# data[].attributes.headline
Gesplitst - Neal Shusterman - Lemniscaat - 2007

# data[].attributes.subject
Gesplitst - Neal Shusterman - Lemniscaat - 2007

# data[].attributes.body
Na de Tweede Burgeroorlog is in de Verenigde Staten de Wet op het Leven ingesteld, die het abortusvraagstuk en het tekort aan donoren in één keer heeft opgelost. Abortus tijdens de zwangerschap is verboden, maar ouders kunnen hun kinderen tussen hun dertiende en achttiende levensjaar opgeven als splitser, waarna hun lichaam uit elkaar wordt gehaald en de organen worden hergebruikt.

Ik vind het boek erg leuk en heel origineel, het onderwerp is heel apart maar wel heftig en spannend.

''Wat is je leven waard als je ouders je organen weggeven, al voordat je bent overleden?''

# data[].attributes.body
In het boek zijn er drie hoofdpersonen, Connor, Risa en Lev.
Connor, is een typische onhandelbare tiener, hij is een splitser.
Ook de zestienjarige Risa is, die opgegroeid is in een weeshuis van de Staat, wordt vanwege een bezuiniging ook als splitser opgegeven.
Lev, het tiende kind van zijn strenggelovige ouders, is al vanaf zijn geboorte voorbestemd om zijn lichaam te doneren.

De drie jongeren komen elkaar bij toeval tegen en beginnen aan een bizarre roadtrip om aan de dodelijke wet te ontsnappen.

# data[].attributes.body
Connor:
Ze hebben het nog niet verteld, maar ik ben er al achter gekomen, mijn ouders willen me laten splitsen. Ik wil weglopen. Ik ga weglopen! Ariana en ik gaan weg.
Morgen gaan we weglopen, en ontloop ik mijn splitsing.

Risa:
Over een half uur moet ik op, ik moet zo optreden met mijn piano, en ik ben heel erg zenuwachtig. Meneer Durkin, mijn pianoleraar is er ook. Ik weet dat het geen wedstrijd is, maar toch wil ik winnen en het goed en foutloos doen..

Lev:
Minstens tweehonderd mensen staat in de balzaal, het is een groot feest, en het feest is helemaal voor mij. Het is mijn vertiendingsfeest. Ik ben het tiende kind van mijn ouders en ben voorbestemd om vertiend te worden. Over een paar dagen is het zover.

# data[].attributes.body
Hannah heeft ons geholpen, ze had tegen ons gezegd dat we naar een antiekwinkeltje in het oude deel van de stad moesten gaan, daar zou iemand zijn die ons kon helpen. Toen Risa en ik hier aankwamen ontmoette we een oud vrouwtje die Sonia heette. We liepen met haar mee naar achter, naar een rommelig oud opslag hok. Ze liep naar een koffer toe en Risa en ik liepen achter haar aan. Sonia schoof de koffer weg en gooide het tapijt aan de kant. Er kwam een luik tevoorschijn. Ze deed het luik open en we liepen een steile trap af naar beneden. Het licht was uit en in de duisternis zagen we drie gestaltes. Een meisje en twee jongens. 'Gezinsuitbreiding,' zei Sonia tegen hen, en ze liep terug naar boven en gooide het luik dicht.
De sfeer in de kelder was kil, donker en het stonk er naar schimmel. De drie personen zeiden niets, er werd niet verteld wat er ons te wachten stond en hoelang we hier moesten blijven. Het was een nachtmerrie.

# data[].attributes.body
Connor:
Het is mij gelukt, ik leef nog. Ik ben ontsnapt aan mijn splitsing. En nu ben ik de baas op het kerkhof. Het kerkhof is een grote open plek in Arizona waar een heleboel oude vliegtuigen worden opgeslagen, splitsers worden in het vliegtuig ingeladen en komen hier terecht. Nog steeds komen er duizenden splitsers hierheen gevlogen om ook, net zoals ik te ontsnappen. Het geeft mij een goed gevoel, mensen helpen met het zelfde probleem wat ik ook heb gehad. Ik ga er voor zorgen dat de wet wordt afgeschaft, samen met Risa, Hayden en alle splitsers hier op het kerkhof!

Risa:
Ik zit in een rolstoel, en hoe vervelend dat ook is, ik ben blij. Ik ben hier op het kerkhof, samen met Connor, dus we leven nog! We hebben het gered en worden niet gesplitst. Ik zit achter mijn piano en ik speel mijn sonate voor alle nieuwe, net aangekomen, gevluchte splitsers. En zij gaan het ook redden, net zoals wij. Daar gaan Connor en ik voor zorgen.

Lev:
Ik lig hier nu al 3 dagen, dood stil, met af en toe een bezoekje van de dokter. Ik wordt vast gehouden in een zwaarbewaakte staatsgevangenis. De muren zijn gecapitonneerd, de deur is tien centimeter dik, en ik lig te puffen van de warmte omdat ik in meerdere lagen brandwerende isolatie ben gewikkeld.
Alle chemische en schadelijke stoffen moet via transfusies afgevoerd worden. Het spul wat er in mijn lichaam zit is gevaarlijk en ik mag en kan nauwelijks bewegen omdat ik mezelf anders opblaas. Het kan nog weken duren voordat ik helemaal clean ben.

# data[].attributes.body
In het boek is er niet veel verschil in taal of cultuur. Behalve één persoon die je in het boek tegenkomt. Zijn naam is Cyrus Finch en is 15 jaar. Hij heeft een donkere huidskleur. Lev komt hem halverwege in het boek tegen. Hij noemt zichzelf CyFi en lev noemt hij Fry. Ze worden vrienden.
Hij zegt vaak 'ken' in plaats van 'kan' en noemt zijn taal 'traditioneel omberpatois'.

Verder werd er in het verhaal niet heel veel over cultuur gesproken. Een ding wat mij wel opviel, was dat als je een kindje had gekregen, maar je het niet wilde of er niet voor kon zorgen, dat je het dan voor iemands huis mocht neerleggen en dat die persoon het kindje dan moest aannemen en verzorgen. Ik vond dat wel interessant.

# data[].attributes.headline
De persoonlijke ontwikkelingen van de hoofdpersonen

# data[].attributes.subject
De persoonlijke ontwikkelingen van de hoofdpersonen

# data[].attributes.body
Door alle gebeurtenissen in het boek zijn de hoofdpersonen veranderd.
Connor was in het begin van het boek een opstandige, irritante puber, maar door de tijd heen werd hij steeds vriendelijker en behulpzamer. Ook kreeg hij gevoelens voor Risa, maar die heeft hij niet uitgesproken.

Risa was een heel lief en teder meisje, maar toen ze te horen kreeg dat ze werd gesplitst veranderde zij eigenlijk wel direct. Ze werd harder, durfde meer en kwam meer voor zichzelf op.

Lev was er van overtuigd dat hij speciaal was en dat het okè was dat zijn ouders het splits contract hadden getekend. Dat idee hield hij heel lang vast tot op het moment dat hij er alleen voor stond, en toch ging vluchten voor zijn splitsing. Hij veranderde heel erg en werd stoer en deed dingen die hij eerst nooit zou doen.

Alledrie de hoofdpersonen hadden veel angst voor wat er zou gebeuren. Maar ook hoop die ze soms wel een beetje kwijt raakten.

# data[].attributes.body
Ik vind het boek heel erg origineel. Het onderwerp is goed bedacht. Het is heel anders dan andere boeken die ik heb gelezen, en ik vind het een goed verhaal. Op veel momenten in het boek denk je dat er iets gaat gebeuren, maar dan gebeurt er ineens iets erg onverwachts. In het begin van het boek gebeurt er iets of kom je iemand tegen, wat zich dan in het einde van het boek weer voordoet, dat vind ik erg leuk omdat je in het begin over na denkt, maar dan aan het einde ergens achter komt of het beter snapt.

# data[].attributes.body
Ik zou mijn boek zeker aan mijn klasgenoten aanraden als reis. In het boek zitten verschillende delen waarbij je telkens in een nieuw gedeelte van de reis beland. Je kan het zeker een reis noemen omdat je allerlei plaatsen te zien krijgt. En je beleefd het avontuur met alle hoofdpersonen mee omdat je elk deel vanuit ieders zijn perspectief bekijkt.

Het is een mooi boek met een mooi verhaal en een goede boodschap. In sommige gedeeltes is het erg emotioneel en in andere juist weer heel grappig.

'' Ik had het toch nooit ver kunnen schoppen, en nu is er, statistisch gezien, tenminste nog een kans dat een deel van me ergens op de wereld iets belangrijks zal bereiken. Ik ben liever voor een deel belangrijk dan compleet nutteloos.'' - Samson Ward.