# data[].attributes.body
Absolwentka psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, przez kilka lat praktykowała jako psychoterapeutka w Wałbrzychu; obecnie mieszka w Nowej Rudzie w Sudetach. Pierwsze wiersze i opowiadania drukowała jeszcze w latach siedemdziesiątych „Na przełaj”, a potem w „Radarze” i „Życiu Literackim”. Jej pierwszy tomik wierszy, Miasta w lustrach, ukazał się w 1989 roku; jako powieściopisarka debiutowała powieścią Podróż ludzi księgi w 1993 roku. Dwa lata później opublikowała kolejną powieść, E.E.; popularność przyniósł autorce wydany w 1996 roku Prawiek i inne czasy; powieść uważana za szczytowe osiągnięcie polskiej prozy mitograficznej. Następną książką Olgi Tokarczuk był Dom dzienny, dom nocny, łączący różne gatunki literackie: powieść, esej i prywatne zapiski (1998). W 1997 roku pisarka opublikowała pierwszy, niewielki tom opowiadań, pod tytułem Szafa. W kolejnym, obszerniejszym tomie Gra na wielu bębenkach (2001), Tokarczuk okazała się mistrzynią tego gatunku. Następnie ukazały się Lalka i perła (2001), a trzy lata później Ostatnie historie (2004). W 2006 roku ukazała się powieść, Anna In w grobowcach świata. W 2007 wydała powieść Bieguni, w 2009 Prowadź swój pług przez kości umarłych, w 2014 ukazały się Księgi Jakubowe.

Jako dramatopisarka Tokarczuk debiutowała w 2000 roku opublikowanym przez „Dialog” (nr 4) i zrealizowanym w Teatrze Telewizji Skarbem. W tym samym roku w Teatrze Telewizji odbyła się premiera spektaklu Numery.

W 2004 roku Olga Tokarczuk zorganizowała we Wrocławiu i Jeleniej Górze Festiwal Opowiadań, który ma chronić ten wymierający, zdaniem autorki, gatunek literacki. Pisarka przypomina o jego roli w historii literatury: „Kto wie, czy cała literatura nie zaczęła się od jakiegoś praopowiadania jednowątkowej mitologicznej narracji, fantastycznej baśni albo po prostu opowieści o tym, co wydarzyło się przedwczoraj sąsiadowi. Od spontanicznego snucia historii do opowiadania jako gatunku literackiego minęło jednak wiele czasu”.

Olga Tokarczuk jest laureatką prestiżowych nagród, między innymi Paszportu „Polityki” za rok 1996 i Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1997). Dwukrotna laureatka Nagrody Literackiej „Nike” za powieści: Bieguni (2008) i Księgi Jakubowe (2015). Laureatka The Man Booker International Prize 2018 za powieść Bieguni (Flights). W 2019 została laureatką literackiej

# data[].attributes.headline
Urodzona 29 stycznia 1962 w Sulechowie w rodzinie nauczycieli; córka Wandy Słabowskiej i Jozefa Tokarczuka. Dzieciństwo spędziła we wsi Klenica pod Zieloną Górą, gdzie rodzice uczyli na uniwersytecie ludowym. Następnie przeniosła się z rodziną do Kietrza (Opolskie); tu uczęszczała do Liceum Ogólnokształcącego im. C.K. Norwida. W 1979 debiutowała dwoma krótkimi utworami prozą Świąteczne zabijanie ryby i Moi przyjaciele, opublikowanymi w piśmie młodzieżowym „Na przełaj” (nr 39; pod pseud. Natasza Borodin). Po zdaniu matury studiowała psychologię (specjalizacja kliniczna) na Uniwersytecie Warszawskim. W tym okresie pracowała jako wolontariuszka w szpitalu psychiatrycznym. W 1985 uzyskała magisterium, po czym w 1986-89 była zatrudniona w Poradni Zdrowia Psychicznego w Wałbrzychu. Następnie do 1996 pracowała jako psychoterapeutka w Ośrodku Metodycznym w Wałbrzychu, gdzie według autorskiego programu szkoliła nauczycieli. W tym okresie publikowała sporadycznie wiersze w prasie, wydała tom wierszy, a także zaczęła rozwijać twórczość prozatorską, której fragmenty ogłaszała w różnych pismach, drukowała też recenzje (w dodatku „Życia Warszawy”, „Ex Libris” w 1994-95, „Nowych Książkach” w 1999 i „Literaturze na Świecie” w 2000). Jej utwory były nagradzane na Wałbrzyskich Ścieżkach Literackich (1988, 1990). Na początku lat dziewięćdziesiątych przebywała przez pewien czas w Anglii, ucząc się języka i pracując. W 1994 przeprowadziła się do wsi Krajanów. W tymże roku została członkiem SPP. Była na stypendiach literackich w Stanach Zjednoczonych (1996) i w Berlinie (2001/02). W 1997 otrzymała nagrodę Fundacji im. Kościelskich w Genewie i Paszport „Polityki”. W 1998 założyła wraz z mężem, Romanem Fingasem, wydawnictwo Ruta, które działało do 2004; powstała też w Wałbrzychu księgarnia o tej nazwie. Od 1999 należała do Polskiego PEN Clubu. W 2000 debiutowała jako dramatopisarka utworem Skarb. Była pomysłodawczynią organizowanego od 2004 we Wrocławiu (a od 2005 także w Jeleniej Górze) Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania. Prowadziła warsztaty prozatorskie w Studium Literacko-Artystycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a od 2008 okresowo zajęcia z twórczego pisania na Uniwersytecie Opolskim. Weszła do zespołu redakcyjnego kwartalnika „Krytyka Polityczna”. Podjęła współpracę z Partią Zielonych RP. Odbywała liczne podróże po świecie, m.in. do Anglii, Stanów Zjednoczonych, Chin, Nowej Zelandii, Singapuru, Malezji, Syrii i Egiptu. Od lutego do lipca 2009 przebywała na stypendium Netherlands Institute for Advanced Study in the Humanities and Social Science w Wassenaar, gdzie pisała powieść Prowadź swój pług przez kości umarłych. Otrzymała m.in. nagrodę miesięcznika „Zwierciadło” – Kryształowe Zwierciadło (2001), Kulturpreis Schlesien des Landes Niedersachsen = Nagrodę Kulturalną Śląska Kraju Dolnej Saksonii (2003), Nagrodę Literacką Nike za powieści Bieguni (2008) i Księgi Jakubowe (2015), Nagrodę Miast Partnerskich Torunia i Getyngi im. S.B. Lindego (2008), Uznamską Nagrodę Literacką (2012), słoweńską Międzynarodową Nagrodę Literacką „Vilenica” (2013), Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kategorii: Literatura (2015), brytyjską nagrodę (wspólnie z tłumaczką J. Croft) Man Booker International Prize za powieść Bieguni (Flights) w 2018. W 2015 została wraz z Karolem Maliszewskim gospodarzem Festiwalu Góry Literatury organizowanym w Nowej Rudzie i okolicach przez Stowarzyszenie Kulturalne „Góry Babel” i Gminę Nowa Ruda. W 2016 weszła w skład jury Nagrody Europejski Poeta Wolności.Odznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2009), tytułem Zasłużony dla Miasta Wałbrzycha (2016) i Ambasadora Wrocławia (2016). W 2019 została laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 2018.

# data[].attributes.subject
Urodzona 29 stycznia 1962 w Sulechowie w rodzinie nauczycieli; córka Wandy Słabowskiej i Jozefa Tokarczuka. Dzieciństwo spędziła we wsi Klenica pod Zieloną Górą, gdzie rodzice uczyli na uniwersytecie ludowym. Następnie przeniosła się z rodziną do Kietrza (Opolskie); tu uczęszczała do Liceum Ogólnokształcącego im. C.K. Norwida. W 1979 debiutowała dwoma krótkimi utworami prozą Świąteczne zabijanie ryby i Moi przyjaciele, opublikowanymi w piśmie młodzieżowym „Na przełaj” (nr 39; pod pseud. Natasza Borodin). Po zdaniu matury studiowała psychologię (specjalizacja kliniczna) na Uniwersytecie Warszawskim. W tym okresie pracowała jako wolontariuszka w szpitalu psychiatrycznym. W 1985 uzyskała magisterium, po czym w 1986-89 była zatrudniona w Poradni Zdrowia Psychicznego w Wałbrzychu. Następnie do 1996 pracowała jako psychoterapeutka w Ośrodku Metodycznym w Wałbrzychu, gdzie według autorskiego programu szkoliła nauczycieli. W tym okresie publikowała sporadycznie wiersze w prasie, wydała tom wierszy, a także zaczęła rozwijać twórczość prozatorską, której fragmenty ogłaszała w różnych pismach, drukowała też recenzje (w dodatku „Życia Warszawy”, „Ex Libris” w 1994-95, „Nowych Książkach” w 1999 i „Literaturze na Świecie” w 2000). Jej utwory były nagradzane na Wałbrzyskich Ścieżkach Literackich (1988, 1990). Na początku lat dziewięćdziesiątych przebywała przez pewien czas w Anglii, ucząc się języka i pracując. W 1994 przeprowadziła się do wsi Krajanów. W tymże roku została członkiem SPP. Była na stypendiach literackich w Stanach Zjednoczonych (1996) i w Berlinie (2001/02). W 1997 otrzymała nagrodę Fundacji im. Kościelskich w Genewie i Paszport „Polityki”. W 1998 założyła wraz z mężem, Romanem Fingasem, wydawnictwo Ruta, które działało do 2004; powstała też w Wałbrzychu księgarnia o tej nazwie. Od 1999 należała do Polskiego PEN Clubu. W 2000 debiutowała jako dramatopisarka utworem Skarb. Była pomysłodawczynią organizowanego od 2004 we Wrocławiu (a od 2005 także w Jeleniej Górze) Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania. Prowadziła warsztaty prozatorskie w Studium Literacko-Artystycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a od 2008 okresowo zajęcia z twórczego pisania na Uniwersytecie Opolskim. Weszła do zespołu redakcyjnego kwartalnika „Krytyka Polityczna”. Podjęła współpracę z Partią Zielonych RP. Odbywała liczne podróże po świecie, m.in. do Anglii, Stanów Zjednoczonych, Chin, Nowej Zelandii, Singapuru, Malezji, Syrii i Egiptu. Od lutego do lipca 2009 przebywała na stypendium Netherlands Institute for Advanced Study in the Humanities and Social Science w Wassenaar, gdzie pisała powieść Prowadź swój pług przez kości umarłych. Otrzymała m.in. nagrodę miesięcznika „Zwierciadło” – Kryształowe Zwierciadło (2001), Kulturpreis Schlesien des Landes Niedersachsen = Nagrodę Kulturalną Śląska Kraju Dolnej Saksonii (2003), Nagrodę Literacką Nike za powieści Bieguni (2008) i Księgi Jakubowe (2015), Nagrodę Miast Partnerskich Torunia i Getyngi im. S.B. Lindego (2008), Uznamską Nagrodę Literacką (2012), słoweńską Międzynarodową Nagrodę Literacką „Vilenica” (2013), Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kategorii: Literatura (2015), brytyjską nagrodę (wspólnie z tłumaczką J. Croft) Man Booker International Prize za powieść Bieguni (Flights) w 2018. W 2015 została wraz z Karolem Maliszewskim gospodarzem Festiwalu Góry Literatury organizowanym w Nowej Rudzie i okolicach przez Stowarzyszenie Kulturalne „Góry Babel” i Gminę Nowa Ruda. W 2016 weszła w skład jury Nagrody Europejski Poeta Wolności.Odznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2009), tytułem Zasłużony dla Miasta Wałbrzycha (2016) i Ambasadora Wrocławia (2016). W 2019 została laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 2018.

# data[].attributes.body
https://culture.pl/pl/tworca/olga-tokarczuk

# data[].attributes.body
Olga Tokarczuk – książki przyniosły jej literackiego Nobla! Które pozycje pisarki warto przeczytać?

# data[].attributes.headline
Świat znowu nie daje nam spokoju. Spłonął obóz dla uchodźców Moria, trwają protesty na Białorusi, na ulice amerykańskich miast wyprowadzana jest Gwardia Narodowa. Myśli pani o tym wszystkim?Myślę o tym, zajmują mnie te wydarzenia, martwię się nimi, boję się. Mam potrzebę wyciągania z nich tych najważniejszych sensów i budowania przypuszczeń tego, co się stanie. Staram się w swoim myśleniu i pisaniu to oddawać. We wszystkim, co napisałam, jest echo tego, co się wokół mnie dzieje. Ale staram się robić coś innego, niż robią media, bo wydaje mi się, że zadaniem artystów i pisarzy w szczególności jest wyjście poza tę uklepaną agorę kształtowania się opinii i zaproponowane czegoś może bizarnego, ekscentrycznego, a na pewno czegoś widzianego z innego, bardzo szczególnego punkty widzenia. Tak rozumiem moje zadanie pisarskie.

# data[].attributes.subject
Świat znowu nie daje nam spokoju. Spłonął obóz dla uchodźców Moria, trwają protesty na Białorusi, na ulice amerykańskich miast wyprowadzana jest Gwardia Narodowa. Myśli pani o tym wszystkim?Myślę o tym, zajmują mnie te wydarzenia, martwię się nimi, boję się. Mam potrzebę wyciągania z nich tych najważniejszych sensów i budowania przypuszczeń tego, co się stanie. Staram się w swoim myśleniu i pisaniu to oddawać. We wszystkim, co napisałam, jest echo tego, co się wokół mnie dzieje. Ale staram się robić coś innego, niż robią media, bo wydaje mi się, że zadaniem artystów i pisarzy w szczególności jest wyjście poza tę uklepaną agorę kształtowania się opinii i zaproponowane czegoś może bizarnego, ekscentrycznego, a na pewno czegoś widzianego z innego, bardzo szczególnego punkty widzenia. Tak rozumiem moje zadanie pisarskie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Spotkanie wokół „Ksiąg Jakubowych” Olgi Tokarczuk

# data[].attributes.headline
Jak Pani zdaniem pandemia odciśnie się na sztuce, na literaturze?Mam takie głębokie przeczucie, że wróci jakiś flashback surrealizmu, że teraz zaczniemy myśleć i postrzegać rzeczywistość w neosurrealistyczny sposób. Tego dzisiejszego pandemicznego i postpandemicznego świata nie da się zrozumieć bez użycia paradoksu, bez użycia ironii, ale też bez sięgnięcia w przeszłość, nawiązania kontaktu z przeszłością, kiedy ludzie byli bardziej zaznajomieni z czymś, co jest nieoczekiwane i może być śmiertelne, jak z pandemiami czy jakimiś morami.Mam przeczucie, że wróci w sztuce fatum, o którym zupełnie zapomnieliśmy. Co najwyżej powracało w socjobiologii, jako jakieś genetyczne przekleństwo albo geny, ale w tym greckim znaczeniu fatum kompletnie zniknęło. To może być bardzo ciekawy czas i jeszcze trudno rozstrzygnąć, jak to będzie wyglądało. Myślę, że pandemia wiąże nas z przeszłością, nie rozumiem jeszcze jak to działa, ale być może jest to odwołanie do doświadczenia naszych przodków w różnych trudnych sytuacjach.Ja sama czuję, że o ile jeszcze kilka lat temu miałam takie tendencje, żeby zaglądać w przyszłość i domagałam się utopii i heterotopii, to teraz bardziej mniej interesuje więź z przeszłością, utrzymanie płynności doświadczenia i nieodcinanie się od przeszłości.Wspomniała Pani o patrzeniu w przyszłość. W „Prowadź swój pług przez kości umarłych” pisała Pani o zemście ze strony natury, w „Biegunach” o ruchu i bezruchu. Pani pisała o rzeczach, które się w tym roku stały.To jest trochę przerażające, nie umiem tego ocenić, ale wydaje mi się, że wielu artystów to jakiś rodzaj sawantów, którzy mają wgląd w malutkie okienko rzeczywistości i czasami potrafią coś nazwać, a potem sami są zaskoczeni tym, że to się spełniło.Rozmawiamy na wyspie Uznam w ramach Uznamskich Dni Literatury. Granica z Polską jest tuż obok. Stąd pytanie o granice i geografię. Kiedy przyznano Noble, pojawiły się komentarze, że to niezbyt fortunna decyzja, iż dwie nagrody wędrują w ten sam region geograficzny – do Austrii i Polski. Czy literaturę można wrzucić do jednego geograficznego worka?Nie można. Akurat ja sama się ucieszyłam, bo znałam i lubię twórczość Petera Handke i miałam takie poczucie braterstwa, że skoro już dostawać nagrodę we dwoje, to z kimś, kogo znam i rozumiem.Ale zwłaszcza w powieści używamy swoich lokalnych narzędzi, aby mówić o czymś uniwersalnym. Oceniając jakieś dzieło jest dla mnie bardzo ważne, czy jest ono rozumiane także w innych kręgach kulturowych. Literatura, choć używa poszczególnych języków, odwołuje się do tego, co jest głęboko pod językami, do tej sfery, gdzie nie istnieją takie proste, banalne różnice jak na przykład Polska – Niemcy. Genetycznie to jest właściwie to samo, kultury są niezwykle podobne, kuchnia identyczna, może trochę inaczej przyprawiona. Dwudziesty wiek, a właściwie dziewiętnasty, to taki wiek budowania różnic, granic między ludźmi, budowania hierarchii, wartościowania. A może powinniśmy sobie przypomnieć, że ludzie są o wiele bardziej do siebie podobni niż różni.

# data[].attributes.subject
Jak Pani zdaniem pandemia odciśnie się na sztuce, na literaturze?Mam takie głębokie przeczucie, że wróci jakiś flashback surrealizmu, że teraz zaczniemy myśleć i postrzegać rzeczywistość w neosurrealistyczny sposób. Tego dzisiejszego pandemicznego i postpandemicznego świata nie da się zrozumieć bez użycia paradoksu, bez użycia ironii, ale też bez sięgnięcia w przeszłość, nawiązania kontaktu z przeszłością, kiedy ludzie byli bardziej zaznajomieni z czymś, co jest nieoczekiwane i może być śmiertelne, jak z pandemiami czy jakimiś morami.Mam przeczucie, że wróci w sztuce fatum, o którym zupełnie zapomnieliśmy. Co najwyżej powracało w socjobiologii, jako jakieś genetyczne przekleństwo albo geny, ale w tym greckim znaczeniu fatum kompletnie zniknęło. To może być bardzo ciekawy czas i jeszcze trudno rozstrzygnąć, jak to będzie wyglądało. Myślę, że pandemia wiąże nas z przeszłością, nie rozumiem jeszcze jak to działa, ale być może jest to odwołanie do doświadczenia naszych przodków w różnych trudnych sytuacjach.Ja sama czuję, że o ile jeszcze kilka lat temu miałam takie tendencje, żeby zaglądać w przyszłość i domagałam się utopii i heterotopii, to teraz bardziej mniej interesuje więź z przeszłością, utrzymanie płynności doświadczenia i nieodcinanie się od przeszłości.Wspomniała Pani o patrzeniu w przyszłość. W „Prowadź swój pług przez kości umarłych” pisała Pani o zemście ze strony natury, w „Biegunach” o ruchu i bezruchu. Pani pisała o rzeczach, które się w tym roku stały.To jest trochę przerażające, nie umiem tego ocenić, ale wydaje mi się, że wielu artystów to jakiś rodzaj sawantów, którzy mają wgląd w malutkie okienko rzeczywistości i czasami potrafią coś nazwać, a potem sami są zaskoczeni tym, że to się spełniło.Rozmawiamy na wyspie Uznam w ramach Uznamskich Dni Literatury. Granica z Polską jest tuż obok. Stąd pytanie o granice i geografię. Kiedy przyznano Noble, pojawiły się komentarze, że to niezbyt fortunna decyzja, iż dwie nagrody wędrują w ten sam region geograficzny – do Austrii i Polski. Czy literaturę można wrzucić do jednego geograficznego worka?Nie można. Akurat ja sama się ucieszyłam, bo znałam i lubię twórczość Petera Handke i miałam takie poczucie braterstwa, że skoro już dostawać nagrodę we dwoje, to z kimś, kogo znam i rozumiem.Ale zwłaszcza w powieści używamy swoich lokalnych narzędzi, aby mówić o czymś uniwersalnym. Oceniając jakieś dzieło jest dla mnie bardzo ważne, czy jest ono rozumiane także w innych kręgach kulturowych. Literatura, choć używa poszczególnych języków, odwołuje się do tego, co jest głęboko pod językami, do tej sfery, gdzie nie istnieją takie proste, banalne różnice jak na przykład Polska – Niemcy. Genetycznie to jest właściwie to samo, kultury są niezwykle podobne, kuchnia identyczna, może trochę inaczej przyprawiona. Dwudziesty wiek, a właściwie dziewiętnasty, to taki wiek budowania różnic, granic między ludźmi, budowania hierarchii, wartościowania. A może powinniśmy sobie przypomnieć, że ludzie są o wiele bardziej do siebie podobni niż różni.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=3y6fgcHAcwc

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=zSS4eVmGWRs

# data[].attributes.headline
Olga Tokarczuk: Nie mam wrażenia, że wyhamowało. Pandemia zatrzymała stare tempo, ale życie nie zwolniło. Założyłam fundację, która na początku roku się stabilizowała, w lutym pojechałam na cały miesiąc do Ahlbecku. Potem wróciłam do trochę innego świata, ale z mojego punktu widzenia był to nadal bardzo intensywny świat. Pisałam, pracowałam przy powstawaniu fundacji, odpowiadałam na pytania, więc nie mam poczucia, że mój świat zwolnił.Ale dla wielu osób zwolnił i to mocno. Pewnie potrzeba jeszcze czasu, żeby zinterpretować to, co stało się w tym roku. Ma już Pani jakieś podejrzenia, co to mogło zrobić z nami, ze społeczeństwami?Ja widzę dużo pozytywów. Proszę pamiętać, że jestem z wykształcenia psychologiem i zawsze patrzę na świat nie z punktu widzenia ekonomii czy socjologii, ale z punktu widzenia psychologicznego. Wydaje mi się, że pandemia, oprócz ogromnego podwyższenia poziomu lęku i niepokoju o przyszłość, oprócz tego, że zaburzyła sposób dojrzewania młodego pokolenia, bo w bardzo ważnym wieku nie pozwoliła tym dzieciakom się socjalizować, ma też sporo plusów.Przede wszystkim przywróciła naturalny timing naszego życia. Pozwoliła wielu osobom spędzić te kilka miesięcy z rodziną, ciągle to słyszę. Ale przede wszystkim przypominała nam, że mamy ciało, że nasze ciało jest kruche. Przypomniała nam o ciele nie od strony fitness i diet zdrowotnych i odchudzających, ale w takim bardzo uniwersalnym wymiarze przypominającym to barokowe zawołanie memento mori, że jesteśmy śmiertelni, że przemijamy, że nie możemy tego wszystkiego zatrzymać dla siebie. Wydaje mi się, że jest to bardzo głębokie doświadczenie, które zmieni czy już zaczęło zmieniać podejście do życia, podejście do świata i działania człowieka na ziemi.Ale pandemia trochę nas też z tego ciała odarła. Spójrzmy na sposób, w jaki się komunikujemy. My rozmawiamy w tej chwili twarzą w twarz, co jest dość niezwykłe. W ostatnich miesiącach rozmawiało się głównie w świecie wirtualnym.Zdecydowanie odmawiam rozmawiania online i staram się unikać tego typu wywiadów czy konferencji i spotkań. Wydają mi się bardzo nienaturalne i paradoksalnie przypominają nam o tym, czym jest ciało i jakie informacje dostajemy od żywego ciała. Jakie wibracje czujemy, jak działa body language. To, co się stało, pokazało nam różnicę między życiem cielesnym, fizycznym, z całym jego bogactwem a czystą komunikacją, która może przebiegać online, żeby wymienić jakieś fakty. Pewnie długo jeszcze potrwa, zanim ludzie zaczną się zakochiwać w sobie i wychodzić za mąż online.

# data[].attributes.subject
Olga Tokarczuk: Nie mam wrażenia, że wyhamowało. Pandemia zatrzymała stare tempo, ale życie nie zwolniło. Założyłam fundację, która na początku roku się stabilizowała, w lutym pojechałam na cały miesiąc do Ahlbecku. Potem wróciłam do trochę innego świata, ale z mojego punktu widzenia był to nadal bardzo intensywny świat. Pisałam, pracowałam przy powstawaniu fundacji, odpowiadałam na pytania, więc nie mam poczucia, że mój świat zwolnił.Ale dla wielu osób zwolnił i to mocno. Pewnie potrzeba jeszcze czasu, żeby zinterpretować to, co stało się w tym roku. Ma już Pani jakieś podejrzenia, co to mogło zrobić z nami, ze społeczeństwami?Ja widzę dużo pozytywów. Proszę pamiętać, że jestem z wykształcenia psychologiem i zawsze patrzę na świat nie z punktu widzenia ekonomii czy socjologii, ale z punktu widzenia psychologicznego. Wydaje mi się, że pandemia, oprócz ogromnego podwyższenia poziomu lęku i niepokoju o przyszłość, oprócz tego, że zaburzyła sposób dojrzewania młodego pokolenia, bo w bardzo ważnym wieku nie pozwoliła tym dzieciakom się socjalizować, ma też sporo plusów.Przede wszystkim przywróciła naturalny timing naszego życia. Pozwoliła wielu osobom spędzić te kilka miesięcy z rodziną, ciągle to słyszę. Ale przede wszystkim przypominała nam, że mamy ciało, że nasze ciało jest kruche. Przypomniała nam o ciele nie od strony fitness i diet zdrowotnych i odchudzających, ale w takim bardzo uniwersalnym wymiarze przypominającym to barokowe zawołanie memento mori, że jesteśmy śmiertelni, że przemijamy, że nie możemy tego wszystkiego zatrzymać dla siebie. Wydaje mi się, że jest to bardzo głębokie doświadczenie, które zmieni czy już zaczęło zmieniać podejście do życia, podejście do świata i działania człowieka na ziemi.Ale pandemia trochę nas też z tego ciała odarła. Spójrzmy na sposób, w jaki się komunikujemy. My rozmawiamy w tej chwili twarzą w twarz, co jest dość niezwykłe. W ostatnich miesiącach rozmawiało się głównie w świecie wirtualnym.Zdecydowanie odmawiam rozmawiania online i staram się unikać tego typu wywiadów czy konferencji i spotkań. Wydają mi się bardzo nienaturalne i paradoksalnie przypominają nam o tym, czym jest ciało i jakie informacje dostajemy od żywego ciała. Jakie wibracje czujemy, jak działa body language. To, co się stało, pokazało nam różnicę między życiem cielesnym, fizycznym, z całym jego bogactwem a czystą komunikacją, która może przebiegać online, żeby wymienić jakieś fakty. Pewnie długo jeszcze potrwa, zanim ludzie zaczną się zakochiwać w sobie i wychodzić za mąż online.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=AeWIoK9qUtg

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=CIxoNg2FI-w

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=cT6PCchO1mw

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=L1WEV7BoaWE

# data[].attributes.body
Olga Nawoja Tokarczuk – polska pisarka, eseistka, poetka i autorka scenariuszy, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 2018. Laureatka The Man Booker International Prize 2018 za powieść Bieguni oraz dwukrotna laureatka Nagrody Literackiej „Nike” za powieści: Bieguni i Księgi Jakubowe.

# data[].attributes.headline
Olga Nawoja Tokarczuk (ur. 29 stycznia 1962 w Sulechowie) – polska pisarka, eseistka, poetka i autorka scenariuszy, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 2018 .

# data[].attributes.subject
Olga Nawoja Tokarczuk (ur. 29 stycznia 1962 w Sulechowie) – polska pisarka, eseistka, poetka i autorka scenariuszy, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 2018 .

# data[].attributes.headline
Olga Tokarczuk to jedna z najwybitniejszych polskich pisarek. Wychowała się w Sulechowie, a później mieszkała w Kietrzu czy w Warszawie. Absolwentka psychologii na Uniwersytecie Warszawskim pracowała jako psychoterapeutka, jednak rzuciła zawód na rzecz pisania. Spod jej pióra wyszło wiele wspaniałych książęk, za które otrzymała m.in. dwie Nagrody Literackie "Nike" czy International Booker Prize.  Olga Tokarczuk nie lubi o sobie mówić. Wyjątek zrobiła w "Twoim Stylu", gdzie wyznała, że w wieku 24 lat urodziła syna! Dziś pisarka ma 57 lat, a to oznacza, że jej syn jest dorosły. Mężczyzna ma dziś 33 lata.

# data[].attributes.subject
Olga Tokarczuk to jedna z najwybitniejszych polskich pisarek. Wychowała się w Sulechowie, a później mieszkała w Kietrzu czy w Warszawie. Absolwentka psychologii na Uniwersytecie Warszawskim pracowała jako psychoterapeutka, jednak rzuciła zawód na rzecz pisania. Spod jej pióra wyszło wiele wspaniałych książęk, za które otrzymała m.in. dwie Nagrody Literackie "Nike" czy International Booker Prize.  Olga Tokarczuk nie lubi o sobie mówić. Wyjątek zrobiła w "Twoim Stylu", gdzie wyznała, że w wieku 24 lat urodziła syna! Dziś pisarka ma 57 lat, a to oznacza, że jej syn jest dorosły. Mężczyzna ma dziś 33 lata.

# data[].attributes.body
Urodziła się w Sulejowie jako córka pary nauczycieli. Wychowywała się w Klenicy, później jednak przeniosła się do Kietrza, gdzie ukończyła liceum ogólnokształcące. Kolejnym etapem edukacji artystki było ukończenie studiów – precyzując, ukończyła Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Jako pierwsze spod pióra noblistki wyszły nie książki, a opowiadania – publikowane były w piśmie „Na przełaj”, a sama artystka występowała pod pseudonimem „Natasza Borodin”.

# data[].attributes.body
"Bieguni"
"Zagubiona dusza"
"Księgi Jakubowe"
i wiele innych

# data[].attributes.body
Olga  Tokarczuk otrzymała nagrodę „za wyobraźnię narracyjną, która z encyklopedyczną pasją prezentuje przekraczanie granic jako formę życia”.

# data[].attributes.body
Olga Tokarczuk urodziła się w 1962 roku w Sulechowie. Jest absolwentką psychologii na Uniwersytecie Warszawskim i początkowo pracowała jako psychoterapeutka. Później poświęciła się pisaniu, zyskując popularność w Polsce i za granicą