# data[].attributes.body
En ufak umuda tutunmaktır çaresizlik.
Bazen saçma sapan totemler yapmaktır çaresizlik.
Herşeyi, herkesi sabırsızlıkla beklemektir.
Her kapıyı çalmak ama tek kapıdan ümit beklemektir.
Herşeyi yapabilmektir, asla yapmam dediklerini bile yapmaktır.
Bi kaldıranın olmadan düşmektir çaresizlik.
En olmayacak hayaller kurmaktır.
Çaresi olmamaktır yapmak zorunda olmaktır çaresizlik.
Gece yatağına uzanıp tavana baktığında sabaha kadar uykusuz kalmak pahasına düşünmektir çaresizlik.
Konuşacak sözcük bulamamak sadece susmaktır.

# data[].attributes.body
Sensizlik içimde bir boşluk, ruhum birşey istiyor.
Sensizlik içimde yara dinmek bilmiyor.
Sanki dipsiz bir kuyudayım, karanlık bir kuyuda ;
Beni birtek sen çıkarabilirmişsin gibi sen ve sevgin.
Korkuyorum ama bilmiyorum belki korkmaktan korkuyorum.
Canım sıkılıyor, ruhum daralıyor.
Sensizlik beni bitiriyor yavaş yavaş..

# data[].attributes.body
Nereden başlasam bilemedim;
Irkçılık yapandan mı?
Kadına el kaldırandan mı?
Zulüm yapandan mı?
Vicdanı kalmayandan mı?
Haberler yine aynı:
Ya cinayet.
Ya felaket.
Ya şiddet.

Sesimizi duymanız gerek!

# data[].attributes.body
Kağıtlar, en sadık dostlar
Sırrını anlatmaz kimseye
Suskundur yürekleri.
Öğüt vermezler,
Teselli etmezler,
Ama dinlerler
Sadece dinlerler...
Yetmez mi?
Haykıran yüreklerin suskun dili kağıtlar.

# data[].attributes.body
Sitemkar bir günün sabahında simit, çay ve sen Istanbul
Uzaktan gelen vapur sesleri
Burnumuza gelen ıslak yosun kokusu
Denize giydirilen mavi elbise
Boğaza takılan kolye gibi duran köprü
Ben ve mavi elbiseli İstanbul

Birbirine gökyüzü kadar temiz bakan aşıklar
İstanbul'un yarım kalmışlıkları
Çocukların eline verilen balonlar içinde gökyüzünde
Unutulmuşluklar ve mavi elbiseli İstanbul

# data[].attributes.body
Sitemkar bir günün sabahında simit, çay ve sen Istanbul
Eşsiz güzellikteki manzaran
İliklerime kadar kokusunu çeksem doyamayacağım denizin
Her günki koşuşturma, istisnasız trafiğin ve sen istanbul.
Vazgeçilmesi mümkün olmayan ;
Kokusu topragi her sehirden bir baska olan
Yoğunlugun arasında nasıl yasadığını bile anlamayan insanlar ve sen istanbul
Martılara simit attığın an
Uzun uzun iç çektiğin an
Gülümsediğin an hissedersin istanbulu
Baktığında doyamazsın
Saatlerce seyretsen bıkmazsın
Eşsiz güzellikteki manzaran ve sen istanbul..

# data[].attributes.body
Beklemek...
bazen heyecanla,
bazen de çaresizce sadece o şeyin,
o gün hatta o kişinin geleceğine inanmak.
Belki de gelmeyeceğini bile bile  sadece
inananmak istemek...

Her beklenen gelir mi?
Ya da...
Her geleceğine İnandığımız beklemeye değer mi bilinmez.

Sahi,insan mı bekledikçe amaçsızlaşır...
Yoksa bekleyişleri mi anlamsızlaşır?

# data[].attributes.body
Her Kasım ayı aynı acı
Eşsiz gözlerin kapandığı ay
Koskoca 83 yıl sensiz
Yokluğun âdeta cehennem içimizde

Gözün arkada kalmasın
Emanet bu millet bize
Biz de etten kemikten
Buluşacağız ahirette.

# data[].attributes.body
Verdiklerini alacaksın
Aldıklarını verdiğin zaman
Kim olduğumu öğreneceksin
Oyun bittiği zaman

Nereye gittiğini
Nereye gideceğini
Kimleri kaybedeceğini öğreneceksin
Oyun bittiği zaman

Karanlık herşeyi yuttugunda
Beyaz güller kırmızıya boyandıgında
Anlayacaksın oyunu
Oyun bittiği zaman

Çiçekler soldugunda
Kalbinin atmadığını anladığında
Bileceksin artık kim olduğumu
Oyun bittiği zaman

# data[].attributes.body
Neden yaşar insan, neden.
Neden durup durup sorar, neden.
Neden şikayetçi olduğu hayatı değiştirmeye çalışmaz neden.
Neden kendinden bile haberi yokken insanları eleştirir neden.
Sorgulayıp durur neden neden.
Keşkeleri bitmez neden.
Hata yaptıkça akıllanmaz, neden.
Suçu hep başkalarında arar neden neden.
Neden düzeltmez kendini neden.

# data[].attributes.body
Cumartesi sabahının sesi,
Güneşin doğuşu ile başlıyordu koşuşturma.
Güne güzel sesleri dinleyerek başlamak…
Yorucu işlere ara verip dinlenerek devam etmek…
Göz açıp kapatıncaya denk akşam yıldızlarla tek…

# data[].attributes.body
Sessiz çığlıklarımın sesiydi
İçimde birşeyler bastırılıyordu
Kalbimin durakladığı
Nefesimin kesildiği
Bir cumartesi,
Zaman nasıl geçer
Sensizliğime
Zaman nasıl bilir
Belirsizliğimi
Nefesimin kesildiği
Bir cumartesi

# data[].attributes.body
Geldi kulaklarıma
Kuşlar gülüşüyordu adeta
Güneşin sıcaklığı sarmıştı tenimi

# data[].attributes.body
Karanlık geçip giderken
Ay gözlerini kapattığında
Sesin kulaklarımda, yüreğim
Uzaklarda...

Karanlık geçip giderken
Ay gözlerini kapattığında
Ruhum ruhunun yaninda
Bedenim yalnız gölgelerle...

# data[].attributes.body
Bilgi veren neşe saçan
Bilgi idi güneş gibi doğan
Kalem tutmayı yazı yazmayı öğreten
Bir küçük kalbin ritmini değiştiren
Karanlıkları dağıtan, etrafa ışık saçan
Öğretmen idi
Bilgiye bilgi katan
Mum gibi çevresini aydınlatan
Anne gibi kucaklayan
Ömrü boyunca karşılıksız seven
Öğretmen idi..

# data[].attributes.body
Geceye giydirilen yıldızlar gibi
Ara sıra aydınlattigin kalbim
Artık karanlık ve soğuk
Bana bakan gözlerin yalnızlık dolu

Yalnızlık bahçesinde çiçekler
Içerde sen ve yalnız gözlerin
Yalnızlığın bahçesinde
Camdan kalbin tuzla buz...

# data[].attributes.body
O öğretmendi, bilginin izinden giden
Her bakışında ışık saçan öğretmen
Bir umuda tutunan koca yürekli,
Sisli dünyaya aydınlık veren öğretmen...

O öğretmendi bilginin izinden giden
Sana sen olduğun için  değer veren
Belkide seni sen yapan
Hayatına iyilik veren koca yürekli öğretmen...

O öğretmendi bilgin izinden giden
Dokunduğu yerde yer eden...

# data[].attributes.body
Sevginin aydınlatamadığı bir kalbi
Güneş nasıl aydınlatır ki
Gecede zifiri karanlığı
Gözlerinin ışığı nasıl aydınlatır ki
Soğuktan donan bu kalbimi
Bir gülüşün nasıl ısıtabilir ki

# data[].attributes.body
Uzaklarda bir yerde sen ve ruhun
Sanki dönmek istiyor gibisin
Uzun zaman oldu sen yoksun
Yaşlarda dolu gözlerim seni arıyor...
...

# data[].attributes.body
Yardımcım , sırdaşım,yol gösterenim , öğretenim ,öğretmenim
Kendini tüketirken etrafına ışık saçanım
Belki yorardık , üzerdik onu kıyamazdı
Öğrencileri için döktüğü her alın teri bir umuttu geleceğe
Yarınlarına hazırlanan goncalarını büyütürdü sonsuz sevgisiyle
Yarınlarımıza kapımızı aralayan, ışık tutan
Bakışlarındakı gurur yaşam kaynağıydı sanki
Gülüşü hastalıktı adeta bulaşırdı onu gören herkeslere
Öğretmendi o kalplerdeki sevgiyle , yüzlerde ki tebessümle sevdiriridi herkesleri kendine

# data[].attributes.body
Cumartesi sabahının sesi ile,   İçime akıttığım kederin bir sonu gelmezken,
Tutuşturdum elime kalemi,
Döktüm kağıda bütün kederimi .

Bir yerler de yıkılmışım,
Benliğimin altında kalmışım. Dönmüşüm enkaza , kül olmuşum.

Yüküm omuzlarıma ağır gelirken, Ölümdür beni bekleyen,
Tez gitsem ne olur kendi kendime küsmüşken.

Faniden bana kalan mı var?Derdime derman olan mı var ?
Ben göçtükten  sonra arkamdan ağlayacak olan mı var?

Ya bugün ya yarın ola,
Ölüm bize rastlaya.
Bir menekşe kokusunda,
Mevlam bizi toprağa hayırlı kıla.

# data[].attributes.body
Her çaresizlikte bir umut
Her karanlıkta bir ışık vardır
Geçer dediğimiz zaman
Su gibi akıyor
Biter dediğimiz özlem
Bir türlü bitmiyor
Acısı hala ilk günkü gibi
Taze, dinmek bilmiyor
Hayat almıştı benden
Diğer yarımı
Bir yanı eksik yaşanır mı?
Bilmem ama
Sabır herşeyin başı
Elbet bugünlerde
Geçip gider
Geriye sadece
Iyi kötü güzel anılar kalır...

# data[].attributes.body
Güz günlerinden uyandım yine sabahın şafağına,                                                                                                                         Her bir tarafta ötüşen kuşların cıvıltısına,                                                                                                                                              Şu güzel baharın solmuş yapraklarına,                                                                                                                                                                                              Gözlerim erişemese de kulaklarım şahitti dünyaya,

Görmüyorum renkleri,                                                                                                                                                                                Birbirinden farklı ve güzel çiçekleri,                                                                                                                                                Hissedemesem de  kedileri,                                                                                                                                                                   Biliyorum gökyüzü hep masmavi,

Kör olsa da gözlerim,                                                                                                                                                       Gözlerim olurdu hep kulaklarım ve ellerim,                                                                                                                                                Hele bir de sevdaya düşmüşse  kalbim,                                                                                                                                                 Siz beni kör bilin, oysa ki yoktur benden iyi göreni.

# data[].attributes.body
Gittiği an bitmiş gibiydi
Zaman öyle bir geçti ki
Acısı ilk baştaki gibi değildi
Sanma üçgünlük dünya
Alışıyor insan yokluğuna
Eksik bir yerde bir parçam
Ha içime atmışım ha dışa vurmuşum
Kim geri getirebilir onu geri bana
Özlemim  yaşamımdan ağır basıyordu hayata….

# data[].attributes.body
Yine daldım uzaklara,
Bu defa eskimeyen çocukluğuma,
Yıpranmış albüm sayfalarına,
Hiç unutulmayacak anlarıma

Eski günlerimi bana geri,
Kim verebilir di ki,
Sabah çıtır çıtır kokan somon ekmeğini,
Ya da pembe pembe pamuk şekerimi

Çamurdan yaptığım evlerim, Sabahın şafağında beni bekleyen okul sevincim,
Ya kağıttan gemilerim,
Nefesim de olur du yelkenlerim.

# data[].attributes.body
Çokta uzak değildim;                                                                                                                                                    Sevgisizlikten, şefkatten,
Oysa ki kendi kendime bir aileydim ben.                                                                                                                                                                                        Burası bir hapishane gibi,                                                                                                                                                                   Dışı duvardan ama içi buz gibi,                                                                                                                                                                                                 Binlerce farklı hüzün ,binlerce farklı hayal                                                                                                                                         Hepsi de vuslat sanki                                                                                                                                                                        Benim penceremden gözükür renkler,                                                                                                                                               Bazıları ellerinde pembe pamukşeker                                                                                                                                           Bazıları bizim gibi siyah geceye benzer                                                                                                                                                            Ya da yemyeşil bir ağacın solmuş yaprakları gibiler                                                                                                                             Aslında bizde isterdik pamuk prenses olmak                                                                                                                                         Yedi cücelerin sofrasına misafir olmak                                                                                                                                  Lunaparkta gondol, ilkbahar da açan çiçek olmak                                                                                                                                Biz seçmedik bir yetimhaneye evlat olmak.

# data[].attributes.body
Sen İstanbul'dun
Yeşillerinle mavilerinle
Dağlarınla bayırlarınla
Tüm güzelliğin saflığınla

Sen İstanbul'dun
Dört bir yanda yankılanan ezan sesinle
Martılara attığın simitinle
Tüm sevgin canayakınlığınla

Sen İstanbul'dun
Gökyüzünle yeryüzünle
Ormanlarınla denizlerinle
Tüm kusursuzluğun huzurunla

# data[].attributes.body
Neden nedir ?
Sebep midir yoksa can yakan gerçekler mi?
Neden gerçeklik midir
Neden gerçekler can yakar
Belki de can yakan gerçeklerin başlangıcıdır

Belkide nedenler yalandır
Açığa çıkamayan gerçeklerin yalanıdır .
Yalanları saklayan nedenler midir
Yoksa gerçekler yalanmıdır
Neden nedir ?

Bence neden karmaşadır
Tıpkı bu satırlar gibi
Neden gerçekler ve yalandan oluşan karmaşa kalkanıdır

# data[].attributes.body
Kadınlara değer verildiği için sanırım her gün binlerce kadın ölüyor.
kadınlar sokakta yürüdüğü için ölüyor,
boşanmak istediği için ölüyor.
belki kadınlar sadece kadın oldukları için ölüyodur.
O annenin feryadı babanın sessiz çığlıkları
Sözün bittiği yerdeyiz.

# data[].attributes.body
-Boşluk var içimde senosis
O gittiğinden beri hiç dolmayan bir boşluk
Sanki deprem olmuş ve yıkılmış herşey.
Hatıralardan oluşan  hançeri kalbime saplıyor senosis .
Sonra kalbimi oyuyor, bu nasıl bir acı senosis
Kalbimden sızıyor ona olan aşkım
-Ne zaman bitecek senosis?
Bitmez efendimiz zamana bırakın.
Olmuyor senosis her yaranın merhemi olan zaman bu yaraya iyi gelmiyor .
-Haklısınız efendimiz ama  deneyimdir bu yaralar acır ,kanar,kabuk bağlar izi kalır fakat aynı yarayı tekrar almamanızı sağlar.
-Ah be senosis hatıralar öyle kolay silinmez bazen  bir şarkı sözünde bazende bir şiirde.
Şimdi söyle bana senosis zaman iyi gelecek mi içimdeki boşluğa.

# data[].attributes.body
Hesap ediyor mesafelere
Göz altlarımı izah edemem
Olanlar yüreği mahvediyor
İzah etse bile sarfediyor
Gönlü var cesareti yok
Yanmaya devam ediyor.

# data[].attributes.body
Verdiklerini alasıyla almasını bilen toprak
Yinede kokusuna aşık olduğumuz toprak
Sevdiklerimiz altında diye mi böyle güzel kokuyosun?
Belkide başlangıcımız olduğun için
Yada sonsuzluğa ulaştırdığın için
Bize tüm özlemle karışık acıyı veren
Uğruna can verdiğimiz biricik toprak.

# data[].attributes.body
Karanlığa düştü silüetin
Ak pak iken
Çığ gibi düştü dalıma, yaprağıma
Güneşinyakarken
Ayrılık gam götürdü bedenimi
Ruhum sendeyken
Gül soldu bahar esti geçti
Gece eserken rüzgarın gurbette
Elde umut
Kokunda hasret
Sesinde kasvet
Dalında çiçek yarinda gelecek
Elbet bugünlerde geçecek....

# data[].attributes.body
Cumartesi sabahinin sesi martıların sesine karışmış bir kıyıda
Sen  ve gözlerin uzaklarda
Ben ve yarım kalmış hikayemiz
Parmaklıklar ardında

Bir ömürdü senin kalbinde
Geç kalınmış bir ömür
Kalbinin en saklı derinliğinde
Karanlık bir noktaydı o ömür

# data[].attributes.body
Ömrüm bir karakalem resmi içerisinde renkleri aramakla gecti
Siyah beyaz misali
Aslı neydi ki o karanlığın
Yarimin kaşını gözünü andırır
Bir ömrün asıl renkleri miydi
Yeri gelir cıvıl cıvıl,
Yeri gelir soluk siyah hüzünlendirir beni…
Her karanlığın içindeki aydınlık gibi bulacağım ,karanın içindeki asıl içimi açan rengi…

# data[].attributes.body
Gözlerimi ne zaman kapatsam
Bu karanlık beni sensizlige götürür
Gözlerimi ne zaman kapatsam
O soğuk örtünün altındaki sen gelir aklıma

Gözlerimi ne zaman kapatsam
Çiçek açtıran gülüşün,
Su gibi saflığın,
Ve eski çılgınca anılarımız gelir aklıma...

# data[].attributes.body
Yetmez belki kelimeler seni anlatmaya
Güzelliğine kifayetsiz kalmaya
Gökyüzünü andıran o masmavi denizdi belkide
İnsanları kendine mahkum eden , gönlünde taht kuran

# data[].attributes.body
Biz insanlar, hep böyle değil miydik zaten?
Bir şeyin kıymetını kaybedince anladık hep
Siz de geç olmayacak mı?
Sonsuzluğa uyanınca
Hayat bir film şeridi gibi gözlerimizin önüne gelince
Kalbimiz atmayı bırakınca
Dünyada bizi hatırlayan tek biri kalmayınca
Geç olmayacak mı?

# data[].attributes.body
Sen İstanbuldun
Seni şehre  anlatım dört bucak
Yalnızlığın ezgisi adeta
Neydi sahi şu kelimenin yetersiz kaldığı o an ?
Bir tutam Özlem mi desem,
Yoksa gidişinden sonra  geçtiğim çaresiz sokaklarda ,boğazımda düğümle düşüme sokulan bir tutam göz yaşları  mı…

# data[].attributes.body
Güneşe karşı parlayan beyaz mermer üstünde kucak kucak çiçekler
O mermerdeki yalaktan su içmeye gelmiş bir kaç kuş
Işte ölüm denilince akla gelen resim
Onun acı kokusunu cigerleriyle koklayan bir kac insan

# data[].attributes.body
Sert kabuklar örmüşsün düşüncelerine
Nalanım…
Sen miydin seni kendinle çeliştiren,
Elalem miydi seni oyuna getiren
Olmazlara meğilemişsin kendini
Kelepçe vurmuşsun hakkını verdiğin anılara…
Üstü tozlanmış mazine,
Renk katsan fena mı olur?
Yine yeni yeniden sevdiğin eski günlere

# data[].attributes.body
Karlı bir sabaha açtım gözlerimi,
Beyazlığın içinde huzura bürünmüş
Durdum seyrettim düşündürücü bir huzur vardı çözemediğim
Neydi sahi bu kadar düşünmeme sebep olan büyük düşünce başlığı…
Sorguladım biraz kendimi yaşanmışları en önemlisi kafamın içindeki beni
Sebepsiz maruzatlara yer vermemek olanlarla devam etmek…
Karı gördük kendimizi bulduk sıra yarda kendimizi onda bulacağımız…

# data[].attributes.body
Kimseler bilmez beni
Ne bir anam var ne babam
Ne de sevdalık
Yalnızlıkla yoğurulmuş bir ruhum ben

Bir kalemim var benliğimi hatırlatan
Bir kağıdım var ruhumu aydınlatan
Kimseler bilmez beni senden gayrı
Kimseler sevmez beni benden gayrı

# data[].attributes.body
Güneşin müjdelediği  yeni bir güne
Yeni yalanlarla avutulmaya uyanıyordu insan
Yokluğun içinde kaybolmuş bir beden
Huzuru ararken hakikatle karşılaştı

İçini ısıtan müjde kelebekleri
Uğramaz oldu bu diyarlara
Hissizlik esir aldı bedeni
Ulaşılamaz limanlar da kaldı mutluluk

Vazgeçmiş insanların yorgunluğu vardı üzerimiz de
Bıkmış gözlerin sönmüş parıltısı
Mahfolmuş bir şehrin enkazında kaldı herşey
Tıpkı senin artık bir hiç olman gibi.

# data[].attributes.body
Ah o sonbahar
Saçlarıma düşen su damları
Ruhuma hitap eden güneş
Efil efil esen rüzgar

Soğuk aşk mevsimi
Sararmış yapraklar
Soğuk ve ıssız sokaklar
Ne güzelsin toprak kokulu sonbahar

# data[].attributes.body
Sana aşık olan ben.
Canımı çok yakan sen.
Seni herkesten farklı sanan ben,
Yanıldığımda çöküşe uğrayan ben.

Kimse sevmedi seni benim gibi ,
Kimse sevemeyecek seni benim gibi.
Kimse yakmadı canımı senin gibi,
Kimse yakamayacak canımı senin gibi.

Ne seni benden daha çok seven
Ne sana benden daha çok güvenen
Ne sana benden daha çok değer veren
Asla bulamayacaksın.

İnkar ettin,
Yapmadım dedin.
Yalan söyledin,
Sana güvendim.

Seiyormuş taklidi yaptın bana,
İnandım sana.
Sen beni hayal kırıklığına uğrattın
Artık ayrı yollardayız.

# data[].attributes.body
Sen istanbuldun
Uçsuz bucaksız manzarası olan
Gecesi ile göz yaşlarımı
Savuran
Bir hışım rüzgarı ile
Gözlerimdeki hicran
Yaşlarını boşaltan
Sen istanbuldun
Seni yaşamak
Seninle yaşamak
İstanbul şiir yazdırır
Buhram duygularla
Verir insanın eline
Hikmet'i ile kalemini
Kız kulesini andırır gibi
Aslında kız kulesi
Hep yanlızmış
İstanbul'u terk etmek gibi....

# data[].attributes.body
İfade edemediğim bir his var
Vazgeçmiş bir ben varım
Fark edilmemiş bir beden
Hakikatten ayrı insanlar var

Sevginin karmaşasından korkmuş
Bir yolculuğun hüznünü taşıyor
Merakına boyun eymiş kuşlar
Artık bu diyardan göçüyor

Herkesin bir umudu var
Çünkü herkesin bi gideni var
Dönmeyecek oysa ki
Lakin gözler hala onu arar

# data[].attributes.body
Gülmez yüzümüz devri alemden
levhi kalem de efkara yazmışlar
Her günümüz de bir gam
Aceb bu canı ne civara yazmışlar

Zümrenin umudunu yitirmişler
Ehl-i hakı yoldan çıkarmışlar
Hak yoldakiler ısdar eylemişler
Bilmem bu cihan da huzur bulunur mu?

# data[].attributes.body
Sessizliğin sesi
Nasıl olacak böylesi
Gözler çağresiz
Ardından gelen göz yaşı

Kurumuş dudaklar
Kilitlenmiş bacaklar
Ahvalim nicedir bilinmez
Gelmekte olan göz yaşı

Dalgın bir baş
Boğazdan geçmeyen aş
Yine geldi
Kötü gün dostu göz yaşı

# data[].attributes.body
Karli bir sabaha açtım gözlerimi
Elimde yıllarımı yazdığım kâğıtlarım
Hepsi gözümden dökülmüş satırlar
Eskimiş yapraklar arasında buldum benliğimi
Hepsi bir kar örtüsü gibi tüm kirlilikleri gizlemisti herkesten

Karli bir sabahta actim gözlerimi
Odanim kenarinda hafif yanan gaz lambasi aydınlatıyordu tüm karanligimi
Kar sadece dışarıyı degil buz tutmuş kalbimi de sessizliğe bürümüştü oysa ki
Karli bir geceye kapattim gözlerimi kimseyi umursamadan

# data[].attributes.body
Uçsuz bucaksız bir diyar gibiyim,
Ne sonu ne de başı belli olmayan yerdeyim.
Kabuk bağlamayan yarayım sanki,
Öldürmeyen ama ilacı da yok belli ki.
Tövbesiz bir yemin gibi
Tutsak ettim sözlerimi.
İşte bende böyleyim,
Mucizesi olmayan imkansızlara gebeyim.

# data[].attributes.body
Nedir bu uyku
Sonbaharda dökülen yapraklar nedir
ayrılık nedir
Bilinemez bir gerçekliktir hayat
Ufkuma ne deryalar sığar ne de okyanuslar
Baharı bekleyen yaşlı gözler ile seslenirim
Ey hayat
Dağlara sevdalı bulutlar gibi
Hasretle hüzün bulurum
Kardelenin güneşe olduğu özlem gibi

# data[].attributes.body
Dışım gök kuşağı ,ama ;
Hayata kayıtsızlığım tek renk ışık
Düşüncelerim hapsolmuş
Ama herkes özgürlükten bahsediyor
Neyin mahkumiyeti bu ?

Zincire vurulmuş dudaklar
Perde çekilmiş gözler
Renkli bir cam arayan çocuklar
bütün bu olanlar karşı dünyanın tek renkliliği
.

# data[].attributes.body
Ay ve geceydi aydınlık olan aslında
Aydınlık var diye kalmıştı gece karanlıkta
Oysa olur muydu gece olmasa aydınlık?
Karanlıkta kalmak gerekiyordu aydınlığı anlamak için
Korktuk aslında geceden
Saf olan geceydi
Geceyi kirleten de dünyalık kullar

# data[].attributes.body
Ozlemden başka
Sevmenin bedeli
Bu kadar olmamalı aşkta
Derdim oylesine idi başta
Kafa tutuyorum ölesiye
Şimdi hayata....

# data[].attributes.body
Zorlanıyorum senosis
Adım atamıyorum
yeni doğmuş ceylan kadar ürkegim
Ne zaman adım atsam mavi hayallerim  siyahlaşıyor,o sıyahlıklardan pembe yaratıklar çıkıyor ve sesler senosis sesler ...
Pembe yaratıklar ne istiyor efendim?
Maviligimi istiyorlar senosis
İnsan kalbinin çiçek bahcesini verebilir mi?
Kim bu yaratıklar efendim?
Bir kalp düşün senosis içinde bir sürü oda bildiğimiz oda değil senosis onlar duvarları öfke ve kinden , kapıları kabuk bağlamış pişmanlıklar ve kokusu senosis acıdır çok acı ...
Bu kalbin dışı  içinden daha kötüdür senosis ama kimse anlamaz bunu asıl korkunç olanda budur işte .
O yaratık insan senosis insan...

# data[].attributes.body
Dillerde hürriyet

Düşman sarmış idi
Yurdu dört bir yandan
Evde kalmamış idi ne un nede yağdan
Kahraman ırkın
İçinden doğmuştu
Onu ve milleti övmek
Nasip oldu Akifi şühedan

# data[].attributes.body
Şahlanıyor hürriyet şahlanmakta
Kır at gibi
Millete nasip şerefte vatan yüreği
Aldı eline istikbalini
İstiklalindendir sebebi
Şöyle şanlı istikbali
Bu millete yazdıran nedir Akif
Ufkunda ırak düştü
Saadet güneşi
Can cana bolustuler evlatlar
Süngü ile siperi
Elde sancak gökte kan
Ordular ileri
Söyle şanlı istikbali bu millete
Yazdıran nedir akif
İlelebet yürüyor göğsündeki
Cevherle asrın aslanları
Sırtında mermi göğsünde süngü
Bırakmadı alçaklara vatanı
Eğilde dökün toprağa
Evlat bu kan kimin kanı
Şöyle şanlı istikbali
Bu millete yazdıran nedir Akif
Ey aslan kopar zincirleri
Sen bu toprağın oğlusun
Çift başlı kartal gibi batısın doğusun
Gündere çekilmiş hilal ile
Hem dik  hem doğrusun
Söyle şanlı istikbali bu millete
Yazdıran nedir Akif
Ruhu canında hürriyet istedi atan
Kaderi ile Cumhuriyet ateşini Samsunda yakan
Binlerce Çan'da tek beden vatan
Söyle şanlı istikbali bu millete
Yazdıran nedir Akif
Vatanına sevdası olmayana
Dünya zindan
Etmedi bizi ayrı vatan sevdasından
Ayrılır mı et kemikten can bedenden
Millet vatandan
Söyle şanlı  hürriyeti bu millete
Yazdıran nedir vatan

# data[].attributes.body
Anadolunun sesiydi akif
Yorgun gözlerin de parıltı
Bitkin dilinde nasihat
Emeğin emekçinin adıydı

Anadolunun mert yanıydı akif
Zulme zalime boyun eğmeyen
Kula minnet eylemeyen
Anadolunun ta kendisiydi

Anadolunun hırçın yanıydı akif
Siper etti gövdesini mabedine
Dokundurtmadı namahrem eli
Hür yaşadığı hürriyetine

# data[].attributes.body
Saygı ve tevazu
İstiklâl şairi Akif.
Minnerin kendisi
Halka olan minnetti Akif,

Hürriyet bekçisiydi,
Vatan sevgisiydi Akif.
Aşk duyulan sesti,
Anadoluydu Akif.

Anadoludan almıştı Akif;
Çatık kaşını, Mert yanını,
Anadoludan almıştı Akif,
Hırçın yanını, Emekçi tarafını,

# data[].attributes.body
Keşke sadece dağlar girse aramıza
Gurbet eksik kalsa,
Yoldaş olsa baharda
Kış sizlere kalsa,
Gözyaşı yağmura
Sevinç bize bırakılsa,
Ağaçlar  dökse yaprak
Birbirimizi sarsak,
Böyle işte duysa herkes bizi
Döksek dizelerimizle şiirleri
Olsak bir  efsaneye kahraman
Silse ismimizi zaman
Kaybolsak mısralarımızla
Arasa bizi bütün sevdalılar

# data[].attributes.body
BİR KUŞUN KANADI OLURDUM BAZEN,
BIRAKSAN BİLİNMEZLİĞE UÇARDIM,
YUVAMA YİYECEK GETİRİRDİM,
BAŞKA DİYARLARA KANAT ÇIRPARDIM,
BELKİ BİR DALA KONARDIM,
O DALI YUVA YAPARDIM,
YUVAMI KORUYUP KOLLARDIM.
OLMADI, YAPAMADIM.
KANADI KIRIK BİR KANARYAYDIM,
KEŞKELERE UÇABİLDİM,
KİMSESİZLİKLERE KANAT ÇIRPABİLDİM,
BİR DALA KONAMADIM ,
YUVASIZ BİR SERÇEYDİM,
ASLINDA BEN BEN DEĞİLDİM.
KEŞKELERE UÇABİLEN BİR KANARYA MI YOKSA YUVASIZ BİR SERÇEMİYDİM?
KANADI KIRIK AMA KİMSESİZLİKLERE UÇABİLEN BİR KUŞ GİBİ HAYALDİM..

# data[].attributes.body
Sana bakınca içimde fırtınalar,
Seni görünce içimde yangınlar,
Seni hissedince içimde bayramlar,
Sen en güzel olansın.

Sen en güzel manzaram,
Sen en güzel sevabım,
Sen en güzel günahım,
Sen en güzel olansın.

Şimdi benden uzak olansın.
Benden uzak ellerin,
Benden uzak gözlerin.
Benden en uzak olansın.

Beni istemeyensin.
Beni yarı yolda bırakansın.
Beni kendinden uzaklaştıran,
Benden en uzak olansın.

Şimdi benden uzak ona yakın olansın
Ona yakın ellerin,
Ona yakın gözlerin.
Ona en yakın olansın.

Şimdi onun manzarası,
Onun sevabı,
Onun günahı,
Ona en yakın olansın.

Şimdi hislerim kalbimde,
Sen aklımda,
O yanında,
Ben en uzaklardayım.

# data[].attributes.body
Sen miydin ey insanoğlu vatanı için göğsünü siper eden
Sen miydin ey insanoğlu vatanı için  göz kırpmadan canını ortaya koyan…
Vatanı uğruna savaşmış yiğitlerin sonucunda döktüğü kanlar…
Yükseklerden hiç inmeyecek bir bayrak hiç unutulmayacak İstiklal…

# data[].attributes.body
Yol yorar , sen yoldaşa bak.                            Ağaç yaşlanır, sen verdiği meyveye bak.    Bulut gökte dolanır, sen gökkuşağına bak.  Toprak ölülerle dolu, sen dibinde açan güle bak.                                                                                                                             .                                                                                                                                                    Ya da bakma;                                            Her yerde bir hüzün,                              Yaprakları sarardı güzün,                      Yağdı yağmurları gökyüzünün                Solarken toprakta ki gülün                            Ne değeri kaldı ağlarken içi gülen gözümün                                                                                                                                          .                                                                                                                                                  Başta da dedim ya;                                    Yol yorar, yol yokuş sen varışa bak.

# data[].attributes.body
Göğe serdiğim bir yürek                                                              Damla damla yağan yağmur gibi tek tek                                      İnciten, yoran, döken                                                                    Yok tek bir çiçek bile eken                                                                                                                                                                 .                                                                                                                                                                                                            Ben göğe sererken                                                                      Nerde bu yüreğimi yerle bir eden?                                              Onlar gözümde biriken yaşlardan haberdarken                            Ya içime akıttığım zehirden

# data[].attributes.body
Ömür bir tren gibidir,
Ardı sıra dizilen vagonlar,
Her daim umutla bekleyen yolcular,
Trenini bekler gibi ölümü bekleyenler

Beklerken geçmez ki saatler
Yorulup bir köşeye çekilenler mi,
Binerken ezilenler mi,
Uyuya kalıp treni kaçıranlar mı?
Yoksa varışta uyananlar mı?

Hangisiydi en acınası?
Yolda bırakılanlar mı
Yoksa varacağı yer bile belli olmayanlar mı?

Geldik işte son durak
Kaptan bizi burda bırak
Ben bilmem cadde, sokak
İstemem yaban yerde kaybolmak.

# data[].attributes.body
Yazdıkça tükenmeyen mürekkebim Dalda açan çiçeğim Çölde vaha gibiyim Kanatları kırık bir çareyim . Yunus Emre yoldaş bana Lokman hekim şifa bulsa Mesnevi der Mevlana Yüreğinde Allah`ı anan kula . Hay`r Ali der aşk ile Aşk odur ki yaradan olsa dilde Ay doğsa üzerimize Resul hep gönüllerde

# data[].attributes.body
Papatyalar savrulur baharlarda
Aşıklar yürür yağmurlarda
Biz de seninle böyle semalarda
Uçalım sevdiğim sonsuzluğa

Renkli boncuklardan hayatımız
Lavanta kokar umutlarımız
Bak, yıldızlara ne de yakınız
Uçalım sevdiğim sonsuzluğa

# data[].attributes.body
Merdo sevdiği için
Ölümü bilip köprüden geçti
Neşet baba zahidem dedi
Gurbanın olim  n`olacak halim
Yine bir laf duydum kırıldı belim

Sunasına aşık bir Fahri Kayahan
El oldu onları ayıran
Sunayı aşkından astıran
Fahriyi bir başına yalnız koyan
Dilinden dökülen türkü de uyan sunam

Gönül kaptırmış ali bir yabancıya
İsmini bilmezken acem kızı deyivermiş
Seni sevmeme müsaade eder misin demiş
babası kızını para karşılığında ele vermiş
bunu duyan ali divane olup gezmiş

Mustafa  raziyesine aşıktır
Her iki tarafta bu sevdaya karşıdır
Mustafanın Başka çaresi mi kalır
Kapar raziyeyi  kaçırır
Kelepçe koluna takılır 2 yıl ceza alır
Raziyesi evlenip başkasına varır
Dillere dolanır Karadır kaşların ferman yazdırır

Abdurrahim düğünde görür mihribanı
Sevdalanır amma 7 yıl sonra bulur sevdasını
Yaşı küçük deselerde takmışlar parmağına nişanı
Unutmak kolay mı demiş Mihriban ,eklemiş abdurrahim üstüne
Unutmak kolay mı? Deme unutursun mihribanım
Düzen böyle bu gemide. Eskiler yiter, yeni de
Beni değil sen ,seni de unutursun mihribanım

# data[].attributes.body
Boşluktayım şimdi
Çehresi çıkmıyor düşlerimden
Sesini işitiyorum hala
Gönlümde parlayan yıldızla

Çaresizim şimdi
Bir çift elayla mı yapmıştım hatayı
Kumral dalgalarla mı yoksa
Bir gülüşe mi kaptırmıştım kendimi

Kararsızım şimdi
Kalbim ve aklım çetin savaşta
Biliyorum unutmam gerek harelerini
Ama dayanır mı yürek ayrılığa

Kederliyim şimdi
Unutmuş mudur beni
Adım düşmüş müdür dilinden
Başka çiçekleri başlamış mıdır zikre

Gidiyorum şimdi
Elimde bahar gülüşün
Sonsuzluğu adımlıyorum
Dilimde “Seni seviyorum”

# data[].attributes.body
O gülüşü gördüm ya
Tutuldum malihülyaya
Neftan ulaşmadı belki ama
Mukadderat başladı yazmaya
Namütenahi aşk idi zannımca
Yoksa mütenahi mi kılınmış bana?

Korkarım ben perestişten
Yalnız benim hissetmemden
Tahayyül et hele
Sevdan başkasıyla el ele
Namütenahi aşk idi zannımca
Yoksa mütenahi mi kılınmış bana?

Ah o vaveylelerimi işittin mi ?
Yüreğimin inkisarını hissettin mi ?
Düş görürüm, bir sen bir visal
Olmasın artık hayal
Namütenahi aşk idi zannımca
Yoksa mütenahi mi kılınmış bana ?

Ne yüreğim dayanır bu tahammülfersa acıya
Ne sen hatırlarsın bu dildadeyi
Şimdi sana sözlerim
Dizelerimdeki gizim
Namütenahi aşk idi zannımca
Yoksa mütenahi mi kılınmış bana..?!

# data[].attributes.body
DOST

Dost nedir bilir misin?

Yoluna yoldaş

Olmasa da karındaş

Olur Omuzlarına  baş

Dost gönül eşi,dert ortağı

Paylaşır hazan yalnızlığı

Alıp götürür senden kederi,gamı

Tebessümle okşar hayatını

Dost ilaç misali

Ham  maddesi sevgi

Yağmur taneleri gibi

Her damlasında temizler gönülleri

Dost canan

Kandan olmasa da aynı candan

İki şehir gibi ama aynı vatan

sana senden daha çok yanan

Dost dağları aşan

Senin uğruna gözleri sel olan

Yüreğine hava diye seni dolduran

Dost … Ah bir dost …

# data[].attributes.body
Kabullendim artık dünyayı parmaklıklar ardın siyah beyaz görmeye
Sevgisizlik boyle bir seymiydi?
Kuşların cıvıltısı huzur vermiyor
Pamuk şekerci amca sevinç dağıtmıyordu
Dünya bir çocuğun gülüşünü söndürerek kadar karanlikmiydi?

# data[].attributes.body
Kolay mıydı  bir yüreği yakmak?

Yüzüne sevip arkasından saymak

Kardeş deyip kalleş olmak

Kolay mıydı bu denli alçaklaşmak

Ağırdır bir yüreğin vebali

bilmez dertlinin ağ ettiğini

Halimi bilen  Mürekkep dökülmedi

Kalemler bile ağladı geceleri

Bak ben iyiyim

Kendi halinde bir deliyim

Geceleri türkü dinlerim

Seher vakti gelince yaramı gizler,öyle güzel gülerim

Ya sen ne haldesin?

Kibrinden deryalarda boğulur gibisin

Dikkat ette kursağında kalmasın sevincin

Dost gibi görünen düşman imişsin

Bir tutam mutluluk için değdi mi

Onca insan sana lanet etti

Kim bilir belki de arkandan sövdü kimisi

Yaşa sen doğru bildiğin yanlış gibi

Dedim ya ben iyiyim

Koy başını yastığa bak bakim

Hangimizin hali vahim

Kısacası pek çok kez tiksindim.

# data[].attributes.body
Güneşe açılmış rastgele ihtimallerden geçiyoruz
Rastgele seçilmiş gecelerden kopan fırtınalardan
Al senin olsun ahu gözlerim
Hayallerimin ipiyle yürür giderim ben
Kimse bilmiyor ihtimal kapıları nereye açılıyor
Herkes bi telaş içinde arıyor kalbinin tekini
Bense ahu gözlerimin sahibini

# data[].attributes.body
Serin yağmur damlalarının içinden
Yavaşça süzülen gözyaşımı hissettim
Çocukken güldüğüm yağmurun altında
Şimdi ağlıyordum

Soğumuş bedenimden
Gözyaşımın geçtiği yerleri
Isıtması ya boyun eğdim
İşte o zaman gözyaşımın gücüne
Tamamıyla teslim olmuştum

Milyarlarca yağmur yağarken
Onlarca gözyaşım galip geldi
O zaman anladım
Meğerse gülüşümün arkasında saklanan
Açığa çıkmaya hazır duygular varmış

Zaman geçtikçe büyüyen,
Zaman geçtikçe güçlenen hisler...