# data[].attributes.body
Den mest alminnelege definerte tidfestinga av romantikken er at den starta i slutten av 1700-talet, og at den slutta i slutten av 1800-talet. Nasjonalromantikken var den sterkaste retninga innanfor romantikken i Noreg, og den sto sterkast i den norske folkesjela frå 1840.

# data[].attributes.body
Diktaren blei sett på som eit geni, var eit viktig element, og er derav eit viktig kjenneteikn frå romantikken. I og med at man gjekk frå ein epoke med fornuft til ein med kjensler, var det viktig å finne ut kva ein skulle skrive om. Derfor fungerte diktaren som eit bindeledd mellom den verkelege og guddommelege verda. I litteraturen var dette særskilt viktig i overgangsfasen mellom opplysningstida og romantikken. Diktaren kombinerte disse to elementa og poengterte at tilværet var guddommeleg, men at det ikkje kunne bli forstått av å berre tenkje fornuftig . I lys av det blei mykje av fornufta erstatta med kjensler og fantasi.

# data[].attributes.body
Romantikken var ein reaksjon mot opplysningstidas fornuft. Ein gjorde opprør mot ein del av tankane til opplysningstidas filosofar og forfattarar. Ein ville meir tilbake til naturen og bort frå det moderne samfunnet . Epoken var kjent for kjensler (nasjonalistiske kjensler i nasjonalromantikken), natur, fantasi, kjærleik, folkeliv og kultur.

# data[].attributes.body
Welhaven og Wergeland var to sentrale forfattarar og sjølve symbolet på norsk romantikk og nasjonalromantikk. Dei var ein av dei aller fyrste til å innføre ein nasjonal litteratur i Noreg, sidan mykje av handlinga foregikk i Noreg. Dei var på ingen måtar gode venar pga politiske årsakar, men begge var veldig oppteken av lyrikk.

# data[].attributes.body
I den nyere tiden har folk mye mer frihet til å skrive hva de vil. Det vil si at vi har en mye mer nyskapende og åpen litteratur. Forfattere i dag skriver mye om samfunn, noe som er en gjenganger fra andre perioder. Vi har i dag en mye mer flerkulturell litteratur.