# data[].attributes.headline
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
สมัยนี้คือ เริ่มมีการแต่งเพลงสองแนวจนถึงสี่แนว ในบางครั้งเพลงเริ่มมีอัตราจังหวะ ปกติมักเป็น 3/4,6/8 หรือ 9/8 ปรากฏให้เห็นผู้ประพันธ์เพลงที่ควรรู้จัก คือ เลโอนิน และเพโรตินซึ่งเป็นนักประพันธ์เพลงเกี่ยวกับศาสนา

# data[].attributes.headline
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
บทเพลงส่วนใหญ่เป็นเพลงร้องที่ใช้ในโบสถ์เพื่อสรรเสริญพระเจ้าเพียงอย่างเดียว โดยบางครั้งอาจเป็นการร้องสอดประสานกันบ้างประมาณ 2-3 แนวในปลายยุคและยังไม่พบการบรรเลงที่เป็นรูปแบบมาตรฐานอย่างเด่นชัด

# data[].attributes.attachment_caption
Guillaume de Machaut  "Je vivroie liement/Liement me deport"

# data[].attributes.headline
•ตัวอย่างเพลงในยุคกลาง

# data[].attributes.subject
•ตัวอย่างเพลงในยุคกลาง

# data[].attributes.attachment_link.title
Guillaume de Machaut  "Je vivroie liement/Liement me deport"

# data[].attributes.headline
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
1. เลโอนิน (Leonin ประมาณ 1130-1180)
2. เพโรติน (Perotin หรือ Perotinus Magnus ประมาณ 1160-1220)
3. จาคาโป ดา โบโลนญา (Jacapo da Bologna)
4. แลนดินี (Francesco Landini ประมาณ 1325-1397)
5. มาโชท์ (Guillaume de Machaut, ประมาณ 1300-1377)

# data[].attributes.headline
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
บทเพลงส่วนใหญ่เป็นเพลงร้องที่ใช้ในโบสถ์เพื่อสรรเสริญพระเจ้าเพียงอย่างเดียว โดยบางครั้งอาจเป็นการร้องสอดประสานกันบ้างประมาณ 2-3 แนวในปลายยุคและยังไม่พบการบรรเลงที่เป็นรูปแบบมาตรฐานอย่างเด่นชัด

# data[].attributes.headline
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา เริ่มประมาณ ค.ศ. 1400 – 1600 เพลงศาสนายังมีความสำคัญอยู่เช่นเดิม เพลงสำหรับประชาชนทั่วไป เพื่อให้ความบันเทิง ความสนุกสนาน ก็เกิดขึ้นด้วย การประสานเสียงได้รับการพัฒนาให้กลมกลืนขึ้น เพลงศาสนาเป็นรากฐานของทฤษฎีการประสานเสียง เพลงในยุคนี้แบ่งเป็นสองแบบ ส่วนใหญ่จะเป็นแบบที่เรียกว่า อิมมิเททีฟโพลีโฟนี (Imitative Polyphony) คือ มีหลายแนว และแต่ละแนวจะเริ่มไม่พร้อมกัน ทุกแนวเสียงมีความสำคัญแบบที่สองเรียกว่า โฮโมโฟนี (Homophony) คือ มีหลายแนวเสียงและบรรเลงไปพร้อมกัน มีเพียงแนวเสียงเดียวที่เด่น แนวเสียงอื่นๆ เป็นเพียงเสียงประกอบ เพลงในสมัยนี้ ยังไม่มีการแบ่งจังหวะที่แน่นอน

# data[].attributes.headline
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
บทเพลงในยุคนี้เริ่มมีการผสมผสานระหว่างเพลงพื้นฐานกับเพลงที่ใช้ในโบสถ์ โดยการนำเอาเทคนิคการประพันธ์เพลงพื้นบ้านมาประยุกต์ใช้กับเพลงสวด ทำให้เกิดการนำเอาเครื่องดนตรีบางชนิดเข้ามาประกอบในเพลงสวดที่ใช้ในพิธีกรรมต่างๆ เช่น ออร์แกน ฮาร์ฟซิคอร์ด เป็นต้น

# data[].attributes.headline
•ตัวอย่างบทเพลงในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา

# data[].attributes.subject
•ตัวอย่างบทเพลงในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา

# data[].attributes.headline
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
1. ดันสเตเบิล (John Dunstable, ประมาณ 1390 –1453)
2. ดูเฟย์(Guillianum Dufay ประมาณ 1400-1474)
3. โอคิกัม (Johannes Ockeghem, ประมาณ 1410-1497)
4. จอสกิน เดอส์ เพรซ์ (Josquin des Prez, ประมาณ 1440 -1521)

# data[].attributes.headline
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
บทเพลงในสมัยนี้
1. บทร้องใช้โพลีโฟนี (Polyphony) ส่วนใหญ่ใช้ 3-4 แนว ในศตวรรษที่ 16 ได้ชื่อว่า “The Golden Age of Polyphony”
2. มีการพัฒนา Rhythm ในแบบ Duple time และ Triple time ขึ้น
3. การประสานเสียงใช้คู่ 3 ตลอด และเป็นสมัยสุดท้ายที่มีรูปแบบของขับร้องและบรรเลงเหมือนกัน

# data[].attributes.headline
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
ในสมัยบาโรก เริ่มมีการใช้เครื่องดนตรีหรือเสียงร้องเล่นประชันกัน เช่น เสียงร้องประชันกับเครื่องดนตรี หรือการเดี่ยวประชันเครื่องดนตรีบ้าง ซึ่งเรียกกันว่า Stile Concertante มีการใช้ บัสโซกอนตีนูโว (Basso Continuo) คือการที่เสียงเบส (เสียงต่ำ) เคลื่อนที่ตลอดเวลา โดยใช้สัญลักษณ์เป็นตัวเลขบอกถึงการเคลื่อนที่ไปของเบส รวมถึงเสียงแนวอื่น ๆ ด้วย ทำให้เกิดคอร์ดขึ้นมา เครื่องดนตรีที่ใช้เล่นบาสโซคอนตินิวโออาจเป็นคีย์บอร์ด เช่น ออร์แกน ฮาร์ปซิคอร์ด หรือเป็นกลุ่มของเครื่องดนตรี เช่น วิโอลา เชลโล บาสซูน

# data[].attributes.attachment_caption
ประวัติดนตรีตะวันตก ( ยุคบาโรก ) ( The Baroque Period : ค.ศ. 1600 - 1750 )

# data[].attributes.headline
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
ตัวอย่างบทเพลงในยุคบาโรก

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
โอ ณัฐฐาพล รัตนศิลป์ฯ OFFICIAL

# data[].attributes.attachment_link.title
ประวัติดนตรีตะวันตก ( ยุคบาโรก ) ( The Baroque Period : ค.ศ. 1600 - 1750 )

# data[].attributes.headline
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
1.ดีเทอริช บุคส์เทอฮูเดอ (Dieterich Buxtehude)
2.โยฮัน พัคเค็ลเบิล (Johann Pachelbel)
3.อาเลสซันโดร สการ์ลัตตี (Alessando Scarlatti)
4.อันโตนีโอ วีวัลดี (Antonio Vivaldi)
5.โยฮัน เซบัสทีอัน บัค (Johann Sebastian Bach)
6.จอร์จ ฟริดริก แฮนเดิล (Georg Friedrich Händel)

# data[].attributes.headline
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
ในยุคนี้ผู้ประพันธ์เพลงและผู้แสดงจะใช้องค์ประกอบทางด้านดนตรีที่ซับซ้อนมากขึ้น เกิดการเปลี่ยนแปลงเรื่องระบบเสียงและได้พัฒนาการเล่นเครื่องดนตรีแบบใหม่ ดนตรีสมัยบาโรกได้ขยับขยายขนาด ความกว้าง ความซับซ้อนของการแสดงเครื่องดนตรี

# data[].attributes.headline
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
เป็นยุคของดนตรีระหว่าง ค.ศ. 1750–1820 ดนตรีมีการเปิดกว้างสู่ประชาชนเป็นดนตรีนอกโบสถ์ (secular music) มากขึ้น ดนตรีสมัยคลาสสิกมีลักษณะความเป็นจริง มีความสมดุล และชัดเจนในรูปแบบ ในยุคนี้ดนตรีบรรเลงมีความเด่นกว่าเพลงร้อง ดนตรีสมัยคลาสสิกเป็นดนตรีบริสุทธิ์ (absolute music) คือ ดนตรีที่ไม่มีจินตนาการอยู่เบื้องหลัง ไม่มีบทกวีประกอบ เป็นดนตรีที่มีแต่เสียงดนตรีบริสุทธิ์ ตรงข้ามกับดนตรีในสมัยโรแมนติกที่เป็นดนตรีพรรณนา (program music) คือดนตรีที่มีเรื่องราว ยุคนี้มีกรุงเวียนนาของออสเตรียเป็นศูนย์กลางของดนตรี

# data[].attributes.attachment_caption
Gluck -〈Orfeo ed Euridice〉Overture (John Eliot Gardiner / English Baroque Soloists)

# data[].attributes.headline
•ตัวอย่างเพลงในยุคคลาสสิค

# data[].attributes.subject
•ตัวอย่างเพลงในยุคคลาสสิค

# data[].attributes.attachment_link.title
Gluck -〈Orfeo ed Euridice〉Overture (John Eliot Gardiner / English Baroque Soloists)

# data[].attributes.headline
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
Orfeo and Eurydice - กลุค

Symphony No.104 - ไฮเดิน

The Creation (Oratorio) - ไฮเดิน

String Quartet in G Major, Op.64 No.4 - ไฮเดิน

Symphony No.41 in C Major "Jupiter" K.551 - โมทซาร์ท

Piano Concerto in C Major, K.467 - โมทซาร์ท

String Quartet in G Major, K.387 - โมทซาร์ท

# data[].attributes.headline
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
1.คริสท็อฟ วิลลีบัลท์ กลุค
2.ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ไฮเดิน
3.ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท
4.ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน

# data[].attributes.headline
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
ในสมัยคลาสสิกเลิกนิยมการสอดประสานของทำนอง (counterpoint) แต่หันมานิยมการใส่เสียงประสานแบบสหศัพท์ (homophony) คือการเน้นทำนองหลักเพียงแนวเดียว โดยมีแนวเสียงอื่นประสานให้ทำนองไพเราะมากขึ้น มีแนวประสานเป็นคอร์ดหรืออาร์เปจโจ (arpeggio) หลายแนวที่มีจังหวะคล้ายก้น โดยเลิกใช้แนวเบสต่อเนื่อง (basso continuo) และความสำคัญของการด้นสดหรือการแสดงเชิงปฏิภาณ (improvisation) เริ่มหมดไปในยุคนี้ เพราะดนตรีส่วนมากมีการเขียนเสียงประสานครบถ้วน คีตกวีจะระบุวิธีการบรรเลงอย่างชัดเจน

# data[].attributes.headline
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
เป็นยุคของดนตรีคลาสสิกในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 (ค.ศ. 1810–1910) ซึ่งเน้นอารมณ์ของดนตรีมากกว่าความสมดุลของบทตอน และเน้นความเป็นตัวตนของคีตกวีมากกว่ากฎเกณฑ์ทางดนตรีที่มีมาแต่เดิมคำว่า "โรแมนติก" ได้รับการนำมาประยุกต์ใช้ในวงการดนตรี ค.ศ. 1810 ซึ่งเอามาจากวงการวรรณกรรม มีความหมายว่า อารมณ์ที่รุนแรงของมนุษย์ โดยลักษณะดนตรีแบบโรแมนติกนี้เริ่มขึ้นในงานของนักประพันธ์เพลงและนักดนตรีชื่อลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ดนตรีสมัยโรแมนติกนั้นเริ่มต้นด้วยเพลงขับร้องและเพลงเปียโนสั้น ๆ ต่อมาเป็นเพลงสำหรับวงออร์เคสตรา

# data[].attributes.attachment_caption
Romantic Era Music : ดนตรีสมัยยุคโรแมนติก

# data[].attributes.headline
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.attachment_link.title
Romantic Era Music : ดนตรีสมัยยุคโรแมนติก

# data[].attributes.headline
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
1. ซีเบลิอุส (Jean Sibelius ค.ศ. 1865 - 1957)
2. ลิสซต์ (Franz Liszt ค.ศ. 1811 - 1886)
3. เม็นเดลโซห์น (Felix Mendelssohn ค.ศ. 1809 - 1847)
4. โชแปง (Frederic Chopin ค.ศ. 1810 - 1849)
5. ชูมานน์ (Robert Schumann ค.ศ. 1810 - 1856)
6. วากเนอร์ (Richard Wagner ค.ศ. 1813 - 1883)
7. บรามส์ (Johannes Brahms ค.ศ. 1833 - 1897)
8. ไชคอฟสกี (Peter Ilyich Tchaikovsky ค.ศ. 1846 - 1893)

# data[].attributes.headline
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
รูปแบบดนตรีมีการผสมผสานรูปแบบใหม่ขึ้น ซึ่งมีการนำเสียงจากเครื่องอิเล็กทรอนิกส์มาใช้เป็นเครื่องดนตรีด้วย และส่วนดนตรีในรูปแบบดนตรีคลาสสิกก็ยังคงใช้รูปแบบการผสมวงตามยุคคลาสสิก ซึ่งไม่มีการเปลี่ยนแปลงแต่จะเน้นที่รูปแบบการประพันธ์เพลงมากกว่า และในยุคนี้เริ่มมีวงดนตรีผสมผสานรูปแบบใหม่ซึ่งเป็นรูปแบบวงดนตรีที่ผสมผสานระหว่างแอฟริกา ตะวันตก อเมริกาและยุโรป ที่เรียกว่า วงดนตรีแจ๊ส (Jazz)

# data[].attributes.headline
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
บทเพลงที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.attachment_link.title
ดนตรีในยุคศตวรรษที่20

# data[].attributes.headline
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
คีตกวีที่สำคัญในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
1. ชาร์ลส์ ไอฟส์ (Charles Ives)
2. อาร์โนลด์ เชินแบร์ก (Arnold Schoenberg)
3. คาร์ล ออร์ฟ (Carl Orff)
4. เบลา บาร์ต็อก (Béla Bartók)
5. โซลตัน โคดาย (Zaltán Kodály)
6. อิกอร์ สตราวินสกี้ (Igor Stravinsky)
7. อันโตน เวเบิร์น (Anton Webern)
8. อัลบัน แบร์ก (Alban Berg)

# data[].attributes.headline
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
ดนตรีในศตวรรษที่ 20 นี้ไม่อาจที่จะคาดคะเนได้มากนัก เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วตามความเจริญก้าวหน้าทางด้าน เทคโนโลยีการเลื่อนไหลทางวัฒนธรรม คนในโลกเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น (Globalization) โดยใช้เครือข่ายคอมพิวเตอร์ หรืออินเตอร์เน็ต (Internet) ในส่วนขององค์ประกอบทางดนตรีในศตวรรษนี้มีความซับซ้อนมากขึ้นมาตรฐานของรูป แบบที่ใช้ในการประพันธ์และการทำเสียงประสานโดยยึดแบบแผนมาจากสมัยคลาสสิก ได้มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงและสร้างทฤษฎีขึ้นมาใหม่เพื่อรองรับดนตรีอีกลักษณะคือ บทเพลงที่ประพันธ์ขึ้นมาเพื่อบรรเลงด้วยเครื่องดนตรีอีเลคโทรนิค ซึ่งเสียงเกิดขึ้นจากคลื่นความถี่จากเครื่องอิเลคโทรนิค (Electronic) ส่งผลให้บทเพลงมีสีสันของเสียงแตกต่างออกไปจากเสียงเครื่องดนตรีประเภท ธรรมชาติ (Acoustic) ที่มีอยู่ อย่างไรก็ตาม การจัดโครงสร้างของดนตรียังคงเน้นที่องค์ประกอบหลัก 4 ประการเหมือนเดิม กล่าวคือระดับเสียงความดังค่อยของเสียง ความสั้นยาวของโน้ต และสีสันของเสียง

# data[].attributes.headline
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.subject
ลักษณะของวงดนตรีในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
ในยุคนี้ดนตรีบรรเลงและบทเพลงสำหรับเปียโน เป็นที่นิยมประพันธ์กันมากขึ้น ลักษณะของวงออร์เคสตราจะมีขนาดใหญ่ขึ้นตามแต่ผู้ประพันธ์เพลงจะกำหนด เพลงคฤหัสถ์หรือเพลงสำหรับชาวบ้านเป็นที่นิยมประพันธ์กัน แต่เพลงโบสถ์ก็ยังคงมีการประพันธ์อยู่เช่นกัน ในลักษณะของเพลงแมส ที่ใช้เพื่อประกอบศาสนพิธี และเพลงเรเควียม ที่ใช้ในพิธีศพ สำหรับบทเพลงอุปรากร และเพลงร้องก็มีพัฒนาการควบคู่ไป เนื้อร้องมีตั้งแต่การล้อการเมือง ความรัก ไปจนถึงเรื่องโศกนาฏกรรม