# data[].attributes.headline
Oficjalne zakazanie dyskryminacji rasowej 

# data[].attributes.subject
Oficjalne zakazanie dyskryminacji rasowej 

# data[].attributes.body
Ustawa z 1964 roku zakazywała dyskryminacji rasowej w miejscu pracy i przy zatrudnianiu, w procedurach wyborczych oraz w miejscach publicznych takich jak środki transportu czy baseny. Jej przyjęcie nie zakończyło jednak walki z dyskryminacją. W wielu częściach USA rasizm był tak głęboko zakorzeniony, że wdrażanie ustawy napotykało opór; jednocześnie w siłę rośli afroamerykańscy radykałowie. Po zabójstwie Kinga w 1968 roku w całym kraju wybuchły brutalne zamieszki. Jednak na kilka lat przed śmiercią King odniósł kolejny sukces - Kongres przyjął ustawę, która dawała czarnym Amerykanom pełne prawa wyborcze.

# data[].attributes.body
Podstawowym celem prezydenta Abrahama Lincolna deklarowanym po wybuchu wojny secesyjnej w 1861 r. było przywrócenie zerwanej jedności Unii wszystkich stanów. Jednak wraz z postępem działań wojennych północna strona konfliktu nie wyłapywała niewolników zbiegłych z majątków przeciwnika, nie wspierała też przywracania systemu niewolniczego na podbitych terenach. Co więcej, we wrześniu 1862 r. prezydent Lincoln na mocy udzielonych mu prerogatyw wojennych zniósł dekretem niewolnictwo... na terenie stanów południowych, nad którymi nie posiadał faktycznej jurysdykcji.

# data[].attributes.body
Martin Luther King  (ur. 15 stycznia 1929 w Atlancie, zm. 4 kwietnia 1968 w Memphis) był pastorem baptystycznym w USA, działaczem na rzecz równouprawnienia, zniesienia dyskryminacji rasowej, laureatem pokojowej Nagrody Nobla z roku 1964,  a także Człowiekiem Roku 1963 według magazynu „Time”. Zamordowany został 4 kwietnia 1968 przez przeciwników równouprawnienia Afroamerykanów.  Wyrósł na największego przywódcę czarnoskórego na Południu. Stosował również taktykę walki o prawa obywatelskie Afroamerykanów polegającej na zajmowaniu przez czarnych studentów miejsc rezerwowanych dla białych w lokalach publicznych (taktyka sit-ins). Poparte to było tzw. rajdami wolności, które polegały na publicznym domaganiu się w miastach Południa zniesienia segregacji rasowej. Używano do tego celu autobusów, którymi poruszali się członkowie Kongresu Równości Rasowej.  King został zastrzelony w Memphis przez J. E. Raya, którego skazano na 99 lat więzienia. Pojawiły się jednak liczne wątpliwości związane z zamachem (błędy policji przy zabezpieczaniu miejsca przestępstwa, niewyraźne ślady Raya na broni, świadkowie twierdzący, że strzelał ktoś inny), co spowodowało powstanie teorii, że zabójstwa dokonała inna osoba, a Ray jest jedynie kozłem ofiarnym lub działał z czyjegoś polecenia (King, jako działacz społeczny, miał wielu wrogów, zarówno wśród polityków, jak i wojskowych, policji oraz służb specjalnych).

# data[].attributes.body
W wielu miastach wybuchł gniew mieszkańców, którzy w reakcji na śmierć George'a Floyda wyszli na ulice, wybijali szyby witryn sklepowych, podpalali budynki i pojazdy oraz starli się z funkcjonariuszami policji. W sieci pojawiają się dramatyczne zdjęcia, najgorsza sytuacja jest w samym Minneapolis, gdzie doszło do tragedii. W miejscu, w którym policjant po skuciu mężczyzny w kajdanki, klęczał na jego szyi, mieszkańcy modlą się i składają kwiaty.  W Springfield w stanie Massachusetts setki osób zgromadziło się, aby zorganizować pokojowy marsz.  W Dallas burmistrz Eric Johnson błagał ludzi, którzy niszczą budynki, aby tego nie robili. – Rozumiem oburzenie i głęboko odczuwam ten ból. To, co wydarzyło się w Minneapolis, jest niedopuszczalne. Ale proszę, zachowajcie spokój – mówił.  Policja w Portland rozproszyła protestujących gazem łzawiącym, twierdząc, że doszło do zniszczenia mienia, grabieży i podpalenia budynków i pojazdów.  We wspomnianym Minneapolis wiele budynków zostało podpalonych przez rozwścieczonych ludzi, a służby zmuszone były rozproszyć gaz łzawiący, aby uspokoić demonstrujących.  W Atlancie protestujący podpalili radiowóz policyjny i rozbili szyby w budynku CNN. Tłum zebrał się także w piątek (29.05) przed Białym Domem, gdzie ludzie spędzili całą noc. Niektórzy próbowali przedrzeć się przez linię tarcz policyjnych, aby wejść na ten teren.

# data[].attributes.attachment_link.title
Thousands March to the White House | George Floyd Protests

# data[].attributes.body
Głosem wszystkich poruszonych sytuacją w Ameryce ponownie stała się organizacja Black Lives Matter (Czarne życie ma znaczenie).

Ruch powstał w 2013 roku jako forma protestu przeciwko nadmiernej agresji białych wobec czarnych. Jedna ze współzałożycielek Black Lives Matter Opal Tometi w wywiadzie dla newyorker.com wyjaśniła, jak bardzo epidemia koronawirusa wyostrzyła różnice ekonomiczne między białymi, a czarnymi. W protest właczyli się również sławne osoby (m.in.) Ariana Grande, Shawn Mendes, Cole Sprouse, Beyonce, Jennifer Lopez, Micheal B. Jordan.

# data[].attributes.headline
Walka o równe prawa czarnoskórych obywateli

# data[].attributes.subject
Walka o równe prawa czarnoskórych obywateli

# data[].attributes.body
W setną rocznicę podpisania przez Abrahama Lincolna aktu o emancypacji zapewniającego wolność  wszystkich ras  28 sierpnia 1963 pod mauzoleum tego prezydenta zbiera się blisko 200 tys. ludzi. Obok siebie stają biali i czarni mający jeden cel – zniesienie segregacji rasowej.
Wówczas pastor Martin Luther King wychodzi do tłumu i mówi:  ,,Wciąż mam marzenie. To jest marzenie wciąż silnie zakorzenione w amerykańskim śnie, że pewnego dnia ten naród powstanie i wyzna prawdę.''

Nikt nie mógł się wówczas spodziewać, że niespełna rok później, na podstawie Civil Rights Act wszyscy Amerykanie otrzymają takie same prawa.

# data[].attributes.headline
Sytuacja czarnoskórych obywateli USA po zniesieniu niewolnictwa

# data[].attributes.subject
Sytuacja czarnoskórych obywateli USA po zniesieniu niewolnictwa

# data[].attributes.body
W latach 60. XX wieku amerykańskie społeczeństwo było mocno podzielone. Czarnoskórzy Amerykanie traktowani byli jak obywatele drugiej kategorii: mieli ograniczony dostęp do szkół, mieszkań czy pracy. Zwłaszcza w stanach południowych istniały restauracje, gdzie nie obsługiwano czarnych Amerykanów, jeździły taksówki, do których nie wolno im było wsiadać, były baseny tylko dla białych. Na ulicach instalowano osobne krany z wodą pitną dla obu ras, a w autobusach czarni mogli przebywać tylko w tylnej, wyznaczonej części pojazdu. Zgodnie z prawem można było odmówić zatrudnienia kogoś ze względu na kolor jego skóry.