# data[].attributes.attachment_caption
A stylized illustration of a broken link

# data[].attributes.headline
Where and when did you encouter institutional failure in academia?

# data[].attributes.subject
Where and when did you encouter institutional failure in academia?

# data[].attributes.body
As you are thinking through these insitutional failures, try to determine if/where they connect with (different intersections) of disability, being a international scholar, gender, precarity, class, race/ethnicity, and other kinds of identities.

# data[].attributes.headline
What kind of solutions in the area of accountability could help mitigate these institutional failures?

# data[].attributes.subject
What kind of solutions in the area of accountability could help mitigate these institutional failures?

# data[].attributes.headline
Onderzoek naar een inclusief begrip van sociale veiligheid en de rol van klachtenprocedures

# data[].attributes.subject
Onderzoek naar een inclusief begrip van sociale veiligheid en de rol van klachtenprocedures

# data[].attributes.body
https://sofokles.nl/artikel/onderzoek-naar-een-inclusief-begrip-van-sociale-veiligheid-en-de-rol-van-klachtenprocedures/

# data[].attributes.attachment_link.title
Onderzoek naar een inclusief begrip van sociale veiligheid en de rol van klachtenprocedures - SoFoKleS

# data[].attributes.attachment_link.description
Het is onmogelijk via klachtenprocedures de dominante structuur en cultuur op universiteiten te veranderen, concludeert Zakia Essanhaji in haar onderzoek.

# data[].attributes.headline
What inclusion-related solutions could help mitigate these institutional failures?

# data[].attributes.subject
What inclusion-related solutions could help mitigate these institutional failures?

# data[].attributes.headline
What leadership related solutions could help mitigate these institutional failures?

# data[].attributes.subject
What leadership related solutions could help mitigate these institutional failures?

# data[].attributes.headline
Universiteit houdt niet altijd rekening met mensen met een beperking: 'Plots deed de lift het niet meer' - Vox magazine (voxweb.nl)

# data[].attributes.subject
Universiteit houdt niet altijd rekening met mensen met een beperking: 'Plots deed de lift het niet meer' - Vox magazine (voxweb.nl)

# data[].attributes.body
https://www.voxweb.nl/nieuws/universiteit-houdt-niet-altijd-rekening-met-mensen-met-een-beperking-plots-deed-de-lift-het-niet-meer

# data[].attributes.attachment_link.title
Universiteit houdt niet altijd rekening met mensen met een beperking: 'Plots deed de lift het niet meer' - Vox magazine

# data[].attributes.attachment_link.description
Voor studenten en medewerkers met een beperking is de campus niet altijd even toegankelijk. Zelfs het Maria Montessorigebouw, het nieuwste gebouw van de universiteit, laat soms te wensen over. Vox vroeg een student en een medewerker naar hun ervaringen. 'Flexplekken werken niet voor mensen met een beperking.'

# data[].attributes.headline
Aan de universiteit mag een onderzoeker geen mens meer zijn - De Correspondent

# data[].attributes.subject
Aan de universiteit mag een onderzoeker geen mens meer zijn - De Correspondent

# data[].attributes.body
https://decorrespondent.nl/13674/aan-de-universiteit-mag-een-onderzoeker-geen-mens-meer-zijn/449f47c4-8bcb-0f91-388b-8ab9d33e5d5e

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Op de Nederlandse universiteiten is het onrustig. In de media regent het verhalen over en Medewerkers spreken zich uit en doen verslag van de aan de universiteiten: promovendi worden geïntimideerd door hun leidinggevenden, er wordt gepest en buitengesloten, en onderzoekers met een tijdelijke aanstelling zijn zo bang om hun baan kwijt te raken, dat ze niets meer durven te zeggen. Vooral 'vrouwen, internationals, LHBTQI+-personen en mensen met een beperking', staat in De Groene Amsterdammer,

Het beeld van de wetenschapper die rustig de hele dag over de boeken zit gebogen en daar goed voor betaald krijgt, klopt dus allang niet meer. Wat gaat er mis, achter de hoge muren van de universiteit?

Een sterke angstcultuur

'Op dit moment is er weinig menselijks meer aan een academische baan. Het gaat om geld, prestige en macht'

En dit is nog maar het topje van de ijsberg. Op dit moment is er weinig menselijks meer aan een academische baan. Het gaat om geld, prestige en macht. En om output en productiviteit, in plaats van kennis en creativiteit. Het huidige neoliberale klimaat aan de universiteit, waarin je als wetenschapper een radertje bent geworden in het rad van de kennisindustrie, maakt je letterlijk ziek.

Ik kan het weten.

Het is niets persoonlijks, maar...

Tijdens mijn verlof deed ik wat serious soul searching. Na zestien jaar ervaring, inclusief twee jaar online lesgeven tijdens de pandemie, vroeg ik me af of een wetenschappelijke carrière nog wel voor mij was weggelegd. Of het als alleenstaande moeder nog wel haalbaar was. En of ik dit, ondanks mijn liefde voor de wetenschap, zélf nog wel wilde.

Voor De Nederlandse Boekengids, in samenwerking met Uitgeverij HetMoet, schreef ik hier De titel was Niets persoonlijks. Het was mijn manier om te zeggen dat mijn kritiek op de universiteit niets persoonlijks was; het ging om het systeem, niet om mijn collega's of mijn leidinggevende - al zijn het wel degelijk de mensen die het systeem maken en in stand houden. Juist daarom hebben diezelfde mensen ook de sleutel tot verandering in handen.

De titel was ook een antwoord op de mantra die de universiteit maar bleef herhalen: 'Hou je persoonlijke situatie erbuiten.' Het idee dat alles moet wijken voor je carrière, en dat je je 'persoonlijke sores' zelf maar moet oplossen, is in de academische wereld zo hardnekkig dat je er na een tijdje zelf in begint te geloven. gaat het vooral om de Het persoonlijk leven van wetenschappers wordt vaak gezien als iets dat zich volledig buiten de muren van de universiteit afspeelt; een leven dat, wil je je academische carrière behouden, bínnen de muren onzichtbaar moet blijven.

Voor mij is dit onmogelijk: als alleenstaande ouder ben ik genoodzaakt in mijn werk grenzen aan te geven. 's Avonds lesgeven gaat vaak niet. Ik kan niet altijd mee naar borrels. De uren waarin ik niet werk voor de universiteit, heb ik nodig om mijn salaris aan te vullen. Ik kan het me simpelweg niet veroorloven om onbetaald overwerk te blijven doen.

Mijn essay is intussen veel gelezen. Nog steeds krijg ik e-mails van mensen die me vertellen hoeveel het voor ze betekende dat ik me uitsprak. De angstcultuur klonk door in de e-mails, zeker van mensen die liever niet publiekelijk hun steun wilden betuigen op sociale media, omdat ze bang waren voor de gevolgen voor hun carrière, en me dus liever persoonlijk schreven.

'Het systeem verander je niet'

Dat ik me uitsprak over mijn persoonlijke situatie was een bewuste keuze. De bekende feministische battle cry 'the personal is political', neem ik nog net zo serieus als toen ik studeerde. In mijn gesprekken met collega's, en de onderwijsdirecteur maakte ik duidelijk dat het me niet alleen om mij ging, maar om alle wetenschappers, en juist om de mensen met zorgtaken of 'beperkingen' op hun (mentale of fysieke) gezondheid, energie of flexibiliteit. Omdat de wetenschap voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn.

Het was mijn dagelijkse portie privépolitiek, om het systeem van binnenuit een klein beetje menselijker te maken.

Maar het systeem verander je niet, zeiden mijn collega's. Ook de meest geëngageerde en activistische onder hen. We willen geen precedent scheppen, zei hr. Stel je voor.

'De universiteit dreigt een schraal, uniform, voorspelbaar en verstikkend instituut te worden'

De braindrain, waar het rapport voor waarschuwt is al gaande; links en rechts verlaten getalenteerde mensen de wetenschap. Allemaal waardevolle perspectieven, die straks verloren gaan. Ik vraag me af wie het zich nog kan permitteren om de wetenschap in te gaan, en wat deze verschraling betekent voor de wetenschap als geheel. Voor de wetenschap als kennisgemeenschap -

Als er niet snel iets verandert, stevenen we af op een regelrechte ramp: de universiteit dreigt een schraal, uniform, voorspelbaar en verstikkend instituut te worden dat alle vernieuwing en originaliteit tegengaat. Dat al het menselijke verwerpt, omdat het feit dat wetenschappers mensen zijn de 'productiviteit' in de weg staat.

Geld is niet genoeg

Wat kunnen we doen om dit tegen te gaan? De beweging zet zich al jaren in voor een betere universiteit, vooral in financieel opzicht, en het studenten- en docentennetwerk en de landelijke actiegroep strijden voor de rechten van wetenschappers met een tijdelijke aanstelling. Het zijn bewonderenswaardige initiatieven - niet iedereen heeft de tijd, energie, of het privilege om actie te voeren - die vooral als collectief effect hebben.

De hiërarchie moet op de schop

Van den Berg schreef Werk is geen oplossing, waarin ze Binnen de universiteit, zegt ze, komt vernieuwing vooralsnog vooral van studenten. Van wetenschappers met vaste banen vraagt vernieuwing om actieve inspanningen en offers, zoals het loslaten van de hiërarchie. 'Waarom maken we niet iedereen die gepromoveerd is, professor? Weg met van en hoogleraar. Dat legitimeert zo veel.'

'Als je leidinggevende bepaalt of jij wel of niet een vaste baan krijgt, spreek je je minder snel uit'

Ik ben het met haar eens. De academische hiërarchie creëert verregaande afhankelijkheden tussen mensen met gelijke kwaliteiten, die vaak hetzelfde werk doen. Als je leidinggevende bepaalt of jij wel of niet een vaste baan krijgt, ben je vanzelf minder geneigd om kritiek te uiten of van mening te verschillen. De academische denkcultuur lijdt hier ook onder - want hoe vrij ben je als je alleen beloond wordt voor ja-knikken?

De hiërarchie op de universiteit veroorzaakt zelfs psychisch leed. 'Universiteiten minachten hun tijdelijke docenten', schreef Hieke Huistra in in Trouw. Dat deze minachting wat doet met je gevoel van eigenwaarde en je zelfvertrouwen kan ik bevestigen.

De universiteit voor de rechter

Het lijkt soms alsof het aan individuele wetenschappers is om een manier te vinden om 'met het systeem om te gaan'. Alsof het feit dat het systeem niet deugt een gegeven is, en je het daarmee maar moet doen.

Ik denk aan alle mensen die misschien minder strijdvaardig waren, maar net zozeer de dupe zijn van het systeem, en die de wetenschap in stilte hebben verlaten. Gedesillusioneerd, verdrietig en uitgeput. Over die mensen hoor je niets meer.

Neem risico's, spreek je uit, staak

'De wetenschap is geen egotrip, maar een menselijke onderneming met een sociaal-maatschappelijke functie'

En dat is wat de universiteit zou moeten zijn: een collectief, niet een in- en incompetitieve plek waar het idee van schaarste wordt gevoed.

Dat wil ook zeggen dat mensen met vaste banen het hiërarchisch denken, dat vooralsnog in hun belang werkt, moeten loslaten. Ik zou willen zeggen: sta stil bij je eigen machtspositie. Je baan kan jij niet meer verliezen, dus neem risico's voor het collectief. Staak. Spreek je uit. Denk niet langer alleen aan jezelf, maar aan collega's in minder geprivilegieerde posities. De wetenschap is geen egotrip, maar een menselijke onderneming met een sociaal-maatschappelijke functie.
Met dank aan Tim de Winkel en Marguerite van den Berg voor het delen van hun inzichten en ideeën.
Meer lezen?

Hoe de universiteit een megastal werd Nederlandse universiteiten vechten elkaar de tent uit. Door de manier waarop ze bekostigd worden, concurreren ze met elkaar om de groei van het aantal studenten en promovendi. Lees de analyse van Koen Marée, Jasper Been en Bart Hekkema hier terug

# data[].attributes.attachment_link.title
Aan de universiteit mag een onderzoeker geen mens meer zijn

# data[].attributes.attachment_link.description
Constante onzekerheid, torenhoge verwachtingen en een tekort aan geld en mensen: de ene na de andere onderzoeker geeft op en verlaat de wetenschap. De universiteit wil het niet horen. Hoe stoppen we de braindrain en maken we de wetenschap weer menselijk?

# data[].attributes.headline
Toename vrouwelijke hoogleraren stokt - Aob

# data[].attributes.subject
Toename vrouwelijke hoogleraren stokt - Aob

# data[].attributes.body
https://www.aob.nl/nieuws/toename-vrouwelijke-hoogleraren-stokt/

# data[].attributes.headline
The campus is a veritable hell for people in wheelchairs - Erasmus Magazine

# data[].attributes.subject
The campus is a veritable hell for people in wheelchairs - Erasmus Magazine

# data[].attributes.body
https://www.erasmusmagazine.nl/en/2021/12/06/student-kyra-the-campus-is-a-veritable-hell-for-people-in-wheelchairs/

# data[].attributes.attachment_link.title
Student Kyra: ‘The campus is a veritable hell for people in wheelchairs’ - Erasmus Magazine

# data[].attributes.attachment_link.description
Kyra usually gets around in a wheelchair. But campus Woudestein is so inaccessible that she sent a cry for help to the rector last month. She tells us about the problems she encounters on an afternoon of lectures. “Excuse my language, but it really is shit.”

# data[].attributes.headline
Being a disabled employee at the university is like dying from a thousand papercuts - DUB

# data[].attributes.subject
Being a disabled employee at the university is like dying from a thousand papercuts - DUB

# data[].attributes.body
https://dub.uu.nl/en/depth/%E2%80%98being-disabled-employee-university-dying-thousand-papercuts%E2%80%99

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Maranke Wieringa (29) is a third-year PhD candidate in the Humanities department, researching algorithmic accountability in Dutch municipalities. They came to UU in 2015 for a Master's in Media Studies, later joining the Utrecht Data School, and finally assuming a PhD position. Maranke is also a part-time wheelchair user. They can't walk more than 15 minutes at a time because of a genetic collagen disease. "My condition is sort of progressive", they explain, adding that they didn't need a wheelchair when they first joined UU as a student. Their accessibility issues started in earnest around the time they became a PhD candidate. "I've been noticing the increasing barriers. There's a correlation between me getting more impaired and the university turning out to be ever more inaccessible. That is what disables me."

Luckily,Wieringa found out that there were many others struggling with similar issues in all universities in the Netherlands. That's why the UUer is one of the founders of Accessible Academia, a new platform for people with disabilities studying or working at Dutch universities. The idea is to support this group, facilitate research and raise awareness of the problems they face. Launched in December, the platform has already gathered 139 subscribers to their newsletter. "We've been getting a lot of enthusiastic responses. It's great to see this is something people needed", says Wieringa.

"Although there are many initiatives at university level - UU, for example, has the platform Onbeperkt Studeren ( Studying Without Limitations) and a network for those under the participation act - there was nothing at interuniversity level to amplify our voice and advocate for us", says Wieringa. "There are so many of us out there, but we're not that visible. We just wanted a place where we could safely discuss how to navigate academia and how to cope with the onslaught of ableist situations that you'll invariably face."

Asked to name a few examples of situations they've been through, Wieringa had a lot to say.

I was both physically and metaphorically at the margins

Due to her illness, Wieringa had to scale down their work from five to four days a week at the end of 2019, but due to administrative reasons the change only took effect in March 2020. Despite the reduction, they ended up having a burnout in July. In their view, ableism - discrimination in favour of able-bodied people - played a significant role in their burnout process. "There was this larger build-up of smaller incidents of 'sorry, we hadn't really thought of that'. I call it death by a thousand papercuts."

The first papercut happened when they got accepted for a PhD. "I sent an e-mail to the department in May, saying I was going to start in September and I happened to know that the office of all PhD candidates was located in the attic of a historical building with no elevator. All in all, it took them nine months to devise a semi-solution: I ended up in an office by myself on the ground floor, while all of my peers shared an office upstairs. So I was both physically and metaphorically situated at the margins", Wieringa recollects.

" I suggested them to swap places with another department in the same building, but the other department refused to switch because they didn't want to walk up the stairs. But hey, I can't walk up the stairs!", says the PhD candidate. "And doing a PhD is already lonely enough. I wasn't able to have the same social connections: if I wanted to grab coffee with anyone, I had to WhatsApp them. After Covid hit, people went like 'oh, it's so hard not seeing my colleagues!' and I was like 'seriously? That's literally what I've been put through for years!'"

Another papercut came in June 2019, when Wieringa's research institute organised an event for PhD candidates. "It was a city walk. I e-mailed them saying 'that's great, but I can't join' and the answer was 'well, we thought of you... But yes, unfortunately it's not accessible.'"

Teaching can also be a challenge. "UU's platform Studying Without Limitations was commissioned for an inventory of accessibility across the university's buildings, but that inventory did not take into account certain things which are important for disabled lecturers. The investigation looked at whether or not one could enter the room with a wheelchair, but it didn't look at which part of the room you can enter. So, it didn't check whether a disabled teacher would be able to reach the white board or not. In many halls deemed accessible, I would actually have to lecture from the back of the hall", states Wieringa. "More recently, I tried to schedule a large lecture hall that would be accessible to me, but I was told that the university doesn't have any large lecture halls that are accessible to lecturers in a wheelchair in the city centre. I think that says a lot about who is able to speak in our society, who is expected to be knowledgeable."

It's like weaving a tapestry of Band-Aids, and every time one would fall off again

Accessibility is obviously an issue when it comes to historical buildings, but one would expect it not to be a problem with new buildings. However, Wieringa says that's not always the case. They mention the new Veterinary Medicine building and its flexible way of working. "The moment I saw the promotional pictures, I noticed that the meeting rooms have bar stools. How would you expect a person in a wheelchair to join in the conversation?"

"That's the thing. It's not that people want to hurt us on purpose", they explain. "It's just that they don't think of us. They don't remember we're there. And then we're asked to suggest how to fix the issues, which is not our job. Disabled employees and students are constantly having to arrange stuff, so there's all this extra work that we have to do just to get basic things going, such as having an office or finding a hall to teach. Other people don't have to think about that."

"And the thing about makeshift accommodations is that they're usually dependent on one person, so when that person's gone or sick, you have to fight that battle all over again. Everyone is trying their best to patch up the holes, but it's like we're weaving a tapestry of Band-Aids and every time one falls off. It's exhausting not to have systematic solutions in place, therefore depending on a series of little goodwill fights, people going out of their way to help you. Which means you're implicitly expected to be grateful. Well, I don't want to have to be grateful for having an office, that should just be normal."

One recent papercut took place in September 2021, after Wieringa had resumed working four days a week following a gradual post-burnout comeback. It concerns the lecture buildings at Drift 25, which is only accessible for people with a mobility impairment through an exterior elevator. "I asked if they could make the elevator accessible without a key, which you have to ask and sign for at the doorman in the University Library. That way, people would be able to enter that building on their own terms like everyone else, without having to be vetted by a doorman, which costs time, effort, and is degrading. Instead, I got an email a month later saying that I could pick up a personal key for the 'invalids'' (they are referring to the Dutch term mindervaliden, which literally translates as 'less valid', Ed.) elevator at the reception desk of Boothstraat 6. Looking up that building on UU's website, I learned that it is not accessible for people in a wheelchair. I politely pointed out that this was not what I'd asked for and that it was odd to arrange an inaccessible pick-up point. I never got a reply."

I exist in this space, but it's not meant for me

Although Wieringa is very excited about the new platform, they might not be part of academia anymore. All these papercuts have taken a toll, they say. "I've actually decided to start looking for another job, moving away from the university for the bulk of my time, though hopefully I'll be able to finish my PhD with a small appointment. Once I obtain my PhD, chances are I will leave academia for good, despite being academically valued by my peers and supervisors, and winning prizes for my work. I feel as though I exist in this space, but it's not meant for me, and I'm exhausted."

Who knows what the future will bring for them, but when it comes to Accessible Academia, the image in Wieringa's head is clear: "I really hope we can eventually be like Landelijke Netwerk Vrouwen Hoofdleraren (Dutch Network of Women Professors) or Promovendi Netwerk Nederland (PhD Network Netherlands), these big, influential groups advocating for their constituents."
*Wieringa identifies as non-binary and prefers to be addressed by the pronouns they/their.
Accessible Academia soon to be looking for a student assistant
Accessible Academia is going to work according to three pillars: community building, advocacy, and research. The first pillar will be achieved through informal get-togethers, a Discord server, and career events in which senior academics with disabilities will share their experiences and tips. As for advocacy, the first plan is to create an ableism alert, similar to the sexism alert made by Athena's Angels. But the group is also going to provide solicited and unsolicited advice to executive boards, serve as a source to the press, and write opinion pieces. The final pillar consists of connecting to other parties to facilitate research on disability and organise reading groups, lectures and talks.

The first event - a lecture and workshop with Dr. Nicole Brown (University College London), organised in partnership with UU's Research School of Gender Studies (NOG) - is already open for registrations.

Accessible Academia has received a subsidy of 5,000 euros from UU's Equality and Diversity Office (EDI) which will allow them to hire a student assistant for two hours a week to help them with administrative tasks. If you're interested, stay tuned for the group is going to post a vacancy soon. There is no other source of funding at the moment, and the organisation is also looking for a home. "We're talking to our partners to see if anyone is willing to host us more permanently," says Wieringa.

USP Inclusive officially launched at UU
Another platform has been officially launched late last year for employees of UU and UMC Utrecht with a (work) disability or (mental) vulnerability. USP Inclusive is aimed at staff members with physical and/or psychological vulnerabilities working in the Utrecht Science Park, as well as those who are not in that situation themselves but are interested in supporting the group. "There are many staff members with disabilities and (mental) vulnerabilities who are not employed through the Participation Act. With this new platform, we want to make sure we reach everyone", explains network leaders Lisa Luchtenberg and Eveline Slappendel. The platform is going to organise workshops, network drinks and other activities to increase support and inclusion, and promote the personal and professional development of its members. Interested? You can sign up here.

# data[].attributes.attachment_link.title
'Being a disabled employee at the university is like dying from a thousand papercuts'

# data[].attributes.attachment_link.description
Maranke Wieringa (29) is a third-year PhD candidate in the Humanities department, researching algorithmic accountability in Dutch municipalities. They came to UU in 2015 for a Master's in Media Studies, later joining the Utrecht Data School, and finally assuming a PhD position. Maranke is also a part-time wheelchair user.

# data[].attributes.headline
Ik stem er niet meer mee in om buitengesloten te worden - DUB

# data[].attributes.subject
Ik stem er niet meer mee in om buitengesloten te worden - DUB

# data[].attributes.body
https://dub.uu.nl/nl/achtergrond/ik-stem-er-niet-meer-mee-om-buitengesloten-te-worden

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ik voel mij helaas niet altijd even welkom aan de Universiteit Utrecht. De UU werpt met haar regels en panden drempels op waar ik met mijn handicap veel moeite mee heb.

Drempel door regelgeving
Vorig jaar, tijdens het eerste jaar van mijn studie, wist ik 37,5 studiepunten te behalen. Dat is meer dan de helft van de studiepunten van een jaar. Ik kwam dus slechts één vak te kort voor een positief bindend studieadvies. Al in een vroeg stadium heb ik mijn studieadviseur verteld dat de kans bestaat dat ik niet kan voldoen aan de bsa-norm; ik deed immers een fulltime studie met een alles behalve fulltime werkend lichaam.

De studieadviseur was vriendelijk, maar kon mij helaas niet tot hulp zijn. Pas wanneer ik daadwerkelijk een negatief bsa zou krijgen, kon ik daar tegen in beroep gaan met bewijsbrieven van mijn behandelende specialisten. Dat mijn situatie glashelder en goed te voorspellen was, deed er niet toe. Ik kon geen zekerheid of aangepaste regeling krijgen. Ik moest eerst een negatief besluit afwachten, hiertegen in bezwaar gaan en vervolgens hopen dat ik mijn studie mocht voortzetten.

Ik heb mij daarom volledig ingezet om wél te voldoen aan de bsa-norm van 45 studiepunten. Tegen het einde van het laatste blok leidde dit tot een zenuwinzinking. De fysieke instorting was ik allang voorbij. Niet lang nadat mijn moeder uit bezorgdheid belde met de studieadviseur, werd ik gebeld door de examencommissie. Er was een vervroegd besluit genomen: als ik in het tweede studiejaar 45 punten haal, mag ik mijn studie vervolgen. Ik schaam mij niet om toe te geven dat ik heb gehuild van blijdschap. Maar deze lange periode van onzekerheid heeft mij veel energie gekost.

Gelijktijdig ben ik mij bewust dat het uitstel van executie is. Het besluit houdt in dat ik dít jaar opnieuw keihard moet werken om mijn bsa te halen. Dat betekent niet dat ik nog maar één vak moet halen. De studiepunten van vorig jaar tellen niet mee. De teller staat weer op nul. Ik moet dit jaar opnieuw minimaal 45 ECTS halen. Maar ik ben allerminst genezen of hersteld. Mijn ziekte is chronisch en zelfs progressief. Waarom zou het mij dit collegejaar wél lukken? Mijn ziekte is niet vergelijkbaar met een gebroken been die volledig geneest waardoor ik weer 100 procent belastbaar ben. Het alternatief is dat ik alle eerstejaars vakken succesvol afsluit, maar ook hier ligt een adder onder het gras. Wanneer ik tijdens één van deze specifieke vakken ziek word, kan ik het vergeten. Op dit moment probeert mijn studieadviseur mij te helpen een aangepast bsa te krijgen in plaats van enkel een zogeheten aangehouden bsa. Ik koester de hoop dit keer eerder in het jaar een besluit te ontvangen, zodat ik minder lang zorgen heb hierdoor.

Fysieke drempels
Het is lang niet de enige muur waar ik tegenop blijf rijden als student met een beperking. Voorafgaand aan dit collegejaar viel mij bij het bekijken van mijn rooster op, dat meerdere van mijn collegezalen niet rolstoeltoegankelijk zijn of dat er te weinig tijd zat tussen twee colleges om de afstand tussen twee locaties af te leggen. Ik heb daarover meteen contact gehad met de roostermaker van mijn faculteit, maar er is blijkbaar een groot tekort aan kennis over de toegankelijkheid van collegezalen.

Op het moment dat ik dit schrijf, had ik namelijk eigenlijk in het hoorcollege Filosofie voor KI moeten zitten. Bij de roostermaker heb ik meermaals aangegeven dat ik mij kon herinneren dat ik die zaal niet met mijn rolstoel in kon komen, maar dit werd nadrukkelijk tegengesproken. Via een omweg zou ik bij de achterkant van het gebouw kunnen komen en vanuit daar zou een beveiligingsmedewerker mij naar de zij-ingang van de collegezaal brengen. Toen de beveiligingsmedewerker deze deur openhield, zag ik enkel een trap verschijnen. Achter deze trap bevond zich de collegezaal met mijn medestudenten. Ik mocht beneden voor de trappen blijven staan en mijn professor en het scherm vanaf de zijkant bekijken. Ik heb mij beleefd afgemeld en de docent om begrip gevraagd. Voor volgende week wordt er gekeken of er een andere zaal gevonden kan worden.

Het is niet de eerste keer dat ik een collegezaal van de UU niet in kom. In het verleden ben ik door mijn medestudenten over drempels getild, uit een traplift gered door een professor die over een hek klom en in hoorcollegepauzes op en neer gesneld naar de bibliotheek voor het rolstoeltoilet. Ik heb meermaals geduld gehad als planken, liftpassen en sleutels werden gezocht. Ik heb meer apart dan naast mijn medestudenten gezeten tijdens hoorcolleges. Elke keer opnieuw heb ik contact met cursuscoördinatoren om er zeker van te zijn dat er een rolstoeltoegankelijke zaal geboekt wordt voor tentamens, maar toch ontving ik vorig jaar op de avond voor een tentamen de mededeling dat ik een geboekte zaal niet in kon. Ik heb die avond mijn studiemateriaal met al mijn (beperkte) kracht door de kamer gegooid. Wanneer mijn studievereniging een evenement organiseert, is het altijd maar de vraag of ik erbij kan zijn. De schijnbaar gezellige woonkamer van de vereniging is gelegen op de eerste verdieping van een gebouw zonder lift. Ik heb tot nu toe enkel foto's gezien.

Wilskracht
Alleen door een forse dosis wilskracht en doorzettingsvermogen heb ik mij door de momenten heen geslagen waarin ik mij vergeten, onwelkom of buitengesloten voelde. Maar toen ik vandaag opnieuw niet bij een college kon zijn, bereikte ik mijn limiet. Misschien heb ik niet hard genoeg geroepen, niet vaak genoeg gemaild of niet vaak genoeg om inclusief onderwijs gevraagd. Ik ging er, misschien naïef, gewoon vanuit dat de universiteit dat zou zijn. Het zou niet zo moeten zijn dat ik telkens om dingen moet vragen, praktisch als aalmoes, die voor ieder ander als normaal worden beschouwd. Ik stem er niet meer mee in om buitengesloten te worden. Ik neem geen genoegen meer met ter plekke bedachte, onpraktische en vernederende oplossingen zoals ergens aan de zijkant worden neergezet als een stuk meubilair.

Wanneer er een berekening bestond om mijn frustratie en verloren energie om te rekenen naar studiepunten, dan ben ik er stellig van overtuigd dat ik mijn bindend studie advies allang had gehaald. Dan was de angst verdwenen om van de universiteit gestuurd te worden. Een universiteit die mij vaker een koude schouder, dan twee open armen heeft geboden met haar ontoegankelijkheid. Dat de universiteit incorrect omgaat met mij als student met een fysieke beperking, vind ik uiterst teleurstellend, maar ik ben bereid om te helpen om dit gebrekkige systeem te verbeteren.
Reactie Marieke de Bakker, afdelingshoofd studentbegeleiding van de directie Onderwijs en Onderzoek:
"Het is heel goed en belangrijk dat Lily haar ervaringen aankaart. Wij trekken ons die ervaringen aan. Ze passen helemaal niet bij de inclusieve en toegankelijke universiteit die we willen zijn. We werken actief samen met studenten met een functiebeperking om begeleiding en voorzieningen voor deze groep studenten te verbeteren. Dit doen we vanuit de taskforce diversiteit, samen met het Platform Onbeperkt Studeren en met faculteiten en diensten."

"Dat we er nog lang niet zijn, blijkt wel uit het verhaal van Lily. De faculteit Geesteswetenschappen is mede naar aanleiding van de situatie van Lily, maar ook van andere studenten, de procedure rond het bsa aan het herzien. Lily is inmiddels door de faculteit uitgenodigd voor een gesprek waarin we bespreken welke behoeften aan begeleiding zij verder heeft en hoe we daar als universiteit aan tegemoet kunnen komen. Lily is door de coördinator van het Platform Onbeperkt Studeren gevraagd om zich bij hen aan te sluiten: dat is één van de manieren om haar persoonlijke ervaringen in te zetten voor verbetering van de begeleiding voor studenten met speciale behoeften."

"Ondertussen werkt de Universiteit Utrecht ook aan de toegankelijkheid van haar gebouwen en terreinen. Met name in de historische panden in de binnenstad is dat niet altijd gemakkelijk. De directie Vastgoed & Campus is aan het onderzoeken welke zalen geschikt zijn voor rolstoelgebruikers en afspraken aan het maken met de roostermakers van Geesteswetenschappen over de toewijzing daarvan. In dat kader richten we ons ook op de informatievoorziening: op de gebouwenpagina's op de website komt binnenkort uitgebreide toegankelijkheidsinformatie beschikbaar, onder andere voor rolstoelgebruikers."

In het jaarrapport ' Studeren met een Functiebeperking' is gemeten in welke mate studenten tevreden zijn over begeleiding en voorzieningen rond studeren met een functiebeperking. Dit jaar zijn we gestegen van plaats negen naar plaats zes in de ranking van Nederlandse universiteiten met betrekking tot de bachelor. Daarmee laten we bijna alle brede universiteiten achter ons. In de masterfase is er nog flink verbetering nodig (plaats twaalf van de veertien), met name waar gaat om het voorlichting en intake. Daar werken we samen met faculteiten en diensten actief aan. Hopelijk werpt dat de komende jaren ook vruchten af.

"We willen nogmaals benadrukken dat we Lily's signalen heel serieus nemen en dat we hopen samen met haar tot constructieve oplossingen te komen."

# data[].attributes.attachment_link.title
'Ik stem er niet meer mee in om buitengesloten te worden'

# data[].attributes.attachment_link.description
Bachelorstudent Kunstmatige Intelligentie Lily Kenter is vanwege een spierziekte rolstoelgebonden. Niet haar ziekte maar de Universiteit Utrecht met haar regels en gebouwen zijn voor haar gevoel haar grootste beperking op weg naar studiesucces. Toen ze vorige week wederom een zogenaamd rolstoeltoegankelijke collegezaal niet in kon, was de maat vol.

# data[].attributes.headline
Kritiek op (on)toegankelijkheid Langeveldgebouw voor mensen met functiebeperking - Erasmus Magazine

# data[].attributes.subject
Kritiek op (on)toegankelijkheid Langeveldgebouw voor mensen met functiebeperking - Erasmus Magazine

# data[].attributes.body
https://www.erasmusmagazine.nl/2022/11/16/kritiek-op-ontoegankelijkheid-langeveldgebouw-voor-mensen-met-functiebeperking/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Wat valt je op als je rondkijkt?", vraagt Kyra in de hal van het Langeveldgebouw. Ze geeft zelf antwoord: "Het is grijs op grijs op grijs. Grijze vloeren, grijze muren, grijze trappen. Nou, als je slechtziend bent, ga je hier sowieso onderuit. Het contrast is te slecht." Vlak na de opening van het gebouw maakten enkele studenten en een medewerker met een functiebeperking een ronde door het gebouw, op uitnodiging van de afdeling Real estate & facilities. Het leverde volgens Kyra een lange lijst met 'verbeterpunten' op. "De slechtziende student had hier echt moeite. In de collegezalen op de begane grond liep hij bijvoorbeeld bijna tegen de grijze opstapjes aan." De groep komt volgens een woordvoerder van de universiteit over 'vier tot zes weken' weer bij elkaar om te horen welke aanpassingen wel en niet worden uitgevoerd.

Groen, licht, duurzaam, zo beschrijft de universiteit het gebouw. De groep mensen met een functiebeperking ervaarde het anders. Kyra wijst op de zware deuren voor de gang naar de liften en toiletten. "Van de vier mensen in een rolstoel die meededen aan het rondje kreeg één iemand de deur open. Echt niet iedereen in een rolstoel kan hetzelfde. De stopcontacten zijn voor velen te laag of te ver op de tafel. Ik kan de knop van de lift induwen, maar doordat het in een hoekje zit en niet aan de lange muur kom je er niet bij als je een elektrische rolstoel zit."

"Ieder gebouw kan zonder meerkosten toegankelijk worden gebouwd. Je moet er dan bij het ontwerp wel tijdig aan denken", zegt Willem Jagersma van PBTconsult. Het ingenieurs- en adviesbureau is gespecialiseerd in bouwtechnische vraagstukken rondom toegankelijkheid. De Erasmus Universiteit was een klant. PBT kreeg de vraag het Langeveldgebouw te toetsen. "Wij hebben de universiteit gezegd: 'dit gebouw wordt met deze norm mogelijk nooit helemaal toegankelijk.'"

Wat PBT precies heeft aangekaart wil Jagersma niet vertellen, vanwege de vertrouwensband met de universiteit. Wel zegt hij dat het om een lange lijst ging. Het voorbeeld van de te zware toiletdeuren staat hem nog bij. "De deurdrangers op de toiletten zijn noodzakelijk omdat het om een brandwerende muur gaat. Voor de brandveiligheid moet die deur dicht vallen en dus zwaar zijn, maar dat is niet handig voor mensen met een functiebeperking. De brandveiligheid had dus anders bedacht moeten worden, of het toilet."

'Wat wij zien is dat toegankelijk bouwen niet gebeurt als je het niet verplicht'

Het VN-verdrag Handicap, dat sinds 2016 in Nederland geldt, stelt dat mensen met een functiebeperking niet van deelname aan de samenleving mogen worden uitgesloten. In het Nederlandse Bouwbesluit staan vereisten voor toegankelijke gebouwen. "In beide ontbreekt het aan goede definities over toegankelijkheid", zegt Thijs Hardick, van Ieder(in), belangenbehartiger voor mensen met een functiebeperking of chronische ziekte. "Daardoor wordt het aan de markt overgelaten. Wat wij zien is dat toegankelijk bouwen niet gebeurt als je het niet verplicht. Bij aanbestedingen valt de keuze op betaalbaar. Daarom is het belangrijk meer vast te leggen in de wet." Volgens Hardick wordt op verschillende niveaus gewerkt aan deze regelgeving. Wel verwacht hij dat zijn organisatie de komende jaren nog veel moet lobbyen.

Jagersma herkent wat Hardick zegt. De wet is niet volledig genoeg, en al zijn er verschillende keurmerken: een nationale ontbreekt. PBTconsult heeft er zelf een ontwikkeld: de Integrale Toegankelijkheidsstandaard. De Erasmus Universiteit heeft daarmee gewerkt in de afgelopen acht à tien jaar. Voor dit gebouw is gekozen voor een ander keurmerk: het internationale NEN-ISO 21542. "Daar is voor gekozen, omdat deze het beste aansluit bij de toegankelijkheidsnorm die de regering nu ontwikkelt en naar verwachting in 2023 wordt ingevoerd", zegt EUR-woordvoering in een schriftelijke beantwoording van vragen van EM.

Jagersma vindt dat de bouw van Langeveld een 'hele bijzondere' aanloop had. De keuze voor het internationale keurmerk kwam pas toen de plannen al klaar waren, terwijl daarvoor vooraf al fundamentele keuzes gemaakt worden, bijvoorbeeld over brandveiligheid. "Daar was het toen al te laat voor."

De universiteit zegt volgens de regels te hebben gehandeld. Via een Europese aanbesteding is de bouw toegekend aan BAM. "Volgens het contract is de aannemer verantwoordelijk voor het ontwerp en het bouwen volgens de gestelde eisen aan toegankelijkheid. Tijdens die fase heeft de EUR formeel geen inspraak. De EUR was wel op de hoogte van signalen dat het gebouw qua toegankelijkheid nog niet voldeed aan de norm. Vervolgens is aan BAM geadviseerd om daarmee aan de slag te gaan. Juridisch kan de EUR op zo'n moment niet meer dan een advies uitbrengen."

BAM heeft nu de opdracht gekregen te kijken naar de gestelde lijst met eisen. "Indien het gebouw niet aan de vooraf gestelde eisen voldoet is de bouwer verplicht om de gebreken op te lossen."

Over de ontoegankelijkheid van het gebouw heeft Kyra nog wel meer voorbeelden. "De collegezalen boven zijn akoestisch een ramp voor slechthorenden. Ook is er geen speciaal systeem om geluid naar gehoorapparaten te sturen." De geluiddempende vloer was juist wel heel prettig.

De indeling van de collegezalen op de begane grond steekt Kyra een beetje. Het grootste deel van de ruimte is gevuld met trapsgewijze verdiepingen waar vastgezette tafels en stoelen op staan. In sommige ruimtes is een extra tafel gezet die haaks staat op de andere tafels. Die is bedoeld voor studenten in een rolstoel. Daar zit je afgezonderd, vindt Kyra.

"Het gebouw is een voorbeeld van hoe fysieke ontoegankelijkheid kan leiden tot sociale ontoegankelijkheid. In de collegebanken maak je vrienden, maar als iedereen achterin gaat zitten, zit ik daar alleen." Ook de indeling van de zalen op de andere verdiepingen is niet ideaal. De tafels zijn vaak te krap om met twee personen aan te zitten als een van die twee in een rolstoel zit. "Het zijn dezelfde tafels als in het Polakgebouw, dus dit is al eerder gezegd."

De honderden eisen, gestelde normen en wensen kunnen tegenstrijdig zijn, verklaart een woordvoerder van de universiteit over deze gang van zaken. "Die kunnen tegenstrijdig zijn." Het tussentijds aanpassen van een programma van eisen, waar zaken als toegankelijkheid in staan, is bij afgesloten contracten en reeds gemaakte planningen lastig, zegt de woordvoerder. "Bij toekomstige projecten als deze willen we hier meer grip op krijgen. We willen dat onze gebouwen toegankelijk zijn voor al onze studenten, medewerkers en bezoekers en we hebben er vertrouwen in dat dit gaat lukken."

'Dan voel je je als student met functiebeperking weer minder waard op deze universiteit'

Kyra hoopt dat studenten en medewerkers met functiebeperking net zo kunnen genieten van het Langeveldgebouw als mensen zonder functiebeperking. Ze snapt dat de nadruk ligt op trappen en dus traplopen, want dat is gezond. "Maar het hout, het groen, en de mooie hoekjes zitten allemaal in de centrale ruimte. Als je met de lift naar college gaat, krijg je daar amper iets van mee. De ruimtes die ik zie zijn van beton, koud, kil en grauw. Dan voel je je als student met functiebeperking weer minder waard op deze universiteit."

# data[].attributes.attachment_link.title
Kritiek op (on)toegankelijkheid Langeveldgebouw voor mensen met functiebeperking - Erasmus Magazine

# data[].attributes.attachment_link.description
De Erasmus Universiteit is al ver voor de oplevering van het Langeveldgebouw gewaarschuwd dat het niet toegankelijk genoeg is voor mensen met een functiebeperking. Filosofiestudent Kyra Mulders ziet inderdaad allerlei problemen in het gebouw, dat vorige week officieel geopend is.

# data[].attributes.headline
Racism at the university isn't a system, it's a climate - DUB

# data[].attributes.subject
Racism at the university isn't a system, it's a climate - DUB

# data[].attributes.body
https://dub.uu.nl/en/depth/racism-university-isnt-system-its-climate

# data[].attributes.attachment_link.title
‘Racism at the university isn’t a system, it’s a climate’ | DUB

# data[].attributes.attachment_link.description
More than 3,500 people protested at the Jaarbeursplein against racism Photo: DUB

# data[].attributes.headline
We recognize the interconnected nature of the elements raised. For R&R to succeed, several fundamental preconditions need to be addressed; relating to diversity and inclusion, social safety, the competitiveness within the system. 

# data[].attributes.subject
We recognize the interconnected nature of the elements raised. For R&R to succeed, several fundamental preconditions need to be addressed; relating to diversity and inclusion, social safety, the competitiveness within the system. 

# data[].attributes.body
We don't talk about power, supervisors and bosses assume they are open, but they are not aware of power imbalances. It seems we think power is something dirty and we of course are nice people, so we don't work like that (as in other countries).

# data[].attributes.body
Support for residence permits and visas is quite lacking and scattered across institutions, especially where an oversight on the HR end can upend the life and career of international employees (think continuity of residency, etc.)

# data[].attributes.body
No compensation time for pregnancy when you are on a postdoc contract

# data[].attributes.headline
Lack of awareness of (internal) diversity

# data[].attributes.subject
Lack of awareness of (internal) diversity

# data[].attributes.body
Talking about marginalized groups as though they're not in the room (e.g. Talking about neurodiversity as though the "room" has no neurodiverse folks in attendance)

# data[].attributes.headline
Institutions not recognising how difficult it is for non-dutch people to navigate Dutch culture

# data[].attributes.subject
Institutions not recognising how difficult it is for non-dutch people to navigate Dutch culture

# data[].attributes.headline
Better positioning of HR advisors, including increasing capacity (expertise and resources)

# data[].attributes.subject
Better positioning of HR advisors, including increasing capacity (expertise and resources)

# data[].attributes.body
Increasing role of inspections (for instance arbeidsinspectie)

Increasing
Reporting obligations on recruitment processes (outcome and procedures); now too much voluntariness (vrijblijvendheid)

# data[].attributes.body
But conditions need to be clear (finances, priority setting) and transparent when decisions need to be taken. We also need to be careful on it not turning a sham consultation.

# data[].attributes.body
On the institution side?

# data[].attributes.body
Reverse mentoring

# data[].attributes.body
diversity within the group of confidential advisors

# data[].attributes.headline
Foster and support good academic citizenship more. 

# data[].attributes.subject
Foster and support good academic citizenship more. 

# data[].attributes.body
First generation fund

# data[].attributes.body
Monitoring on inclusion policies

# data[].attributes.body
Supporting and including employee resource groups in decision making

# data[].attributes.body
Diversity en representation during events; make inclusion visible on stage > take the extra effort to do so > ask diverse people because of expertise not to talk about inclusion

# data[].attributes.body
Investigation into unconscious bias training institution wide? Not opt-in, but is required possible

# data[].attributes.body
When these failures happen, how are they reported by those who experience it (can be modeled with monitoring as well)

# data[].attributes.body
Be aware of differences. Be open to develop tailor made approaches for (PhD) students that don’t ‘fit’ in the system. They are very valuable for knowledge development, science and impact on society.

# data[].attributes.body
How do we get rid of the bad apples (rather than trying to grow a better orchard around the bad apples)

# data[].attributes.body
Or is it the system?