# data[].attributes.body
DELPHER.NL

# data[].attributes.body
DUCKDUCKGO LEIDSCHE COURANT

# data[].attributes.body
REDDIT.COM

# data[].attributes.attachment_link.title
TDIH: March 20, 1964, The precursor of the European Space Agency, ESRO (European Space Research Organisation) is established per an agreement signed on June 14, 1962.

# data[].attributes.attachment_link.description
r/ThisDayInHistory: A place to commemorate and discuss historical events which took place on this calendar day.

# data[].attributes.body
TOP40.NL

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Biografie

Belgische chansonnier en tekstdichter van Italiaanse afkomst, geboren als Salvatore Adamo op 31 oktober 1943 in Comiso op Sicilië. Verhuist op 3-jarige leeftijd naar Ghlin in België. Groeit op in het vlakbij gelegen Jemappes.

Maakt zijn debuut tijdens de competitie voor Radio Luxemburg als zanger en tekstdichter met het liedje Si j'osais (EP: [Polydor EPH 4007]. De finale is op 14-02-1960 in Parijs en hij komt als winnaar uit de bus.

Te gast in het vijf maanden oude AVRO-televisieprogramma Voor De Vuist Weg van Willem Duys op 20-03-1964. Hij laat zijn jongere broers en zusjes meezingen op Vous Permettez, Monsieur? [Pathé PGH 5006]. Dit wordt zijn doorbraak in Nederland.

Zingt Dolce Paola [His Master's Voice 7QH 5047], een eerbetoon aan de prinses van België, prinses van Luik in 1964. Het gerucht gaat dat de Italo-Belg een affaire met de prinses heeft.

Geridderd door Koning Albert II van België in 2001. Een Nederlandse tulp met de naam Adamo is exclusief verkrijgbaar bij de Nederlandse Adamo-fanclub.

Top 40-hits

# data[].attributes.attachment_link.description
Belgische chansonnier en tekstdichter van Italiaanse afkomst, geboren als Salvatore Adamo op 31 oktober 1943 in Comiso op Sicilië. Verhuist op 3-jarige leeftijd naar Ghlin in België. Groeit op in het vlakbij gelegen Jemappes. Maakt zijn debuut tijdens de competitie voor Radio Luxemburg als zanger en tekstdichter met het liedje Si j'osais (EP: [Polydor EPH 4007].

# data[].attributes.body
WOGEW.BLOGSPOT.COM

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ready Steady Go! (or RSG!) was a British rock/pop music television programme every Friday evening from August 1963 until 23 December 1966. It was conceived by Elkan Allan, head of Rediffusion TV. Allans wanted a light entertainment programme different from the "bums and tits" style of light entertainment transmitted by ATV. The programme was produced without scenery or costumes and with a minimum of choreography and make-up. Allan recruited a fellow journalist, Francis Hitching, as producer. Hitching became a major figure in light entertainment in the 1960s. Robert Fleming was the first director, followed by the documentary director Rollo Gamble, then Michael Lindsay-Hogg, Daphne Shadwell and Peter Croft.

The programme was produced by Associated-Rediffusion, the weekday ITV contractor for London, called Rediffusion-London after 1964. The live show was eventually networked nationally.

The show gained its highest ratings on 20 March 1964 when it featured the Beatles being interviewed and performing "It Won't Be Long", "You Can't Do That" and "Can't Buy Me Love". That particular show also starred Dusty Springfield, Bobby Vee, The Animals, Alma Cogan and Millicent Martin. With the growing increase in popularity the show was extended and moved to a 50 minute slot starting at 6:08 p.m.

The Beatles performed on the show on three occasions. Unlike their appearances on other regular UK TV shows "Top of the Pops" and "Thank Your Lucky Stars", all Beatles material from "Ready Steady Go!" has survived. In the eighties, this material was used to produce several archival episodes of "Ready Steady Go!" for TV as well as products for the home video market.

The show went out early on Friday evenings with the line "The weekend starts here!", and was introduced by the Surfaris' "Wipe Out", later by Manfred Mann's "5-4-3-2-1", then Manfred Mann's "Hubble Bubble, Toil and Trouble", then the Stones, lastly, with "Goin Home"). It was more youth-orientated and informal than its BBC rival (from 1964), "Top of the Pops". It was notable for featuring the audience as dancers and for the interaction of artists and audience. Artists appeared on different mini-stages, sometimes on studio gantries and stairs, or on the main floor for solo artists, closely surrounded by the audience. The producers choose the audience in London clubs, picking out the best or the most fashionably dressed dancers. This ensured a hip audience in tune with the artists.

Initially, RSG! artists mimed but by late 1964 some performed live, and the show switched to all-live performances in April 1965. It was noted for allowing artists to perform the full version of songs rather than short versions demanded by other shows.

The show was recorded at small studios in Rediffusion's headquarters in Kingsway, London. Although the company had bigger facilities at Wembley, it was easier to attract stars and audiences to central London. The best known presenters of the show were Keith Fordyce and Cathy McGowan, though early shows were introduced by Dusty Springfield.

Cathy McGowan was recruited as an advisor from 600 applicants, and had been in the fashion department of "Woman's Own". While McGowan had answered an advert for 'a typical teenager' to work as an advisor, she found herself presenting the show. Her strength was that her status as a fan of the artists was evident in her style; stumbling over her lines, losing her cool and apparent inexperience only made her more popular, and by the end she was presenting the show alone. She may have been the inspiration for Susan Campy from the Beatles' 1964 film "A Hard Day's Night", when George Harrison tells the producer of a fictitious teen television show that Campy is "... that posh bird who gets everything wrong", to which the producer played by Kenneth Haigh replies, "She's a trendsetter. It's her profession." McGowan was the same age as the national audience; she wore all the latest trendy shifts and mini-dresses; and she spoke with an earnest, ceaseless barrage of teenage slang, praising whatever was 'fab' or 'smashing', and damning all that was 'square' or 'out'.

Cathy McGowan:"Keith Fordyce, the other presenter on the show, was down to interview John, leaving me with Paul, George and Ringo. Bit of a job, you might think, interviewing three Beatles. That's what I thought. But they could not have been more considerate. They sat down with me over tea to help work out the kind of things we might discuss. During transmission, they seemed to sense when I was having to think hard about the next question, and they just kept on talking till I was ready. They even asked me questions from time to time". From Keith Badman's book: " The Beatles Off The Record".

Friday 4 October, 1963

The Beatles performed three songs during their first of three appearances on Ready, Steady, Go!

The show was recorded at Television House on London's Kingsway. During the afternoon The Beatles rehearsed for the cameras, and recording took place from 6.15pm onwards.

"A friend was designing sets for Ready, Steady, Go!, and he invited me to their first live TV performance. They were wearing the famous grey, buttoned-up suits, which really stood out at the time. I was the only one at the rehearsal when they played this song. To me it sounded like very good rock 'n' roll. But it wasn't just the music, it was their personalities, the way they looked, the whole thing." Peter Blake, artist.

The Beatles mimed to "Twist And Shout", "I'll Get You" and "She Loves You", and were interviewed by hosts Dusty Springfield and host Keith Fordyce. Helen Shapiro made an appearance performing the song "Look Who It Is" in a sequence with three of The Beatles. When asked why only three of the four Beatles (facing away from the cameras until she turns them around) she advised "The song had just three verses, so only three of them could appear. They flipped a coin, or something, to see who would be on, and Paul came up short."

During a competition of miming performances, Paul McCartney was the judge, and he chose Melanie Coe as the winner. A few years later, Melanie created news headlines when she ran away from home. The headline inspired McCartney to pen his song "She's Leaving Home", not realising that he had actually met the girl!

The episode was transmitted from 6.15-7pm. The performance of "She Loves You" was repeated on RSG! on 8 November 1963, and the full set was shown again during a special New Year show on 31 December.

Friday, 20 March, 1964

Recording took place at Television House on London's Kingsway. Following a quick rehearsal The Beatles appeared on the show, which was broadcast live from 6.15pm-7pm.

The Beatles mimed to three songs: "It Won't Be Long", "You Can't Do That" and "Can't Buy Me Love".

During the show they also took part in a mock fashion parade and were given an award from US magazine Billboard in recognition of holding the top three singles chart positions simultaneously. They were also interviewed by host Cathy McGowan.

The performance of "Can't Buy Me Love" was broadcast again at 6.10pm on 24 April, during the show Ready, Steady, Go To Montreux!, and again on 15 July 1965 on the programme "Pick Of The Songs".

"In March 1964 The Beatles were appearing and a huge crowd started to form in the morning up Kingsway. When we opened the big glass doors at the front of the building there was mayhem and the doors buckled and nearly smashed. The police had to be called and several avid fans managed to get in through the boiler room. Good for them! Suddenly the meaning of FAME and how big they were hit home." Vicki Wickham, editor of the original Ready Steady Go! series, and also Dusty Springfield's manager.

Monday 23 November 1964

The Beatles recorded their third and final performance for pop music show Ready, Steady, Go!, this time at Wembley Studios in London.

Members of the audience clapped and danced while the group performed. The Beatles mimed to four songs: "I Feel Fine", "She's A Woman", "Baby's In Black" and "Kansas City/Hey-Hey-Hey-Hey!". They were also interviewed by presenter Keith Fordyce.

The recording was edited into the 27 November 1964 edition of the show, broadcast from 6.08-7pm on the ITV network.

Friday 16 April 1965

In early 1965 the Musicians' Union threatened to 'black' the show if the lip-synch miming to recorded music wasn't stopped by 31st March, so April 1965 saw a temporary name change to 'Ready Steady Goes Live' to highlight the fact that, for the first time, all the artists were actually singing, and performing to live backing music. After having performed on the show Ready, Steady, Go! on three prior occasions, The Beatles preferred not to do so again. However, in order to promote their "Ticket To Ride" single, John Lennon and George Harrison gave an interview at production company Rediffusion's Wembley Studios.

The Good Friday show was broadcast live from 6.08-7pm. Lennon and Harrison were interviewed by the host Cathy McGowan. The other guests included Adam Faith, Doris Troy, The Kinks and Herman's Hermits.
In late 1966, when the 'beat boom' was fading, the show was cancelled, despite its popularity. Michael Lindsay-Hogg:"Most of the shows were wiped because tape was so expensive, so stuff like the James Brown special and The Who special are gone forever. I took home £37 a week but, every so often, I'd buy a video tape and preserve it. It cost me £1 a minute, but the only reason any shows survive is because I did that."

According to " LostShows", out of an original total of 178 episodes, 170 episodes are missing and a further 3 are incomplete.

Eighties revival

In December 1981, it was announced that drummer Dave Clark from the Dave Clark Five had bought all footage and copyrights to the surviving recordings from the estate of the original production company and planned to release it worldwide. Lucky for him and us, all the Beatles' appearances on the show had been preserved. Compilations released on VHS as well as Beta video cassettes included a Beatles live special and The Sounds of Motown special edition. A video cassette series titled Volume one, respectively two and three were also compiled from many performances with different groups and artists on the show.

Released by Picture Music International in association with Dave Clark International, the following Beatles performances were included.

Ready Steady Go! Volume 1 released in November 1983, featured The Beatles' performances of "You Can't Do That" and "Can't Buy Me Love" from March 1964.

Ready Steady Go! Volume 2 released in May 1984, featured The Beatles' performances of "Twist and Shout" and "She Loves You" from the 1963 show.

Ready Steady Go! Volume 3 released in November 1984, featured The Beatles' performances of "She's A Woman", "Baby's In Black" and "Kansas City/Hey Hey Hey Hey" from November 1964, as well as interviews with the Beatles.

In June 1985, the first of seven TV episodes titled "The Weekend starts here" (catch phrase of the original RSG! series) was broadcast on Channel 4 in the UK and during its run, the television series had quite a bit more footage than previously released on video cassettes.

In the USA, the then adult Disney Channel broadcast the series in 1989 and the video cassettes were also released as laserdiscs by Pioneer - Picture Music International.

In Japan and Norway, a special edition of just The Beatles' performances on Ready Steady Go! was released on laserdisc (Japan) and video cassette (Norway).

The contents of this laserdisc/video cassette was:

1. Love Me Do (just played over captions)

2. Twist and Shout

3. Interview with George

4. I'll Get You

5. Interview with John

6. She Loves You

7. Interview with John, Paul, George and Ringo

8. It Won't Be Long

9. Interview with the group including Billboard award for singles no 1, 2 and 3 in the US chart and an interview with Paul.

10. You Can't Do That

11. Interview with George

12. Can't Buy Me Love

13. Interview with Ringo

14. Please Mr Postman (over shots of the group, Ringo dancing) Interview with John about his book

15. I Feel Fine

16. This Boy (over shots of the group with fans' painting contest)

17. She's A Woman

18. Baby's In Black

19. Interview with the group

20. Kansas City/Hey Hey Hey Hey!

21. Interview with the group

22. Yesterday (footage of Liverpool in the sixties)

23. Let It Be (music over end captions)

Ready Steady Go! has not been officially released on DVD or Blu-ray, and this of course has given bootleggers a lucrative market for their products.
A list of the mimed performances from RSG! and where they were officially released:

"Twist And Shout" Ready Steady Go! Volume 2 and the Norway/Japan release
"I'll Get You" Ready Steady Go! Volume 2 and the Norway/Japan release
"She Loves You" The Norway/Japan release
"It Won't Be Long" The Norway/Japan release
"You Can't Do That" Ready Steady Go! Volume 1 and the Norway/Japan release
"Can't Buy Me Love" Ready Steady Go! Volume 1 and the Norway/Japan release
"I Feel Fine" The Norway/Japan release
"She's A Woman" Ready Steady Go! Volume 3 and the Norway/Japan release
"Baby's In Black" Ready Steady Go! Volume 3 and the Norway/Japan release
"Kansas City/Hey-Hey-Hey-Hey!" Ready Steady Go! Volume 3 and the Norway/Japan release

An April 1985 "Ready Steady Go! Special Edition; The Beatles Live" video release was a different thing entirely. It was not really part of the Ready Steady Go! series, the release consisted of just the Beatles' musical part of the 1964 show, "Around The Beatles". You may remember that in the original 1964 TV show, they also did a humorous take on a scene from Shakespeare's "A Midsummer Night's Dream". The songs were not really performed live either, the Beatles mimed to pre-recorded audio, especially recorded for the show.

Songs performed, or should I say mimed to: "Twist And Shout", "Roll Over Beethoven", "I Wanna Be Your Man", "Long Tall Sally", a unique medley of hits consisting of "Love Me Do", "Please Please Me", "From Me To You", "She Loves You" and "I Want to Hold Your Hand", going straight into full length versions of "Can't Buy Me Love" and "Shout!" (the Lulu hit).

At the time of writing, all existing Beatles footage from the Ready Steady Go! series is available on YouTube, courtesy of various uploaders.

Resources:
RSG! Sixties Episode guide
1980's Episode guide

This posting is part of a series of articles about The Beatles' appearances on British TV shows. Also in this series: " The Beatles on Scene at 6.30", " The Beatles on Top Of The Pops" and " The Beatles on Thank Your Lucky Stars".

# data[].attributes.attachment_link.description
Ready Steady Go! (or RSG!) was a British rock/pop music television programme every Friday evening from August 1963 until 23 December 1966. It was conceived by Elkan Allan, head of Rediffusion TV. Allans wanted a light entertainment programme different from the "bums and tits" style of light entertainment transmitted by ATV.

# data[].attributes.body
NATIONAALARCHIEF.NL

# data[].attributes.attachment_link.title
Opname televisie met 20pk door Europa met Ko van Dijk , Teddy Schaank en Simone ...

# data[].attributes.body
YOUTUBE

# data[].attributes.attachment_link.title
Conny Stuart en Joop Doderer - Wat kan me gebeuren?

# data[].attributes.body
DBNL.ORG

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
donderdag/vrijdag 19/20 maart 1964
[de drieëntwintigste/vierentwintigste dag]

Morgen voorjaar. Geheimtaal voor zintuigen. Deze week tot nog toe een afdaling in de vulkaan van twijfel, beschuldiging en gewetenswroeging geweest. Een boze geest (dacht ik, het bleek de goede fee Billy te zijn geweest) heeft met grote letters op de muur in de gang gekalkt: Geen woorden, maar daden - wat ik onmiddellijk op mijzelf, op deze pagina's betrok. Telkens als ik naar buiten ga, naar het toilet op de gang, naar de keuken, of naar de voordeur om iemand binnen te laten, zie ik de vier woorden me aanstaren.

Voor wie schrijf ik? Voor de velen misschien, die mijn worstelen met de werkelijkheid als het hunne erkennen, de eenlingen in de massa slapenden of bewustelozen, die hun godgegeven Ik als grens en uitgangspunt in de schijnwereld die ons omringt, als opperste waarheid niet kunnen erkennen, machteloos vaak de band te doorbreken die de mens van de mens scheidt.

Geen psychanalyse, blootleggen van dromen en andere domeinen ontraadselt het geheim van de psyche, dat zich niet prijsgeeft - terwijl de te ontdekken werkelijkheid hoe langer hoe dichter het nulpunt van de verbazing nadert.

Ik weet waarom energie en massa identiek zijn, God oneindig maal oneindig, het heelal binnen elke zandkorrel met een snelheid groter dan het licht uitdijt, welke wetten op welke gronden zijn ontstaan, waarom geboden geschreven en met de voeten getreden worden; het duister groeit al naar het licht nadert. De laatste gestalte is de eerste, herken mij als schaduw in een reeks van schijngestalten. De hedendaagse supermens.

'Ik word steeds goddelijker,' schrijft Larry uit Rabat.

Ik hoef maar de straat op te gaan, of de eerste twee mensen die ik ontmoet hebben God in huis (het gebouw van hun naamgegeven aanwezigheid op aarde) gehaald: Juan G. en Harry M.

Met Ira Cohen ben ik op weg naar een telefoon om Antwerpen te bellen, waar het eerste (waarschijnlijk ook laatste) nummer van

zijn tijdschrift GNAOUA, geredigeerd in Tanger, wordt gedrukt. Weer een jood in m'n leven.

Een boze droom, 'een visioen' - zegt Ralph, en als ik verbeter: 'ik keek niet omlaag,' roept hij uit: 'hoor je dat Phil, hij zat ertussen, als Dante.'

*

In een huis als een labyrint, waar ik wandelde tussen mij bekenden van vroeger, nu en morgen scheen de zon door alle ramen naar binnen. Een weids uitzicht, een uitkijktoren over velden, wegen, landerijen, terrassen, steden, landschappen, polders, terreinen, fabrieken, straten, pleinen.

Er was iets met die zon, hij scheen helder, helderder dan ooit in Oujda, Nainital, Rio of Ibiza. Het was te merken, er werd over gesproken, uitvoerig en veel. De eerste zonaanbidders hadden hun tweedegraadsverbranding al te koesteren, de eerste evolutie in het Gouden Tijdperk. T-shirts en geen smokings of avond-japonnen, parachutisten tot de knieën wadend in rijstvelden, de zon gloeiend op hun bezwete kaki-ruggen vol bepakking. De zon steeg hoger, het werd een hoogtezon, een mummiedroge, verschroeiende en vochten aan het lichaam onttrekkende, alles verdorrende, in een blauwgeelrood licht zettende, lichtjaren verre kerneksplosie, die voortdurend licht bleef geven, licht, licht, licht, licht, licht, lichtlichtlichtlichtlichtlichtlichtgevende zon, die groeide tot de omvang van een luchtballon op 100, 50, 20, 10 meter.

Kinderen snelden als laatsten hun schuilplaatsen binnen, steden verkruimelden langzaam ineenploffend in ruïnes, en in het gebouw van waaruit ik kon blijven kijken, stroomden de vluchtelingen binnen.

Ik herkende ze, velen, velen, velen, velen, zonder bagage.

Het werd onverdraaglijk. En ik wist waarom. Het kon zo niet langer blijven duren.

Het duurde niet langer.

Het begon pas.

Na de eerste eksplosies aan de oppervlakte, onophoudelijk wuivende waaiers van generaties sperma (elk spermatozo de energie van miljoenen atoombommen) vielen de eerste stukken van de zon omlaag.

Stukken zwart verschenen aan de oppervlakte; het volmaakt ronde hemellichaam waarvan wij zoveel weten, veranderde van vorm. Happen eruitgebeten. Knabbelen aan de randen. Scheuren. Ja, scheuren vooral, spits toelopend naar het midden (want ik was alleen maar een kijker), en wentelend, kantelend, verdwijnend in de gapende schreeuw van de leegte, geteisterd door de vuurspuwende vulkanen verzengende hitte; sissend; hitsend; bitsig en verloren.

Zuchten koude drongen door de warmte, een spoor van ijs en ijzel achterlatend. IJstijd vocht met dinosaurussen, subtropische klimaten deinsden ineen tot poolbossen, op weg naar de zon verduisterde de hemel; er was geen zon meer over. Zwart was het waar goud was geweest.

In het nachtnachtnachtnachtduister de vele stemmen, gesmoorder, en gesmoorder; geleefd hebbende bij de gratie van de zon stierven de onwetenden.

Hun handen zochten naar warmte op hun lichamen.

Hun handen zochten elkaar.

Hun stemmen krijsten.

Rond renden hun emoties.

Hulpgeroep en kermen - want ze wisten niet wat ze deden.

En ik keek maar, een eenvoudige dromer, die het allemaal zoveel beter had geweten, zijn leven een mess, kerngezond onder de hoogtezon (ƒ10,- per maand huur), met op de debetzijde: (Hier hoort het nu).

Voor wie heeft hij dit allemaal geschreven?

Wat heeft hij de mensen gegeven?

Wie is hij?

Waarom wil hij zijn bewustzijn verruimen?

Is hij alleen?

Kent hij God?

Hij redt 1 kind, niet om de baard van Wim Ibo, niet uit liefdadigheid, maar in opdracht. En niet alleen omdat de ellende, die hij zag, niet uit de tweede hand was, hier heerst een kamp-oorlog, hier vechten legioenen, jij in de bus in de Raadhuisstraat, jij Duitse toerist 3 september 1961, ik zag je een-duizendste sekonde en ik wist alles van je, en jij van mij, je keek terug - we zagen elkaar, we wisten alles. Wat deed ik daar? Wat deed jij daar, in die bus?

Madrid 1953: hoe heette die Oostenrijkse graaf, die me naar z'n hotel meenam? We hadden elkaar in het Retiro-park ontmoet, gesproken over Goya en Bosch. De volgende dag had ik meegekund naar Mexiko. Waarom niet alsnog gedaan?

Het lichaam vervreemdt van zijn eigenaar. Het komt duizendmaal verrijkt terug. Hij is een volle schoenendoos, verbouwd tot kijkdoos, royalty 10 procent, kijk maar, kijk maar.

Op verzoek spelen wij een suksesnummer. Laat de zon eens stuk gaan. Hoe was het met die? Waarom deed je dat? Je kijkt door de mensen heen, denk je, ondertussen doe je Klaas pijn, en de onnoembaar vele anderen. Het weinig goed dat ik kan doen, overspoeld door de kwade demon van de schuld, het geweten dat pijn lijdt in schijn, want gered, op het laatste ogenblik, door de man aan het kruis in Golgotha.

Ik ken hem zo slecht. Wie is hij?

*

De aangekondigde LSD uit Engeland (waarvoor geld was ingezameld) blijkt Artane te zijn; handenwringend gaat Michael rond: 'er hat es nicht gewusst!' Degenen, die de Artane willen slikken (niet ik) nemen alsnog kennis van het hitsige artikel in de Daily Mail van 17 maart, die de zwendel ontmaskert in een voorpagina-artikel New peril in 'Kick' Pills. Een negentienjarige kocht samen met een vriend in enkele weken 20.000 Artane-pillen voor 21 shilling per honderd, die hij als LSD-25 verkocht: een verpleger, zogenaamd uit een krankzinnigengesticht ontslagen, zou de voorraad LSD meegenomen hebben. De prijzen waren opgelopen tot £1.-.- per drie pilletjes. Ons, in Nederland kostte het slechts ƒ4,-, altijd meer dan de prijs van drie shilling in Londen. Leve de tussenhandel. De Daily Mail waarschuwt tegen de gevolgen. Er zijn geen gevolgen. Het zijn geen werkelijke feiten, maar krantefeiten. Het is propaganda, het is een wapen. Onthoud de mensen hun waarheid, en de leugen zal in de wereld blijven als oorlog, moord, verraad en wantrouwen.

Wie leeft met hoop en vertrouwen? De genotzoeker, de proever van goed en kwaad, de wanhopige heiden, de gekneusde en de geniale.

*

Ik heb m'n laatste oordeel geveld. In de HP van deze week m'n mening over Cremer: 'diep ongelukkig en beklagenswaardig.'

Ik houd van Jan Cremer. Ik geloof in een Jan Cremer, die zelfs J. Cremer, geb. 21-4-1940, nog niet kent, en waarop hij zal terugzien als een onbekende, een vreemde, een wezens-vreemde, een schertsfiguur, van den domme, kijk daar ga ik - die geen oordeel meer zou vellen. Bij dezen.

*

M'n moeder heeft het me vaak genoeg gezegd (begon het autobiografische boek), zonder dat de betekenis tot me doordrong, zonder dat ik durfde te weten waarom. Ik heb het zelfs, net als zij in haar gekwetstheid, als een argument tégen het christendom beschouwd (de Bijbel, die ik voor 't eerst van m'n leven bij stukjes en beetjes lees), en als een angst vóór: 'Toen je vader van me wegliep, is hij bijbels geworden. De schijnheilige huichelaar!'

En wat overkomt mij nu? Zie boven. Wat heb ik gevochten om die God te vinden, wat zal ik moeten vechten om Hem te behouden, om Hem te vrijwaren, om Hem zuiver te houden - niet als een uitvlucht voor vandaag, als een toevlucht, maar als een genade. Want Hij laat niet met zich spotten. Hij kent elk woord, Hij heeft het (via mij hier) geweten, Hij weet wat waar is en gelogen, Hij weet wie hier over een schrijfmachine zit ineengedoken, waarom en waar.

Gisteren de eerste mededelingen (van Michael, wanhopig op het Americain-terras vanwege de swindle met de pillen, en zijn verantwoordelijkheid): 'This morning they were moving them out of Lexington' - het huis aan de Lange Leidsedwarsstraat wordt afgebroken; Huub, Zusje en Susila, Willem en Fransje, Robert Jasper en Elly op straat gezet. Geen van hen heeft nog een huis; Huub mocht het huis aan de JPH-straat niet betrekken nadat de makelaar het af te breken pand had bezichtigd, hij logeert in de woning van Adriaan (te midden van anderen), Willem krijgt volgende week een ander huis aangeboden - de politie moest hem uit zijn bed halen om plaats te maken voor de slopers - dat hij ons wil overlaten, omdat hij naar de Libanon vertrekt, en waar Robert is gebleven, God weet het.

'In tien dagen hebben we 't tegen de grond,' zei een sloper tegen me. Met Klaas (gelukkige ontmoeting) liep ik door de

achtergebleven stapel van alles, redde een foto van Nicolaas Kroese en bekeek een kollage-kamerscherm, dat Robert niet had meegenomen: kranteknipsels en -koppen, advertenties en affiches betreffende de nikotine en de kanker. Dat Amsterdam een magisch modern kunstenaar bezit in hem, niemand weet het, wie kijkt ooit naar de deur van zijn 'kerk' in de Korte Leidsedwarsstraat, waarvan hij een meesterwerk heeft gemaakt, een van de beste Rauschenbergs avant Rauschenberg?

Wie niet voor het grijpen? Dàt zijn de wonderen. En zij zijn niet zonder redenen waar. Huub heeft angst voor 'de magie', hij ziet de vergetelheid van het vluchten, de angst voor het niet-verder-kunnen, en mij de beantwoording van de vraag overgelaten:

Profiteer ik? Maak ik een rekening op? Ga ik verder, blijf ik achter? Wie ben ik? Het zijn maar eenvoudige vragen; wie sprak van de zot die het antwoord weet? De wereld leeft in archetypen (stereotypen voor velen): Sax Rohmer, de schrijver van de Fu Manchu-boeken publiceerde ook Dope, en Batwing.

Interlocking neuroses, ik in een modderbad, kom ik eruit of zal ik verdrinken?

What's happening, baby?

Een hoofdstuk over de lafheid: God has no love for cowards.

Neem de hoop niet van me weg; geef me vertrouwen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Simon Vinkenoog, Liefde. Zeventig dagen op ooghoogte · dbnl

# data[].attributes.attachment_link.description
Morgen voorjaar. Geheimtaal voor zintuigen. Deze week tot nog toe een afdaling in de vulkaan van twijfel, beschuldiging en gewetenswroeging geweest. Een boze geest (dacht ik, het bleek de goede fee Billy te zijn geweest) heeft met grote letters op de muur in de gang gekalkt: Geen woorden, maar daden - wat ik onmiddellijk op mijzelf, op deze pagina's betrok.

# data[].attributes.body
NATIONAAL ARCHIEF

# data[].attributes.attachment_link.title
Repetitie van de Sammy Davis Show vanuit Carré in Amsterdam: Samuel George - Sam...

# data[].attributes.headline
NEDERLANDS INSTITUUT VOOR MILITAIRE HISTORIE

# data[].attributes.subject
NEDERLANDS INSTITUUT VOOR MILITAIRE HISTORIE

# data[].attributes.body
FACEBOOK

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Nederlands Instituut voor Militaire Historie

# data[].attributes.attachment_link.title
Uitreiking bronzen erepenning voor levenreddende korporaal, 1964

# data[].attributes.body
GEMAAKT OP 20 MAART 1964 WIKIPEDIA.ORG

# data[].attributes.body
20 MAART 1964

# data[].attributes.body
UITGEZONDEN OP 20 MAART 1964
ANNIE-MG.COM

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wat kan me gebeuren was een televisieshow van de VARA rond Conny Stuart. De rode draad werd gevormd door Conny Stuarts dagdromen in de trein van Hoogeveen naar Hilversum. Het was een live programma (zoals bijna alle televisie in die tijd) met Joop Doderer. Samen speelden zij sketches, afgewisseld met enkele liedjes.

Voor de muziek bij Annies tekst Wiegeliedje suggereert Conny Stuart dat "ene meneer Bannink" misschien wel een geschikte componist is. Het is het begin van een jarenlange, intensieve samenwerking. Harry Bannink over die eerste samenwerking met Annie: "Het gedicht over Venus ( Wiegeliedje) blijft mij op een andere manier heel dierbaar, zoiets heb je altijd met je eersteling. Er zijn later schitterende liedjes bij gekomen, maar die zijn toch anders. Net als onze allereerste musical onze dierbaarste was omdat het de eerste was."

Liedjes: o.a. Zelfmoord, Wiegeliedje, De hoezepoes

# data[].attributes.attachment_link.description
Wat kan me gebeuren was een televisieshow van de VARA rond Conny Stuart. De rode draad werd gevormd door Conny Stuarts dagdromen in de trein van Hoogeveen naar Hilversum. Het was een live programma (zoals bijna alle televisie in die tijd) met Joop Doderer. Samen speelden zij sketches, afgewisseld met enkele liedjes.

# data[].attributes.body
20 MAART 1964 YOUTUBE

# data[].attributes.body
GENEALOGIE ONLINE

# data[].attributes.attachment_link.title
Over de dag vrijdag 20 maart 1964 " Genealogie Online

# data[].attributes.attachment_link.description
De plek om te zoeken naar voorouders en uw stamboom te plaatsen.