2° 20' ως 8° 48' νότιο πλάτος και 29° 5' ως 31° 15' ανατολικό μήκος). Εκτιμάται ότι είναι η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού στον κόσμο σε όγκο νερού και η δεύτερη σε βάθος, με μέγιστο στα 1.470 μέτρα (και στα δύο την ξεπερνά η Βαϊκάλη). Η έκταση της λίμνης ανέρχεται σε 32.900 τ.χλμ.. Τέσσερις χώρες βρέχονται από την Τανγκανίκα: το Μπουρούντι, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Τανζανία και η Ζάμπια. Όμως η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και η Τανζανία κατέχουν όλη σχεδόν τη λίμνη (45% και 41% αντίστοιχα). Τα νερά της τροφοδοτούν τον ποταμό Κονγκό.

# data[].attributes.headline
Οι γυναίκες της φυλής 

# data[].attributes.body
Οι γυναίκες της φυλής Τσίαουα μπορεί να μην είναι ακριβώς... ισότιμες με τους άνδρες, ωστόσο έχουν ένα βασικό προνόμιο: Το μητρογραμμικό σύστημα συγγένειας. Για τη φυλή που μιλάει Μπαντού και ζει σε Μοζαμβίκη, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Μαλάουι, η καταγωγή ορίζεται αποκλειστικά βάσει μητρικής γενεαλογίας ενώ η ιδιοκτησία και η γη κληροδοτούνται από μητέρα σε κόρη.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Παραδόσεις της Αφρικής 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Κουλτούρα, τελετουργίες, έθιμα, παραδόσεις αιώνων, αν όχι χιλιετιών, περνούν από γενιά σε γενιά, κρατώντας άσβεστη τη φλόγα της λαϊκής παράδοσης. Από φορεσιές και κοσμήματα, μέχρι "καλλιστεία" και μυήσεις, ιδού επτά από τις εντυπωσιακές παραδόσεις αφρικανικών φυλών.

Σε αντίθεση με ό,τι επιβάλλει η ισλαμική παράδοση, στην παράδοση των Τουαρέγκ, ο άνδρας είναι αυτός που καλύπτει το πρόσωπο του. Το "tagelmust", ένα ύφασμα μήκους οκτώ μέτρων, χαρακτηρίζει τους " άνδρες με τα μπλε " της ερήμου... Η χρήση του είναι κυρίως πρακτική καθώς αποτελεί προστασία από τις αμμοθύελλες, την ανυπόφορη ζέστη και τον καυτό ήλιο της Σαχάρας. Ωστόσο, οι Τουαρέγκ το φορούν πάντα και παντού, ημέρα και νύχτα, ώστε με τον καιρό, το ύφασμα ξεβάφει, αφήνοντας στο δέρμα των ανδρών το λουλακί χρώμα του...

Σαφώς λιγότερες αλλά ακόμη πολλές γυναίκες της φυλής Μούρσι (που κατοικεί κοντά στην Τζίνκα, στην Κοιλάδα Όμο της Αιθιοπίας) ακόμη τηρούν μία παράδοση σχεδόν 30.000 χρόνων - σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους: Τρυπούν το κάτω χείλος τους, βάζοντας ένα πήλινο πιάτο σ'αυτό. "Πρόκειται για μία σωματική αλλαγή που οι άνθρωποι βρίσκουν όμορφη. Αποτελεί, επίσης, έναν, τόσο ιδιαίτερο όσο και κραυγαλέο, τρόπο διαφοροποίησης από τους υπολοίπους", λέει ο ανθρωπολόγος Τζερόμ Λιούις του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Είναι δείγμα ανδρισμού, για τους νεαρούς κτηνοτρόφους της φυλής Χάμαρ που κατοικεί στην Κοιλάδα Όμο της νοτιοδυτικής Αιθιοπίας, να πηδούν γυμνοί και να ισορροπούν πάνω στη ράχη ενός ταύρου. Ουσιαστικά, πρόκειται για μία τελετή "ενηλικίωσης", την οποία οι επίδοξοι "άνδρες" πρέπει να επαναλάβουν τέσσερις φορές, ώστε να τους επιτραπεί να... νυμφευθούν!

Στο τέλος της περιόδου των βροχών, σε μία επίδειξη κάλλους, κοντά στη λίμνη Τσαντ, τα μέλη της φυλής Γουνταμπί συγκεντρώνονται για το "φεστιβάλ των νομάδων". Στο επίκεντρο των εκδηλώσεων είναι το περίφημο Gerewol: Ένας ανδρικός διαγωνισμός ομορφιάς και μία τελετουργική ερωτοτροπία. Νεαροί άνδρες - κυρίως κτηνοτρόφοι - βάφονται, βάζουν τα καλά τους και περιμένουν στη σειρά για "επιθεώρηση" από το γυναικείο κοινό. Τα πλατιά χαμόγελα και τα γουρλωμένα μάτια περισσεύουν καθώς το λευκό των ματιών και των δοντιών εντυπωσιάζει εξόχως τις κυρίες. Το μαζικό φλερτ γίνεται με την ελπίδα μιας παθιασμένης νύχτας με μία από τις "κριτές".

Στο Ανατολικό Ακρωτήρι της Νότιας Αφρικής, οι νεαροί Xhosa υφίστανται μία άγρια τελετή μύησης στην ενήλικη ζωή, τη λεγόμενη Ulwaluko. Αφού υποστούν περιτομή χωρίς αναισθητικό, φεύγουν από το σπίτι τους, τυλιγμένοι σε μία κουβέρτα, με λευκό άργιλο στο πρόσωπό τους και με τα απολύτως απαραίτητα. Όταν γυρίζουν, μετά από δύο και πλέον μήνες, δεν είναι πια "αγόρια" αλλά άνδρες.

Οι γυναίκες της φυλής Τσίαουα μπορεί να μην είναι ακριβώς... ισότιμες με τους άνδρες, ωστόσο έχουν ένα βασικό προνόμιο: Το μητρογραμμικό σύστημα συγγένειας. Για τη φυλή που μιλάει Μπαντού και ζει σε Μοζαμβίκη, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Μαλάουι, η καταγωγή ορίζεται αποκλειστικά βάσει μητρικής γενεαλογίας ενώ η ιδιοκτησία και η γη κληροδοτούνται από μητέρα σε κόρη.

Κάθε Ιούνιο ή Ιούλιο στην Κοιλάδα Όμο της Αιθιοπίας, πραγματοποιείται το Ka'el, το σεληνιακό νέο έτος της φυλής των Μπόντι. Με αυτό έρχεται κι ένα εκπληκτικό σώου ανδρικής επίδειξης: Ανύπανδροι άνδρες που τους προηγούμενους μήνες ζούσαν στην απομόνωση, τρεφόμενοι μόνο με ένα μείγμα γάλακτος κι αίματος αγελάδας, ώστε να πρηστούν και να παχύνουν, ανταγωνίζονται για τον τίτλο του πιο εύσωμου. Όσο πιο εύσωμος ο υποψήφιος, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα μίας καλής νύφης. Με τα στομάχια τους πρησμένα, η κούραση γρήγορα τους καταβάλλει. Ωστόσο, με τη λήξη της τελετής, οι διαγωνιζόμενοι επιστρέφουν στο φυσιολογικό τους βάρος.

Τα αντικείμενα και η σημασία τους είναι σχετικά για κάθε κουλτούρα. Περίτρανο παράδειγμα οι γυναίκες της φυλής Ντασανέχ, στην κοιλάδα Όμο της Αιθιοπίας στα σύνορα με την Κένυα, οι οποίες ανακυκλώνουν σκουπίδια παντός είδους αλλά, κυρίως, καπάκια από μπουκάλια, μετατρέποντάς τα σε κοσμήματα και λογής ψιμύθια.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ηθη και εθιμα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Κατερίνα Αγριμανάκη

# data[].attributes.attachment_link.title
Οκτώ απίθανες παραδόσεις των φυλών της Μαύρης Ηπείρου (pics)

# data[].attributes.attachment_link.description
Καθώς ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τις ρίζες του, η Μαύρη Ήπειρος διδάσκει τη σπουδαιότητα της μακραίωνης,...

# data[].attributes.body
Χώρες: Μποτσουάνα

Πρωτεύουσα: Γκαμπορόνε

Έκταση : 581.730 τ. χλμ.

Τον Ιούνιο του 1964, το Ηνωμένο Βασίλειο δέχθηκε τις προτάσεις για δημοκρατική αυτοδιοίκηση στην Μποτσουάνα. Η έδρα της κυβέρνησης μεταφέρθηκε το 1965 από το Μάφικενγκ στη Νότια Αφρική, στη νεοϊδρυθείσα Γκαμπορόνε, η οποία βρίσκεται κοντά στα σύνορα. Το σύνταγμα του 1965 οδήγησε στις πρώτες γενικές εκλογές και την ανεξαρτησία στις 30 Σεπτεμβρίου 1966. Ο Σερέτσε Χάμα, ηγέτης του κινήματος για την ανεξαρτησία και ο νόμιμο διεκδικητής της αρχηγεία της φυλής Νγκουάτο, εξελέγη ως ο πρώτος Πρόεδρος, και επανεξελέγη άλλες δύο φορές.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Μποτσουάνα ( αγγλικά: Botswana‎‎), επίσημα Δημοκρατία της Μποτσουάνας ( αγγλικά: Republic of Botswana‎‎, τσουάνα: Lefatse la Botswana), είναι περίκλειστη χώρα στη νότια Αφρική. Έχει έκταση 581.730 τ. χλμ. και πληθυσμό 2.359.609 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2022 και είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες χώρες στον κόσμο. Οι πολίτες της Μποτσουάνα λέγονται Μπατσάνα (στον ενικό Μοτσάνα), ανεξαρτήτως εθνικότητας. Περίπου το 10% του πληθυσμού κατοικεί στην πρωτεύουσα Γκαμπορόνε. Παλαιότερα βρετανικό προτεκτοράτο Μπετσουαναλάνδη, η Μποτσουάνα πήρε το όνομά της όταν έγινε ανεξάρτητη εντός της Κοινοπολιτείας στις 30 Σεπτεμβρίου 1966. Η οικονομία της χώρας είναι στενά συνδεδεμένη με την οικονομία της Νότιας Αφρικής και σε αυτήν κυριαρχούν τα ορυκτά (κυρίως διαμάντια), ο τουρισμός και η κτηνοτροφία.

Η χώρα είναι σε μεγάλο βαθμό επίπεδη και μέχρι το 70% καλύπτεται από την έρημο Καλαχάρι. Συνορεύει με τη Νότια Αφρική στα νότια και νοτιοανατολικά, τη Ναμίμπια στα δυτικά, τη Ζάμπια στα βόρεια και τη Ζιμπάμπουε στα βορειοανατολικά. Τα σύνορα με τη Ζάμπια, μήκους μερικών εκατοντάδων μέτρων, δεν έχουν καθοριστεί καλά. Μεγάλο μέρος της χώρας καλύπτεται από άγρια φύση και αποτελεί τουριστικό πόλο έλξης. Το 1986 υπήρχαν έξι μεγάλα εθνικά πάρκα και 40 ελεγχόμενες οργανωμένες περιοχές για φωτογραφήσεις και έξι περιοχές για σαφάρι και κυνήγι.

Κάποτε η Μποτσουάνα ήταν μία από τις πιο φτωχές χώρες στον κόσμο, με κατά κεφαλήν εισόδημα περίπου 70 δολαρίων τον χρόνο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αλλά μεταμορφώθηκε σε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες του κόσμου, με κατά κεφαλήν εισόδημα περίπου 16.400 δολαρίων τον χρόνο το 2013.

Τον 19ο αιώνα, εχθροπραξίες ξέσπασαν μεταξύ των Τσουάνα της Μποτσουάνα και των φυλών Νντεμπέλε που έκαναν επιδρομές στο έδαφος από τα βορειοανατολικά. Οι εντάσεις κλιμακώθηκαν και με τους Ολλανδούς εποίκους Μπόερς από το Τράνσβααλ προς τα ανατολικά. Μετά από εκκλήσεις των ηγετών Μπατσουάνα Κχάμα Γ΄, Bathoen και Sebele για βοήθεια, η βρετανική κυβέρνηση έθεσε την Μπετσουαναλάνδη υπό την προστασία της στις 31 Μαρτίου 1885. Το βόρειο έδαφος παρέμεινε υπό την άμεση διοίκηση ως προτεκτοράτο Μπετσουαναλάνδη και αντιστοιχή στη σύγχρονη Μποτσουάνα, ενώ το νότιο έδαφος έγινε μέρος της Αποικίας του Ακρωτηρίου και τώρα είναι τμήμα της βορειοδυτικής επαρχίας της Νότιας Αφρικής. Σήμερα, η πλειοψηφία όσων μιλούν Σετσουάνα ζει στη Νότια Αφρική.

Όταν ιδρύθηκε η Ένωση της Νότιας Αφρικής το 1910 από τις κύριες βρετανικές αποικίες στην περιοχή, το προτεκτοράτο της Μπετσουαναλάνδης, η Μπασούτολαντ (τώρα Λεσότο) και το Εσουατίνι (τα εδάφη της Ύπατης Αρμοστείας) δεν συμπεριλήφθηκαν, αλλά υπήρχε πρόβλεψη για τη μετέπειτα ενσωμάτωσή τους. Ωστόσο, οι κάτοικοί τους άρχισαν να συμβουλεύονται από το Ηνωμένο Βασίλειο, και παρόλο που οι διαδοχικές κυβερνήσεις της Νότιας Αφρικής ζήτησαν τη μεταφορά των εδαφών, το Ηνωμένο Βασίλειο συνεχώς καθυστερούσε και ως εκ τούτου, η προσάρτηση δεν συνέβη ποτέ. Η εκλογή της εθνικιστικής κυβέρνησης το 1948, η οποία συνέταξε το απαρτχάιντ, και η απόσυρση της Νότιας Αφρικής από την Κοινοπολιτεία των Εθνών το 1961, έληξε οποιαδήποτε προοπτική ενσωμάτωσης των εδαφών στη Νότια Αφρική. Μια επέκταση της βρετανικής κεντρικής εξουσίας και η εξέλιξη της κυβέρνησης των φυλών οδήγησε στην ίδρυση το 1920 δύο συμβουλευτικών συμβουλίων για να αντιπροσωπεύουν τόσο τους Αφρικανούς όσο και τους Ευρωπαίους. Προκηρύξεις το 1934 ρύθμισαν τους κανόνες και τις εξουσίες των φυλών. Ένα ευρωπαϊκό-αφρικανικό γνωμοδοτικό συμβούλιο ιδρύθηκε το 1951 και το 1961 το σύνταγμα δημιούργησε ένα συμβουλευτικό νομοθετικό συμβούλιο.

Τον Ιούνιο του 1964, το Ηνωμένο Βασίλειο δέχθηκε τις προτάσεις για δημοκρατική αυτοδιοίκηση στην Μποτσουάνα. Η έδρα της κυβέρνησης μεταφέρθηκε το 1965 από το Μάφικενγκ στη Νότια Αφρική, στη νεοϊδρυθείσα Γκαμπορόνε, η οποία βρίσκεται κοντά στα σύνορα. Το σύνταγμα του 1965 οδήγησε στις πρώτες γενικές εκλογές και την ανεξαρτησία στις 30 Σεπτεμβρίου 1966. Ο Σερέτσε Χάμα, ηγέτης του κινήματος για την ανεξαρτησία και ο νόμιμο διεκδικητής της αρχηγεία της φυλής Νγκουάτο, εξελέγη ως ο πρώτος Πρόεδρος, και επανεξελέγη άλλες δύο φορές.

Η Προεδρία πέρασε στον Αντιπρόεδρο, Κουέτ Μαζίρε, ο οποίος επανεξελέγη το 1984, το 1989 και το 1994. Ο Μαζίρε αποσύρθηκε από τη θέση του το 1998, και τον διαδέχθηκε ο Φέστους Μοχάε, ο οποίος εξελέγη μόνος του το 1999 και επανεξελέγη το 2004. Η προεδρία πέρασε το 2008 στον Ίαν Χάμα (γιος του πρώτου προέδρου), ο οποίος υπηρετούσε ως Αντιπροέδρος του Μοχάε μετά την παραίτηση από τη θέση του το 1998 ως Διοικητής των Αμυντικών Δυνάμεων της Μποτσουάνα για να αναλάβει αυτό το πολιτικό ρόλο.

Μια μακροχρόνια διαμάχη στα βόρεια σύνορα με τη Ναμίμπια στη λωρίδα Καπρίβι έληξε με απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου τον Δεκέμβριο του 1999, το οποίο έκρινε ότι το νησί Κασικίλι ανήκει στην Μποτσουάνα.

Οι Τσουάνα είναι η κύρια εθνοτική ομάδα στην Μποτσουάνα, αποτελώντας το 79% του πληθυσμού. Οι μεγαλύτερες μειονοτικές εθνοτικές ομάδες είναι οι ΜπαΚαλάνγκα, Σαν ή οι ΆμπαΤουα γνωστοί και ως Μπασαρούα. Άλλες φυλές είναι οι Μπαγιέι, Μπαμπουκούσου, Μπασούμπια, Μπαχερέρο και Μπακγκαλαγκάντι. Επιπλέον, υπάρχουν πληθυσμοί λευκών και Ινδών, που έχουν περίπου το ίδιο μέγεθος. Ο λευκός πληθυσμός μιλάει αγγλικά και αφρικάανς και αποτελεί περίπου το 3% του πληθυσμού. Μετά το 2000, εξαιτίας της επιδεινούμενης οικονομικής κατάστασης στη Ζιμπάμπουε, περίπου 10.000 κάτοικοι της Ζιμπάμπουε έχουν μεταναστεύσει στην Μποτσουάνα. Η επίσημη γλώσσα είναι τα αγγλικά, αλλά η (Σε)Τσουάνα χρησιμοποιείται ευρέως σε όλη τη χώρα.

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 62,2 χρόνια (58,9 χρόνια οι άνδρες και 65,5 οι γυναίκες).

Κυριότερες πόλεις είναι η πρωτεύουσα, Γκαμπορόνε (ή Χαμπρόν), η Φράνσισταουν και άλλες.

Υπολογίζεται ότι το 70% του πληθυσμού της χώρας θεωρεί τον εαυτό του χριστιανό. Οι αγγλικανοί, μεθοδιστές και η Ενωμένη Ιερατική Εκκλησία της Νότιας Αφρικής αποτελούν την πλειονότητα των χριστιανών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, στη χώρα υπάρχουν 5.000 μουσουλμάνοι, κυρίως από τη Νότια Ασία, 3.000 ινδουιστές και 700 μπαχάι. Περίπου το 20% δεν ασπάζεται κάποια θρησκεία.

Η χώρα είναι Προεδρική Δημοκρατία.

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Η Μποτσουάνα διαιρείται σε 9 περιφέρειες (districts) και 6 πόλεις, οι οποίες υποδιαιρούνται σε 28 επαρχίες.

Οι περιφέρειες:

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.

1. "POPULATION AND HOUSING CENSUS 2022 POPULATION OF CITIES, TOWNS AND VILLAGES" (PDF). Statistics Botswana.

2. Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

3. Υπηρεσία εκδόσεων, διοργανικό εγχειρίδιο σύνταξης κειμένων

4. Darwa, P. Opoku (2011). Kazungula Bridge Project (PDF). African Development Fund. σελ. Appendix IV. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 14 Νοεμβρίου 2012.

5. "Botswana History". Lonely Planet. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2020.

6. "Namibia General Information". Southern-eagle.com. 21 Μαρτίου 1990. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2011.

7. Betts, Alexander; Kaytaz, Ezra (2009). . National and international responses to the Zimbabwean exodus: implications for the refugee protection regime. Research Papers. 175. Policy Development and Evaluation Service, United Nations High Commissioner for Refugees http://www.reliefweb.int/rw/rwb.nsf/retrieveattachments?openagent&shortid=MINE-7UL4R6&file=Full_Report.pdf.

8. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα

9. Pew Research Center's Religion & Public Life Project: Botswana Αρχειοθετήθηκε 2013-12-16 στο Wayback Machine.. Pew Research Center. 2010.

10. "Botswana. International Religious Freedom Report 2007". U.S. Department of State. 14 Σεπτεμβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιανουαρίου 2012.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μποτσουάνα - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Μποτσουάνα ( αγγλικά: Botswana‎‎), επίσημα Δημοκρατία της Μποτσουάνας ( αγγλικά: Republic of Botswana‎‎, τσουάνα: Lefatse la Botswana), είναι περίκλειστη χώρα στη νότια Αφρική. Έχει έκταση 581.730 τ. χλμ. και πληθυσμό 2.359.609 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2022 και είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες χώρες στον κόσμο.

# data[].attributes.headline
Το καλύτερο ψητό κοτόπουλο της ζωής σου

# data[].attributes.subject
Το καλύτερο ψητό κοτόπουλο της ζωής σου

# data[].attributes.body
Αν έχει πάει στην Αγγλία είναι μεγάλες οι πιθανότητες να γνωρίζεις τα Nando’s. Αν όχι, να σου πω ότι είναι το ιδανικό μέρος για να φας κοτόπουλο. Η Νότια Αφρική έχει τα δικά της, τα οποία ονομάζονται «chicken dust», με κοτόπουλο άψογα μαριναρισμένο, ψημένο μπροστά σου, φρέσκο και απερίγραπτα νόστιμο.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
 ψητό κοτόπουλο 

# data[].attributes.body
Χώρες: Ουγκάντα

Πρωτεύουσα: Καμπάλα

Έκταση: 241.038 τ.χλμ.

Επειδή η Ουγκάντα βρίσκεται στον ισημερινό, το κλίμα της είναι τροπικό, αλλά λόγω του μεγάλου υψόμετρου οι θερμοκρασίες είναι χαμηλότερες, με τις βορειότερες περιοχές να είναι θερμότερες από τις νότιες (κάτω από τους 20°C) επειδή βρίσκονται σε μικρότερο υψόμετρο. Οι βροχοπτώσεις επηρεάζονται από τις κινήσεις της τροπικής ζώνης σύγκλισης και γενικά κάθε χρόνο υπάρχουν δύο εποχές των βροχών.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Ουγκάντα είναι χώρα της Αφρικανικής ηπείρου με πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη την Καμπάλα. Βρίσκεται δίπλα στη λίμνη Βικτόρια και συνορεύει με το Κονγκό, το Νότιο Σουδάν και την Κένυα. Έχει έκταση 241.038 τ.χλμ. και πληθυσμό 45.562.000 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023 (κατατάσσεται 33η στον κόσμο). Επίσημες γλώσσες της είναι η αγγλική και η σουαχίλι.

Παλιότερα υπήρξε αποικία των Άγγλων αλλά στις 9 Οκτωβρίου 1962 απέκτησε την ανεξαρτησία της.

Τοπογραφικός χάρτης της Ουγκάντας

Η Ουγκάντα βρίσκεται στο κεντρικό αφρικανικό οροπέδιο. Στα βόρεια συνορεύει με το Νότιο Σουδάν (σύνορα μήκους 475 χλμ.), στα ανατολικά με την Κένυα (σύνορα μήκους 814 χλμ.), στα νότια με την Τανζανία (σύνορα μήκους 391 χλμ.) και την Ρουάντα (σύνορα μήκους 172 χλμ.) και στα δυτικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (σύνορα μήκους 877 χλμ).

Το ψηλότερο σημείο της χώρας είναι η κορυφή Μαργαρίτα (5.109 μ) στα όρη Ρουβενζόρι, στα σύνορα με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ενώ το χαμηλότερο είναι η λίμνη Αλβέρτου (620 μ). Το ψηλότερο ηφαίστειο της Ουγκάντας είναι το όρος Έλγον. Η δυτική μεγάλη ρηξιγενής κοιλάδα διέρχεται από τη χώρα και αποτελεί το χαμηλότερο υψομετρικό σημείο της Ουγκάντας. Οι τεκτονικές κινήσεις οι οποίες δημιούργησαν την κοιλάδα ανύψωσαν επίσης τα όρη Ρουβενζόρι. Το 90 % της χώρας βρίσκεται σε υψόμετρο 900 με 1.500 μέτρα και το υψόμετρο γενικά αυξάνει προς τα νότια. Στο νότιο τμήμα της χώρας βρίσκεται η λίμνη Βικτόρια, μια από τη μεγαλύτερες λίμνες της Γης, στις όχθες της οποίας είναι κτισμένη η πρωτεύουσα της χώρας, η Καμπάλα. Στο κέντρο της χώρας βρίσκεται η λίμνη Κιόγκα, η οποία περιβάλλεται από βάλτους.

Σχεδόν όλη η Ουγκάντα βρίσκεται εντός της λεκάνης απορροής του Νείλου. Ο Νείλος από τη λίμνη Βικτώρια εκβάλλει αρχικά στη λίμνη Κιόγκα και στη συνέχεια στη λίμνη Αλβέρτου. Μετά συνεχίζει την πορεία του προς τα βόρεια και το Νότιο Σουδάν.

Επειδή η Ουγκάντα βρίσκεται στον ισημερινό, το κλίμα της είναι τροπικό, αλλά λόγω του μεγάλου υψόμετρου οι θερμοκρασίες είναι χαμηλότερες, με τις βορειότερες περιοχές να είναι θερμότερες (περίπου 25°C σε καθ'όλη τη διάρκεια του έτους) από τις νότιες (κάτω από τους 20°C) επειδή βρίσκονται σε μικρότερο υψόμετρο. Οι βροχοπτώσεις επηρεάζονται από τις κινήσεις της τροπικής ζώνης σύγκλισης και γενικά κάθε χρόνο υπάρχουν δύο εποχές των βροχών, μια από τον Οκτώβριο μέχρι τον Δεκέμβριο και άλλη μια από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο. Όμως, εξαιτίας της εξάτμισης από τη λίμνη Βικτόρια, σε περιοχές που βρίσκονται κοντά σε αυτή μπορεί να εκδηλωθούν βροχοπτώσεις όλο τον χρόνο. Με την εξαίρεση των βορειοανατολικών περιοχών που είναι ημιερημικές, με ύψος βροχής που μπορεί να μην ξεπεράσει τα 100 χιλιοστά τον χρόνο, η μέση βροχόπτωση στην Ουγκάντα είναι περίπου 1.000 με 2.000 χιλιοστά βροχής τον χρόνο, ενώ στις περιοχές κοντά στη λίμνη Βικτόρια, όπως το αρχιπέλαγος Σσέσε, βρέχει ακόμη περισσότερο.

Οι κάτοικοι της περιοχής της Ουγκάντας ήταν κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες μέχρι περίπου 1.700 με 2.300 χρόνια πριν, όταν πληθυσμοί Μπαντού, πιθανόν από την κεντρική Αφρική, μετανάστευσαν στα νότια τμήματα της χώρας. Μαζί τους έφεραν την τεχνογνωσία της μεταλλουργίας και νέες ιδέες σχετικά με την κοινωνική και πολιτική οργάνωση. Η αυτοκρατορία των Κιτάρα, η οποία είναι γνωστή μέσα από την προφορική παράδοση των λαών της περιοχής, εκτεινόταν σε μεγάλο τμήμα της περιοχής των μεγάλων λιμνών, από τη λίμνη Αλβέρτου, τη λίμνη Ταγκανίγκα και τη λίμνη Βικτόρια, μέχρι τη λίμνη Κιόγκα. Το αρχηγείο τους βρισκόταν στο Ανκόλε. Το βασίλειο Μπουνιόρο-Κιτάρα θεωρείται ότι είναι πρόδρομος των τεσσάρων παραδοσιακών βασιλείων της Ουγκαντάς, των Μπουγκάντα, Τόρο, Ανκόλε και Μπουσόγκα. Στην περιοχή επίσης μετανάστευσαν από τα βόρεια οι Λούο και οι Άτεκερ. Τον 18ο αιώνα οι Μπουγκάντα άρχισαν να επεκτείνονται εις βάρος των Μπουνιόρο.

Οι Άραβες έμποροι κινήθηκαν προς την ενδοχώρα από τις ακτές της ανατολικής Αφρικής τη δεκαετία του 1840 και να ανταλλάσσουν όπλα, ρούχα και χάντρες με ελεφαντόδοντο και σκλάβους. Τους ακολούθησαν οι Βρετανοί εξερευνητές που αναζητούσαν τις πηγές του Νείλου:151 και οι προτεστάντες ιεραπόστολοι, οι οποίοι έφτασαν στην Ουγκάντα το 1877, ενώ οι καθολικοί ιεραπόστολοι έφτασαν το 1879, μια κατάσταση που οδήγησε στον θάνατο των μαρτύρων της Ουγκάντας. Το Ηνωμένο Βασίλειο έθεσε την περιοχή υπό την εποπτεία της Βρετανικής Εταιρείας της Ανατολικής Αφρικής το 1888 και το 1894 η Ουγκάντα έγινε προτεκτοράτο του Ηνωμένου Βασιλείου. Τη δεκαετία του 1890, οι Βρετανοί, για την κατασκευή του σιδηροδρόμου της Ουγκάντας, ο οποίος συνέδεε την ενδοχώρα της Κένυας και της Ουγκάντας με το λιμάνι Μομπάσα, έφεραν 32.000 εργάτες από τη Βρετανική Ινδία. Αν και οι περισσότεροι επέστρεψαν στην Ινδία, 6.724 αποφάσισαν να παραμείνουν. Το 1900 οι Βρετανοί και οι Μπουγκάντα υπογράφουν συμφωνία ώστε η Ουγκάντα να γίνει συνταγματική μοναρχία υπό τον έλεγχο προτεσταντών αρχηγών. Την τελική μορφή του προτεκτοράτο της Ουγκάντας την πήρε το 1914, όταν οι ανατολικές επαρχίες έγιναν τμήμα της Κένυας.

Αρουραίοι με βουβωνική πανώλη έφτασαν στην Ουγκάντα, αφότου είχαν ανέβει σε βρετανικά πλοία, και διέδωσαν την ασθένεια, με αποτέλεσμα πάνω από ένα εκατομμύριο άτομα να πεθάνουν στις αρχές του 20ού αιώνα σε μια επιδημία η οποία έγινε γνωστή ως Μαύρη Πανώλη. Από το 1900 μέχρι το 1920, μια επιδημία ασθένειας του ύπνου σκότωσε πάνω 250.000 ανθρώπους.

Η Ουγκάντα ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανία τις 9 Οκτωβρίου 1962, αλλά παρέμεινε μέλος της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Στις πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία, κέρδισε η συμμαχία ανάμεσα στο Λαϊκό Κογκρέσο της Ουγκάντας (UPC) και το Καμπάκα Γιέκα (KY), τα οποία σχημάτισαν την πρώτη κυβέρνηση με εκτελεστικό πρωθυπουργό τον Μίλτον Ομπότε, ενώ ο Μπουγκάντα Καμπάκα (βασιλειάς) Μουτέσα Β΄ κατέλαβε την εν πολλοίς εθιμοτυπική θέση του προέδρου.

Το 1966, μετά από μια διαμάχη για εξουσία ανάμεσα στην κυβέρνηση του Ομπότε και τον βασιλιά Μουτέσα, το κοινοβούλιο, στο οποίο το UPC είχε την πλειοψηφία, άλλαξε το σύνταγμα και κατάργησε την εθιμοτυπική θέση του προέδρου. Το 1967, με ένα νέο σύνταγμα, η Ουγκάντα ανακηρύχθηκε δημοκρατία και τα παραδοσιακά βασίλεια καταργήθηκαν. Ο Ομπότε, χωρίς να συγκαλέσει εκλογές, αυτοανακηρύσσεται εκτελεστικός πρόεδρος.

Το 1971, ύστερα από πραξικόπημα, τον έλεγχο της χώρας ανέλαβε ο δικτάτορας Ιντί Αμίν. Ο Αμίν κυβερνούσε με τον στρατό για τα επόμενα οχτώ χρόνια και πραγματοποίησε μαζικές εκτελέσεις εντός της χώρας για να διατηρήσει την εξουσία του. Υπολογίζεται ότι περίπου 300.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του, ιδίως στον βορρά, που τον είχε συσχετίσει με τους πιστούς στον Ομπότε. Πέρα από τις θηριωδίες του, απέλασε την ινδική μειονότητα της χώρας (περίπου 70.000 άτομα), η οποία έλεγχε τις επιχειρηματικές δραστηριότητες, με αποτέλεσμα η οικονομία της χώρας να καταρρεύσει. Το 1978, η Ουγκάντα εισέβαλε στην Τανζανία ώστε να προσαρτήσει την επαρχία Καγκέρα, αλλά ο στρατός της Τανζανίας απέκρουσε την επίθεση και εισέβαλε στην Ουγκάντα, με αποτέλεσμα να τερματιστεί η δικτατορία του Αμίν.

Με την πτώση του Αμίν, πρόεδρος της Ουγκάντας ορίστηκε ο Γκόντφρεϊ Μπιναΐσα, αλλά σύντομα αντικαταστάθηκε από τον Μίλτον Ομπότε, ο οποίος ανατράπηκε το 1985 με πραξικόπημα από τον Τίτο Οκέλο. Όμως, ο Οκέλο ανατράπηκε ύστερα από έξι μήνες μετά από ανταρτοπόλεμο που διεξήγαγε ο Εθνικός Αντιστασιακός Στρατός. Πρόεδρος της χώρας ορίστηκε ο Γιουέρι Μουσέβενι, ηγέτης του Εθνικού Αντιστασικού Στρατού. Οι δραστηριότητες των πολιτικών κομμάτων περιορίστηκαν και παρέμειναν έτσι ως το 2005. Στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές, το 2006, επικράτησε ο Γιουέρι Μουσέβενι, αλλά υπήρχαν κατηγορίες για νοθεία. Η προεδρία του Μουσέβενι χαρακτηρίζεται από σχετική σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη.

Το 1997, η Ουγκάντα εισέβαλε στο Ζαΐρ για να εκθρονίσει τον Μομπούτου Σέσε Σέκο. Απέσυρε τα στρατεύματά της το 2003. Στο βόρειο τμήμα της χώρας δρα η αντάρτικη ομάδα Στρατός Αντίστασης του Κυρίου (LRA), παρά τις προσπάθειες για να περιοριστεί η δράση της. Ύστερα από συμφωνία το 2006, η οργάνωση αποχώρησε από την Ουγκάντα.

Στις προεδρικές εκλογές του 2011, Ο πρόεδρος Μουσέβενι επανεξελέγη για μία ακόμα θητεία με ποσοστό 68,3%, έναντι 26% για τον επικεφαλής των υποψηφίων της αντιπολίτευσης, Κίτσα Μπεσίγκγιε. Η αντιπολίτευση στηλίτευσε το γεγονός ότι η εκλογική επιτροπή ήταν διορισμένη από την κυβέρνηση και μίλησε για νοθεία και για δωροδοκία των ψηφοφόρων με υψηλά χρηματικά ποσά.

Η Ουγκάντα διαιρείται σε 4 περιφέρειες:

Ο πληθυσμός της Ουγκάντα από το 1961 μέχρι το 2013

Η χώρα αντιμετωπίζει σημαντικό πρόβλημα υπερπληθυσμού. Ο πληθυσμός της Ουγκάντας αυξήθηκε από 9,5 εκατομμύρια το 1969 σε 34,9 εκατομμύρια το 2014. Σε σχέση με την τελευταία απογραφή (Σεπτέμβριος 2002), ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 10,6 εκατομμύρια τα τελευταία 12 χρόνια. Η Ουγκάντα έχει πολύ νεαρό πληθυσμό: η διάμεση ηλικία στα 16 χρόνια είναι η χαμηλότερη στον κόσμο (εκτίμηση 2018). Η Ουγκάντα έχει τον έβδομο μεγαλύτερο ρυθμό γονιμότητας στον κόσμο, με 5,62 γεννήσεις/γυναίκα (εκτίμηση 2018).

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 66,7 χρόνια (63,2 χρόνια οι άνδρες και 70,1 οι γυναίκες).

Σήμερα στη χώρα ομιλούνται περίπου σαράντα διαφορετικές γλώσσες. Αυτές χωρίζονται κυρίως σε δύο κύριες οικογένειες γλωσσών: Νιγηροκονγκολεζικές (κλάδος Μπαντού) και Νειλοσαχάριες (νειλοτικός και κεντροσουδανικός κλάδος). Τα αγγλικά έγιναν η επίσημη γλώσσα της Ουγκάντας μετά την ανεξαρτησία και στη χώρα ομιλείται μια τοπική παραλλαγή της αγγλικής. Επιπλέον, όλα τα σχολεία και πανεπιστήμια της Ουγκάντας απαιτείται από τον νόμο να διδάσκουν αγγλικά. Παρόλα αυτά, το 72% των κατοίκων της χώρας δεν μιλάει αγγλικά, το 22% μιλάει λίγα αγγλικά και το 6% τα μιλάει άπταιστα.

Η πιο ευρέως ομιλούμενη τοπική γλωσσά είναι η Λουγκάντα, την οποία ομιλούν κυρίως οι Μπαγκάντα στην περιοχή της Καμπάλα (πρωτεύουσα) και στις γύρω περιοχές. Ακολουθούν οι γλώσσες Λουσόγκα και Ρουνιανκόρε-Ρουκίγκα, οι οποίες ομιλούνται κυρίως στο νοτιοανατολικό και στο νοτιοδυτικό τμήμα της Ουγκάντα αντίστοιχα.

Τα σουαχίλι, τα οποία είναι μια κοινή γλώσσα στην περιοχή των μεγάλων λιμνών της Αφρικής, εγκρίθηκαν ως η δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας το 2005. Τα σουαχίλι ομιλούνται κυρίως στο βόρειο τμήμα της χώρας.

Ο ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός στην Καμπάλα

Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, το 84% του πληθυσμού είναι Χριστιανοί. Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία έχει τους περισσότερους πιστούς (39,3%) και ακολουθεί η Αγγλικανική Εκκλησία της Ουγκάντα (30,2%), ενώ οι υπόλοιποι Χριστιανοί είναι Πεντηκοστιανοί (11,1%) και Ευαγγελιστές (2,8%). Επίσης μεγαλώνει ο αριθμός των Πρεσβυτεριανών και των Ορθοδόξων.

Ακολουθεί το Ισλάμ με 14% του πληθυσμού της χώρας να δηλώνει μουσουλμάνος. Οι Μουσουλμάνοι είναι κυρίως Σουνίτες, ενώ υπάρχουν μειονότητες Σιιτών, Αχμαντίγια, Σούφι και Μουαχίντ. Ο υπόλοιπος πληθυσμός ασκεί παραδοσιακές θρησκείες, την Μπαχάι Πίστη ή άλλες θρησκείες και 0,2% δηλώνει άθρησκο ή αγνωστικιστικό.

Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ουγκάντα είναι η Καμπάλα (1.516.210 κατ.). Άλλες πόλεις είναι η Μπαράρα (195.013 κάτ.), η Γκουλού (Ουγκάντα) (152.300 κάτ.), η Λίρα (99.059 κατ) και η Τζίντζα (93.061 κατ).

Πρόεδρος της χώρας από το 1986 είναι ο Γιουέρι Καγκούτα Μουσέβενι.

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.

1. "National Mid Year Population Projections by Single Age ( 2015-2050)". Uganda Bureau of Statistics (UBOS). 27 Σεπτεμβρίου 2021.

2. Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

3. "East Africa Living Encyclopedia - Ethnic Groups". African Studies Center, University of Pennsylvania.

4. Martin, Phyllis and O'Meara, Patrick (1995). Africa. 3rd edition. Indiana University Press. ISBN 0253209846.

5. Mwambutsya, Ndebesa (June 1990 and January 1991). . "Pre-capitalist Social Formation: The Case of the Banyankole of Southwestern Uganda". Eastern Africa Social Science Research Review 6 (2; 7 no. 1): 78-95. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 January 2008https://web.archive.org/web/20080131112357/http://www.ossrea.net/eassrr/jan91/mwambuts.htm.

6. Stanley, H.M., 1899, Through the Dark Continent, London: G. Newnes, ISBN 0486256677

7. "Plague in Uganda | NCAR Research Applications Laboratory | RAL". Ral.ucar.edu. 22 Ιανουαρίου 2015. doi:10.1371/journal.pone.0035598. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2015.

8. "Reanalyzing the 1900-1920 Sleeping Sickness Epidemic in Uganda". ΗΠΑ: Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2011.

9. History of Parliament στη Wayback Machine του Internet Archive (αρχειοθετήθηκε 20 Φεβρουάριος 2010) (Website of the Parliament of Uganda)

10. "Buganda Kingdom: The Uganda Crisis, 1966". Buganda.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Αυγούστου 2022.

11. "Department of State. Background Note: Uganda". State.gov. 3 Φεβρουαρίου 2010.

12. Keatley, Patrick (18 August 2003). . "Obituary: Idi Amin". The Guardian http://www.guardian.co.uk/news/2003/aug/18/guardianobituaries.

13. "UK Indians taking care of business", The Age (8 March 2006). Retrieved 24 March 2013.

14. "Ίντι Αμίν Νταντά - Ο αφρικανός Χίτλερ". Το βήμα. 28 Αυγούστου 2009.

15. CNN, Opposition charges widespread fraud in Ugandan election, 19-2-2011.

16. Zinkina J., Korotayev A. Explosive Population Growth in Tropical Africa: Crucial Omission in Development Forecasts (Emerging Risks and Way Out). World Futures 70/2 (2014): 120-139.

17. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα

18. "Museveni Signs 3rd Term Bill". New Vision (Kampala). 29 September 2005. ""From now on, Swahili is the second official language...""

Προφίλ της χώρας ως προς τη διαφθορά.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ουγκάντα - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Ουγκάντα είναι χώρα της Αφρικανικής ηπείρου με πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη την Καμπάλα. Βρίσκεται δίπλα στη λίμνη Βικτόρια και συνορεύει με το Κονγκό, το Νότιο Σουδάν και την Κένυα. Έχει έκταση 241.038 τ.χλμ. και πληθυσμό 45.562.000 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023 (κατατάσσεται 33η στον κόσμο).

# data[].attributes.headline
Νότια Αφρική

# data[].attributes.subject
Νότια Αφρική

# data[].attributes.body
Xώρες:Νότια Αφρική

Πρωτεύουσα: Πρετόρια

Έκταση:1.221.037 τ.χλμ

Η Νότια Αφρική βρίσκεται στο νότιο άκρο της Αφρικής και η ακτογραμμή της μήκους 2.500 χιλιομέτρων εκτείνονται σε δύο ωκεανούς (Ατλαντικό και Ινδικό. Με έκταση 1.221.037 τ.χλμ.,[4] η Νότια Αφρική είναι η 25η μεγαλύτερη χώρα, και έχει παρόμοια έκταση με την Κολομβία. Η χώρα βρίσκεται ανάμεσα στα γεωγραφικά πλάτη 22° και 35° Νότια και μήκη 16° και 33° ανατολικά, χωρίς να υπολογίζονται οι νήσοι Πρίγκιπα Εδουάρδου, ένα μικρό αρχιπέλαγος στον υποαρκτικό Ινδικό ωκεανό.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Νότια Αφρική

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αυτό το λήμμα αφορά στη Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής. Για τη Νότια περιοχή της αφρικανικής ηπείρου, δείτε: Νότια Αφρική (ήπειρος).

0,713 () -

Η Νότια Αφρική, επίσημα Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής είναι χώρα που τοποθετείται γεωγραφικά στο νότιο άκρο της αφρικανικής ηπείρου. Έχει πληθυσμό 60.604.992 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Συνορεύει με τις χώρες: Ναμίμπια, Μποτσουάνα, Ζιμπάμπουε, Μοζαμβίκη και Εσουατίνι καθώς και με το Λεσότο που είναι περίκλειστο έδαφος, περιβαλλόμενο πανταχόθεν από περιοχές της Νότιας Αφρικής. Τον Ιούνιο του 2010 η Νότια Αφρική έγινε η πρώτη αφρικάνική χώρα η οποία διοργάνωσε Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου (Μουντιάλ).

Οι φυλετικές διαμάχες της λευκής μειονότητας με τη μαύρη πλειοψηφία έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία και την πολιτική της Νότιας Αφρικής, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στο απαρτχάιντ, που θεσμοθετήθηκε το 1948 από το Νοτιοαφρικανικό Εθνικό Κόμμα, αν και οι φυλετικές διακρίσεις προϋπήρχαν. Οι νόμοι που καθόρισαν το απαρτχάιντ ως εσωτερική πολιτική του κράτους άρχισαν να φθίνουν το 1990, μετά από μακρό και βίαιο αγώνα της μαύρης πλειοψηφίας και ορισμένων, λευκών (π.χ. Αντρέ Μπρινκ και Λευκή Ξερή Εποχή) έγχρωμων και Ινδών Νοτιοαφρικανών.

Η Νότια Αφρική βρίσκεται στο νότιο άκρο της Αφρικής και η ακτογραμμή της μήκους 2.500 χιλιομέτρων εκτείνονται σε δύο ωκεανούς ( Ατλαντικό και Ινδικό. Με έκταση 1.221.037 τ.χλμ., η Νότια Αφρική είναι η 25η μεγαλύτερη χώρα, και έχει παρόμοια έκταση με την Κολομβία. Η χώρα βρίσκεται ανάμεσα στα γεωγραφικά πλάτη 22° και 35° Νότια και μήκη 16° και 33° ανατολικά, χωρίς να υπολογίζονται οι νήσοι Πρίγκιπα Εδουάρδου, ένα μικρό αρχιπέλαγος στον υποαρκτικό Ινδικό ωκεανό.

Το εσωτερικό της νότιας Αφρικής αποτελείται από μεγάλα και κατά κύριο ρόλο επίπεδα οροπέδια, με υψόμετρο ανάμεσα στα 1.000 και τα 2.100 μέτρα. Είναι ψηλότερο στα ανατολικά και κατέρχεται ομαλά προς τα δυτικά και βόρεια. Το οροπέδιο περιβάλλει ο Μεγάλος Κρημνός, ο οποίος είναι ψηλότερος στα ανατολικά, όπου βρίσκονται τα Ντράκενσμπεργκ (όρη των Δρακόντων). Το Μαφάντι στα Ντράκενσμπεργκ είναι η ψηλότερη κορυφή της χώρας, με ύψος 3.450 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Τα νότια και νοτιοδυτικά τμήματα του οροπεδίου, μαζί με τη γειτονική πεδιάδα είναι γνωστά ως το Μεγάλο Καρόο, ένας αραιοκατοικημένος θαμνότοπος. Στα βόρεια βρίσκονται πιο άνυδρες εκτάσεις, οι οποίες τελικά γίνονται η έρημος Καλαχάρι στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας. Τα μεγαλύτερα ποτάμια της χώρας είναι ο Οράγγης, στα δυτικά, και ο Λιμπόπο, στα ανατολικά.

Η Νότια Αφρική έχει γενικά εύκρατο κλίμα, καθώς περιβάλλεται από τον Ατλαντικό και τον Ινδικό ωκεανό από τρεις πλευρές και βρίσκεται στην εύκρατη ζώνη του νότιου Ημισφαιρίου. Εξαιτίας την ποικίλης τοπογραφίας και επιρροής των ωκεανών, υπάρχει μεγάλη ποικιλία κλιματικών ζωνών, από την ερημική στα σύνορα με τη Ναμίμπια μέχρι την υποτροπική στα βορειοανατολικά, στα σύνορα με τη Μοζαμβίκη. Η χερσόνησος του Ακρωτηρίου έχει μεσογειακό κλίμα, με αποτέλεσμα να είναι η μόνη περιοχή της Αφρικής νότιας της Σαχάρας η οποία δέχεται περισσότερες βροχοπτώσεις το χειμώνα (ο οποίος είναι ανάμεσα στον Ιούνιο και τον Αύγουστο στη Νότια Αφρική).

Η Νότια Αφρική διαθέτει μερικούς από τους αρχαιότερους αρχαιολογικούς τόπους και απολιθώματα ανθρώπων στον κόσμο. Απολιθώματα έχουν βρεθεί σε σπηλιές στην επαρχία Γκαουτένγκ, και η περιοχή αυτή είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Τα ευρήματα δείχνουν ότι ανθρωπίδες κατοικούν στη Νότια Αφρική εδώ και περίπου 3 εκατομμύρια χρόνια, αρχίζοντας με τον Australopithecus africanus, το οποίον διαδέχθηκαν πολλά άλλα είδη. Ο σύγχρονος άνθρωπος έφτασε στη Νότια Αφρική πριν περίπου 170.000 χρόνια.

Οικισμοί των Μπαντού, γεωργών οι οποίοι χρησιμοποιούσαν σιδερένια εργαλεία, υπήρχαν στην κοιλάδα του Λιμπόπο από τον 4ο ή 5ο αιώνα μ.Χ. Την εποχή της άφιξης των Ευρωπαίων, η κυρίαρχη εθνική ομάδα ήταν οι Μπαντού οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει από άλλες περιοχές της Αφρικής. Οι δύο κύριες ιστορικές ομάδες ήταν οι Κόσα και οι Ζουλού.

Το 1487, ο Πορτογάλος εξερευνητής Βαρθολομαίος Ντιάζ ηγήθηκε της πρώτης Ευρωπαϊκής αποστολής που έφτασε στη Νότια Αφρική. Στις 4 Δεκεμβρίου, έφτασε στον κόλπο Βάλφις, στη σημερινή Ναμίμπια, όπου είχε φτάσει το 1485 ο προκάτοχός του, ο Πορτογάλος Ντιόγο Σιάο. Ο Ντιάζ συνέχισε νοτιότερα, αλλά μια καταιγίδα τον ανάγκασε να απομακρυνθεί από την ακτή, με αποτέλεσμα να περάσει το νοτιότερο σημείο της Αφρικής χωρίς να το δει, με αποτέλεσμα να φτάσει στις ανατολικές ακτές της Νότιας Αφρικής. Στην επιστροφή του είδε το ακρωτήριο, το οποίο ονόμασε αρχικά ακρωτήριο των Καταιγίδων, αλλά ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄ το ονόμασε Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, λόγω του πλούτου που κέρδισε η Πορτογαλία από τις ανατολικές Ινδίες.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, η ναυτική δύναμη της Πορτογαλίας άρχισε να φθίνει, και οι Άγγλοι και οι Ολλανδοί προσπάθησαν να πάρουν τη θέση της Πορτογαλίας στο εμπόριο μπαχαρικών. Αρχικά, η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών χρησιμοποίησε το Ακρωτήριο ως λιμάνι, αλλά προτίμησε αργότερα τη νήσο Αναλήψεως και τη νήσο της Αγίας Ελένης. Το 1652, ο Γιαν φαν Ρίμπεεκ δημιούργησε σταθμό ανεφοδιασμού στο ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας για λογαριασμό της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, ο οποίος εξελίχθηκε στο Κέιπ Τάουν. To 1795, οι Βρετανοί κατέλαβαν την αποικία του Ακρωτηρίου, αλλά την επέστρεψαν στους Ολλανδούς το 1803 για να την ανακαταλάβουν το 1806. Μερικά χρόνια αργότερα, οι Ολλανδοί ( Μπόερς) αποχώρησαν και ίδρυσαν το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης και το Τράνσβααλ. Παράλληλα, οι Ζουλού, υπό τη ηγεσία του Σάκα κατέκτησαν το 1816-1826 το μεγαλύτερο τμήμα της Νότιας Αφρικής.

Η ανακάλυψη διαμαντιών το 1867 και χρυσού το 1884 στην ενδοχώρα οδήγησε σε οικονομική ανάπτυξη και μετανάστευση. Αυτό εντατικοποίησε τις προσπάθειες ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών περιοχών. Το 1879, οι Βρετανοί νικήσαν τους Ζουλού, παρά την ήττα τους στη μάχη του Ισαντλβάνα. Το 1880-81, οι Μπόερς νίκησαν τους Βρετανούς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Τράνσβααλ. Το 1886 ανακαλύφθηκε χρυσός στο Τράνσβααλ. Το 1899 άρχισε ο Δεύτερος Πόλεμος των Μπόερς, ο οποίος έληξε το 1902 με ήττα των Μπόερς.

To 1910 δημιουργήθηκε η Ένωση της Νότιας Αφρικής, αποτελούμενη από τις αποικίες του Ακρωτηρίου, του Νατάλ, το Τράνσβααλ και το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης. Το 1931, με το θέσπισμα του Γουέστμιστερ, η Ένωση της Νότιας Αφρικής έγινε ανεξάρτητη από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1948, το Εθνικό Κόμμα υιοθέτησε την τακτική του απαρτχάιντ, το οποίο καταργήθηκε το 1991, επί προεδρίας Φρεντερίκ Ντε Κλερκ. Τις 31 Μαΐου 1961, μετά από δημοψήφισμα, η χώρα έγινε δημοκρατία και αποχώρησε από την Κοινοπολιτεία των Εθνών, στην οποία επέστρεψε το 1994. Το 1991, η Ναμίμπια έγινε ανεξάρτητη. Το 1994, ο Νέλσον Μαντέλα έγινε ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής.

Σε αντίθεση με άλλες δημοκρατικές χώρες, αρχηγός κράτους και κυβερνήσεως είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Οι πολίτες εκλέγουν το Κοινοβούλιο και τα μέλη του τα οποία στη συνέχεια συνεδριάζουν και εκλέγουν τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο πρόεδρος δεν μπορεί να υπηρετήσει για πάνω από δύο θητείες. Η Εθνοσυνέλευση, η κάτω Βουλή, αποτελείται 400 μέλη και εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια με αναλογικό τρόπο μέσα από ψηφοδέλτια. Το Εθνικό Συμβούλιο των Επαρχιών, η άνω Βουλή, αποτελείται από ενενήντα μέλη, με κάθε μία από τα εννέα επαρχιακά νομοθετικά σώματα να εκλέγει δέκα μέλη.

Η Νότια Αφρική δε διαθέτει νομικά καθορισμένη πρωτεύουσα. Το τέταρτο κεφάλαιο του συντάγματος της Νότιας Αφρικής αναφέρει ότι "έδρα του Κοινοβουλίου είναι το Κέιπ Τάουν, αλλά η πράξη του κοινοβουλίου σύμφωνα με την ενότητα 76 (1) και (5) μπορεί να καθορίσει ότι η έδρα του Κοινοβουλίου είναι αλλού". Οι τρεις εξουσίες της χώρας είναι μοιρασμένες σε διαφορετικές πόλεις. Το Κέιπ Τάουν είναι έδρα του Κοινοβουλίου, η νομοθετική πρωτεύουσα, η Πρετόρια είναι έδρα του προέδρου και της κυβέρνησης, η διοικητική πρωτεύουσα, και το Μπλουμφοντέιν είναι έδρα του Ανώτατου Δικαστηρίου, η νομοθετική πρωτεύουσα, ενώ το Συνταγματικό Δικαστήριο της Νότιας Αφρικής βρίσκεται στο Γιοχάνεσμπουργκ. Οι περισσότερες ξένες πρεσβείες βρίσκονται στην Πρετόρια.

Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν το 2019.

Η Νότια Αφρική ως εθνική οντότητα βίωσε μια εντελώς διαφορετική εξελικτική πορεία από άλλα αφρικανικά έθνη, η οποία διαμορφώθηκε κυρίως στη βάση δύο βασικών παραγόντων:

Η μετανάστευση από την Ευρώπη πλησίασε επίπεδα που ποτέ δεν εμφανίστηκαν σε άλλες αφρικανικές κοινότητες.,

Γεωλογικά διακρίνεται για τον μεγάλο ορυκτολογικό πλούτο της, γεγονός που προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Δύσης, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου.

Το αποτέλεσμα των παραπάνω υπήρξε η διαμόρφωση ενός πολυφυλετικού κράτους με τον μεγαλύτερο πληθυσμό Εγχρώμων, Ευρωπαίων και Ασιατών σε όλη την Αφρική. Οι μαύροι Νοτιοαφρικανοί διαμορφώνουν το 75% του συνολικού πληθυσμού. Η Νότια Αφρική αναφέρεται συχνά ως Έθνος Ουράνιο Τόξο -όρος που επινοήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Ντέσμοντ Τούτου και χρησιμοποιήθηκε από τον τέως πρόεδρο Νέλσον Μαντέλα ως μεταφορά για την περιγραφή της πολυπολιτισμικής απάντησης στον ρατσισμό της ιδεολογίας του απαρτχάιντ.

Η Νότια Αφρική έχει περίπου 60,1 εκατομμύρια κατοίκους (2021), ποικίλης καταγωγής. Οι απογραφές ζητούν από τους ανθρώπους να τοποθετήσουν τους εαυτούς του σε πέντε πληθυσμιακές ομάδες. Στην απογραφή του 2011, αυτές οι ομάδες ήταν Μαύροι Αφρικανοί 79,2%, Λευκοί 8,9%, Έγχρωμοι 8,9%, Ασιάτες 2,5% και Άλλο/Απροσδιόριστο στο 0,5%. Η πρώτη απογραφή της Νότιας Αφρικής το 1911 έδειξε ότι οι λευκοί αποτελούσαν το 22% του πληθυσμού, ποσοστό που είχε μειωθεί στο 16% το 1980.

Στη Νότια Αφρική ζουν περίπου 5 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες, από τους οποίος 3 εκατομμύρια είναι από τη Ζιμπάμπουε. Η Νότια Αφρική φιλοξενεί μεγάλο αριθμό προσφύγων και αιτούντων άσυλο. Σύμφωνα με την παγκόσμια έρευνα προσφύγων το 2008, δημοσιευμένη από την επιτροπή των ΗΠΑ για τη μετανάστευση, ο αριθμός του έφτανε τα 144.700 το 2007. Οι περισσότεροι προέρχονταν από τη Ζιμπάμπουε (48.400), τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (24.800) και τη Σομαλία (12.900).

Η Νότια Αφρική έχει έντεκα επίσημες γλώσσες: τα Αφρικάανς, Αγγλικά, Ζουλού, Κόσα, Σουάτι, Ντεμπέλε, Βόρεια Σότο, Νότια Σότο, Τσόνγκα, Τσουάνα και Βένδα. Από αυτήν την άποψη, ήταν τρίτη, πίσω μόνο από τη Βολιβία και την Ινδία όσον αφορά τον αριθμό. Αν και όλες οι γλώσσες είναι ίσες, κάποιες γλώσσες ομιλούνται περισσότερο από άλλες. Σύμφωνα με την απογραφή, οι τρεις πιο κοινές γλώσσες είναι η Ζουλού (22,7%), η Κόσα (16%) και τα Αφρικάανς (13,5%). Παρά το γεγονός ότι τα αγγλικά αναγνωρίζονται ως η γλώσσα του εμπορίου και της επιστήμης, ήταν στην τέταρτη θέση, με 9,6% το 2011. Η χώρα αναγνωρίζει επίσης πολλές ανεπίσημες γλώσσες. Πολλοί Νοτιοαφρικανοί μιλούν ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως πορτογαλικά (ιδίως οι μετανάστες από τη Μοζαμβίκη και την Ανγκόλα), γερμανικά και ελληνικά.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι Χριστιανοί αποτελούν το 79,8% του πληθυσμού, με τη μεγάλη πλειονότητά τους να είναι μέλη των διαφόρων προτεσταντικών ομολογιών και ακολουθούν οι Ρωμαιοκαθολικοί και άλλοι Χριστιανοί. Οι διάφορες εκκλησίες του Χριστιανισμού αποτελούν τους Χριστιανούς Σιωνιστές (11,1%), Πεντηκοστιανοί (8,2%), Ρωμαιοκαθολικούς (7,1%), Μεθοδιστές (6,8%), Ολλανδούς Μεταρρυθμιστές (Nederduits Gereformeerde Kerk, 6,7%), Αγγλικανούς (3,8%) και τα μέλη των υπολοίπων χριστιανικών εκκλησιών αποτελούν το υπόλοιπο 36% του πληθυσμού. Οι Μουσουλμάνοι αποτελούν το 1,5% του πληθυσμού, οι Ινδουιστές το 1,2%, οι παραδοσιακές αφρικανικές θρησκείες το 0,3% και οι Εβραίοι το 0,2%. Το 15,1% δήλωσε ότι δεν ανήκε σε κάποια θρησκεία.

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 65,3 χρόνια (62,2 χρόνια οι άνδρες και 68,3 οι γυναίκες). Σύμφωνα με την έκθεση του 2020 του UNAIDS, η Νότια Αφρική εκτιμάται ότι έχει 7,8 εκατομμύρια κατοίκους οι οποίοι ζουν με τον HIV, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Μια μελέτη του 2008 σχετικά με τη μόλυνση με HIV/AIDS, στη Νότια Αφρική είχε σαφή φυλετικό διαχωρισμό: το 13,6% των μαύρων είναι θετικοί με HIV και μόνο το 0,3% των λευκών ήταν θετικοί. Οι θάνατοι αφορούν οικονομικά δραστήριους ενήλικες, με αποτέλεσμα την ύπαρξη πολλών ορφανών από AIDS τα οποία εξαρτώνται από το κράτος και φροντίδα και οικονομική ενίσχυση. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 1,2 εκατομμύρια ορφανά στη Νότια Αφρική.

Η Νότια Αφρική έχει μεικτή οικονομία, τη δεύτερη μεγαλύτερη στην Αφρική μετά τη Νιγηρία. Επίσης, έχει σχετικά υψηλό κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε σχέση με άλλες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Όμως, η Νότια Αφρική εξακολουθεί να μαστίζεται από υψηλά ποσοστά φτώχειας και ανεργίας και επίσης είναι μια από τις 10 κορυφαίες χώρες όσον αφορά την ανισότητα κατανομής του πλούτου. Σε αντίθεση με άλλες φτωχές χώρες, η Νότια Αφρική δεν έχει ανεπτυγμένη παραοικονομία. Το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε στο πρώτο τέταρτο του 2009, οδηγώντας τη μεγαλύτερη οικονομία της Αφρικής σε ύφεση για πρώτη φορά έπειτα από 17 χρόνια.

Η οδήγηση στη χώρα γίνεται στα αριστερά. Υπάρχουν επίσης αστικά λεωφορεία και ταξί.

Leonard Thompson, 2001, A History of South Africa, Yale University Press, ISBN 0-300-08776-4.

Frank Welsh, 1999, South Africa: A Narrative History, Kodansha America, ISBN 1-56836-258-7.

A. J. Christopher, 2000, The Atlas of Changing South Africa, ISBN 0-415-21178-6.

Heather Deegan, 2000, The Politics of the New South Africa, ISBN 0-582-38227-0.

Times Online, April 2, 2006.

Nigel Worden, 2000, Making of Modern South Africa: Conquest, Segregation and Apartheid, ISBN 0-631-21661-8.

Richard Tomlinson, et al., 2003, Emerging Johannesburg: Perspectives on the Postapartheid City, ISBN 0-415-93559-8.

David Hein, "Religion and Politics in South Africa." στο Modern Age 31 (1987): 21-30.

South Africa Government Online. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2005.

SouthAfrica.info Αρχειοθετήθηκε 2013-01-03 στο Wayback Machine.. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2005.

1. ↑ 1,0 Επίσημη εκτίμηση 1,1

2. ↑ "Απογραφή 2011". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Δεκεμβρίου 2018.

3. ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3

4. ↑ Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

5. ↑ "Country Comparison". World Factbook. CIA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2011.

6. McCarthy, T. & Rubidge, B. (2005). ↑ The story of earth and life. p. 263, 267-268. Struik Publishers, Cape Town.

7. ↑ Atlas of Southern Africa. (1984). p. 13. Readers Digest Association, Cape Town

8. ↑ Encyclopædia Britannica (1975); Micropaedia Vol. III, p. 655. Helen Hemingway Benton Publishers, Chicago.

9. ↑ Encyclopædia Britannica (1975); Micropaedia Vol. VI, p. 750. Helen Hemingway Benton Publishers, Chicago.

10. ↑ Atlas of Southern Africa. (1984). p. 19. Readers Digest Association, Cape Town

11. ↑ Wymer, John· Singer, R (1982). The Middle Stone Age at Klasies River Mouth in South Africa. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-226-76103-7.

12. ↑ Deacon, HJ (2001). "Guide to Klasies River" (PDF). Stellenbosch University. σελ. 11.

13. ↑ "Fossil Hominid Sites of Sterkfontein, Swartkrans, Kromdraai, and Environs".

14. ↑ Domville-Fife, C.W. (1900). The encyclopedia of the British Empire the first encyclopedic record of the greatest empire in the history of the world ed. London: Rankin. σελ. 25.

15. ↑ Mackenzie, W. Douglas· Stead, Alfred (1899). South Africa: Its History, Heroes, and Wars. Chicago: The Co-Operative Publishing Company.

16. ↑ Pakeman, SA. Nations of the Modern World: Ceylon (1964 έκδοση). Frederick A Praeger, Publishers. σελίδες 18-19. ASIN B0000CM2VW.

17. ↑ Alexander Wilmot & John Centlivres Chase. History of the Colony of the Cape of Good Hope: From Its Discovery to the Year 1819 (2010 έκδοση). Claremont: David Philip (Pty) Ltd. σελίδες 1-548. ISBN 978-1144830159.

18. ↑ 20,0 "South Africa profile - Timeline". BBC. 25 Ιουνίου 2015. 20,1 20,2

19. ↑ Williams, Garner F (1905). The Diamond Mines of South Africa, Vol II. New York: B. F Buck & Co. σελίδες Chapter XX. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2012.

20. Cana, Frank Richardson (1911) "↑ South Africa" στο: Chisholm, Hugh, επιμ. Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 25 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 467

21. ↑ "Hendrik Frensch Verwoerd". South African History Online. On 5 October 1960 a referendum was held in which White voters were asked "Do you support a republic for the Union?" - 52 percent voted 'Yes'.

22. Lehohla, Pali (5 May 2005). . ↑ "Debate over race and censuses not peculiar to SA". Business Report. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-08-14https://web.archive.org/web/20070814143522/http://www.statssa.gov.za/news_archive/05may2005_1.asp. "Others pointed out that the repeal of the Population Registration Act in 1991 removed any legal basis for specifying 'race'. The Identification Act of 1997 makes no mention of race. On the other hand, the Employment Equity Act speaks of 'designated groups' being 'black people, women and people with disabilities'. The Act defines 'black' as referring to 'Africans, coloureds and Indians'. Apartheid and the racial identification which underpinned it explicitly linked race with differential access to resources and power. If the post-apartheid order was committed to remedying this, race would have to be included in surveys and censuses, so that progress in eradicating the consequences of apartheid could be measured and monitored. This was the reasoning that led to a 'self-identifying' question about 'race' or 'population group' in both the 1996 and 2001 population censuses, and in Statistics SA's household survey programme."

23. ↑ Census 2011: Census in brief. Pretoria: Statistics South Africa. 2012. σελ. 21. ISBN 9780621413885. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Δεκεμβρίου 2018.

24. ↑ Study Commission on U.S. Policy toward Southern Africa (U.S.) (1981). South Africa: time running out: the report of the Study Commission on U.S. Policy Toward Southern Africa. University of California Press. σελ. 42. ISBN 0-520-04547-5.

25. ↑ "Anti-immigrant violence spreads in South Africa, with attacks reported in Cape Town - The New York Times". International Herald Tribune. 23 Μαΐου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Φεβρουαρίου 2009.

26. ↑ "Escape From Mugabe: Zimbabwe's Exodus".

27. . ↑ "World Refugee Survey 2008". U.S. Committee for Refugees and Immigrants. 19 June 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-12-28https://web.archive.org/web/20121228132236/http://www.refugees.org/resources/refugee-warehousing/archived-world-refugee-surveys/2008-world-refugee-survey.html.

28. ↑ 32,0 Census 2011: Census in brief. Pretoria: Statistics South Africa. 2012. σελίδες 23-25. ISBN 9780621413885. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Δεκεμβρίου 2018. 32,1

29. ↑ "South Africa - Section I. Religious Demography". U.S. Department of State.

30. ↑ Wessel Bentley· Dion Angus Forster (2008). "God's mission in our context, healing and transforming responses". Methodism in Southern Africa: A Celebration of Wesleyan Mission. AcadSA. σελίδες 97-98. ISBN 978-1-920212-29-2.

31. ↑ Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα

32. ↑ "South Africa HIV & AIDS Statistics". AVERT.org.

33. ↑ "AIDS orphans". Avert.

34. ↑ Bloomberg, South Africa Falls Into First Recession in 17 Years (Update3), 26 Μαΐου 2009.

# data[].attributes.attachment_link.title
Νότια Αφρική - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Αυτό το λήμμα αφορά στη Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής. Για τη Νότια περιοχή της αφρικανικής ηπείρου, δείτε: Νότια Αφρική (ήπειρος). 0,713 () - Η Νότια Αφρική, επίσημα Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής είναι χώρα που τοποθετείται γεωγραφικά στο νότιο άκρο της αφρικανικής ηπείρου. Έχει πληθυσμό 60.604.992 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022.

# data[].attributes.headline
Έρημος Σαχάρα

# data[].attributes.subject
Έρημος Σαχάρα

# data[].attributes.body
Η έρημο σαχάρα διασχίζει την Αφρική από τον Ατλαντικό ωκεανό έως την Κοιλάδα του Νείλου, και που συνεχίζεται στα ανατολικά του με την Αραβική Έρημο στην Αίγυπτο και στη Νουβική Έρημο στο Σουδάν μέχρι να φτάσει στην Ερυθρά Θάλασσα και που συνέχεια της Σαχάρας αποτελεί η έρημος της, Αραβικής χερσονήσου. Από τα σύνορα της στον Ατλαντικό έως την κοιλάδα του Νείλου καλύπτει απόσταση 4.000 χλμ., και από το βόρειο μέχρι το νότιο άκρο της 1.500 έως 1.800 χλμ. Εκτός της αμμώδους έκτασης, που παρ'όλα αυτά είναι και η μικρότερη, διαθέτει πετρώδεις εκτάσεις και αρκετά βραχώδη όρη, στα οποία περιλαμβάνονται το όρος Αχαγκάρ ή Χογκάρ που έχει ύψος 2.918 μέτρα, το Τιμπέστι, με ύψος 3.415 μ. και τα όρη Σαϊρ με ύψος 2.022 μέτρα. Σε άλλες περιοχές της Σαχάρας, σχηματίζονται κοιλώματα με μεγάλο και απότομο βάθος εξαιτίας της διαβρωτικής επίδρασης του ανέμου.

# data[].attributes.body
Χώρες: Τονγκο

πρωτεύουσα: Λομέ

Έκταση: 56.785 τ.χλμ

Το Τόγκο, με την επίσημη ονομασία Δημοκρατία του Τόγκο , είναι χώρα της δυτικής Αφρικής, που συνορεύει με την Γκάνα στα δυτικά, με το Μπενίν ανατολικά και την Μπουρκίνα Φάσο βόρεια. Στον νότο βρέχεται από τον κόλπο της Γουινέας. Πρωτεύουσά του είναι η Λομέ, ενώ έχει συνολική επιφάνεια 56.785 τ.χλμ. και πληθυσμό 8.095.498 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2022.

# data[].attributes.body
Χώρες: Σομαλία

Πρωτεύουσα: Μογκαντίσου

Έκταση: 637.657 τ.χλμ.

Η Σομαλία είναι χώρα της ανατολικής Αφρικής, με εκτεταμένες ακτές βόρεια, ανατολικά και νοτιοανατολικά στον κόλπο του Άντεν και τον Ινδικό ωκεανό αντίστοιχα, καθώς βρίσκεται στο λεγόμενο Κέρας της Αφρικής. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Αιθιοπία, στα δυτικά με το Τζιμπουτί και στα νοτιοδυτικά με την Κένυα.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Σομαλία ( σομαλικά: Soomaaliya, αραβικά: الصومال / As-Suumaal, επίσημη ονομασία: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Σομαλίας, Jamhuuriyadda Dimugradiga Soomaaliya) είναι χώρα της Ανατολικής Αφρικής, με εκτεταμένες ακτές βόρεια, ανατολικά και νοτιοανατολικά στον κόλπο του Άντεν και τον Ινδικό ωκεανό αντίστοιχα, καθώς βρίσκεται στο λεγόμενο Κέρας της Αφρικής. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Αιθιοπία, στα δυτικά με το Τζιμπουτί και στα νοτιοδυτικά με την Κένυα.

Η χώρα έχει έκταση 637.657 τ.χλμ. και πληθυσμό 18.143.000 κατοίκους, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2023. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη είναι το Μογκαντίσου.

Το 2008 συνεχίστηκαν οι εμφύλιες συγκρούσεις, που ξεκίνησαν το 1991. Έπειτα από συνομιλίες στο Τζιμπουτί, τον Ιούνιο του 2008, η κυβέρνηση της Σομαλίας υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με τη Συμμαχία για την Εκ Νέου Απελευθέρωση της Σομαλίας, η οποία έχει ως στόχο να σταματήσει την εμφύλια σύρραξη. Οι σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές αντιτάχθηκαν στη συμφωνία, η οποία προβλέπει κατάπαυση του πυρός για τρεις μήνες. Παρά τη συμφωνία αυτή, τις επόμενες κιόλας ημέρες οι συγκρούσεις αναζωπυρώθηκαν. Στις 14 Δεκεμβρίου του 2008 ο πρόεδρος Αχμέτ καθαίρεσε τον πρωθυπουργό Νουρ Χασάν Χουσεΐν, επειδή απέτυχε να αποκαταστήσει την ασφάλεια στη χώρα του. Η σχετική δήλωση έγινε από τον ίδιο τον πρόεδρο στο Κοινοβούλιο. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο πρώην υπουργός Εσωτερικών, Μοχάμεντ Μοχάμουντ Γκουλέντ Γκαγκμοντέρ., ο οποίος παραιτήθηκε λίγες ημέρες μετά. Στις 29 Δεκεμβρίου του 2008 παραιτήθηκε και ο πρόεδρος Γιουσούφ Αχμέτ, αφήνοντας προσωρινά στη θέση του τον Σεΐχ Άντεν Μαντόμπε. Στις αρχές του 2009 άρχισαν να αποχωρούν από τη χώρα τα στρατεύματα της Αιθιοπίας. Τα τελευταία αιθιοπικά στρατεύματα αποχώρησαν στις 25 Ιανουαρίου του 2009. Νέος πρόεδρος εξελέγη στο Τζιμπουτί ο Σαρίφ Αχμέτ, στις 30 Ιανουαρίου του 2009, ο οποίος έπειτα από συμφωνία με τις αντιμαχόμενες παρατάξεις επέβαλε τον ισλαμικό νόμο (Σαρία). Στις 25 Μαΐου του 2009 ζήτησε τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας για να αντιμετωπίσει τους ισλαμιστές αντάρτες. Τα προβλήματα για την ασφάλεια της χώρας παραμένουν, παρά τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών το 2016 και την προεδρική εκλογή του 2017, που κερδήθηκε από τον Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ.

Η θέση της χώρας

Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Σομαλίας, η πρώτη μόνιμη κεντρική κυβέρνηση στη χώρα από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, τοποθετήθηκε στις 20 Αυγούστου του 2012 μετά την έγκριση του Συντάγματος της Σομαλίας.

Οι προεδρικές εκλογές, οι οποίες ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν στη Σομαλία μετά τις βουλευτικές εκλογές στις 10 Οκτωβρίου 2021, θα επαναπρογραμματιστούν. Ο εν ενεργεία πρόεδρος, Μοχάμεντ Αμπντουλάχι Μοχάμεντ, είναι στην εξουσία από τις εκλογές του Φεβρουαρίου 2017 και η θητεία του έληξε στις 8 Φεβρουαρίου 2021.

Η Σομαλία συνορεύει με την Αιθιοπία στα δυτικά, τον Κόλπο του Άντεν στα βόρεια, την Αραβική Θάλασσα και το Ακρωτήριο Γκουαρνταφούι στα ανατολικά και την Κένυα στα νοτιοδυτικά. Με έκταση 637.657 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το έδαφος της Σομαλίας αποτελείται κυρίως από οροπέδια, πεδιάδες και υψίπεδα. Η ακτογραμμή της έχει μήκος μεγαλύτερο από 3.333 χιλιόμετρα, η μεγαλύτερη στην ηπειρωτική Αφρική. Η Σομαλία είναι μία από τις χώρες που βρίσκονται στο κέρας της Αφρικής.

Στον μακρινό βορρά, οι κακοτράχαλες οροσειρές των βουνών Όγκο βρίσκονται σε διαφορετικές αποστάσεις από την ακτή του Κόλπου του Άντεν. Στη Σομαλία οι καυτές συνθήκες επικρατούν όλο τον χρόνο, μαζί με τους περιοδικούς ανέμους των μουσώνων και τις ακανόνιστες βροχοπτώσεις.

Η Σομαλία διαιρείται επίσημα σε δεκατρείς περιφέρειες και πέντε διεκδικούμενες περιφέρειες ( gobollada), οι οποίες με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε υποπεριφέρειες.

Το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο είναι επιφορτισμένο με την επιλογή του τελικού αριθμού και των ορίων των αυτόνομων περιφερειακών πολιτειών (επίσημα: ομοσπονδιακά κράτη-μέλη) εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Σομαλίας.

Χάρτης της Σομαλίας με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν.

Λόγω της γειτνίασης της Σομαλίας με τον ισημερινό, δεν υπάρχει μεγάλη εποχιακή διακύμανση στο κλίμα της ( κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Μογκαντίσου: Bsh). Οι καυτές συνθήκες επικρατούν όλο τον χρόνο μαζί με περιοδικούς ανέμους μουσώνων και ακανόνιστες βροχοπτώσεις. Οι μέσες ημερήσιες μέγιστες θερμοκρασίες κυμαίνονται από 30 έως 40 °C, εκτός από τα υψηλότερα υψόμετρα κατά μήκος της ανατολικής ακτής, όπου γίνονται αισθητές οι επιπτώσεις ενός ψυχρού υπεράκτιου ρεύματος. Στο Μογκαντίσου, για παράδειγμα, οι μέσες θερμοκρασίες κυμαίνονται από 28 έως 32 °C τον Απρίλιο.

Μερικές από τις υψηλότερες μέσες ετήσιες θερμοκρασίες στον κόσμο έχουν καταγραφεί στη χώρα. Η Μπερμπέρα στη βορειοδυτική ακτή έχει μέση θερμοκρασία πάνω από 38 °C από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο. Σε εθνικό επίπεδο, η μέση ημερήσια ελάχιστη θερμοκρασία συνήθως κυμαίνεται από 15 έως 30 °C. Το μεγαλύτερο εύρος κλίματος συναντάται στη βόρεια Σομαλία, όπου οι θερμοκρασίες ξεπερνούν μερικές φορές τους 45 °C τον Ιούλιο στις παραλιακές πεδιάδες και πέφτουν κάτω από το σημείο πήξης κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου στα υψίπεδα. Σε αυτήν την περιοχή, η σχετική υγρασία κυμαίνεται από περίπου 40% το μεσημέρι έως 85% τη νύχτα, ανάλογα την εποχή. Σε αντίθεση με τα κλίματα των περισσότερων άλλων χωρών σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος, οι συνθήκες στη Σομαλία κυμαίνονται από άνυδρες έως ημίξηρες. Οι ετήσιες βροχοπτώσεις κυμαίνονται από 100 mm έως 510 με 610 mm σε ετήσια βάση. Αν και οι παράκτιες περιοχές είναι ζεστές και υγρές καθόλη τη διάρκεια του έτους, η ενδοχώρα είναι συνήθως ξηρή και ζεστή.

Η Σομαλία είναι μια ομοσπονδιακή κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο Πρόεδρος της Σομαλίας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και είναι αυτός που επιλέγει τον πρωθυπουργό που θα ενεργεί ως επικεφαλής της κυβέρνησης.

Το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Σομαλίας αποτελείται από τη Γερουσία (Άνω Βουλή) και τη Βουλή του Λαού (Κάτω Βουλή), τα μέλη των οποίων εκλέγονται για θητεία τεσσάρων ετών. Το κοινοβούλιο εκλέγει τον Πρόεδρο της χώρας, τον Πρόεδρο της Βουλής και τους Αναπληρωτές Προέδρους.

Το δικαστικό σώμα της Σομαλίας ορίζεται από το Προσωρινό Σύνταγμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Σομαλίας. Υιοθετήθηκε την 1η Αυγούστου 2012 από μια Εθνική Συνταγματική Συνέλευση στο Μογκαντίσου, ενώ το έγγραφο συντάχθηκε από μια επιτροπή ειδικών υπό την προεδρία του δικηγόρου και προέδρου του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, Μοχάμεντ Οσμάν Τζαβάρι. Παρέχει τη νομική βάση για την ύπαρξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και πηγή της δικαστικής εξουσίας.

Η δομή των εθνικών δικαστηρίων είναι οργανωμένη σε τρεις βαθμίδες: το Συνταγματικό Δικαστήριο, τα δικαστήρια επιπέδου Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης και τα δικαστήρια επιπέδου Πολιτειών. Μια εννιαμελής Επιτροπή Δικαστικής Υπηρεσίας ορίζει οποιοδήποτε ομοσπονδιακό μέλος της δικαστικής εξουσίας. Επίσης, επιλέγει και παρουσιάζει πιθανούς δικαστές Συνταγματικού Δικαστηρίου στην Κάτω Βουλή του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου για έγκριση. Εάν εγκριθεί, ο Πρόεδρος ορίζει τον υποψήφιο ως δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Το πενταμελές Συνταγματικό Δικαστήριο εκδικάζει θέματα σχετικά με το Σύνταγμα, όπως επίσης διάφορα ομοσπονδιακά και εθνικά ζητήματα.

Η Σομαλία περιέχει ένα μικτό νομικό σύστημα αστικού δικαίου, ισλαμικού δικαίου ( σαρία) και εθιμικού δικαίου (αναφέρεται ως xeer).

Παρά την εμφύλια διαμάχη, η Σομαλία διατήρησε μια άτυπη οικονομία, βασισμένη κυρίως σε κτηνοτροφία, εταιρείες εμβασμάτων/μεταφοράς χρημάτων και τηλεπικοινωνίες. Λόγω της έλλειψης επίσημων στατιστικών της κυβέρνησης και του πρόσφατου εμφυλίου πολέμου, είναι δύσκολο να μετρηθεί το μέγεθος ή η ανάπτυξη της οικονομίας. Το 2020, το ΑΕΠ της χώρας υπολογίζονταν στα 4.918 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ καταγράφηκε ύφεση 1,5%. Η γεωργία είναι ο σημαντικότερος τομέας της χώρας, με την κτηνοτροφία να αντιπροσωπεύει συνήθως το 40% του ΑΕΠ και περισσότερο από το 50% των εσόδων από εξαγωγές. Ο μικρός βιομηχανικός τομέας της Σομαλίας, που βασίζεται στην επεξεργασία αγροτικών προϊόντων, έχει λεηλατηθεί σε μεγάλο βαθμό και τα μηχανήματα έχουν πωληθεί ως παλιοσίδερα. Τα τελευταία χρόνια, η πρωτεύουσα της Σομαλίας, το Μογκαντίσου, γνώρισε την ανάπτυξη των πρώτων βενζινάδικων, σούπερ μάρκετ και αεροπορικών πτήσεων προς την Τουρκία μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης το 1991. Η επίσημη οικονομική ανάπτυξη δεν έχει ακόμη επεκταθεί έξω από το Μογκαντίσου και μερικές πρωτεύουσες της περιφέρειας, και εντός της πόλης, οι ανησυχίες για την ασφάλεια κυριαρχούν στις επιχειρήσεις. Το 2017, η Σομαλία εξέλεξε νέο πρόεδρο και συγκέντρωσε ρεκόρ ξένων ενισχύσεων και επενδύσεων, θετικό πρόσημο για την οικονομική της ανάκαμψη.

Χάρτης περιοχών κατοικημένων από σομαλικές εθνότητες.

Η Σομαλία στερείται αξιόπιστων δεδομένων για τον ακριβή αριθμό του πληθυσμού. Η χώρα είχε περίπου 15.893 εκατομμύρια κατοίκους το 2020, μία αύξηση από 3,3 συνολικού πληθυσμού σύμφωνα με την απογραφή του 1975. Μια έρευνα του Ταμείου Πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών που πραγματοποιήθηκε το 2013 και το 2014 υπολόγισε ότι ο συνολικός πληθυσμός ήταν 12.316.895.

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 56,5 χρόνια (54,0 χρόνια οι άνδρες και 59,2 οι γυναίκες).

Περίπου το 85% των κατοίκων είναι Σομαλοί, που ιστορικά κατοικούσαν στο βόρειο τμήμα της χώρας. Οι μη σομαλικές εθνικές μειονότητες (συμπεριλαμβανομένων 30.000 Αράβων) αποτελούν τον υπόλοιπο πληθυσμό της Σομαλίας και συγκεντρώνονται σε μεγάλο βαθμό στις νότιες περιοχές.

Η γραφή Καντάρε.

Τα σομαλικά και τα αραβικά είναι οι επίσημες γλώσσες της Σομαλίας, σύμφωνα με το Μεταβατικό Ομοσπονδιακό Χάρτη του 2012. Παράλληλα, στη Σομαλία ομιλούνται τα ιταλικά και τα αγγλικά. Οι διάλεκτοι της Σομαλίας χωρίζονται σε τρεις κύριες ομάδες: τα βόρεια σομαλικά, τα μπεναντίρι σομαλικά και τη μαάι.

Πολλά συστήματα γραφής έχουν χρησιμοποιηθεί για τη γραφική αναπαράσταση της σομαλικής γλώσσας. Από αυτά, το αλφαβήτο της Σομαλίας είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο και ήταν ο επίσημος τρόπος γραφής στη Σομαλία από τότε που το Ανώτατο Επαναστατικό Συμβούλιο το καθιέρωσε τον Οκτώβριο του 1972. Ο τρόπος γραφής αναπτύχθηκε από τον Σομαλό γλωσσολόγο Σιρ Τζάμα Άχμεντ ειδικά για τη σομαλική γλώσσα και χρησιμοποιεί όλα τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου εκτός από τα p, v και z. Εκτός από τη λατινική γραφή του Άχμετ, άλλα αλφάβητα που έχουν χρησιμοποιηθεί εδώ και αιώνες για τη γραφή της σομαλικής γλώσσας περιλαμβάνουν την αραβική γραφή και τη γραφή Ουανταάντ. Τα γηγενή συστήματα γραφής που αναπτύχθηκαν τον 20ό αιώνα περιλαμβάνουν τη γραφή Οσμάνια, Μποράμα και Καντάρε.

Τα αγγλικά μιλιούνται και διδάσκονται ευρέως. Παλαιότερα ήταν μια διοικητική γλώσσα στο βρετανικό προτεκτοράτο της Σομαλιλάνδης και λόγω της παγκοσμιοποίησης χρησιμοποιείται πλέον σε ολόκληρη τη Σομαλία. Τα αγγλικά είναι το μέσο διδασκαλίας σε πολλά πανεπιστήμια της Σομαλίας, και είναι μία από τις κύριες γλώσσες εργασίας των μεγάλων ΜΚΟ που λειτουργούν στη χώρα. Τα ιταλικά ήταν η επίσημη γλώσσα στην ιταλική Σομαλιλάνδη και κατά την περίοδο της κηδεμονίας, αλλά η χρήση της μειώθηκε σημαντικά μετά την ανεξαρτησία. Τώρα ακούγεται συχνότερα μεταξύ παλαιότερων γενεών, κυβερνητικών αξιωματούχων και σε μορφωμένους κύκλους.

Το Ισλάμ ( Σουνίτες Μουσουλμάνοι) είναι η επίσημη θρησκεία της Σομαλίας, σύμφωνα με το Μεταβατικό Ομοσπονδιακό Χάρτη του 2012. Το ισλαμικό δίκαιο της σαρία είναι η βασική πηγή της εθνικής νομοθεσίας. Κανένας νόμος που δεν είναι σύμφωνος με τις βασικές αρχές της σαρία δεν μπορεί να θεσπιστεί.

Σύμφωνα με το Ερευνητικό Κέντρο Pew, το 99,8% του πληθυσμού της Σομαλίας είναι μουσουλμάνοι. Η πλειοψηφία ανήκει στον σουνιτικό κλάδο του Ισλάμ. Ο σουφισμός, η μυστικιστική αίρεση του Ισλάμ, είναι επίσης καλά εδραιωμένος, με πολλά τοπικά τζαμιά (ζάβια) ή εκκλησίες των διαφόρων ταρικά ή ταγμάτων Σούφι.

Ο χριστιανισμός είναι η μειοψηφούσα θρησκεία στη Σομαλία, με τους οπαδούς της να αντιπροσωπεύουν το λιγότερο του 0,1% του πληθυσμού το 2010. Υπάρχει μια καθολική επισκοπή για ολόκληρη τη χώρα, η Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Μογκαντίσου, η οποία εκτιμά ότι το ποίμνιό της αποτελούταν από περίπου εκατό καθολικούς το 2019.

Σύμφωνα με το Ερευνητικό Κέντρο Pew, λιγότερο από το 0,1% του πληθυσμού της Σομαλίας το 2010 ήταν οπαδοί των λαϊκών θρησκειών. Αυτές ασκούταν κυρίως από κάποιες μη σομαλικές εθνοτικές μειονότητες στις νότιες περιοχές της χώρας, όπως ο ανιμισμό ς. Τέλος, λιγότερο από το 0,1% του πληθυσμού της Σομαλίας το 2010 ήταν οπαδοί του ιουδαϊσμού, του ινδουισμού, του βουδισμού ή δεν είχαν καμία θρησκεία.

Η οδήγηση στη χώρα γίνεται στα δεξιά.

1. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα cia.

2. "Human Development Report - Somalia 2012" (PDF). UNDP. 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2021.

3. Υπηρεσία Εκδόσεων - Διοργανικό εγχειρίδιο σύνταξης κειμένων - Παράρτημα A5

4. "Ειρηνευτική συμφωνία υπέγραψαν κυβέρνηση και αντιπολίτευση στη Σομαλία". in.gr. 10 Ιουνίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2008.

5. Ναυτεμπορική, Σομαλία: Νέες μάχες παρά την ειρηνευτική συμφωνία του ΟΗΕ, 17 νεκροί, 19 Ιουνίου 2008

6. Σομαλία: Ορίστηκε ο νέος πρωθυπουργός, Ναυτεμπορική, 16 Δεκεμβρίου 2008.

7. "Σομαλία: Οι δυνάμεις της Αιθιοπίας ολοκλήρωσαν την αποχώρησή τους από τη Σομαλία - Express.gr". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2009.

8. "Somalia: UN Envoy Says Inauguration of New Parliament in Somalia 'Historic Moment". Forum on China-Africa Cooperation.

9. . "Somalia's Long-Awaited Presidential Elections Face Another Delay" (στα αγγλικά). Bloomberg.com. 2021-10-05https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-10-05/somalia-s-long-awaited-presidential-elections-face-another-delay.

10. Hayden, Nancy Kay (2018). . Balancing Belligerents or Feeding the Beast: Transforming Conflict Traps. Center for International & Security Studies, U. Marylandhttps://www.jstor.org/stable/resrep16997.

11. "The Federal Republic of Somalia" (PDF). web.archive.org. 20 Ιανουαρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2013.

12. "Guidebook to the Somali Draft Provisional Constitution". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2013.

13. . "Somali leaders back new constitution" (στα αγγλικά). BBC News. 2012-08-01https://www.bbc.com/news/world-africa-19075685.

14. "The Federal Republic of Somalia: Provisional Constitution" (PDF). web.archive.org. 3 Οκτωβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2012.

15. Linard, Catherine; Alegana, Victor A; Noor, Abdisalan M; Snow, Robert W; Tatem, Andrew J (2010-09-14). . "A high resolution spatial population database of Somalia for disease risk mapping". International Journal of Health Geographics 9: 45. doi:10.1186/1476-072X-9-45. ISSN 1476-072X. PMID 20840751. PMC 2949749 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2949749/.

16. Zeid, Alaa Abou; Cochran, James J. (2014). . "Understanding the crisis in Somalia". Significance 11 (1): 4-9. doi:10.1111/j.1740-9713.2014.00717.x. ISSN 1740-9713 https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/j.1740-9713.2014.00717.x.

17. ""Overall total population" - World Population Prospects: The 2019 Revision" (xslx). population.un.org. United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division.

18. "Population Estimation Survey 2014 for the 18 pre-war regions of Somalia" (PDF).

19. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα

20. Abdullahi, Mohamed Diriye (2001). Culture and Customs of Somalia (Culture and Customs of Africa). Greenwood Press. ISBN 978-0-313-31333-2.

21. Economist Intelligence Unit (Great Britain) Middle East annual review (1975) p. 229

22. Laitin, David D. (1977). Politics, Language, and Thought: The Somali Experience. Chicago: University Of Chicago Press. ISBN 978-0-226-46791-7.

23. I. M. Lewis (1998) Saints and Somalis: Popular Islam in a Clan-based Society, The Red Sea Press, pp. 8-9, ISBN 1-56902-103-1.

# data[].attributes.attachment_link.title
Σομαλία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Σομαλία ( σομαλικά: Soomaaliya, αραβικά: الصومال / As-Suumaal, επίσημη ονομασία: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Σομαλίας, Jamhuuriyadda Dimugradiga Soomaaliya) είναι χώρα της Ανατολικής Αφρικής, με εκτεταμένες ακτές βόρεια, ανατολικά και νοτιοανατολικά στον κόλπο του Άντεν και τον Ινδικό ωκεανό αντίστοιχα, καθώς βρίσκεται στο λεγόμενο Κέρας της Αφρικής.

# data[].attributes.body
Το (Baobab) είναι η κοινή ονομασία για κάθε ένα από τα εννέα είδη των δέντρων του γένους Αδανσονία. Η ονομασία του γένους τιμά τον Γάλλο φυσιοδίφη και εξερευνητή Μισέλ Αντανσόν (Michel Adanson), που περιέγραψε το δέντρο Αδανσονία η δακτυλωτή Από τα εννέα είδη, τα έξι είναι εγγενή στη Μαδαγασκάρη, τα δύο είναι εγγενή στην ηπειρωτική Αφρική και την Αραβική Χερσόνησο και το ένα είναι εγγενές στην Αυστραλία.

# data[].attributes.body
·         Χώρες: Σουδάν

·     πρωτεύουσα: Χαρτούμ

·  Έκταση: 1.861.484 τ.χλμ

Αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της αφρικανικής ηπείρου, τη δεύτερη μεγαλύτερη αραβική και η δέκατη έκτη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως. Συνορεύει με την Αίγυπτο (Βόρεια), την Ερυθραία και την Αιθιοπία (Ανατολικά), το Νότιο Σουδάν (Νότια) και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (Νοτιοδυτικά), το Τσαντ (Δυτικά) και τη Λιβύη (Βορειοδυτικά), ενώ βρέχεται και από την Ερυθρά θάλασσα. Το Σουδάν διασχίζει ο ποταμός Νείλος. Πρωτεύουσά του είναι η πόλη Χαρτούμ. Το Σουδάν έχει υποστεί δύο εμφυλίους πολέμους (1955 έως 1972 ο πρώτος και 1983 έως 2005 ο δεύτερος) μεταξύ βορρά και νότου, που οδήγησε τελικά στην ανεξαρτητοποίηση του νότιου μέρους της χώρας το 2011. Επίσης, τόσο στα ανατολικά του όσο και στα δυτικά του έχει ανοιχτά μέτωπα. Συγκεκριμένα, πολύ γνωστό λόγω της τραγικής κατάστασης που επικρατεί είναι το Νταρφούρ.

# data[].attributes.headline
Χοροί της Αφρικής

# data[].attributes.subject
Χοροί της Αφρικής

# data[].attributes.body
Ο χορός είναι η υψηλότερη μορφή τέχνης στη Μ. Αφρική. Αποτελεί ένα είδος συμβολικής γλώσσας που εκφράζει πλήθος συναισθημάτων. Ενώνει όλους τους λαούς της Αφρικής και αποτελεί τη μυστικιστική έκφραση της θρησκείας. Η αφρικανική μουσική έχει δημιουργηθεί για τον χορό. Πολλές φορές συνοδεύεται από τραγούδι. Ιερά τύμπανα : Στενά συνδεδεμένα με τη μουσική και το χορό είναι και τα ιερά τύμπανα. Υπάρχουν σε διάφορα μεγέθη και σχήματα και συνήθως συνοδεύουν ρυθμικά το χορό και χρησιμοποιούνται στις διάφορες τελετές. Τα "Ντικομάνα" είναι τα πιο ενδιαφέροντα από όλα τα τύμπανα, θεωρούνται θεοί και η φύλαξή τους ανατίθεται σε ειδικά επιλεγμένα άτομα. Τα παίζουν μόνο μυημένοι και τα παρουσιάζουν μία ή δύο φορές το χρόνο, συνήθως την εποχή της σποράς. Είναι το ισχυρότερο μέσο επίκλησης στους προγόνους για να στείλουν βροχή.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Χοροί της Αφρικής

# data[].attributes.body
Χώρες: Ζάμπια

Πρωτεύουσα: Λουσάκα

Έκταση: 752.614 τ.χλμ.

Πρώην βρετανική αποικία ως Βόρεια Ροδεσία, έγινε ανεξάρτητη το 1964 ως Ζάμπια. Έλαβε την ονομασία της από τον ποταμό Ζαμβέζη που τη διαρρέει. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποταμό στο κράτος. Συνορεύει με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό βόρεια, την Τανζανία βορειοανατολικά, το Μαλάουι ανατολικά, τη Μοζαμβίκη, τη Ζιμπάμπουε, τη Μποτσουάνα και τη Ναμίμπια νότια και με την Ανγκόλα δυτικά.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Ζάμπια - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.body
Χώρες: Γουινέα

Πρωτεύουσα: Κονακρί

Έκταση:245.857 τ.χλμ

Η Δημοκρατία της Γουινέας (γαλλικά: République de Guinée) είναι χώρα στη Δυτική Αφρική με έκταση 245.857 τ.χλμ. και πληθυσμό (κατατάσσεται 76η στον κόσμο) 13.261.638 κατοίκους,[1] σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό, συνορεύει βορειοδυτικά με τη Γουινέα-Μπισσάου, βόρεια με τη Σενεγάλη, βόρεια και βορειοανατολικά με το Μάλι, νοτιοανατολικά με την Ακτή Ελεφαντοστού, νότια με τη Λιβερία και τη Σιέρα Λεόνε. Πρωτεύουσα είναι το Κονακρί. Πρόεδρος της χώρας ήταν έως τον θάνατό του, το 2008, ο Λανσάνα Κοντέ. Μετά τον θάνατό του την εξουσία κατέλαβαν οι στρατιωτικοί και νέος Αρχηγός Κράτους έγινε ο Μουσά Νταντίς Καμαρά, ο οποίος το 2009 αντικαταστάθηκε για λόγους υγείας από τον αντιπρόεδρο Σεκουμπά Κονατέ. Η χώρα, σύμφωνα με την οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια, είναι από τις πρώτες παγκοσμίως σε διαφθορά (προτελευταία σε διαφάνεια με τελευταία την Αϊτή.[5])

# data[].attributes.body
·         Χώρες: Τανζανία

·         πρωτεύουσα: Ντοντόμα

·         Έκταση: 947.303 τ.χλμ

Η Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανζανίας ή Τανζανία είναι χώρα της Ανατολικής Αφρικής με πρωτεύουσα την Ντοντόμα, έκταση 947.303 τ.χλμ. (συμπεριλαμβάνει τα νησιά Μαφία, Πέμπα και Ζανζιβάρη) και πληθυσμό 61.741.120 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2022[1]. Συνορεύει βόρεια με την Ουγκάντα και την Κένυα, δυτικά με τη Ρουάντα, το Μπουρουντί και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και νότια με τη Ζάμπια, το Μαλάουι και τη Μοζαμβίκη. Στα ανατολικά βρέχεται από τον Ινδικό ωκεανό.

# data[].attributes.body
Χώρες: Σεϋχέλλες

Πρωτεύουσα: Βικτώρια

Έκταση:455 τ.χλμ

Οι Σεϋχέλλες (αγγλικά: Seychelles‎‎, προφέρεται: [seɪˈʃɛl] ή προφέρεται: [/seɪˈʃɛlz/], γαλλικά: Seychelles‎‎, προφέρεται: [seʃɛl]), κρεολικά: Repiblik Sesel, επίσημα αγγλικά: Republic of Seychelles‎‎ / γαλλικά: République des Seychelles‎‎), είναι νησιωτικό κράτος (με συνολική έκταση 455 τ.χλμ.) του Ινδικού ωκεανού, που αποτελείται από γύρω στα 115 νησιά με πρωτεύουσα τη Βικτώρια. Μεγαλύτερο σε έκταση από τα νησιά είναι το Μαέ. Το κλίμα είναι ισημερινό. Η οικονομία της χώρας βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και στην αλιεία. Το πολίτευμα είναι δημοκρατία. Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, η χώρα έχει πληθυσμό 120.581[1] κατοίκους (κατατάσσεται 195η). Ο πληθυσμός της είναι ο μικρότερος στην Αφρική. Επίσημες γλώσσες είναι η αγγλική και η κρεολική Σεσελουά.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι Σεϋχέλλες ( αγγλικά: Seychelles, προφέρεται: ή προφέρεται: , γαλλικά: προφέρεται: ), κρεολικά: Repiblik Sesel, επίσημα Republic of Seychelles / République des Seychelles), είναι νησιωτικό κράτος (με συνολική έκταση 455 τ.χλμ.) του Ινδικού ωκεανού, που αποτελείται από γύρω στα 115 νησιά με πρωτεύουσα τη Βικτώρια. Μεγαλύτερο σε έκταση από τα νησιά είναι το Μαέ. Το κλίμα είναι ισημερινό. Η οικονομία της χώρας βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και στην αλιεία. Το πολίτευμα είναι δημοκρατία. Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2021, η χώρα έχει πληθυσμό 99.728 κατοίκους ( κατατάσσεται 203η). Ο πληθυσμός της είναι ο μικρότερος στην Αφρική. Επίσημες γλώσσες είναι η αγγλική και η κρεολική Σεσελουά. Πρώτοι έφτασαν στα νησιά οι Πορτογάλοι, στις αρχές του 16ου αιώνα. Από τότε πέρασαν από τα νησιά οι Γάλλοι, στους οποίους οι Σεϋχέλλες οφείλουν το όνομά τους, και οι Άγγλοι, οι οποίοι το 1903 κήρυξαν τις Σεϋχέλλες αγγλική αποικία. Η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1976. Στο νησιωτικό αυτό συγκρότημα, όταν ακόμα αποτελούσε κτήση της Αγγλίας, είχαν εκτοπίσει οι Άγγλοι από τις 9 Μαρτίου 1956 τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο της Κύπρου, μαζί με τον Μητροπολίτη Κυρηνείας Κυπριανού, και τον δημοσιογράφο Πολ. Ιωαννίδη μέχρι τις 28 Μαρτίου του 1957 που επέστρεψαν στην Ελλάδα, απ' όπου και επέστρεψε στη Κύπρο, για να αναλάβει τελικά το 1960 πρώτος Πρόεδρος της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας. Εθνική εορτή είναι η 18η Ιουνίου, οπότε το 1993 υιοθετήθηκε το ισχύον Σύνταγμα.

Ενώ Αυστραλονήσιοι ταξιδευτές ή Άραβες έμποροι πιστεύεται ότι ήταν οι πρώτοι επισκέπτες του νησιού, η πρώτη γραπτή αναφορά στα νησιά είναι του 1502. Τη χρονιά εκείνη ο διάσημος Πορτογάλος εξερευνητής, Ναύαρχος Βάσκο ντα Γκάμα ανακάλυψε τα νησιά σε ένα από τα ταξίδια του στις Ινδίες (περνώντας από τα Αμιράντες) και οι Σεϋχέλλες χαρτογραφήθηκαν για πρώτη φορά. Ο ντα Γκάμα τους έδωσε το όνομα του ιδίου ("Νησιά του Ναυάρχου"). Η πρώτη γραπτή αναλυτική περιγραφή στα νησιά ανάγεται στο 1609, από το πλήρωμα του αγγλικού πλοίου "Ασένσιον" ( Ascension). Τα νησιά χρησιμοποιήθηκαν περιστασιακά από πειρατές για δουλεμπόριο μεταξύ Ασίας και Αφρικής. Γύρω στα 1742 άρχισε ο εποικισμός των νησιών από Γάλλους δουλεμπόρους με λευκούς αποίκους και μαύρους Αφρικανούς δούλους. Το 1756 οι Γάλλοι ανέλαβαν το έλεγχο των νησιών και ο πλοίαρχος Νικολά Μορφέ έθεσε τον θεμέλιο λίθο που σηματοδότησε τον επίσημο εποικισμό. Τα νησιά έλαβαν το όνομά τους από τον υπουργό Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΕ΄, Ζαν Μορό ντε Σεσέλ. Την περίοδο από το 1794 ως το 1812 Βρετανοί και οι Γάλλοι διεκδίκησαν την κυριαρχία επί του νησιού. Την περίοδο του πολέμου Αγγλίας και Γαλλίας, ο Γάλλος κυβερνήτης Ζαν Μπατίστ Κε ντε Κινσί δεν προέβαλε αντίσταση όταν εχθρικά πλοία αφίχθησαν στα νησιά. Το 1812 η Αγγλία ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο, μετά την παράδοση του Μαυρικίου. Με βάση τη συνθήκη ειρήνης του Παρισιού, το 1814, τα νησιά παρέμειναν υπό αγγλική κυριαρχία, με Γάλλο κυβερνήτη. Οι Σεϋχέλλες αποτέλεσαν αρχικά τμήμα της αποικίας του Μαυρικίου και το 1872 απέκτησαν διοικητική αυτονομία. Το 1903 έγιναν αποικία της Βρετανίας.

Τις επόμενες δεκαετίες έγιναν πολλά και σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση της οικονομικής ανάπτυξης των νησιών. Παράλληλα όμως αναπτύχθηκε και ένα κίνημα που επιζητούσε την απαλλαγή από τον αποικιακό έλεγχο του Λονδίνου. Τη δεκαετία του 1960 ως κύριες πολιτικές δυνάμεις πρόβαλαν το Δημοκρατικό Κόμμα των Σεϋχελλών, με επικεφαλής τον Τζέιμς Μάντσαμ, που ήταν υπέρ της ενσωμάτωσης της αποικίας στη Μεγάλη Βρετανία και το Ενιαίο Λαϊκό Κόμμα των Σεϋχελλών, του Φρανς-Αλμπέρ Ρενέ, που επεδίωκε την πλήρη ανεξαρτησία.. Το 1970 το Δημοκρατικό Κόμμα διέθετε τις περισσότερες έδρες στο νομοθετικό συμβούλιο, το οποίο είχε δημιουργηθεί από την αποικιακή διοίκηση. Την ίδια χρονιά παραχωρήθηκε καθεστώς αυτοκυβέρνησης από τη Μεγάλη Βρετανία.

Το 1976 συντάχθηκε Σύνταγμα και οι Σεϋχέλλες διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους, στις 29 Ιουνίου. Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού, με τον Μάντσαμ να γίνεται πρώτος πρόεδρος και τον Ρενέ να γίνεται πρωθυπουργός. Την επόμενη χρονιά γίνεται πραξικόπημα και την εξουσία καταλαμβάνει ο Γάλλος δικηγόρος Ρενέ. Παράλληλα, το κόμμα του μετονομάστηκε σε Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα, ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα και καθιερώθηκε μονοκομματική διακυβέρνηση, η οποία προχώρησε την εφαρμογή μέτρων σοσιαλιστικού χαρακτήρα, φροντίζοντας για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων. Οι αντίπαλοι του νέου καθεστώτος προσπάθησαν να το ανατρέψουν, με απόπειρες πραξικοπημάτων, που εκδηλώθηκαν με τη βοήθεια ξένων μισθοφόρων, με τη βοήθεια του καθεστώτος της Νότιας Αφρικής, το οποίο δεχόταν επικρίσεις από τον Ρενέ για τη ρατσιστική πολιτική του.. Τέτοιες απόπειρες έγιναν ανεπιτυχώς το 1981 και 1982. Το 1991 η δημοκρατία επανήλθε στο νησιωτικό κράτος με την επαναφορά του πολυκομματισμού. Το νέο Σύνταγμα του 1992 δεν εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα, καθώς δε συμπλήρωσε το απαιτούμενο ποσοστό του 60% των ψηφοφόρων. Ωστόσο, το 1993 εγκρίθηκε η αναθεώρηση του Συντάγματος και τον ίδιο χρόνο διενεργήθηκαν ελεύθερες εκλογές (με συμμετοχή πέντε κομμάτων της Αντιπολίτευσης ως ενιαίου συνασπισμού) στις οποίες ο Ρενέ αναδείχθηκε ξανά πρόεδρος, όπως και στις πρόωρες προεδρικές εκλογές του 2001, κατά τις οποίες η αντιπολίτευση έκανε λόγο για νοθεία. Ο Ρενέ παρέμεινε πρόεδρος έως το 2004 οπότε αποσύρθηκε από την πολιτική για να αναλάβει ο Τζέιμς Μισέλ που επικράτησε στις προεδρικές εκλογές του 2006 και επανεξελέγη το 2011.

Η θέση του νησιωτικού κράτους βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Μαδαγασκάρης, και γύρω στα 1.600 χλμ. ανατολικά της Κένυας. Ο αριθμός των νησιών του αρχιπελάγους αναφέρεται συχνά ως 115, ενώ στο Σύνταγμα της χώρας αναγράφονται 155 νησιά. Από γεωλογικής άποψης, οι Σεϋχέλλες παρουσιάζουν διαφορετική μορφολογία σε σχέση με άλλα νησιά της περιοχής της Μαδαγασκάρης. Τα νησιά αντιπροσωπεύουν την ανάδυση αρχαίων γρανιτικών σχηματισμών, που αποτελούν το βόρειο τμήμα της ράχης των Μασκαρένιας. Η προέλευσή τους πιθανότατα να σχετίζεται με τη διάλυση της αρχαίας ηπείρου Γκοντβάνα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα τα νησιά διακρίνονται σε συστάδες. Συγκεκριμένα:

Υπάρχουν 42 γρανιτικά νησιά, τα οποία από το μεγαλύτερο στο μικρότερο είναι: Μαέ (όπου και το υψηλότερο σημείο του κράτους, 928 μ.), Πραλέν (Praslin), Σιλουέτ, Λα Ντιγκ, Κιριέζ, Φελισιτέ, Φρεγκάτ, Σεν Αν, Βόρειο, Σερφ, Μαριάν, Γκραν Σουρ (Sœur), Κουζέν, Κουζίν (Cousine), Λον, Ρεσίφ, Ρουντ (Πραλέν), Ανονίμ, Μαμέγ, Μογιέν, Νησί των Θαλάσσιων Αγελάδων, Λ' Ιλέτ, Μπίκον (Ιλ Σες), Κασέ, Κόκος, Ρουντ (Μαέ), L'Ilot Frégate, Μπουμπί, Σοβ Σουρί (Μαέ), Σοβ Σουρί (Πραλέν), Ιλ Λα Φους, Οντούλ, L'Ilot, Ρατ, Σουρί, Σεν Πιερ (Πραλέν), Ζαβέ, Χάρισον Ροκς (Γκραντ Ροσέ).

Βόρεια των γρανιτικών νησιών βρίσκονται τα Ντενίς, Μπερντ. Στα νότια των γρανιτικών απαντώνται τα νησιά Κετιβί (Coëtivy) και Πλατ (Platte).

Εξάλλου υπάρχουν 29 κοραλλιογενή νησιά στη συστάδα Αμιράντες, στα δυτικά των γρανιτικών: Ντερός (Desroches), Ατόλλη Πουάβρ (αποτελούμενη από τα 3 νησιά : Πουάβρ (Poivre), Φλορεντέν (Florentin) και το Νότιο Νησί), Αλφόνς, Ντ' Αρός (D'Arros), Ατόλλη Σεν Ζοζέφ (συναποτελούμενη από 14 νησιά: Σεν Ζοζέφ Ιλ ο Φουκέτ (Joseph Ile aux Fouquets), Ρεσούρς (Ressource), Πτι Καρκασά (Petit Carcassaye), Γκραν Καρκασά (Grand Carcassaye), Μπενζαμέν (Benjamin), Μπανκς Φεράρι (Bancs Ferrari), Σιεν (Chiens), Πελικάν (Pélicans), Βαρ (Vars), Ιλ Πολ (Ile Paul), Μπανκ ντε Σαμπλ (Banc de Sable), Μπανκ ο Κοκό (Banc aux Cocos) και Ιλ ο Πουλ (Ile aux Poules), Μαρί Λουίζ, Ντενέφ (Desnoeufs), Άφρικαν Μπανκς (African Banks, συναποτελούμενο από 2 νησιά: Άφρικαν Μπανκς και Νότιο Νησί), Ρεμίρ (Rémire), Σεν Φρανσουά, Μπουντέζ, Ετουάλ (Etoile), Μπιζουτιέ (Bijoutier).

Στη συστάδα Φάρκουαρ βρίσκονται 13 κοραλλιογενή νησιά, νότια και νοτιοδυτικά των Αμιράντες: Ατόλλη Φαρκουχάρ (που αποτελείται από 10 νησιά), Ατόλλη Προβιντάνς (αποτελούμενη από τα νησιά Προβιντάνς και Μπανκς Προβιντάνς) και Σεν Πιερ.

Τέλος, υπάρχουν και 67 νησιά - κοραλλιογενείς αναδύσεις στη συστάδα Αλντάμπρα, δυτικά της συστάδας Φάρκουαρ: Ατόλλη Αλντάμπρα, αποτελούμενη από 46 νησιά), Ασουμπσιόν (Assumption), Αστόβ (Astove) και την Ατόλλη Κοσμολέντο (συναποτελούμενη από 19 νησιά).

Τα νησιά Αλντάμπρα, Ντερός και οι Φάρκουαρ νήσοι επιστράφηκαν στις Σεϋχέλλες από την Αγγλία, έπειτα από την ανεξαρτησία.

Τα νησιά έχουν ισημερινό κλίμα, το οποίο ευνοεί την καλλιέργεια του κοκοφοίνικα. Στις χαμηλές ακτές παρατηρούνται μαγκρόβιοι σχηματισμοί. Η μέση ετήσια θερμοκρασία δεν ξεπερνά τους 27 βαθμούς Κελσίου και δεν υπάρχουν σημαντικές διακυμάνσεις σε αυτή. Αναφορικά με τις βροχοπτώσεις και με τους ανέμους, διακρίνονται δύο εποχές: η μία είναι από τον Ιούνιο ως τον Οκτώβριο (εποχή ξηρασίας), κατά την οποία πνέουν οι νοτιοανατολικοί αληγείς άνεμοι, καθώς επίσης και η δεύτερη από το Δεκέμβριο ως το Μάρτιο, οπότε πνέουν υγροί βορειοδυτικοί μουσώνες. Τρία νησιά υπέστησαν μεγάλες καταστροφές το 2004 από το φονικό τσουνάμι που έπληξε τον Ινδικό. Πολλά νησιά φιλοξενούν σπάνια είδη πανίδας, όπως οι θαλάσσιες χελώνες, ο κοιλάκανθος (ψάρι), καρκινοειδή, πτηνά και εχινόδερμα.

Το πολίτευμα της χώρας είναι Προεδρική Δημοκρατία, με αρχηγό του κράτους τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνική Συνέλευση, η οποία διαθέτει 34 έδρες, από τις οποίες οι 25 ανήκουν σε μονοεδρικές περιφέρειες και οι 9 απονέμονται αναλογικά στα κόμματα, τα οποία συγκεντρώνουν περισσότερο από το 10% των ψήφων.

Το κοινοβούλιο έχει ένα σώμα, την Εθνοσυνέλευση (National Assembly of Seychelles ή Assemblée Nationale), αποτελούμενη από 34 μέλη, από τα οποία τα 25 εκλέγονται από το λαό και 9 έδρες διορίζονται αναλογικά με βάση το ποσοστό που έλαβε κάθε κόμμα. Όλα τα μέλη υπηρετούν πενταετείς θητείες.Τα κύρια πολιτικά κόμματα είναι το Προοδευτικό Κόμμα του Λαού των Σεϋχελλών (SPPF) και το Εθνικό Κόμμα των Σεϋχελλών (SNP).

Η χώρα είναι μέλος της Επιτροπής του Ινδικού Ωκεανού (IOC), του Διεθνή Οργανισμού Γαλλοφωνίας και της Κοινοπολιτείας.

Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το λαό, με καθολική ψηφοφορία κάθε 5 χρόνια. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 17 ετών και άνω. Από το 2020 Πρόεδρος στη χώρα είναι ο Γουάβελ Ραμκαλάουαν. Η Εθνοσυνέλευση εκλέγεται και εκείνη από το λαό.

Το κράτος διαιρείται σε 25 διοικητικές περιοχές οι οποίες συναποτελούν τα εσώτερα νησιά. Οκτώ από τις επαρχίες συγκροτούν την πρωτεύουσα των Σεϋχελλών και αναφέρονται ως Μείζονα Βικτώρια. Ενώ άλλες 14 επαρχίες θεωρούνται το αγροτικό κομμάτι του κύριου νησιού Μαέ με δύο επαρχίες στην Πραλέν και μια στη Λα Ντιγκ, η οποία συμπεριλαμβάνει αντίστοιχα άλλα γύρω νησιά.Τα υπόλοιπα Εξωτερικά νησιά δε θεωρούνται τμήμα καμιάς επαρχίας.

Καθώς τα νησιά δεν είχαν ποτέ αυτόχθονα πληθυσμό, η σημερινή εθνολογική σύνθεση περιλαμβάνει ανθρώπους που μετανάστευσαν στη χώρα. Οι μεγαλύτερες εθνοτικές ομάδες είναι Γάλλοι, Αφρικανοί, Ινδοί και Κινέζοι από υπερπόντιες περιοχές. Τα γαλλικά και τα αγγλικά είναι οι επίσημες γλώσσες μαζί με την Κρεολική Σεσελουά, η οποία βασίζεται κυρίως στη γαλλική. Σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2002, οι περισσότεροι Σεσελουά είναι Χριστιανοί: εξ αυτών το 82,3% ασπάζονται το Ρωμαιοκαθολικό δόγμα, 6,4% είναι Αγγλικανοί και 4,5% ανήκουν σε άλλες χριστιανικές αιρέσεις. Επίσης, υπάρχουν 341 Μάρτυρες του Ιεχωβά. Υπάρχουν επίσης μειονότητες Ινδουιστών και Μουσουλμάνων της τάξης του 2,1% και του 1,1% αντίστοιχα. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 73,3 χρόνια (70,0 χρόνια οι άνδρες και 77,1 οι γυναίκες).

Οι κάτοικοι της νησιωτικής χώρας απολαμβάνουν ένα από τα υψηλότερα κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Αφρική (8.960 $, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, 2007) και η χώρα θεωρείται ανεπτυγμένη οικονομικά. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από την εποχή της ανεξαρτησίας (1976), το κατά κεφαλήν παραγόμενο εισόδημα σχεδόν επταπλασιάστηκε σε σχέση με παλιότερα, οπότε η οικονομία βασιζόταν αποκλειστικά στις καλλιέργειες για αυτοκατανάλωση. Το ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης είναι 17.560,062 αμερικανικά δολάρια σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2008, και 9.440,095 δολάρια ΗΠΑ σε πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία.

Στυλοβάτες της οικονομίας είναι πρώτιστα ο τουρισμός και η αλιεία, κυρίως τόνου. Σχεδόν το 30% του εργατικού δυναμικού απασχολούνται σε τουριστικές επιχειρήσεις. Πρόσφατα η κυβέρνηση ενθάρρυνε τις ξένες επενδύσεις με σκοπό την αναβάθμιση των ξενοδοχειακών μονάδων και των λοιπών τουριστικών υπηρεσιών. Αποτέλεσμα ήταν να αυξηθούν οι επενδύσεις σε τουριστικές επιχειρήσεις και σε θέρετρα κυρίως πέντε αστέρων. Η Γαλλία και η Ισπανία διαθέτουν αλιευτικούς στόλους, με βάση στις Σεϋχέλλες. Εκτός από την αλιεία, αναπτύχθηκε η βιομηχανία σε μικρό βαθμό αλλά και οι υπεράκτιες επιχειρήσεις. Η τουριστική κίνηση μειώθηκε δραστικά το 1991-92 εξαιτίας του Πολέμου στον Κόλπο και ξανά μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, το 2001. Ωστόσο, το 2006 και το 2007 ο τουρισμός παρουσίασε ανάκαμψη, σημειώνοντας ρεκόρ για τη χώρα, αναφορικά με την κίνηση.

Τoν Νοέμβριο του 2008 η χώρα ήρε τον έλεγχο στο νόμισμά της. Την ίδια περίοδο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συμφώνησε να χορηγήσει στη χώρα έκτακτο δάνειο. Το εξωτερικό χρέος της χώρας, ύψους 800 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, αντιστοιχεί σχεδόν στο 175% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, το κράτος αποτελεί το πιο χρεωμένο στον κόσμο κατά κεφαλήν (με συνολικό δημόσιο χρέος να ισούται σχεδόν με το 122,8% του ΑΕΠ). Η ρουπία υποτιμήθηκε κατά 78% έναντι του αμερικανικού δολαρίου στις 3 Νοεμβρίου του 2008. Οι Σεϋχέλλες είναι το μικρότερο κράτος στον κόσμο που εκδίδει δικό του νόμισμα (δηλ. δεν είναι "κλειδωμένο" ως προς την ισοτιμία με νόμισμα άλλης χώρας και επίσης δε χρησιμοποιείται από άλλο κράτος).

Το 2008 το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπει περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη για τη χώρα και συνεχή αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ..

Ως τα μέσα του 19ου αιώνα η επίσημη εκπαίδευση ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Το 1851 άρχισαν να λειτουργούν σχολεία με μέριμνα της Ρωμαιοκαθολικής και της Αγγλικανικής Εκκλησίας, στα οποία δίδασκαν μοναχοί και μοναχές από το εξωτερικό. Αυτό συνεχίστηκε ακόμα και όταν ανέλαβε τη λειτουργία των σχολικών ιδρυμάτων η κυβέρνηση, το 1944. Το 1970 άνοιξε το πρώτο τεχνικό σχολείο και έγιναν διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί που είχαν σπουδάσει στις Σεϋχέλλες. Από το 1981 καθιερώθηκε η δωρεάν παιδεία, που είναι υποχρεωτική για τα παιδιά από την πρώτη ως την 9η τάξη, ξεκινώντας από την ηλικία των 5 ετών και φτάνοντας στην ηλικία των 16 ετών. Τα παιδιά πληρώνουν για τις στολές τους όχι όμως και για τα βιβλία τους, τα οποία διανέμονται δωρεάν. Η διδασκαλία γίνεται στις πρώτες τάξεις στην Κρεολική Σεσελουά και η αγγλική γλώσσα εισάγεται από την τρίτη τάξη και έπειτα. Επίσης, η γαλλική γλώσσα εισάγεται από την έκτη τάξη και μετά. Επίσης, η δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι δωρεάν από την ηλικία των 16 ετών ως την ηλικία των 18. Σύμφωνα με στοιχεία του 2002, το 99% των παιδιών που ξεκίνησαν το Δημοτικό ήταν πιθανό ότι θα έφταναν μέχρι την πέμπτη τάξη.

Λειτουργεί το Πολυτεχνείο, για την προετοιμασία για πανεπιστημιακή εκπαίδευση, στο οποίο φοιτούσαν 1.600 άτομα το 1991. Δεν υπάρχουν ευκαιρίες για πανεπιστημιακή εκπαίδευση στα νησιά. Ωστόσο, αρκετοί νέοι και νέες φοιτούν σε βρετανικά, αμερικανικά και γαλλικά πανεπιστήμια με υποτροφίες.

Οι εγγράμματοι στη χώρα είναι σε ποσοστό 106% (?) γυναίκες και 98% άνδρες, σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO του 2004.

Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2009 άρχισε να λειτουργεί και το πρώτο πανεπιστήμιο στη χώρα.

Κύριο λιμάνι είναι αυτό της πρωτεύουσας Βικτόρια. Το οδικό δίκτυο καλύπτει 458 χιλιόμετρα, σύμφωνα με στοιχεία του 2003. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά. Το 2008 στη χώρα λειτουργούσαν 15 συνολικά αεροδρόμια.

1. Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

2. "Virtual Seychelles". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Αυγούστου 2006.

3. Συλλογικό έργο, Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, εκδ. ΔΟΜΗ, 2007, τ. 10, σελ. 276.

4. Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2014, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 186

5. Καθημερινή Αρχειοθετήθηκε 2011-07-22 στο Wayback Machine., Οι προκλήσεις της εμπορικής ναυτιλίας, 24 Ιανουαρίου 2009.

6. Tartter, Jean R. "Education". A country study: Seychelles (Helen Chapin Metz, editor). Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, Τμήμα Ομοσπονδιακής Έρευνας (Αύγουστος 1994).

7. "Seychelles". 2005 Findings on the Worst Forms of Child Labor Αρχειοθετήθηκε 2008-11-13 στο Wayback Machine.. Γραφείο Θεμάτων Διεθνούς Εργασίας, Υπουργείο Εργασίας των ΗΠΑ, (2006).

8. IRIN Plus News Αρχειοθετήθηκε 2008-12-12 στο Wayback Machine., Country Profile: Seychelles - Indicators

Aldabra Adrian Skerrett (Editor)

Berlitz Pocket Guide Adrian & Judith Skerrett

[1] Birds of the Seychelles Adrian Skerrett, Ian Bullock, Tony Disley

Bradt travel Guide: Seychelles Lynnath Beckleya and Lyn Mair

The History of Slavery in Mauritius and the Seychelles, 1810-1875 Moses D. E., Nwulia

Insight Guide: Mauritius, Réunion and Seychelles Emily Hatchwell

Insight Pocket Guide: Seychelles Judith & Adrian Skerrett

Journey through Seychelles Mohamed Amin, Duncan Willets, Adrian Skerrett, Judith Skerrett

Lonely Planet World Guide: Mauritius, Réunion and Seychelles Jan Dodd, Madeleine Philippe

Political Castaways Christopher Lee

The Seychelles Michael Friedel

Seychelles Vincenzo Paolillo

Seychelles: Garden of Eden in the Indian Ocean Sarah Carpin

Paradise Raped James R. Mancham

Seychelles: The New Era France Albert René

Seychelles, What Next? Alain St.Ange

Seychelles Since 1770: History of a Slave and Post-Slavery Society Deryck Scarr

Seychelles, In Search of Democracy Alain St.Ange & Bernard Georges

'Rivals in Eden' and 'Hard Times in Paradise' Bill McAteer

Seychelles, The Cry of A People Alain St.Ange

# data[].attributes.attachment_link.title
Σεϋχέλλες - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι Σεϋχέλλες ( αγγλικά: Seychelles, προφέρεται: ή προφέρεται: , γαλλικά: προφέρεται: ), κρεολικά: Repiblik Sesel, επίσημα Republic of Seychelles / République des Seychelles), είναι νησιωτικό κράτος (με συνολική έκταση 455 τ.χλμ.) του Ινδικού ωκεανού, που αποτελείται από γύρω στα 115 νησιά με πρωτεύουσα τη Βικτώρια. Μεγαλύτερο σε έκταση από τα νησιά είναι το Μαέ.

# data[].attributes.body
Χώρες: Ερυθραία

Πρωτεύουσα: Ασμάρα

Έκταση: 117.600 τ.χλμ.

Το Κράτος της Ερυθραίας βλέπει ανατολικά στην Ερυθρά θάλασσα, συνορεύει δυτικά με το Σουδάν, νότια με την Αιθιοπία, και νοτιοανατολικά με το Τζιμπουτί. Πρωτεύουσα είναι η Ασμάρα. Η Ερυθραία έγινε ανεξάρτητο κράτος μόλις το 1993, στις 24 Μαΐου, όταν και ανεξαρτητοποιήθηκε από την Αιθιοπία.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Ερυθραία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
χώρα της ανατολικής Αφρικής

# data[].attributes.body
·         Χώρα: Λιβύη

·         Πρωτεύουσα: Τρίπολη

·         Έκταση: 1.759.540 τ.χλμ.

Η Λιβύη, επίσημα Κράτος της Λιβύης είναι χώρα της Βόρειας Αφρικής και βρέχεται βόρεια από τη Μεσόγειο. Ανατολικά της βρίσκεται η Αίγυπτος, νοτιοανατολικά της το Σουδάν, ενώ νότια συνορεύει με το Τσαντ και τον Νίγηρα και δυτικά με την Αλγερία και την Τυνησία. Το 90% του εδάφους της είναι έρημος και η Λιβύη είναι η τέταρτη μεγαλύτερη αφρικανική χώρα σε έκταση. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Τρίπολη, όπου ζουν 1,7 εκατομμύρια κάτοικοι.

# data[].attributes.body
·         Χώρα: Λεσότο

·         Πρωτεύουσα: Μαζέρου

·         Έκταση: 30.355 τ.χλμ. Η σύγχρονη Ιστορία της χώρας ξεκίνησε στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, με τη συνένωση των φυλάρχων και των λαών υπό τον Μοσεσόε Α΄. Δημιουργήθηκε έτσι ένα είδος Ομοσπονδίας. Αργότερα, για να αποφύγει εισβολή των Μπόερς, ο Βασιλιάς κατέφυγε στην αγγλική βοήθεια. Αποτέλεσμα ήταν να ανακηρυχθεί βρετανικό προτεκτοράτο (1868) και να λάβει την ονομασία Μπασουτολάνδη.

Στη δεκαετία του ‘60, έπειτα από την ψήφιση του πρώτου Συντάγματος, η χώρα άρχισε σταδιακά να απογαλακτίζεται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Έπειτα από τη διεξαγωγή των πρώτων εκλογών, το 1965, το Εθνικό Κόμμα της Μπασουτολάνδης αναδείχθηκε νικητής και τον επόμενο χρόνο, στις 4 Οκτωβρίου του 1966 ανακήρυξε την ανεξαρτησία του κράτους, που έλαβε πλέον το όνομα Λεσότο

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Λεσότο σημαια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
0,527 () -

Το Λεσότο (επίσης Λεσόθο), επίσημα Βασίλειο του Λεσότο ( σεσότο: Muso oa Lesotho, αγγλικά: Kingdom of Lesotho) είναι μια περίκλειστη αφρικανική χώρα - καθώς και ενκλάβιο - με έκταση 30.355 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.159.000 κατοίκους, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2021. Συνορεύει από όλες τις πλευρές με τη Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία. Η πρωτεύουσα είναι το Μαζέρου. Ως το 1966 υπήρξε βρετανικό προτεκτοράτο, με την ονομασία Μπασουτολάνδη. Εξαιτίας της γραφικότητας των τοπίων του, δόθηκε στη χώρα το προσωνύμιο "Ελβετία της νότιας Αφρικής". Σήμερα αποτελεί ένα από τα φτωχότερα κράτη στον κόσμο.

Το κρατίδιο βρίσκεται στο ψηλότερο τμήμα της νότιας Αφρικής. Οι μεγαλύτερες σε ύψος κορυφές είναι τα Ντράκενσμπεργκ (Όρη των Δρακόντων) (άνω των 3.350 μ.). Στα δυτικά των ορέων αυτών βρίσκονται τα όρη Μαλούτι και ανάμεσα σε αυτά εκτείνονται κοιλάδες, οι οποίες εισχωρούν στον ποταμό Οράγγη.

Οι βροχοπτώσεις και η θερμοκρασία επηρεάζονται από το υψόμετρο. Χαρακτηριστικό είναι ότι τους χειμερινούς μήνες η θερμοκρασία κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα. Οι χιονοπτώσεις δεν είναι σπάνιες (στις περιοχές που έχουν υψόμετρο που κυμαίνεται από 2.500 ως περίπου 3.200 μ.). Το έδαφος καλύπτεται από ορεινούς λειμώνες. Στα δυτικά απαντάται στέπα και βλάστηση με ξηρόφιλα δέντρα.

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 50,7 χρόνια (47,7 χρόνια οι άνδρες και 54,2 οι γυναίκες).

Οι Βουσμάνοι και οι Οτεντότοι ήταν οι πρώτοι που κατοίκησαν στη χώρα και ακολούθησαν οι Μπαντού. Οι Σότο ή Μπασότο (προήλθαν από ανάμιξη με τους Βουσμάνους) αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων (99,7%) ενώ υπάρχουν και μερικοί Ευρωπαίοι και Ασιάτες. Το 80% των κατοίκων είναι Χριστιανοί, ενώ το 1/5 του συνολικού πληθυσμού πιστεύει σε ανιμιστικές δοξασίες.

Οι κάτοικοι μιλούν την αγγλική και τη σεσότο, αμφότερες επίσημες γλώσσες στο μικροσκοπικό κράτος. Άλλες γλώσσες είναι οι ζουλού και ξόσα.

Η χώρα παρουσιάζει μικρό ποσοστό αστικοποίησης, ωστόσο είναι πυκνοκατοικημένη (η μέση πυκνότητα το 2006 ήταν 66,6 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο).

Η πρωτεύουσα της χώρας Μαζέρου είναι ουσιαστικά η μοναδική πόλη. Άλλα αστικά κέντρα είναι οι: Μαπουτσού, Μαφετένγκ και Τεγιατεγιανένγκ.

Το Λεσότο είναι Συνταγματική Μοναρχία. Αρχηγός Κράτους είναι ο εκάστοτε Βασιλιάς, ο ρόλος του οποίου είναι συμβολικός. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο, που αποτελείται από τη Γερουσία, με 33 μέλη, καθώς επίσης και την Εθνοσυνέλευση, με 120 μέλη. To 2005 διεξήχθησαν για πρώτη φορά τοπικές εκλογές, με το ένα τρίτο των εδρών να προορίζεται για γυναίκες υποψήφιες. Το 53% του συνόλου των νικητών στις εκλογές αυτές ήταν γυναίκες. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσοι και όσες είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Το 2007 το κυβερνών κόμμα του Μοσιζίλι αναδείχθηκε νικητής στις βουλευτικές εκλογές. Μετά την πρωθυπουργία του Μοσιζίλι και τις εκλογές του 2012, πρωθυπουργός ορκίστηκε ο Τομ Ταμπάνε. Έπειτα από την εκλογική ήττα του τελευταίου στις γενικές εκλογές του 2015, πρωθυπουργός ανέλαβε ξανά ο Μοσισίλι. Δύο χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση του Μοσισίλι κατέρρευσε με πρόταση μομφής και νικητής των πρόωρων εκλογών αναδείχθηκε ξανά ο Ταμπάνε, ο οποίος επέστρεψε στην πρωθυπουργία. Το 2020 παραιτήθηκε ο Ταμπάνε και νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μοκέτσι Ματζόρο.

Το Λεσότο διαιρείται διοικητικά σε 10 δήμους.

Οι δυνάμεις ασφαλείας αποτελούνται από την Αμυντική Δύναμη του Λεσότο (LDF-υπολογίζονται σε 5.000 άνδρες) και στην Έφιππη Αστυνομική Υπηρεσία - Lesotho Mounted Police Service (LMPS-το προσωπικό της υπολογίζεται σε 3.000-4.000 άτομα). Οι LDF αποτελούνται από μία πτέρυγα στρατού και μία αεροπορική. Οι LDF δίνουν αναφορά στον εκάστοτε πρωθυπουργό, ο οποίος είναι και Υπουργός Άμυνας. Η Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας (NSS) είναι επίσης υπόλογη στον πρωθυπουργό. Το 1997 ο στρατός κλήθηκε να καταστείλει εξέγερση των δυνάμεων της αστυνομίας.

Η οικονομία του κρατιδίου βασίζεται αποκλειστικά στη γεωργία και μάλιστα στις καλλιέργειες για εσωτερική κατανάλωση. Επίσης, σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από τη Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία, όπου εργάζονται πολλοί κάτοικοι του μικρού κράτους. Παρά τα αναπτυξιακά προγράμματα, η οικονομία είναι ασταθής εξαιτίας της έλλειψης φυσικών πόρων. Έτσι, σήμερα (2002) το 49% των κατοίκων της χώρας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και σχεδόν ο μισός πληθυσμός μαστίζεται από την ανεργία. Το 2005 η μέση ετήσια αγοραστική δύναμη κατά κεφαλήν υπολογίστηκε στα 2.500 δολάρια ΗΠΑ.

Παράγονται καλαμπόκι, σιτάρι, σόργο και κηπευτικά. Δεύτερη σημαντική πηγή εισοδήματος είναι η κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα), τα προϊόντα της οποίας συμβάλλουν στις εξαγωγές. Από άποψη ορυκτού πλούτου, εξορύσσονται διαμάντια από το υπέδαφος, ενώ η ανάπτυξη της βιομηχανίας είναι περιορισμένη. Η ενέργεια εισάγεται από τη Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία. Το 1998 ολοκληρώθηκε ένα μεγάλο φράγμα, χάρη στο οποίο το Λεσότο εξασφάλισε έσοδα από πώληση νερού στη Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία.

Νομισματική μονάδα του Λεσότο είναι το Λότι. Τα πολλά λότι λέγονται μαλότι στην τοπική γλώσσα.

Τα συγκοινωνιακό δίκτυο δεν είναι ανεπτυγμένο και απουσιάζουν τα λιμάνια καθώς η χώρα είναι ηπειρωτική. Επίσης, η κακή κατάσταση του οδικού δικτύου οδηγεί πολλές φορές τους κατοίκους να κινούνται από τόπο σε τόπο ακόμα και με γαϊδούρια. Η Μαζέρου, που είναι και πρωτεύουσα, είναι η μοναδική πόλη που έχει διεθνές αεροδρόμιο και σιδηροδρομική σύνδεση με τη Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία. Υπήρχαν άλλα 27 αεροδρόμια, με βάση στοιχεία του 2006. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.

Η σύγχρονη Ιστορία της χώρας ξεκίνησε στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, με τη συνένωση των φυλάρχων και των λαών υπό τον Μοσεσόε Α΄. Δημιουργήθηκε έτσι ένα είδος Ομοσπονδίας. Αργότερα, για να αποφύγει εισβολή των Μπόερς, ο Βασιλιάς κατέφυγε στην αγγλική βοήθεια. Αποτέλεσμα ήταν να ανακηρυχθεί βρετανικό προτεκτοράτο (1868) και να λάβει την ονομασία Μπασουτολάνδη.

Στη δεκαετία του ' 60, έπειτα από την ψήφιση του πρώτου Συντάγματος, η χώρα άρχισε σταδιακά να απογαλακτίζεται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Έπειτα από τη διεξαγωγή των πρώτων εκλογών, το 1965, το Εθνικό Κόμμα της Μπασουτολάνδης αναδείχθηκε νικητής και τον επόμενο χρόνο, στις 4 Οκτωβρίου του 1966 ανακήρυξε την ανεξαρτησία του κράτους, που έλαβε πλέον το όνομα Λεσότο.

Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας χαρακτηρίστηκαν από διαφωνίες ανάμεσα στο Βασιλιά Μοσεσόε Β΄ και στον πρωθυπουργό Λεαμπούα Τζόναθαν για τις δικαιοδοσίες του Μονάρχη. Η κατάσταση κορυφώθηκε με την αναστολή του Συντάγματος από τον Τζόναθαν, το 1970. Επίσης, συνελήφθη ο ηγέτης της Αντιπολίτευσης και η χώρα κηρύχθηκε σε κατάσταση πολιορκίας. Την επόμενη δεκαετία, ο Τζόναθαν επέβαλε απολυταρχικό καθεστώς, το οποίο κατήγγειλε το ρατσιστικό καθεστώς στη Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία. Ως αποτέλεσμα, το 1982 νοτιοαφρικανικές δυνάμεις πραγματοποίησαν εισβολή στη Μαζέρου και σφαγίασαν 40 ανθρώπους, όπως και το 1985. Στις αρχές του 1986 η κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής έκλεισε τα σύνορα με το Λεσότο και λίγες ημέρες αργότερα εκδηλώθηκε αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα, που είχε αποτέλεσμα την ανατροπή του Λεαμπούα Τζόναθαν. Η κυβέρνηση της Πρετόριας αρνήθηκε κάθε ανάμειξη στο πραξικόπημα. Στη συνέχεια, ανέλαβε την εξουσία στρατιωτικό συμβούλιο με αρχηγό τον Τζάστιν Λεχάνια και ο ρόλος του Βασιλιά ήταν εθιμοτυπικός. Παράλληλα, επαναφέρθηκαν οι σχέσεις με το ρατσιστικό καθεστώς της Πρετόριας, το οποίο στήριξε το Λεσότο. Οι δύο χώρες υπέγραψαν επίσης σύμφωνο μη επίθεσης το 1986.

Το 1990 ο Λεχάνια προέβη σε αναστολή των εξουσιών του Βασιλιά, ο οποίος κηρύχθηκε έκπτωτος και αργότερα όλες τις εξουσίες του ανέλαβαν οι στρατιωτικοί. Ο μεγαλύτερος γιος του Βασιλιά, Λετσίε Γ΄ εξελέγη από τους μεγαλύτερους φυλάρχους νέος Μονάρχης και δεσμεύτηκε να μην αναμειχθεί στα πολιτικά του κράτους. Αργότερα ανατράπηκε σε ένα ακόμα πραξικόπημα ο Λεχάνια από το Φιζοάμα Ραμαέμα και επακολούθησαν δολοφονίες και συλλήψεις. Στο κλίμα αυτό, συμφωνήθηκε η επιστροφή του έκπτωτου Βασιλιά Μοσοσόε ως πολίτη (1992), σε συνδυασμό και με τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 1993. Την ίδια χρονιά όμως ο Λετσίε Γ΄ έκανε πραξικόπημα και ανέλαβε ο ίδιος την εκτελεστική εξουσία, διαλύοντας την νεοεκλεγείσα και δημοκρατική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ντσου Μοχέλε. Το σημερινό Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ στις 2 Απριλίου του 1993. Οι γειτονικές αφρικανικές χώρες καταδίκασαν την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης και η Ζιμπάμπουε, η Μποτσουάνα και η Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία ανέλαβαν διαμεσολαβητικό ρόλο για την επίλυση της κρίσης. Οι νέες διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε συμφωνία ανάμεσα στο Βασιλιά Λετσίε και στον πρωθυπουργό και αποκαταστάθηκε στο θρόνο ο έκπτωτος Μοσεσόε (1995). Ορίστηκε διάδοχος του Βασιλιά ο Λετσίε, μόνο σε περίπτωση θανάτου του. Έναν χρόνο μετά, στις 15 Ιανουαρίου του 1996 ο Βασιλιάς Μοσεσόε σκοτώθηκε σε δυστύχημα με το αυτοκίνητό του, στα βουνά του κρατιδίου. Ο Λετσίε έγινε ξανά Βασιλιάς και στέφθηκε επίσημα.

Το 1998 διενεργήθηκαν εκλογές, στις οποίες νικητής αναδείχθηκε το νεοϊδρυθέν κόμμα Δημοκρατικό Κογκρέσο του Λαού, με ηγέτη τον Μοχέλε. Αντίθετα, η Αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία στις εκλογές και δεν αναγνώρισε την ήττα της, Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Πακαλίτα Μοσιζίλι και οι διαμαρτυρίες για το αποτέλεσμα κλιμακώθηκαν, με κορύφωση το πραξικόπημα (το Σεπτέμβριο του 1998) που εκδηλώθηκε από δυνάμεις της Νοτίου Αφρικής και της Μποτσουάνας, με σκοπό την επιβολή της τάξης. Οι ξένες δυνάμεις παρέμειναν στο κρατίδιο ως τον Ιούνιο του 1999. Το κυβερνών κόμμα επικράτησε εκ νέου στις εκλογές του 2002 και του 2007.

Ο πρωθυπουργός Τομ Ταμπάνε κατέφυγε στη Νότια Αφρική στις 30 Αυγούστου 2014, ισχυριζόμενος ότι ο στρατός αποπειράθηκε να καταλάβει την εξουσία και σκόπευε να τον σκοτώσει. Ο ίδιος ανέφερε ότι θα επιστρέψει στο Λεσότο μόνο όταν αισθανθεί ότι η ζωή του δεν βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο στρατός αρνήθηκε τις καταγγελίες περί απόπειρας πραξικοπήματος.

Το ορεινό τοπίο στη χώρα προσδίδει γραφικότητα. Ο επισκέπτης μπορεί να δει το σπήλαιο Σοάι στο χωριό Σεχονγκόνγκ, όπου το 1879 ο τελευταίος αρχηγός των Βουσμάνων αντιστάθηκε στην επέλαση των Σότο και τελικά ηττήθηκε. Επίσης, στο Εθνικό Πάρκο Σελαμπατέμπε, που βρίσκεται σε κάπως απομονωμένη περιοχή, στα Όρη του Δράκοντα, φιλοξενούνται ορισμένα σπάνια είδη πανίδας. Στοιχεία για την ιστορία και την πρώτη ιεραποστολή που δημιουργήθηκε στη χώρα μπορεί να αντλήσει ο επισκέπτης του Μουσείου και Αρχείου της Μορίτζα, στην ομώνυμη πόλη, που βρίσκεται στα νότια του κρατιδίου.

Επιπλέον, υπάρχουν πολλές ιστορικές τοποθεσίες, στην πρωτεύουσα και αλλού. Τέτοια τοποθεσία είναι το ιερό όρος Τάμπα Μποσίου, που συνδέεται με τη δημιουργία (1824) της πρώτης χαλαρής ομοσπονδίας μεταξύ των φυλάρχων και των λαών του Λεσότο, από το Βασιλιά Μοσεσόε. Διασώζονται ίχνη από τους παλαιούς οικισμούς των Σότο, ο τάφος του Βασιλιά Μοσεσόε Α΄ και οχυρώσεις.

Ενδιαφέρον από αρχαιολογική και από τουριστική άποψη παρουσιάζουν και οι βραχογραφίες κυρίως ζώων στη θέση Χα Μπαροάνα, στα βόρεια της πόλης Ρόμα. Στις παραστάσεις αυτές απεικονίζεται επίσης η ζωή των Βουσμάνων, ενώ στον ίδιο χώρο ανακαλύφθηκαν και ίχνη δεινοσαύρων. Στα νότια του κρατιδίου βρέθηκαν και βραχογραφίες των Σαν (που είναι εναλλακτική ονομασία για τους Βουσμάνους), στον οικισμό Μαλεαλέα. Τα ευρήματα αυτά αποδεικνύουν ότι η περιοχή εκείνη κατοικείται από τα αρχαία χρόνια.

Συλλογικό έργο, Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, τ. 9, εκδ. ΔΟΜΗ, 2006.

# data[].attributes.attachment_link.title
Λεσότο - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
0,527 () - Το Λεσότο (επίσης Λεσόθο), επίσημα Βασίλειο του Λεσότο ( σεσότο: Muso oa Lesotho, αγγλικά: Kingdom of Lesotho) είναι μια περίκλειστη αφρικανική χώρα - καθώς και ενκλάβιο - με έκταση 30.355 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.159.000 κατοίκους, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2021.

# data[].attributes.body
Χώρα: Σενεγάλη

Πρωτεύουσα: Ντακάρ

Έκταση: 196.722 τ.χλμ

Η Σενεγάλη, επισήμως Δημοκρατία της Σενεγάλης, είναι μια χώρα νότια του ποταμού Σενεγάλη στη δυτική Αφρική. Δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό. Συνορεύει με τη Μαυριτανία βόρεια, το Μάλι ανατολικά και νότια με τη Γουινέα και τη Γουινέα-Μπισσάου. Η Γκάμπια περικλείεται από τη Σενεγάλη, ενώ τα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου βρίσκονται σε απόσταση 560 χιλιομέτρων από τις ακτές της Σενεγάλης. Η χώρα έχει έκταση 196.722 τ.χλμ. και πληθυσμό, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, 18.275.743[1] κατοίκους.

# data[].attributes.body
Η Δημοκρατία της Γκάνας είναι μια χώρα με έκταση 239.032 τ.χλμ. και πληθυσμό 30.832.019[3], σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Συνορεύει δυτικά με την Ακτή Ελεφαντοστού, βορειοανατολικά με την Μπουρκίνα Φάσο, ανατολικά με το Τόγκο, και νότια βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό. Πρωτεύουσα είναι η Άκκρα, ενώ μεγαλύτερη πόλη είναι το Κουμάσι.

Το όνομα της χώρας πρέπει να προέρχεται από την Αυτοκρατορία της Γκάνας, την πρώτη μεγάλη αυτοκρατορία της δυτικής Αφρικής. Για μεγάλο διάστημα του 19ου και 20ου αιώνα η Γκάνα υπήρξε βρετανική αποικία, ενώ ήταν η πρώτη χώρα της Αφρικής που κέρδισε την ανεξαρτησία της από την αποικιοκρατία, το 1957. Ακολούθησε μια ταραχώδης περίοδος στρατιωτικών πραξικοπημάτων και δικτατοριών, που όμως έληξε το 1992, με την οριστική αποκατάσταση της δημοκρατίας. Σήμερα είναι ανάμεσα στις πιο δημοκρατικές χώρες της Αφρικής.

# data[].attributes.body
·         Χώρα: Αιθιοπία

·         Πρωτεύουσα: Αντίς Αμπέμπα

·         Έκταση: 1.104.300

Η Αιθιοπία επίσημη ονομασία Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Αιθιοπίας είναι χώρα που βρίσκεται στο Κέρας της Αφρικής. Συνορεύει βόρεια με την Ερυθραία, βορειοανατολικά με το Τζιμπουτί, ανατολικά με τη Σομαλία, νότια με την Κένυα και δυτικά με το Σουδάν και το Νότιο Σουδάν. Με πληθυσμό 107.334.000 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, είναι το πολυπληθέστερο μεσόγειο κράτος στον κόσμο.

# data[].attributes.attachment_link.title
File:Flag of Ethiopia.svg - Wikimedia Commons

# data[].attributes.attachment_link.description
From Wikimedia Commons, the free media repository

# data[].attributes.body
Χώρες: Μπουρούντι

Πρωτεύουσα: Μπουζουμπούρα

Έκταση: 27.830 τ.χλμ.

Η χώρα είναι ιδιαίτερα ορεινή. Η μοναδική περιοχή με υψόμετρο κάτω των 900 μέτρων είναι μια στενή πεδιάδα κατά μήκος του ποταμού Ρουζίζι στο δυτικό τμήμα της χώρας, ενώ το υψηλότερο σημείο έχει υψόμετρο 2.670 μέτρα (κορυφή Χέχα), με το μέσο υψόμετρο της χώρας να είναι περίπου 1.700 μέτρα. Από το χαμηλό δυτικό σημείο εκκινεί η οροσειρά Μιτούμπα και προς τα σύνορα με την Τανζανία, εξελίσσεται σε ανώμαλο οροπέδιο. Το μέσο υψόμετρο του οροπεδίου είναι περίπου 1.500 μέτρα. Η χώρα βρέχεται στο δυτικό τμήμα της από την μεγάλη λίμνη Τανγκανίκα και διαρρέεται από τους ποταμούς Κανιάρου και Νιαμπαρόνγκο.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Μπουρούντι ( Burundi, Republika y' Uburundi η επίσημη ονομασία στη τοπική γλώσσα κιρούντι της χώρας) είναι χώρα της κεντρικής Αφρικής. Καλύπτει έκταση 27.830 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 12.837.740 κατοίκους ( κατατάσσεται 77η στον κόσμο), σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Αποτέλεσε αρχικά γερμανική αποικία (1884) και στη συνέχεια βελγική από το 1916 μέχρι το 1962, οπότε και απέκτησε την ανεξαρτησία της. Υπήρξε το επίκεντρο της γενοκτονίας του 1994 μεταξύ των φυλών Χούτου και Τούτσι, μετά την κατάρριψη του αεροσκάφους που επέβαιναν οι πρόεδροι των χωρών Ρουάντα και Μπουρούντι. Συνορεύει βόρεια με τη Ρουάντα, ανατολικά και νότια με Τανζανία και δυτικά βρέχεται από την λίμνη Ταγκανίκα και συνορεύει με την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Είναι περίκλειστο κράτος. Από τις 16 Ιανουαρίου του 2019, πρωτεύουσα της χώρας είναι η Γκιτέγκα. Μεγαλύτερη πόλη και οικονομικό κέντρο της χώρας παραμένει η Μπουζουμπούρα, που ήταν έως τότε η πρωτεύουσα της χώρας. Επίσημες γλώσσες είναι η γαλλική και η κιρούντι. Πρόεδρος στη χώρα από το 2005 ως τον θάνατό του το 2020, ήταν ο Πιερ Νκουρουνζίζα. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Χριστιανοί (περίπου 60%), οι υπόλοιποι είναι Μουσουλμάνοι (περίπου 10%) και ένα 20% ανήκει σε τοπικά θρησκεύματα.

Η χώρα είναι ιδιαίτερα ορεινή. Η μοναδική περιοχή με υψόμετρο κάτω των 900 μέτρων είναι μια στενή πεδιάδα κατά μήκος του ποταμού Ρουζίζι στο δυτικό τμήμα της χώρας, ενώ το υψηλότερο σημείο έχει υψόμετρο 2.670 μέτρα (κορυφή Χέχα), με το μέσο υψόμετρο της χώρας να είναι περίπου 1.700 μέτρα. Από το χαμηλό δυτικό σημείο εκκινεί η οροσειρά Μιτούμπα και προς τα σύνορα με την Τανζανία, εξελίσσεται σε ανώμαλο οροπέδιο. Το μέσο υψόμετρο του οροπεδίου είναι περίπου 1.500 μέτρα. Η χώρα βρέχεται στο δυτικό τμήμα της από την μεγάλη λίμνη Τανγκανίκα και διαρρέεται από τους ποταμούς Κανιάρου και Νιαμπαρόνγκο.

Αν και η χώρα βρίσκεται στην ισημερινή περιοχή, το κλίμα είναι ιδιόμορφο, λόγω του μεγάλου υψομέτρου. Η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται από 17 °C έως 23 °C και το ετήσιο ύψος των βροχοπτώσεων είναι περίπου 1.500 χιλιοστά. Υπάρχουν δυο περίοδοι βροχών (Φεβρουάριος - Μάιος και Σεπτέμβριος - Νοέμβριος) που εναλλάσσονται με δυο περιόδους ξηρασίας (Ιούνιος - Αύγουστος και Δεκέμβριος - Ιανουάριος). Κατά τις υγρές περιόδους είναι συχνές οι πλημμύρες, ενώ κατά τις περιόδους ξηρασίας συμβαίνουν συχνές κατολισθήσεις, βοηθούμενες από την αποψίλωση που έχουν υποστεί τα (άλλοτε πυκνά) δάση.

Άποψη της Μπουζουμπούρα.

Η χώρα παραμένει από τις πλέον φτωχές παγκοσμίως. Η καλλιεργήσιμη έκταση ανέρχεται στο 35% της συνολικής έκτασης της χώρας. Παράγονται καφές, τσάι, βαμβάκι, αραβόσιτος, σόργο, μπανάνες, ταπιόκα, ενώ εκτρέφονται και βοοειδή, από τα οποία λαμβάνονται γάλα και ακατέργαστα δέρματα. Η βιομηχανία της χώρας είναι σχεδόν ανύπαρκτη και περιορίζεται στην μεταποίηση ορισμένων ειδών διατροφής.

Ο ορυκτός πλούτος της χώρας είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Στο υπέδαφός της απαντώνται νικέλιο, ουράνιο, οξείδια των σπανίων γαιών, κοβάλτιο, χαλκός, βανάδιο, λευκόχρυσος, νιόβιο και ταντάλιο. Σε μικρότερες ποσότητες ανευρίσκονται επίσης χρυσός, βολφράμιο και κασσίτερος. Υπάρχουν, επίσης, κοιτάσματα τύρφης και καολίνης.

Η χώρα διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Ελβετία, το Πακιστάν, την Ινδία, τη Γαλλία, τη Ρωσία και τη Σαουδική Αραβία. Εισάγει, επίσης, ηλεκτρική ενέργεια από γειτονικές χώρες. Νόμισμά της είναι το Φράγκο του Μπουρούντι (1.100 BuF ανά δολάριο ΗΠΑ με την ισοτιμία του 2003).

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 63,8 χρόνια (61,5 χρόνια οι άνδρες και 66,1 οι γυναίκες).

Οι επαρχίες του Μπουρούντι

Το Μπουρούντι διαιρείται σε 17 επαρχίες (provinces), 117 κοινότητες (communes) και 2.638 collines (δήμους).

Οι επαρχίες είναι:

Ο αρχηγός Κράτους είναι και αρχηγός της Κυβέρνησης. Από το 2005 ως το 2020 πρόεδρος ήταν ο Πιερ Νκουρουνζίζα, με πρώτο αντιπρόεδρο τον προερχόμενο από τη φυλή Τούτσι Ιβ Σαβινγκουβού (από τις 9 Νοεμβρίου του 2007) και δεύτερο αντιπρόεδρο τον Γκαμπριέλ Ντιζεσερανά, από τη φυλή Χούτου, από τις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Το υπουργικό συμβούλιο διορίζεται από τον πρόεδρο. Το Κοινοβούλιο αποτελείται από την 100μελή Εθνοσυνέλευση και τη Γερουσία, με 54 έδρες. Η Εθνοσυνέλευση εκλέγεται από το λαό με καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία και αποτελείται από Χούτου κατά 60% και από Τούτσι κατά 40%. Ο Νκουρουνζίζα εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο με 151 ψήφους υπέρ έναντι 9 κατά. Το Φεβρουάριο του 2005 υιοθετήθηκε Σύνταγμα, το οποίο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα. Μετά τον θάνατο του Νκουρουνζίζα, τον Ιούνιο του 2020, ανέλαβε πρόεδρος ο Εβαρίτ Ενταγισιμιγιέ.

Οι τελευταίες γενικές (προεδρικές και βουλευτικές) εκλογές διενεργήθηκαν τον Μάιο του 2020. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η χώρα είναι πολυκομματική δημοκρατία από το 1998.

Η χώρα έχει ένα από τα φτωχότερα τηλεφωνικά δίκτυα του κόσμου, με μόλις 21.000 συνδέσεις. Πιο αναπτυγμένη είναι η κινητή τηλεφωνία (περίπου 280.000 συνδέσεις). Υπάρχουν, ακόμη, ένας τηλεοπτικός σταθμός και πέντε ραδιοφωνικοί σταθμοί (4 FM και 1 SW).

Το Μπουρούντι διαθέτει μόνο οκτώ αεροδρόμια, με μόνο αυτό της Μπουζουμπούρα να διαθέτει ασφαλτοστρωμένο διάδρομο. Το συνολικό μήκος των αμαξιτών οδών είναι 12.500 περίπου χιλιόμετρα, αλλά μόνο τα 1.300 από αυτά είναι με άσφαλτο. Λιμναίο λιμάνι διαθέτει η Μπουζουμπούρα, δεν υπάρχουν πλωτοί ποταμοί, ούτε σιδηροδρομικό δίκτυο. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Αν και περίπου ο μισός πληθυσμός της χώρας είναι αναλφάβητος, η Μπουζουμπούρα διαθέτει πανεπιστήμιο.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μπουρούντι - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Μπουρούντι ( Burundi, Republika y' Uburundi η επίσημη ονομασία στη τοπική γλώσσα κιρούντι της χώρας) είναι χώρα της κεντρικής Αφρικής. Καλύπτει έκταση 27.830 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 12.837.740 κατοίκους ( κατατάσσεται 77η στον κόσμο), σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022.

# data[].attributes.body
Χώρες: Μπουρούντι

Πρωτεύουσα: Μπουζουμπούρα

Έκταση: 27.830 τ.χλμ.

Η χώρα είναι ιδιαίτερα ορεινή. Η μοναδική περιοχή με υψόμετρο κάτω των 900 μέτρων είναι μια στενή πεδιάδα κατά μήκος του ποταμού Ρουζίζι στο δυτικό τμήμα της χώρας, ενώ το υψηλότερο σημείο έχει υψόμετρο 2.670 μέτρα (κορυφή Χέχα), με το μέσο υψόμετρο της χώρας να είναι περίπου 1.700 μέτρα. Από το χαμηλό δυτικό σημείο εκκινεί η οροσειρά Μιτούμπα και προς τα σύνορα με την Τανζανία, εξελίσσεται σε ανώμαλο οροπέδιο. Το μέσο υψόμετρο του οροπεδίου είναι περίπου 1.500 μέτρα. Η χώρα βρέχεται στο δυτικό τμήμα της από την μεγάλη λίμνη Τανγκανίκα και διαρρέεται από τους ποταμούς Κανιάρου και Νιαμπαρόνγκο.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Μπουρούντι ( Burundi, Republika y' Uburundi η επίσημη ονομασία στη τοπική γλώσσα κιρούντι της χώρας) είναι χώρα της κεντρικής Αφρικής. Καλύπτει έκταση 27.830 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 12.837.740 κατοίκους ( κατατάσσεται 77η στον κόσμο), σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Αποτέλεσε αρχικά γερμανική αποικία (1884) και στη συνέχεια βελγική από το 1916 μέχρι το 1962, οπότε και απέκτησε την ανεξαρτησία της. Υπήρξε το επίκεντρο της γενοκτονίας του 1994 μεταξύ των φυλών Χούτου και Τούτσι, μετά την κατάρριψη του αεροσκάφους που επέβαιναν οι πρόεδροι των χωρών Ρουάντα και Μπουρούντι. Συνορεύει βόρεια με τη Ρουάντα, ανατολικά και νότια με Τανζανία και δυτικά βρέχεται από την λίμνη Ταγκανίκα και συνορεύει με την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Είναι περίκλειστο κράτος. Από τις 16 Ιανουαρίου του 2019, πρωτεύουσα της χώρας είναι η Γκιτέγκα. Μεγαλύτερη πόλη και οικονομικό κέντρο της χώρας παραμένει η Μπουζουμπούρα, που ήταν έως τότε η πρωτεύουσα της χώρας. Επίσημες γλώσσες είναι η γαλλική και η κιρούντι. Πρόεδρος στη χώρα από το 2005 ως τον θάνατό του το 2020, ήταν ο Πιερ Νκουρουνζίζα. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Χριστιανοί (περίπου 60%), οι υπόλοιποι είναι Μουσουλμάνοι (περίπου 10%) και ένα 20% ανήκει σε τοπικά θρησκεύματα.

Η χώρα είναι ιδιαίτερα ορεινή. Η μοναδική περιοχή με υψόμετρο κάτω των 900 μέτρων είναι μια στενή πεδιάδα κατά μήκος του ποταμού Ρουζίζι στο δυτικό τμήμα της χώρας, ενώ το υψηλότερο σημείο έχει υψόμετρο 2.670 μέτρα (κορυφή Χέχα), με το μέσο υψόμετρο της χώρας να είναι περίπου 1.700 μέτρα. Από το χαμηλό δυτικό σημείο εκκινεί η οροσειρά Μιτούμπα και προς τα σύνορα με την Τανζανία, εξελίσσεται σε ανώμαλο οροπέδιο. Το μέσο υψόμετρο του οροπεδίου είναι περίπου 1.500 μέτρα. Η χώρα βρέχεται στο δυτικό τμήμα της από την μεγάλη λίμνη Τανγκανίκα και διαρρέεται από τους ποταμούς Κανιάρου και Νιαμπαρόνγκο.

Αν και η χώρα βρίσκεται στην ισημερινή περιοχή, το κλίμα είναι ιδιόμορφο, λόγω του μεγάλου υψομέτρου. Η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται από 17 °C έως 23 °C και το ετήσιο ύψος των βροχοπτώσεων είναι περίπου 1.500 χιλιοστά. Υπάρχουν δυο περίοδοι βροχών (Φεβρουάριος - Μάιος και Σεπτέμβριος - Νοέμβριος) που εναλλάσσονται με δυο περιόδους ξηρασίας (Ιούνιος - Αύγουστος και Δεκέμβριος - Ιανουάριος). Κατά τις υγρές περιόδους είναι συχνές οι πλημμύρες, ενώ κατά τις περιόδους ξηρασίας συμβαίνουν συχνές κατολισθήσεις, βοηθούμενες από την αποψίλωση που έχουν υποστεί τα (άλλοτε πυκνά) δάση.

Άποψη της Μπουζουμπούρα.

Η χώρα παραμένει από τις πλέον φτωχές παγκοσμίως. Η καλλιεργήσιμη έκταση ανέρχεται στο 35% της συνολικής έκτασης της χώρας. Παράγονται καφές, τσάι, βαμβάκι, αραβόσιτος, σόργο, μπανάνες, ταπιόκα, ενώ εκτρέφονται και βοοειδή, από τα οποία λαμβάνονται γάλα και ακατέργαστα δέρματα. Η βιομηχανία της χώρας είναι σχεδόν ανύπαρκτη και περιορίζεται στην μεταποίηση ορισμένων ειδών διατροφής.

Ο ορυκτός πλούτος της χώρας είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Στο υπέδαφός της απαντώνται νικέλιο, ουράνιο, οξείδια των σπανίων γαιών, κοβάλτιο, χαλκός, βανάδιο, λευκόχρυσος, νιόβιο και ταντάλιο. Σε μικρότερες ποσότητες ανευρίσκονται επίσης χρυσός, βολφράμιο και κασσίτερος. Υπάρχουν, επίσης, κοιτάσματα τύρφης και καολίνης.

Η χώρα διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Ελβετία, το Πακιστάν, την Ινδία, τη Γαλλία, τη Ρωσία και τη Σαουδική Αραβία. Εισάγει, επίσης, ηλεκτρική ενέργεια από γειτονικές χώρες. Νόμισμά της είναι το Φράγκο του Μπουρούντι (1.100 BuF ανά δολάριο ΗΠΑ με την ισοτιμία του 2003).

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 63,8 χρόνια (61,5 χρόνια οι άνδρες και 66,1 οι γυναίκες).

Οι επαρχίες του Μπουρούντι

Το Μπουρούντι διαιρείται σε 17 επαρχίες (provinces), 117 κοινότητες (communes) και 2.638 collines (δήμους).

Οι επαρχίες είναι:

Ο αρχηγός Κράτους είναι και αρχηγός της Κυβέρνησης. Από το 2005 ως το 2020 πρόεδρος ήταν ο Πιερ Νκουρουνζίζα, με πρώτο αντιπρόεδρο τον προερχόμενο από τη φυλή Τούτσι Ιβ Σαβινγκουβού (από τις 9 Νοεμβρίου του 2007) και δεύτερο αντιπρόεδρο τον Γκαμπριέλ Ντιζεσερανά, από τη φυλή Χούτου, από τις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Το υπουργικό συμβούλιο διορίζεται από τον πρόεδρο. Το Κοινοβούλιο αποτελείται από την 100μελή Εθνοσυνέλευση και τη Γερουσία, με 54 έδρες. Η Εθνοσυνέλευση εκλέγεται από το λαό με καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία και αποτελείται από Χούτου κατά 60% και από Τούτσι κατά 40%. Ο Νκουρουνζίζα εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο με 151 ψήφους υπέρ έναντι 9 κατά. Το Φεβρουάριο του 2005 υιοθετήθηκε Σύνταγμα, το οποίο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα. Μετά τον θάνατο του Νκουρουνζίζα, τον Ιούνιο του 2020, ανέλαβε πρόεδρος ο Εβαρίτ Ενταγισιμιγιέ.

Οι τελευταίες γενικές (προεδρικές και βουλευτικές) εκλογές διενεργήθηκαν τον Μάιο του 2020. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η χώρα είναι πολυκομματική δημοκρατία από το 1998.

Η χώρα έχει ένα από τα φτωχότερα τηλεφωνικά δίκτυα του κόσμου, με μόλις 21.000 συνδέσεις. Πιο αναπτυγμένη είναι η κινητή τηλεφωνία (περίπου 280.000 συνδέσεις). Υπάρχουν, ακόμη, ένας τηλεοπτικός σταθμός και πέντε ραδιοφωνικοί σταθμοί (4 FM και 1 SW).

Το Μπουρούντι διαθέτει μόνο οκτώ αεροδρόμια, με μόνο αυτό της Μπουζουμπούρα να διαθέτει ασφαλτοστρωμένο διάδρομο. Το συνολικό μήκος των αμαξιτών οδών είναι 12.500 περίπου χιλιόμετρα, αλλά μόνο τα 1.300 από αυτά είναι με άσφαλτο. Λιμναίο λιμάνι διαθέτει η Μπουζουμπούρα, δεν υπάρχουν πλωτοί ποταμοί, ούτε σιδηροδρομικό δίκτυο. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Αν και περίπου ο μισός πληθυσμός της χώρας είναι αναλφάβητος, η Μπουζουμπούρα διαθέτει πανεπιστήμιο.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μπουρούντι - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Μπουρούντι ( Burundi, Republika y' Uburundi η επίσημη ονομασία στη τοπική γλώσσα κιρούντι της χώρας) είναι χώρα της κεντρικής Αφρικής. Καλύπτει έκταση 27.830 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 12.837.740 κατοίκους ( κατατάσσεται 77η στον κόσμο), σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022.

# data[].attributes.body
·         Χώρα: Ναμίμπι

·         Πρωτεύουσα: Βίντχουκ

·         Έκταση: 825.418 τ.χλμ.

Το όνομα της χώρας προέρχεται από την Έρημο Ναμίμπ, η οποία θεωρείται ως η ξηρότερη έρημος στον κόσμο.Το όνομα Ναμίμπ, προέρχεται από τη γλώσσα Νάμα και σημαίνει "τεράστιο μέρος". Πριν την ανεξαρτησία της το 1990, η περιοχή ήταν γνωστή ως Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (Deutsch-Südwestafrika), ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε Νοτιοδυτική Αφρική, αντανακλώντας την αποικιακή κατοχή από τους Γερμανούς και Νοτιοαφρικανούς (τεχνικά εξ ονόματος του Βρετανικού στέμματος, αντανακλώντας το καθεστώς ντομίνιον της Νότιας Αφρικής εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας).

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Ναμίμπια συμαια

# data[].attributes.body
Χώρα: Ρουάντα

Πρωτεύουσα: Κιγκάλι

Έκταση: 26.338 τ.χλμ

Η Ρουάντα, επισήμως Δημοκρατία της Ρουάντα, είναι ένα περίκλειστο κράτος της ανατολικής κεντρικής Αφρικής. Βρίσκεται λίγες μοίρες νότια του Ισημερινού, στη Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα στη περιοχή των Μεγάλων Αφρικανικών Λιμνών. Η Ρουάντα συνορεύει με την Ουγκάντα, την Τανζανία, το Μπουρούντι και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Το κλίμα είναι εύκρατο έως υποτροπικό, με δύο περιόδους βροχών και δύο περιόδους ξηρασίας κάθε χρόνο. Η Ρουάντα έχει έκταση 26.338 τ.χλμ. και πληθυσμό 13.252.274 κατοίκων, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022 και είναι μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες ηπειρωτικές χώρες της Αφρικής. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Κιγκάλι. Στο επίκεντρο της παγκόσμιας επικαιρότητας ήρθε λόγω των εθνοτικών συγκρούσεων που έγιναν το 1994 με πάνω από 500.000 θύματα. Η χώρα είναι μέλος της Αφρικανικής Ένωσης, των Ηνωμένων Εθνών, της Κοινοπολιτείας των Εθνών, του Διεθνή Οργανισμού Γαλλοφωνίας και της Κοινότητας Κρατών της Ανατολικής Αφρικής.

# data[].attributes.body
·         Χώρα: Ζιμπάμπουε

·         Πρωτεύουσα: Χαράρε

·         Έκταση: 390.580 τ.χλμ.

Το όνομα Ζιμπάμπουε σημαίνει «πέτρινο σπίτι» και προέρχεται από τα τεράστια πέτρινα οικοδομήματα, ερείπια της αρχαίας πόλης της Μεγάλης Ζιμπάμπουε, που βρίσκονται διάσπαρτα σε μια έκταση 7.200 στρεμμάτων, νότια της περιοχής Μασβίγκο.

Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας είναι εντονότατα, με κυριότερο τον καλπάζοντα πληθωρισμό, ο οποίος είναι και ο υψηλότερος στον κόσμο .

# data[].attributes.body
ο Καμερούν έχει έκταση 475.442 τετραγωνικών χιλιομέτρων και είναι η 54η χώρα στον κόσμο σε έκταση. Δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό και ειδικότερα από τον Όρμο του Μπόνι που είναι τμήμα του Κόλπου της Γουινέας. Στην ταξιδιωτική λογοτεχνία συχνά ονομάζεται «Αφρική σε μικρογραφία» καθώς περιλαμβάνει ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα από τα πολλά διαφορετικά φυσικά τοπία όλης της ηπείρου: ακτές, ερήμους, βουνά, τροπικά δάση και σαβάνες.[28] Συνορεύει με τη Νιγηρία στα δυτικά, το Τσαντ στα βορειοανατολικά, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία στα ανατολικά και την Ισημερινή Γουινέα, την Γκαμπόν και τη Δημοκρατία του Κονγκό στα νότια.

# data[].attributes.body
·         Χώρα: Μάλι

·         Πρωτεύουσα: Μπαμάκο

·         Έκταση: 1.240.000 τ.χλμ

Το Μάλι είναι κράτος της Δυτικής Αφρικής. Επί αποικιοκρατίας ονομαζόταν Γαλλικό Σουδάν. Η έκταση της χώρας είναι 1.240.192 τ.χλμ., έχει πληθυσμό 22.395.485 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2022 και πρωτεύουσά του είναι το Μπαμακό.

# data[].attributes.body
·         Χώρα: Αγκόλα

·         Πρωτεύουσα: Λουάντα

·         Έκταση: 1.246.700 τ.χλμ.

Ανγκόλα ή Αγκόλα, επίσημα γνωστή ως Δημοκρατία της Ανγκόλας είναι χώρα στη νοτιοκεντρική Αφρική, με έκταση 1.246.700 τ.χλμ. και πληθυσμό, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, 34.094.077 κατοίκους. Η πρωτεύουσά της είναι η Λουάντα. Η Ανγκόλα είναι πρώην πορτογαλική αποικία και κέρδισε την ανεξαρτησία της στις 11 Νοεμβρίου του 1975. Συνορεύει βόρεια και βορειοανατολικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, νοτιοανατολικά με τη Ζάμπια και νότια με τη Ναμίμπια, ενώ βρέχεται δυτικά από τον Ατλαντικό Ωκεανό επί 1.650 χμ. Ο πληθυσμός της αποτελείται κατά μέγιστη πλειοψηφία κυρίως από τρεις ομάδες, οι οποίες υπάγονται στην οικογένεια των Μπαντού. Στα νότια παράλια ζουν Βουσμάνοι νομάδες. Οι ομάδες των Μπαντού ξεχωρίζουν λόγω των διαφορετικών τους διαλέκτων. Επομένως ο πληθυσμός της Ανγκόλας χωρίζεται ως εξής: 37% είναι Οβιμπουντού, 25% Κιμπουντού και 13% Μπακογκό. Μικρότερες ομάδες είναι μεταξύ άλλων και οι Τσοκβέ και , Γκαγκουέλα, Άμπο, Χερέρο και Ξιντούγκα. Περίπου 2% του πληθυσμού είναι μιγάδες και 1% είναι ευρωπαϊκής καταγωγής. Το πολίτευμα της χώρας είναι προεδρική δημοκρατία. Από το 1979 έως το 2017 πρόεδρος της χώρας υπήρξε ο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Ζοάο Λουρένσο.