# data[].attributes.headline
Od problemów jelitowych do zapalenia stawów

# data[].attributes.subject
Od problemów jelitowych do zapalenia stawów

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To nie jest nowy pomysł. Już na początku XX wieku lekarze i badacze dostrzegali związek pomiędzy problemami z florą jelitową a zapaleniem stawów i innymi schorzeniami reumatycznymi.

" Zapalenie stawów jest częstym powikłaniem niektórych chorób tropikalnych... [takich jak] czerwonka bakteryjna i infekcje grzybicze" - oto stwierdzenie dr Julii Morgan i dr Bernarda Comroe z ich artykułu pt. Krótki przegląd przypadków zapalenia stawów i schorzeń pokrewnych w chorobach tropikalnych, który ukazał się w Annals of Internal Medicine w roku 1946.

W roku 1975, na IX Międzynarodowym Kongresie Chemioterapii w Londynie, nieżyjący już mikrobiolog, dr Roger Wyburn-Mason, zdetonował medyczną bombę, ogłaszając swe odkrycie, iż to pierwotniaki - jeden lub więcej gatunków Naegleria - są przyczyną chorób reumatycznych.

Odkryć przedstawionych przez tego badacza z Mayo Clinic i wykladowcę z Yale nigdy nie zweryfikowano, ale wieść niesie, że opracowany przez niego program dietetyczny dla reumatoidalnego zapalenia stawów, stosowany przez takich lekarzy jak dr Jack M. Blount i dr Gus J. Prosch Jr z Arthritis Trust of America, złagodził lub wyleczył to schorzenie u wielu tysięcy osób.

W latach 90-tych ubiegłego wieku związki pomiędzy florą jelitową a całym szeregiem chorób autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń układowy, cukrzyca typu 1, choroba Crohna i nieswoiste zapalenie jelit (IBD), stały się nie tylko powszechnie uznanym, lecz i bardzo obiecującym tematem badań.

Coraz częściej przeczytać można było artykuły o tej tematyce, jak np. Wczesne zapalenie wielostawowe jako pierwszy objaw infekcji jelitowej Strongyloides stercorali s, opublikowany w roku 2003 przez Brytyjskie Towarzystwo Reumatologiczne.

Jednakże związek pomiędzy zapaleniem stawów a pasożytami został spopularyzowany dopiero w roku 2013, gdy dr Frank Lipman, nowojorski lekarz, z którego porad regularnie korzystają tacy celebryci jak Arianna Huffington, Gwyneth Paltrow i Donna Karan, zyskał jeszcze większy rozgłos, opisując przypadek swego pacjenta, Seamusa Mullena, znanego restauratora z Nowego Jorku, w artykułach opublikowanych m.in. w Men's Journal, The New York Times i The Telegraph.

Mullen, u którego w roku 2007 zdiagnozowano reumatoidalne zapalenie stawów, trafił do gabinetu dr Lipmana jako zmęczony, otyły człowiek, cierpiący na przewlekłe .

Lipman rozpoczął od leczenia jego schorzeń autoimmunologicznych, a gdy stwierdził, że pacjent cierpi również na infekcje pasożytnicze, podjął działania mające na celu leczenie i stabilizację jego mikrobiomu - ogólnej populacji mikroorganizmów - za pomocą diety, środków farmakologicznych, a następnie ziół.

- Przez te wszystkie lata spotkałem setki pacjentów, cierpiących na układowe zapalenie stawów, którzy dobrze zareagowali na terapię - mówi Lipman. - Zależnie od przypadku, wyleczenie może potrwać nawet wiele miesięcy. Na przykład, u Seamusa Mullena trwało to co najmniej pół roku. Jeżeli jednak choroba nie jest ciężka i wykryto ją we wczesnym stadium, już po miesiącu pacjenci odczuwają wyraźną poprawę.

Dr Lipman, który łączy medycynę zachodnią z terapiami alternatywnymi i kładzie duży nacisk na zdrową dietę, eliminując wszelkie produkty przetworzone oraz cukry, twierdzi, że dysbioza, czyli patologicznie zmieniony mikrobiom, może być przyczyną układowych stanów zapalnych, a nawet schorzeń autoimmunologicznych.

Poprawa mikrobiomu i uzyskanie lepszej równowagi może wymagać zwalczenia , "złych" bakterii lub drożdżaków, a nierzadko - wszystkich trzech grup naraz.

Kiedy możesz podejrzewać obecność pasożytów?

Całymi latami możemy nosić pasożyty w jelitach, nic o tym nie wiedząc, choć obecność robaków lub jaj w stolcu jest niepodważalnym dowodem zakażenia.

Inne objawy fizyczne to:

Biegunka

Gazy i wzdęcia

Bóle brzucha

Krew i/lub śluz w stolcu

Świąd w okolicy odbytu lub pochwy

Niewyjaśniona utrata wagi lub niemożność utraty wagi

Według Lipmana dysbioza, czyli patologicznie zmieniony mikrobiom, może być przyczyną układowych stanów zapalnych, a nawet schorzeń autoimmunologicznych

- Zawsze zaczynam od diety - mówi Lipman. - Usuwam produkty prozapalne, ciężkostrawne lub mogące wywoływać stany zapalne. Następnie dodaję probiotyki i składniki odżywcze, wspomagające gojenie wyściółki jelit.

Niestety, na tym etapie możemy tylko zgadywać, co powinniśmy zastosować, by zabić patogeny, brak jest bowiem dokładnych testów, określających, które konkretnie organizmy są przyczyną problemu.

Dlatego zawsze zaczynam od ziołowych środków przeciwbakteryjnych, a jeśli okazują się nieskuteczne, przechodzę do leków przeciwpasożytniczych, przeciwgrzybiczych lub antybiotyków."

Pacjenci tacy jak Mullen są dziś żywym dowodem, że takie podejście do leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów - to samo podejście, które rekomendował Wyburn-Mason w latach 70-tych - jest wysoce skuteczne.

Lipman dodaje z radością, że we krwi Mullena nie ma obecnie markerów reumatoidalnego zapalenia stawów - jego stawy są zdrowe, a sam pacjent nie odczuwa bólu i miewa się doskonale.

One są wszędzie

Związek pomiędzy stanem jelit a reumatoidalnym zapaleniem stawów jest przedmiotem coraz większej liczby nowych badań.

Na przykład, naukowcy z New York University School of Medicine, finansowani częściowo przez Amerykański Narodowy Instytut Zdrowia (NIH), Narodowy Instytut Zapalenia Stawów oraz Chorób Mięśniowoszkieletowych i Skórnych, a także Narodowy Instytut Badań Genomu Ludzkiego, odkryli niedawno, że 75% pacjentów z wczesnym nieleczonym reumatoidalnym zapaleniem stawów wykazuje obecność bakterii Prevotella copri w układzie trawiennym, jak również zmniejszenie ilości kilku grup pożytecznych bakterii, takich jak Bacteroides.

Bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy P. copri i reumatoidalnym zapaleniem stawów wymaga jeszcze udowodnienia, lecz badania takie są już w toku.

Ludzie i mikroby koegzystują od milionów lat, a w organizmie człowieka żyją dziesiątki bilionów mikroorganizmów. Tak naprawdę, w naszych ciałach znajduje się więcej komórek bakteryjnych niż ludzkich, a zajmują się one niemal wszystkim, od wspomagania odporności po ułatwianie trawienia.

Podjęto już szeroko zakrojone badania, takie jak Projekt Badawczy Ludzkiego Mikrobiomu, prowadzony przez NIH (www.hmpdacc.org), mające doprowadzić do lepszego zrozumienia roli, jaką populacje drobnoustrojów odgrywają w organizmie ludzkim. Zadaniem wspomnianego projektu jest również poszukiwanie zależności pomiędzy zmianami ukształtowanego dawno temu ludzkiego mikrobiomu a naszym zdrowiem.

Terapia probiotyczna zalecana jest w całym szeregu schorzeń jelit, m.in. w zespole jelita drażliwego (IBS). Wyniki kilku badań sugerują, że transplantacja fekalna może okazać się korzystna w przypadkach biegunki wywołanej stosowaniem antybiotyków, a także w infekcji Clostridium difficile.

Wszystkie te fakty świadczą o istotnej zmianie w podejściu naukowców do kwestii znaczenia i roli, jaką odgrywają w naszym życiu tak mało jeszcze znani mieszkańcy naszego wnętrza.

Testy na obecność pasożytów

Najczęściej spotykane pasożyty jelitowe to Cryptosporidium spp, Cyclospora cayetanenensis, Giardia lamblia i Entamoeba histolytica. Wszystkie cztery powszechnie wiązane są z biegunką.

Jeżeli podejrzewasz, że możesz mieć pasożyty, pamiętaj, że jednorazowe badanie kału raczej nie będzie miarodajnym źródłem informacji na ten temat.

Poza zwykłymi badaniami kału, niektórzy lekarze zalecają test kału po przeczyszczeniu silnym środkiem rozwalniającym, dający bardziej dokładne wyniki, szczególnie w przypadku amebozy, giardiozy, zakażenia glistami, owsikami, tasiemcem, przywrami, Cryptosporidium i tęgoryjcem.

Koniecznie poinformuj jednak wcześniej lekarza, jeśli jesteś w ciąży lub masz wysokie ciśnienie krwi, gdyż stany te mogą stanowić przeciwwskazanie dla wspomnianego badania.

Bardzo polecane ze względu na dokładność wyników są też badania próbek śluzu z odbytnicy.

Jak twierdzi A.L.Gittleman, autor popularnej książki o pasożytach i ich leczeniu, Guess What Came to Dinner? [Zgadnij, co przyszło na obiad?], po wykonaniu właściwych testów aż 50% przypadków zdiagnozowanych jako nieswoiste zapalenie jelit okazało się w rzeczywistości przypadkami giardiozy (lambliozy).

Badania krwi przy obecności pasożytów wykazują zazwyczaj podwyższoną liczbę krwinek białych (eozynofilów), choć wyjątek stanowi tu zakażenie giardią i amebą.

Można również wykryć we krwi przeciwciała swoiste dla pewnych pasożytów, takich jak Strongyloides i Toxoplasma gondii, o ile układ odpornościowy pacjenta nie został jeszcze osłabiony.

Giardiozę można zdiagnozować również poprzez wykrycie antygenów giardii w kale.

Podobnie jest w przypadku zakażenia Cryptosporidium, gdzie również odpowiednie antygeny obecne są w próbkach stolca.

Dostępne są już testy wykrywające antygeny wszystkich trzech najważniejszych pierwotniaków pasożytujących w jelitach.

Infekcje na każdym kroku

Dyrektor amerykańskiego Centrum Zwalczania i Zapobiegania Chorobom (CDC), dr Tom Frieden, twierdzi, że pasożyty występują w krajach rozwiniętych, np. w USA i Wielkiej Brytanii, znacznie częściej, niż na ogół sądzimy.

Ostatnie dane szacunkowe sugerują, że ponad miliard osób może być zakażonych glistą ludzką (Ascaris lumbricoides), 795 milionów - włosogłówką (Trichuris trichiura), a 740 milionów - tęgoryjcem. - Infekcje pasożytnicze, wywoływane przez pasożyty jelitowe i pierwotniaki, należą do najszerzej rozpowszechnionych ludzkich w krajach rozwijających się - mówi Rashidul Haque, kierownik laboratorium parazytologii w Bangladeszu.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) szacuje, że co roku około 50 milionów osób na całym świecie zostaje zakażonych amebą, w wyniku czego corocznie notuje się od 40 000 do 100 000 zgonów.

Przed tymi faktami trudno uciec, tak jak i przed samymi pasożytami. Żyjemy w społeczeństwie globalnym, a nasze pasożyty dzielą z nami globalny styl życia.

Łatwo się nimi zakazić, jedząc owoce z Ameryki Południowej lub Chin, używając publicznych toalet, a nawet otrzymując transfuzję krwi. Amerykańskim żołnierzom, powracającym z operacji Pustynna Burza, zabraniano oddawania krwi z powodu leiszmaniozy - choroby pasożytniczej, przenoszonej przez pustynne muchówki.

75% pacjentów z wczesnym nieleczonym reumatoidalnym zapaleniem stawów wykazuje obecność bakterii Prevotella copri w układzie trawiennym, jak również zmniejszenie ilości kilku grup pożytecznych bakterii, takich jak Bacteroides

Kochamy nasze zwierzęta domowe i wolimy nie myśleć o nich jako o potencjalnych nosicielach . Jednakże około 45% psów i 62% kotów domowych sypia w łóżku razem z właścicielami, narażając ich na kontakt z wieloma chorobami, od leptospirozy i zakażenia nicieniami po salmonellozę i toksoplazmozę.

W roku 2012 przypadek reaktywnego zapalenia stawów, wywołanego przez pierwotniaki, opisany został w czasopiśmie Reumatologia Clinica, w artykule pt. Reaktywne zapalenie stawów wywołane przez Blastocystis hominis.

Blastocystis hominis przenoszony jest pomiędzy zwierzętami i ludźmi poprzez spożycie cyst znajdujących się w wodzie. Wspomniany przypadek dotyczył zdrowej 45-letniej Hiszpanki, która zgłosiła się do lekarza z powodu stawów i pleców, zapalenia lewego stawu kolanowego, a także bólu i zaczerwienienia jednego oka.

Wcześniej odbyła wiele podróży, m.in. do Indii, Nepalu, Kenii, Tanzanii i Birmy, a na krótko przed zachorowaniem odwiedziła Egipt. Wprawdzie w jej wywiadzie medycznym występowało nawracające zakażenie nicieniami, a w próbce kału wykryto B. hominis, posiewy wykonane z płynu stawowego, krwi, moczu i stolca nie wykazały obecności bakterii ani pasożytów, a badanie krwi pod kątem czynnika reumatoidalnego dało wynik negatywny.

Pozytywny był jednak wynik testu HLA-B27, wskazującego często na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - przewlekłą chorobę zapalną tych stawów. Test ten oraz infekcja oka przyczyniły się do zdiagnozowania reaktywnego zapalenia stawów, wywołanego przez B. hominis. Pacjentka została skutecznie wyleczona.

Nicienie (Nematoda) są również często przenoszone ze zwierząt na ludzi. Owsiki (przenoszone pomiędzy ludźmi, a także z ludzi na zwierzęta i ponownie na ludzi) zainfekowały, jak się ocenia, ponad 100 milionów osób na całym świecie.

Badacze z Centrum Medycznego Wolnego Uniwersytetu w Amsterdamie odkryli, że Strongyloides stercoralis (węgorki jelitowe) mogą całymi latami pozostawać niewykryte w organizmie aż do chwili, gdy układ odpornościowy nosiciela zostanie osłabiony chorobą lub kortykosteroidami, a wtedy intensywnie się mnożą, wywołując objawy reumatoidalne.

Węgorki jelitowe mogą całymi latami pozostawać niewykryte w organizmie aż do chwili, gdy układ odpornościowy nosiciela zostanie osłabiony chorobą lub sterydami, a wtedy intensywnie się mnożą, wywołując objawy reumatoidalne.

Jednym z badanych w Centrum przypadków był 35-letni mężczyzna, hospitalizowany z powodu artralgii (bólu stawów), pogarszającej się pomimo leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ).

W jego krwi nie stwierdzono czynników reumatoidalnych i dopiero po wielokrotnych badaniach kału wykryto larwy pasożytów, co umożliwiło skuteczne leczenie.
Parasites from TP. on Vimeo.
Trudna diagnoza

Nie wyjaśniono dotąd, jaki dokładnie jest mechanizm wywoływania zapalenia stawów przez infekcje pasożytnicze. Naukowcy hiszpańscy twierdzą, że B. hominis i inne pasożyty mogą powodować choroby stawów na kilka sposobów. Może to być miejscowa inwazja z pobliskich lub mięśni, odbywająca się za pośrednictwem krwi lub naczyń limfatycznych, z obecnością dorosłych osobników, larw lub jaj w jamie stawowej. Obecność pasożytów w otaczających tkankach może też wyzwolić reakcję zapalną nawet bez inwazji samego stawu.

W biopsji maziówki (próbki pobranej z błony maziowej, wyściełającej powierzchnie stawowe) wykryto larwy Strongyloides, co sugeruje infekcyjne podłoże zapalenia stawów. Autorzy raportu uznali jednak ten przypadek za "reaktywne zapalenie stawów", czyli reakcję na zainfekowanie całego organizmu dużą ilością larw.

Czym dokładnie jest reaktywne zapalenie stawów? Definiuje się je jako ostre zapalenie stawów, wywołane przez infekcję jelitową lub moczowo- płciową, poprzedzającą o około miesiąc wystąpienie właściwych objawów stawowych. Objawy infekcji, obok ostrego zapalenia przyczepów ścięgnistych (połączeń ścięgien i więzadeł z kośćmi), uważane są za podstawową cechę charakterystyczną reaktywnego zapalenia stawów.

Reaktywne zapalenie stawów jest najczęściej konsekwencją obecności takich bakterii, jak Salmonella, Shigella, Chlamydia, Yersinia i Campylobacter, oraz innych mikroorganizmów, jak Giardia lamblia (ogoniastek jelitowy), Entamoeba histolytica (pełzak czerwonki), Trichomonas vaginalis (rzęsistek pochwowy) i Toxoplasma gondii.

Współcześni lekarze w krajach zachodnich dysponują niewielką lub prawie żadną wiedzą z zakresu parazytologii, mają znikome doświadczenia z chorobami tropikalnymi i zazwyczaj nie są świadomi ogromnej liczby schorzeń wywoływanych przez drobnoustroje i pasożyty, jakie trapią populacje zachodnie.

Wyniki analizy kału często bywają mylące. W obu wspomnianych wcześniej przypadkach wykonywano wielokrotne badania kału, lecz ich wyniki były negatywne. Powód jest prosty: gdy pasożyty składają , ich wylęg następuje cyklicznie, nie zawsze więc jaja obecne są w próbkach kału.

Poza tym, niektóre pasożyty lokują się w górnej części układu pokarmowego, gdzie trudno znaleźć dowody ich obecności.

Inne pasożyty umiejscawiają się w mięśniach i tkankach, przez co w ogóle nie mogą być wykrywane za pomocą badania kału.

Leczenie tradycyjne może zaszkodzić

Pacjentom, u których zdiagnozowano reumatoidalne zapalenie stawów lub inne schorzenia reumatyczne, zaleca się zazwyczaj jak najszybsze podjęcie leczenia z zastosowaniem leków przeciwreumatycznych, m.in. kortykosteroidów i blokerów TNF (czynnika martwicy nowotworów).

Niestety, w przypadku pasożytów taka terapia może sama wyzwolić zapalenie stawów lub też pogorszyć istniejący stan.

- Aby uniknąć zagrożenia życia pacjenta, należy jednak całkowicie wyłączyć z takiego sposobu leczenia niektóre rzadkie infekcje [jak np. Strongyloides] - zaznaczają badacze z Wolnego Uniwersytetu w Amsterdamie.

Terapia z użyciem kortykosteroidów lub czynników cytostatycznych (powstrzymujących wzrost komórek) może spowodować przytłaczające obciążenie pasożytnicze całego organizmu, co z kolei może doprowadzić do poważnego stanu medycznego, zwanego zespołem hiperinfekcji, lub też do nagłego rozwoju rozsianej strongyloidozy (węgorczycy), cechującej się takimi objawami, jak zapalenie płuc, niewydolność oddechowa, nacieki mózgowe, a także - wysokim odsetkiem zgonów.

Tradycyjna terapia zapalenia stawów może nie tylko przygotować grunt dla rozwoju tego schorzenia i doprowadzić do poważnych powikłań, jeśli w organizmie obecne są pasożyty, lecz także - wybić pożyteczne drobnoustroje, bezpośrednio wspomagające nasze zdrowie. Na przykład, spadek ilości bakterii Helicobacter pylori w populacjach zachodnich, spowodowany nadużywaniem antybiotyków, wiązany jest ze wzrostem ryzyka zachorowań na astmę.

Obecnie podejmowane są nawet badania nad wprowadzaniem pewnych pasożytów, np. jelitowych, w celu leczenia zespołu jelita drażliwego, nieswoistego zapalenia jelit i innych schorzeń zapalnych.

Naukowcy są zdania, iż produkty uboczne, wydzielane przez pasożyty, mogą bezpośrednio modulować funkcjonowanie naszego układu odpornościowego, a wyzwalane przez nie odpowiedzi immunologiczne mogą przeciwdziałać reakcjom immunopatologicznym, napędzającymautoimmunologiczne.

I kto by pomyślał, że 150 lat po pracach dr Ignaza Semmelweisa, Louisa Pasteura i Roberta Kocha, a także po uznaniu teorii o wywoływaniu chorób przez zarazki, zatoczymy pełne koło, odnajdując w świecie bakterii i innych drobnoustrojów sprzymierzeńców, zdolnych nas leczyć, a nawet ratować nasze życie?

Produkty uboczne, wydzielane przez pasożyty, mogą bezpośrednio modulować funkcjonowanie naszego układu odpornościowego, a wyzwalane przez nie odpowiedzi immunologiczne mogą przeciwdziałać reakcjom napędzającym choroby autoimmunologiczne.

# data[].attributes.attachment_link.title
Od problemów jelitowych do zapalenia stawów

# data[].attributes.attachment_link.description
Reumatoidalne Zapalenie stawów to poważna choroba. Ponad trzy czwarte pacjentów na wczesnym etapie choroby wykazuje się obecnością bakterii Prevotella copri w układzie trawiennym.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Beata Igielska

Fot.PAP

Prof. Kwiatkowska zaapelowała, żeby sięgać tylko po te zioła, których działanie jest potwierdzone wiarygodnymi publikacjami naukowymi. Warto pamiętać, że zarówno lek ziołowy, jak i tzw. syntetyczny to związki chemiczne, a przymiotnik „naturalny" nie jest synonimem przymiotnika „bezpieczny". Podkreśliła też, że istnieją publikacje naukowe, których autorzy wracają do tradycyjnych leków ziołowych i dokonują analizy wiedzy na ich temat. Trwają próby syntezy preparatów, które są równoważne, czyli zachowują powtarzalność w każdej kolejnej partii powstałego leku. W medycynie podstawą jest powtarzalność składu i stabilność leku. Chodzi o to, by w każdej dawce była dokładnie taka sama ilość substancji czynnych i uzupełniających. Z roślinami o to dość trudno.

- W przypadku preparatów ziołowych trudno jest o taką stabilność, bo różne są metody uzyskiwania preparatów czynnych. W przypadku ziół wystandaryzowanie metody, która zawierałaby taką samą ilość substancji czynnej jest o wiele trudniejsze niż w przypadku czysto chemicznej syntezy - mówi prof. Kwiatkowska.

Zawartość substancji czynnych w danej roślinie zależy bowiem od bardzo wielu czynników - począwszy od tego, na jakiej glebie rosła, a skończywszy na czasie i miejscu przechowywania zebranych ziół czy części roślin.

Zioła a działania niepożądane

Ekspertka przestrzega: leczenie ziołami nigdy nie jest tak bezpieczne, jakby się wydawało, zawsze mogą wystąpić działania niepożądane. Nie można bezkarnie pewnych ziół przyjmować.

- Preparaty ziołowe i suplementy diety nie opierają się na badaniach, które są wymagane dla leków syntetycznych. Każdy taki lek musi przejść badania kliniczne podwójne randomizowane z podwójną ślepą próbą, które wykazują, że jest skuteczny, czy nie działa efekt placebo. Od pomysłu na lek do jego rejestracji mija mniej więcej 15 lat. W przypadku preparatów ziołowych i suplementów diety wystarczy, że ktoś rzuci hasło: „Działa!" i sprzedaż rusza - mówi prof. Brygida Kwiatkowska.

Zaznacza, że bardzo wiele preparatów ziołowych wymaga obecnie potwierdzenia działania w długotrwałych badaniach randomizowanych. Ten rodzaj badań klinicznych cechuje wysoki stopień wiarygodności, dzięki czemu mamy wiedzę, czy lek działa na dane schorzenie oraz jak często występują określone działania niepożądane; czasem udaje się też wyodrębnić cechy predystynujące do ich wystąpienia (np. wiek, określone choroby, masa ciała itp.). Istotą takich badań jest losowy dobór chorych do analizowanych (badanych) metod leczenia. Tworzone są dwie grupy osób o porównywalnych cechach demograficznych, klinicznych i innych, przy czym uczestnicy są dzieleni na grupy: tzw. grupa badana, zwana także „doświadczalną", otrzymuje testowany lek czy substancję, zaś kontrolna lub kontrolne - otrzymują placebo (substancję obojętną) lub są leczeni/diagnozowani starymi sposobami.

W podwójnie zaślepionych badaniach ani badani, ani badacze nie wiedzą, w której grupie znalazł się konkretny uczestnik badania, czyli co otrzymuje. To dlatego, że wykazano, iż taka wiedza prowadzić może do błędnych wniosków. Rezultaty badania porównuje się na podstawie analizy danych uzyskanych po jego zakończeniu, kiedy odkodowuje się dane uczestników i tego, co otrzymywali.

Bardzo istotne jest to, że zazwyczaj badania kliniczne prowadzi się na bardzo dużych grupach uczestników - przynajmniej powyżej tysiąca. Tylko wtedy można wykazać zarówno działanie substancji, jak i jej bezpieczeństwo.

Trzyskrzydlec - nadzieja dla chorych na reumatyzm?

Zdaniem prof. Kwiatkowskiej najwięcej publikacji naukowych doczekał się trzyskrzydlec i ta roślina może rzeczywiście wesprzeć leczenie chorób reumatoidalnych.

Jak mówiła, trzyskrzydlec to pnącze opisane w czerwonej księdze chińskiej. Z tej rośliny pochodzi substancja o nazwie tryptolid TPT.

Prof. Kwiatkowska podkreśla, że na temat tej rośliny dotychczas pojawiło się 18 badań klinicznych i wciąż trwają kolejne. Większość jednak to badania nierandomizowane bez zastosowania podwójnie ślepej próby. Badania randomizowane przeprowadzono m.in. na maleńkiej grupie 35 chorych, z których 20 ukończyło badanie po 20 tygodniach. Profesor zrelacjonowała, że w grupie 20 chorych po 4 tygodniach zaobserwowano standardową poprawę w ACR 20 (odpowiedź na leczenie według kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii). Obniżenie OB/CRP (podwyższony wskaźnik świadczy o stanie zapalnym; jest jeden z sygnałów, że doszło do zaostrzenia choroby reumatycznej) obserwowano przy dawce 360 mg.

Lekarka mówiła, że ponadto w dwóch badaniach obserwowano 80 chorych przez 12 tygodni i zaobserwowano znamienne statystycznie różnice w liczbie stawów bolesnych, obrzękniętych, zmniejszenie czasu trwania sztywności porannej. Natomiast nie zaobserwowano różnic znamiennych statystycznie w poziomie czynnika reumatoidalnego RF.

Trzecie badanie objęło 121 chorych. Tu też wykazano poprawę u chorych. W tym przypadku porównywano działanie leku sulfasalazyny i trzyskrzydlca. Jak powiedziała prof. Kwiatkowska, zaobserwowano w nim widoczne obniżenie tzw. czynnika reumatoidalnego, co świadczy o łagodzeniu ataku choroby. Zaznaczyła, że w badaniu porównującym w grupie 207 chorych działanie trzysrzydlca w połączeniu z metrotreksatem (lek cytostatyczny stosowany w chorobach reumatoidalnych) wykazano efekty porównywalne z efektami, jakie dają leki biologiczne.

Podkreśliła jednak, że w wielu badaniach wykazano bardzo duże działania niepożądane trzyskrzydlca, podobne do tych, które wywołuje cytostatyczny metotreksat:

uszkodzenia wątroby,

nerek,

objawy żołądkowo-jelitowe.

- Trzeba teraz tak opracować pozyskiwanie substancji aktywnej, żeby objawy niepożądane zmniejszyć do minimum - mówi prof. Kwiatkowska. - Publikacja z 2020 r. pokazuje, że chorób, na które działa ta substancja, jest coraz więcej. Myślę, że kiedyś będzie z tego wystandaryzowany lek - dodała.

Kilka innych roślin w walce z reumatyzmem

Prof. Kwiatkowska dokonała przeglądu roślin, które mogą wspomóc leczenie chorób reumatoidalnych:

Analiza jej składu chemicznego wykazała, że zawiera liczne przeciwutleniacze, 100 razy silniej działające niż przeciwutleniacze witaminy C i 25 razy silniejsze od witaminy E. Chociaż brakuje randomizowanych badań, wykazano, że preparaty te można stosować jako suplement diety, który będzie chorych na choroby reumatoidalne wspomagać.

Oleje z wiesiołka lekarskiego, ogórecznika i czarnej porzeczki.

Z tych preparatów wyekstrahowano kwas gamma-linolenowy, prekursor PGE1 działający przeciwzapalnie i immunoregulująco. Działa również przeciwmiażdżycowo. Były dwa badania randomizowane z użyciem różnych dawek. Po 24 tygodniach zaobserwowano istotne statystycznie różnice w liczbie stawów bolesnych i obrzękniętych. Nie zaobserwowano różnic w innych parametrach choroby. Badania przeprowadzono na zaledwie 24 i 56 pacjentach. Dotychczas nie ma badań długoterminowych na większej grupie pacjentów, dlatego nie można na podstawie dostępnych badań wysnuwać wniosków co do sensowności ich stosowania.

Roślina pienna, z której wyizolowano substancję aktywną tetradynę blokującą kanały wapniowe, działa też hipotensyjnie (przeciwnadciśnieniowo) i antyarytmicznie. W przypadku RZS wykazano zmniejszenie ilości granulocytów we krwi obwodowej, ze zmniejszeniem stężenia elastazy granulacytów. Brak jednak badań randomizowanych.

Wiele lat temu była uważana za panaceum niemal na wszystko, w tym choroby nowotworowe. Ludzie porzucali leczenie klasyczne na rzecz tego preparatu. Jak mówi prof. Kwiatkowska, owszem, wyizolowano z wilkakory pewne substancje aktywne, jak pentacykliczne alkaloidy. W dziedzinie reumatologii odbyło się jedno tylko badanie randomizowane, gdzie obserwowano 24 pacjentów chorych na RZS. Po 24 tygodniach zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie liczby bolesnych stawów. Było też jedno badanie u chorych na chorobę zwyrodnieniowa stawów kolanowych, które pokazało zmniejszenie bólu u chorych leczonych wilkakorą.

- Badań poszerzonych jednak nie prowadzono, bo widocznie nie zaobserwowano znamiennej statystycznie istotności poprawy - mówi prof. Kwiatkowska.

Liczeba uczestników badaniach nie pozwala na wysnuwanie kategorycznych wniosków co do skuteczności i bezpieczeństwa wilkakory w RZS.

Prof. Kwiatkowska mówi, że temu ziołu poświęcone były trzy konferencje międzynarodowe. Z konopi indyjskich wyodrębniono ok. 60 substancji aktywnych. Ma działanie przeciwzapalne 80 razy silniejsze od aspiryny i 2 razy silniejsze od hydrokortyzonu.

- Cannabinol (CBD) obecny w olejkach redukuje zapalenie stawów w modelu zwierzęcym. Działanie jest jednak zbyt słabe, więc konopie mogą być jedynie suplementem uzupełniającym standardowe leczenie w chorobach reumatoidalnych. Ewidentnie działają jednak w fibromialgii - mówi lekarka.

Był standardowym lekiem w dawnej medycynie. Zdaniem prof. Kwiatkowskiej zawiera preparaty aktywne, które mogą wspierać leczenie w chorobach reumatycznych. Ekspertka wspomina, że w 2021 r. pojawiła się publikacja dotycząca 247 chorych z chorobą zwyrodnieniową stawów kolanowych, wykazująca, że wyciąg z imbiru zmniejszał odczuwalny ból.

- A ponieważ w chorobie zwyrodnieniowej niewiele można pomóc lekami, imbir będzie zdrowszy niż objadanie się lekami niesterydowymi przeciwzapalnym, które dają wiele działań niepożądanych - mówi prof. Kwiatkowska.

Pnącze posiadające substancje aktywne, ale jeśli chodzi o choroby reumatyczne, należy uważać. Prof. Kwiatkowska wskazuje, że jedno opublikowane badanie na temat jednoczesnego zastosowania kudzu i metotrekstatu wykazało, że zioło zwiększa czas eliminacji tego leku z organizmu i utrzymuje jego stężenie, prawie dwukrotnie nasilając toksyczność.

Ekspertka przypomina przy okazji, że żadna dieta eliminacyjna w chorobach reumatycznych nie jest skuteczna. Chorym na choroby reumatyczne rekomenduje się dietę śródziemnomorską, podobnie jak chorym kardiologicznie. Natomiast jeśli chory nie ma naukowo udowodnionych nietolerancji, nie należy wdrażać diety eliminującej jakieś produkty, bo nie mają wpływu na przebieg choroby, mogą zaś prowadzić do niekorzystnych niedoborów.

Ziołolecznictwo na przestrzeni wieków

Odkryto pochodzące sprzed sześciu tysięcy lat tabliczki opisujące ówczesną wiedzę medyczną. Pierwsze recepty na różnego typu leki z roślin stosowali Egipcjanie, np. mak, wierzbę, rycynus oraz Colchicum autumnale, roślinę mogąca odpowiadać ziemowitowi, z której się uzyskuje colchicynę.

Najwięcej wiedzy na temat działania roślin na organizm ludzki uzyskali na przestrzeni wieków chińscy lekarze. Już w 2800 r.p.n.e. opisano 365 leków w księdze Czerwonego Cesarza Shen- Nung. Zawiera ona wiedzę o ponad 100 ziołach o działaniu przeciwbólowym, w tym o konopiach indyjskich.

Ale i inne starożytne cesarstwa i królestwa mogły poszczycić się bogatą wiedzą. W bibliotece króla asyryjskiego Aszurbanipala znajdują się opisy wielu roślin, m.in korzenia lukrecji, bielunia dziędzierzawa, lulka czarnego. Z kolei ze starożytnych Indii pochodzi opis ponad 1000 roślin leczniczych. Natomiast wywodzący się ze starożytnej Grecji „Korpus Hipokraticum" zawiera opis 200 leków pochodzenia roślinnego w 60 pracach różnych lekarzy, w tym Hipokratesa.

W XIII i XIV w powstały pierwsze apteki oraz składy pieprzu. Za ojca medycyny nowożytnej uważa się Paracelsusa (XV/XVI w.), który potrafił pozyskiwać substancje aktywne z roślin. To temu uczonemu przypisuje się maksymę: "Dawka czyni truciznę". W 1785 r. zostało opisane naukowe zastosowanie naparstnicy w niewydolności serca. W 1805 r. wyizolowano po raz pierwszy morfinę z maku.

Kolejne lata przynoszą izolację strychniny z nasion kulczyby wronie oko oraz chininy, które miały zastosowanie w leczeniu malarii; kolchicyny z ziemowitu jesiennego, salicylanów z kory wierzby, ergotaminy z bławinki czerwonej, z pokrzyku wilczej jagody krystalicznej postaci atropiny.

Madragora lekarska, mimo że jest rośliną mityczną, nie znalazła leczniczego zastosowania, jest wykorzystywana w rytuałach religijnych.

Beata Igielska, zdrowie.pap.pl

Źródło:

Wykład prof. dr hab. n. med. Brygidy Kwiatkowskiej „Leki ziołowe w reumatologii - fakty i mity" Konferencja z okazji Światowego Dnia Reumatyzmu, 12 października 2022 r. Narodowy Instytut Geriatrii, Reumatologii i Rehabilitacji w Warszawie.

https://www.przychodniasynexus.pl/badania-randomizowane-czym-sa-i-jak-sie-je-przeprowadza/

# data[].attributes.attachment_link.description
Prof. Kwiatkowska zaapelowała, żeby sięgać tylko po te zioła, których działanie jest potwierdzone wiarygodnymi publikacjami naukowymi. Warto pamiętać, że zarówno lek ziołowy, jak i tzw. syntetyczny to związki chemiczne, a przymiotnik „naturalny" nie jest synonimem przymiotnika „bezpieczny". Podkreśliła też, że istnieją publikacje naukowe, których autorzy wracają do tradycyjnych leków ziołowych i dokonują analizy wiedzy na ich temat.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nowa metoda regeneracji tkanki chrzęstnej mogłaby pomóc milionom ludzi cierpiącym na chorobę zwyrodnieniową stawów. Zachoruje na nią większość z nas. Dotychczas nie było na nią skutecznego sposobu.

Choroba zwyrodnieniowa stawów to stan, w którym chrząstka stawowa zostaje uszkodzona w wyniku stanu zapalnego lub urazów. Uszkodzeniom często towarzyszą wyrośle kostne, proces zapalny błony maziowej i tkanek okołostawowych. Choroba ta jest skutkiem naturalnego zużycia stawów i procesów starzenia.

Po 45. roku życia cierpi na nie nawet co trzecia osoba. Po 65. roku życia - już dwie trzecie. W wieku powyżej 75 lat na zwyrodnieniową chorobę stawów cierpi już zdecydowana większość ludzi. Szacuje się, że w Polsce choroba zwyrodnieniowa stawów dotyka przynajmniej 2 mln osób.

Ból stawów to nie jedyny problem, z którym się zmagają. U 80 procent chorych dochodzi do znacznego ograniczenia ich ruchomości. Z tego powodu choroba zwyrodnieniowa stawów jest najczęstszą przyczyną orzekania o niepełnosprawności.

Testowano wiele sposobów, które mają pomóc w regeneracji zniszczonych stawów. Nie udowodniono jednak, żeby którykolwiek z nich znacząco pomagał. Jeśli jakieś metody nawet były skuteczne, działały tylko na krótką metę.

Najskuteczniejszym sposobem byłby przeszczep tkanki chrzęstnej, ale ten stwarza problemy. U osób ze zniszczonymi stawami jest już za mało zdrowej tkanki do autoprzeszczepu. Transplantacja od innych dawców wiąże się z koniecznością przyjmowania leków obniżających odporność. Jest to konieczne, by organizm nie odrzucił obcej tkanki. Mimo tego nadal może się zdarzyć, że organizm przeszczep odrzuci.

Na szczęście pojawiła się właśnie obiecująca innowacja. Nową terapię opracowali badacze z amerykańskiego University of Connecticut. Testowano ją na razie na królikach laboratoryjnych. Ze sporym sukcesem - tkanka chrzęstna uległa regeneracji, a króliki odzyskiwały sprawność stawów.

Nowym sposobem jest rusztowanie, które pobudza zużytą tkankę chrzęstną do regeneracji za pomocą impulsów elektrycznych. Nie wymaga ono zewnętrznego zasilania. Ma właściwości piezoelektryczne, czyli generuje prąd, gdy jest ściskane lub rozciągane. Implant zasilają więc same ruchy ciała pacjenta.

W stawy zwierząt wszczepiono taki materiał. Uformowano z niego porowatą strukturę, by tkanka chrzęstna mogła w nią wnikać. Przez miesiąc po zabiegu zwierzęta głównie odpoczywały. Potem oddano im kołowrotki. Biegały w nich po 20 minut dziennie, a ruch generował prąd elektryczny we wszczepionym w stawy rusztowaniu. Po kolejnych dwóch miesiącach oceniono sprawność zwierząt.

Zwierzęta, którym wszczepiono działające implanty były się w znacznie lepszej kondycji niż te, którym wszczepiono placebo. Był nim implant, który nie wytwarzał elektryczności.

Badacze nie poprzestali jednak na ocenie sprawności zwierząt. Pobrali próbki tkanki chrzęstnej z ich stawów. Badania pod mikroskopem potwierdziły, że tkanka chrzęstna zaczęła odrastać, a stawy były w znacznie lepszym stanie.

Różnica była znacząca. Zwierzęta z wszczepionym implantem-placebo osiągały średnio 5 punktów na 18-punktowej skali oceny stanu stawów. Te, którym wszczepiono wytwarzające prąd rusztowanie - aż 15 na 18 punktów.

Implant sprawił, że zniszczone stawy odzyskały ponad 80 procent tkanki chrzęstnej. - Rusztowanie przyciągnęło komórki macierzyste ze szpiku kostnego - tłumaczy Thanh Nguyen, jeden z autorów pracy.

Materiał, który wykorzystali badacze składa się z polilaktydu, zwanego też poli(kwasem mlekowym). Ten związek chemiczny jest już używany w medycynie. Wytwarza się zeń rozpuszczalne nici chirurgiczne i implanty stomatologiczne. W organizmie rozkłada się w ciągu około dwóch miesięcy. Badacze chcieliby teraz zmodyfikować go tak, by mógł dłużej służyć jako „elektryczne rusztowanie".

Choć rezultaty są obiecujące, badacze pozostają ostrożni w obietnicach. - To naprawdę znakomity wynik. Jednak musimy przetestować tę metodę u większych zwierząt, zbliżonych masą do człowieka - mówi Ngyuen.

Uczeni chcą też obserwować zwierzęta przez przynajmniej rok lub dwa, by dowieść, że tak zregenerowana tkanka chrzęstna jest trwała. Poprzednie sposoby pobudzania jej wzrostu - bez użycia elektryczności - okazywały się skuteczne tylko na krótką metę. Odrastająca tkanka chrzęstna była krucha i zużywała się znacznie szybciej.

Jeśli jednak badacze dowiodą, że impulsy elektryczne regenerują tkanki w sposób trwały, będzie to, jak sami podkreślają, przełom w medycynie regeneracyjnej.
Źródła: University of Connecticut, Science Translational Medicine.

# data[].attributes.attachment_link.title
Stawy można wyleczyć implantem elektrycznym. Czerpie energię z ruchu ciała

# data[].attributes.attachment_link.description
Nowa metoda regeneracji tkanki chrzęstnej mogłaby pomóc milionom ludzi cierpiącym na chorobę zwyrodnieniową stawów. Zachoruje na nią większość z nas. Dotychczas nie było na nią skutecznego sposobu. Choroba zwyrodnieniowa stawów to stan, w którym chrząstka stawowa zostaje uszkodzona w wyniku stanu zapalnego lub urazów. Uszkodzeniom często towarzyszą wyrośle kostne, proces zapalny błony maziowej i tkanek okołostawowych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Badania przeprowadzone przez ekspertów z Technionu dotyczyły myszy i skupiały się na obszarze znanym jako kora wyspowa lub wyspa (łac. insular cortex). To istniejąca także u ludzi struktura zaliczana do kresomózgowia, przez niektórych uważana za piąty płat, ukryty w głębi mózgu. Podstawową funkcją wyspy jest interocepcja, czyli zmysł umożliwiający odbieranie fizjologicznego stanu wnętrza ciała.

W nowym eksperymencie specjaliści ds. neuronauki i immunologii sztucznie pobudzali aktywność neuronalną tego ośrodka u gryzoni laboratoryjnych. Obserwacja ujawniła, że tego typu manipulacja spowodowała rozwinięcie się u zdrowych zwierząt stanów zapalnych, będących odpowiedzią układu immunologicznego na czynnik chorobotwórczy, którego w rzeczywistości nie było.

- Byłam zaskoczona, kiedy zobaczyłam tak wyraźny efekt. Stan zapalny pojawił się wkrótce po aktywacji neuronów, mimo że nie było patogenu ani innego fizycznego czynnika wyzwalającego zapalenie - powiedziała jedna ze współautorów badania, neuroimmunolożka dr Asya Rolls.

Jak mózg wywołuje chorobę?

Naukowcy obserwowali aktywność mózgu myszy przez cały czas trwania eksperymentu. Zauważyli, że wywołana ich ingerencją reakcja immunologiczna była identyczna jak ta, która towarzyszyła rzeczywistej infekcji i ograniczała się jedynie do miejsca pierwotnej choroby. Zdaniem autorów oznacza to, że mózg myszy przechowuje swoiste „schematy odpowiedzi immunologicznej", a pamięć o przebytych infekcjach i powiązanych z nimi reakcjach jest magazynowana w korze wyspowej.

- Mózg myszy przechowuje pewnego rodzaju reprezentację stanów zapalnych, których w swoim życiu doświadczyło zwierzę, i ma sposób na wywołanie dokładnie tego samego stanu zapalnego - mówi dr Rolls.

Badanie pomoże w leczeniu chorób psychosomatycznych

„Indukowane zapalenia" obejmowały różne obszary ciała myszy, ale wiele przypadków skupiało się na okrężnicy i brzuchu. To odkrycie naukowcy powiązali z chorobami psychosomatycznymi u ludzi, które często objawiają się długotrwałymi dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi.

- Uważa się, że wiele zaburzeń związanych z pracą jelit ma etiologię psychosomatyczną i jest powiązanych z silnymi, emocjonalnymi doświadczeniami. Chociaż istnieje luka między eksperymentami na myszach a efektami u ludzi, nasza praca nadaje nowy kierunek badaniom nad chorobami psychosomatycznymi - podkreśla dr Rolls.

Autorzy badania sugerują, że skoro mózg może sam wywoływać stany zapalne, to jest bardzo prawdopodobne, że potrafi je również hamować. Być może kluczowe w leczeniu chorób psychosomatycznych okaże się tłumienie aktywności obszarów mózgu odpowiedzialnych za pamięć o przeszłych infekcjach.

Szacuje się, że choroby psychosomatyczne dotykają od 5 do 7% ludzi na świecie. Dostępne dane pokazują, że tego typu zaburzenia 10 razy częściej dotykają kobiet niż mężczyzn. W większości przypadków leczenie opiera się na psychoterapii i przyjmowaniu leków immunosupresyjnych, które hamują nadmierną aktywność układu odpornościowego. Niestety, leki sprawiają, że pacjenci są bardziej podatni na inne choroby.

- Jeżeli odkryjemy sposób, w jaki moglibyśmy hamować towarzyszące chorobie stany zapalne i dzięki temu w mniejszym stopniu osłabiać układ odpornościowy lekami, byłby to ogromny postęp - dodaje dr Rolls.

Źródło: Cell.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mózg może wywoływać stany zapalne, bo pamięta przebyte choroby? Naukowcy z Izraela bliscy przełomu

# data[].attributes.attachment_link.description
Badania przeprowadzone przez ekspertów z Technionu dotyczyły myszy i skupiały się na obszarze znanym jako kora wyspowa lub wyspa (łac. insular cortex). To istniejąca także u ludzi struktura zaliczana do kresomózgowia, przez niektórych uważana za piąty płat, ukryty w głębi mózgu. Podstawową funkcją wyspy jest interocepcja, czyli zmysł umożliwiający odbieranie fizjologicznego stanu wnętrza ciała.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Reumatoidalne zapalenie stawów wbrew powszechnym wyobrażeniom wcale nie dotyczy wyłącznie osób starszych - najczęściej zachorowują osoby pomiędzy 30. a 50. rokiem życia. Choroba jest nieuleczalna, a jej fizjologia oraz towarzyszące objawy - ból, który uniemożliwia codzienne funkcjonowanie, dojmujące uczucie zmęczenia - często prowadzą do depresji.

RZS - objawy

RZS to zapalenie przeważnie symetrycznych stawów - głównie drobnych stawów rąk i stóp i towarzysząca mu bolesność stawu podczas ucisku, obrzęk stawu i tkanek okołostawowych, wysięk w stawie - bez zaczerwienienia skóry. Bólom i obrzękom stawów towarzyszy sztywność poranna wywołana gromadzeniem się płynu obrzękowego w zmienionych zapalnie tkankach podczas snu. Ponadto obserwuje się występowanie zmian ogólnoustrojowych - stany podgorączkowe, bóle mięśni, uczucie zmęczenia, brak łaknienia, utrata masy ciała.

Najgorsze są początki, szczególnie, gdy choroba atakuje nagle. Dla Dominiki Pawlas RZS to był szok. Pierwsze, objawy, od razu silne, przyszły kilka miesięcy po ślubie.

„Leżałam przykuta do łóżka nie mogąc wstać. Dlaczego to tak boli? - myślałam. Płakałam. Czułam się więźniem swojego ciała. Miałam zacząć nowe życie, ale nie tak przecież ono miało wyglądać! Wtulałam się w mojego kota. Zakrywałam się kołdrą przed światem. Nie chciałam wstawać, nie chciałam żyć. Rankami czołgałam się do toalety, moje człowieczeństwo zostało poniżone. Zostałam sprowadzona do parteru dosłownie i w przenośni, w przeciągu miesiąca od rozpoznania choroby. Szpilki zamieniłam na szerokie kapcie. Spodnie na spódnice - łatwiej się zakłada, nie mają guzików. Najchętniej jednak przemieszczałam się w ciepłym, fioletowym szlafroku, bo chodzeniem bym tego nie nazwała" - pisze w liście na użytek kampanii społecznej „RZS - nie rezygnuj" Dominika Pawlas.

Co to jest RZS

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to przewlekła zapalna układowa choroba tkanki łącznej o podłożu immunologicznym. Rolę w jej powstawniu odgrywają czynniki genetyczne i środowiskowe (np. palenie tytoniu czy otyłość).

Dziś na szczęście jest już w zupełnie innym miejscu swojego życia - leczy się, dzięki czemu funkcjonuje jak zdrowa osoba, ale dodatkowo chodzi na terapię i pracuje nad sobą".Wierzę, że wszystko siedzi w głowie i jeśli tam się naprawię, to ciało też to odczuje. Liczę na to, że kiedyś będę wolna od bólu i tabletek, bez strachu „co, jeśli...". Miło jest obracać się w łóżku i przeciągać rankami, albo pić herbatę z ogromnego kubka i mieć siłę go utrzymać. Nosić dumnie szpilki i powabne spódnice (tym razem z wyboru, a nie przymusu). Choroba jest brutalna, zmienia. Nieważne, czy na lepsze, czy gorsze. Nie traktuj jej jak wroga, staraj się ją zrozumieć i okiełznać. To taki trochę nieproszony gość, który wprowadził chaos i za długo się rozsiadł" - ocenia Dominika.

Chore stawy, chora dusza

W ramach Kampanii „RZS - nie rezygnuj" opracowano raport „Codzienność z RZS", który ukazał także drugie oblicze choroby - jej druzgocący wpływ na psychikę. Co druga osoba z RZS zgłaszała objawy depresji. 69 proc. chorych sygnalizowało obniżenie nastroju, a 54 proc. - niepokój i stany lękowe będące dokuczliwe lub uciążliwe w stopniu zdecydowanym, mając wpływ na jakość codziennego życia.

- Pamiętam dzień, kiedy się obudziłam i pomyślałam: „Boże, jak tak dalej ma być, to już może lepiej, żebym umarła"- wspomina Jolanta Grygielska z Ogólnopolskiej Federacji Stowarzyszeń Reumatyków.

Zdaniem reumatolog prof. Brygidy Kwiatkowskiej z Narodowego Instytutu Geriatrii, Reumatologii i Rehabilitacji ds. klinicznych dane przytaczane w raporcie świadczą o tym, że nadal w przypadku chorych na reumatoidalne zapalenie stawów nie przeprowadza się diagnostyki w kierunku współistniejącej depresji i lęku i nie wprowadza się leczenia przeciwdepresyjnego.

- A jak widać, takie badanie powinno być wykonywane standardowo podczas wizyty chorego - uważa specjalistka.

Z czego to wynika? Chorym z RZS nieustannie towarzyszy strach przed chorobą i osamotnieniem w chorobie. Ale nie tylko naturalny w sytuacji przewlekłej choroby lęk leży u podłoża depresji w chorobach zapalnych, takich właśnie jak RZS. Krajowy konsultant ds. psychiatrii prof. Piotr Gałecki tłumaczy, że mechanizm tej choroby (m.in. wydzielanie interleukin - białek biorących udział w odpowiedzi układu odpornościowego na zagrożenie lub stan zapalny) powoduje zmniejszenie produkcji neuroprzekaźnika serotoniny. Niedobór serotoniny powoduje zaś - upraszczając - wystąpienie objawów depresji.

Jak podkreśla psychiatra, z tego biologicznego powodu pacjenci z RZS są w grupie ryzyka depresji, podobnie jak i osoby cierpiące z powodu łuszczycy, choroby Hashimoto czy nieswoistego zapalenia jelit. We wszystkich tych schorzeniach zaburzona jest synteza serotoniny.

- Receptą na to jest oparcie w rodzinie i wśród bliskich, którzy - podobnie jak osoby z RZS - potrzebują edukacji na temat samej choroby, jej leczenia i przebiegu, żeby móc tworzyć społeczności, a w makroskali społeczeństwo przyjazne dla osób z RZS - komentuje Dorota Minta, psycholog kliniczny.

Dominika na początku swojej choroby z nikim nie chciała o niej rozmawiać. - Zniknęłam. Nie chciałam się tłumaczyć znajomym, to było zbyt trudne - mówi dziewczyna.

Zdaniem innej pacjentki, chorującej od 11 lat dziennikarki Anny Jarosz pomaga akceptacja choroby. - Pogodzenie się z tym, że jest nieuleczalna, ułatwia odnalezienie się w chorobie - mówi.

Aż 73 proc. chorych odczuwało na co dzień silne lub bardzo silne bóle stawowe, 68 proc. chorych miało w istotnym stopniu ograniczoną sprawność, a aż 75 proc. chorych odczuwało zmęczenie w dużym i bardzo dużym stopniu.

RZS: jak żyć

To co najbardziej, oprócz bólu, doskwiera w tej chorobie, to jej nieprzewidywalność i związana z tym bezsilność. Trudno coś planować, bo nigdy nie wiadomo, czy uda się to zrealizować.

Dziś już wiem - że jak myję rano okna, to nie szykuję się wieczorem na imprezę. W tej chorobie trzeba oszczędzać energię. Gdy chcę się z kimś spotkać, muszę to zaplanować tak, by w ten dzień sie nie przepracowywać. Ale czasem i bez tego trzeba odwoływać spotkania, bo nagle ból „przywali" bez zapowiedzi. A nie chcę brać leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych profilaktycznie, bo to z kolei źle wpływa na układ pokarmowy - tłumaczy Jolanta Grygielska.

Pal sześć, gdy niedyspozycja dotyczy spotkań towarzyskich, gorzej jeśli wpływa na pracę.

- U nas jest system zero-jedynkowy: albo pracujemy, albo przechodzimy na rentę. Na zachodzie rynek pracy dopasowuje się do tych chorych. Tam pacjent może pracować w takim wymiarze godzin, na jaki pozwala mu choroba, a to, co wypracuje - nawet jeżeli będą to trzy godziny dziennie - i tak jest traktowane jako zysk dla państwa, które nie musi wypłacać renty. Poza tym okazuje się, że ci pracownicy mimo, że ogranicza ich choroba, bywają bardziej wydajni, bo chcą potrzebni, bo dzięki temu nie czują się wykluczeni - zwraca uwagę Jolanta Grygielska.

Z raportu „Codzienność z RZS" wynika, że chorzy pomimo trudów, jakie niesie ze sobą choroba, starają się być aktywni i czynni zarówno zawodowo, jak i towarzysko. Zdaniem wielu ekspertów właśnie nastawienie samych chorych do życia i życia z chorobą jest w procesie terapeutycznym najistotniejsze.

Ból stał się dla mnie praktycznie codziennością - prawe kolano, później lewe, prawy nadgarstek, później lewy, kostki, biodra, łokcie. Czy większy, czy mniejszy - zawsze w jakiś sposób mi towarzyszy. Ale do wszystkiego trzeba się w życiu przyzwyczaić - opowiada Kinga Boćkowska, która zachorowała na RZS w wieku 11 lat.

- Większość ludzi nie potrafi tego zrozumieć ani w ten sposób myśleć - zawsze trzeba znaleźć pewnego rodzaju złoty środek. To nie jest przecież tak, że jesteśmy w stu procentach zdrowi lub w ogóle nie jesteśmy w stanie chodzić i się ruszać. Większość czasu nasza choroba jest niewidzialna. Zresztą ból czy inne trudności związane z chorobą nie są czymś, co się pokazuje.Wychodząc ze znajomymi, będąc w szkole, na koncertach, czy na różnych wyjazdach, praktycznie nigdy nie daję po sobie poznać, że coś jest nie tak - do momentu, gdy już naprawdę nie daję rady - zwierza się tegoroczna maturzystka, która również bierze udział w kampanii.

RZS - co pomaga

Reumatoidalne Zapalenie Stawów to choroba, która manifestuje się zmianami w stawach, ale jest chorobą ogólnoustrojową, a więc pojawiają się cechy zapalenia takie jak zmęczenie, utrata masy ciała, zmiany w ogólnych badaniach, niedokrwistość pochodzenia zapalnego. Objawy mogą dotyczyć licznych narządów i układów.

- Najważniejsze jest to, że jeżeli nie będziemy tej choroby leczyć, jeżeli jej wcześnie nie zdiagnozujemy, dojdzie do powikłań narządowych, które są bezpośrednią przyczyną śmierci pacjentów z RZS, takich jak choroby serca, czy układu oddechowego - ostrzega prof. Kwiatkowska.

Jakie czynniki wpływają na skuteczność leczenia RZS

dobra współpraca między pacjentem i lekarzem

wykrywanie, monitorowanie i leczenie schorzeń współistniejących, takich jak m. in.: depresja, fibromialgia (zespół chorobowy charakteryzujący się uogólnionym bólem w układzie ruchu), choroby sercowo-naczyniowe, choroby płuc, cukrzyca

unikanie lub wręcz likwidacja czynników środowiskowych wpływających negatywnie na przebieg choroby takie jak: otyłość, palenie tytoniu, infekcje w obrębie jamy ustnej (parodontoza)

stosowanie diety śródziemnomorskiej jako jedynej o udokumentowanym działaniu przeciwzapalnym

suplementacja witaminy D

stała rehabilitacja.

Trzeba przyjmować zalecone przez lekarza leki. Zwłaszcza że - jak tłumaczy specjalistka - jest światełko w tunelu i wiemy już z całą pewnością, że jeżeli rozpoznamy chorobę stawów wcześnie, jeżeli wcześnie włączymy odpowiednie leczenie to chorzy z RZS będą żyli tak samo długo jak populacja ludzi zdrowych.

- Przy odpowiednim postępowaniu i leczeniu możliwe jest, aby chorzy prowadzili zupełnie normalne życie zarówno osobiste, jak i zawodowe - nawet jeśli jest ono ponadstandardowe. Przykładem niech będzie jedna z moich pacjentek - pani, która tańczy w balecie Opery Narodowej. Jeżeli stawy nie są zbyt zniszczone i kontrolujemy chorobę, nie ogranicza ona chorego w żaden sposób" - zapewnia lekarka.

Jak diagnozuje się RZS

Diagnostyka RZS opiera się na stwierdzeniu bólu i obrzęku (zapalenia) stawów, ich lokalizacji i rodzaju zajętych stawów, czasie trwania zapalenia stawów oraz podwyższonych parametrów laboratoryjnych aktywności choroby takich jak odczyn opadania krwinek (OB) i białka ostrej fazy (CRP), a także obecności autoprzeciwciał występujących w tej chorobie takich jak czynnik reumatoidalny (RF) i przeciwciała przeciwcytrulinowe (anty-CCP, anty-ACPA). Wszystkie te parametry mieszczą się w najnowszych kryteriach diagnostycznych RZS wspólnych dla Europejskiej Ligi Reumatycznej (EULAR) i Amerykańskiego Towarzystwa Reumatologicznego (ACR) z 2010 roku.

Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Reumatoidalne zapalenie stawów często w tandemie z depresją

# data[].attributes.attachment_link.description
Chorujesz na reumatoidalne zapalenie stawów? Masz bliskiego cierpiącego na tę przewlekłą chorobę? Warto wiedzieć, że w parze z RZS często idzie depresja. Można ją leczyć, podobnie jak i RZS. Dzięki właściwej terapii pacjenci mogą żyć całkiem normalnie, a nawet ... tańczyć w balecie Opery Narodowej.

# data[].attributes.headline
Choroby autoimmunologiczne – możesz wyzdrowieć całkowicie

# data[].attributes.subject
Choroby autoimmunologiczne – możesz wyzdrowieć całkowicie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jeśli cierpisz na chorobę autoimmunologiczną (jak Hashimoto, choroba Gravesa-Basedowa, RZS, ZZSK, twardzina, stwardnienie rozsiane, miastenia, celiakia, cukrzyca typu 1, toczeń, łuszczyca, choroba Leśniowskiego-Crohna, sarkoidoza, łysienie plackowate, zespół Sjögrena i kilkadziesiąt innych schorzeń), prawdopodobnie usłyszałeś od swojego specjalisty, że:

1. Twój układ odpornościowy jest nadaktywny i nie funkcjonuje poprawnie, gdyż omyłkowo atakuje i niszczy własne tkanki.

2. Choroby autoimmunologiczne są nieuleczalne i już do końca życia jesteś skazany na leki.

3. To, co jesz, nie ma wpływu na przebieg Twojej choroby czy samopoczucie.

Jednym słowem nie możesz zrobić nic, aby sobie pomóc, a Twoja choroba to wyrok...

Na szczęście najnowsze odkrycia naukowe oraz dowody empiryczne rzucają na choroby autoimmunologiczne zupełnie nowe światło. Okazuje się, że:

nasze ciało wspiera nas w walce z chorobą, a nie atakuje;

nasza choroba jest uleczalna i możemy wyzdrowieć;

jedzenie, które spożywamy, może przyczynić się do polepszenia stanu naszego zdrowia lub jego pogorszenia, dlatego należy zwracać uwagę na to, co spożywamy.

Już samo uwierzenie w to - zmiana przekonań na temat swojego ciała i choroby - może Cię uzdrowić. Zdecydowałam się stworzyć artykuł, który będzie opierał się na najnowszej wiedzy i doniesieniach z badań, aby wyjaśnić nieporozumienia krążące wokół chorób o podłożu autoimmunologicznym, gdyż to właśnie w dużej mierze te nieporozumienia uniemożliwiają chorym zdrowienie.

To obszerny artykuł, bo jest pełny wartości i zapewniam Cię, że wart Twojego czasu. Jeśli przeczytasz do końca, dowiesz się, jak udało mi się wyzdrowieć i jak Ty możesz sobie pomóc.

Wiem, co to znaczy cierpieć

Kiedy zdiagnozowano u mnie Hashimoto i niedoczynność tarczycy, byłam chronicznie zmęczona, miałam problemy ze snem i koncentracją, długie okresy obniżonego nastroju, napadów lęku i poczucia tracenia gruntu pod nogami, nietolerancję na zimno, problemy z termoregulacją, zaburzenia hormonalne, problemy jelitowe, bóle stawów, przesuszoną skórę i wypadające włosy. Czułam się leniwa, nieambitna i bezużyteczna. Nie czułam się sobą. Czułam, jakby coś przejęło nade mną kontrolę, bo sama nie panowałam już nad swoim życiem.

Kiedy przypominam sobie, jak po raz pierwszy powiedziano mi, że moje ciało „zżera" moją i tak już maleńką tarczycę (7-8 ml przy normie 13-18 ml u kobiet), za każdym razem do oczu napływają mi łzy. Nie jestem w stanie wypowiedzieć słowami, jakie to uczucie, gdy ktoś mówi Ci, że Twoje ciało Cię atakuje i zabija...

Dokładnie pamiętam ten obezwładniający strach i bezsilność, które przygniotły moje serce i ugięły kolana. Poczułam, jakby zdradził mnie ktoś bliski. Uwierzyłam, że moje ciało robi mi krzywdę, a ja nawet nie mogę się od niego uwolnić... Gdzie w takiej sytuacji cierpiący człowiek ma znaleźć otuchę i schronienie? Gdzie może poczuć się bezpiecznie, jeśli żyje w przekonaniu, że jego własne ciało, które jest jego domem, go zdradziło? Gdzie ma uciec?

Mam odwagę napisać ten artykuł, bo przyszło mi doświadczyć uzdrowienia po zrozumieniu, że moje ciało nie jest moim wrogiem, lecz przyjacielem. Że ono nigdy mnie nie zawiodło i nigdy nie próbowało skrzywdzić. Przestałam czuć się zdradzona, bo przeczytałam o dowodach na to, że moje ciało walczy o moje zdrowie nieustannie. Od tego momentu zaczęłam mu w tej walce pomagać, całkowicie zmieniając i wywracając do góry nogami swój styl życia. Zaczęłam czuć się coraz lepiej. Zaczęłam wracać do siebie.

Dziś czuję się całkowicie zdrowa. Nie mam już uciążliwych objawów, które towarzyszyły mi kiedyś i które sprawiały, że nie miałam ochoty wstać z łóżka ani czerpać radości z życia. Dziś jestem nową sobą. Podróżuję po całym świecie, prowadzę bloga i własną firmę, piszę książki, spełniam swoje marzenia i chcę, aby każdy uwierzył, że powrót do zdrowia jest możliwy, gdyż...

Choroby autoimmunologiczne - mit 1: nasze ciała atakują same siebie

Do tej pory środowisko medyczne było przekonane, że w chorobach nazywanych autoimmunologicznymi organizm z niewiadomych przyczyn atakuje sam siebie, wytwarzając przeciwciała względem swoich komórek, tkanek, organów, uszkadzając je, siejąc spustoszenie i doprowadzając do samodestrukcji. Czy to nie wydaje się dziwne, że nagle miliony ciał „wariują" i zwracają się przeciwko sobie w świecie, w którym każdy żywy organizm ma zapisane jedno: przeżyć i walczyć o PRZETRWANIE?

To, że ciało z niewiadomych przyczyn atakuje własne tkanki, uważając je za potencjalnie dla siebie szkodliwe, było zaledwie teorią ogłoszoną już w latach 50-tych. 70 lat temu nie mieliśmy ani technologii ani wiedzy, którymi dysponujemy dziś, a mimo to teoria ta nadal jest podtrzymywana.

Najnowsze odkrycia badawcze wskazują, że nasze ciało nie przypuszcza ataku na siebie, lecz na bytujące w naszych ciałach patogeny. Badania pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że przyczyną wielu chorób o podłożu autoimmunologicznym, jak również nowotworowym, jest wirus Epsteina-Barr (Epstein-Barr Virus, EBV).

Obecnie szacuje się, że 90 - 98% ludzkości jest zakażonych EBV. Można się nim zarazić poprzez ślinę, drogą kropelkową, płciową lub poprzez krew. Istnieje bardzo wiele rodzajów wirusa (od mniej do bardzo agresywnych form), dlatego zakażenie u każdego może przebiegać w różny sposób. Wirus ten jest jednak bardzo sprytny i trudny do wykrycia. Potrafi bytować w komórkach nosiciela uśpiony przez wiele lat, czekając na moment osłabienia organizmu, aby zaatakować, namnożyć się i przejąć kontrolę nad żywicielem.

Pomimo 55 lat badań nad wirusem, nasza wiedza na jego temat jest nikła. Stąd nie dziwi fakt, że długo nie potrafiono powiązać wirusa z chorobami autoimmunologicznymi. To jest brakujące ogniwo, które pozwala zrozumieć, że nasze ciała nie tylko nie zwariowały, ale że dokładnie wiedzą, co robią. Nie tworzą przeciwciał niszczących zdrowe komórki, lecz wysyłają przeciwciała do komórek zainfekowanych przez wirusy i bakterie (z chorobami autoimmunologicznymi łączy się również Helicobacter pylori, Mycoplasma pneumonia oraz Yersinia enterocolitica), aby je unieszkodliwić i uratować nas.

W 2015 roku opublikowano w Polsce badania, które wykazały obecność EBV w tarczycy aż u 80% osób z Hashimoto i 62,5% osób z chorobą Gravesa-Basedowa. W grupie kontrolnej nie wykazano obecności wirusa w tarczycy, co wskazuje na wysoką korelację (powiązanie) między zakażeniem wirusem i zachorowalnością na choroby autoagresywne.

W 2017 roku na łamach „Nature Genetics" opublikowano badania, które dowodzą, że białko EBNA2 (pochodzące od EBV) może być istotnie powiązane z zapadaniem na choroby autoimmunologiczne, takie, jak toczeń rumieniowaty układowy, stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, choroba zapalna jelit, celiakia i cukrzyca typu 1.

Za walkę z wirusem Epsteina-Barr odpowiadają komórki immunologiczne o nazwie CD8+T. Niedobór tych komórek jest wspólną cechą większości (jeśli nie wszystkich) chorób autoimmunizacyjnych. Poziom tych komórek zmniejsza się wraz z wiekiem, jest niższy u osób z niedoborami witaminy D i u kobiet (70-80% osób cierpiących na choroby autoagresywne to kobiety).

Wiele wskazuje na to, że EBV jest powiązane z chorobami autoimmunologicznymi, lecz zostanie uznany za ich przyczynę dopiero wtedy, kiedy uda się za pomocą odpowiedniego leczenia usunąć wirusa, co doprowadzi do ustąpienia choroby. W związku z tym, że nie istnieje żadna szczepionka ani skuteczny i bezpieczny lek, oficjalne uznanie EBV za przyczynę chorób jest niemożliwe, dlatego nadal teoria o tym, że ciało atakuje siebie, a nie patogeny, będzie podtrzymywana. Nie oznacza to jednak, by czekać z założonymi rękami, aż nauka to potwierdzi. Powinniśmy działać już teraz, aby świat nauki zobaczył, co jest możliwe.

Etapy rozwoju wirusa (wciąż po części domniemane z racji niewystarczającej wiedzy o EBV):
Faza I:
Namnażanie się wirusa w krwiobiegu, gdzie może przemieszczać się uśpiony przez lata i pozostawać gotowy do ataku, kiedy tylko dojdzie do osłabienia organizmu (na skutek traumatycznego zdarzenia, ciąży, poważnego wypadku, etc.). Wydzielane w takich sytuacjach hormony stresu osłabiają układ odpornościowy i są dla EBV sygnałem do ataku.
Faza II:
Uaktywniony wirus zasiedla się w konkretnych organach i może powodować mononukleozę. Objawy mogą być ostre (jak powiększona śledziona, wątroba, węzły chłonne, gorączka, bóle mięśniowo-stawowe), ale mogą sprowadzać się do lekkiego drapania w gardle lub zmęczenia, dlatego możemy nie być nawet świadomi choroby. W tej fazie wirus jest najbardziej zakaźny.

Faza III:

Zagnieździwszy się w naszych organach, wirus przechodzi znów w stan uśpienia. Tu jest niewykrywalny dla jakichkolwiek testów z krwi. W odpowiedzi nasz układ odpornościowy wycisza się, a stan zapalny mija. Wtedy lekarze sądzą, że zagrożenie minęło, mononukleoza zażegnana, a my jesteśmy wyleczeni. Tymczasem EBV dopiero przygotowuje się do ataku.
Faza IV:
Po okresie uśpienia wirus reaktywuje się ze wzmożoną siłą, kieruje się w górę i może zagnieżdżać w tkankach tarczycy, gdzie zaburza wydzielanie hormonów, funkcjonowanie układu endokrynnego i homeostazę organizmu. Nadnercza wydzielają adrenalinę, aby zrekompensować zaburzenia i doenergetyzować ciało. Osłabiona w drugiej fazie pozostałymi w niej wirusami i neurotoksynami wątroba radzi sobie coraz gorzej, w skutek czego możemy przybierać na wadze lub mieć trudności z utratą zbędnych kilogramów.

Pojawiające się cysty i guzki na tarczycy mogą być efektem prób ochrony tarczycy od wirusa za pomocą wapnia.

Kiedy EBV przypuszcza atak na układ nerwowy, objawia się to bólami mięśni i stawów, mrowieniem lub odrętwieniem stóp oraz rąk, zawrotami głowy, migrenami, kołataniem serca, dzwonieniem/szumieniem w uszach, napadami lęku, ściskiem i bólami w klatce piersiowej, bezsennością czy niespokojnym snem. U osób z takimi objawami diagnozuje się zespół przewlekłego zmęczenia, fibromialgię, reumatoidalne zapalenie stawów czy stwardnienie rozsiane. Wirus może atakować również skórę.

Kiedy EBV zaczyna niszczyć tkanki, następuje silna reakcja układu immunologicznego - w naszym ciele pojawiają się stan zapalny. Rozpoczęta zostaje produkcja przeciwciał mających na celu wykryć i zniszczyć wirusa znajdującego się na tkankach lub w organach. Często mówi się o współwystępowaniu chorób autoimmunologicznych, bo większość z nich wiąże się z zakażeniem EBV.

Testy laboratoryjne na wykrycie EBV

Niestety dotychczas nie wynaleziono testów, które skutecznie badałyby obecność aktywnych komórek EBV w kolejnych stadiach rozwoju (czyli po mononukleozie, która czasem przebiega bezobjawowo, przez co nie jesteśmy świadomi problemu). Wirus zagnieżdża się w organach, więc testy z krwi go nie wykażą, a innych testów na wykrycie EBV na razie brak.

Kilka lat temu na zlecenie dietetyka wykonałam testy na obecność przeciwciał, z których wynika jedynie, że miałam w przeszłości kontakt z wirusem, o czym wiedziałam. Przechodziłam mononukleozę w dzieciństwie - ostry przebieg: powiększona wątroba, śledziona, węzły chłonne. Trafiłam do szpitala. W związku z wysoką liczbą białych krwinek i niską czerwonych podejrzewano białaczkę. Na szczęście dalsze badania ją wykluczyły i wskazały na zakażenie EBV.

Obecnie odradza się jednak wykonywać badania laboratoryjne. Dlaczego? Po pierwsze są drogie. Po drugie nie są wystarczająco czułe, a więc niedokładne - wynik negatywny nie oznacza braku zakażenia wirusem. Oznacza tylko tyle, że testy go nie wykryły. Prawdopodobieństwo, że jesteś zakażony wirusem jest bardzo wysokie (90-98%). Dlatego zamiast wydawać pieniądze na badania o naprawdę niskiej trafności, lepiej je spożytkować na właściwe jedzenie, suplementację, zbalansowany tryb życia i edukację.

Twoje ciało Cię nie niszczy, ani nie atakuje własnych tkanek. To jedno z największych nieporozumień naszych czasów. Wspaniałą informacją jest to, że możesz być zdrowy i żyć, jak kiedyś. Najważniejsze, że już wiesz, że Twoje ciało jest Twoim sprzymierzeńcem i łącząc swoje siły, możecie pokonać chorobę. W dalszej części artykułu piszę, jak to zrobić.

Choroby autoimmunologiczne - mit 2: choroby autoimmunologiczne są nieuleczalne

Oficjalnie uważa się, że chorób autoimmunologicznych nie można wyleczyć, a jedynie w sprzyjających warunkach wprowadzić w stan remisji (tj. uśpienia, braku objawów).

Jak może być inaczej, skoro dzisiejsze „leczenie" chorób autoimmunologicznych polega na maskowaniu objawów, a nie leczeniu źródła choroby. Zagłuszamy krzyczące o pomoc ciała środkami przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi (w tym lekami biologicznymi), hormonami (w tym sterydami). Jak możemy mówić o WYLECZENIU, skoro nie LECZYMY...

Przykładowo niektórzy pacjenci z Hashimoto wierzą, że przyjmując sztuczne hormony, leczą tarczycę, podczas gdy tak naprawdę zastępują jedynie hormony, których tarczyca nie jest w stanie już wytworzyć. Sama tarczyca nie jest uzdrawiana, dlatego, pomimo przyjmowania hormonów, choroba może postępować, a objawy mogą stać się coraz bardziej uciążliwe.

Nie rozumiem, jak w świecie, w którym tyle jeszcze nie wiemy i nie rozumiemy, można powiedzieć komukolwiek: „Twoja choroba jest nieuleczalna, nigdy nie będziesz zdrowym człowiekiem". Żaden specjalista nie ma prawa tak powiedzieć, bo po pierwsze NIE MOŻE tego wiedzieć, a po drugie odbiera pacjentowi całą nadzieję, która jest źródłem siły potrzebnej do zdrowienia.

Specjaliści nie patrzą na pacjenta, jako na całość. Nie widzą człowieka, jego stanu psychicznego oraz całkowitego stanu organizmu, a jedynie chorą tarczycę, wątrobę, skórę. Jak w układzie połączonym, gdzie dosłownie jeden narząd zależy od drugiego, można sztucznie wydzielać i próbować leczyć coś w oderwaniu od reszty? Jeśli oddziałujemy na jeden narząd, odczuje to całe ciało. Stąd często doświadczamy tylu skutków ubocznych przy farmakoterapii, gdzie lecząc konkretną jednostkę chorobową, zaburzamy pracę innych narządów. Jak w takiej rzeczywistości możemy zostać wyleczeni z czegokolwiek?

Kolejna kwestia - jak można uleczyć coś, czego się nie rozumie? Skoro medycyna nie uznaje EBV za przyczynę chorób autoimmunologicznych, jak skutecznie może je leczyć, nie biorąc pod uwagę wirusa?

Na szczęście coraz więcej badaczy zgłębia temat chorób autoimmunologicznych i kojarzy ich występowanie z różnego rodzaju wirusami i bakteriami. Pojawiają się też już pierwsze naukowe przesłanki na to, że można cofnąć chorobę i powrócić całkowicie do zdrowia.

Badaniom poddano człowieka o nazwisku Wim Hof (zwanego również „człowiekiem lodu"). Eksperymenty udowodniły, że dzięki technikom relaksacyjnym, oddechowym oraz ekspozycji na zimno, człowiek ten był w stanie kontrolować reakcje współczulnego układu nerwowego i nerwu błędnego (które według powszechnej wiedzy pozostają poza świadomą kontrolą człowieka) oraz redukować stan zapalny w organizmie. Na początku stwierdzono, że Wim, który pobijał rekordy Guinessa w kąpielach w lodowatej wodzie i wszedł na Kilimandżaro w samych szortach, jest wyjątkowy. Wim udowodnił jednak, że tak nie jest i przeszkolił grupę osób, które dzięki jego metodom również były w stanie wpływać na działanie układu nerwowego oraz odpornościowego. Potwierdziły to badania.

Na kanale YT Wima można obejrzeć (niestety tylko w j. holenderskim z angielskimi napisami lub w j. angielskim) wywiady poświadczające skuteczność jego technik przez ludzi, którzy cierpieli między innymi na stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów, fibromialgię, a nawet boreliozę i dzięki technikom Wima wyszli z choroby.

Choroby autoimmunologiczne - mit 3: to, co jemy, nie ma wpływu na przebieg choroby

Dr Dean Ornish, znany na całym świecie lekarz, badacz i profesor medycyny Uniwersytetu Kalifornijskiego poświęcił swoje życie prowadzeniu badań klinicznych na szeroką skalę i od lat udowadnia, jak mocno jedzenie i styl życia wpływają na stan zdrowia i ryzyko wystąpienia chorób. Dokonał rewolucji, udowadniając, że choroby nowotworowe czy sercowe mogą zostać odwrócone dzięki odpowiedniej diecie i zbalansowanemu życiu, co do tej pory uważano za niemożliwe.

Dr Elizabeth Blackburn, biolog molekularna, badaczka i laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny udowodniła, że dieta i styl życia mają wpływ na żywotność komórek i długowieczność.

Do dziś jednak medycyna w ogóle lub w niewielkim stopniu bierze pod uwagę fakt, że jedzenie może być naszym lekarstwem lub trucizną, o czym świadczy liczba godzin poświęconych zagadnieniom diety na studiach medycznych, która jest bliska lub równa zeru.

Nie jest moim celem udowadniać, że medycyna jest złem tego świata. Uważam, że jej rozwój przyczynił się do lepszego stanu zdrowia i życia wielu ludzi. Znam wspaniałych lekarzy i specjalistów.

Niemniej, uznawanie stanowiska medycyny nowoczesnej (o tym, że ciało siebie niszczy, uleczenie jest niemożliwe, a jedzenie jest obojętne dla zdrowia) za jedyne i słuszne może uniemożliwiać zdrowienie, dlatego zależy mi na tym, abyśmy mieli odwagę kwestionować to, co mówią osoby uznawane za autorytety w dziedzinie medycyny i leczenia chorób.

Ale wróćmy do sedna. Odpowiednia dieta oraz zbalansowany tryb życia odgrywają ogromną rolę w procesie zdrowienia. Miliony osób są tego przykładami, w tym również ja.

Badania wskazują, że dobrze przy chorobach autoimmunologicznych oraz walce z wirusem może sprawdzić się protokół autoimmunologiczny (AIP). Protokół autoimmunologiczny to nie tylko dieta, ale strategia łącząca gęsty odżywczo i antyzapalny jadłospis ze zbalansowanym stylem życia. Wiele wskazuje na to, że znacząco pomaga ona łagodzić objawy, zmniejszać stan zapalny, a nawet zatrzymywać lub cofać skutki choroby.

W związku z tym, że AIP jest młodym podejściem i wciąż mało popularnym w Polsce, na początku nie miałam gotowych rozwiązań, pomysłów, nie wiedziałam, skąd mogę czerpać dietetyczne inspiracje. Popełniałam błędy, które mnie zrażały i stresowały. Dlatego stworzyłam materiał, który jest bardzo pomocny i pozwoli przetrwać trudne początki. To e-book, w którym zawarłam nie tylko kluczowe informacje na temat protokołu autoimmunologicznego, ale również smaczne roślinne przepisy, które ułatwią czas diety. Sprawdź spis treści i otrzymaj 3 darmowe przepisy >>

Więcej o tym, czym jest protokół autoimmunologiczny, przeczytasz tutaj.

Moje darmowe przepisy zgodne z protokołem (również mięsne) możesz sprawdzić tutaj. Jako, że nie wszyscy lubią mięso lub mają szansę pozyskać go ze sprawdzonego źródła, postanowiłam, że mój e-book będzie w 100% roślinny. Co nie oznacza, że nie można dodawać do dań mięsa. Warto wiedzieć, że mięso powinno być ekologiczne lub ze sprawdzonego źródła, pochodzić od zwierzęcia karmionego trawą lub naturalną paszą. Mięso pochodzące z hodowli przemysłowej jest często bardzo złej jakości, pełne antybiotyków, hormonów wzrostu, stresu, karmione paszą modyfikowaną genetycznie, co może jedynie zwiększyć stan zapalny w organizmie, zamiast go łagodzić.

W związku z tym, że nie ma obecnie skutecznego i bezpiecznego leku na EBV, do walki z wirusem zaleca się stosowanie takich substancji, jak:

kwasy tłuszczowe zawarte w oleju kokosowym

kwas glicyryzynowy (aktywny komponent korzenia lukrecji)

kwercetyna

koenzym Q10

kurkumina (ekstrakt z kurkumy)

selen i cynk

jod

magnez

witaminy z grupy B oraz witamina C, D i E

kwasy omega 3

lizyna

grzyby Reishi

w niektórych przypadkach leki na receptę: Valtrex/Valaciclovir i Haviran

niektóre źródła podają srebro koloidalne, ale trzeba wiedzieć, które srebro i w jakich ilościach.

Szczególnie przy EBV zaleca się spożywanie takich roślin, jak:

dzikie (leśne, czarne) jagody - mogą być mrożone

seler naciowy (zwłaszcza sok)

kiełki

świeża kolendra

czosnek

szparagi

imbir

kurkuma

rzodkiewka

jarmuż

pietruszka

sałata masłowa

szpinak

nasiona konopi (niedozwolone na AIP)

orzechy brazylijskie (niedozwolone na AIP)

maliny

karczoch

granat

słodki ziemniak (batat)

ogórek

fenkuł

żurawina

herbaty ziołowe (z mięty pieprzowej, melisy, rumianku, lawendy, mniszka, pokrzywy).

Niezależnie od podejścia dietetycznego, bezwzględnie zaleca się unikać:

nabiału, zwłaszcza tego przetworzonego i pasteryzowanego - jeśli mamy dostęp do ekologicznego nabiału od zwierząt karmionych trawą (szczególnie owczego czy koziego), raz na czas możemy sobie na niego pozwolić, choć na początku warto wyłączyć go całkowicie;

glutenu, szczególnie pochodzącego z pszenicy;

soi i kukurydzy modyfikowanych genetycznie (czyli z upraw nieekologicznych);

alkoholu;

cukru rafinowanego i sztucznie wytworzonego;

kofeiny;

tytoniu;

żywności wysoko przetworzonej i zawierającej chemiczne dodatki.

Należy uważać na produkty z dużą ilością argininy, jak np.:

orzeszki ziemne

żelatyna

czekolada

odżywki proteinowe oraz napoje zawierające argininę

owies

sezam

pestki dyni.

Choroby autoimmunologiczne - styl życia jest najważniejszy

Pamiętaj, że prawie cała populacja jest zarażona EBV, ale nie wszyscy mają trudne objawy. Zależy to oczywiście od rodzaju wirusa, ale prawda jest taka, że w ciele każdego z nas jest mnóstwo niekorzystnych mikroorganizmów, które mimo wszystko nie przejmują nad nami kontroli. To dlatego, że w zdrowym i silnym ciele wirusy i inne patogeny nie mogą się namnażać i rozwijać. Zdrowy organizm nie stwarza im do tego sposobności.

Nie bój się więc EBV, bo strach i hormony stresu osłabiają ciało. Poczuj lepiej, że masz nad nim moc, choćby przez sam fakt, że wiesz, iż to on jest sprawcą choroby i możesz codziennie robić bardzo wiele, aby zyskać nad nim przewagę.

Wspaniałą informacją jest to, że możesz walczyć z nim w naturalny sposób. To wymaga wielkiego zaangażowania i codziennej troski o siebie, co Twoi bliscy będą musieli zaakceptować, jeśli chcą, abyś cieszył się zdrowiem. Ich wsparcie jest ważne, więc poproś o nie. Badania jasno pokazują, że lepsze relacje z bliskimi i psychiczne wsparcie pomagają szybciej dochodzić do zdrowia.

Ogranicz stres

Tak naprawdę można by pokusić się o stwierdzenie, że to nie EBV jest przyczyną epidemii chorób autoimmunologicznych, a stres. Kiedy organizm jest zestresowany, podupada na zdrowiu, a wtedy wszelkie mikroorganizmy mogą rozrastać się w naszym ciele znacznie łatwiej.

Specjaliści alarmują, że stres jest odpowiedzialny za 95% schorzeń. Dlaczego? Przede wszystkim zaburza gospodarkę hormonalną i wprowadza organizm w stan zapalny, osłabia działanie układu odpornościowego i odziera człowieka z energii, a wtedy łatwiej o infekcje i choroby.

Dzisiejszy stres nie ma nic wspólnego z naturalnymi odruchami, w jakie wyposażyła nas natura. Kiedyś reakcja stresowa organizmu była krótka - kiedy mijało zagrożenie, mijał stres. Dziś stres jest chroniczny. Martwimy się i boimy wszystkiego dookoła - boimy się o siebie, o innych ludzi, boimy się świata, życia... Ten chroniczny stres wywołuje chorobę, a potem choroba wywołuje w nas jeszcze większy stres - koło się zamyka.

Nasze ciało zostało zaprojektowane tak, aby mogło leczyć się samo. Kiedy jednak żyjemy na co dzień w stresie, nasze ciało nie leczy się tak, jak powinno, gdyż odbiera sygnał, że to, co dzieje się na zewnątrz jest ważniejsze niż to, co wewnątrz. Bo jeśli goni nas tygrys, to po co leczyć tarczycę, stawy czy skórę? Jeśli tygrys nas zje, nic z tych rzeczy nie będzie potrzebne, dlatego organizm skupia się na przetrwaniu. Problem w tym, że naszym tygrysem dzisiaj jest praca, dom, opinie innych ludzi i wiele innych rzeczy, które nie powinny powodować stresu, bo w większości nie są realnym zagrożeniem. Efekt? Organizm nie ma siły na samoleczenie, bo przeznacza ją na obronę przed nieracjonalnym zagrożeniem...

Dlatego musimy uczynić spokój priorytetem i zrobić to na poważnie. To nie jest opcja, to warunek konieczny, by wyzdrowieć i by ciało zajęło się leczeniem tego, co naprawdę ważne. Ja dla zdrowia rzuciłam wyniszczającą mnie pracę, przestałam spotykać się z toksycznymi ludźmi, zmieniłam całkowicie sposób odżywiania, pozbyłam się chemii ze swojego życia, zaczęłam dbać o swoją psychiczną równowagę, a dodatkowo zaprzestałam intensywnych treningów. Nie jestem w stanie wystarczająco podkreślić, jak bardzo te zmiany mnie uzdrowiły i poprawiły jakość mojego życia.

Śpij

Czy to przypadek, że człowiek przesypia 1/3 życia? Absolutnie nie! Sen jest krytyczny dla zdrowia - to głęboka regeneracja, naprawa i leczenie ciała, oczyszczanie komórek (również mózgowych) z toksyn, rozwój nowych komórek, gromadzenie energii potrzebnej na co dzień. Badania potwierdzają, że brak wystarczającej ilości snu może prowadzić do depresji, otyłości, cukrzycy, chorób serca, chorób autoimmunologicznych oraz szybszej śmierci.

Odmawiać sobie snu oznacza odmawiać sobie leczenia. Osoby ze schorzeniami autoimmunologicznymi czasem potrzebują 9-12 godzin snu w trakcie procesu zdrowienia i nie ma w tym niczego niepokojącego.

Zostaliśmy tak zaprojektowani, aby spać i leczyć się w nocy, a działać w ciągu dnia. Uczyń więc sen swoim priorytetem, a zobaczysz, jak zmieni się Twoje życie. Jeśli bagatelizujesz i zaniedbujesz sen, powrót do zdrowia naprawdę może okazać się dla Ciebie niemożliwy.

Zadbaj o siebie i swoje potrzeby

Co to oznacza? Zrozumienie, że nie jesteśmy tylko naszym ciałem. Oprócz zadbania o zdrowy jadłospis i sen potrzebujemy zadbać też o swoje wnętrze. Jeśli codziennie siebie krytykujesz, obwiniasz, spychasz na drugi plan, nie chcesz być sobą, a kimś innym, zamartwiasz się, wracasz pamięcią do przeszłych zdarzeń i nie potrafisz wybaczyć sobie lub innym, naprawdę sądzisz, że możesz być zdrowym człowiekiem? Nauka mówi jasno, że nie.

Wszystkie te negatywne myśli oraz stany emocjonalne niszczą nasze zdrowie, gdyż pod ich wpływem dochodzi do wydzielania niekorzystnych substancji chemicznych w ciele (w tym kortyzolu i adrenaliny).

Z kolei pozytywne myśli i emocje (jak radość, wdzięczność, miłość, inspiracja) powodują wytwarzanie około 1300 substancji chemicznych, które leczą i odbudowują system odpornościowy. Dlatego potrzebujemy umysłowego i emocjonalnego oczyszczenia. Choroba ciała to informacja, że cierpisz w środku. To sygnał, abyś w końcu zajął się sobą i zaczął siebie szanować! Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak ja zaczęłam dbać o siebie, przeczytaj ten artykuł.

Stosunkowo łatwo jest przyjąć nam, że stres wywołuje w nas choroby. Jednak mało kto wierzy, że zadbanie o siebie (pokochanie siebie prawdziwie) może nas z nich wyleczyć. A szkoda, bo najczęściej tak właśnie jest. Nie możesz uleczyć swojego ciała, jeśli ciągle dobijasz samego siebie myślami o tym, że jesteś głupi, brzydki, zły, rozczarowujący, niewystarczający.

Nikt z nas świadomie nie chce chorować, ale paradoksalnie wielu z nas doprowadza siebie do choroby podświadomie i pozostaje w niej, gdyż żyje w przekonaniu, że na nią zasłużyło lub w głębi duszy czują, że nie zasługują, aby żyć.

Zaakceptować siebie oznacza dać sobie zgodę na zdrowie i życie...

Przestań jeść, zacznij się odżywiać

Dobrze dostosowana i odżywcza dieta potrafi wspomóc organizm, a w najgorszym wypadku nie szkodzić i nie obciążać go w chorobie, co już ma ogromne znaczenie! Samo odżywianie jednak nie zadziała, jeśli nie usuniesz źródeł stresu, nie zaczniesz się wysypiać, nie zmienisz negatywnego sposobu myślenia o sobie i nie zaopiekujesz się sobą.

Zastosuj naturalną dietę zgodną z protokołem autoimmunologicznym lub inną dietę polecaną przy Twoim schorzeniu i włącz substancje niszczące EBV. Upewnij się, że wyłączyłeś z jadłospisu szkodzące Ci produkty, produkty przetworzone i że każdego dnia zjadasz dużo odżywczego pokarmu (pochodzącego z ziemi, zwłaszcza warzyw i owoców - jeśli możliwe, surowych).

Ogranicz chemię

Chemia nie znajduje się tylko w jedzeniu. Znajduje się w środkach czystości, których używamy i które wdychamy na co dzień (proszki do prania, płyny zmiękczające, płyny do mycia różnych powierzchni, żele do toalety, płyn do naczyń i zmywarek, które zjadamy), a przede wszystkim w kosmetykach, których codziennie używamy. Nasza skóra jest największym organem wchłaniającym. Są tacy, którzy uważają, że jeśli coś nie nadaje się do jedzenia, nie nadaje się do nakładania na skórę. Ja myję ciało samą wodą (do rąk używam naturalnego mydła Aleppo), a włosy sodą oczyszczoną i solą morską. Kosmetyki i środki sprzątające robię sama lub kupuję ekologiczne. Piorę w orzechach piorących i olejkach eterycznych.

Pijąc wodę z butelek, tygodniowo wchłaniamy 5 g mikroplastiku, co odpowiada wadze karty kredytowej! Szklane butelki lub filtry pod zlew będą lepszą inwestycją.

Największym problemem przy chorobach autoimmunologicznych jest nie tylko wysoki poziom kortyzolu (hormonu stresu), ale również wysoki stosunek estrogenu do progesteronu. Jeśli jesteś kobietą zażywającą środki antykoncepcyjne, które są czystym estrogenem, lepiej, abyś je odrzuciła. Używałam tabletek, potem krążków jakieś 10 lat. Wiem, że to wygodne. Daję Ci słowo, że to również niezdrowe.

Wróć do natury

Słońce od zawsze warunkowało życie na Ziemi. Dziś chowamy się przed nim w budynkach, smarujemy kancerogennymi filtrami, nosimy okulary przeciwsłoneczne zaburzające dopływ światła do narządu wzroku, zamiast korzystać ze słońca mądrze. A wystarczy nie smażyć się na kotleta i nie doprowadzić do poparzenia, bo to właśnie oparzenia słoneczne zwiększają szansę na raka skóry, a nie samo słońce.

Słońce to życie, promienie słońca regulują nasz dobowy rytm, ciśnienie krwi, metabolizm, mineralizację kości, wzmacniają układ odpornościowy. Promieniowanie UV przedostaje się przez skórę do krwioobiegu, dezynfekując i oczyszczając naszą krew.

Zieleń nas uspokaja, chodzenie boso po trawie i przytulanie się do drzew obniża poziom kortyzolu. Świeże powietrze i oddychanie dodaje energii i relaksuje. Kąpiele w żywej wodzie, zwłaszcza morskiej/słonej, są zbawienne dla naszego zdrowia, uzupełniają niezbędne składniki mineralne i regenerują skórę, gasząc stany zapalne.

Dla ciała również najlepszy jest naturalny ruch. Zbytnie fizyczne obciążanie chorego organizmu wcale nie dodaje mu zdrowia, a zalewa większą ilością hormonów stresu, które jeszcze bardziej go wyniszczają. Ruch jest ważny, bo nasze ciało zostało do niego stworzone, lecz powinien być umiarkowany, więc zamień siłownię na spacery na świeżym powietrzu, jogę, rower i inne aktywności o średniej intensywności.

Wprowadzaj zmiany stopniowo

Nie jest łatwo wprowadzić wszystko, o czym wspominam, na raz. Nie możemy wziąć na siebie za dużo, zwłaszcza w chorobie, bo to nas przytłoczy. Wystarczy mały krok po kroku i zauważanie najmniejszej poprawy. Postarajmy się też doceniać siebie i życie, które mamy, kochać swoje ciało, któremu tyle zawdzięczamy, uspokoić umysł, który jest wciąż w stresie, zmienić myślenie o sobie i świecie.

To właśnie dzięki tym wszystkim zmianom, które zostały tu opisane, dziś czuję, że powróciłam do siebie i wiem, że jest to możliwe dla każdego. Wymaga tylko jednego - zaangażowania. Bo...

Zdrowie jest warte każdego wysiłku, bo tylko wtedy potrafimy prawdziwie cieszyć się życiem. Tylko wtedy mamy energię i siłę, aby stawiać czoło codziennym wyzwaniom, odpowiednio zadbać o naszych bliskich, uwalniać swój potencjał i dawać z siebie to, co najlepsze. W mojej przestrzeni znajdziesz mnóstwo informacji, które pozwoliły mi odzyskać zdrowie i życie. Wiele na temat wewnętrznego rozwoju znajdziesz w zakładce Świadome Życie.

Twoje ciało wie, co robi - możesz wyzdrowieć

Nie napisałam tego artykułu, żeby nastraszyć Cię wirusem, ani przytłoczyć szeregiem zmian w stylu życia. Napisałam go, żeby wlać w Ciebie nadzieję. Żeby uwolnić Cię od ciężaru przekonania, że Twoje ciało Cię zdradziło, a Twoja choroba to wyrok. Twoje ciało z całych swoich sił pragnie żyć dla Ciebie. Twoja choroba może wejść w stan remisji (braku objawów) lub nawet zostać wyleczona. Choroba to nic innego, jak wyjście ze stanu normy i równowagi, do której zawsze możemy powrócić.

Jedyne, co musisz zrobić, to ułatwić Twojemu ciału proces samoleczenia i obrony, ale musisz zrobić to na poważnie. Nie bagatelizować żadnego z punktów wymienionych w tym artykule, zwłaszcza redukcji stresu i snu! Możliwości naszego ciała do samoleczenia są ogromne i historia zna wiele nadzwyczajnych przypadków takich uleczeń.

Komórki naszego ciała wymieniają się codziennie. W przeciągu 2-7 lat jesteśmy fizycznie całkowicie nowymi ludźmi, dlatego wyjście z choroby jest możliwe dla każdego.

Wierzę, że żyjemy w rzeczywistości, która została zaprojektowana tak, abyśmy sobie poradzili. Nasze ciało potrafi leczyć i goić się samo. Wspiera nas w tym również natura, słońce, woda, wszelkie rośliny, zioła.

Dlatego nasza współpraca z ciałem i zaangażowanie są tu najważniejsze. Zdrowie powinno być zawsze naszym priorytetem, dlatego, że kiedy chorujemy, nic nas nie cieszy.

Nie wierzę w to, że nasze ciało zachowuje się, jak Kamikaze, atakując samo siebie, ani w nieuleczalną naturę chorób autoimmunologicznych, ale wierzę w realne objawy cierpiących ludzi, którzy są nazywani leniwymi, oskarżani o to, że udają chorobę lub są odsyłani do psychiatry. Współczuję ludziom, którzy dali sobie wmówić, że nie ma dla nich nadziei i że już na zawsze pozostaną chorzy. Kiedy czytam od Was takie wiadomości, jak te poniżej, pęka mi serce:

Właśnie to jest moją motywacją. Chcę zrobić wszystko, co możliwe, aby cierpiący ludzie, którzy pozostają bez odpowiedzi, otrzymali informacje i odzyskali nadzieję.

Twoje ciało Cię nie atakuje, nie jesteś chory psychicznie, leniwy, nie wymyślasz sobie choroby, Twoje symptomy i Twoje cierpienie są realne... Tak samo, jak realne jest to, że możesz wyzdrowieć!

My i nasze ciało to jedno - oboje mamy wspólny cel: przezwyciężyć chorobę.

Nasze ciała kochają nas bezwarunkowo, codziennie pracując na pełnych obrotach, żeby dawać nam największy możliwy komfort w codziennym życiu (więcej o tym, jak cudowne są nasze ciała, przeczytasz tutaj). Zostały zaprojektowane tak, aby nas chronić. Codziennie dbają o dotlenianie nas, ciągłe oczyszczanie, przepływ substancji odżywczych do komórek, umożliwiają nam codzienne funkcjonowanie, poruszanie się, trawienie, zmysłowe odbieranie rzeczywistości, wszelkie funkcje poznawcze. One zostały stworzone do ułatwiania nam życia i doświadczania go w pełni. Zdrowie to nasze prawo od urodzenia i każda żywa istota na tej ziemi chce żyć, a nie umierać.

Nasz organizm jest znacznie inteligentniejszy, niż myśli dzisiejsza medycyna. Tak, jak nikt nie musiał uczyć naszego serca, jak pompować i filtrować krew, ani żołądka, jakich enzymów użyć do trawienia różnych pokarmów, tak nikt nie musiał uczyć naszego układu odpornościowego, jak walczyć z zagrożeniem. On doskonale wie, co robić, aby przeciwdziałać chorobie. Naszą rolę jest mu pomóc, a nie przeszkadzać.

Zaufaj więc swojemu ciału, uwierz w jego moc samoleczenia, wesprzyj je w tym poprzez:

zmianę stylu życia (przede wszystkim redukcję stresu i sen);

naturalny i odpowiedni pokarm;

umiarkowaną i zbliżoną do naturalnej aktywność fizyczną;

utrzymywanie wartościowych relacji z innymi i samym sobą;

codzienną praktykę wdzięczności, otaczanie się pozytywnymi myślami, emocjami i doświadczeniami;

znalezienie równowagi i czasu dla siebie;

edukację na temat świadomego życia.

Zaangażuj się w tę podróż. Zrób wszystko, co w Twojej mocy, aby czuć się lepiej każdego dnia. Pokochaj swoje ciało tak mocno, jak ono kocha Ciebie. Wtedy osiągniesz z nim jedność, która doprowadzi Cię do zdrowia.

Życzę Ci tego z całego serca.

P.S. Zgodnie z prawem moim obowiązkiem jest Cię poinformować, że wszystkie moje publikacje na blogu są osobistymi opiniami oraz doświadczeniami i należy je traktować informacyjnie. Nie mogą one zastąpić porady specjalisty.

Źródła:

1. Niller, Hans Helmut; Wolf, Hans; Minarovits, Janos (2008): Regulation and dysregulation of Epstein-Barr virus latency: implications for the development of autoimmune diseases. In: Autoimmunity 41 (4), p. 298-328.

2. Janegova, Andrea; Janega, Pavol; Rychly, Boris; Kuracinova, Kristina; Babal, Pavel (2015): The role of Epstein-Barr in the development of autoimmune thyroid diseases. In: Endokrynologia Polska 66 (2), pp. 132-136.

3. Taylor, Graham S.; Long, Heather M.; Brooks, Jill M.; Rickinson, Alan B.; Hislop, Andrew D. (2015): The immunology of Epstein-Barr virus-induced disease. In: Annual review of immunology 33, pp. 787-821.

4. Asherio, Alberto; Munger, Kassandra L. (2015): EBV and Autoimmunity. In: Current topics in microbiology and immunology 390 (Pt 1), S. 365-385.

5. Croia, Cristina; Serafini, Barbara; Bombardieri, Michele; Kelly, Stephen; Humby, Frances; Severa, Martina et al. (2013): Epstein-Barr virus persistence and infection of autoreactive plasma cells in synovial lymphoid structures in rheumatoid arthritis. In: Annals of the rheumatic diseases 72 (9), pp. 1559-1568.

6. Draborg, Anette Holck; Duus, Karen; Houen, Gunnar (2013): Epstein-Barr Virus in Systemic Autoimmune Diseases . In: Clinical and Developmental Immunology.

7. Han, L .; Zhang, Y .; Wang, Q .; Xin, M .; Yang, K .; Lei, K .; Sun, M. (2018): Epstein-Barr virus infection and type I interferon signature in patients with systemic lupus erythematosus. In: Lupus, 961203317753069.

8. Gonzalez, Delia Almeida; Diaz, Buenaventura Brito; Rodriguez Perez, Maria del Cristo; Hernandez, Ana Gonzalez; Chico, B. Nicolas Diaz; Leon, Antonio Cabrera de (2010): Sex hormones and autoimmunity. In: Immunology letters 133 (1), pp. 6-13.

9. Kiecolt-Glaser, Janice K. (2010): Stress, Food, and Inflammation: Psychoneuroimmunology and Nutrition at the Cutting Edge. In: Psychosomatic Medicine 72 (4), pp. 365-369.

10. Stojanovich, Lyudmila; Marisavljevich, Dragomir (2008): Stress as a trigger of autoimmune disease. In: Autoimmunity reviews 7 (3), pp. 209-213.

11. Kox, M., Stoffels, M., Smeekens, S.P., van Alfen, N., Gomes, M., Eijsvogels, T.M., Hopman, M.T., van der Hoeven, J.G., Netea, M.G., Pickkers, P. (2012): The influence of concentration/meditation on autonomic nervous system activity and the innate immune response: a case study. In Psychosomatic Medicine 74(5), pp. 489-94.

12. Kox, M., van Eijk, L.T., Zwaag, J., van den Wildenberg, J., Sweep, F.C.G., van der Hoeven, J., Pickkers, P. (2014): Voluntary activation of the sympathetic nervous system and attenuation of the innate immune response in humans. In PNAS: 111(20), pp. 7379-7384.

13. James, J.A., Kaufman, K.M., Farris, A.D., Taylor-Albert, E., Lehman, T.J. and Harley, J.B. (1997): An increased prevalence of Epstein-Barr virus infection in young patients suggests a possible etiology for systemic lupus erythematosus. In: J Clin Invest. 15; 100(12): 3019-3026.

14. John B. Harley, Xiaoting Chen, Mario Pujato, Daniel Miller, Avery Maddox , Carmy Forney, Albert F. Magnusen, Arthur Lynch, Kashish Chetal, Masashi Yukawa, Artem Barski , Nathan Salomonis, Kenneth M. Kaufman, Leah C. Kottyan and Matthew T. Weirauch (2017): Transcription factors operate across disease loci, with EBNA2 implicated in autoimmunity. In: Nature Genetics, 50(5): 699-707.

15. Pender, M.P. (2004): Epstein-Barr Virus and Autoimmunity. In: Infection and autoimmunity / editors, Yehuda Shoenfeld, Noel R. Rose. Amsterdam, Elsevier, pp. 163-170.

16. Pender, M.P., (2012): CD8+ T-Cell Deficiency, Epstein-Barr Virus Infection, Vitamin D Deficiency, and Steps to Autoimmunity: A Unifying Hypothesis. In: Autoimmune Diseases, Volume, Article ID 189096, 16 pages.

17. Bocian, J., Januszkiewicz-Lewandowska, D., (2011): Zakażenia EBV - cykl życiowy, metody diagnostyki, chorobotwórczość. In: Postepy Hig Med Dosw (online), 65: 286-298.

18. Szmidt A., Stańczyk-Przyłuska A. (2005): Rola wirusa EBV w patogenezie chorób alergicznych. In: Alerg. Astma Immunol.; 10: 169-174.

19. Abbott ,R,D., Sadowski, A., Alt, A.G. (2019): Efficacy of the Autoimmune Protocol Diet as Part of a Multi-disciplinary, Supported Lifestyle Intervention for Hashimoto's Thyroiditis. In: Cureus. 11(4):e4556.

20. Hoel, David G .; Berwick, Marianne; Gruijl, Frank R. de; Holick, Michael F. (2016): The risks and benefits of sun exposure. In: Dermato-endocrinology 8 (1), e1248325.

21. Gorman, Shelley; Black, Lucinda J.; Feelish, Martin; Hart, Prue H.; Weller, Richard (2015): Can skin exposure to sunlight prevent liver inflammation? In: Nutrients 7 (5), p. 3219-3239.

22. Mead, M. Nathaniel (2008): Benefits of Sunlight: A Bright Spot for Human Health. In: Environmental Health Perspectives 116 (4), A160-7.

23. Goel, Ajay; Kunnumakkara, Ajaikumar B.; Aggarwal, Bharat B. (2008): Curcumin as „Curecumin": from kitchen to clinic. In: Biochemical pharmacology 75 (4), pp. 787-809.

24. Chang, Jung San; Wang, Kuo Chih; Yeh, Chia Feng; Shieh, Den En; Chiang, Lien Chai (2013): Fresh ginger (Zingiber officinale) has anti-viral activity against human respiratory syncytial virus in human respiratory tract cell lines. In: Journal of Ethnopharmacology 145 (1), pp. 146-151.

25. Arreola, Rodrigo; Quintero-Fabian, Saray; Lopez-Roa, Rocio Ivette; Flores-Gutierrez, Enrique Octavio; Reyes-Grajeda, Juan Pablo; Carrera-Quintanar, Lucrecia; Ortuno-Sahagun, Daniel (2015): Immunomodulation and anti-inflammatory effects of garlic compounds. In: Journal of Immunology Research, p. 401630.

26. Cappello et al (2007): Peppermint oil (Mintoil) in the treatment of irritable bowel syndrome: A prospective double blind placebo-controlled randomized trial. In: Digestive and Liver Disease, Volume 39, Issue 6, pp. 530-536.

27. Khanna, R., MacDonald, J.K., Levesque, B.G. (2014): Peppermint oil for the treatment of irritable bowel syndrome: a systematic review and meta-analysis. In: Journal of Clinical Gastroenterology, 48(6), pp. 505-512.

28. Lin, J.C., Cherng, J.M., Hung, M.S., Baltina, L.A., Baltina, L., Kondratenko, R. (2008): Inhibitory effects of some derivatives of glycyrrhizic acid against Epstein-Barr virus infection: structure-activity relationships. In: Antiviral research., 79(1), pp. 6-11.

29. Dittfeld, A., Gwizdek, K., Michalski, M. and Wojnicz, R. (2016): A possible link between the Epstein-Barr virus infection and autoimmune thyroid disorders. In: Cent Eur J Immunol., 41(3), pp. 297-301.

30. Waldinger R.J., and Schulz, M.S. (2010): What's Love Got To Do With It?: Social Functioning, Perceived Health, and Daily Happiness in Married Octogenarians. In: 25(2), pp. 422-431.

31. https://dobrewiadomosci.net.pl/9660-co-sprawia-ze-jestesmy-szczesliwy-oto-wynik-badania-trwajacego-75-lat/

32. https://www.newcastle.edu.au/newsroom/featured/plastic-ingestion-by-people-could-be-equating-to-a-credit-card-a-week/how-much-microplastics-are-we-ingesting-estimation-of-the-mass-of-microplastics-ingested

33. Ballantyne, S. (2015): Go to bed. 14 easy steps to healthier sleep. The Paleo Mom (online).

34. Ornish, D., Gotto, A.M., Miller, R.R, et al. (1979): Effects of vegetarian diet and selected yoga techniques in the treatment of coronary heart disease. In: Clinical Research in Cardiology, 27, s. 720A.

35. Blackburn, E. (2017): The Telomere Effect: A Revolutionary Approach to Living Younger, Healthier, Longer. Grand Central Publishing.

# data[].attributes.attachment_link.title
Choroby autoimmunologiczne - możesz wyzdrowieć całkowicie

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli cierpisz na chorobę autoimmunologiczną (jak Hashimoto, choroba Gravesa-Basedowa, RZS, ZZSK, twardzina, stwardnienie rozsiane, miastenia, celiakia, cukrzyca typu 1, toczeń, łuszczyca, choroba Leśniowskiego-Crohna, sarkoidoza, łysienie plackowate, zespół Sjögrena i kilkadziesiąt innych schorzeń), prawdopodobnie usłyszałeś od swojego specjalisty, że: Twój układ odpornościowy jest nadaktywny i nie funkcjonuje poprawnie, gdyż omyłkowo atakuje i niszczy własne tkanki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W końcu przyszedł czas na wypróbowanie słynnego DMSO czyli produktu naturalnego pozyskiwanego z drewna. Posiada on silne właściwości przeciwzapalne i przeciwbólowe.

Zaczęłam od dawki 3,5g (około 3,85ml) dziennie i taką stosowałam przez 3 tygodnie. Jeśli chodzi o smak to jest trochę gorzkie ale da się pić. Ja po kilku chwilach od wypicia czuję w ustach smak lekko nadpsutej kukurydzy. 😀 Z racji bycia na SCD kukurydzy nie jadłam już od 2 lat, więc być może źle pamiętam ten smak ale to była moja pierwsza myśl po wypiciu. Oczywiście nie pijemy czystego DMSO tylko najpierw rozcieńczamy go w wodzie. Ze wskazówek praktycznych dodam, że najlepiej do szklanki wlać odmierzoną ilość DMSO a później dopełnić ją wodą dzięki czemu nie będziemy już musieli tego mieszać łyżką. Jeśli zrobimy odwrotnie to polecałabym używać łyżek szklanych lub porcelanowych a nie metalowych.

Wydaje mi się, że mój organizm dobrze reaguje, więc teraz postanowiłam zwiększyć dawkowanie do 7g dziennie. Rozłożę to pewnie na dwie porcje bo boję się podrażnić śluzówkę gardła a i smak zdecydowanie mnie nie zachęca do wysokoprocentowych roztworów. 😀 Póki co odczuwam same pozytywne reakcje. Oczywiście nie mogę powiedzieć, że to wszystko jest spowodowane samym tylko DMSO bo suplementacja witaminowo- mineralna i picie dużej ilości wody też robi swoje. Wychodzi na to, że mój organizm był bardzo zaniedbany i kiedy już dostaje to czego mu potrzeba odwdzięcza się coraz lepszym stanem fizycznym i psychicznym. Kto by pomyślał, że to jest takie proste. 🙂

Jeśli chodzi o reakcje negatywne to zauważyłam, że trochę bardziej się pocę ale nie jest to zbyt uciążliwe. Na szczęście nie pojawił się czosnkowy zapach z ust, który często towarzyszy stosowaniu DMSO. Być może biorę na to za małą dawkę a być może taki zapach nie pojawi się wcale. Oby! 😀

Ważne jest też to żeby przed pierwszym zastosowaniem DMSO zrobić sobie test na jego tolerancję. Najlepiej wykonać w tym celu 70% roztwór (7 kropli DMSO+ 3 krople wody) i taką mieszankę nakropić sobie na czystą i suchą skórę w zgięciu łokcia. Obserwujemy to miejsce przynajmniej przez godzinę a najlepiej przez cały dzień. Jeżeli pojawią się podrażnienie, reakcja alergiczna, bóle wątroby lub jakieś inne niepożądane reakcje to lepiej DMSO nie stosować! U mnie pojawiło się lekkie zaczerwienienie i swędzenie, które znikło po około 40 minutach. Poczekałam jeszcze jeden dzień czy nic innego się nie wydarzy i dopiero wtedy zaczęłam stosowanie doustne. Szukajcie gdzie tylko się da DMSO naturalnego bo występuje też w formie sztucznie wytworzonej. Ja niestety nie mam 100% pewności, że moje DMSO jest naturalne. Oczywiście nie oznacza to, że sztuczne nie będzie działać bo będzie ale naturalne zawsze jest lepsze i z tym nie można się kłócić. Jeśli tylko znajdę pewne źródło naturalnego DMSO to dam wam znać.

Zalecałabym też ostrożność przy przyjmowaniu DMSO z innymi lekami. Gdy robimy coś na własną rękę to musimy wiedzieć jak i czy to na pewno nie narobi więcej szkody niż pożytku. Przeczytajcie wymienione przeze mnie w innych postach książki o DMSO. Jeśli już zdecydujecie się go używać to bardzo dokładnie obserwujcie reakcje swojego organizmu i nie przesadzajcie na początku z dawką. To wszystko i tak nie gwarantuje nam bezpieczeństwa ale niestety ciężko będzie znaleźć lekarza, który pokieruje naszym „alternatywnym" leczeniem.

DMSO na szczęście jest substancją dość bezpieczną bo posiada LD50 równe 14500mg/kg. LD50 jest to parametr określający toksyczność danej substancji. Mówi nam on o tym jaka ilość preparatu (podawana w mg na kg masy ciała) spowoduje śmierć połowy badanych obiektów, np. szczurów. Im wyższe LD50 tym bezpieczniejsza jest substancja. Dla porównania LD50 nikotyny wynosi 50mg/kg!

Przeprowadzenie badań LD50 na zwierzętach bardziej zbliżonych fizjologią do człowieka jest bardzo trudne i wtedy taki wynik podaje się szacunkowo. Dla psów jest to nawet więcej niż 10 000 mg/kg a dla małp 4 000. Wychodzi na to, że poważne zagrożenie toksycznością (z prawdopodobieństwem 50%) wystąpiłoby po podaniu osobie ważącej 70kg aż 280g czystego DMSO! Jest to praktycznie niemożliwe do wykonania. To wszystko zdecydowanie zachęca mnie do eksperymentowania z DMSO, szczególnie gdy widzę pozytywne skutki. 🙂

# data[].attributes.attachment_link.description
W końcu przyszedł czas na wypróbowanie słynnego DMSO czyli produktu naturalnego pozyskiwanego z drewna. Posiada on silne właściwości przeciwzapalne i przeciwbólowe. Zaczęłam od dawki 3,5g (około 3,85ml) dziennie i taką stosowałam przez 3 tygodnie. Jeśli chodzi o smak to jest trochę gorzkie ale da się pić.

# data[].attributes.headline
Zalecenia żywieniowe w reumatoidalnym zapaleniu stawów

# data[].attributes.subject
Zalecenia żywieniowe w reumatoidalnym zapaleniu stawów

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„ Niech pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem" - tak już mawiał Hipokrates na prawie 700 lat przed narodzeniem Chrystusa. Dziś, w XXI wieku w pełni zdajemy sobie z tego sprawę, mając za dowody liczne badania naukowe oraz pozytywne efekty stosownia odpowiedniej dietoterapii w niektórych chorobach. Oprócz chorób dietozależnych, takich jak otyłość, cukrzyca czy celiakia, gdzie oczywista jest zależność choroby od spożywania określonych produktów, istnieją schorzenia pozornie niezwiązane z codziennym odżywianiem, jak np. choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane czy reumatoidalne zapalenie stawów (RZS).

Reumatoidalne zapalenie stawów - RZS, dawniej nazywane „artretyzmem" jest chorobą tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym. Schorzenie o charakterze układowym atakuje przede wszystkim stawy, obejmując niekiedy obszary tkanki podskórnej narządów takich jak: serce, nerki, = płuca czy narząd wzroku. Charakteryzuje się symetrycznym zajęciem głównie mniejszych stawów, jak: drobne stawy dłoni, nadgarstki doprowadzając do ich opuchnięcia, bolesności, ograniczenia ruchomości i przykurczów.

Według statystyk, RZS występuje trzy razy częściej u kobiet, niż u mężczyzn, a osób na niego cierpiących w Polsce jest od 0,3-1,5%. Doświadczenie i obrazy, z którymi stykamy się w rodzinie czy na ulicach miast może nam chcieć powiązać RZS jako chorobę wieku starszego, natomiast jest zupełnie odwrotnie, gdyż zapadalność u większości chorych szacuje się na 30-50 rok życia.

Przyczyny powstawania choroby nie są do końca znane, rozważa się tutaj przebyte infekcje bakteryjne i wirusowe, które mogły mieć udział w modyfikacji ekspresji genów, czynniki genetyczne, zaburzenia układu odpornościowego czy wszechobecny w dzisiejszych czasach stres.

Patomechanizm, pokrótce polega na uruchomieniu procesu zapalnego, który zostaje skierowany przeciwko błonie maziowej. Cytokiny prozapalne (m.in. TNF, IL-1, IL-6) samonapędzają procesy zapalne w stawach doprowadzając do jego destrukcji.

Jako farmakoterapię na różnych etapach choroby stosuje się odpowiednio: niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), sterydoterapię, leczenie biologiczne. Oprócz tego zalecana jest rehabilitacja, czasami bywają pomocne zabiegi typu pole magnetyczne, krioterapia czy kinezyterapia.

Powiązanie diety z wytwarzaniem czynników prozapalnych

Mediatory prozapalne są tworzone z określonych substratów, które dostarczamy do organizmu wraz z pożywieniem. Konkluzja jest zatem prosta - ograniczyć bądź nie spożywać związków prowokujących do zwiększonego wytwarzania cytokin prozapalnych. Pytanie tylko czym są owe substraty i gdzie możemy je znaleźć?

Związkiem odpowiedzialnym za tworzenie czynników zapalnych jest kwas arachidonowy. To wielonienasycony kwas tłuszczowy z rodziny n-6. Oprócz pokarmów zwierzęcych można go otrzymać z roślin bogatych w kwas linolowy. Jedząc na co dzień te produkty, chory naraża się na zwiększone stężenie kwasu arachidonowego w organizmie co będzie sprzyjało procesom zapalnym.

Na czym więc polegają zasady dążące do uchronienia się przed nagromadzeniem kwasu arachidonowego w błonach komórkowych?

1.Ograniczenie spożywania głównych źródeł kwasu arachidonowego

Okazuje się, że średnie dzienne spożycie tego kwasu wg niemieckiego dr Olafa Adama wynosi ok. 300 mg, podczas gdy nasz organizm jest w stanie zużyć go tylko 0,1 mg. Ograniczenie jego podaży w diecie to pierwsze i najłatwiejsze co można zrobić, aby obniżyć jego poziom.

Bezkonkurencyjnymi produktami w tej dziedzinie są (mg/100g):

mleko i produkty mleczne o zawartości tłuszczu

chude sery i twarogi 0

wszystkie ryby słodkowodne i morskie, szczególnie te tłuste 29-300

wszystkie pokarmy roślinne 0

wszystkie oleje i tłuszcze roślinne 0

Może tutaj zdziwić fakt, iż mleko i jego przetwory muszą być chude, a ryby jak najbardziej tłuste. Otóż kwasy n-3, zawarte w rybach neutralizują kwas arachidonowy w przemianach metabolicznych, dlatego zaleca się ich spożywanie nawet 2-3 razy w tygodniu.

Produktami, które bezwzględnie należy ograniczyć w trosce o własne zdrowie i komfort są (mg/100g):

Jak widać, zaczyna zarysowywać się tutaj pewien schemat diety, który jest kolejnym zaleceniem.

2. Pescowegetarianizm (inaczej ichtiwegetarianizm)

Jest to odmiana semiwegetarianizmu czyli diety wegetariańskiej wykluczającej czerwone mięso i wieprzowinę, a dopuszczającą jedzenie drobiu i ryb. Z tym, że pescowegetarianie jedzą wyłącznie produkty roślinne, ryby oraz mleko i przetwory mleczne. Dieta idealnie spełniająca wymogi w.w. podpunktu.

Jednakże dla osób, które nie są w stanie całkowicie zrezygnować z mięsa można dorzucić kilka małych odstępstw od rygorystycznej diety pascowegetariańskiej:

Spożywaj posiłki mięsne 1-2 razy w tygodniu po 100 g

Unikaj podrobów

Spożywaj wędlinę tylko raz w tygodniu

Spożywaj ser (<30% tłuszczu) tylko 2 razy w tygodniu

3. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe

Choć z kwasu linolowego powstaje pewna ilość kwasu arachidonowego jest ona na tyle szczątkowa, że stężenie tego kwasu we krwi jest bardziej powiązane ze spożywaniem nieodpowiednich pokarmów. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe (WKT) hamują wytwarzanie tego kwasu w organizmie w cyklach metabolicznych. Kwasy takie jak α-linolenowy (n-3), z którego powstaje kwas ikozapentaenowy mając budowę podobną do kwasu arachidonowego hamuje jego syntezę, z kolei kwas dihomo-γ-linolenowy „wyciąga" jego zmagazynowane w błonach komórkowych cząsteczki. Gdzie może znaleźć te wszystkie naturalne dobra i ile należy go spożywać?

Kwas α-linolenowy będzie zawierał olej lniany, z kiełków pszenicy, orzechów włoskich, olej sojowy czy powszechnie dostępny w Polsce, olej rzepakowy.

Natomiast kwas dihomo-γ-linolenowy jest ukryty w oleju z wiesiołka i oleju z ogórecznika. Uspokojenia stanu zapalnego można oczekiwać przy dziennym spożyciu olejów równym 2-3 g.

Oprócz olejów roślinnych nie należy zapominać oczywiście o rybach morskich, które są skarbnicą WKT, szczególnie n-3, np. w oleju z łososia można znaleźć aż 5 183 mg kwasów omega-3/ łyżkę stołową (ok. 10g) oleju! Poza kwasami tłuszczowymi znajdziemy w nich witaminy A, D, E, witaminy z grupy B, jod, mangan, cynk miedź, wapń.

4. Dużo owoców i warzyw!

Nie muszę chyba wspominać, że są to istne bomby witaminowe. Niezbędnymi w diecie chorego na RZS są antyoksydanty (tzw. przeciwutleniacze), jak witaminy A, E, C, które mają działanie przeciwzapalne, a z pokarmów pochodzenia naturalnego są znacznie łatwiej przyswajalne, niż w formie sztucznej tabletki. Witamina te chronią stawy przed stresem oksydacyjnym, niedobory mogą doprowadzić do niszczenia tej tkanki.

Zapotrzebowanie na witaminę : E wynosi 500-1 200 mg/dzień; C minimum 200 mg/dzień; A 0,8-1,8 mg/dzień.

5. Krótkie głodówki

Jeżeli lekarz nie zaleci inaczej to rekomenduje się utrzymanie krótkie 3-4 dniowego postu bazującego na 2,3-3 litrach niskokalorycznych, lecz bogatych w składniki mineralne płynów. Dobrymi przykładami są tutaj: woda mineralna, soki owocowo-warzywne, serwatka.W takcie postu drastycznie spada ilość kwasu we krwi obwodowej czego następstwem jest ustąpienie stanu zapalnego i uciążliwych bólów. Po powrocie do „normalnej" diety ten stan oczywiście powraca, jednakże, jeśli po zastosowaniu postu płynnie przejdziemy do diety wegetariańskiej/pescowegetariańskiej można oczekiwać trwałej poprawy.

Jak widać, natura dała nam wiele narzędzi, które są w stanie pomóc w schorzeniach XXI w. Ważne jest, aby wiedzieć gdzie one się znajdują i jak z nich korzystać, co nam szkodzi, a co może poprawić nasz stan zdrowia. Człowiek zaczyna ponownie szukać dla siebie ratunku w naturze pozyskując ekstrakty z roślin i badając ich wpływ na organizm. Co chwilę dowiadujemy się o cudownych środkach być może będących rozwiązaniem dla większości schorzeń na świecie, jednakże jeszcze raz pozwolę sobie przytoczyć słowa Hipokratesa, które dosadnie wskazują, gdzie powinniśmy szukać dla siebie pomocy w pierwszej kolejności, zatem „Niech pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem".

Piśmiennictwo
1. S.-D. Muller, C. Pfeuffer; „Właściwe i smaczne żywienie w reumatyzmie"; Warszawa 2003; Wydawnictwo Lekarskie PZWL; ISBN 83-200-2682-2
2. I. Zimmerman-Górska ; „Postępy Reumatologii Klinicznej"; s. 43-50; Warszawa 2014; Wydawnictwo Lekarskie PZWL; ISBN 978-83-200-4805-6
3. F. Kokot; „Choroby wewnętrzne"; t.1; s.61-63; Warszawa 2004; Wydawnictwo Lekarskie PZWL; ISBN 83-200-3368-3

autor:
Hanna Kloczkowska
dietetyk
absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

# data[].attributes.attachment_link.title
Zalecenia żywieniowe w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS)

# data[].attributes.attachment_link.description
„ Niech pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem" - tak już mawiał Hipokrates na prawie 700 lat przed narodzeniem Chrystusa. Dziś, w XXI wieku w pełni zdajemy sobie z tego sprawę, mając za dowody liczne badania naukowe oraz pozytywne efekty stosownia odpowiedniej dietoterapii w niektórych chorobach.

# data[].attributes.headline
Choroby autoimmunologiczne – możesz wyzdrowieć całkowicie

# data[].attributes.subject
Choroby autoimmunologiczne – możesz wyzdrowieć całkowicie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jeśli cierpisz na chorobę autoimmunologiczną (jak Hashimoto, choroba Gravesa-Basedowa, RZS, ZZSK, twardzina, stwardnienie rozsiane, miastenia, celiakia, cukrzyca typu 1, toczeń, łuszczyca, choroba Leśniowskiego-Crohna, sarkoidoza, łysienie plackowate, zespół Sjögrena i kilkadziesiąt innych schorzeń), prawdopodobnie usłyszałeś od swojego specjalisty, że:

1. Twój układ odpornościowy jest nadaktywny i nie funkcjonuje poprawnie, gdyż omyłkowo atakuje i niszczy własne tkanki.

2. Choroby autoimmunologiczne są nieuleczalne i już do końca życia jesteś skazany na leki.

3. To, co jesz, nie ma wpływu na przebieg Twojej choroby czy samopoczucie.

Jednym słowem nie możesz zrobić nic, aby sobie pomóc, a Twoja choroba to wyrok...

Na szczęście najnowsze odkrycia naukowe oraz dowody empiryczne rzucają na choroby autoimmunologiczne zupełnie nowe światło. Okazuje się, że:

nasze ciało wspiera nas w walce z chorobą, a nie atakuje;

nasza choroba jest uleczalna i możemy wyzdrowieć;

jedzenie, które spożywamy, może przyczynić się do polepszenia stanu naszego zdrowia lub jego pogorszenia, dlatego należy zwracać uwagę na to, co spożywamy.

Już samo uwierzenie w to - zmiana przekonań na temat swojego ciała i choroby - może Cię uzdrowić. Zdecydowałam się stworzyć artykuł, który będzie opierał się na najnowszej wiedzy i doniesieniach z badań, aby wyjaśnić nieporozumienia krążące wokół chorób o podłożu autoimmunologicznym, gdyż to właśnie w dużej mierze te nieporozumienia uniemożliwiają chorym zdrowienie.

To obszerny artykuł, bo jest pełny wartości i zapewniam Cię, że wart Twojego czasu. Jeśli przeczytasz do końca, dowiesz się, jak udało mi się wyzdrowieć i jak Ty możesz sobie pomóc.

Wiem, co to znaczy cierpieć

Kiedy zdiagnozowano u mnie Hashimoto i niedoczynność tarczycy, byłam chronicznie zmęczona, miałam problemy ze snem i koncentracją, długie okresy obniżonego nastroju, napadów lęku i poczucia tracenia gruntu pod nogami, nietolerancję na zimno, problemy z termoregulacją, zaburzenia hormonalne, problemy jelitowe, bóle stawów, przesuszoną skórę i wypadające włosy. Czułam się leniwa, nieambitna i bezużyteczna. Nie czułam się sobą. Czułam, jakby coś przejęło nade mną kontrolę, bo sama nie panowałam już nad swoim życiem.

Kiedy przypominam sobie, jak po raz pierwszy powiedziano mi, że moje ciało „zżera" moją i tak już maleńką tarczycę (7-8 ml przy normie 13-18 ml u kobiet), za każdym razem do oczu napływają mi łzy. Nie jestem w stanie wypowiedzieć słowami, jakie to uczucie, gdy ktoś mówi Ci, że Twoje ciało Cię atakuje i zabija...

Dokładnie pamiętam ten obezwładniający strach i bezsilność, które przygniotły moje serce i ugięły kolana. Poczułam, jakby zdradził mnie ktoś bliski. Uwierzyłam, że moje ciało robi mi krzywdę, a ja nawet nie mogę się od niego uwolnić... Gdzie w takiej sytuacji cierpiący człowiek ma znaleźć otuchę i schronienie? Gdzie może poczuć się bezpiecznie, jeśli żyje w przekonaniu, że jego własne ciało, które jest jego domem, go zdradziło? Gdzie ma uciec?

Mam odwagę napisać ten artykuł, bo przyszło mi doświadczyć uzdrowienia po zrozumieniu, że moje ciało nie jest moim wrogiem, lecz przyjacielem. Że ono nigdy mnie nie zawiodło i nigdy nie próbowało skrzywdzić. Przestałam czuć się zdradzona, bo przeczytałam o dowodach na to, że moje ciało walczy o moje zdrowie nieustannie. Od tego momentu zaczęłam mu w tej walce pomagać, całkowicie zmieniając i wywracając do góry nogami swój styl życia. Zaczęłam czuć się coraz lepiej. Zaczęłam wracać do siebie.

Dziś czuję się całkowicie zdrowa. Nie mam już uciążliwych objawów, które towarzyszyły mi kiedyś i które sprawiały, że nie miałam ochoty wstać z łóżka ani czerpać radości z życia. Dziś jestem nową sobą. Podróżuję po całym świecie, prowadzę bloga i własną firmę, piszę książki, spełniam swoje marzenia i chcę, aby każdy uwierzył, że powrót do zdrowia jest możliwy, gdyż...

Choroby autoimmunologiczne - mit 1: nasze ciała atakują same siebie

Do tej pory środowisko medyczne było przekonane, że w chorobach nazywanych autoimmunologicznymi organizm z niewiadomych przyczyn atakuje sam siebie, wytwarzając przeciwciała względem swoich komórek, tkanek, organów, uszkadzając je, siejąc spustoszenie i doprowadzając do samodestrukcji. Czy to nie wydaje się dziwne, że nagle miliony ciał „wariują" i zwracają się przeciwko sobie w świecie, w którym każdy żywy organizm ma zapisane jedno: przeżyć i walczyć o PRZETRWANIE?

To, że ciało z niewiadomych przyczyn atakuje własne tkanki, uważając je za potencjalnie dla siebie szkodliwe, było zaledwie teorią ogłoszoną już w latach 50-tych. 70 lat temu nie mieliśmy ani technologii ani wiedzy, którymi dysponujemy dziś, a mimo to teoria ta nadal jest podtrzymywana.

Najnowsze odkrycia badawcze wskazują, że nasze ciało nie przypuszcza ataku na siebie, lecz na bytujące w naszych ciałach patogeny. Badania pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że przyczyną wielu chorób o podłożu autoimmunologicznym, jak również nowotworowym, jest wirus Epsteina-Barr (Epstein-Barr Virus, EBV).

Obecnie szacuje się, że 90 - 98% ludzkości jest zakażonych EBV. Można się nim zarazić poprzez ślinę, drogą kropelkową, płciową lub poprzez krew. Istnieje bardzo wiele rodzajów wirusa (od mniej do bardzo agresywnych form), dlatego zakażenie u każdego może przebiegać w różny sposób. Wirus ten jest jednak bardzo sprytny i trudny do wykrycia. Potrafi bytować w komórkach nosiciela uśpiony przez wiele lat, czekając na moment osłabienia organizmu, aby zaatakować, namnożyć się i przejąć kontrolę nad żywicielem.

Pomimo 55 lat badań nad wirusem, nasza wiedza na jego temat jest nikła. Stąd nie dziwi fakt, że długo nie potrafiono powiązać wirusa z chorobami autoimmunologicznymi. To jest brakujące ogniwo, które pozwala zrozumieć, że nasze ciała nie tylko nie zwariowały, ale że dokładnie wiedzą, co robią. Nie tworzą przeciwciał niszczących zdrowe komórki, lecz wysyłają przeciwciała do komórek zainfekowanych przez wirusy i bakterie (z chorobami autoimmunologicznymi łączy się również Helicobacter pylori, Mycoplasma pneumonia oraz Yersinia enterocolitica), aby je unieszkodliwić i uratować nas.

W 2015 roku opublikowano w Polsce badania, które wykazały obecność EBV w tarczycy aż u 80% osób z Hashimoto i 62,5% osób z chorobą Gravesa-Basedowa. W grupie kontrolnej nie wykazano obecności wirusa w tarczycy, co wskazuje na wysoką korelację (powiązanie) między zakażeniem wirusem i zachorowalnością na choroby autoagresywne.

W 2017 roku na łamach „Nature Genetics" opublikowano badania, które dowodzą, że białko EBNA2 (pochodzące od EBV) może być istotnie powiązane z zapadaniem na choroby autoimmunologiczne, takie, jak toczeń rumieniowaty układowy, stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, choroba zapalna jelit, celiakia i cukrzyca typu 1.

Za walkę z wirusem Epsteina-Barr odpowiadają komórki immunologiczne o nazwie CD8+T. Niedobór tych komórek jest wspólną cechą większości (jeśli nie wszystkich) chorób autoimmunizacyjnych. Poziom tych komórek zmniejsza się wraz z wiekiem, jest niższy u osób z niedoborami witaminy D i u kobiet (70-80% osób cierpiących na choroby autoagresywne to kobiety).

Wiele wskazuje na to, że EBV jest powiązane z chorobami autoimmunologicznymi, lecz zostanie uznany za ich przyczynę dopiero wtedy, kiedy uda się za pomocą odpowiedniego leczenia usunąć wirusa, co doprowadzi do ustąpienia choroby. W związku z tym, że nie istnieje żadna szczepionka ani skuteczny i bezpieczny lek, oficjalne uznanie EBV za przyczynę chorób jest niemożliwe, dlatego nadal teoria o tym, że ciało atakuje siebie, a nie patogeny, będzie podtrzymywana. Nie oznacza to jednak, by czekać z założonymi rękami, aż nauka to potwierdzi. Powinniśmy działać już teraz, aby świat nauki zobaczył, co jest możliwe.

Etapy rozwoju wirusa (wciąż po części domniemane z racji niewystarczającej wiedzy o EBV):
Faza I:
Namnażanie się wirusa w krwiobiegu, gdzie może przemieszczać się uśpiony przez lata i pozostawać gotowy do ataku, kiedy tylko dojdzie do osłabienia organizmu (na skutek traumatycznego zdarzenia, ciąży, poważnego wypadku, etc.). Wydzielane w takich sytuacjach hormony stresu osłabiają układ odpornościowy i są dla EBV sygnałem do ataku.
Faza II:
Uaktywniony wirus zasiedla się w konkretnych organach i może powodować mononukleozę. Objawy mogą być ostre (jak powiększona śledziona, wątroba, węzły chłonne, gorączka, bóle mięśniowo-stawowe), ale mogą sprowadzać się do lekkiego drapania w gardle lub zmęczenia, dlatego możemy nie być nawet świadomi choroby. W tej fazie wirus jest najbardziej zakaźny.

Faza III:

Zagnieździwszy się w naszych organach, wirus przechodzi znów w stan uśpienia. Tu jest niewykrywalny dla jakichkolwiek testów z krwi. W odpowiedzi nasz układ odpornościowy wycisza się, a stan zapalny mija. Wtedy lekarze sądzą, że zagrożenie minęło, mononukleoza zażegnana, a my jesteśmy wyleczeni. Tymczasem EBV dopiero przygotowuje się do ataku.
Faza IV:
Po okresie uśpienia wirus reaktywuje się ze wzmożoną siłą, kieruje się w górę i może zagnieżdżać w tkankach tarczycy, gdzie zaburza wydzielanie hormonów, funkcjonowanie układu endokrynnego i homeostazę organizmu. Nadnercza wydzielają adrenalinę, aby zrekompensować zaburzenia i doenergetyzować ciało. Osłabiona w drugiej fazie pozostałymi w niej wirusami i neurotoksynami wątroba radzi sobie coraz gorzej, w skutek czego możemy przybierać na wadze lub mieć trudności z utratą zbędnych kilogramów.

Pojawiające się cysty i guzki na tarczycy mogą być efektem prób ochrony tarczycy od wirusa za pomocą wapnia.

Kiedy EBV przypuszcza atak na układ nerwowy, objawia się to bólami mięśni i stawów, mrowieniem lub odrętwieniem stóp oraz rąk, zawrotami głowy, migrenami, kołataniem serca, dzwonieniem/szumieniem w uszach, napadami lęku, ściskiem i bólami w klatce piersiowej, bezsennością czy niespokojnym snem. U osób z takimi objawami diagnozuje się zespół przewlekłego zmęczenia, fibromialgię, reumatoidalne zapalenie stawów czy stwardnienie rozsiane. Wirus może atakować również skórę.

Kiedy EBV zaczyna niszczyć tkanki, następuje silna reakcja układu immunologicznego - w naszym ciele pojawiają się stan zapalny. Rozpoczęta zostaje produkcja przeciwciał mających na celu wykryć i zniszczyć wirusa znajdującego się na tkankach lub w organach. Często mówi się o współwystępowaniu chorób autoimmunologicznych, bo większość z nich wiąże się z zakażeniem EBV.

Testy laboratoryjne na wykrycie EBV

Niestety dotychczas nie wynaleziono testów, które skutecznie badałyby obecność aktywnych komórek EBV w kolejnych stadiach rozwoju (czyli po mononukleozie, która czasem przebiega bezobjawowo, przez co nie jesteśmy świadomi problemu). Wirus zagnieżdża się w organach, więc testy z krwi go nie wykażą, a innych testów na wykrycie EBV na razie brak.

Kilka lat temu na zlecenie dietetyka wykonałam testy na obecność przeciwciał, z których wynika jedynie, że miałam w przeszłości kontakt z wirusem, o czym wiedziałam. Przechodziłam mononukleozę w dzieciństwie - ostry przebieg: powiększona wątroba, śledziona, węzły chłonne. Trafiłam do szpitala. W związku z wysoką liczbą białych krwinek i niską czerwonych podejrzewano białaczkę. Na szczęście dalsze badania ją wykluczyły i wskazały na zakażenie EBV.

Obecnie odradza się jednak wykonywać badania laboratoryjne. Dlaczego? Po pierwsze są drogie. Po drugie nie są wystarczająco czułe, a więc niedokładne - wynik negatywny nie oznacza braku zakażenia wirusem. Oznacza tylko tyle, że testy go nie wykryły. Prawdopodobieństwo, że jesteś zakażony wirusem jest bardzo wysokie (90-98%). Dlatego zamiast wydawać pieniądze na badania o naprawdę niskiej trafności, lepiej je spożytkować na właściwe jedzenie, suplementację, zbalansowany tryb życia i edukację.

Twoje ciało Cię nie niszczy, ani nie atakuje własnych tkanek. To jedno z największych nieporozumień naszych czasów. Wspaniałą informacją jest to, że możesz być zdrowy i żyć, jak kiedyś. Najważniejsze, że już wiesz, że Twoje ciało jest Twoim sprzymierzeńcem i łącząc swoje siły, możecie pokonać chorobę. W dalszej części artykułu piszę, jak to zrobić.

Choroby autoimmunologiczne - mit 2: choroby autoimmunologiczne są nieuleczalne

Oficjalnie uważa się, że chorób autoimmunologicznych nie można wyleczyć, a jedynie w sprzyjających warunkach wprowadzić w stan remisji (tj. uśpienia, braku objawów).

Jak może być inaczej, skoro dzisiejsze „leczenie" chorób autoimmunologicznych polega na maskowaniu objawów, a nie leczeniu źródła choroby. Zagłuszamy krzyczące o pomoc ciała środkami przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi (w tym lekami biologicznymi), hormonami (w tym sterydami). Jak możemy mówić o WYLECZENIU, skoro nie LECZYMY...

Przykładowo niektórzy pacjenci z Hashimoto wierzą, że przyjmując sztuczne hormony, leczą tarczycę, podczas gdy tak naprawdę zastępują jedynie hormony, których tarczyca nie jest w stanie już wytworzyć. Sama tarczyca nie jest uzdrawiana, dlatego, pomimo przyjmowania hormonów, choroba może postępować, a objawy mogą stać się coraz bardziej uciążliwe.

Nie rozumiem, jak w świecie, w którym tyle jeszcze nie wiemy i nie rozumiemy, można powiedzieć komukolwiek: „Twoja choroba jest nieuleczalna, nigdy nie będziesz zdrowym człowiekiem". Żaden specjalista nie ma prawa tak powiedzieć, bo po pierwsze NIE MOŻE tego wiedzieć, a po drugie odbiera pacjentowi całą nadzieję, która jest źródłem siły potrzebnej do zdrowienia.

Specjaliści nie patrzą na pacjenta, jako na całość. Nie widzą człowieka, jego stanu psychicznego oraz całkowitego stanu organizmu, a jedynie chorą tarczycę, wątrobę, skórę. Jak w układzie połączonym, gdzie dosłownie jeden narząd zależy od drugiego, można sztucznie wydzielać i próbować leczyć coś w oderwaniu od reszty? Jeśli oddziałujemy na jeden narząd, odczuje to całe ciało. Stąd często doświadczamy tylu skutków ubocznych przy farmakoterapii, gdzie lecząc konkretną jednostkę chorobową, zaburzamy pracę innych narządów. Jak w takiej rzeczywistości możemy zostać wyleczeni z czegokolwiek?

Kolejna kwestia - jak można uleczyć coś, czego się nie rozumie? Skoro medycyna nie uznaje EBV za przyczynę chorób autoimmunologicznych, jak skutecznie może je leczyć, nie biorąc pod uwagę wirusa?

Na szczęście coraz więcej badaczy zgłębia temat chorób autoimmunologicznych i kojarzy ich występowanie z różnego rodzaju wirusami i bakteriami. Pojawiają się też już pierwsze naukowe przesłanki na to, że można cofnąć chorobę i powrócić całkowicie do zdrowia.

Badaniom poddano człowieka o nazwisku Wim Hof (zwanego również „człowiekiem lodu"). Eksperymenty udowodniły, że dzięki technikom relaksacyjnym, oddechowym oraz ekspozycji na zimno, człowiek ten był w stanie kontrolować reakcje współczulnego układu nerwowego i nerwu błędnego (które według powszechnej wiedzy pozostają poza świadomą kontrolą człowieka) oraz redukować stan zapalny w organizmie. Na początku stwierdzono, że Wim, który pobijał rekordy Guinessa w kąpielach w lodowatej wodzie i wszedł na Kilimandżaro w samych szortach, jest wyjątkowy. Wim udowodnił jednak, że tak nie jest i przeszkolił grupę osób, które dzięki jego metodom również były w stanie wpływać na działanie układu nerwowego oraz odpornościowego. Potwierdziły to badania.

Na kanale YT Wima można obejrzeć (niestety tylko w j. holenderskim z angielskimi napisami lub w j. angielskim) wywiady poświadczające skuteczność jego technik przez ludzi, którzy cierpieli między innymi na stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów, fibromialgię, a nawet boreliozę i dzięki technikom Wima wyszli z choroby.

Choroby autoimmunologiczne - mit 3: to, co jemy, nie ma wpływu na przebieg choroby

Dr Dean Ornish, znany na całym świecie lekarz, badacz i profesor medycyny Uniwersytetu Kalifornijskiego poświęcił swoje życie prowadzeniu badań klinicznych na szeroką skalę i od lat udowadnia, jak mocno jedzenie i styl życia wpływają na stan zdrowia i ryzyko wystąpienia chorób. Dokonał rewolucji, udowadniając, że choroby nowotworowe czy sercowe mogą zostać odwrócone dzięki odpowiedniej diecie i zbalansowanemu życiu, co do tej pory uważano za niemożliwe.

Dr Elizabeth Blackburn, biolog molekularna, badaczka i laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny udowodniła, że dieta i styl życia mają wpływ na żywotność komórek i długowieczność.

Do dziś jednak medycyna w ogóle lub w niewielkim stopniu bierze pod uwagę fakt, że jedzenie może być naszym lekarstwem lub trucizną, o czym świadczy liczba godzin poświęconych zagadnieniom diety na studiach medycznych, która jest bliska lub równa zeru.

Nie jest moim celem udowadniać, że medycyna jest złem tego świata. Uważam, że jej rozwój przyczynił się do lepszego stanu zdrowia i życia wielu ludzi. Znam wspaniałych lekarzy i specjalistów.

Niemniej, uznawanie stanowiska medycyny nowoczesnej (o tym, że ciało siebie niszczy, uleczenie jest niemożliwe, a jedzenie jest obojętne dla zdrowia) za jedyne i słuszne może uniemożliwiać zdrowienie, dlatego zależy mi na tym, abyśmy mieli odwagę kwestionować to, co mówią osoby uznawane za autorytety w dziedzinie medycyny i leczenia chorób.

Ale wróćmy do sedna. Odpowiednia dieta oraz zbalansowany tryb życia odgrywają ogromną rolę w procesie zdrowienia. Miliony osób są tego przykładami, w tym również ja.

Badania wskazują, że dobrze przy chorobach autoimmunologicznych oraz walce z wirusem może sprawdzić się protokół autoimmunologiczny (AIP). Protokół autoimmunologiczny to nie tylko dieta, ale strategia łącząca gęsty odżywczo i antyzapalny jadłospis ze zbalansowanym stylem życia. Wiele wskazuje na to, że znacząco pomaga ona łagodzić objawy, zmniejszać stan zapalny, a nawet zatrzymywać lub cofać skutki choroby.

W związku z tym, że AIP jest młodym podejściem i wciąż mało popularnym w Polsce, na początku nie miałam gotowych rozwiązań, pomysłów, nie wiedziałam, skąd mogę czerpać dietetyczne inspiracje. Popełniałam błędy, które mnie zrażały i stresowały. Dlatego stworzyłam materiał, który jest bardzo pomocny i pozwoli przetrwać trudne początki. To e-book, w którym zawarłam nie tylko kluczowe informacje na temat protokołu autoimmunologicznego, ale również smaczne roślinne przepisy, które ułatwią czas diety. Sprawdź spis treści i otrzymaj 3 darmowe przepisy >>

Więcej o tym, czym jest protokół autoimmunologiczny, przeczytasz tutaj.

Moje darmowe przepisy zgodne z protokołem (również mięsne) możesz sprawdzić tutaj. Jako, że nie wszyscy lubią mięso lub mają szansę pozyskać go ze sprawdzonego źródła, postanowiłam, że mój e-book będzie w 100% roślinny. Co nie oznacza, że nie można dodawać do dań mięsa. Warto wiedzieć, że mięso powinno być ekologiczne lub ze sprawdzonego źródła, pochodzić od zwierzęcia karmionego trawą lub naturalną paszą. Mięso pochodzące z hodowli przemysłowej jest często bardzo złej jakości, pełne antybiotyków, hormonów wzrostu, stresu, karmione paszą modyfikowaną genetycznie, co może jedynie zwiększyć stan zapalny w organizmie, zamiast go łagodzić.

W związku z tym, że nie ma obecnie skutecznego i bezpiecznego leku na EBV, do walki z wirusem zaleca się stosowanie takich substancji, jak:

kwasy tłuszczowe zawarte w oleju kokosowym

kwas glicyryzynowy (aktywny komponent korzenia lukrecji)

kwercetyna

koenzym Q10

kurkumina (ekstrakt z kurkumy)

selen i cynk

jod

magnez

witaminy z grupy B oraz witamina C, D i E

kwasy omega 3

lizyna

grzyby Reishi

w niektórych przypadkach leki na receptę: Valtrex/Valaciclovir i Haviran

niektóre źródła podają srebro koloidalne, ale trzeba wiedzieć, które srebro i w jakich ilościach.

Szczególnie przy EBV zaleca się spożywanie takich roślin, jak:

dzikie (leśne, czarne) jagody - mogą być mrożone

seler naciowy (zwłaszcza sok)

kiełki

świeża kolendra

czosnek

szparagi

imbir

kurkuma

rzodkiewka

jarmuż

pietruszka

sałata masłowa

szpinak

nasiona konopi (niedozwolone na AIP)

orzechy brazylijskie (niedozwolone na AIP)

maliny

karczoch

granat

słodki ziemniak (batat)

ogórek

fenkuł

żurawina

herbaty ziołowe (z mięty pieprzowej, melisy, rumianku, lawendy, mniszka, pokrzywy).

Niezależnie od podejścia dietetycznego, bezwzględnie zaleca się unikać:

nabiału, zwłaszcza tego przetworzonego i pasteryzowanego - jeśli mamy dostęp do ekologicznego nabiału od zwierząt karmionych trawą (szczególnie owczego czy koziego), raz na czas możemy sobie na niego pozwolić, choć na początku warto wyłączyć go całkowicie;

glutenu, szczególnie pochodzącego z pszenicy;

soi i kukurydzy modyfikowanych genetycznie (czyli z upraw nieekologicznych);

alkoholu;

cukru rafinowanego i sztucznie wytworzonego;

kofeiny;

tytoniu;

żywności wysoko przetworzonej i zawierającej chemiczne dodatki.

Należy uważać na produkty z dużą ilością argininy, jak np.:

orzeszki ziemne

żelatyna

czekolada

odżywki proteinowe oraz napoje zawierające argininę

owies

sezam

pestki dyni.

Choroby autoimmunologiczne - styl życia jest najważniejszy

Pamiętaj, że prawie cała populacja jest zarażona EBV, ale nie wszyscy mają trudne objawy. Zależy to oczywiście od rodzaju wirusa, ale prawda jest taka, że w ciele każdego z nas jest mnóstwo niekorzystnych mikroorganizmów, które mimo wszystko nie przejmują nad nami kontroli. To dlatego, że w zdrowym i silnym ciele wirusy i inne patogeny nie mogą się namnażać i rozwijać. Zdrowy organizm nie stwarza im do tego sposobności.

Nie bój się więc EBV, bo strach i hormony stresu osłabiają ciało. Poczuj lepiej, że masz nad nim moc, choćby przez sam fakt, że wiesz, iż to on jest sprawcą choroby i możesz codziennie robić bardzo wiele, aby zyskać nad nim przewagę.

Wspaniałą informacją jest to, że możesz walczyć z nim w naturalny sposób. To wymaga wielkiego zaangażowania i codziennej troski o siebie, co Twoi bliscy będą musieli zaakceptować, jeśli chcą, abyś cieszył się zdrowiem. Ich wsparcie jest ważne, więc poproś o nie. Badania jasno pokazują, że lepsze relacje z bliskimi i psychiczne wsparcie pomagają szybciej dochodzić do zdrowia.

Ogranicz stres

Tak naprawdę można by pokusić się o stwierdzenie, że to nie EBV jest przyczyną epidemii chorób autoimmunologicznych, a stres. Kiedy organizm jest zestresowany, podupada na zdrowiu, a wtedy wszelkie mikroorganizmy mogą rozrastać się w naszym ciele znacznie łatwiej.

Specjaliści alarmują, że stres jest odpowiedzialny za 95% schorzeń. Dlaczego? Przede wszystkim zaburza gospodarkę hormonalną i wprowadza organizm w stan zapalny, osłabia działanie układu odpornościowego i odziera człowieka z energii, a wtedy łatwiej o infekcje i choroby.

Dzisiejszy stres nie ma nic wspólnego z naturalnymi odruchami, w jakie wyposażyła nas natura. Kiedyś reakcja stresowa organizmu była krótka - kiedy mijało zagrożenie, mijał stres. Dziś stres jest chroniczny. Martwimy się i boimy wszystkiego dookoła - boimy się o siebie, o innych ludzi, boimy się świata, życia... Ten chroniczny stres wywołuje chorobę, a potem choroba wywołuje w nas jeszcze większy stres - koło się zamyka.

Nasze ciało zostało zaprojektowane tak, aby mogło leczyć się samo. Kiedy jednak żyjemy na co dzień w stresie, nasze ciało nie leczy się tak, jak powinno, gdyż odbiera sygnał, że to, co dzieje się na zewnątrz jest ważniejsze niż to, co wewnątrz. Bo jeśli goni nas tygrys, to po co leczyć tarczycę, stawy czy skórę? Jeśli tygrys nas zje, nic z tych rzeczy nie będzie potrzebne, dlatego organizm skupia się na przetrwaniu. Problem w tym, że naszym tygrysem dzisiaj jest praca, dom, opinie innych ludzi i wiele innych rzeczy, które nie powinny powodować stresu, bo w większości nie są realnym zagrożeniem. Efekt? Organizm nie ma siły na samoleczenie, bo przeznacza ją na obronę przed nieracjonalnym zagrożeniem...

Dlatego musimy uczynić spokój priorytetem i zrobić to na poważnie. To nie jest opcja, to warunek konieczny, by wyzdrowieć i by ciało zajęło się leczeniem tego, co naprawdę ważne. Ja dla zdrowia rzuciłam wyniszczającą mnie pracę, przestałam spotykać się z toksycznymi ludźmi, zmieniłam całkowicie sposób odżywiania, pozbyłam się chemii ze swojego życia, zaczęłam dbać o swoją psychiczną równowagę, a dodatkowo zaprzestałam intensywnych treningów. Nie jestem w stanie wystarczająco podkreślić, jak bardzo te zmiany mnie uzdrowiły i poprawiły jakość mojego życia.

Śpij

Czy to przypadek, że człowiek przesypia 1/3 życia? Absolutnie nie! Sen jest krytyczny dla zdrowia - to głęboka regeneracja, naprawa i leczenie ciała, oczyszczanie komórek (również mózgowych) z toksyn, rozwój nowych komórek, gromadzenie energii potrzebnej na co dzień. Badania potwierdzają, że brak wystarczającej ilości snu może prowadzić do depresji, otyłości, cukrzycy, chorób serca, chorób autoimmunologicznych oraz szybszej śmierci.

Odmawiać sobie snu oznacza odmawiać sobie leczenia. Osoby ze schorzeniami autoimmunologicznymi czasem potrzebują 9-12 godzin snu w trakcie procesu zdrowienia i nie ma w tym niczego niepokojącego.

Zostaliśmy tak zaprojektowani, aby spać i leczyć się w nocy, a działać w ciągu dnia. Uczyń więc sen swoim priorytetem, a zobaczysz, jak zmieni się Twoje życie. Jeśli bagatelizujesz i zaniedbujesz sen, powrót do zdrowia naprawdę może okazać się dla Ciebie niemożliwy.

Zadbaj o siebie i swoje potrzeby

Co to oznacza? Zrozumienie, że nie jesteśmy tylko naszym ciałem. Oprócz zadbania o zdrowy jadłospis i sen potrzebujemy zadbać też o swoje wnętrze. Jeśli codziennie siebie krytykujesz, obwiniasz, spychasz na drugi plan, nie chcesz być sobą, a kimś innym, zamartwiasz się, wracasz pamięcią do przeszłych zdarzeń i nie potrafisz wybaczyć sobie lub innym, naprawdę sądzisz, że możesz być zdrowym człowiekiem? Nauka mówi jasno, że nie.

Wszystkie te negatywne myśli oraz stany emocjonalne niszczą nasze zdrowie, gdyż pod ich wpływem dochodzi do wydzielania niekorzystnych substancji chemicznych w ciele (w tym kortyzolu i adrenaliny).

Z kolei pozytywne myśli i emocje (jak radość, wdzięczność, miłość, inspiracja) powodują wytwarzanie około 1300 substancji chemicznych, które leczą i odbudowują system odpornościowy. Dlatego potrzebujemy umysłowego i emocjonalnego oczyszczenia. Choroba ciała to informacja, że cierpisz w środku. To sygnał, abyś w końcu zajął się sobą i zaczął siebie szanować! Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak ja zaczęłam dbać o siebie, przeczytaj ten artykuł.

Stosunkowo łatwo jest przyjąć nam, że stres wywołuje w nas choroby. Jednak mało kto wierzy, że zadbanie o siebie (pokochanie siebie prawdziwie) może nas z nich wyleczyć. A szkoda, bo najczęściej tak właśnie jest. Nie możesz uleczyć swojego ciała, jeśli ciągle dobijasz samego siebie myślami o tym, że jesteś głupi, brzydki, zły, rozczarowujący, niewystarczający.

Nikt z nas świadomie nie chce chorować, ale paradoksalnie wielu z nas doprowadza siebie do choroby podświadomie i pozostaje w niej, gdyż żyje w przekonaniu, że na nią zasłużyło lub w głębi duszy czują, że nie zasługują, aby żyć.

Zaakceptować siebie oznacza dać sobie zgodę na zdrowie i życie...

Przestań jeść, zacznij się odżywiać

Dobrze dostosowana i odżywcza dieta potrafi wspomóc organizm, a w najgorszym wypadku nie szkodzić i nie obciążać go w chorobie, co już ma ogromne znaczenie! Samo odżywianie jednak nie zadziała, jeśli nie usuniesz źródeł stresu, nie zaczniesz się wysypiać, nie zmienisz negatywnego sposobu myślenia o sobie i nie zaopiekujesz się sobą.

Zastosuj naturalną dietę zgodną z protokołem autoimmunologicznym lub inną dietę polecaną przy Twoim schorzeniu i włącz substancje niszczące EBV. Upewnij się, że wyłączyłeś z jadłospisu szkodzące Ci produkty, produkty przetworzone i że każdego dnia zjadasz dużo odżywczego pokarmu (pochodzącego z ziemi, zwłaszcza warzyw i owoców - jeśli możliwe, surowych).

Ogranicz chemię

Chemia nie znajduje się tylko w jedzeniu. Znajduje się w środkach czystości, których używamy i które wdychamy na co dzień (proszki do prania, płyny zmiękczające, płyny do mycia różnych powierzchni, żele do toalety, płyn do naczyń i zmywarek, które zjadamy), a przede wszystkim w kosmetykach, których codziennie używamy. Nasza skóra jest największym organem wchłaniającym. Są tacy, którzy uważają, że jeśli coś nie nadaje się do jedzenia, nie nadaje się do nakładania na skórę. Ja myję ciało samą wodą (do rąk używam naturalnego mydła Aleppo), a włosy sodą oczyszczoną i solą morską. Kosmetyki i środki sprzątające robię sama lub kupuję ekologiczne. Piorę w orzechach piorących i olejkach eterycznych.

Pijąc wodę z butelek, tygodniowo wchłaniamy 5 g mikroplastiku, co odpowiada wadze karty kredytowej! Szklane butelki lub filtry pod zlew będą lepszą inwestycją.

Największym problemem przy chorobach autoimmunologicznych jest nie tylko wysoki poziom kortyzolu (hormonu stresu), ale również wysoki stosunek estrogenu do progesteronu. Jeśli jesteś kobietą zażywającą środki antykoncepcyjne, które są czystym estrogenem, lepiej, abyś je odrzuciła. Używałam tabletek, potem krążków jakieś 10 lat. Wiem, że to wygodne. Daję Ci słowo, że to również niezdrowe.

Wróć do natury

Słońce od zawsze warunkowało życie na Ziemi. Dziś chowamy się przed nim w budynkach, smarujemy kancerogennymi filtrami, nosimy okulary przeciwsłoneczne zaburzające dopływ światła do narządu wzroku, zamiast korzystać ze słońca mądrze. A wystarczy nie smażyć się na kotleta i nie doprowadzić do poparzenia, bo to właśnie oparzenia słoneczne zwiększają szansę na raka skóry, a nie samo słońce.

Słońce to życie, promienie słońca regulują nasz dobowy rytm, ciśnienie krwi, metabolizm, mineralizację kości, wzmacniają układ odpornościowy. Promieniowanie UV przedostaje się przez skórę do krwioobiegu, dezynfekując i oczyszczając naszą krew.

Zieleń nas uspokaja, chodzenie boso po trawie i przytulanie się do drzew obniża poziom kortyzolu. Świeże powietrze i oddychanie dodaje energii i relaksuje. Kąpiele w żywej wodzie, zwłaszcza morskiej/słonej, są zbawienne dla naszego zdrowia, uzupełniają niezbędne składniki mineralne i regenerują skórę, gasząc stany zapalne.

Dla ciała również najlepszy jest naturalny ruch. Zbytnie fizyczne obciążanie chorego organizmu wcale nie dodaje mu zdrowia, a zalewa większą ilością hormonów stresu, które jeszcze bardziej go wyniszczają. Ruch jest ważny, bo nasze ciało zostało do niego stworzone, lecz powinien być umiarkowany, więc zamień siłownię na spacery na świeżym powietrzu, jogę, rower i inne aktywności o średniej intensywności.

Wprowadzaj zmiany stopniowo

Nie jest łatwo wprowadzić wszystko, o czym wspominam, na raz. Nie możemy wziąć na siebie za dużo, zwłaszcza w chorobie, bo to nas przytłoczy. Wystarczy mały krok po kroku i zauważanie najmniejszej poprawy. Postarajmy się też doceniać siebie i życie, które mamy, kochać swoje ciało, któremu tyle zawdzięczamy, uspokoić umysł, który jest wciąż w stresie, zmienić myślenie o sobie i świecie.

To właśnie dzięki tym wszystkim zmianom, które zostały tu opisane, dziś czuję, że powróciłam do siebie i wiem, że jest to możliwe dla każdego. Wymaga tylko jednego - zaangażowania. Bo...

Zdrowie jest warte każdego wysiłku, bo tylko wtedy potrafimy prawdziwie cieszyć się życiem. Tylko wtedy mamy energię i siłę, aby stawiać czoło codziennym wyzwaniom, odpowiednio zadbać o naszych bliskich, uwalniać swój potencjał i dawać z siebie to, co najlepsze. W mojej przestrzeni znajdziesz mnóstwo informacji, które pozwoliły mi odzyskać zdrowie i życie. Wiele na temat wewnętrznego rozwoju znajdziesz w zakładce Świadome Życie.

Twoje ciało wie, co robi - możesz wyzdrowieć

Nie napisałam tego artykułu, żeby nastraszyć Cię wirusem, ani przytłoczyć szeregiem zmian w stylu życia. Napisałam go, żeby wlać w Ciebie nadzieję. Żeby uwolnić Cię od ciężaru przekonania, że Twoje ciało Cię zdradziło, a Twoja choroba to wyrok. Twoje ciało z całych swoich sił pragnie żyć dla Ciebie. Twoja choroba może wejść w stan remisji (braku objawów) lub nawet zostać wyleczona. Choroba to nic innego, jak wyjście ze stanu normy i równowagi, do której zawsze możemy powrócić.

Jedyne, co musisz zrobić, to ułatwić Twojemu ciału proces samoleczenia i obrony, ale musisz zrobić to na poważnie. Nie bagatelizować żadnego z punktów wymienionych w tym artykule, zwłaszcza redukcji stresu i snu! Możliwości naszego ciała do samoleczenia są ogromne i historia zna wiele nadzwyczajnych przypadków takich uleczeń.

Komórki naszego ciała wymieniają się codziennie. W przeciągu 2-7 lat jesteśmy fizycznie całkowicie nowymi ludźmi, dlatego wyjście z choroby jest możliwe dla każdego.

Wierzę, że żyjemy w rzeczywistości, która została zaprojektowana tak, abyśmy sobie poradzili. Nasze ciało potrafi leczyć i goić się samo. Wspiera nas w tym również natura, słońce, woda, wszelkie rośliny, zioła.

Dlatego nasza współpraca z ciałem i zaangażowanie są tu najważniejsze. Zdrowie powinno być zawsze naszym priorytetem, dlatego, że kiedy chorujemy, nic nas nie cieszy.

Nie wierzę w to, że nasze ciało zachowuje się, jak Kamikaze, atakując samo siebie, ani w nieuleczalną naturę chorób autoimmunologicznych, ale wierzę w realne objawy cierpiących ludzi, którzy są nazywani leniwymi, oskarżani o to, że udają chorobę lub są odsyłani do psychiatry. Współczuję ludziom, którzy dali sobie wmówić, że nie ma dla nich nadziei i że już na zawsze pozostaną chorzy. Kiedy czytam od Was takie wiadomości, jak te poniżej, pęka mi serce:

Właśnie to jest moją motywacją. Chcę zrobić wszystko, co możliwe, aby cierpiący ludzie, którzy pozostają bez odpowiedzi, otrzymali informacje i odzyskali nadzieję.

Twoje ciało Cię nie atakuje, nie jesteś chory psychicznie, leniwy, nie wymyślasz sobie choroby, Twoje symptomy i Twoje cierpienie są realne... Tak samo, jak realne jest to, że możesz wyzdrowieć!

My i nasze ciało to jedno - oboje mamy wspólny cel: przezwyciężyć chorobę.

Nasze ciała kochają nas bezwarunkowo, codziennie pracując na pełnych obrotach, żeby dawać nam największy możliwy komfort w codziennym życiu (więcej o tym, jak cudowne są nasze ciała, przeczytasz tutaj). Zostały zaprojektowane tak, aby nas chronić. Codziennie dbają o dotlenianie nas, ciągłe oczyszczanie, przepływ substancji odżywczych do komórek, umożliwiają nam codzienne funkcjonowanie, poruszanie się, trawienie, zmysłowe odbieranie rzeczywistości, wszelkie funkcje poznawcze. One zostały stworzone do ułatwiania nam życia i doświadczania go w pełni. Zdrowie to nasze prawo od urodzenia i każda żywa istota na tej ziemi chce żyć, a nie umierać.

Nasz organizm jest znacznie inteligentniejszy, niż myśli dzisiejsza medycyna. Tak, jak nikt nie musiał uczyć naszego serca, jak pompować i filtrować krew, ani żołądka, jakich enzymów użyć do trawienia różnych pokarmów, tak nikt nie musiał uczyć naszego układu odpornościowego, jak walczyć z zagrożeniem. On doskonale wie, co robić, aby przeciwdziałać chorobie. Naszą rolę jest mu pomóc, a nie przeszkadzać.

Zaufaj więc swojemu ciału, uwierz w jego moc samoleczenia, wesprzyj je w tym poprzez:

zmianę stylu życia (przede wszystkim redukcję stresu i sen);

naturalny i odpowiedni pokarm;

umiarkowaną i zbliżoną do naturalnej aktywność fizyczną;

utrzymywanie wartościowych relacji z innymi i samym sobą;

codzienną praktykę wdzięczności, otaczanie się pozytywnymi myślami, emocjami i doświadczeniami;

znalezienie równowagi i czasu dla siebie;

edukację na temat świadomego życia.

Zaangażuj się w tę podróż. Zrób wszystko, co w Twojej mocy, aby czuć się lepiej każdego dnia. Pokochaj swoje ciało tak mocno, jak ono kocha Ciebie. Wtedy osiągniesz z nim jedność, która doprowadzi Cię do zdrowia.

Życzę Ci tego z całego serca.

P.S. Zgodnie z prawem moim obowiązkiem jest Cię poinformować, że wszystkie moje publikacje na blogu są osobistymi opiniami oraz doświadczeniami i należy je traktować informacyjnie. Nie mogą one zastąpić porady specjalisty.

Źródła:

1. Niller, Hans Helmut; Wolf, Hans; Minarovits, Janos (2008): Regulation and dysregulation of Epstein-Barr virus latency: implications for the development of autoimmune diseases. In: Autoimmunity 41 (4), p. 298-328.

2. Janegova, Andrea; Janega, Pavol; Rychly, Boris; Kuracinova, Kristina; Babal, Pavel (2015): The role of Epstein-Barr in the development of autoimmune thyroid diseases. In: Endokrynologia Polska 66 (2), pp. 132-136.

3. Taylor, Graham S.; Long, Heather M.; Brooks, Jill M.; Rickinson, Alan B.; Hislop, Andrew D. (2015): The immunology of Epstein-Barr virus-induced disease. In: Annual review of immunology 33, pp. 787-821.

4. Asherio, Alberto; Munger, Kassandra L. (2015): EBV and Autoimmunity. In: Current topics in microbiology and immunology 390 (Pt 1), S. 365-385.

5. Croia, Cristina; Serafini, Barbara; Bombardieri, Michele; Kelly, Stephen; Humby, Frances; Severa, Martina et al. (2013): Epstein-Barr virus persistence and infection of autoreactive plasma cells in synovial lymphoid structures in rheumatoid arthritis. In: Annals of the rheumatic diseases 72 (9), pp. 1559-1568.

6. Draborg, Anette Holck; Duus, Karen; Houen, Gunnar (2013): Epstein-Barr Virus in Systemic Autoimmune Diseases . In: Clinical and Developmental Immunology.

7. Han, L .; Zhang, Y .; Wang, Q .; Xin, M .; Yang, K .; Lei, K .; Sun, M. (2018): Epstein-Barr virus infection and type I interferon signature in patients with systemic lupus erythematosus. In: Lupus, 961203317753069.

8. Gonzalez, Delia Almeida; Diaz, Buenaventura Brito; Rodriguez Perez, Maria del Cristo; Hernandez, Ana Gonzalez; Chico, B. Nicolas Diaz; Leon, Antonio Cabrera de (2010): Sex hormones and autoimmunity. In: Immunology letters 133 (1), pp. 6-13.

9. Kiecolt-Glaser, Janice K. (2010): Stress, Food, and Inflammation: Psychoneuroimmunology and Nutrition at the Cutting Edge. In: Psychosomatic Medicine 72 (4), pp. 365-369.

10. Stojanovich, Lyudmila; Marisavljevich, Dragomir (2008): Stress as a trigger of autoimmune disease. In: Autoimmunity reviews 7 (3), pp. 209-213.

11. Kox, M., Stoffels, M., Smeekens, S.P., van Alfen, N., Gomes, M., Eijsvogels, T.M., Hopman, M.T., van der Hoeven, J.G., Netea, M.G., Pickkers, P. (2012): The influence of concentration/meditation on autonomic nervous system activity and the innate immune response: a case study. In Psychosomatic Medicine 74(5), pp. 489-94.

12. Kox, M., van Eijk, L.T., Zwaag, J., van den Wildenberg, J., Sweep, F.C.G., van der Hoeven, J., Pickkers, P. (2014): Voluntary activation of the sympathetic nervous system and attenuation of the innate immune response in humans. In PNAS: 111(20), pp. 7379-7384.

13. James, J.A., Kaufman, K.M., Farris, A.D., Taylor-Albert, E., Lehman, T.J. and Harley, J.B. (1997): An increased prevalence of Epstein-Barr virus infection in young patients suggests a possible etiology for systemic lupus erythematosus. In: J Clin Invest. 15; 100(12): 3019-3026.

14. John B. Harley, Xiaoting Chen, Mario Pujato, Daniel Miller, Avery Maddox , Carmy Forney, Albert F. Magnusen, Arthur Lynch, Kashish Chetal, Masashi Yukawa, Artem Barski , Nathan Salomonis, Kenneth M. Kaufman, Leah C. Kottyan and Matthew T. Weirauch (2017): Transcription factors operate across disease loci, with EBNA2 implicated in autoimmunity. In: Nature Genetics, 50(5): 699-707.

15. Pender, M.P. (2004): Epstein-Barr Virus and Autoimmunity. In: Infection and autoimmunity / editors, Yehuda Shoenfeld, Noel R. Rose. Amsterdam, Elsevier, pp. 163-170.

16. Pender, M.P., (2012): CD8+ T-Cell Deficiency, Epstein-Barr Virus Infection, Vitamin D Deficiency, and Steps to Autoimmunity: A Unifying Hypothesis. In: Autoimmune Diseases, Volume, Article ID 189096, 16 pages.

17. Bocian, J., Januszkiewicz-Lewandowska, D., (2011): Zakażenia EBV - cykl życiowy, metody diagnostyki, chorobotwórczość. In: Postepy Hig Med Dosw (online), 65: 286-298.

18. Szmidt A., Stańczyk-Przyłuska A. (2005): Rola wirusa EBV w patogenezie chorób alergicznych. In: Alerg. Astma Immunol.; 10: 169-174.

19. Abbott ,R,D., Sadowski, A., Alt, A.G. (2019): Efficacy of the Autoimmune Protocol Diet as Part of a Multi-disciplinary, Supported Lifestyle Intervention for Hashimoto's Thyroiditis. In: Cureus. 11(4):e4556.

20. Hoel, David G .; Berwick, Marianne; Gruijl, Frank R. de; Holick, Michael F. (2016): The risks and benefits of sun exposure. In: Dermato-endocrinology 8 (1), e1248325.

21. Gorman, Shelley; Black, Lucinda J.; Feelish, Martin; Hart, Prue H.; Weller, Richard (2015): Can skin exposure to sunlight prevent liver inflammation? In: Nutrients 7 (5), p. 3219-3239.

22. Mead, M. Nathaniel (2008): Benefits of Sunlight: A Bright Spot for Human Health. In: Environmental Health Perspectives 116 (4), A160-7.

23. Goel, Ajay; Kunnumakkara, Ajaikumar B.; Aggarwal, Bharat B. (2008): Curcumin as „Curecumin": from kitchen to clinic. In: Biochemical pharmacology 75 (4), pp. 787-809.

24. Chang, Jung San; Wang, Kuo Chih; Yeh, Chia Feng; Shieh, Den En; Chiang, Lien Chai (2013): Fresh ginger (Zingiber officinale) has anti-viral activity against human respiratory syncytial virus in human respiratory tract cell lines. In: Journal of Ethnopharmacology 145 (1), pp. 146-151.

25. Arreola, Rodrigo; Quintero-Fabian, Saray; Lopez-Roa, Rocio Ivette; Flores-Gutierrez, Enrique Octavio; Reyes-Grajeda, Juan Pablo; Carrera-Quintanar, Lucrecia; Ortuno-Sahagun, Daniel (2015): Immunomodulation and anti-inflammatory effects of garlic compounds. In: Journal of Immunology Research, p. 401630.

26. Cappello et al (2007): Peppermint oil (Mintoil) in the treatment of irritable bowel syndrome: A prospective double blind placebo-controlled randomized trial. In: Digestive and Liver Disease, Volume 39, Issue 6, pp. 530-536.

27. Khanna, R., MacDonald, J.K., Levesque, B.G. (2014): Peppermint oil for the treatment of irritable bowel syndrome: a systematic review and meta-analysis. In: Journal of Clinical Gastroenterology, 48(6), pp. 505-512.

28. Lin, J.C., Cherng, J.M., Hung, M.S., Baltina, L.A., Baltina, L., Kondratenko, R. (2008): Inhibitory effects of some derivatives of glycyrrhizic acid against Epstein-Barr virus infection: structure-activity relationships. In: Antiviral research., 79(1), pp. 6-11.

29. Dittfeld, A., Gwizdek, K., Michalski, M. and Wojnicz, R. (2016): A possible link between the Epstein-Barr virus infection and autoimmune thyroid disorders. In: Cent Eur J Immunol., 41(3), pp. 297-301.

30. Waldinger R.J., and Schulz, M.S. (2010): What's Love Got To Do With It?: Social Functioning, Perceived Health, and Daily Happiness in Married Octogenarians. In: 25(2), pp. 422-431.

31. https://dobrewiadomosci.net.pl/9660-co-sprawia-ze-jestesmy-szczesliwy-oto-wynik-badania-trwajacego-75-lat/

32. https://www.newcastle.edu.au/newsroom/featured/plastic-ingestion-by-people-could-be-equating-to-a-credit-card-a-week/how-much-microplastics-are-we-ingesting-estimation-of-the-mass-of-microplastics-ingested

33. Ballantyne, S. (2015): Go to bed. 14 easy steps to healthier sleep. The Paleo Mom (online).

34. Ornish, D., Gotto, A.M., Miller, R.R, et al. (1979): Effects of vegetarian diet and selected yoga techniques in the treatment of coronary heart disease. In: Clinical Research in Cardiology, 27, s. 720A.

35. Blackburn, E. (2017): The Telomere Effect: A Revolutionary Approach to Living Younger, Healthier, Longer. Grand Central Publishing.

# data[].attributes.attachment_link.title
Choroby autoimmunologiczne - możesz wyzdrowieć całkowicie

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli cierpisz na chorobę autoimmunologiczną (jak Hashimoto, choroba Gravesa-Basedowa, RZS, ZZSK, twardzina, stwardnienie rozsiane, miastenia, celiakia, cukrzyca typu 1, toczeń, łuszczyca, choroba Leśniowskiego-Crohna, sarkoidoza, łysienie plackowate, zespół Sjögrena i kilkadziesiąt innych schorzeń), prawdopodobnie usłyszałeś od swojego specjalisty, że: Twój układ odpornościowy jest nadaktywny i nie funkcjonuje poprawnie, gdyż omyłkowo atakuje i niszczy własne tkanki.

# data[].attributes.headline
Bakterie rodzaju Prevotella jako czynnik ryzyka zachorowania na RZS

# data[].attributes.subject
Bakterie rodzaju Prevotella jako czynnik ryzyka zachorowania na RZS

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Źródło: Prevotella copri in individuals at risk for rheumatoid arthritis.Ann Rheum Dis. 2019 May;78(5):590-593.

Autor: Alicja Kostecka |Data: 16.04.2019

Prevotella copri to bakterie beztlenowe, które w zwiększonej liczbie identyfikowano w mikroflorze jelit u chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). Nasilona jest również odpowiedź immunologiczna przeciwko tej bakterii u osób z RZS.

W przeprowadzonych badaniach molekularnych dopatrzono się podobieństwa cząsteczek autoantygenów specyficznych dla RZS oraz epitopów białka Prevotella copri. Z kolei w badaniach doświadczalnych przeprowadzonych na myszach dowiedziono, że dysbakterioza jelitowa może przyczynić się do wystąpienia objawów zapalenia stawów u osobników podatnych genetycznie.

Badanie przeprowadzone pod przewodnictwem Alpizar-Rodriguez miało na celu ocenę mikroflory jelitowej w aspekcie występowania bakterii rodzaju Prevotella u osób będących w grupie ryzyka zachorowania na RZS, ale jeszcze przed wystąpieniem objawów choroby.

Grupę badaną stanowili krewni pierwszego stopnia chorych z RZS (n=133), którą następnie podzielono na dwie podgrupy: 50 osób włączono do grupy kontrolnej, natomiast 83 osoby zaklasyfikowno do grupy fazy przedklinicznej RZS (obecne przeciwciała aCCP lub czynnik RF lub jakiekolwiek objawy potencjalnie związane z RZS). Na podstawie analizy próbki kału i badań mikorbiomu jelit stwierdzono istotne statystycznie różnice składu mikroorganizmów między badanymi grupami. U osób z grupy fazy przedklinicznej RZS stwierdzono większą liczbę bakterii z rodziny Prevotellaceae, zwłaszcza rodzaju Prevotella (p=0.04).

Wyniki przeprowadzonego eksperymentu stanowią kolejny dowód, iż bakterie rodzaju Prevotella stanowią czynnik ryzyka zachorowania na RZS u osób predysponowanych. Według aktualnej wiedzy etiologia RZS jest złożona, gdzie jednym z ważnych elementów są czynniki środowiskowe, do których można zaliczyć także skład mikroflory jelitowej. Według tej hipotezy błona śluzowa jelita (a nie element stawu) jest miejscem aktywacji układu immunologicznego, który stanowi początek przewlekłej choroby autoimmunologicznej. Jeśli wyniki te zostaną potwierdzono w kolejnych obserwacjach istnieje realna możliwość modulowania tego czynnika ryzyka u osób predysponowanych, jeszcze przed wystąpieniem objawów choroby.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bakterie rodzaju Prevotella jako czynnik ryzyka zachorowania na RZS

# data[].attributes.attachment_link.description
Źródło: Prevotella copri in individuals at risk for rheumatoid arthritis.Ann Rheum Dis. 2019 May;78(5):590-593. Autor: Alicja Kostecka |Data: 16.04.2019 Prevotella copri to bakterie beztlenowe, które w zwiększonej liczbie identyfikowano w mikroflorze jelit u chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). Nasilona jest również odpowiedź immunologiczna przeciwko tej bakterii u osób z RZS.

# data[].attributes.headline
Reumatoidalne zapalenie stawów często w tandemie z depresją

# data[].attributes.subject
Reumatoidalne zapalenie stawów często w tandemie z depresją

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Reumatoidalne zapalenie stawów wbrew powszechnym wyobrażeniom wcale nie dotyczy wyłącznie osób starszych - najczęściej zachorowują osoby pomiędzy 30. a 50. rokiem życia. Choroba jest nieuleczalna, a jej fizjologia oraz towarzyszące objawy - ból, który uniemożliwia codzienne funkcjonowanie, dojmujące uczucie zmęczenia - często prowadzą do depresji.

RZS - objawy

RZS to zapalenie przeważnie symetrycznych stawów - głównie drobnych stawów rąk i stóp i towarzysząca mu bolesność stawu podczas ucisku, obrzęk stawu i tkanek okołostawowych, wysięk w stawie - bez zaczerwienienia skóry. Bólom i obrzękom stawów towarzyszy sztywność poranna wywołana gromadzeniem się płynu obrzękowego w zmienionych zapalnie tkankach podczas snu. Ponadto obserwuje się występowanie zmian ogólnoustrojowych - stany podgorączkowe, bóle mięśni, uczucie zmęczenia, brak łaknienia, utrata masy ciała.

Najgorsze są początki, szczególnie, gdy choroba atakuje nagle. Dla Dominiki Pawlas RZS to był szok. Pierwsze, objawy, od razu silne, przyszły kilka miesięcy po ślubie.

„Leżałam przykuta do łóżka nie mogąc wstać. Dlaczego to tak boli? - myślałam. Płakałam. Czułam się więźniem swojego ciała. Miałam zacząć nowe życie, ale nie tak przecież ono miało wyglądać! Wtulałam się w mojego kota. Zakrywałam się kołdrą przed światem. Nie chciałam wstawać, nie chciałam żyć. Rankami czołgałam się do toalety, moje człowieczeństwo zostało poniżone. Zostałam sprowadzona do parteru dosłownie i w przenośni, w przeciągu miesiąca od rozpoznania choroby. Szpilki zamieniłam na szerokie kapcie. Spodnie na spódnice - łatwiej się zakłada, nie mają guzików. Najchętniej jednak przemieszczałam się w ciepłym, fioletowym szlafroku, bo chodzeniem bym tego nie nazwała" - pisze w liście na użytek kampanii społecznej „RZS - nie rezygnuj" Dominika Pawlas.

Co to jest RZS

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to przewlekła zapalna układowa choroba tkanki łącznej o podłożu immunologicznym. Rolę w jej powstawniu odgrywają czynniki genetyczne i środowiskowe (np. palenie tytoniu czy otyłość).

Dziś na szczęście jest już w zupełnie innym miejscu swojego życia - leczy się, dzięki czemu funkcjonuje jak zdrowa osoba, ale dodatkowo chodzi na terapię i pracuje nad sobą".Wierzę, że wszystko siedzi w głowie i jeśli tam się naprawię, to ciało też to odczuje. Liczę na to, że kiedyś będę wolna od bólu i tabletek, bez strachu „co, jeśli...". Miło jest obracać się w łóżku i przeciągać rankami, albo pić herbatę z ogromnego kubka i mieć siłę go utrzymać. Nosić dumnie szpilki i powabne spódnice (tym razem z wyboru, a nie przymusu). Choroba jest brutalna, zmienia. Nieważne, czy na lepsze, czy gorsze. Nie traktuj jej jak wroga, staraj się ją zrozumieć i okiełznać. To taki trochę nieproszony gość, który wprowadził chaos i za długo się rozsiadł" - ocenia Dominika.

Chore stawy, chora dusza

W ramach Kampanii „RZS - nie rezygnuj" opracowano raport „Codzienność z RZS", który ukazał także drugie oblicze choroby - jej druzgocący wpływ na psychikę. Co druga osoba z RZS zgłaszała objawy depresji. 69 proc. chorych sygnalizowało obniżenie nastroju, a 54 proc. - niepokój i stany lękowe będące dokuczliwe lub uciążliwe w stopniu zdecydowanym, mając wpływ na jakość codziennego życia.

- Pamiętam dzień, kiedy się obudziłam i pomyślałam: „Boże, jak tak dalej ma być, to już może lepiej, żebym umarła"- wspomina Jolanta Grygielska z Ogólnopolskiej Federacji Stowarzyszeń Reumatyków.

Zdaniem reumatolog prof. Brygidy Kwiatkowskiej z Narodowego Instytutu Geriatrii, Reumatologii i Rehabilitacji ds. klinicznych dane przytaczane w raporcie świadczą o tym, że nadal w przypadku chorych na reumatoidalne zapalenie stawów nie przeprowadza się diagnostyki w kierunku współistniejącej depresji i lęku i nie wprowadza się leczenia przeciwdepresyjnego.

- A jak widać, takie badanie powinno być wykonywane standardowo podczas wizyty chorego - uważa specjalistka.

Z czego to wynika? Chorym z RZS nieustannie towarzyszy strach przed chorobą i osamotnieniem w chorobie. Ale nie tylko naturalny w sytuacji przewlekłej choroby lęk leży u podłoża depresji w chorobach zapalnych, takich właśnie jak RZS. Krajowy konsultant ds. psychiatrii prof. Piotr Gałecki tłumaczy, że mechanizm tej choroby (m.in. wydzielanie interleukin - białek biorących udział w odpowiedzi układu odpornościowego na zagrożenie lub stan zapalny) powoduje zmniejszenie produkcji neuroprzekaźnika serotoniny. Niedobór serotoniny powoduje zaś - upraszczając - wystąpienie objawów depresji.

Jak podkreśla psychiatra, z tego biologicznego powodu pacjenci z RZS są w grupie ryzyka depresji, podobnie jak i osoby cierpiące z powodu łuszczycy, choroby Hashimoto czy nieswoistego zapalenia jelit. We wszystkich tych schorzeniach zaburzona jest synteza serotoniny.

- Receptą na to jest oparcie w rodzinie i wśród bliskich, którzy - podobnie jak osoby z RZS - potrzebują edukacji na temat samej choroby, jej leczenia i przebiegu, żeby móc tworzyć społeczności, a w makroskali społeczeństwo przyjazne dla osób z RZS - komentuje Dorota Minta, psycholog kliniczny.

Dominika na początku swojej choroby z nikim nie chciała o niej rozmawiać. - Zniknęłam. Nie chciałam się tłumaczyć znajomym, to było zbyt trudne - mówi dziewczyna.

Zdaniem innej pacjentki, chorującej od 11 lat dziennikarki Anny Jarosz pomaga akceptacja choroby. - Pogodzenie się z tym, że jest nieuleczalna, ułatwia odnalezienie się w chorobie - mówi.

Aż 73 proc. chorych odczuwało na co dzień silne lub bardzo silne bóle stawowe, 68 proc. chorych miało w istotnym stopniu ograniczoną sprawność, a aż 75 proc. chorych odczuwało zmęczenie w dużym i bardzo dużym stopniu.

RZS: jak żyć

To co najbardziej, oprócz bólu, doskwiera w tej chorobie, to jej nieprzewidywalność i związana z tym bezsilność. Trudno coś planować, bo nigdy nie wiadomo, czy uda się to zrealizować.

Dziś już wiem - że jak myję rano okna, to nie szykuję się wieczorem na imprezę. W tej chorobie trzeba oszczędzać energię. Gdy chcę się z kimś spotkać, muszę to zaplanować tak, by w ten dzień sie nie przepracowywać. Ale czasem i bez tego trzeba odwoływać spotkania, bo nagle ból „przywali" bez zapowiedzi. A nie chcę brać leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych profilaktycznie, bo to z kolei źle wpływa na układ pokarmowy - tłumaczy Jolanta Grygielska.

Pal sześć, gdy niedyspozycja dotyczy spotkań towarzyskich, gorzej jeśli wpływa na pracę.

- U nas jest system zero-jedynkowy: albo pracujemy, albo przechodzimy na rentę. Na zachodzie rynek pracy dopasowuje się do tych chorych. Tam pacjent może pracować w takim wymiarze godzin, na jaki pozwala mu choroba, a to, co wypracuje - nawet jeżeli będą to trzy godziny dziennie - i tak jest traktowane jako zysk dla państwa, które nie musi wypłacać renty. Poza tym okazuje się, że ci pracownicy mimo, że ogranicza ich choroba, bywają bardziej wydajni, bo chcą potrzebni, bo dzięki temu nie czują się wykluczeni - zwraca uwagę Jolanta Grygielska.

Z raportu „Codzienność z RZS" wynika, że chorzy pomimo trudów, jakie niesie ze sobą choroba, starają się być aktywni i czynni zarówno zawodowo, jak i towarzysko. Zdaniem wielu ekspertów właśnie nastawienie samych chorych do życia i życia z chorobą jest w procesie terapeutycznym najistotniejsze.

Ból stał się dla mnie praktycznie codziennością - prawe kolano, później lewe, prawy nadgarstek, później lewy, kostki, biodra, łokcie. Czy większy, czy mniejszy - zawsze w jakiś sposób mi towarzyszy. Ale do wszystkiego trzeba się w życiu przyzwyczaić - opowiada Kinga Boćkowska, która zachorowała na RZS w wieku 11 lat.

- Większość ludzi nie potrafi tego zrozumieć ani w ten sposób myśleć - zawsze trzeba znaleźć pewnego rodzaju złoty środek. To nie jest przecież tak, że jesteśmy w stu procentach zdrowi lub w ogóle nie jesteśmy w stanie chodzić i się ruszać. Większość czasu nasza choroba jest niewidzialna. Zresztą ból czy inne trudności związane z chorobą nie są czymś, co się pokazuje.Wychodząc ze znajomymi, będąc w szkole, na koncertach, czy na różnych wyjazdach, praktycznie nigdy nie daję po sobie poznać, że coś jest nie tak - do momentu, gdy już naprawdę nie daję rady - zwierza się tegoroczna maturzystka, która również bierze udział w kampanii.

RZS - co pomaga

Reumatoidalne Zapalenie Stawów to choroba, która manifestuje się zmianami w stawach, ale jest chorobą ogólnoustrojową, a więc pojawiają się cechy zapalenia takie jak zmęczenie, utrata masy ciała, zmiany w ogólnych badaniach, niedokrwistość pochodzenia zapalnego. Objawy mogą dotyczyć licznych narządów i układów.

- Najważniejsze jest to, że jeżeli nie będziemy tej choroby leczyć, jeżeli jej wcześnie nie zdiagnozujemy, dojdzie do powikłań narządowych, które są bezpośrednią przyczyną śmierci pacjentów z RZS, takich jak choroby serca, czy układu oddechowego - ostrzega prof. Kwiatkowska.

Jakie czynniki wpływają na skuteczność leczenia RZS

dobra współpraca między pacjentem i lekarzem

wykrywanie, monitorowanie i leczenie schorzeń współistniejących, takich jak m. in.: depresja, fibromialgia (zespół chorobowy charakteryzujący się uogólnionym bólem w układzie ruchu), choroby sercowo-naczyniowe, choroby płuc, cukrzyca

unikanie lub wręcz likwidacja czynników środowiskowych wpływających negatywnie na przebieg choroby takie jak: otyłość, palenie tytoniu, infekcje w obrębie jamy ustnej (parodontoza)

stosowanie diety śródziemnomorskiej jako jedynej o udokumentowanym działaniu przeciwzapalnym

suplementacja witaminy D

stała rehabilitacja.

Trzeba przyjmować zalecone przez lekarza leki. Zwłaszcza że - jak tłumaczy specjalistka - jest światełko w tunelu i wiemy już z całą pewnością, że jeżeli rozpoznamy chorobę stawów wcześnie, jeżeli wcześnie włączymy odpowiednie leczenie to chorzy z RZS będą żyli tak samo długo jak populacja ludzi zdrowych.

- Przy odpowiednim postępowaniu i leczeniu możliwe jest, aby chorzy prowadzili zupełnie normalne życie zarówno osobiste, jak i zawodowe - nawet jeśli jest ono ponadstandardowe. Przykładem niech będzie jedna z moich pacjentek - pani, która tańczy w balecie Opery Narodowej. Jeżeli stawy nie są zbyt zniszczone i kontrolujemy chorobę, nie ogranicza ona chorego w żaden sposób" - zapewnia lekarka.

Jak diagnozuje się RZS

Diagnostyka RZS opiera się na stwierdzeniu bólu i obrzęku (zapalenia) stawów, ich lokalizacji i rodzaju zajętych stawów, czasie trwania zapalenia stawów oraz podwyższonych parametrów laboratoryjnych aktywności choroby takich jak odczyn opadania krwinek (OB) i białka ostrej fazy (CRP), a także obecności autoprzeciwciał występujących w tej chorobie takich jak czynnik reumatoidalny (RF) i przeciwciała przeciwcytrulinowe (anty-CCP, anty-ACPA). Wszystkie te parametry mieszczą się w najnowszych kryteriach diagnostycznych RZS wspólnych dla Europejskiej Ligi Reumatycznej (EULAR) i Amerykańskiego Towarzystwa Reumatologicznego (ACR) z 2010 roku.

Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Reumatoidalne zapalenie stawów często w tandemie z depresją

# data[].attributes.attachment_link.description
Chorujesz na reumatoidalne zapalenie stawów? Masz bliskiego cierpiącego na tę przewlekłą chorobę? Warto wiedzieć, że w parze z RZS często idzie depresja. Można ją leczyć, podobnie jak i RZS. Dzięki właściwej terapii pacjenci mogą żyć całkiem normalnie, a nawet ... tańczyć w balecie Opery Narodowej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tak zwane "zużycie stawów" osiągnęło w krajach zachodnich poziom pandemii. Szacuje się, że 10% światowej populacji w wieku powyżej 60 lat wykazuje obecnie objawy choroby zwyrodnieniowej stawów. W Wielkiej Brytanii nieoficjalne dane szacunkowe sugerują, że 9 na 10 osób będzie w swym życiu cierpieć na jakąś formę tego schorzenia. W Polsce problem dotyczy 2,4 mln osób, przy czym nawet 3 razy częściej na chorobę zapadają kobiety niż mężczyźni.

W rzeczywistości zapalenie stawów nie jest określoną jednostką chorobową, lecz zbiorczym terminem, opisującym zestaw objawów - stan zapalny jednego lub kilku stawów - wynikających z wielu potencjalnych przyczyn.

Typowy pacjent cierpiący na zapalenie stawów otrzymuje najczęściej ogromny arsenał leków, które u wielu osób nie przynoszą zadowalającej poprawy, ale za to wywołują równie dokuczliwe skutki uboczne, jak samo schorzenie, które mają leczyć.

Jeżeli cierpisz na zapalenie stawów, usłyszysz prawdopodobnie, że jedyne, co możesz zrobić, to wziąć środek przeciwbólowy i ustawić się w kolejce oczekujących na operację wymiany stawu.

Ale to nieprawda, że musisz cierpieć w milczeniu, podczas gdy zapalenie stawów będzie wciąż postępować. Zebraliśmy 24 alternatywne sposoby leczenia i suplementacji poparte solidnymi naukowymi dowodami wysokiej skuteczności w usuwaniu objawów - a nieraz i przyczyn - artretyzmu.

1. Akupunktura

Ta technika tradycyjnej medycyny chińskiej polega na równoważeniu blokad lub nadmiaru energii życiowej, zwanej qi, poprzez wkłuwanie cienkich igieł w punkty akupunkturowe, które układają się w południki biegnące wewnątrz naszego ciała. Znajduje ona szerokie zastosowanie w leczeniu artretyzmu ze względu na sprawdzone działanie przeciwbólowe.

Spektakularne rezultaty uzyskali lekarze duńscy u pacjentów z tak ciężkim zwyrodnieniem stawów kolanowych, że zakwalifikowano ich do zabiegu chirurgicznego. Jak stwierdzili badacze, stosowanie akupunktury przez miesiąc złagodziło ból aż o 80%, co było wielkim zaskoczeniem ze względu na stopień zaawansowania choroby ¹.

Podobne korzyści zaobserwowali brytyjscy lekarze, badając grupę pacjentów z zaawansowanym zwyrodnieniem stawów biodrowych. Już 6 półgodzinnych sesji akupunktury znacząco zmniejszyło ból i poprawiło mobilność pacjentów na co najmniej 8 tygodni po terapii ².

Leki homeopatyczne w zapaleniu stawów

Poniżej wymieniono leki, które najczęściej znajdują zastosowanie w poszczególnych postaciach zapalenia stawów.

Kwas benzoesowy: stosowany w leczeniu dolegliwości o charakterze dny moczanowej i bólu spowodowanego złogami kwasu moczowego.

Bryonia alba: odpowiednia w przypadku bólu i stanu zapalnego pogarszających się podczas ruchu, a zmniejszających pod wpływem ucisku i odpoczynku.

Calcarea carbonica: często przepisywana przy stanach zapalnych stawów kolanowych, szczególnie u osób z nadwagą i uskarżających się na pogarszanie stanu pod wpływem niskiej temperatury.

Colchicum autumnale: w przypadku bólu wywołanego zapaleniem stawów pogarszającego się na skutek ćwiczeń fizycznych, a łagodzonego ciepłem i odpoczynkiem.

Guaiacum: podawany w przypadku dny moczanowej i ropni stawowych, gdy zimno łagodzi ból.

Hypericum perforatum: wysoce skuteczny w zmniejszaniu bólu nerwowego towarzyszącego reumatoidalnemu zapaleniu stawów.

Ledum palustre: często stosowany w dnie moczanowej i reumatyzmie oraz przy objawach ulegających złagodzeniu po przyłożeniu lodu lub zimnych okładów.

Rhus tox: w przypadkach, gdy początkowy ból ustępuje, jeśli ruch kontynuowany jest w sposób ciągły.

Paloondo: ta roślina z Meksyku i południowej Kalifornii, stosowana niegdyś przez Azteków w przypadkach reumatoidalnego zapalenia stawów, okazała się bardzo skuteczna w leczeniu tego schorzenia także w potencjach homeopatycznych.

Homeopatia w leczeniu dny moczanowej

Aconitum napellus: w przypadku nagłego piekącego bólu i ataków następujących po wstrząsie lub urazie.

Atropa belladonna: w przypadku intensywnego, pulsującego bólu.

Bryonia alba: w przypadku bólu pogarszającego się podczas ruchu, a zmniejszającego się pod wpływem ucisku i ogrzania.

Colchicum autumnale: szczególnie skuteczny, jeżeli atakom towarzyszą mdłości.

Ledum palustre: w przypadku plamistych, purpurowych, opuchniętych stawów.

W grupie 90 pacjentów w wieku średnio 71 lat, z których wszyscy cierpieli na zwyrodnienie stawów kolanowych i zakwalifikowani byli do operacji wymiany stawu, stosowano akupunkturę raz w tygodniu przez miesiąc, a następnie raz na 6 tygodni. Wszyscy uczestnicy badania odczuli wyraźne zmniejszenie bólu i sztywności, a także zwiększenie mobilności - poprawa była tak wielka, że żaden z nich nie wymagał już leczenia chirurgicznego ³.

2. Homeopatia

Jak wykazały badania, indywidualnie przepisywane leki homeopatyczne mogą przynieść ulgę w artretyzmie, a niektóre z nich również wzmacniać działanie terapii konwencjonalnej ⁴.

Homeopatyczne podejście do artretyzmu ma charakter holistyczny, co oznacza, że nie ogranicza się do leczenia objawów, lecz obejmuje całą osobę, wraz z jej uwarunkowaniami fizycznymi, emocjonalnymi i społecznymi, które mogą przyczyniać się do zwiększonej podatności na chorobę.

Preparaty homeopatyczne są całkowicie naturalne i w wysokim stopniu dopasowane do stanu i zespołu objawów każdego pacjenta. Tak zindywidualizowane leczenie wymaga oczywiście konsultacji z wykwalifikowanym lekarzem-homeopatą, ale niektóre preparaty często zalecane są ogólnie w zapaleniu stawów (patrz ramka).

3. Terapie elektromagnetyczne

Badania laboratoryjne wykazały, że pola elektromagnetyczne (EMF) stymulują wzrost kości i chrząstek ⁵.

W jednym z badań klinicznych pacjentów ze zwyrodnieniem stawu kolanowego poddawano przez 2 tygodnie działaniu pól elektromagnetycznych o bardzo niskich częstotliwościach lub też placebo. Rezultaty były bardzo wyraźne: 46% pacjentów wystawionych na działanie rzeczywistej terapii odczuło obniżenie poziomu bólu, podczas gdy w grupie placebo stanowili oni tylko 8% ⁶.

Wprawdzie dowody naukowe są wciąż stosunkowo skąpe, jednak dokonany w 2013 r. przegląd dostępnych danych potwierdził, że terapia EMF "może przynieść umiarkowane korzyści w zakresie łagodzenia bólu u osób cierpiących na artretyzm" ⁷.

Pulsacyjne generatory pól elektromagnetycznych - zarówno przenośne urządzenia niskiej mocy, przeznaczone do praktycznie nieprzerwanego użycia, jak i maszyny wysokiej mocy, używane kilka razy dziennie - mogą okazać się pomocne dla pacjentów ze zwyrodnieniem stawów, gdyż najwyraźniej powodują zwiększenie dopływu krwi do obszarów wystawionych na działanie pól elektromagnetycznych, a także wykazują pozytywny wpływ na objawy bólowe ⁸.

Poprzez połączenie powolnych, świadomych ruchów, medytacji i regulacji oddechu quigong ma wspomagać przepływ energii życiowej ( qi) w organizmie w celu osiągnięcia zdrowia i długowieczności.

W jednym z badań 91% pacjentów w późnej fazie kompleksowego zespołu bólu regionalnego typu 1 odczuło złagodzenie bólu dzięki praktyce qigong, podczas gdy w grupie trenującej "nieprawdziwy" qigong odsetek ten wyniósł tylko 36% ⁹.

Przegląd randomizowanych badań klinicznych wykazał wprost, że qigong w porównaniu z konwencjonalnymi metodami przynosi "znaczące rezultaty" w łagodzeniu bólu ¹⁰.

5. Bromelaina

Ananas ( Ananas comosus) stosowany jest od stuleci w Ameryce Środkowej i Południowej w leczeniu niestrawności i stanów zapalnych. Obecnie wiąże się duże nadzieje z pochodzącym z niego enzymem - bromelainą - stosowanym w szeregu schorzeń, m.in. w zapaleniu stawów ¹¹.

Bromelaina, czyli enzym proteolityczny (trawiący białko), jak również silny czynnik przeciwzapalny, przeciwbólowy, przeciwbakteryjny i wzmacniający odporność, może łagodzić ból i poprawiać funkcjonowanie stawów skuteczniej niż większość niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

W randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą, obejmującym 90 pacjentów z artretyzmem, dokonano porównania działania suplementu zawierającego bromelainę (90 mg), enzym trzustkowy trypsynę (48 mg) i bioflawonoid rutynę (100 mg) z działaniem popularnego niesteroidowego leku przeciwzapalnego (50 mg).

Po 6 tygodniach rezultaty badania wykazały, że suplementacja enzymami jest równie skuteczna jak lek pod względem łagodzenia bólu i sztywności stawów oraz poprawy ich funkcjonowania, przy czym suplementy były lepiej tolerowane ¹².

Inne dowody naukowe sugerują, że bromelaina może być przydatna również w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów. W małym badaniu podawano ją przez okres od 3 do 13 miesięcy 29 pacjentom z opuchlizną stawów wywołaną przez stan zapalny (25 z nich cierpiało na reumatoidalne zapalenie stawów). W połączeniu z terapią steroidową bromelaina przyniosła znaczące zmniejszenie lub całkowity zanik opuchlizny tkanek miękkich u 21 badanych pacjentów ¹³.

Sugerowana dawka: 250-750 mg 2-3 razy dziennie, chociaż typowa dawka wynosi 500-1000 mg.

6. Czarnuszka

Składniki zawarte w oleju i nasionach czarnuszki ( Nigella sativa) - w szczególności tymochinon - wykazują silne działanie przeciwzapalne w testach laboratoryjnych. W jednym z badań 40 kobiet z reumatoidalnym zapaleniem stawów otrzymywało przez miesiąc placebo, następnie przez miesiąc 2 razy dziennie kapsułki zawierające 500 mg oleju z czarnuszki, a później ponownie placebo przez miesiąc. W okresie podawania oleju z czarnuszki zaobserwowano poprawę, często bardzo wyraźną, w zakresie aktywności schorzenia, liczby opuchniętych stawów i ich porannej sztywności ¹⁴.

Sugerowana dawka dzienna: 1 łyżeczka oleju z nasion czarnuszki przy posiłku.

7. Kurkumina

Ten naturalny związek fenolowy uzyskiwany z kurkumy ( Curcuma longa) od dawna używany jest do leczenia stanów zapalnych stawów ze względu na jego zdolność powstrzymywania niszczenia chrząstek i zmniejszania stanu zapalnego. W ponad 50 badaniach klinicznych potwierdzono silne działanie przeciwzapalne kurkuminy.

Bibliografia

1. Acta Anaesthesiol Scand,1992; 36: 519-25

2. Acupunct Med, 2001; 19: 19-26

3. Acupunct Med, 2012; 30:170-5

4. Br J Clin Pharmacol, 1980; 9: 453-9

5. Rheum Dis Clin North Am, 2000; 26: 51-62

6. Altern Ther Health Med, 2001; 7: 54-64, 66-9

7. Cochrane Database Syst Rev, 2013; 12: CD003523

8. J Rehabil Res Dev, 2007; 44: 195-222

9. Altern Ther Health Med, 1999; 5: 45-54

10. J Pain, 2007; 8: 827-31

11. Evid Based Complement Alternat Med, 2004; 1: 251-7

12. Clin Exp Rheumatol, 2006; 24: 25-30

13. Altern Med Rev, 2010; 15: 361-8

14. Phytother Res, 2012; 26: 1246-8

15. Phytother Res, 2014; 28: 1625-31

16. J Med Food, 2005; 8: 125-32

17. Phytother Res, 2005; 19: 864-9

18. Phytother Res, 2008; 22: 1087-92

19. Scand J Rheumatol, 2005; 34: 302-8

20. J Ethnopharmacol, 1991; 33: 91-5

21. Minerva Gastroenterol Dietol, 2015 (22 Oct); Epub ahead of print, PMID: 26492586

22. BMC Complement Altern Med, 2004; 4: 13

23. Altern Ther Health Med, 2003; 9: 74-9

24. J Tradit Chin Med, 2000; 20: 87-92

25. Semin Arthritis Rheum, 2005; 34: 773-84

26. J Inflamm (Lond), 2006; 3: 6

27. Arzneimittelforschung, 2001; 51: 896-903

28. J Rheumatol, 1992; 19: 604-7

29. Cochrane Database Syst Rev, 2014; 12: CD004504

30. Lancet, 2001; 357: 251-6

31. Clin Ther, 1980; 3: 260-72

32. Ann Rheum Dis, 2011; 70: 982-9

33. Med Hypotheses, 2000; 54: 798-802

34. Sci Rep, 2015; 5: 16827

35. Curr Med Res Opin, 2006; 22: 2221-32

36. Osteoarthritis Cartilage, 2007; 15 [suppl C]: C61-2

37. Curr Med Res Opin, 2008; 24: 1485-96

38. Nutr J, 2008; 7: 3

39. Cochrane Database Syst Rev, 2006; 2: CD005321

40. BMC Complement Altern Med, 2011; 11: 50

41. Clin Ther, 2009; 31: 2860-72

42. Am J Med, 1987; 83: 66-71, 81-3

43. Crit Rev Food Sci Nutr, 2008; 48: 458-63

44. Osteoarthritis Cartilage, 2008; 16: 399-408; Rheumatology, 2001; 40:779-93; Clin Rheumatol, 1998; 17: 31-9

Jak opisano w jednym z raportów, pacjenci z łagodnym i umiarkowanym zwyrodnieniem stawu kolanowego przyjmujący kurkuminę (1500 mg dziennie podzielonych na 3 dawki) przez 6 tygodni, odczuli znaczącą poprawę pod względem zmniejszenia bólu i zwiększenia mobilności fizycznej w porównaniu z pacjentami, którym podawano placebo. Nie zaobserwowano przy tym żadnych poważnych skutków ubocznych ¹⁵.

Sugerowana dawka dzienna: 400-800 mg.

8. Imbir

Ten tradycyjny lek ziołowy, znany pod naukową nazwą Zingiber officinale, ma własności zbliżone do niesteroidowych leków przeciwzapalnych, m.in. zdolność blokowania genów odgrywających rolę w ścieżce prowadzącej do przewlekłych stanów zapalnych ¹⁶. Sugerowana dawka dzienna: 2-4 g świeżego soku, ekstraktu lub herbatki z imbiru; wcieranie olejku z imbiru bezpośrednio w bolący staw lub też przygotowanie ciepłego okładu czy kompresu ze świeżego korzenia imbiru.

9. Meta050

W ośmiotygodniowym badaniu ta standaryzowana kombinacja zredukowanych izo-alfa-kwasów z chmielu, ekstraktu z rozmarynu i kwasu oleanolowego w znaczący sposób (o 40-50%) zmniejszyła ból u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zwyrodnieniem stawów lub fibromialgią ¹⁷.

Sugerowana dawka: 440 mg 3 razy dziennie przez 4 tygodnie, a następnie 880 mg 2 razy dziennie przez kolejne 4 tygodnie.

10. Pycnogenol

Ekstrakt z kory francuskiej sosny morskiej zmniejszał ból i sztywność w łagodnym zwyrodnieniu stawów. Pacjenci przyjmujący Pycnogenol byli w stanie zredukować dawki leków przeciwbólowych i wykonywać więcej codziennych czynności ¹⁸.

Sugerowana dawka dzienna: według zaleceń na opakowaniu produktu lub wskazań lekarza.

11. Proszek z dzikiej róży i kadzidłowiec

Udowodniono, że proszek z owoców pnącej dzikiej róży ( Rosa canina) łagodzi objawy zwyrodnienia stawów kolanowych i biodrowych, takie jak ból, sztywność i ograniczenia ruchowe, jak również zmniejsza ogólną intensywność objawów i zapotrzebowanie na "medycynę ratunkową" ¹⁹.

Badanie sprawdzające działanie preparatu ziołowego zawierającego indyjski kadzidłowiec ( Boswellia serrata) pokazało, że w bardzo znaczący sposób zmniejszył on ból i poprawił mobilność u pacjentów z artretyzmem ²⁰. Najnowsze badanie wykazało, że pacjenci, którzy na 12 tygodni dołączyli preparat ziołowy do swego schematu leczenia, byli w stanie znacznie wydłużyć dystans pokonywany na bieżni treningowej, jak również zmniejszyć potrzebę korzystania z leków i opieki medycznej ²¹.

12. Diabelski pazur

W przeglądzie 5 randomizowanych badań z grupą kontrolną wykazano, że diabelski pazur ( Harpagophytum procumbensor H. radix) stosowany w postaci sproszkowanej (zawierającej 60 mg składnika aktywnego - harpagozydu) lub w postaci płynnego ekstraktu (50-60 mg harpagozydu) skutecznie łagodzi zwyrodnienia stawów kręgosłupa, bioder i kolan, a także przewlekłe bóle krzyża ²².

Sugerowana dawka: 750 mg (co najmniej 3% harpagozydu) 3 razy dziennie lub 9 g surowego materiału roślinnego przez 2-3 miesiące.

UWAGA: Diabelski pazur może zakłócać działanie niektórych leków, w tym cukrzycowych i rozrzedzających krew.

13. Guggul

Ajurweda, tradycyjny system opieki zdrowotnej w Indiach, oferuje wiele leków na zwyrodnienia stawów, lecz jednym z zasadniczych składników każdego preparatu jest guggul - żywica balsamowca indyjskiego ( Commiphora wightii). Jak pokazało jedno z badań, pacjenci przyjmujący guggul odczuli znaczącą poprawę pod względem zmniejszenia bólu i zwiększenia mobilności już po upływie miesiąca ²³.

Sugerowana dawka dzienna: 500 mg z posiłkiem.

14. Tradycyjne zioła chińskie

W randomizowanym badaniu klinicznym wykazano, że 2 preparaty gotowych granulek ziołowych - Shu Guan Wen Jing oraz Shu Guan Qing Luo - "wyleczyły" ponad 50% pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów bez żadnych skutków ubocznych ²⁴.

Inny lek ziołowy, Lei gong teng ("winorośl boga piorunów", Tripterygium wilfordii Hook F), przeciwdziała reumatoidalnemu zapaleniu stawów poprzez blokowanie czynników prozapalnych w organizmie.

Sugerowana dawka: 180-360 mg dziennie, według zaleceń doświadczonego lekarza.

15. Jukka

Lek sporządzony z rosnącej w Meksyku i na południowym zachodzie Stanów Zjednoczonych rośliny Yucca schidigera również okazał się pomocny w łagodzeniu objawów reumatoidalnego zapalenia stawów ²⁶. Według medycyny ludowej ekstrakty z jukki mają działanie przeciwzapalne głównie dlatego, że są bogatym źródłem saponin steroidowych, wykazujących silne działanie przeciwpasożytnicze.

Niektórzy badacze uważają, że działanie tej rośliny polega na likwidowaniu pasożytów jelitowych, odgrywających rolę w powstawaniu stanów zapalnych, co stwierdzono w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów. Jukka zawiera również polifenole, m.in. resweratrol, które także wykazują właściwości przeciwzapalne ²⁶.

16. Maść cayenne

Maść z ekstraktem pieprzu cayenne, nazywana również maścią z kapsaicyną, przy regularnym nakładaniu na skórę może złagodzić wiele rodzajów przewlekłego bólu. Produkowana jest z suszonych ostrych papryczek, a jej działanie znoszące ból polega na ograniczaniu ilości produkowanej w organizmie substancji P - chemicznego składnika komórek nerwowych przekazujących sygnały bólowe do mózgu.

W jednym z badań plastry z kapsaicyną okazały się znacznie skuteczniejsze niż placebo u pacjentów z przewlekłym bólem dolnej części pleców ²⁷. Badania wykazały również, że maść z kapsaicyną stosowana 4 razy dziennie zmniejsza nawet o 40% ból i tkliwość u osób cierpiących na zwyrodnienia stawów rąk ²⁸.

17. Kora wierzby

Kora wierzby pospolitej ( Salix alba), zawierająca związki pokrewne chemicznie aspirynie, przynosi krótkotrwałą ulgę pacjentom z bólem krzyża, jak pokazało jej użycie w standaryzowanej dawce dziennej (wynoszącej 120 mg lub 240 mg salicyny) ²⁹.

18. Glukozamina i chondroityna

Te naturalnie występujące związki chemiczne odgrywają bardzo istotną rolę we wspomaganiu wzrostu tkanki chrzęstnej - gąbczastego materiału pokrywającego końcówki kości w stawach i chroniącego je przed zużyciem.

Glukozamina jest zasadniczym budulcem proteoglikanów - wielkich cząsteczek w tkance chrzęstnej, umożliwiających smarowanie stawów i ich elastyczność poprzez wiązanie wody w macierzy chrząstki. Działanie glukozaminy polega na powstrzymywaniu rozpadu proteoglikanów i odbudowywaniu uszkodzonej chrząstki. Jak pokazują badania kliniczne, zachowuje się ona jak naturalny środek przeciwzapalny wywierający rzeczywisty wpływ na stan chorobowy.

W jednym z belgijskich badań pacjentom ze zwyrodnieniem stawów kolanowych przez 3 lata podawano 1500 mg placebo lub glukozaminy dziennie. Podczas gdy w grupie placebo następowało spodziewane pogorszenie stanu stawów, w drugiej pozostały one nietknięte, a poprawie w zakresie odczuwania bólu i mobilności nie towarzyszyły znaczące skutki uboczne ³⁰.

W innym badaniu pacjenci ze zwyrodnieniem stawów, którzy otrzymywali 500 mg siarczanu glukozaminy 3 razy dziennie, wykazali znacznie wyraźniejsze złagodzenie objawów w porównaniu do grupy placebo - odpowiednio 73% i 41%. Próbka chrząstki z grupy placebo wykazała pod mikroskopem elektronowym typowe oznaki zwyrodnienia stawu, podczas gdy próbki pobrane od pacjentów leczonych glukozaminą prezentowały znacznie zdrowszą chrząstkę ³¹.

Chondroityna, jeszcze większa cząsteczka tkanki chrzęstnej, pomaga zachowywać płyny stawowe, spowalniając uszkodzenia chrząstek i wspomagając ich odbudowę. Może ona pomóc w zredukowaniu strat tkanki chrzęstnej w ciągu 6 miesięcy po rozpoczęciu suplementacji ³². Często zaleca się przyjmowanie chondroityny w połączeniu z glukozaminą. Jedna z teorii mówi, że działanie obu tych substancji polega na poprawie jakości maziówki (błony wydzielającej maź stawową) wyścielającej powierzchnie wewnątrzstawowe ³³.

Gdy zebrano dane z 54 badań obejmujących łącznie ponad 16 tys. pacjentów, okazało się, że glukozamina i chondroityna (razem lub pojedynczo) są równie skuteczne jak celekoksyb, jeden z głównych środków przeciwbólowych hamujących działanie COX-2, chociaż tylko połączenie obu suplementów przynosi znaczącą poprawę funkcjonowania stawów z istotną redukcją zwężenia szpary stawu kolanowego, powszechnie towarzyszącego temu schorzeniu ³⁴.

Sugerowana dawka dzienna: do 3200 mg siarczanu glukozaminy i do 3600 mg chondroityny przez co najmniej 3 miesiące, by jakakolwiek poprawa była widoczna.

19. Hydrolizat kolagenu

Przegląd 7 badań nad podawanym doustnie hydrolizatem kolagenu, który zawiera wszystkie aminokwasy niezbędne do budowy tkanki łącznej, wykazał, że jest on skuteczny w leczeniu pacjentów ze zwyrodnieniem i innymi schorzeniami stawów ³⁵. Inne badania laboratoryjne sugerują, że może on również powstrzymywać postęp choroby ³⁶.

Sugerowana dawka dzienna: do 1200 mg.

20. CH-Alpha

CH-Alpha to zarejestrowany produkt, którego głównymi składnikami aktywnymi są: hydrolizowany kolagen, witamina C oraz ekstrakty z korzenia imbiru ( Zingiber officinale), Boswellia serrata i owoców dzikiej róży ( Rosa canina). Dostępny jest w postaci doustnej i w żelu. Żel zawiera również Arnica montana i olej z nasion słonecznika. Badanie przeprowadzone w Penn State University w Pensylwanii na 73 wyczynowych sportowcach przyjmujących płynną postać CH-Alpha (10 g) codziennie przez 24 tygodnie wykazało znaczną poprawę, polegającą na złagodzeniu bólu stawów i zwiększeniu ich mobilności ³⁷.

21. Kwas hialuronowy

Ten płynny węglowodan to kolejny materiał budulcowy tkanki chrzęstnej. Podawany jako suplement może obniżać produkcję enzymów uszkadzających zdrową tkankę chrzęstną oraz zakłócać przekazywanie sygnałów bólowych. W jednym z badań pacjenci ze zwyrodnieniem stawów kolanowych stosujący przez 8 tygodni codzienną suplementację naturalnym ekstraktem kwasu hialuronowego odczuwali słabszy ból i większą poprawę funkcjonowania stawów ³⁸. Podobne efekty przynosiły bezpośrednie wstrzyknięcia do stawu kolanowego ³⁹.

Sugerowana dawka dzienna: 40 mg.

22. MSM (metylosulfonylometan)

MSM jest źródłem biodostępnej siarki, występującym w tkankach i płynach wszystkich roślin, zwierząt i ludzi. Może zmniejszać ból i opuchliznę, a także powstrzymywać niszczenie stawów poprzez wychwytywanie wolnych rodników wywołujących stany zapalne. Wykazano, że MSM łagodzi ból i poprawia funkcjonowanie stawów, gdy przyjmowany jest doustnie przez co najmniej 12 tygodni ⁴⁰.

Sugerowana dawka dzienna: do 1200 mg w dawkach podzielonych.

23. SAMe (S-adenozylometionina)

Ten naturalnie występujący związek chemiczny, obecny praktycznie we wszystkich tkankach i płynach organizmu, znany jest z silnego działania przeciwzapalnego. Poza łagodzeniem bólu może też poprawiać funkcjonowanie stawów i zmniejszać ich sztywność ⁴¹. Badania z podwójnie ślepą próbą wykazały, że u osób cierpiących na zwyrodnienia stawów dawka 1200 mg/dzień redukuje ból, sztywność i opuchliznę lepiej niż placebo, a porównywalnie do leków przeciwbólowych, takich jak ibuprofen i naproksen ⁴².

Jak się wydaje, SAMe stymuluje produkcję tkanki chrzęstnej, a nawet - choć badacze nie wiedzą dokładnie, dlaczego - może zmniejszać stan zapalny, zwiększać syntezę chrząstki i wydłużać jej żywotność, jak również intensyfikować produkcję przeciwutleniaczy ⁴³.

Sugerowana dawka dzienna: do 1200 mg w dawkach podzielonych.

24. Niezmydlalne frakcje oleju z awokado/soi

Te specjalne mieszanki olejów mogą wspomagać regenerację chrząstek i obniżać poziom krążących cytokin prozapalnych, poprawiając w ten sposób funkcjonowanie stawów, a także łagodząc ból i zmniejszając potrzebę stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych ⁴⁴.

# data[].attributes.attachment_link.description
Tak zwane "zużycie stawów" osiągnęło w krajach zachodnich poziom pandemii. Szacuje się, że 10% światowej populacji w wieku powyżej 60 lat wykazuje obecnie objawy choroby zwyrodnieniowej stawów. W Wielkiej Brytanii nieoficjalne dane szacunkowe sugerują, że 9 na 10 osób będzie w swym życiu cierpieć na jakąś formę tego schorzenia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Według oficjalnej doktryny medycznej:
Przewlekła układowa choroba tkanki łącznej o podłożu immunologicznym i nieznanej etiologii. Charakteryzuje się symetrycznym zapaleniem stawów, zmianami pozastawowymi i objawami układowymi. Prowadzi do uszkodzenia stawów, mięśni i ścięgien, a czasem także narządów wewnętrznych. W efekcie dość często powoduje niepełnosprawność, a czasem także inwalidztwo. Wpływa również na skrócenie długości życia.

Oficjalnie dominuje pogląd, że choroba powstaje i rozwija się u osoby genetycznie predysponowanej z nieznanych powodów.

Jednak liczne obserwacje tysięcy chorych świadczą o podłożu infekcyjnym tej choroby, jak i innych chorób reumatologicznych.

1. U znacznej części chorych choroba rozwija się po uprzednio przebytej infekcji.

2. W trakcie choroby często występuje wysoki poziom leukocytów i/lub limfocytów, a ich poziom wzrasta w trakcie nasilania się aktywności choroby.

3. Wielu chorych w trakcie choroby ma gorączkę lub stany podgorączkowe, ewentualnie temperatura ciała wzrasta w trakcie wzmożonej aktywności choroby.

4. Bardzo często zapalenie stawów nasila się przy kolejnych infekcjach oraz w sytuacjach osłabienia odporności organizmu.

5. Choroba pojawia się w okresach osłabienie odporności organizmu: A. po silnym wstrząsie psychicznym, B. przy przewlekłym stresie, C. po przepracowaniu, D. po operacjach lub nawet niewielkich zabiegach chirurgicznych, E. po ciężkich infekcjach, a czasem nawet po łagodnych

6. Leczenie innych chorób lekami zaburzającymi florę jelitową powoduje często rozwój zapalenia stawów.

7. Odstawienie hormonów sterydowych (u osób bez choroby immunologicznej) lub hormonalnej terapii zastępczej u zdrowych kobiet także dość często zapoczątkowuje zapalenie stawów lub inne choroby z autoagresji, a więc nie tylko reumatologiczne.

8. Choroby reumatoidalne pojawiają się częściej w okresach, kiedy wzrasta liczba zachorowań na wszelkiego rodzaju infekcje, tzn. wiosną i jesienią.

9. Liczba zachorowań na choroby reumatoidalne wzrasta wyraźnie w okresie epidemii nawet łagodnych chorób zakaźnych, co jest prawdopodobnie spowodowane obniżeniem odporności układu immunologicznego.

10. Choroby reumatoidalne występują również po urazach, zwłaszcza ciężkich, a więc w sytuacji, kiedy dochodzi do uszkodzenia tkanki i łatwiej wnikają do organizmu różne czynniki zakaźne.

11. Podobnie jest po operacjach, które poprzez uszkodzenie tkanki również ułatwiają wnikanie do organizmu różnych czynników zakaźnych.

12. U części chorych w trakcie zapalenia stawów leczenie antybiotykiem infekcji (różnych) przez okres 10 - 14 dni zatrzymuje objawy choroby na kilka tygodni lub miesięcy. Nie tłumaczy tego żadna teoria medyczna.

13. Większość chorych stale lub okresowo w trakcie zapalenia stawów ma powiększone węzły chłonne, co jest reakcją organizmu na obecność jakiegoś czynnika infekcyjnego.

14. Leczenie przeciwpasożytnicze lub przeciwamebowe, jak również przewlekłe stosowanie antybiotyków wyraźnie hamują zapalenia stawów oraz inne choroby reumatoidalne.

Wszystkie powyższe spostrzeżenia dotyczą nie tylko zapalenia reumatoidalnego stawów, czy też schorzeń reumatologicznych, ale także wielu innych chorób immunologicznych.

Bardzo często zapaleniom stawów towarzyszą inne choroby immunologiczne, jak choroby tarczycy, łuszczyca, bielactwo, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego - Crohna, itp.

Poza sztucznie skonstruowanymi lekami biologicznymi większość leków stosowana w leczeniu zapaleń stawów została odkryta przypadkowo i nie wiemy co tak naprawdę one robią w organizmie. Zakładamy, że hamują one reakcje immunologiczne. Jednak co do niektórych spośród stosowanych leków można podejrzewać inny mechanizm działania.

Tak naprawdę, nie wiemy, jak one działają i dlaczego. W zależności od obecności lub nieobecności w surowicy przeciwciał (czynnik reumatoidalny i/lub przeciwciała przeciwcytrulinowe) wyróżniamy cztery postaci choroby. Czasami oddzielnie określamy postać z szybkim niszczeniem stawów.

Uważam, że różny przebieg zapaleń stawów i obecność lub brak przeciwciał jest skutkiem odmiennych przyczyn wywołujących chorobę.

O objawach i klasycznym leczeniu zapaleń stawów napisałem poradnik, pt. „Jak leczyć reumatoidalne zapalenie stawów."

Teraz poprzez tę stronę internetową chciałbym podzielić się moją wiedzą i doświadczeniem o innych metodach leczenia zapaleń stawów oraz większości chorób reumatycznych.

Na pewno choroby te są wywoływane przez różne czynniki zakaźne. Świadczą o tym dobre efekty leczenia tych chorób:

1. Antybiotykami (u części chorych).

2. Błyskawiczne efekty po zastosowaniu sterydów (ze względu na dużą szkodliwość powinny być stosowane krótko).

3. Skuteczne działanie leków przeciwpasożytniczych.

4. Skuteczne działanie leków przeciwpierwotniakowych, a zwłaszcza przeciwamebowych.

W mojej praktyce, po przeleczeniu około tysiąca chorych, oceniam skuteczność leczenia lekami przeciwpasożytniczymi na prawie 50%, a po dołączeniu leków przeciwpierwotniakowych skuteczność leczenia sięga 80%.

Na dodatek to leczenie trwa znacznie krócej niż leczenie tradycyjnie stosowanymi lekami hamującymi układ immunologiczny.

Nawet najlepsze leczenie oficjalnie zalecanymi metodami wymaga wielu lat przyjmowania leków, a często przez całe życie.

Grupa lekarzy amerykańskich i brytyjskich poszukujący przyczyn chorób reumatycznych znalazła dowody na zakażenie amebą jako przyczynę rozwoju zapalenia stawów. Od wielu lat działa stowarzyszenie lekarzy amerykańskich The Arthritis Trust of America, które propaguje leczenie zapaleń stawów lekami przeciwamebowymi. Metoda ta jest opisana na stronie http://arthritistrust.org/

Inna grupa amerykańskich reumatologów stosuje w leczeniu chorób immunologicznych, a więc nie tylko reumatycznych antybiotyki. Ta metoda leczenia zwana protokołem antybiotykowym jest opisana na stronie http://www.roadback.org/

Chorzy poszukujący na własną rękę lepszych rozwiązań często stosują różnego rodzaju diety lub płukanie jelit. Skuteczność takiego postępowania bywa różna, ale często pomaga, co też dowodzi istnienia zaburzeń w przewodzie pokarmowym. Większość chorych wie, że osłabienie organizmu, nawet przy błahej infekcji, czy stresie, powoduje nasilenie objawów choroby. Również zmiana środowiska potrafi wyraźnie wpłynąć na aktywność choroby.

Wiąże się to ze zmianą flory jelitowej i jest to kolejny dowód świadczący o infekcyjnym charkterze tych chorób i ich pochodzeniu (czytaj przejścia mikrobów z jelit do stawów).

Poniższe metody potwierdzają pośrednio istnienie czynników wywołujących zapalenie stawów w jelitach:

Dieta wegetariańska - dobra jako wspomaganie leczenia, ale sama nie wystarcza, aby osiągnąć zdecydowaną poprawę.

Dieta wegańska - znacznie lepsza od wegetariańskiej i u wielu chorych daje wyraźną poprawę. Można przy jej pomocy wspomagać inną metodę leczenia.

Oczyszczanie jelit - różne metody, niektóre bardzo przydatne w leczeniu zarówno zapaleń stawów jak i innych chorób immunologicznych.

Stosowanie probiotyków

Poprawę daje u wielu chorych stosowanie: chlorelli, boru, imbiru, kurkumy oraz głodówki.

# data[].attributes.attachment_link.description
Przewlekła układowa choroba tkanki łącznej o podłożu immunologicznym i nieznanej etiologii. Charakteryzuje się symetrycznym zapaleniem stawów, zmianami pozastawowymi i objawami układowymi. Prowadzi do uszkodzenia stawów, mięśni i ścięgien, a czasem także narządów wewnętrznych. W efekcie dość często powoduje niepełnosprawność, a czasem także inwalidztwo. Wpływa również na skrócenie długości życia.

# data[].attributes.headline
Kolendra i 11 warzyw, owoców na chore stawy 

# data[].attributes.subject
Kolendra i 11 warzyw, owoców na chore stawy 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wszystkie schorzenia stawów związane są z bólem. Najczęściej dopadają je choroby zwyrodnieniowe, reumatoidalne zapalenie. To ostatnie jest dotychczas nieuleczalne, dlatego warto zwrócić uwagę na badania naukowe, w których testowane są warzywa, owoce oraz wyizolowane z nich aktywne substancje. Okazuje się, że mogą m.in. zmniejszać obrzęk, ból, sztywność, liczbę cząsteczek zapalnych. Ich działanie wiązane jest z obfitością fitochemikaliów, najczęściej polifenoli i zależne jest od ich poziomów, dlatego w realizowanych projektach badawczych najczęściej stosowane są suszone owoce, ekstrakty, skoncentrowane soki. Spożywanie których przynosi ulgę, a nawet odwraca uszkodzenia stawów?

granaty - amerykańscy uczeni z Northeast Ohio Medical University analizowali m.in. na królikach, myszach wpływ ekstraktów z granatów na chrząstkę stawową. Wyniki eksperymentów są bardzo optymistyczne, gdyż stwierdzono m.in. wyhamowanie produkcji prozapalnych cząsteczek w stawach i ochronę chrząstki. Podobne efekty uzyskano i u ludzi podając im 200 ml soku przez 8 tygodni.

jagody - ekstrakt z jagód w modelu zwierzęcym podawany doustnie poprawiał funkcję stawów, zmniejszał obrzęk kości, hamował stan zapalny.

kolendra - to staroindyjski lek stosowany w zapaleniu stawów, więc naukowcy z Indii powiedzieli "sprawdzam" przeprowadzając doświadczenie na szczurach, którym aplikowano ekstrakt wodno-alkoholowy i okazało się, że zadziałał hamując wytwarzanie prozapalnych cytokin w błonie maziowej.

kozieradka - naukowcy z Indii w eksperymencie wykorzystali nie całe nasiona, lecz tylko jeden z ich składników - śluz i okazało się, że jest on silnym przeciwutleniaczem i chroni stawy.

kurkuma - kłącze jest lekiem i przyprawą, zaś olejek eteryczny jest u nas niemal nie stosowany i to właśnie jego użyto w eksperymencie potwierdzającym działanie artretyczne.

lantana pospolita - roślina u nas uprawiana jako ozdobna ma wiele zastosowań medycznych, w tym nalewka z liści chroni stawy poprzez hamowanie 2 enzymów lipooksygenazy i cyklooksygenazy.

maliny - portugalscy naukowcy z Faculdade de Farmácia da Universidade de Lisboa w modelu zwierzęcym stwierdzili, że ekstrakt z malin znacznie wyhamował zapalenie stawów, zapobiegał ich dalszemu niszczeniu i co ważne zmniejszył resorpcję kości.

ogórki - okazuje się, że mocno stężone preparaty z ogórków spożywane 2 razy dziennie przez 6 miesięcy na tyle skutecznie wspierały chore stawy, że produkt opatentowano i obecnie sprzedawany jest jako lek.

pieprz - to nie tylko smakowy dodatek do potraw, ale i ziołowy lek! Jako środek przeciwartretyczny jest stosowany zazwyczaj miejscowo, a służą do tego wodne wyciągi z nasion ekstrahowane przez 24 godziny.

róża - wiele badań - w tym z udziałem ludzi - dowodzi, iż owoce dzikiej róży mają właściwości przeciwutleniające i przeciwzapalne. Jest zasługa głównie fenoli, terpenoidów, galaktolipidów, karotenoidów, kwasów owocowych i olejów tłuszczowych. Według jednego z badań wykonanych przez norweskich uczonych wystarczy jeść 5 g suszonych całych owoców zmielonych wraz z nasionami przez 4 miesiące, aby poprawić ruchomość zwyrodniałego stawu biodrowego i kolanowego.

ruta zwyczajna - na zwierzętach indyjscy akademicy wyizolowali z niej związki polifenolowe i alkaloidowe potwierdzając ich silne działanie przeciwzapalne skuteczniejsze niż lek stosowany w terapiach klasycznych.

truskawki - zespół amerykańskich badaczy przeprowadził doświadczenie, w którym pacjentom podawano specjalny preparat z suszonych truskawek zawierający 1 500 mg polifenoli i 66 mg antocyjanów. Tę dzienną dawkę podawano codziennie przez 12 tygodni, a efektem kuracji było m.in. zmniejszenie bólu kolana i stanu zapalnego.

Literatura

Gruenwald J, Uebelhack R, Moré MI: Rosa canina - Rose hip pharmacological ingredients and molecular mechanics counteracting osteoarthritis - A systematic review (2019) Phytomedicine.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kolendra i 11 warzyw, owoców na chore stawy

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszystkie schorzenia stawów związane są z bólem. Najczęściej dopadają je choroby zwyrodnieniowe, reumatoidalne zapalenie. To ostatnie jest dotychczas nieuleczalne, dlatego warto zwrócić uwagę na badania naukowe, w których testowane są warzywa, owoce oraz wyizolowane z nich aktywne substancje. Okazuje się, że mogą m.in. zmniejszać obrzęk, ból, sztywność, liczbę cząsteczek zapalnych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„ Niech pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem" - tak już mawiał Hipokrates na prawie 700 lat przed narodzeniem Chrystusa. Dziś, w XXI wieku w pełni zdajemy sobie z tego sprawę, mając za dowody liczne badania naukowe oraz pozytywne efekty stosownia odpowiedniej dietoterapii w niektórych chorobach. Oprócz chorób dietozależnych, takich jak otyłość, cukrzyca czy celiakia, gdzie oczywista jest zależność choroby od spożywania określonych produktów, istnieją schorzenia pozornie niezwiązane z codziennym odżywianiem, jak np. choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane czy reumatoidalne zapalenie stawów (RZS).

Reumatoidalne zapalenie stawów - RZS, dawniej nazywane „artretyzmem" jest chorobą tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym. Schorzenie o charakterze układowym atakuje przede wszystkim stawy, obejmując niekiedy obszary tkanki podskórnej narządów takich jak: serce, nerki, = płuca czy narząd wzroku. Charakteryzuje się symetrycznym zajęciem głównie mniejszych stawów, jak: drobne stawy dłoni, nadgarstki doprowadzając do ich opuchnięcia, bolesności, ograniczenia ruchomości i przykurczów.

Według statystyk, RZS występuje trzy razy częściej u kobiet, niż u mężczyzn, a osób na niego cierpiących w Polsce jest od 0,3-1,5%. Doświadczenie i obrazy, z którymi stykamy się w rodzinie czy na ulicach miast może nam chcieć powiązać RZS jako chorobę wieku starszego, natomiast jest zupełnie odwrotnie, gdyż zapadalność u większości chorych szacuje się na 30-50 rok życia.

Przyczyny powstawania choroby nie są do końca znane, rozważa się tutaj przebyte infekcje bakteryjne i wirusowe, które mogły mieć udział w modyfikacji ekspresji genów, czynniki genetyczne, zaburzenia układu odpornościowego czy wszechobecny w dzisiejszych czasach stres.

Patomechanizm, pokrótce polega na uruchomieniu procesu zapalnego, który zostaje skierowany przeciwko błonie maziowej. Cytokiny prozapalne (m.in. TNF, IL-1, IL-6) samonapędzają procesy zapalne w stawach doprowadzając do jego destrukcji.

Jako farmakoterapię na różnych etapach choroby stosuje się odpowiednio: niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), sterydoterapię, leczenie biologiczne. Oprócz tego zalecana jest rehabilitacja, czasami bywają pomocne zabiegi typu pole magnetyczne, krioterapia czy kinezyterapia.

Powiązanie diety z wytwarzaniem czynników prozapalnych

Mediatory prozapalne są tworzone z określonych substratów, które dostarczamy do organizmu wraz z pożywieniem. Konkluzja jest zatem prosta - ograniczyć bądź nie spożywać związków prowokujących do zwiększonego wytwarzania cytokin prozapalnych. Pytanie tylko czym są owe substraty i gdzie możemy je znaleźć?

Związkiem odpowiedzialnym za tworzenie czynników zapalnych jest kwas arachidonowy. To wielonienasycony kwas tłuszczowy z rodziny n-6. Oprócz pokarmów zwierzęcych można go otrzymać z roślin bogatych w kwas linolowy. Jedząc na co dzień te produkty, chory naraża się na zwiększone stężenie kwasu arachidonowego w organizmie co będzie sprzyjało procesom zapalnym.

Na czym więc polegają zasady dążące do uchronienia się przed nagromadzeniem kwasu arachidonowego w błonach komórkowych?

1.Ograniczenie spożywania głównych źródeł kwasu arachidonowego

Okazuje się, że średnie dzienne spożycie tego kwasu wg niemieckiego dr Olafa Adama wynosi ok. 300 mg, podczas gdy nasz organizm jest w stanie zużyć go tylko 0,1 mg. Ograniczenie jego podaży w diecie to pierwsze i najłatwiejsze co można zrobić, aby obniżyć jego poziom.

Bezkonkurencyjnymi produktami w tej dziedzinie są (mg/100g):

mleko i produkty mleczne o zawartości tłuszczu

chude sery i twarogi 0

wszystkie ryby słodkowodne i morskie, szczególnie te tłuste 29-300

wszystkie pokarmy roślinne 0

wszystkie oleje i tłuszcze roślinne 0

Może tutaj zdziwić fakt, iż mleko i jego przetwory muszą być chude, a ryby jak najbardziej tłuste. Otóż kwasy n-3, zawarte w rybach neutralizują kwas arachidonowy w przemianach metabolicznych, dlatego zaleca się ich spożywanie nawet 2-3 razy w tygodniu.

Produktami, które bezwzględnie należy ograniczyć w trosce o własne zdrowie i komfort są (mg/100g):

Jak widać, zaczyna zarysowywać się tutaj pewien schemat diety, który jest kolejnym zaleceniem.

2. Pescowegetarianizm (inaczej ichtiwegetarianizm)

Jest to odmiana semiwegetarianizmu czyli diety wegetariańskiej wykluczającej czerwone mięso i wieprzowinę, a dopuszczającą jedzenie drobiu i ryb. Z tym, że pescowegetarianie jedzą wyłącznie produkty roślinne, ryby oraz mleko i przetwory mleczne. Dieta idealnie spełniająca wymogi w.w. podpunktu.

Jednakże dla osób, które nie są w stanie całkowicie zrezygnować z mięsa można dorzucić kilka małych odstępstw od rygorystycznej diety pascowegetariańskiej:

Spożywaj posiłki mięsne 1-2 razy w tygodniu po 100 g

Unikaj podrobów

Spożywaj wędlinę tylko raz w tygodniu

Spożywaj ser (<30% tłuszczu) tylko 2 razy w tygodniu

3. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe

Choć z kwasu linolowego powstaje pewna ilość kwasu arachidonowego jest ona na tyle szczątkowa, że stężenie tego kwasu we krwi jest bardziej powiązane ze spożywaniem nieodpowiednich pokarmów. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe (WKT) hamują wytwarzanie tego kwasu w organizmie w cyklach metabolicznych. Kwasy takie jak α-linolenowy (n-3), z którego powstaje kwas ikozapentaenowy mając budowę podobną do kwasu arachidonowego hamuje jego syntezę, z kolei kwas dihomo-γ-linolenowy „wyciąga" jego zmagazynowane w błonach komórkowych cząsteczki. Gdzie może znaleźć te wszystkie naturalne dobra i ile należy go spożywać?

Kwas α-linolenowy będzie zawierał olej lniany, z kiełków pszenicy, orzechów włoskich, olej sojowy czy powszechnie dostępny w Polsce, olej rzepakowy.

Natomiast kwas dihomo-γ-linolenowy jest ukryty w oleju z wiesiołka i oleju z ogórecznika. Uspokojenia stanu zapalnego można oczekiwać przy dziennym spożyciu olejów równym 2-3 g.

Oprócz olejów roślinnych nie należy zapominać oczywiście o rybach morskich, które są skarbnicą WKT, szczególnie n-3, np. w oleju z łososia można znaleźć aż 5 183 mg kwasów omega-3/ łyżkę stołową (ok. 10g) oleju! Poza kwasami tłuszczowymi znajdziemy w nich witaminy A, D, E, witaminy z grupy B, jod, mangan, cynk miedź, wapń.

4. Dużo owoców i warzyw!

Nie muszę chyba wspominać, że są to istne bomby witaminowe. Niezbędnymi w diecie chorego na RZS są antyoksydanty (tzw. przeciwutleniacze), jak witaminy A, E, C, które mają działanie przeciwzapalne, a z pokarmów pochodzenia naturalnego są znacznie łatwiej przyswajalne, niż w formie sztucznej tabletki. Witamina te chronią stawy przed stresem oksydacyjnym, niedobory mogą doprowadzić do niszczenia tej tkanki.

Zapotrzebowanie na witaminę : E wynosi 500-1 200 mg/dzień; C minimum 200 mg/dzień; A 0,8-1,8 mg/dzień.

5. Krótkie głodówki

Jeżeli lekarz nie zaleci inaczej to rekomenduje się utrzymanie krótkie 3-4 dniowego postu bazującego na 2,3-3 litrach niskokalorycznych, lecz bogatych w składniki mineralne płynów. Dobrymi przykładami są tutaj: woda mineralna, soki owocowo-warzywne, serwatka.W takcie postu drastycznie spada ilość kwasu we krwi obwodowej czego następstwem jest ustąpienie stanu zapalnego i uciążliwych bólów. Po powrocie do „normalnej" diety ten stan oczywiście powraca, jednakże, jeśli po zastosowaniu postu płynnie przejdziemy do diety wegetariańskiej/pescowegetariańskiej można oczekiwać trwałej poprawy.

Jak widać, natura dała nam wiele narzędzi, które są w stanie pomóc w schorzeniach XXI w. Ważne jest, aby wiedzieć gdzie one się znajdują i jak z nich korzystać, co nam szkodzi, a co może poprawić nasz stan zdrowia. Człowiek zaczyna ponownie szukać dla siebie ratunku w naturze pozyskując ekstrakty z roślin i badając ich wpływ na organizm. Co chwilę dowiadujemy się o cudownych środkach być może będących rozwiązaniem dla większości schorzeń na świecie, jednakże jeszcze raz pozwolę sobie przytoczyć słowa Hipokratesa, które dosadnie wskazują, gdzie powinniśmy szukać dla siebie pomocy w pierwszej kolejności, zatem „Niech pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem".

Piśmiennictwo
1. S.-D. Muller, C. Pfeuffer; „Właściwe i smaczne żywienie w reumatyzmie"; Warszawa 2003; Wydawnictwo Lekarskie PZWL; ISBN 83-200-2682-2
2. I. Zimmerman-Górska ; „Postępy Reumatologii Klinicznej"; s. 43-50; Warszawa 2014; Wydawnictwo Lekarskie PZWL; ISBN 978-83-200-4805-6
3. F. Kokot; „Choroby wewnętrzne"; t.1; s.61-63; Warszawa 2004; Wydawnictwo Lekarskie PZWL; ISBN 83-200-3368-3

autor:
Hanna Kloczkowska
dietetyk
absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

# data[].attributes.attachment_link.title
Zalecenia żywieniowe w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS)

# data[].attributes.attachment_link.description
„ Niech pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem" - tak już mawiał Hipokrates na prawie 700 lat przed narodzeniem Chrystusa. Dziś, w XXI wieku w pełni zdajemy sobie z tego sprawę, mając za dowody liczne badania naukowe oraz pozytywne efekty stosownia odpowiedniej dietoterapii w niektórych chorobach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tak zwane "zużycie stawów" osiągnęło w krajach zachodnich poziom pandemii. Szacuje się, że 10% światowej populacji w wieku powyżej 60 lat wykazuje obecnie objawy choroby zwyrodnieniowej stawów. W Wielkiej Brytanii nieoficjalne dane szacunkowe sugerują, że 9 na 10 osób będzie w swym życiu cierpieć na jakąś formę tego schorzenia. W Polsce problem dotyczy 2,4 mln osób, przy czym nawet 3 razy częściej na chorobę zapadają kobiety niż mężczyźni.

W rzeczywistości zapalenie stawów nie jest określoną jednostką chorobową, lecz zbiorczym terminem, opisującym zestaw objawów - stan zapalny jednego lub kilku stawów - wynikających z wielu potencjalnych przyczyn.

Typowy pacjent cierpiący na zapalenie stawów otrzymuje najczęściej ogromny arsenał leków, które u wielu osób nie przynoszą zadowalającej poprawy, ale za to wywołują równie dokuczliwe skutki uboczne, jak samo schorzenie, które mają leczyć.

Jeżeli cierpisz na zapalenie stawów, usłyszysz prawdopodobnie, że jedyne, co możesz zrobić, to wziąć środek przeciwbólowy i ustawić się w kolejce oczekujących na operację wymiany stawu.

Ale to nieprawda, że musisz cierpieć w milczeniu, podczas gdy zapalenie stawów będzie wciąż postępować. Zebraliśmy 24 alternatywne sposoby leczenia i suplementacji poparte solidnymi naukowymi dowodami wysokiej skuteczności w usuwaniu objawów - a nieraz i przyczyn - artretyzmu.

1. Akupunktura

Ta technika tradycyjnej medycyny chińskiej polega na równoważeniu blokad lub nadmiaru energii życiowej, zwanej qi, poprzez wkłuwanie cienkich igieł w punkty akupunkturowe, które układają się w południki biegnące wewnątrz naszego ciała. Znajduje ona szerokie zastosowanie w leczeniu artretyzmu ze względu na sprawdzone działanie przeciwbólowe.

Spektakularne rezultaty uzyskali lekarze duńscy u pacjentów z tak ciężkim zwyrodnieniem stawów kolanowych, że zakwalifikowano ich do zabiegu chirurgicznego. Jak stwierdzili badacze, stosowanie akupunktury przez miesiąc złagodziło ból aż o 80%, co było wielkim zaskoczeniem ze względu na stopień zaawansowania choroby ¹.

Podobne korzyści zaobserwowali brytyjscy lekarze, badając grupę pacjentów z zaawansowanym zwyrodnieniem stawów biodrowych. Już 6 półgodzinnych sesji akupunktury znacząco zmniejszyło ból i poprawiło mobilność pacjentów na co najmniej 8 tygodni po terapii ².

Leki homeopatyczne w zapaleniu stawów

Poniżej wymieniono leki, które najczęściej znajdują zastosowanie w poszczególnych postaciach zapalenia stawów.

Kwas benzoesowy: stosowany w leczeniu dolegliwości o charakterze dny moczanowej i bólu spowodowanego złogami kwasu moczowego.

Bryonia alba: odpowiednia w przypadku bólu i stanu zapalnego pogarszających się podczas ruchu, a zmniejszających pod wpływem ucisku i odpoczynku.

Calcarea carbonica: często przepisywana przy stanach zapalnych stawów kolanowych, szczególnie u osób z nadwagą i uskarżających się na pogarszanie stanu pod wpływem niskiej temperatury.

Colchicum autumnale: w przypadku bólu wywołanego zapaleniem stawów pogarszającego się na skutek ćwiczeń fizycznych, a łagodzonego ciepłem i odpoczynkiem.

Guaiacum: podawany w przypadku dny moczanowej i ropni stawowych, gdy zimno łagodzi ból.

Hypericum perforatum: wysoce skuteczny w zmniejszaniu bólu nerwowego towarzyszącego reumatoidalnemu zapaleniu stawów.

Ledum palustre: często stosowany w dnie moczanowej i reumatyzmie oraz przy objawach ulegających złagodzeniu po przyłożeniu lodu lub zimnych okładów.

Rhus tox: w przypadkach, gdy początkowy ból ustępuje, jeśli ruch kontynuowany jest w sposób ciągły.

Paloondo: ta roślina z Meksyku i południowej Kalifornii, stosowana niegdyś przez Azteków w przypadkach reumatoidalnego zapalenia stawów, okazała się bardzo skuteczna w leczeniu tego schorzenia także w potencjach homeopatycznych.

Homeopatia w leczeniu dny moczanowej

Aconitum napellus: w przypadku nagłego piekącego bólu i ataków następujących po wstrząsie lub urazie.

Atropa belladonna: w przypadku intensywnego, pulsującego bólu.

Bryonia alba: w przypadku bólu pogarszającego się podczas ruchu, a zmniejszającego się pod wpływem ucisku i ogrzania.

Colchicum autumnale: szczególnie skuteczny, jeżeli atakom towarzyszą mdłości.

Ledum palustre: w przypadku plamistych, purpurowych, opuchniętych stawów.

W grupie 90 pacjentów w wieku średnio 71 lat, z których wszyscy cierpieli na zwyrodnienie stawów kolanowych i zakwalifikowani byli do operacji wymiany stawu, stosowano akupunkturę raz w tygodniu przez miesiąc, a następnie raz na 6 tygodni. Wszyscy uczestnicy badania odczuli wyraźne zmniejszenie bólu i sztywności, a także zwiększenie mobilności - poprawa była tak wielka, że żaden z nich nie wymagał już leczenia chirurgicznego ³.

2. Homeopatia

Jak wykazały badania, indywidualnie przepisywane leki homeopatyczne mogą przynieść ulgę w artretyzmie, a niektóre z nich również wzmacniać działanie terapii konwencjonalnej ⁴.

Homeopatyczne podejście do artretyzmu ma charakter holistyczny, co oznacza, że nie ogranicza się do leczenia objawów, lecz obejmuje całą osobę, wraz z jej uwarunkowaniami fizycznymi, emocjonalnymi i społecznymi, które mogą przyczyniać się do zwiększonej podatności na chorobę.

Preparaty homeopatyczne są całkowicie naturalne i w wysokim stopniu dopasowane do stanu i zespołu objawów każdego pacjenta. Tak zindywidualizowane leczenie wymaga oczywiście konsultacji z wykwalifikowanym lekarzem-homeopatą, ale niektóre preparaty często zalecane są ogólnie w zapaleniu stawów (patrz ramka).

3. Terapie elektromagnetyczne

Badania laboratoryjne wykazały, że pola elektromagnetyczne (EMF) stymulują wzrost kości i chrząstek ⁵.

W jednym z badań klinicznych pacjentów ze zwyrodnieniem stawu kolanowego poddawano przez 2 tygodnie działaniu pól elektromagnetycznych o bardzo niskich częstotliwościach lub też placebo. Rezultaty były bardzo wyraźne: 46% pacjentów wystawionych na działanie rzeczywistej terapii odczuło obniżenie poziomu bólu, podczas gdy w grupie placebo stanowili oni tylko 8% ⁶.

Wprawdzie dowody naukowe są wciąż stosunkowo skąpe, jednak dokonany w 2013 r. przegląd dostępnych danych potwierdził, że terapia EMF "może przynieść umiarkowane korzyści w zakresie łagodzenia bólu u osób cierpiących na artretyzm" ⁷.

Pulsacyjne generatory pól elektromagnetycznych - zarówno przenośne urządzenia niskiej mocy, przeznaczone do praktycznie nieprzerwanego użycia, jak i maszyny wysokiej mocy, używane kilka razy dziennie - mogą okazać się pomocne dla pacjentów ze zwyrodnieniem stawów, gdyż najwyraźniej powodują zwiększenie dopływu krwi do obszarów wystawionych na działanie pól elektromagnetycznych, a także wykazują pozytywny wpływ na objawy bólowe ⁸.

Poprzez połączenie powolnych, świadomych ruchów, medytacji i regulacji oddechu quigong ma wspomagać przepływ energii życiowej ( qi) w organizmie w celu osiągnięcia zdrowia i długowieczności.

W jednym z badań 91% pacjentów w późnej fazie kompleksowego zespołu bólu regionalnego typu 1 odczuło złagodzenie bólu dzięki praktyce qigong, podczas gdy w grupie trenującej "nieprawdziwy" qigong odsetek ten wyniósł tylko 36% ⁹.

Przegląd randomizowanych badań klinicznych wykazał wprost, że qigong w porównaniu z konwencjonalnymi metodami przynosi "znaczące rezultaty" w łagodzeniu bólu ¹⁰.

5. Bromelaina

Ananas ( Ananas comosus) stosowany jest od stuleci w Ameryce Środkowej i Południowej w leczeniu niestrawności i stanów zapalnych. Obecnie wiąże się duże nadzieje z pochodzącym z niego enzymem - bromelainą - stosowanym w szeregu schorzeń, m.in. w zapaleniu stawów ¹¹.

Bromelaina, czyli enzym proteolityczny (trawiący białko), jak również silny czynnik przeciwzapalny, przeciwbólowy, przeciwbakteryjny i wzmacniający odporność, może łagodzić ból i poprawiać funkcjonowanie stawów skuteczniej niż większość niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

W randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą, obejmującym 90 pacjentów z artretyzmem, dokonano porównania działania suplementu zawierającego bromelainę (90 mg), enzym trzustkowy trypsynę (48 mg) i bioflawonoid rutynę (100 mg) z działaniem popularnego niesteroidowego leku przeciwzapalnego (50 mg).

Po 6 tygodniach rezultaty badania wykazały, że suplementacja enzymami jest równie skuteczna jak lek pod względem łagodzenia bólu i sztywności stawów oraz poprawy ich funkcjonowania, przy czym suplementy były lepiej tolerowane ¹².

Inne dowody naukowe sugerują, że bromelaina może być przydatna również w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów. W małym badaniu podawano ją przez okres od 3 do 13 miesięcy 29 pacjentom z opuchlizną stawów wywołaną przez stan zapalny (25 z nich cierpiało na reumatoidalne zapalenie stawów). W połączeniu z terapią steroidową bromelaina przyniosła znaczące zmniejszenie lub całkowity zanik opuchlizny tkanek miękkich u 21 badanych pacjentów ¹³.

Sugerowana dawka: 250-750 mg 2-3 razy dziennie, chociaż typowa dawka wynosi 500-1000 mg.

6. Czarnuszka

Składniki zawarte w oleju i nasionach czarnuszki ( Nigella sativa) - w szczególności tymochinon - wykazują silne działanie przeciwzapalne w testach laboratoryjnych. W jednym z badań 40 kobiet z reumatoidalnym zapaleniem stawów otrzymywało przez miesiąc placebo, następnie przez miesiąc 2 razy dziennie kapsułki zawierające 500 mg oleju z czarnuszki, a później ponownie placebo przez miesiąc. W okresie podawania oleju z czarnuszki zaobserwowano poprawę, często bardzo wyraźną, w zakresie aktywności schorzenia, liczby opuchniętych stawów i ich porannej sztywności ¹⁴.

Sugerowana dawka dzienna: 1 łyżeczka oleju z nasion czarnuszki przy posiłku.

7. Kurkumina

Ten naturalny związek fenolowy uzyskiwany z kurkumy ( Curcuma longa) od dawna używany jest do leczenia stanów zapalnych stawów ze względu na jego zdolność powstrzymywania niszczenia chrząstek i zmniejszania stanu zapalnego. W ponad 50 badaniach klinicznych potwierdzono silne działanie przeciwzapalne kurkuminy.

Bibliografia

1. Acta Anaesthesiol Scand,1992; 36: 519-25

2. Acupunct Med, 2001; 19: 19-26

3. Acupunct Med, 2012; 30:170-5

4. Br J Clin Pharmacol, 1980; 9: 453-9

5. Rheum Dis Clin North Am, 2000; 26: 51-62

6. Altern Ther Health Med, 2001; 7: 54-64, 66-9

7. Cochrane Database Syst Rev, 2013; 12: CD003523

8. J Rehabil Res Dev, 2007; 44: 195-222

9. Altern Ther Health Med, 1999; 5: 45-54

10. J Pain, 2007; 8: 827-31

11. Evid Based Complement Alternat Med, 2004; 1: 251-7

12. Clin Exp Rheumatol, 2006; 24: 25-30

13. Altern Med Rev, 2010; 15: 361-8

14. Phytother Res, 2012; 26: 1246-8

15. Phytother Res, 2014; 28: 1625-31

16. J Med Food, 2005; 8: 125-32

17. Phytother Res, 2005; 19: 864-9

18. Phytother Res, 2008; 22: 1087-92

19. Scand J Rheumatol, 2005; 34: 302-8

20. J Ethnopharmacol, 1991; 33: 91-5

21. Minerva Gastroenterol Dietol, 2015 (22 Oct); Epub ahead of print, PMID: 26492586

22. BMC Complement Altern Med, 2004; 4: 13

23. Altern Ther Health Med, 2003; 9: 74-9

24. J Tradit Chin Med, 2000; 20: 87-92

25. Semin Arthritis Rheum, 2005; 34: 773-84

26. J Inflamm (Lond), 2006; 3: 6

27. Arzneimittelforschung, 2001; 51: 896-903

28. J Rheumatol, 1992; 19: 604-7

29. Cochrane Database Syst Rev, 2014; 12: CD004504

30. Lancet, 2001; 357: 251-6

31. Clin Ther, 1980; 3: 260-72

32. Ann Rheum Dis, 2011; 70: 982-9

33. Med Hypotheses, 2000; 54: 798-802

34. Sci Rep, 2015; 5: 16827

35. Curr Med Res Opin, 2006; 22: 2221-32

36. Osteoarthritis Cartilage, 2007; 15 [suppl C]: C61-2

37. Curr Med Res Opin, 2008; 24: 1485-96

38. Nutr J, 2008; 7: 3

39. Cochrane Database Syst Rev, 2006; 2: CD005321

40. BMC Complement Altern Med, 2011; 11: 50

41. Clin Ther, 2009; 31: 2860-72

42. Am J Med, 1987; 83: 66-71, 81-3

43. Crit Rev Food Sci Nutr, 2008; 48: 458-63

44. Osteoarthritis Cartilage, 2008; 16: 399-408; Rheumatology, 2001; 40:779-93; Clin Rheumatol, 1998; 17: 31-9

Jak opisano w jednym z raportów, pacjenci z łagodnym i umiarkowanym zwyrodnieniem stawu kolanowego przyjmujący kurkuminę (1500 mg dziennie podzielonych na 3 dawki) przez 6 tygodni, odczuli znaczącą poprawę pod względem zmniejszenia bólu i zwiększenia mobilności fizycznej w porównaniu z pacjentami, którym podawano placebo. Nie zaobserwowano przy tym żadnych poważnych skutków ubocznych ¹⁵.

Sugerowana dawka dzienna: 400-800 mg.

8. Imbir

Ten tradycyjny lek ziołowy, znany pod naukową nazwą Zingiber officinale, ma własności zbliżone do niesteroidowych leków przeciwzapalnych, m.in. zdolność blokowania genów odgrywających rolę w ścieżce prowadzącej do przewlekłych stanów zapalnych ¹⁶. Sugerowana dawka dzienna: 2-4 g świeżego soku, ekstraktu lub herbatki z imbiru; wcieranie olejku z imbiru bezpośrednio w bolący staw lub też przygotowanie ciepłego okładu czy kompresu ze świeżego korzenia imbiru.

9. Meta050

W ośmiotygodniowym badaniu ta standaryzowana kombinacja zredukowanych izo-alfa-kwasów z chmielu, ekstraktu z rozmarynu i kwasu oleanolowego w znaczący sposób (o 40-50%) zmniejszyła ból u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zwyrodnieniem stawów lub fibromialgią ¹⁷.

Sugerowana dawka: 440 mg 3 razy dziennie przez 4 tygodnie, a następnie 880 mg 2 razy dziennie przez kolejne 4 tygodnie.

10. Pycnogenol

Ekstrakt z kory francuskiej sosny morskiej zmniejszał ból i sztywność w łagodnym zwyrodnieniu stawów. Pacjenci przyjmujący Pycnogenol byli w stanie zredukować dawki leków przeciwbólowych i wykonywać więcej codziennych czynności ¹⁸.

Sugerowana dawka dzienna: według zaleceń na opakowaniu produktu lub wskazań lekarza.

11. Proszek z dzikiej róży i kadzidłowiec

Udowodniono, że proszek z owoców pnącej dzikiej róży ( Rosa canina) łagodzi objawy zwyrodnienia stawów kolanowych i biodrowych, takie jak ból, sztywność i ograniczenia ruchowe, jak również zmniejsza ogólną intensywność objawów i zapotrzebowanie na "medycynę ratunkową" ¹⁹.

Badanie sprawdzające działanie preparatu ziołowego zawierającego indyjski kadzidłowiec ( Boswellia serrata) pokazało, że w bardzo znaczący sposób zmniejszył on ból i poprawił mobilność u pacjentów z artretyzmem ²⁰. Najnowsze badanie wykazało, że pacjenci, którzy na 12 tygodni dołączyli preparat ziołowy do swego schematu leczenia, byli w stanie znacznie wydłużyć dystans pokonywany na bieżni treningowej, jak również zmniejszyć potrzebę korzystania z leków i opieki medycznej ²¹.

12. Diabelski pazur

W przeglądzie 5 randomizowanych badań z grupą kontrolną wykazano, że diabelski pazur ( Harpagophytum procumbensor H. radix) stosowany w postaci sproszkowanej (zawierającej 60 mg składnika aktywnego - harpagozydu) lub w postaci płynnego ekstraktu (50-60 mg harpagozydu) skutecznie łagodzi zwyrodnienia stawów kręgosłupa, bioder i kolan, a także przewlekłe bóle krzyża ²².

Sugerowana dawka: 750 mg (co najmniej 3% harpagozydu) 3 razy dziennie lub 9 g surowego materiału roślinnego przez 2-3 miesiące.

UWAGA: Diabelski pazur może zakłócać działanie niektórych leków, w tym cukrzycowych i rozrzedzających krew.

13. Guggul

Ajurweda, tradycyjny system opieki zdrowotnej w Indiach, oferuje wiele leków na zwyrodnienia stawów, lecz jednym z zasadniczych składników każdego preparatu jest guggul - żywica balsamowca indyjskiego ( Commiphora wightii). Jak pokazało jedno z badań, pacjenci przyjmujący guggul odczuli znaczącą poprawę pod względem zmniejszenia bólu i zwiększenia mobilności już po upływie miesiąca ²³.

Sugerowana dawka dzienna: 500 mg z posiłkiem.

14. Tradycyjne zioła chińskie

W randomizowanym badaniu klinicznym wykazano, że 2 preparaty gotowych granulek ziołowych - Shu Guan Wen Jing oraz Shu Guan Qing Luo - "wyleczyły" ponad 50% pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów bez żadnych skutków ubocznych ²⁴.

Inny lek ziołowy, Lei gong teng ("winorośl boga piorunów", Tripterygium wilfordii Hook F), przeciwdziała reumatoidalnemu zapaleniu stawów poprzez blokowanie czynników prozapalnych w organizmie.

Sugerowana dawka: 180-360 mg dziennie, według zaleceń doświadczonego lekarza.

15. Jukka

Lek sporządzony z rosnącej w Meksyku i na południowym zachodzie Stanów Zjednoczonych rośliny Yucca schidigera również okazał się pomocny w łagodzeniu objawów reumatoidalnego zapalenia stawów ²⁶. Według medycyny ludowej ekstrakty z jukki mają działanie przeciwzapalne głównie dlatego, że są bogatym źródłem saponin steroidowych, wykazujących silne działanie przeciwpasożytnicze.

Niektórzy badacze uważają, że działanie tej rośliny polega na likwidowaniu pasożytów jelitowych, odgrywających rolę w powstawaniu stanów zapalnych, co stwierdzono w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów. Jukka zawiera również polifenole, m.in. resweratrol, które także wykazują właściwości przeciwzapalne ²⁶.

16. Maść cayenne

Maść z ekstraktem pieprzu cayenne, nazywana również maścią z kapsaicyną, przy regularnym nakładaniu na skórę może złagodzić wiele rodzajów przewlekłego bólu. Produkowana jest z suszonych ostrych papryczek, a jej działanie znoszące ból polega na ograniczaniu ilości produkowanej w organizmie substancji P - chemicznego składnika komórek nerwowych przekazujących sygnały bólowe do mózgu.

W jednym z badań plastry z kapsaicyną okazały się znacznie skuteczniejsze niż placebo u pacjentów z przewlekłym bólem dolnej części pleców ²⁷. Badania wykazały również, że maść z kapsaicyną stosowana 4 razy dziennie zmniejsza nawet o 40% ból i tkliwość u osób cierpiących na zwyrodnienia stawów rąk ²⁸.

17. Kora wierzby

Fot. Archiwum
Kora wierzby pospolitej ( Salix alba), zawierająca związki pokrewne chemicznie aspirynie, przynosi krótkotrwałą ulgę pacjentom z bólem krzyża, jak pokazało jej użycie w standaryzowanej dawce dziennej (wynoszącej 120 mg lub 240 mg salicyny) ²⁹.

18. Glukozamina i chondroityna

Te naturalnie występujące związki chemiczne odgrywają bardzo istotną rolę we wspomaganiu wzrostu tkanki chrzęstnej - gąbczastego materiału pokrywającego końcówki kości w stawach i chroniącego je przed zużyciem.

Glukozamina jest zasadniczym budulcem proteoglikanów - wielkich cząsteczek w tkance chrzęstnej, umożliwiających smarowanie stawów i ich elastyczność poprzez wiązanie wody w macierzy chrząstki. Działanie glukozaminy polega na powstrzymywaniu rozpadu proteoglikanów i odbudowywaniu uszkodzonej chrząstki. Jak pokazują badania kliniczne, zachowuje się ona jak naturalny środek przeciwzapalny wywierający rzeczywisty wpływ na stan chorobowy.

W jednym z belgijskich badań pacjentom ze zwyrodnieniem stawów kolanowych przez 3 lata podawano 1500 mg placebo lub glukozaminy dziennie. Podczas gdy w grupie placebo następowało spodziewane pogorszenie stanu stawów, w drugiej pozostały one nietknięte, a poprawie w zakresie odczuwania bólu i mobilności nie towarzyszyły znaczące skutki uboczne ³⁰.

W innym badaniu pacjenci ze zwyrodnieniem stawów, którzy otrzymywali 500 mg siarczanu glukozaminy 3 razy dziennie, wykazali znacznie wyraźniejsze złagodzenie objawów w porównaniu do grupy placebo - odpowiednio 73% i 41%. Próbka chrząstki z grupy placebo wykazała pod mikroskopem elektronowym typowe oznaki zwyrodnienia stawu, podczas gdy próbki pobrane od pacjentów leczonych glukozaminą prezentowały znacznie zdrowszą chrząstkę ³¹.

Chondroityna, jeszcze większa cząsteczka tkanki chrzęstnej, pomaga zachowywać płyny stawowe, spowalniając uszkodzenia chrząstek i wspomagając ich odbudowę. Może ona pomóc w zredukowaniu strat tkanki chrzęstnej w ciągu 6 miesięcy po rozpoczęciu suplementacji ³². Często zaleca się przyjmowanie chondroityny w połączeniu z glukozaminą. Jedna z teorii mówi, że działanie obu tych substancji polega na poprawie jakości maziówki (błony wydzielającej maź stawową) wyścielającej powierzchnie wewnątrzstawowe ³³.

Gdy zebrano dane z 54 badań obejmujących łącznie ponad 16 tys. pacjentów, okazało się, że glukozamina i chondroityna (razem lub pojedynczo) są równie skuteczne jak celekoksyb, jeden z głównych środków przeciwbólowych hamujących działanie COX-2, chociaż tylko połączenie obu suplementów przynosi znaczącą poprawę funkcjonowania stawów z istotną redukcją zwężenia szpary stawu kolanowego, powszechnie towarzyszącego temu schorzeniu ³⁴.

Sugerowana dawka dzienna: do 3200 mg siarczanu glukozaminy i do 3600 mg chondroityny przez co najmniej 3 miesiące, by jakakolwiek poprawa była widoczna.

19. Hydrolizat kolagenu

Przegląd 7 badań nad podawanym doustnie hydrolizatem kolagenu, który zawiera wszystkie aminokwasy niezbędne do budowy tkanki łącznej, wykazał, że jest on skuteczny w leczeniu pacjentów ze zwyrodnieniem i innymi schorzeniami stawów ³⁵. Inne badania laboratoryjne sugerują, że może on również powstrzymywać postęp choroby ³⁶.

Sugerowana dawka dzienna: do 1200 mg.

20. CH-Alpha

CH-Alpha to zarejestrowany produkt, którego głównymi składnikami aktywnymi są: hydrolizowany kolagen, witamina C oraz ekstrakty z korzenia imbiru ( Zingiber officinale), Boswellia serrata i owoców dzikiej róży ( Rosa canina). Dostępny jest w postaci doustnej i w żelu. Żel zawiera również Arnica montana i olej z nasion słonecznika. Badanie przeprowadzone w Penn State University w Pensylwanii na 73 wyczynowych sportowcach przyjmujących płynną postać CH-Alpha (10 g) codziennie przez 24 tygodnie wykazało znaczną poprawę, polegającą na złagodzeniu bólu stawów i zwiększeniu ich mobilności ³⁷.

21. Kwas hialuronowy

Ten płynny węglowodan to kolejny materiał budulcowy tkanki chrzęstnej. Podawany jako suplement może obniżać produkcję enzymów uszkadzających zdrową tkankę chrzęstną oraz zakłócać przekazywanie sygnałów bólowych. W jednym z badań pacjenci ze zwyrodnieniem stawów kolanowych stosujący przez 8 tygodni codzienną suplementację naturalnym ekstraktem kwasu hialuronowego odczuwali słabszy ból i większą poprawę funkcjonowania stawów ³⁸. Podobne efekty przynosiły bezpośrednie wstrzyknięcia do stawu kolanowego ³⁹.

Sugerowana dawka dzienna: 40 mg.

22. MSM (metylosulfonylometan)

MSM jest źródłem biodostępnej siarki, występującym w tkankach i płynach wszystkich roślin, zwierząt i ludzi. Może zmniejszać ból i opuchliznę, a także powstrzymywać niszczenie stawów poprzez wychwytywanie wolnych rodników wywołujących stany zapalne. Wykazano, że MSM łagodzi ból i poprawia funkcjonowanie stawów, gdy przyjmowany jest doustnie przez co najmniej 12 tygodni ⁴⁰.

Sugerowana dawka dzienna: do 1200 mg w dawkach podzielonych.

23. SAMe (S-adenozylometionina)

Ten naturalnie występujący związek chemiczny, obecny praktycznie we wszystkich tkankach i płynach organizmu, znany jest z silnego działania przeciwzapalnego. Poza łagodzeniem bólu może też poprawiać funkcjonowanie stawów i zmniejszać ich sztywność ⁴¹. Badania z podwójnie ślepą próbą wykazały, że u osób cierpiących na zwyrodnienia stawów dawka 1200 mg/dzień redukuje ból, sztywność i opuchliznę lepiej niż placebo, a porównywalnie do leków przeciwbólowych, takich jak ibuprofen i naproksen ⁴².

Jak się wydaje, SAMe stymuluje produkcję tkanki chrzęstnej, a nawet - choć badacze nie wiedzą dokładnie, dlaczego - może zmniejszać stan zapalny, zwiększać syntezę chrząstki i wydłużać jej żywotność, jak również intensyfikować produkcję przeciwutleniaczy ⁴³.

Sugerowana dawka dzienna: do 1200 mg w dawkach podzielonych.

24. Niezmydlalne frakcje oleju z awokado/soi

Te specjalne mieszanki olejów mogą wspomagać regenerację chrząstek i obniżać poziom krążących cytokin prozapalnych, poprawiając w ten sposób funkcjonowanie stawów, a także łagodząc ból i zmniejszając potrzebę stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych ⁴⁴.

# data[].attributes.attachment_link.description
Tak zwane "zużycie stawów" osiągnęło w krajach zachodnich poziom pandemii. Szacuje się, że 10% światowej populacji w wieku powyżej 60 lat wykazuje obecnie objawy choroby zwyrodnieniowej stawów. W Wielkiej Brytanii nieoficjalne dane szacunkowe sugerują, że 9 na 10 osób będzie w swym życiu cierpieć na jakąś formę tego schorzenia.

# data[].attributes.headline
8 pokarmów, których nie powinieneś jeść, jeżeli cierpisz na zaburzenia autoimmunologiczne

# data[].attributes.subject
8 pokarmów, których nie powinieneś jeść, jeżeli cierpisz na zaburzenia autoimmunologiczne

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Istnieje co najmniej 80 rodzajów chorób autoimmunologicznych. Chociaż nazwy, pod którymi są znane, mogą się różnić, objawy zaburzenia autoimmunologicznego (lub choroby) pozostają względnie stałe. Należą do nich:
Jak sama nazwa wskazuje, choroby autoimmunologiczne upośledzają układ odpornościowy, powodując uszkodzenia

Zdolność organizmu do ochrony przed infekcją jest ograniczona. W rezultacie komórki układu odpornościowego przyczepiają się do różnych obszarów ciała, takich jak stawy, tkanki, nerwy, narządy i gruczoły, uszkadzając te obszary.

Typowe choroby autoimmunologiczne obejmują toczeń, łuszczycę, reumatoidalne zapalenie stawów i stwardnienie rozsiane
Oto osiem produktów, których nie możesz jeść, jeśli masz zaburzenie autoimmunologiczne:
Smażone potrawy

Chrupiące ciasto, które stanowi górną warstwę smażonych potraw, jest niezdrowe, wysoka temperatura stymuluje reakcję zapalną. Smażone potrawy przygotowywane są w temperaturze od 350 do 375 stopni. Wytwarza neurotoksyczny związek chemiczny zwany akryloamidem. Według badań neurotoksyna powoduje stres oksydacyjny (który powoduje uszkodzenie komórek) poprzez reakcję zapalną.

Rafinowane węglowodany

Produkty z białej mąki, zwane także „rafinowanymi węglowodanami", są szybko niszczone podczas trawienia i powodują skok cukru we krwi. Nagły wzrost poziomu cukru we krwi stymuluje agresywną reakcję zapalną. Często powoduje obrzęk, ból stawów i mięśni.

Tłuszcze trans

Często można je znaleźć w ciasteczkach, krakersach, pączkach, przetworzonych przekąskach, smażonych potrawach i fast foodach. Liczne badania powiązały tłuszcze trans z systematycznym, przedłużonym stanem zapalnym.

Alkohol

Według badań opublikowanych w World Journal of Gastroenterology, „przewlekłe zapalenie jest często związane z chorobami alkoholowymi". Uważa się, że alkohol powoduje zapalenie poprzez interakcję z bakteriami („mikroflora") w jelitach.

Olej roślinny

Wielonienasycona struktura kwasów tłuszczowych olejów roślinnych przyczynia się do oksydacyjnego uszkodzenia komórek. Ponadto olej roślinny, ze względu na wysoką zawartość kwasów tłuszczowych omega-6, przyczynia się do zaostrzenia reakcji zapalnej. Oleje roślinne obejmują olej kukurydziany, rzepakowy, orzechowy, szafranowy, sezamowy, słonecznikowy i sojowy.

Przetworzone mięso

Przetworzone mięso obejmuje całe mięso gotowane w wysokiej temperaturze, w tym bekon, suszoną wołowinę, szynkę, wędzone mięso i kiełbasę. Wszystkie przetworzone mięsa zawierają wysokie poziomy końcowych glikacji i inne mieszanki zapalne. Dowody sugerują, że wiek jest związany z rozwojem choroby Alzheimera, cukrzycy, chorób sercowo-naczyniowych i niewydolności nerek.

Glutaminian sodu

W badaniu opublikowanym w czasopiśmie autoimmunologicznym japońscy naukowcy odkryli, że myszy, którym wstrzyknięto glutaminian sodu rozwinęły uszkodzenie wątroby.

Aspartam

Aspartam jest sztucznym słodzikiem znajdującym się w napojach, lekach i jedzeniu (chociaż jest głównie związany z sodą). Negatywne skutki obejmują uszkodzenie komórki, upośledzenie funkcji komórek i ogólnoustrojowe zapalenie. Niektóre badania twierdzą, że aspartam może kwalifikować się jako neurotoksyna.

# data[].attributes.attachment_link.title
8 pokarmów, których nie powinieneś jeść, jeżeli cierpisz na zaburzenia autoimmunologiczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Istnieje co najmniej 80 rodzajów chorób autoimmunologicznych. Chociaż nazwy, pod którymi są znane, mogą się różnić, objawy zaburzenia autoimmunologicznego (lub choroby) pozostają względnie stałe. Należą do nich: Zdolność organizmu do ochrony przed infekcją jest ograniczona. W rezultacie komórki układu odpornościowego przyczepiają się do różnych obszarów ciała, takich jak stawy, tkanki, nerwy, narządy i gruczoły, uszkadzając te obszary.

# data[].attributes.headline
Reumatoidalne zapalenie stawów – czy konieczna jest specjalna dieta?

# data[].attributes.subject
Reumatoidalne zapalenie stawów – czy konieczna jest specjalna dieta?

# data[].attributes.attachment_link.title
Reumatoidalne zapalenie stawów - czy konieczna jest specjalna dieta?

# data[].attributes.attachment_link.description
Nowy przegląd, który ukazał się w czasopiśmie Frontiers in Nutrition pokazuje, że przestrzeganie diety opartej na roślinach może być dobrym sposobem na radzenie sobie z tą chorobą, ponieważ wywołuje pewne zmiany biologiczne. W przeglądzie przeprowadzonym przez specjalistów z Waszyngtonu przeanalizowano najnowsze badania, w których zaobserwowano wpływ diety na mechanizmy biologiczne odgrywające istotną rolę w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Reumatyzm nie pyta o wiek. O coraz większej zachorowalności na choroby reumatyczne rozmawiamy z dr n. med. Magdaleną Krajewską-Włodarczyk, koordynatorem Oddziału Reumatologicznego Miejskiego Szpitala Zespolonego w Olsztynie.
- Rośnie liczba pacjentów z chorobami reumatycznymi. Czy zachorowań jest rzeczywiście więcej, czy też panuje na ten temat większa świadomość?

- Trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Rzeczywiście, coraz więcej osób jest kierowanych do poradni reumatologicznych. Na szczęście duża część tych pacjentów to osoby z dolegliwościami bólowymi w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów i dlatego nie będą wymagały leczenia immunosupresyjnego. W naszej poradni i oddziale obserwujemy jednak wzrost liczby chorych na choroby autoimmunologiczne. Choroby te dotykają osoby w różnym wieku. Z pewnością również w ostatnich latach wzrasta rozpoznawalność chorób reumatycznych o podłożu autoimmunologicznym, co można tłumaczyć coraz lepszymi metodami diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej. Mówimy tutaj na przykład o rosnącej liczbie pacjentów, u których wykrywa się choroby takie jak toczeń układowy czy twardzina układowa. Ta ostatnia była jeszcze do niedawna chorobą rzadką, dziś odnotowuje się coraz większą liczbę przypadków. To jedna z najcięższych chorób układowych o podłożu autoimmunologicznym. Dzięki szybkiej diagnostyce możliwe jest wczesne wdrożenie leczenia u chorych, co wiąże się ze zdecydowanie lepszym rokowaniem. Możemy również obserwować osoby o wysokim ryzyku rozwoju chorób autoimmunologicznych, które nie wymagają w chwili obecnej leczenia i zdecydować się na interwencję terapeutyczną natychmiast, jeśli tylko taka potrzeba zaistnieje.

- Można więc podsumować, że świadomość jest większa, więc i pacjentów przybywa?

- Tak, świadomość pacjentów jest coraz większa, ale rośnie również wśród lekarzy rodzinnych. To bardzo pozytywne. Prowadzimy okresowo szkolenia dla lekarzy rodzinnych i widać, że przynoszą one efekty.

- Mówi się, że choroby reumatyczne są dziś schorzeniami cywilizacyjnymi. Jakie są ich uwarunkowania?

- Bardzo ważną rolę pełnią, często niedoceniane, czynniki środowiskowe. Niekorzystny wpływ na układ odporności i w konsekwencji zaburzenia immunologiczne w chorobach reumatycznych ma palenie papierosów, co szczególnie wyraźnie widać u chorych na reumatoidalne zapalenie stawów i toczeń układowy. Nadmierna ekspozycja na światło słoneczne może stymulować rozwój tocznia układowego, a w chorobie już rozwiniętej nawet krótkotrwałe opalanie może być przyczyną ciężkich zaostrzeń. W innych chorobach autoimmunologicznych nie obserwujemy niekorzystnego wpływu promieni słonecznych, chociaż pacjentom zalecamy ostrożność ze względu na możliwe reakcje posłoneczne związane z przyjmowaniem leków. Jednym z czynników sprzyjających rozwojowi reumatoidalnego zapalenia stawów są choroby przyzębia i kolonizacja kieszonek przyzębnych bakterią Porphyromonas gingivalis, dlatego niezwykle ważna dla chorych jest odpowiednia higiena jamy ustnej. Trzeba też podkreślić, że wpływ hormonalnej terapii zastępczej lub hormonalnej antykoncepcji na choroby autoimmunologiczne nie jest jednakowy. W przypadku tocznia układowego jest czynnikiem indukującym rozwój choroby i pogarszającym przebieg, ale w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów opóźnia wystąpienie pierwszych objawów i łagodzi przebieg choroby. Jeszcze bardziej złożony jest wpływ ciąży na rozwój chorób reumatycznych. Samo posiadanie potomstwa obniża ryzyko zachorowania przez kobietę na reumatoidalne zapalenie stawów, ale duża liczba przebytych ciąż (4 i więcej) to ryzyko zwiększa. W okresie ciąży u pacjentek zazwyczaj dochodzi do złagodzenia objawów chorobowych, co zezwala na redukcję dawek przyjmowanych leków, niestety po zakończeniu ciąży często dochodzi do zaostrzenia zapalenia stawów. W przypadku tocznia ciąża niestety bardzo często nasila objawy choroby.

- Na ile w przypadku wszystkich chorób cywilizacyjnych zachorowaniom sprzyja niewłaściwa dieta.

- Otyłość jest jednym z czynników ryzyka rozwoju reumatoidalnego zapalenia stawów, często również towarzyszy łuszczycowemu zapaleniu stawów. Zachęcamy więc pacjentów do utrzymywania prawidłowej masy ciała. Wpływa to pozytywnie nie tylko na aktywność choroby, ale też na poprawę sprawności pacjentów. Planując dietę chorego należy zawsze pamiętać, że choroby autoimmunologiczne są ważnym czynnikiem rozwoju przedwczesnej miażdżycy naczyń, prowadzącym do znacznie częstszych niż w populacji ogólnej powikłań sercowo- naczyniowych, w tym zawałów serca i udarów mózgu.

- Niektóre choroby reumatyczne dotyczą jednak całych rodzin.

- Tak, bo rzeczywiście w części chorób znaleziono związek między uwarunkowaniami genetycznymi, a wzrostem ryzyka zachorowania lub prognozą cięższego przebiegu. Dotyczy to zwłaszcza reumatoidalnego zapalenia stawów, tocznia rumieniowatego układowego oraz chorób z grupy spondyloartropatii seronegatywnych, w tym zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa i łuszczycowego zapalenia stawów. Zdarza się często, że leczymy kilku członków rodziny. Im bliższe pokrewieństwo, tym ryzyko zachorowania w przypadku chorób o podłożu autoimmunologicznym jest większe. Należy jednak podkreślić, że samo posiadanie takich genów nie zawsze jest równoznaczne z zachorowaniem.

- Z zachorowaniem na choroby reumatyczne wiąże się też wiele mitów. Mówi się na przykład, że na Warmii i Mazurach mamy klimat, który sprzyja zachorowaniom.

- Proszę uwierzyć, że zły klimat dla stawów panuje nie tylko w Olsztynie, ale i w Elblągu czy Krakowie. Powszechne są opowieści chorych, którzy przekazują sobie takie informacje. Rzeczywiście jednak wilgotny klimat może wpływać na odczucie bólu, ale nie jest on przyczyną powstawania chorób reumatycznych. Choroby stawów uważało się do tej pory za domenę osób starszych i tak jest w przypadku choroby zwyrodnieniowej, ale zapalenie stawów o podłożu autoimmunologicznym dotyka także dzieci. Zajmujemy się w naszym oddziale i poradni oczywiście pacjentami powyżej 18 roku życia, ale wśród części z nich są osoby, które zaczęły chorować już w wieku 2 lat. Powodem do niepokoju zawsze jest długotrwały, utrzymujący się kilka tygodni obrzęk stawów i ograniczenie ich ruchomości. Wtedy niezwłocznie musimy skonsultować się z naszym lekarzem rodzinnym, który przeprowadzi wstępną diagnostykę i skieruje do reumatologa. Jeśli leczenie jest podjęte odpowiednio szybko możemy uzyskać remisję choroby i mimo, że pacjent będzie przewlekle wymagał przyjmowania leków, jest szansa na długotrwałe utrzymanie pełnej lub jedynie nieznacznie ograniczonej sprawności. Poprawia się komfort życia. Wśród naszych pacjentów są osoby, które są bardzo aktywne, tańczą, uprawiają sport, pracują fizycznie.

- Rośnie liczba pacjentów, zmieniają się metody leczenia. W jaki sposób zmienia się reumatologia?

- Reumatologia jest dynamicznie rozwijającą się dziedziną medycyny. Stale zwiększają się możliwości diagnostyczne, mamy do dyspozycji zaawansowany technologicznie sprzęt, dostępne są coraz bardziej nowoczesne metody farmakoterapii. Stosujemy leczenie oparte o bardzo precyzyjne blokowanie czynników zapalnych odpowiedzialnych za rozwój choroby. Na naszym terenie dostępność do lekarzy reumatologów nie jest zbyt duża, ale pozytywna wiadomość jest taka, że jest coraz więcej lekarzy, którzy wybierają taką specjalizację. Liczymy więc na to, że nasi pacjenci będą mieli większą dostępność do pomocy reumatologicznej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Choroby reumatyczne: epidemia XXI wieku?

# data[].attributes.attachment_link.description
Reumatyzm nie pyta o wiek. O coraz większej zachorowalności na choroby reumatyczne rozmawiamy z dr n. med. Magdaleną Krajewską-Włodarczyk, koordynatorem Oddziału Reumatologicznego Miejskiego Szpitala Zespolonego w Olsztynie. - Trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Rzeczywiście, coraz więcej osób jest kierowanych do poradni reumatologicznych.

# data[].attributes.headline
Reumatoidalne zapalenie stawów – jak sobie radzić z tą chorobą

# data[].attributes.subject
Reumatoidalne zapalenie stawów – jak sobie radzić z tą chorobą

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Reumatoidalne zapalenie stawów jest przewlekłą chorobą zapalną, która zazwyczaj atakuje błonę maziową mniejszych stawów, takich jak palce u rąk i nóg. Z czasem może nawet atakować kolana, kostki, biodra i kręgosłup. Ostatecznie może to doprowadzić do niszczenia chrząstki stawowej i nasad kostnych, a w konsekwencji do upośledzenia czynności stawów.

RZS występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Diagnozuje się ją zazwyczaj u osób powyżej 40 roku życia, jednak występować może także u osób młodszych, nawet dzieci.

Inne czynniki ryzyka to historia rodziny, czynniki środowiskowe, takie jak palenie tytoniu, narażenia na minerały krzemionkowe i przewlekłe choroby przyzębia.

Wiadomo również, że reumatoidalne zapalenie stawów jest chorobą autoimmunologiczną, gdzie system immunologiczny omyłkowo atakuje błony śluzowe otaczające stawy (błonę maziową). Nie wiadomo jednak, co rozpoczyna ten proces.

Objawy RZS przychodzą i odchodzą. Gdy tkanki ciała są zaognione, choroba jest aktywna i prowadzi do objawów, w tym bólu mięśni i stawów, obrzęków, sztywności porannej i zmęczenia. Kiedy zapalenie tkanek ustępuje, choroba jest nieaktywna, a objawy ustępują.

Nie jest znane lekarstwo na RZS. Jednak leki, jak również wiele środków domowych mogą złagodzić objawy i przynieść ulgę.

Jak radzić sobie z bólami i stanami zapalnymi ? Najczęstsze zwyrodnienia w naszym ciele.

Regularne ćwiczenia są jednym z pierwszych kroków, które trzeba podjąć, aby zwalczać objawy reumatoidalnego zapalenia stawów. Ćwiczenia pomogą zmniejszyć zmęczenie, wzmocnić mięśnie i zwiększyć zakresu ruchu.

Plus jest taki, że ćwiczenia zmniejszają ryzyko rozwoju osteoporozy i pomagają w walce z depresją, które dotykają osoby z RZS.

Trzy rodzaje ćwiczeń są bardzo pomocne:

Ćwiczenia poprawiające zakres ruchu powinny być wykonywane przez co najmniej 30 minut dziennie.

Ćwiczenia wzmacniające powinny być wykonane 2 lub 3 razy w tygodniu.

Ćwiczenia wytrzymałościowe (kardio i aerobowe) powinny być wykonywane przez co najmniej 30 minut, 3 lub 4 razy w tygodniu.

W razie potrzeby należy skonsultować się z fizjoterapeutą, który dobierze program ćwiczeń i wytłumaczy jakie rodzaje ćwiczeń można robić, a jakich unikać.

Naprzemienne ciepłe i zimne okłady mogą również pomóc radzić sobie z objawami reumatoidalnego zapalenia stawów. Gorący kompres zmniejsza ból poprzez rozluźnienie mięśni i stawów, zimny kompres osłabia ból stawów, zmniejsza obrzęk i stan zapalny.

Owiń ręcznikiem worek ciepłej wody.

Owiń ręcznikiem kilka kostek lodu.

Umieść gorący kompres na obszarze zagrożonym przez około 3 minuty.

Następnie zdejmij i natychmiast umieść zimny kompres w tym swoim miejscu przez około 1 minutę.

Powtarzaj ten zabieg przez 15 do 20 minut kilka razy dziennie, aż do uzyskania ulgi.

Można również korzystać z tych kompresów oddzielnie.

Uwaga: Unikaj gorących okładów jeśli miejsce dotknięte chorobą jest czerwone, gorące i podrażnione. Nie stosować terapii zimnem, jeśli występują problemy z krążeniem.

Liczne badania wykazały, że rybi olej pomaga również zmniejszyć ból i sztywność stawów z powodu RZS. Olej rybi zawiera kwasy omega-3 kwasy tłuszczowe - EPA i DHA - które mają działanie przeciwzapalne i mogą pomóc zmniejszyć ból. Ponadto, olej rybi pomaga chronić przed chorobami serca, a u osób z RZS jest wyższe ryzyko zachorowania.

Zażywaj do 2,6 g oleju rybnego (co najmniej 30% EPA / DHA) dwa razy dziennie.

Włącz do swojej diety takie ryby jak tuńczyk, łosoś.

Uwaga: Przed podjęciem suplementów oleju rybnego, ponieważ mogą one kolidować z niektórymi lekami, należy skonsultować się z lekarzem.

Kliknij poniżej w „Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco informowany o nowych artykułach z mojego bloga.

Aby pomóc w walce z objawami RZS, można użyć również kurkumy. Badania wykonane w 2012 roku wykazują, że kurkumina, składnik czynny zawarty w kurkumie, zawiera silne właściwości przeciwzapalne, które działają lepiej niż niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ).

Kurkuma może zapobiec zapaleniu stawów poprzez blokowanie pewnych enzymów i cytokin, które wywołują stan zapalny.

Doprowadź 1 litr wody do wrzenia. Dodaj 1 łyżkę kurkumy i gotuj przez kolejne 10 minut. Pozostaw do ostygnięcia i pij raz lub dwa razy dziennie.

Alternatywnie, można wziąć kapsułki kurkumy w dawce od 500 do 1000 mg 3 razy dziennie. Przed zastosowaniem leku skonsultuj się z lekarzem.

Dla dodatkowych korzyści dodawaj kurkumy w codziennym gotowaniu.

Uwaga: Należy unikać wysokich dawek kurkumy, ponieważ może rozrzedzać krew i powodować zaburzenia żołądkowe.

Kurkuma jest środkiem przeciwbólowym... Jest to fakt, o którym nigdy nie słyszałeś.

Ocet jabłkowy jest bardzo skuteczny i przynosi ulgę wielu objawom RZS. Jest bogaty w składniki mineralne, takie jak wapń, magnez, potas i fosfor, pomaga zmniejszyć ból i zapalenie.

Dodaj 1 łyżkę surowego, nieprzefiltrowanego octu jabłkowego i 1 łyżeczkę miodu do 1/2 szklanki ciepłej wody. Pij raz dziennie.

Można również stosować ocet jabłkowy bezpośrednio na obszar dotknięty chorobą. Następnie wmasować ciepły olej rycynowy, owinąć powierzchnię bawełnianą tkaniną , a następnie folią spożywczą. Stosować przed pójściem spać, codziennie.

Ze względu na silne właściwości przeciwzapalne, czosnek jest również zalecany w leczeniu RZS. Czosnek hamuje wytwarzanie substancji prozapalnych nazywanych cytokinami, które pomagają zmniejszyć ból i obrzęk.

Ponadto, zapobiega tworzeniu się wolnych rodników, które mogą spowodować uszkodzenia stawów i sprzyja zdrowiu układu odpornościowego. Dla pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów zaleca się surowy czosnek.

Jedz 1 do 2 surowe ząbki czosnku dziennie.

Można także zażywać kapsułki czosnku. W celu zapewnienia prawidłowego dawkowania, należy skonsultować się z lekarzem.

Sól Epsom jest również uważana za dobry środek do złagodzenia bólu stawów i obrzęku. Jest dobrym źródłem magnezu, reguluje poziom pH w organizmie. To z kolei zmniejsza sztywność, zapalenie i ból stawów. Ponadto, pomaga w mineralizacji kości.

Dodaj 2 szklanki soli Epsom do wanny z ciepłą wodą.

Wygrzewaj się w tej ciepłej łaźni przez 30 minut.

Zrób to do 3 razy w tygodniu

W medycynie naturalnej oraz ajuwerdyjskiej imbir w leczeniu chorób zapalnych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, jest stosowany od dawna. Gingerol, związek imbiru, ma naturalne właściwości przeciwzapalne, które pomagają zmniejszyć ból, stan zapalny i obrzęk.

Pocieraj odrobiną oleju imbirowego obszar zagrożony. Następnie wystaw obszar na słońce, na 5 do 10 minut w celu wytworzenia ciepła.

Żuj kilka świeżych plasterków imbiru codziennie.

Dodawaj imbir do swoich posiłków i pij od 2 do 3 filiżanek herbaty imbirowej codziennie.

Masaż wykonany prawidłowo może pomóc zminimalizować sztywność mięśni i przynieść ulgę w bólu. Masaż pobudza krążenie krwi, co jest ważne w celu złagodzenia dyskomfortu i stanów zapalnych.

Dodaj 10 g kamfory do 1 szklanki oleju musztardowego i ogrzewaj go aż do całkowitego rozpuszczenia kamfory. Pozostaw olej do ostygnięcia, a następnie masuj obszar dotknięty, delikatnymi pociągnięciami.

Można także dodać kilka kropli olejku lawendowego do ciepłego oleju z oliwek.

Można masować obszary dotknięte 2 lub 3 razy dziennie przez kilka minut za każdym razem.

Uwaga : Należy unikać masażu jeśli stawy i mięśnie czuć się zbyt wrażliwe.

Wypróbuj prosty,samodzielny masażu dłoni, aby zwalczyć stres

Olej z wiesiołka jest rodzajem oleju roślinnego, który może przyczynić się do zmniejszenia bólu i sztywności porannej. Ten olej roślinny zawiera niezbędne kwasy tłuszczowe o nazwie gamma-linolenowe, które pomagają zmniejszyć intensywność kilku objawów.

Weź 540 mg do 2,8 g na dobę w dawkach podzielonych. Skonsultuj się z lekarzem w celu prawidłowego dawkowania, ponieważ dodatek ten może zakłócać pracę niektórych leków.

Przynajmniej raz dziennie, ruszaj chorobowo dotkniętymi stawami i wykonuj pełen zakres ruchu. Jednak nie przesadzaj.

Unikaj sytuacji, które mogą nadwyrężać stawy.

Naucz się wykonywać takie rzeczy i w taki sposób, żeby zmniejszyć nacisk na stawy.

Odpoczywaj, gdy czujesz taką potrzebę.

Należy unikać długotrwałego obciążania dotkniętych stawów przez długi czas.

W pracy postaraj się robić krótką przerwę co godzinę.

Jeśli masz nadwagę, zmniejsz masę ciała, pomoże to stawom czuć się lepiej.

Należy przestrzegać zdrowej diety. Upewnij się, że Twój organizm przyjmuje wystarczającą ilość witaminy D, witaminy C, żelaza, wapnia, potasu, magnezu i kwasów tłuszczowych omega-3.

Należy rzucić palenie, aby zmniejszyć ryzyko powikłań z reumatoidalnym zapaleniem stawów.

Należy przestać pić, ponieważ może to pogorszyć stan zdrowia.

Utrzymuj pozytywne nastawienie i myśli, pomoże odwrócić uwagę od towarzyszącego bólu.

Jedz kilka mrożonych lub świeżych wiśni codziennie.

Zażywanie ciepłej kąpieli lub prysznica przez 10 do 15 minut przed pójściem do łóżka, pomaga cieszyć się zdrowym snem.

Należy pić 2 do 3 filiżanek zielonej herbaty dziennie.

Techniki takie jak hipnoza, wyobraźnia sterowana, głębokie oddychanie i relaksacja mięśni mogą być używane do kontrolowania bólu.

Można również spróbować akupunktury- zmniejsza ból i pomaga organizmowi odpocząć.

Kliknij gwiazdkę, aby ocenić!

Prześlij ocenę

Średnia ocena / 5. Liczba głosów:

Pozwól nam ulepszyć ten post!

# data[].attributes.attachment_link.title
Reumatoidalne zapalenie stawów - jak sobie radzić z tą chorobą - Motywator Dietetyczny

# data[].attributes.attachment_link.description
Reumatoidalne zapalenie stawów jest przewlekłą chorobą zapalną, która zazwyczaj atakuje błonę maziową mniejszych stawów, takich jak palce u rąk i nóg. Z czasem może nawet atakować kolana, kostki, biodra i kręgosłup. Ostatecznie może to doprowadzić do niszczenia chrząstki stawowej i nasad kostnych, a w konsekwencji do upośledzenia czynności stawów.

# data[].attributes.headline
Jeść na zdrowie w chorobach autoimmunologicznych

# data[].attributes.subject
Jeść na zdrowie w chorobach autoimmunologicznych

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W chorobach autoimmunologicznych na pewno na własną rękę można spróbować diety śródziemnomorskiej, która jest dietą o działaniu przeciwzapalnym. Jest zróżnicowana i nie wyłącza żadnej z grup żywieniowych. Inną opcją jest dieta DASH (Dietary Approaches to Stop Hypertension, dieta wykorzystywana w zapobieganiu i leczeniu nadciśnienia) lub prawidłowo zbilansowane diety wegetariańskie/wegańskie oparte na niskoprzetworzonych produktach.

Małgorzata Desmond, fot. arch. własne
Ewa Stanek-Misiąg: Najczęściej szukają u Pani pomocy chorzy na...?
Małgorzata Desmond: Choroby autoimmunologiczne i układu pokarmowego. Z chorób autoimmunizacyjnych najwięcej przychodzi osób cierpiących na chorobę Hashimoto. W każdym miesiącu jest kilkakrotnie więcej pacjentek - chorują głównie kobiety - z tą chorobą, niż z innymi chorobami autoimmunologicznymi. Mam też chorych na reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), łuszczycowe zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i reaktywne zapalenie stawów, które występuje najczęściej po jakiejś przebytej infekcji. Zdarzają się także osoby chore na stwardnienie rozsiane, zapalne choroby jelit, łuszczycę, miastenię. Myślę, że miałam już do czynienia z większością najpowszechniejszych chorób autoimmunologicznych. Jest ich coraz więcej, nie ma na nie skutecznego lekarstwa. Wyjątkiem jest celiakia, tu jedynym lekiem jest dieta bezglutenowa. Ostatnio dużo się mówi o tym, że te choroby mają związek z funkcjonowaniem naszego mikrobiomu. Mikrobiom to zbiór trylionów mikroorganizmów zamieszkujących ludzkie ciało. Największe ich skupisko znajduje się w jelicie, znamy je pod nazwą mikroflora jelitowa.
A flora ta zależy od tego, co jemy
Tak. Dieta ma na nią największy wpływ, ale istotne jest także to, jak przyszliśmy na świat - czy był to poród naturalny, czy cesarskie cięcie, jak byliśmy karmieni - piersią, czy sztucznie, następnie ekspozycja na leki, antybiotyki, miejsce zamieszkania.
Lepiej jest mieszkać gdzie?
W pobliżu naturalnej zieleni, koło parku, lasu. Zwierzęta też mają znaczenie, szczególnie psy, ponieważ psy w przeciwieństwie do kotów wychodzą na zewnątrz i przynoszą dużo „dobrego" brudu. Ziemia, liście to są rzeczy, z którymi człowiek miał kontakt od kiedy istnieje. One kształtowały skład mikroorganizmów zamieszkujących ludzkie ciało. Korzystne jest mieszkanie w gospodarstwach, w których żyją zwierzęta. Dużo zależy od aktywności fizycznej - warto ćwiczyć, no i od stresu.

To wszystko ma wpływ nie tylko na bakterie w jelitach, ale także na mikroflorę naszej skóry, jamy ustnej i najprawdopodobniej wielu innych narządów, w których odkrywamy obecność nieznanych jeszcze do niedawna mikroorganizmów.
Pochylmy się nad chorobami, od których zaczęłyśmy rozmowę. Jak można sobie pomóc jedzeniem?
Proszę pozwolić, że opowiem najpierw o znaczeniu mikrobiomu układu pokarmowego. W naszym jelicie żyje ponad kilogram mikroorganizmów. Powierzchnia jelita cienkiego to ok. 30 m2. Znajduje się tam 70% tkanki limfoidalnej odpowiedzialnej za naszą odporność. Można powiedzieć, że to taka brama, dzieląca nas od świata zewnętrznego. Coraz głośniej mówi się też o tym, że choroby autoimmunizacyjne mogą mieć związek z zaburzeniami równowagi w składzie jelitowej - choć nie tylko - flory bakteryjnej, czyli z tzw. dysbiozą. W każdej dobrze przebadanej chorobie autoimmunologicznej stwierdzono dysbiozę. Dysbioza przyczynia się do rozregulowania układu odpornościowego. Wpływa na nasilenie stanu zapalnego, stymulację produkcji autoprzeciwciał, które w chorobach autoimmunologicznych niszczą tkanki, zmniejszenie tolerancji i zwiększenie immunologicznej „agresji" przeciwko wielu cząsteczkom, czego skutkiem są często na przykład niepożądane reakcje na pokarm. Dysbioza odpowiada też za naruszenie szczelności bariery jelitowej niezbędnej do utrzymania równowagi immunologicznej. To wszystko może się przyczynić do tego, że układ, który powinien nas bronić przed wrogiem, atakuje tkanki własnego ciała. Robi krzywdę - w zależności od choroby autoimmunologicznej - własnej trzustce, wątrobie, tarczycy czy stawom. Zatem, jeżeli dieta ma największy wpływ na skład naszego mikrobiomu jelitowego, to można pokusić się o hipotezę, że może również wpłynąć na przebieg chorób autoimmunologicznych.
Co w takim razie jeść, żeby sobie nie szkodzić?
Publikacji w tej dziedzinie jest niewiele. Stosunkowo najwięcej wiemy o wpływie diety na przebieg RZS. To wynik badań prowadzonych od lat 80. ubiegłego wieku, głównie w krajach skandynawskich. Badacze skupili się na dietach wegetariańskich, wegańskich, wegańskich bezglutenowych, śródziemnomorskich i eliminacyjnych. Ponieważ badania te były bardzo różnorodne pod kątem metodologii, doboru pacjentów, zastosowanych diet, nadal nie da się wyciągnąć jednoznacznych wniosków i dlatego pacjenci od swoich reumatologów zazwyczaj nie dostają zalecenia wprowadzenia specjalnych diet. Jednakże, wiele z tych badań pokazało klinicznie i statystycznie istotny długotrwały, utrzymujący się nawet do roku od zastosowania diety, korzystny wpływ na różne aspekty aktywności choroby. Odnotowano zmniejszenie liczby bolących stawów, sztywności porannej, markerów stanu zapalnego, a ponadto ogólną poprawę stanu pacjentów mierzoną różnymi uznawanymi przez reumatologów wskaźnikami. Co ważne, powrót do poprzednich wzorców żywieniowych oznaczał nasilenie dolegliwości. Na podstawie tej wiedzy opracowałam tzw. dietę niskoantygenową, którą polecam swoim pacjentom z chorobami autoimmunologicznymi. Ma ona cechy diety eliminacyjnej z dużym komponentem przeciwzapalnym, jak również przypomina w wielu aspektach dietę śródziemnomorską.
Rozszyfrujmy ją po kolei, dlaczego eliminacyjna?
Ponieważ duża część diet, które sugerowały skuteczność w zmniejszeniu aktywności RZS, to były właśnie diety eliminacyjne. Wiemy, że u osób z dysbiozą często występują nieprawidłowe reakcje na różne „trudne" białka, takie jak białko mleka krowiego, soi, glutenu, co może generować dodatkowy stan zapalny i zwiększać przerwanie szczelności bariery jelitowej. W przypadku glutenu dzieje się tak czasem nawet bez stwierdzonej celiakii. To wszystko może nasilać niepożądane reakcje w kontekście już istniejącej choroby autoimmunologicznej. Eliminuję więc „trudne" białka. Opieram się tu na ogólnej wiedzy z tego zakresu, biorę też pod uwagę stwierdzone u pacjentów alergie pokarmowe, ponadto stan zdrowia i gotowość do wykluczenia danych produktów. Podkreślam, że - z wyjątkiem badań klasycznych alergii typu IgE i tych wykrywających celiakię - nie ma żadnego uznanego przez środowiska immunologów testu jednoznacznie wskazującego, który składnik diety wywołuje reakcję zapalną. Celiakię wykluczamy zawsze przed zastosowaniem diety bezglutenowej. Choroby autoimmunologiczne, do których zalicza się celiakia, lubią chodzić parami i zawsze istnieje możliwość, że dany pacjent czuje się lepiej po zastosowaniu diety eliminacyjnej, ponieważ cierpi również i na tę chorobę.
Teraz zadanie przeciwzapalne diety. Ono spoczywa na jakich składnikach?
Komponentem przeciwzapalnym jest duża podaż warzyw i owoców, pewnych je się więcej, niż innych. Na przykład preferuje się owoce jagodowe, czyli zaznaczam pacjentowi, że te owoce w obliczonej dla niego ilości powinien jeść codziennie, a inne może jeść codziennie, ale nie musi. Owoce jagodowe zawierają dużo przeciwzapalnych polifenoli, szczególnie tzw. antocyjanów.

Z warzywami jest podobnie, są warzywa równe i równiejsze. Przedkładamy zielone liściaste oraz warzywa kapustne. Jednym z powodów jest to, że warzywa kapustne zawierają glukozynolany. To związki o silnym działaniu przeciwzapalnym, wspierającym procesy detoksykacyjne i naprawcze komórek naszego ciała. Ale trzeba je jeść w bardzo konkretny sposób. Za aktywację glukozynolanów w naszym organizmie odpowiada mirozynaza, a ten enzym występuje tylko w surowej postaci roślin z rodziny kapustowatych. Nie każdy ma ochotę na surowy brokuł, to zrozumiałe. Doradzam więc, żeby jedząc - powiedzmy - zupę brokułową, zagryzać ją kalarepką. Wtedy enzym z surowego warzywa podziała na glukozynolany w ugotowanym warzywie i uwolni je w naszym organizmie. Inny dobry sposób polega na tym, że przygotowując zupę krem z brokułów, czy kalafiora, drobno siekamy warzywa, odstawiamy na kilkanaście minut i dopiero potem gotujemy. Proces siekania sprawi, że mirozynaza uwolni glukozynolany i nie będziemy musieli już do gotowanego produktu dodawać surowego. W diecie specjalne miejsce zajmują też warzywa cebulowe oraz kiszonki. Ograniczam natomiast - głównie w zapalnych chorobach stawów - psiankowate. Pacjenci z RZS często skarżą się, że po zjedzeniu bakłażana czy ziemniaków ból stawów się wzmaga. Zaznaczam, to jest wynik obserwacji -pacjentów, moich, także innych specjalistów - a nie badań. Dieta niskoantygenowa ma też niski ładunek glikemiczny, co przyczynia się do jej przeciwzapalnych właściwości. Między innymi dlatego korzystają z niej osoby, które oprócz chorób autoimmunologicznych mają problemy ze zwiększonym stężeniem glukozy we krwi czy insulinoopornością.
Co jeszcze musi Pani wiedzieć o pacjencie, zanim zleci mu dietę?
Zawsze biorę pod uwagę oznaki nadmiernej czy nieprawidłowej fermentacji jelitowej. Można ją ocenić na podstawie subiektywnych objawów bądź testów oddechowych. Klasyczna dieta niskoantygenowa nie musi być pierwszym wyborem. Jest szereg innych możliwości. Na przykład w zapalnych chorobach jelit, w zależności od stanu pacjenta, wybieram między dietą elementarną, którą stosować można wyłącznie pod kontrolą lekarza, dietą SCD ( specific carbohydrates diet, nazywana dietą specyficznych węglowodanów jest pozbawiona, m.in. zbóż, laktozy i sacharozy), dietą niskoantygenową lub proponuję mieszankę różnych elementów wymienionych diet.
Jak konkretnie dieta może wpłynąć na florę bakteryjną?
Wszystkie związki we wspomnianych owocach i warzywach są pożywką dla dobroczynnych bakterii. Owoce jagodowe, warzywa kapustne, ale nie tylko, oliwa z oliwek i prebiotyki, w które obfituje dieta niskoantygenowa - to wszystko karmi dobre bakterie, takie jak Lactobacillus, Bifidobacterium, Akkermansia muciniphila, Faecalibacterium prausnitzii, które przyczyniają się do redukcji stanu zapalnego. Wpływ diety na zmianę składu flory jelitowej jest bardzo szybki. Następuje już po kilku dniach.

Po czym poznać, że następuje poprawa?

Zaznaczam, że będę się powoływać tylko na moje obserwacje. Jak dotąd, przeprowadzono - oprócz wspomnianych badań w RZS - jeszcze badania interwencji dietetycznej w chorobie Hashimoto (we Włoszech w 2016 r.) oraz w chorobach zapalnych jelit (stosunkowo wiele badań diety SCD i jedno diety niskoantygenowej z USA w 2017 r.) i przyniosły one obiecujące wyniki. Na przykład u osób z chorobą Hashimoto dieta eliminacyjna zmniejszała przeciwciała anty-TG i anty-TPO o ok. 40% w ciągu 3 tygodni. Potrzeba więcej dobrej jakości badań dotyczących wpływu diety na stan aktywności różnych chorób autoimmunizacyjnych, abyśmy mogli formułować oficjalne stanowiska w tej kwestii.

Mówię więc tylko o tym, co zaobserwowałam w gabinecie. Pacjenci - w zależności od choroby - zgłaszają zmniejszenie bólu, sztywności stawów, zmniejszenie odczuwalnego przewlekłego zmęczenia, a w chorobach autoimmunologicznych ograniczających różne aspekty sprawności, jej poprawę. Zauważamy też poprawę markerów stanu zapalnego i spadek przeciwciał, z tym, że tu jesteśmy bardzo ostrożni. Ponieważ spadek przeciwciał może być również niezwiązany z dietą, więc pozytywny efekt stwierdzić można dopiero po odnotowaniu kilkukrotnego utrzymującego się lub postępującego spadku, który zatrzymuje się przy zaprzestaniu diety. Trzeba jednak jasno powiedzieć, że niestety nie wszyscy pacjenci po zmianie diety czują poprawę. Nie wiadomo, dlaczego tak się dzieje. Moim zdaniem może to wynikać z wieloczynnikowego charakteru tych chorób, w których poza mikrobiomem jelitowym, ważną rolę odgrywa na przykład mikrobiom jamy ustnej, jak w RZS, lub inne niezidentyfikowane czynniki, na które dieta nie ma wpływu. Nie chciałabym, żeby to kogoś zniechęciło. Odpowiednio skomponowana dieta przeciwzapalna zawsze będzie korzystna dla organizmu osoby zmagającej się z chorobą zapalną choćby przez to, że zmniejsza przewlekły stan zapalny w organizmie, co jest bardzo dobrze udowodnione. Za tym idzie zmniejszenie ryzyka chorób kardiometabolicznych, które często towarzyszą chorobom autoimmunologicznym. Wypracowałam takie postępowanie, że dajemy diecie eliminacyjnej 3 miesiące. Jeśli po tym czasie nie widać pozytywnego wpływu na aktywność choroby podstawowej, to zalecam przejście na dietę przeciwzapalną, która zawiera produkty z wszystkich grup pokarmowych. Jeżeli nie muszę, to nie eliminuję z diety pacjentów niczego. Oprócz oczywiście minimalizacji spożycia produktów, takich jak fastfood czy słodycze. I tu bardzo ważna kwestia: dieta jest uzupełnieniem, a nie alternatywą terapii farmakologicznej. Powtarzam to zawsze wszystkim pacjentom!
Pomijając chipsy i coca-colę, czy za niezdrowy uznać można gluten?
Absolutnie nie. Nie uznaję mody na dietę bezglutenową. Pszenica i jęczmień mają dużo substancji, którymi u osób o zdrowym mikrobiomie karmią się dobre bakterie i nie ma powodu ograniczać sobie tego powszechnego źródła dobrych prebiotyków. Ostatnio pojawiają się też publikacje, które sugerują wręcz niekorzystny wpływ diety bezglutenowej u osób, które nie muszą tego białka eliminować z diety. Pszenica jest też zbożem bogatszym w mikroelementy, niż jej kukurydziano-ryżowe zamienniki.
Nie chcę oczywiście odbierać Pani pacjentów, ale może mogłaby Pani podpowiedzieć, jakie zmiany można wprowadzić do jadłospisu, zanim się zdecydujemy na wizytę u dietetyka?
W chorobach autoimmunologicznych na pewno na własną rękę można spróbować diety śródziemnomorskiej, która jest dietą o działaniu przeciwzapalnym. Jest zróżnicowana i nie wyłącza żadnej z grup żywieniowych. Inną opcją jest dieta DASH ( Dietary Approaches to Stop Hypertension, dieta wykorzystywana w zapobieganiu i leczeniu nadciśnienia) lub prawidłowo zbilansowane diety wegetariańskie/wegańskie oparte na niskoprzetworzonych produktach.

Jeżeli nie odczuwa się żadnej poprawy, to można spróbować bardziej zaawansowanych planów żywienia i wtedy najlepiej odwiedzić dietetyka, który specjalizuje się w żywieniu w chorobach autoimmunologicznych. Diet eliminacyjnych nie można stosować bez nadzoru specjalisty. Na dłuższą metę dieta eliminacyjna, która nie jest zbilansowana prawie na pewno doprowadzi do niedoborów żywieniowych.
Małgorzata Desmond, specjalista medycyny żywienia, dietetyk. Ma ponad 10-letnie doświadczenie kliniczne, a od 8 lat pracuje przede wszystkim z pacjentami z różnymi chorobami zapalnymi, głównie autoimmunologicznymi. W ramach pracy doktorskiej realizowanej w Institute of Child Health University College w Londynie bada wpływ diety na czynniki ryzyka chorób układu krążenia u dzieci z Kliniki Pediatrii Instytutu „Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka".
malgorzatadesmond.com Rozmawiała: Ewa Stanek-Misiąg

# data[].attributes.attachment_link.title
Jeść na zdrowie w chorobach autoimmunologicznych

# data[].attributes.attachment_link.description
W chorobach autoimmunologicznych na pewno na własną rękę można spróbować diety śródziemnomorskiej, która jest dietą o działaniu przeciwzapalnym. Jest zróżnicowana i nie wyłącza żadnej z grup żywieniowych. Inną opcją jest dieta DASH lub prawidłowo zbilansowane diety wegetariańskie/wegańskie oparte na niskoprzetworzonych produktach.

# data[].attributes.headline
Jak powinna wyglądać dieta w chorobach autoimmunologicznych?

# data[].attributes.subject
Jak powinna wyglądać dieta w chorobach autoimmunologicznych?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Choroby autoimmunologiczne są spowodowane zaburzeniami układu odpornościowego. Organizm rozpoznaje własne komórki jako obce i zaczyna atakować tkanki i narządy. Wpływ na wystąpienie chorób autoimmunologicznych może mieć wiele różnych czynników, w tym stres i nieprawidłowy styl życia.
Rodzaje chorób autoimmunologicznych
Z roku na rok chorych przybywa - najbardziej zagrożone są społeczeństwa krajów wysoko rozwiniętych. Do chorób autoimmunologicznych zaliczamy:

- bielactwo,

- chorobę Hashimoto,

- chorobę Gravesa-Basedowa,

- cukrzycę insulinozależną,

- sarkoidozę,

- stwardnienie rozsiane,

- reumatoidalne zapalenie stawów,

- toczeń rumieniowaty układowy,

- wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Odpowiednio zbilansowana dieta może przynieść wyłącznie pozytywne skutki. Złagodzi objawy, wyciszy układ immunologiczny i sprawi, że samopoczucie zdecydowanie się poprawi. Warto pamiętać, że nie ma jednej, właściwej diety dla wszystkich rodzajów chorób autoimmunologicznych. Do każdej należy podejść indywidualne i każdy przypadek skonsultować ze specjalistą. Bestsellerowa książka „Dieta w chorobach autoimmunologicznych" pomoże nam zrozumieć funkcjonowanie organizmu osób dotkniętych chorobami autoimmunologicznymi, a także podpowie, jakie produkty powinny znaleźć się w jadłospisie.

Przy problemach z hashimoto warto postawić na odpowiednią dietę. www.fotolia.com
Eliminacja produktów
Bez względu na typ choroby z diety należy wykluczyć konserwanty, alkohol, sztuczne słodziki a także suplementy, które nie zostały odpowiednio przebadane. Poza powszechnie znanymi toksynami organizm osób cierpiących na choroby autoimmunologiczne może nieprawidłowo reagować na przyjmowanie określonej grupy produktów. Pomoc w ustaleniu nietolerancji pokarmowych przyniosą badania laboratoryjne, a stosowanie protokołu immunologicznego poprawi stan naszego zdrowia.
Czym jest protokół autoimmunologiczny?
Protokół autoimmunologiczny (AIP) to interwencja żywieniowa, dzięki której dojdzie do wyciszenia układu immunologicznego, a także do poprawy funkcjonowania błon śluzowych. Produktami, które warto wyeliminować z diety podczas stosowania protokołu są: gluten, zboża i rośliny strączkowe, warzywa psiankowate, orzechy i nasiona, cukier i słodziki, nabiał, a także jajka. Lista wydaje się długa, na szczęście można jeść pozostałe warzywa, dobrej jakości mięso i tłuszcze (oliwa z oliwek, masło klarowane, olej kokosowy) i produkty fermentowane. Po wprowadzeniu do diety nowych produktów warto obserwować reakcje organizmu. Aby odpowiednio zbilansować posiłki, warto sięgnąć po kontynuację książki „Dieta w chorobach autoimmunologicznych" - książkę z przepisami. Znajdziemy tam mnóstwo propozycji łączenia produktów w taki sposób, by jadłospis był urozmaicony i przede wszystkim korzystny dla organizmu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak powinna wyglądać dieta w chorobach autoimmunologicznych?

# data[].attributes.attachment_link.description
Choroby autoimmunologiczne to zmora dzisiejszych czasów. Cierpi nie aż 5% populacji. Choć nie da się ich w wyleczyć w 100%, to odpowiednia dieta i zdrowy tryb życia są w stanie zdecydowanie złagodzić ich objawy. Jak więc prawidłowo się odżywiać, by znacznie poprawić komfort swojego życia?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jeśli uważasz, że w życiu możesz być czegoś pewien, to chciałbym Ci powiedzieć, że żyjesz w kłamstwie. Życie jest nieprzewidywalne, bolesne i czasami bardzo brutalne. Jedyne co możesz zrobić, to redukować ryzyko, które może wystąpić.
Jak widzisz, wróciłem po 4 miesiącach niebytu. Po 4 długich miesiącach, w trakcie których nieco przedefiniowałem swój obraz życia, ale i jednocześnie utwierdziłem się w tym,by wtedy kiedy jest dobrze, szykować się na najgorsze.

Ostatnie kilka miesięcy było dla mnie tragiczne, bo straciłem wszystkie oszczędności swojego życia, a nad moją rodziną zawisło widmo komornika, który mógł zabrać wszystko to, na co moi rodzice pracowali całe życie. Z pewnością zadajesz sobie pytanie „ ale w jaki sposób?, co się stało? " to już odpowiadam.

Prawo spadkowe. Dwa słowa, za którymi stoją ogromne tragedie normalnych ludzi, którzy całe życie uczciwie pracowali na to, by na starość o nic się nie martwić. Niestety przychodzi jednak taki dzień, kiedy nagle jakaś obca osoba upomina się o to co Twoje, na podstawie źle napisanego prawa i luk, jakie w nim istnieją. I musisz jej to oddać.

Nie inaczej było i w moim przypadku. Kuzyn, który kilkanaście lat temu okradł moich rodziców i uciekł, teraz wyciągnął łapę „po swoje". Nieważne, że człowieka w ogóle nie było na miejscu; że przez kilkanaście lat nie interesował się tym, co należy do moich rodziców. Nie dokładał się do napraw starego domu, remontów, drogich inwestycji. Nie dawał żadnego wsparcia ani finansowego ani emocjonalnego. Nie pomagał, kiedy moi rodzice byli w szpitalu.

Wg jednak polskiego prawa należy mu się i koniec, a jak nie to komornik i ewentualna egzekucja z nieruchomości. A dochodzenie sprawy w sądzie? To loteria, kosztowna loteria, która zależy nie od jasnych przepisów prawa (bo jak się okazuje u nas takich nie ma), tylko od humoru sędziego.

Po ponad rocznych negocjacjach udało mi się zawrzeć ugodę, na skutek której straciłem wszystkie oszczędności mojego życia. W zamian za to, mam jednak „spokojny sen" moich rodziców, którzy nie muszą obawiać się tego, że na starość ktoś ich wyeksmituje z rodzinnego domu.

Wiele bezsennych nocy za mną, przez różne prawnicze interpretacje, analizy doradców finansowych, urzędników którzy mówili raz jedno a raz drugie itp. Słowa „ wszystko zależy od sędziego" czy „ interpretacja przepisów jest niejednoznaczna " itd. na trwałe wryły mi się głowę. Niczegow Polsce nie można być pewnym. Mimo umów darowizny, świadków i oświadczeń woli byłych właścicieli. Wszystko to na nic przez kruczki i luki w prawie, które pozwalaja na to by wszystko podważyć (nawet testament).

Nie muszę dodawać, że w tym czasie miałem ostre zaostrzenie objawów RZS, które czasami doprowadzały mnie do krzyku. Nie muszę Wam pisać o strachu oraz stresie, które przeistaczały się w ból moich stawów nie do zniesienia. Czy jednak to kogoś po drugiej stronie interesowało? To wszystko jest śmiechu warte.

W takich sytuacjach sprawdza się filozofia, o której Wam wcześniej pisałem. Zawsze bądźcie gotowi na najgorsze, nawet jeśli nic tego nie zwiastuje. Gdyby nie fakt, że przez ostatnie 15 lat żyłem skromnie (budując poduszkę finansową i inwestując) to dzisiaj stałbym przed faktem spłaty ponad 400 000 zł kredytu z odsetkami przez kolejne 25 lat albo przed wizją tego, że moi rodzice stracą wszystko co mają. Fajnie, nie?

Tak się właśnie ludziom niszczy życie i plany na przyszłość. Dlatego ludzie nie wytrzymują i ze sobą kończą, albo uciekają z tego poje...nego kraju. Bo nagle w jednej chwili wszystko im się zabiera, na co ciężko przez lata pracowali. A gdzie jest prawo? Gdzie jest to Państwo, które ma chronić uczciwych ludzi? Nie muszę chyba odpowiadać...

Teraz kiedy to już prawie za mną (czekam na podpisanie ugody) pewna rzecz stała się dla mnie jasna. Każdy ma swój krzyż, który nosi. A kiedy będziecie potrzebowali pomocy możecie liczyć tylko na siebie i bliskich, bo nikt inny Wam nie pomoże.
Straciłem 15 lat ciężkiej pracy. Znowu zaczynam od zera...

# data[].attributes.attachment_link.title
Życie mnie pokiereszowało... ale wróciłem

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli uważasz, że w życiu możesz być czegoś pewien, to chciałbym Ci powiedzieć, że żyjesz w kłamstwie. Życie jest nieprzewidywalne, bolesne i czasami bardzo brutalne. Jedyne co możesz zrobić, to redukować ryzyko, które może wystąpić. Jak widzisz, wróciłem po 4 miesiącach niebytu.

# data[].attributes.headline
Osoby z reumatoidalnym zapalaniem stawów mogą prowadzić aktywne życie

# data[].attributes.subject
Osoby z reumatoidalnym zapalaniem stawów mogą prowadzić aktywne życie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Fot. Fotolia

Spotkanie zorganizowano z okazji rozpoczęcia kampanii edukacyjnej „RZS - nie rezygnuj", która ma przekonać osoby z tym schorzeniem, że choroba ta nie musi ich wyłączać z aktywnego życia.

„Reumatoidalne zapalenie stawów jest chorobą nieuleczalną, ale wczesne jej wykrycie i poddanie się odpowiedniemu, skutecznemu leczeniu pozwala normalnie funkcjonować, uczyć się i pracować, realizować swoje pasje" - przekonywała zastępca dyrektora Narodowego Instytutu Geriatrii, Reumatologii i Rehabilitacji w Warszawie prof. Brygida Kwiatkowska.

Zdaniem specjalistki, nie zawsze to się udaje, aż 20-30 proc. chorych nie jest skutecznie leczonych. „Jednym z powodów jest to, że wielu chorych zbyt późno zgłasza się do lekarza ze swymi dolegliwościami i za długo zwleka z włączeniem odpowiedniej terapii" - dodała.

RZS jest przewlekłą chorobą zapalną tkanki łącznej o podłożu immunologicznym. Najczęściej występuje u ludzi młodych w wieku 30-50 lat, głównie u kobiet, które w tym wieku chorują czterokrotnie częściej niż mężczyźni. Na konferencji prasowej poinformowano, że w Polsce jest około 300 tys. osób. cierpiących na reumatoidalne zapalenie stawów.

„Do lekarza należy się zgłosić jak tylko pojawią się pierwsze objawy choroby, takie jak bolesność stawu podczas ucisku, obrzęk stawu i tkanek okołostawowych oraz wysięk w stawie" - powiedziała prof. Kwiatkowska.

Wyjaśniała ona, że stawy najczęściej są atakowane przez chorobę symetrycznie, głównie są to stawy w okolicy rąk i stóp bez zaczerwienia skóry. Ale pierwszym objawem choroby może być ból w jednym tylko stawie. „Dolegliwościom tym mogą towarzyszyć stany podgorączkowe, bóle mięśni, uczucie zmęczenia, brak łaknienia i utrata masy ciała" - dodała.

Zdaniem specjalistki, decydujące jest 12 tygodni od pojawienia się pierwszych dolegliwości, bo w tym okresie należy rozpocząć leczenie. Lekarze nazywają to oknem terapeutycznym, czyli okresem, w którym rozpoczęcie terapii daje największe szanse na zahamowanie choroby.

„Wczesne rozpoczęcie terapii może zadecydować o tym jak skutecznie będzie leczona choroba przez całe życie pacjenta. Im później się rozpocznie podawanie leków, tym gorsze są rokowania, trudniej będzie prowadzić normalne i aktywne życie" - powiedziała prof. Kwiatkowska.

Niestety, wielu pacjentów ma niewłaściwe wyobrażenie o swej chorobie. Wykazał to sondaż, jaki w styczniu 2019 r. wśród 619 osób z RZS przeprowadził socjolog Uniwersytetu Warszawskiego dr Tomasz Sobierajski. Jego wyniki opublikowano w przedstawionym podczas spotkania z dziennikarzami raporcie „Codzienność z reumatoidalnym zapalenie stawów. Wiedza, postawy i psychospołeczne doświadczenia osób z RZS".

„Badane osoby dość dobrze oceniły swoją wiedzę na temat RZS, jednak odpowiedzi na szczegółowe pytania, jakie im zadano ujawniły, że wiedza wielu z nich oparta jest na mitach, a nie na faktach" - podkreślił specjalista UW.

Od 14 proc. do 29 proc. ankietowanych - w zależności od charakteru zadawanego w sondażu pytania - uważa, że RZS można wyleczyć. Czterech na dziesięciu respondentów ma duże zaufanie do treści na temat RZS znajdowanych w Internecie.

Zdaniem dr. Sobierajskiego, wśród osób z reumatoidalnym zapalaniem stawów potrzebna jest ciągła edukacja zarówno co do samej choroby, jej przebiegu i leczenia. Konieczna jest też edukacja wśród pracowników medycznych. Z raportu wynika, że 73 proc. pacjentów z RZS ma duże zaufanie do wiedzy przekazywanej im przez reumatologów, natomiast aż 60 proc. chorych ma małe zaufanie do lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej.

Raport ujawnił jak z wieloma kłopotami, pogarszającymi stan psychiczny, borykają się pacjenci z RZS. 73 proc. badanych odczuwa ból w życiu codziennym, 69 proc. ma poczucie ciągłego zmęczenia, 68 proc. wskazuje na dokuczające im ograniczenie sprawności, a 46 proc. nie jest w stanie wykonywać rutynowych czynności.

„Co druga badana osoba z RZS zgłaszała objawy depresji, 69 proc. sygnalizowało obniżenie nastroju, a 54 proc. - niepokój i stany lękowe" - powiedział dr Sobierajski. Dodał, że chorzy przede wszystkim obawiają się, czy będą w stanie prowadzić samodzielne życie. „Boją się wycofywania z życia rodzinnego i społecznego oraz zawodowego" - podkreślił.

Prof. Kwiatkowska przyznała, że leczenie reumatoidalnego zapalania stawów powinno być kompleksowe, należy leczyć inne towarzyszące mu schorzenia, takie jak choroby serca i układu oddechowego, a także lęk i depresję oraz nowotwory i cukrzycę. „U chorych z RZS nie można leczyć depresji nie lecząc reumatoidalnego zapalanie stawów, jak i odwrotnie" - przekonywała.

Specjalistka podkreśliła, że pacjent musi współpracować z lekarzem, należy stosować się do zaleceń i wspólnie podejmować decyzje o wyborze terapii. Jeśli leczenie nie jest skuteczne, to trzeba je zmienić na inne, o odmiennym mechanizmie działania. Warto zmienić też styl życia, odpowiednio się odżywiać i zrezygnować z palenia tytoniu, które pogarsza przebieg reumatoidalnego zapalenia stawów.

PAP - Nauka w Polsce, Zbigniew Wojtasiński

zbw/ ekr/

# data[].attributes.attachment_link.title
Eksperci: osoby z reumatoidalnym zapalaniem stawów mogą prowadzić aktywne życie

# data[].attributes.attachment_link.description
Spotkanie zorganizowano z okazji rozpoczęcia kampanii edukacyjnej „RZS - nie rezygnuj", która ma przekonać osoby z tym schorzeniem, że choroba ta nie musi ich wyłączać z aktywnego życia. „Reumatoidalne zapalenie stawów jest chorobą nieuleczalną, ale wczesne jej wykrycie i poddanie się odpowiedniemu, skutecznemu leczeniu pozwala normalnie funkcjonować, uczyć się i pracować, realizować swoje pasje" - przekonywała zastępca dyrektora Narodowego Instytutu Geriatrii, Reumatologii i Rehabilitacji w Warszawie prof.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
- Sprawa ta ma charakter precedensowy i ma szansę wyznaczyć nowe standardy w stosowaniu leków biologicznych w szpitalach, gdzie zasadniczą rolę przy podejmowaniu decyzji o kontynuacji czy ewentualnej zmianie terapii lekiem biologicznym powinien odgrywać lekarz. Rzecznik Praw Pacjenta w swojej decyzji, podtrzymanej przez WSA, a następnie NSA wskazał, że: „dokonując zamówienia z zastosowaniem przetargu nieograniczonego, szpital zawsze powinien mieć na względzie wymagania aktualnej wiedzy medycznej u konkretnych pacjentów w zakresie zasadności zmiany bądź kontynuowania leczenia danym lekiem. Przy tym zasadą powinno być to, iż kontynuuje się leczenie tym samym lekiem, jaki był poprzednio stosowany" - podkreśla adw. Monika Duszyńska, Kancelaria Adwokacka Law for Lifesciences, reprezentująca pacjentów w tej sprawie.

Postulaty Rzecznika Praw Pacjenta, potwierdzone przez WSA oraz NSA, unaoczniają potrzebę wdrożenia rozwiązań systemowych, które zagwarantują lekarzom możliwość podejmowania decyzji terapeutycznych w oparciu o najnowszą wiedzę medyczną, a pacjentom - poszanowanie ich praw.

Wiedza medyczna i poszanowanie praw pacjenta wartością nadrzędną

W świetle prawomocnych postanowień WSA oraz NSA, szpitale nie mogą i nie powinny uzależniać zastosowania konkretnej metody leczenia od uwarunkowań ekonomicznych. Ponadto szpital, jako podmiot leczniczy, związany umową z Narodowym Funduszem Zdrowia na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, ponosi odpowiedzialność za ordynowanie leków zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz z aktualną wiedzą medyczną. Tym bardziej niepokoi fakt, że obecnie spotykamy się z sytuacjami, w których względy ekonomiczne i administracyjne decydują o doborze terapii dla chorych.

Zamiana leków biologicznych wynikająca z procedur przetargowych, brak świadomej zgody pacjenta czy brak możliwości monitorowania terapii to kwestie stale dyskutowane przez środowiska pacjentów, klinicystów i prawników, które - w świetle prawomocnej decyzji NSA - wytyczają kierunki potrzebnych regulacji systemowych.

Jakich zatem zmian wymaga system ochrony zdrowia w tym aspekcie?

1) Kwestią nadrzędną - respektowanie wiedzy medycznej i poszanowanie praw pacjenta

Skuteczność i bezpieczeństwo terapii są kluczowe, by pacjenci realnie skorzystali z możliwości, jakie oferuje szerszy dostęp do leków biologicznych - zarówno referencyjnych, jak i biopodobnych. By tak się stało, u źródła każdej decyzji terapeutycznej dotyczącej wyboru i ewentualnej zmiany stosowanej terapii (zmiany leku biologicznego referencyjnego na lek biopodobny, biopodobnego na referencyjny, czy biopodobnych między sobą), powinna leżeć przede wszystkim wiedza medyczna i doświadczenie kliniczne lekarzy.

Zasady te odzwierciedlają regulacje Komisji Europejskiej, która podkreśla, że decyzje w sprawie zamiennictwa leków biologicznych powinny być podejmowane przez lekarza w konsultacjimz pacjentem i z uwzględnieniem wytycznych Towarzystw Naukowych.

2) Niezbędne jest uporządkowanie legislacyjne kwestii nazewnictwa leków biologicznych oraz zróżnicowanie leków biopodobnych i leków generycznych

Agencje regulacyjne na świecie wskazują, że zasadniczą kwestią różnicującą leki biologiczne od leków chemicznych jest sposób ich pozyskania. Lek chemiczny powstaje w wyniku syntezy chemicznej - jego wersja generyczna jest zatem identyczna jak oryginalny lek. Produkt biologiczny pozyskiwany jest z żywego organizmu w złożonym procesie wytwarzania, leki biopodobne opracowywane są więc jako podobne do referencyjnych, nie identyczne. Polskie prawodawstwo, w szczególności refundacyjne nie różnicuje obu kategorii, traktując leki generyczne i biopodobne tożsamo. Wyzwaniem jest też brak standardów dobrej praktyki farmaceutycznej uwzględniającej specyfikę leków biologicznych.

3) Potrzeba poprawy dostępności do nowoczesnych terapii lekami biologicznymi

Z kolejnymi latami, dzięki znacznemu postępowi medycyny, pacjenci mogą być leczeni coraz bardziej zaawansowanymi technologicznie i skutecznymi lekami. Terapiami biologicznymi leczonych jest więcej chorych, w różnych obszarach terapeutycznych. Dostępność do nowoczesnych terapii daje także możliwość bardziej efektywnego zarządzania kosztami leczenia i uwalniania środków publicznych na dostęp do nowych, innowacyjnych leków.

4) Dla bezpieczeństwa leczenia kluczowe jest monitorowanie terapii, szczególnie w kontekście zamiany leków

Myśląc o regulacjach systemowych warto pamiętać, że dla bezpieczeństwa leczenia biologicznego kluczowe jest monitorowanie terapii. Właściwa identyfikacja leku poprzez nazwę handlową i numer serii jest niezbędna przy zgłaszaniu działań niepożądanych każdym lekiem biologicznym - zarówno referencyjnymi, jak i biopodobnymi.

- Zapewnienie zasad bezpieczeństwa przy stosowaniu terapii biologicznych jest wartością nadrzędną. Wyprzedza ona kwestie ekonomiczne oraz organizacyjne, to też główny wniosek ze stanowiska ekspertów dotyczącego leczenia biologicznego, przyjętego w ramach debaty naukowej

zorganizowanej na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Terapia biologiczna musi być prowadzona zgodnie z obowiązującymi standardami medycznymi i aktualną wiedzą medyczną. Należy zapewnić lekarzom możliwość realizacji powyższych wymogów. Usprawnienie systemu ochrony zdrowia wymaga przede wszystkim uwzględnienia perspektywy pacjenta oraz jego potrzeb. Interesy pacjenta powinny zostać w pełni uwzględnione przy ustalaniu kwestii związanych z leczeniem biologicznym. Podejście to można nazwać patients rights by design, co oznacza, że przestrzeganie praw pacjenta musi być w pełni respektowane - wskazuje prof. UKSW dr hab. Marek Świerczyński z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, redaktor naukowy monografii „Leczenie biologiczne a prawa pacjenta".

Kompleksowa monografia poświęcona tematyce leków biologicznych

Tocząca się dyskusja nt. leków biologicznych zyskała także zainteresowanie świata nauki. Tematykę wyzwań systemowych, ograniczeń prawnych a także potrzeb klinicystów i pacjentów

w zakresie leków biologicznych, podejmuje wydana właśnie kompleksowa monografia „Leczenie biologiczne a prawa pacjenta", Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2019, opracowana pod redakcją naukową prof. UKSW dr hab. Marka Świerczyńskiego i Zbigniewa Więckowskiego. Monografia, przygotowana przez czołowych ekspertów z dziedziny prawa, klinicystów, ekonomistów oraz przedstawicieli organizacji pacjenckich, jest kolejnym głosem w debacie ekspertów nad wypracowaniem rozwiązań, które pozwolą w pełni wykorzystać potencjał leków biologicznych referencyjnych i biopodobnych - z korzyścią dla polskich pacjentów i systemu ochrony zdrowia.

Czytaj także:
Dla wielu pacjentów to szansa na wyzdrowienie. Sprawdź, jak dostać się do badania klinicznego

# data[].attributes.attachment_link.description
Pod koniec maja br. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie potwierdzający prawidłowość precedensowej decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z 11 czerwca 2018 r. Dotyczyła ona procedury i trybu zaopatrywania się w leki biologiczne przez jeden ze szpitali.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zespoły paranowotworowe w reumatologii to rzadkość, ale trzeba o nich pamiętać

Autor: Alicja Kostecka |Data: 28.04.2017

- Żaden schemat leczenia i żadne rekomendacje medyczne nie zwalniają lekarza z myślenia - mówi prof. dr hab. Eugeniusz J. Kucharz, prezes Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego, kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Reumatologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. - Reumatolodzy powinni pamiętać, że zespół paranowotworowy, to grupa objawów przypominających chorobę reumatyczną, których pojawienie się jest związane z rozwojem nowotworu. Po wyleczeniu nowotworu mogą one całkowicie ustąpić, czego w chorobach reumatycznych raczej się nie spotyka.

Czy choroby reumatyczne mogą przyczyniać się do powstania chorób nowotworowych?

Uważa się, że niektóre choroby autoimmunizacyjne, do których zalicza się część chorób reumatycznych mogą łączyć się z większą częstotliwością występowania niektórych nowotworów. Na przykład reumatoidalne zapalenie stawów nieznacznie zwiększa występowanie chłoniaków nieziarniczych. Mechanizm tych zjawisk jest słabo poznany. Ogólnie uważa się, że prawidłowo funkcjonujący układ immunologiczny chroni organizm przed powstawaniem komórek nowotworowych. Zaburzona czynność układu odpornościowego, co ma miejsce w niektórych chorobach reumatycznych, może sprawiać, że kontrola powstawania nowotworów jest niepełna.

A czy choroby nowotworowe mogą wywoływać choroby reumatyczne?

W obrazie klinicznym niektórych nowotworów występują objawy przypominające choroby reumatyczne, które nazywa się zespołami paranowotworowymi. Mogą one mniej lub bardziej upodabniać się do znanych chorób reumatycznych i może zdarzyć się, że leczymy chorobę reumatyczną, a pacjent ma nierozpoznaną chorobę nowotworową.

Ale, jak odróżnić reumatoidalne zapalenie stawów od nowotworowego zapalenia stawów? Czy takie rozpoznanie jest łatwe dla reumatologa?

Najczęściej rozpoznanie chorób reumatycznych o typowym przebiegu nie jest trudne. Musimy też pamiętać, że zespoły paranowotworowe są raczej rzadkie. Nie ma jednego sposobu rozpoznania zespołów paranowotworowych, czyli obrazu klinicznego choroby reumatycznej spowodowanej nowotworem. Istnieje jednakże zasada, zgodnie z którą, każda choroba reumatyczna przebiegająca nietypowo może być zespołem paranowotworowym. I taką ewentualność powinien wziąć pod uwagę reumatolog. Nie bez znaczenia jest czynnik czasu. Trudno wyobrazić sobie, aby objawy zespołu paranowotworowego trwały długo bez ujawniania się rozwijającego się nowotworu w inny sposób. Za nietypowość przebiegu choroby reumatycznej, dla przykładu, uważa się wystąpienie danej choroby w innej grupie wiekowej, niż zwykle ona występuje lub obraz choroby, której nie towarzyszą typowe zmiany immunologiczne lub zmiany wykrywane w innych badaniach pracownianych. Można wówczas przypuszczać, że jest to zespół paranowotworowy. Jednak jednoznacznego testu do rozpoznania takich zespołów nie ma. Musimy pamiętać, że choroba reumatyczna i nowotworowa mogą współistnieć w sposób niezależny. Zwykle wtedy choroba reumatyczna była już rozpoznana na długo przed ujawnieniem się nowotworu.

Kto powinien zajmować się w takich wypadkach rozpoznawaniem tych chorób?

Jeżeli nie ma znaczących przesłanek istnienia choroby nowotworowej, a u chorego ujawniają się objawy ze strony narządu ruchu, to wówczas chory zgłasza się do reumatologa. W niektórych przypadkach już na podstawie wywiadu i badania lekarz może podejrzewać, że jest to choroba nowotworowa, a nawet mieć taką pewność. Czasami wymaga to obserwacji i dalszych badań. Po rozpoznaniu lub w uzasadnionym podejrzeniu nowotworu jako przyczyny dolegliwości reumatycznych, pacjenta kieruje się do onkologa. Onkolog może potwierdzić rozpoznanie i przystępuje do leczenia, kiedy już jednoznacznie wiadomo, że ma do czynienia z chorobą nowotworową.

Objawy ze strony układu mięśniowo-szkieletowego często zwiastują choroby paranowotworowe, czy łatwo jest odróżnić te objawy od chorób reumatycznych?

Zespoły paranowotworowe są raczej rzadkie. W praktyce reumatologicznej tacy chorzy stanowią mały odsetek wszystkich pacjentów. Tym bardziej jednak powinniśmy pamiętać o możliwości postawienia takiego rozpoznania. Ważne jest, aby znać prawdopodobieństwo wystąpienia zespołu paranowotworowego w poszczególnych chorobach. Stosunkowo duże jest ono w zapaleniu skórno-mięśniowym. Nie jest wiadomo, czy u części chorych zapalenie skórno-mięśniowe jest zespołem paranowotworowym, czy jest odrębną chorobą, która „ułatwia" rozwój nowotworu. Obserwacje wskazują, że u 20-30% chorych na zapalenie skórno-mięśniowe w ciągu pierwszego roku trwania jawnej klinicznie choroby można wykryć nowotwór. W dalszych latach trwania zapalenia skórno-mięśniowego prawdopodobieństwo to zmniejsza się znacząco. Niektóre postacie zapalenia naczyń mogą częściej łączyć się z występowaniem nowotworu. Nowotwory są nieco bardziej częste u chorych na toczeń rumieniowaty lub twardzinę układowa, niż w całej populacji. Mała część chorych na polimialgię reumatyczną cierpi na zespół paranowotworowy. Rzadko spotykamy zespół objawów określany skrótem RS3PE (od angielskiej nazwy remitting seronegative symmetrical synovitis with pitting edema), czyli nawracające seronegatywne symetryczne zapalenie błony maziowej stawów z ciastowatym obrzękiem. W dużej części przypadków jest to zespół paranowotworowy.
Znakomita jednak większość chorób reumatycznych w niewielkim stopniu łączy się z chorobami nowotworowymi. Różnicowanie nigdy nie jest łatwe, najważniejsze, by lekarz nie ulegał schematowi myślenia. Żaden algorytm terapeutyczny i żadne rekomendacje nie zwalniają lekarza z myślenia. To znaczy, że jeżeli chory ma zapalenie stawów, które wygląda na chorobę reumatyczną, to w diagnostyce różnicowej powinno się uwzględnić, że może to być także zespół paranowotworowy. Powinno się pamiętać, jak ważne jest dla chorego wykrycie i wyleczenie nowotworu a zespół paranowotworowy, po wyleczenie nowotworu może ustąpić trwale i całkowicie, co w chorobach reumatycznych spotyka się raczej rzadko. Wczesne rozpoznanie zespołu paranowotworowego może być czynnikiem ratującym życie chorego, bo prowadzącym do wczesnego rozpoznania nowotworu.

Czy proces leczenia choroby reumatycznej może sprzyjać powstawaniu nowotworów?

To bardzo ważne zagadnienie, przede wszystkim istotne, aby uspokoić pacjentów, którzy mogą się obawiać, że zastosowane leczenie, często lekami o dziwnie brzmiących nazwach stwarza dla nich niebezpieczeństwo powstania nowotworu. Nie ma żadnych danych, aby leczenie chorób reumatycznych sprzyjało rozwojowi nowotworów. Były przed laty takie obawy, ale wynikały one z terminologii. Niektóre leki należą do grupy tzw. antagonistów TNF-alfa. TNF to skrót angielskiej nazwy: tumor necrosis factor, czyli czynnik martwicy guza. Można więc pozornie uważać, że hamując TNF-alfa zwiększamy ryzyko rozwoju nowotworu. Jest to całkowicie błędny pogląd. Zwiększone stężenie TNF-alfa jest czynnikiem proneoplazmatycznym i stosowanie leków, o których mowa, zmniejsza ryzyko rozwoju nowotworów. Pragnę to mocno podkreślić i jest to jednoznacznie udowodnione. Niestety błędny pogląd jest czasami powtarzany, nawet przez reumatologów. Obserwacje sugerujące, że leki z omawianej grupy sprzyjają występowaniu nieczerniakowych nowotworów skóry nie zostały potwierdzone, a jedynie uważa się, że chorzy leczeni antagonistami TNF-alfa są częściej i dokładniej badani i - tym samym - wykrywa się u nich zmiany skórne nierozpoznawane tak często we wczesnym stadium w całej populacji. Wiadomo też, że stosowanie cyklofosfamidu przy braku prawidłowej diurezy może sprzyjać rozwojowi raka pęcherza moczowego. Stosowanie innych leków nie łączy się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworów. Takie ryzyko mogą, jak wcześniej już mówiłem, stwarzać same choroby reumatyczne, ale jest ono stosunkowo niewielkie.
Istnieje jeszcze inny problem, leczenie chorych, którzy zostali wyleczeni z choroby nowotworowej, a następnie pojawiła się u nich choroba reumatyczna, na przykład reumatoidalne zapalenie stawów. Charakterystyka produktu leczniczego będąca podstawową dokumentacją opisującą lek często wskazuje, że nie można u tych chorych, przez pewien czas po zakończeniu leczenia onkologicznego, podawać niektórych leków. Do każdego pacjenta należy jednak podchodzić indywidualnie i starać się go leczyć we właściwy, uwzględniający „wywiad onkologiczny" sposób.

Rozmawiała Alicja Kostecka

# data[].attributes.attachment_link.title
Zespoły paranowotworowe w reumatologii to rzadkość, ale trzeba o nich pamiętać

# data[].attributes.attachment_link.description
Żaden schemat leczenia i żadne rekomendacje medyczne nie zwalniają lekarza z myślenia - mówi prof. dr hab. Eugeniusz J. Kucharz, prezes Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego, kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Reumatologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. - Reumatolodzy powinni pamiętać, że zespół...

# data[].attributes.attachment_link.title
Platforma Integracji Osób Niepełnosprawnych - Zatrudnienie Osób z niepełnosprawnościami

# data[].attributes.attachment_link.description
Maciek pracuje w sieci sklepów budowlanych OBI, jako sprzedawca, na dziale budowlanym. Dba, aby w jego sektorze pracy wszystko znajdowało się na swoim miejscu. Poza godzinami pracy to zapalony piłkarz. Trenuje w warszawskim klubie sportowym osób głuchoniemych. Z logo EKON na piersiach reprezentuje swój klub zarówno w rozgrywkach krajowych jak i podczas turniejów zagranicznych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nowe badania wykazały, że picie piwa może usprawnić pracę mózgu i zapobiec chorobie Alzheimera.
Tak, chcemy powiedzieć, że picie alkoholu poprawia pamięć. I nie, nie jesteśmy pod wypływem. Opieramy się na badania opublikowanych na stronie Scientific Reports, według których kufel piwa dziennie może uchronić Cię przed demencją. Naukowcy zaobserwowali, że abstynenci mają wyższe ryzyko zapadnięcia na choroby neurodegeneracyjne niż umiarkowanie pijący.

Brytyjskie czasopismo medyczne BMJ wyliczyło nawet, że abstynencja w średnim wieku wiąże się z podwyższeniem ryzyka zachorowania na Alzheimera aż o 45% (w porównaniu z rówieśnikami badanych, którzy spożywali zalecaną bezpieczną dawkę - do 14 porcji alkoholu tygodniowo). Ile to porcja alkoholu?

Brytyjskie rekomendacje określają to dość ściśle: to taka ilość piwa, wina lub napojów spirytusowych, która zawiera 10 ml lub 8 g czystego alkoholu etylowego. Z prostych wyliczeń wynika, że na tydzień możesz wypić w przybliżeniu: 6 kieliszków 13-procentowego wina (po 175 ml każdy), 9 małych 5-procentowych piw (po 330 ml każda), 14 kieliszków 40-procentowej wódki (po 25 ml każdy). Jak to właściwie działa? Żeby to wytłumaczyć, musimy najpierw powiedzieć trochę o układzie glimfatycznym.
ZOBACZ TEŻ: Alkohol 10 nieznanych faktów
Jest to otwarty układ, wyglądający i funkcjonujący podobnie, jak układ limfatyczny, znajdujący się jednak jedynie w żywym mózgu ssaków. Jego zadaniem jest oczyszczanie mózgu z toksyn powstałych w procesie oddychania komórkowego. Nowy eksperyment przeprowadzony na myszach wykazał, sprzecznie z dotychczasowymi przypuszczeniami, że niewielkie ilości alkoholu poprawiają funkcjonowanie tego oczyszczającego mózg systemu.

Wychodzi na to, że nie tylko nauka obcego języka opóźnia starzenie się mózgu. Wyskoczenie z kumplami do baru na piwo albo wypicie z ukochaną lampki wina do kolacji też pomoże układowi limfatycznemu oczyścić Twój umysł z beta-amyloidu - szkodliwej białkowej mazi odpowiedzialnej częściowo za Alzheimera. Tylko radzimy się nie rozpędzać z tej radości. Naukowcy, jak zwykle zresztą, radzą zachować umiar.
PRZECZYTAJ: Męskie zasady picia alkoholu
Nadmiar alkoholu, co oczywiste, bardziej zaszkodzi, niż pomoże Twojemu mózgowi - zaburzy prace układu limfatycznego i spowolni procesy regeneracji całego organizmu. Dlatego lepiej przywiązać się do magicznej liczby 14 jednostek i nie przekraczać tego limitu. Z drugiej strony przypominamy millenialsom, którzy według najnowszych badań brzydzą się alkoholem, że wzniesienie od czasu do czasu toastu może wyjść na zdrowie. Panowie, konsola na bok i marsz na piwo.

Wasze zdrowie!
ZOBACZ GALERIĘ: Nie chcesz zachorować? Lepiej tego nie jedz!

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy alkohol zapobiega chorobie Alzheimera?

# data[].attributes.attachment_link.description
Nowe badania wykazały, że picie piwa może usprawnić pracę mózgu i zapobiec chorobie Alzheimera. Tak, chcemy powiedzieć, że picie alkoholu poprawia pamięć. I nie, nie jesteśmy pod wypływem. Opieramy się na badania opublikowanych na stronie Scientific Reports, według których kufel piwa dziennie może uchronić Cię przed demencją.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Długoterminowa ekspozycja na bakterie wywołujące choroby przyzębia ( Porphyromonas gingivalis) powoduje stan zapalny i degenerację neuronów myszy, które przypominają skutki choroby Alzheimera (ChA) u ludzi. Wyniki uzyskane przez zespół z Uniwersytetu Illinois w Chicago sugerują, że choroby przyzębia, którym można z powodzeniem zapobiegać, mogą inicjować zmiany związane z alzheimerem, na które obecnie nie ma lekarstwa.

Inne badania wskazywały na ścisły związek między chorobą przyzębia i upośledzeniem funkcji poznawczych, ale nasze studium jako pierwsze zademonstrowało, że ekspozycja na bakterie wywołujące choroby przyzębia prowadzi do powstawania blaszek starczych (amyloidowych), które przyspieszają rozwój neuropatologii występujących u pacjentów z ChA - podkreśla dr Keiko Watanabe.

To było duże zaskoczenie. Nie spodziewaliśmy się, że patogen przyzębia będzie miał tak duży wpływ na mózg lub że [zaobserwowane] skutki będą tak mocno przypominać chorobę Alzheimera.

Podczas eksperymentów naukowcy wywoływali przewlekłe zapalenie przyzębia u 10 myszy typu dzikiego. Utworzyli też równoliczną grupę kontrolną. Po 22 tygodniach powtarzalnej doustnej aplikacji P. gingivalis zespół porównywał tkankę mózgu gryzoni.

Okazało się, że u myszy wystawionych na przewlekłe oddziaływanie P. gingivalis występowała o wiele większa akumulacja beta-amyloidu. W grupie tej stwierdzono także silniejszy stan zapalny mózgu i mniej nietkniętych neuronów w hipokampie.

Oprócz tego w tkance mózgowej myszy z grupy eksperymentalnej zidentyfikowano DNA bakterii periodontopatycznych. W hipokampie za pomocą różnych metod wykryto gingipainy, czyli cysteinowe proteazy produkowane przez P. gingivalis. Znajdowały się one w jądrze i w rejonach okołojądrowych mikrogleju, astrocytów i neuronów. Były też widoczne zewnątrzkomórkowo. W porównaniu do grupy kontrolnej, stwierdzono znacznie wyższy poziom ekspresji cytokin prozapalnych IL-6, IL-1β i TNFα.

Nasze dane nie tylko demonstrują translokację bakterii z jamy ustnej do mózgu, ale i skutki neurologiczne przewlekłego zakażenia, które przypominają ChA.

Autorzy publikacji z pisma PLoS ONE uważają, że wyniki są tak ważne po części dlatego, że w eksperymentach wykorzystano zwierzęta typu dzikiego, podczas gdy zwykle w badaniach nad ChA wykorzystuje się raczej myszy transgenicznie, które zmodyfikowano genetycznie w taki sposób, by dochodziło u nich do silniejszej ekspresji genów związanych z blaszkami amyloidowymi (taki zabieg umożliwia rozwój choroby).

Wykorzystanie zwierząt typu dzikiego wzmocniło znaczenie naszego studium, bo gryzonie nie były predysponowane do rozwoju ChA.

choroba Alzheimera choroby przyzębia Porphyromonas gingivalis Keiko Watanabe

# data[].attributes.attachment_link.description
Długoterminowa ekspozycja na bakterie wywołujące choroby przyzębia ( Porphyromonas gingivalis) powoduje stan zapalny i degenerację neuronów myszy, które przypominają skutki choroby Alzheimera (ChA) u ludzi. Wyniki uzyskane przez zespół z Uniwersytetu Illinois w Chicago sugerują, że choroby przyzębia, którym można z powodzeniem zapobiegać, mogą inicjować zmiany związane z alzheimerem, na które obecnie nie ma lekarstwa.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Koncerny farmaceutyczne prowadzą intensywne badania nad skutecznymi, lecz bezpieczniejszymi i mniej uzależniającymi środkami przeciwbólowymi niż klasyczne opioidy. Jednak jeszcze długa droga zanim pojawią się one w lecznictwie.

W samych Stanach Zjednoczonych w 2017 roku środki przeciwbólowe przedawkowały 72 tysiące osób, co było wzrostem o 10 procent względem 2016 roku. Problem dotyczył głównie syntetycznych opioidów, w tym fenantylu czy karfentanylu. Jednocześnie 2,1 miliona Amerykanów zażywa regularnie opioidy i ma objawy uzależnienia od tych substancji. Problem jest ogromny, dlatego koncerny farmaceutyczne poszukują bezpieczniejszych i mniej uzależniających alternatyw dla środków stosowanych współcześnie.
Skutecznie, ale z efektami ubocznymi
Opioidy skutecznie zmniejszają ból, ponieważ wiążą się do receptorów opioidowych, w tym do receptora μ-opioidowego (MOR), w mózgu oraz w rdzeniu kręgowym. Przyłączenie do MOR powoduje pobudzenie białka G do zainicjowania kaskady prowadzącej do ulgi w bólu. Jednak klasyczne opioidy pobudzają nie tylko białko G, ale również β-arresynę 2, co powoduje depresję układu oddechowego i zaparcia, najczęstsze skutki uboczne stosowania tej grupy leków. Szybkie przynoszenie ulgi w bólu sprzyja pojawieniu się stanu euforii, od którego można się uzależnić, ale również pojawieniu się zjawiska tolerancji na lek. Z czasem może się okazać, że do osiągnięcia takiego samego efektu terapeutycznego potrzebna jest większa dawka środka przeciwbólowego, co także zwiększa ryzyko pojawienia się uzależnienia.
Jednostajna ulga
Firma Nektar Therapeutics przedstawiła na ostatnim spotkaniu Amerykańskiego Towarzystwa Chemicznego (ACS) nowy preparat przeciwbólowy NKTR-181, będący modyfikacją popularnego za oceanem oksykodonu. Badacze do wyjściowej cząsteczki opioidu przyłączyli długi „ogonek" polietylenowy, co jest znaną strategią wydłużania czasu krążenia substancji w krwioobiegu. W badaniach na zwierzętach wykazano, że zmodyfikowana cząsteczka 70-krotnie wolniej przekracza barierę krew-mózg. W efekcie zamiast euforii, spowodowanej nagłym wzrostem stężenia dopaminy w regionach mózgu związanych z uzależnieniem, NKTR-181 powodował bardziej jednostajne uwalnianie tego neurotransmitera a co za tym idzie - bardziej jednostajną ulgę w bólu oraz mniejszą euforię. W badaniu na grupie 600 osób odkryto, że nowy preparat rzadziej uzależnia niż niemodyfikowany oksykodon oraz wykazuje mniej działań ubocznych.
Dwa zamiast jednego
Z kolei firma Astraea Therapeutics stworzyła lek przeciwbólowy, którego celem molekularny jest nie tylko receptor MOR, ale też receptor nocyceptyny (NOR). Substancja o roboczej nazwie AT-121 nie jest pierwszym potencjalnym lekiem, który wykorzystuje oba te receptory - jeden z takich związków jest aktualnie w III fazie badań klinicznych z zaleceniem neuropatii cukrzycowej. Wiadomo już jednak, że środek ten wykazuje silne działanie uzależniające, bo potrafi wiązać się również do innych receptorów w mózgu.

W przeciwieństwie do niego substancja AT-121 okazuje się przeciwdziałać uzależnieniu do opioidów, sama przynosząc ulgę w bólu. W badaniu na małpach wykazano, że środek był 100 razy silniejszy niż morfina a jednocześnie nie powodował depresji układu oddechowego, nie uzależniał, nie powodował zwiększonej tolerancji oraz... chronił przed uzależnieniem od klasycznych opioidów, np. oksykodonu.
Na przewlekły ból
Trwają też badania nad środkami, które mogłyby być stosowane w stanach przewlekłego bólu. Stan chronicznego bólu modyfikuje sieci neuronowe, w tym te związane z procesami uczenia się i pamięci. Stąd pomysł, aby wykorzystać w terapii bólu receptory NMDA, pomagające polepszyć procesy uczenia się. Lekami, które wykorzystują te receptory, są m.in. ketamina i metadon, redukujące ból i będące mniej uzależniające niż opioidy, jednak wykazujące więcej działań niepożądanych.

Badania wskazują, że substancja NYX-2925, stworzona przez firmę Aptinyx, jest bardziej selektywna niż dotychczasowe leki wykorzystujące receptory NMDA. W efekcie nie tylko redukuje ból, ale może na nowo modelować sieci synaptyczne. Lek znajduje się w II fazie badań klinicznych, gdzie sprawdzana jest jego skuteczność w leczeniu bólu w neuropatii cukrzycowej oraz fibromialgii.

Na podstawie:

R. F. Service, Spurred by opioid epidemic, new pain drugs may lower the risk of overdose and addiction. Science (2018) doi:10.1126/science.aav2585

M. Krajnik, Z. Żylicz, Mechanizmy działania przeciwbólowego opioidów. Polska Medycyna Paliatywna 2 (2003) 111-118

# data[].attributes.attachment_link.description
Koncerny farmaceutyczne prowadzą intensywne badania nad skutecznymi, lecz bezpieczniejszymi i mniej uzależniającymi środkami przeciwbólowymi niż klasyczne opioidy. Jednak jeszcze długa droga zanim pojawią się one w lecznictwie. W samych Stanach Zjednoczonych w 2017 roku środki przeciwbólowe przedawkowały 72 tysiące osób, co było wzrostem o 10 procent względem 2016 roku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Obecnie na rynku farmaceutycznym jest dostępny nowy lek przeciwbólowy - tapentadol. Jaki jest jego mechanizm działania i w jakich wskazaniach można stosować tapentadol?

Tapentadol należy do nowej, unikatowej klasy analgetyków działających ośrodkowo o podwójnym mechanizmie działania - na receptory opioidowe oraz na układ noradrenergiczny.

Oznacza to, że w jednej cząsteczce tapentadol łączy dwa mechanizmy - działa zarówno na receptor opioidowy µ (mi), czyli podobnie jak inne opioidy wywiera bezpośredni wpływ analgetyczny na poziomie rdzenia kręgowego i na poziomie mózgowia, a ponadto hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny.

Noradrenalina jest głównym neuroprzekaźnikiem zstępujących endogennych układów przeciwbólowych. Zwiększenie jej stężenia w szczelinie synaptycznej wywołuje efekt analgetyczny - hamuje przekazywanie impulsu bólowego do mózgowia.

Obecnie uważa się, że przejście bólu ostrego w ból przewlekły (tzw. zjawisko chronifikacji bólu) jest spowodowane zmniejszeniem aktywności zstępujących układów noradrenergicznych, tak więc ich wzmocnienie może zapobiec rozwojowi bólu przewlekłego. Mechanizm noradrenergiczny leku ma także znaczenie w przypadku bólu z komponentem neuropatycznym. Złożony mechanizm działania wpisuje się ponadto w proponowaną obecnie przez ekspertów koncepcję leczenia bólu z uwzględnieniem mechanizmu jego powstania.

Podwójny mechanizm działania tapentadolu powoduje nakładanie się efektu przeciwbólowego - powstaje efekt synergistyczny. Dzięki temu poszczególne składowe leku mogą zawierać mniejsze dawki, jest to tzw. mi opioid sparring effect. Zmniejsza się także ryzyko indukowania związanych z danym mechanizmem działania objawów niepożądanych.

Tapentadol nie jest prolekiem, jego działanie przeciwbólowe nie jest więc warunkowane aktywacją metaboliczną. Lek nie ma aktywnych metabolitów, a jego stosowanie wiąże się z małym ryzykiem interakcji lekowych (niski poziom wiązania leku do białek osocza, brak wpływu na układ cytochromu P450).

W badaniach eksperymentalnych stwierdzono, że tapentadol wykazuje około 50-krotnie słabsze powinowactwo do receptora opioidowego mi niż morfina, chociaż w badaniach klinicznych poprzez swoje silne działanie wzmacniające układ zstępujący noradrenergiczny wywiera efekt analgetyczny w porównaniu z morfiną tylko około dwu-trzykrotnie słabszy.

W badaniach eksperymentalnych tapentadol skutecznie zmniejszał ból w modelach bólu neuropatycznego i receptorowego.
W jakich wskazaniach stosowano tapentadol?
W warunkach klinicznych lek był stosowany zarówno w bólu ostrym, jak i przewlekłym.

W Polsce dostępna jest forma tapentadolu retard, podawana w bólu przewlekłym o dużym nasileniu.

Badania kliniczne prowadzono w u pacjentów z różnorodnymi zespołami bólowymi, w tym w przewlekłym bólu krzyża z komponentem neuropatycznym lub bez niego, w bólu w przebiegu osteoartrozy, u chorych na nowotwór (kostny), a także w bólu neuropatycznym (neuropatia cukrzycowa).

Ze względu na swój podwójny mechanizm działania, zwłaszcza komponent noradrenergiczny, tapentadol może być szczególnie skuteczny w bólu z komponentem neuropatycznym. W badaniach Barona i wsp. z 2015 r. wykazano, że lek w większym stopniu zmniejszał nasilenie objawów neuropatii u pacjentów z przewlekłym bólem krzyża niż oksykodon z naloksonem.

Tapentadol stosowany w badaniach klinicznym w różnych zespołach bólu przewlekłego wykazywał podobną ogólną skuteczność analgetyczną jak inne silne opioidy (morfina, oksykodon, oksykodon z naloksonem), cechował się natomiast lepszą tolerancją ze strony przewodu pokarmowego (zaparcia, wymioty) i ośrodkowego układu nerwowego, i w mniejszym stopniu wpływał negatywnie na stężenie hormonów płciowych. Nawet podczas długoterminowych rocznych obserwacji nie obserwowano rozwoju tolerancji na lek, a po odstawieniu go u 90% pacjentów nie stwierdzono objawów odstawiennych.

Dzięki opisanemu mechanizmowi działania tapentadol stanowi dobrą opcję terapeutyczną dla pacjentów, którzy nie tolerują innych leków opioidowych, dla pacjentów z opornym na leczenie bólem neuropatycznym, u chorych na nowotwór z bólem kostnym i osób z bólem przewlekłym, u których dochodzi do tzw. chronifikacji, przejścia bólu ostrego w ból przewlekły i rozwoju tzw. sensytyzacji ośrodkowej (np. ból krzyża).

# data[].attributes.attachment_link.description
Tapentadol należy do nowej, unikatowej klasy analgetyków działających ośrodkowo o podwójnym mechanizmie działania - na receptory opioidowe oraz na układ noradrenergiczny. Oznacza to, że w jednej cząsteczce tapentadol łączy dwa mechanizmy - działa zarówno na receptor opioidowy µ (mi), czyli podobnie jak inne opioidy wywiera bezpośredni wpływ analgetyczny na poziomie rdzenia kręgowego i na poziomie mózgowia, a ponadto hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Choroby reumatyczne objawiają się bólem stawów i kości, a w skrajnych przypadkach powodują ograniczenie ruchomości stawów, aż do całkowitego ich usztywnienia. Dolegliwości te dotyczą schorzeń tkanek miękkich: mięśni, ścięgien i nerwów. Jak im zapobiec? Coraz większą popularnością cieszy się fitoterapia, czyli metoda leczenia ziołami o właściwościach przeciwzapalnych i przeciwbólowych.

1. Co to jest reumatyzm?

Choroby reumatyczne można podzielić na zapalne i niezapalne. Do pierwszej grupy należą: reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniałe zapalenie stawów kręgosłupa oraz toczeń rumieniowaty. Do grupy niezapalnych należą choroby zwyrodnienia stawów.

Czynniki sprzyjające chorobom reumatycznym:

niewłaściwie skomponowana dieta,

zbyt duże obciążenie stawów,

częste marznięcie,

przebywanie w wilgotnym środowisku,

bagatelizowanie innych chorób, np. anginy.

Objawy reumatyzmu można podzielić na ogólne, czyli dotyczące całego organizmu w danym okresie życia (np. w trakcie przekwitania), oraz w obrębie poszczególnych organów, m.in. są to:

utrata masy ciała,

gorączka,

ogólne osłabienie,

ból i zniekształcenie stawów,

zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa,

trudności w poruszaniu kończynami,

bóle kręgosłupa i kości biodrowej (objawy zapalenia kręgosłupa),

przykurcz palców i dłoni spowodowany zmianami w obrębie stawów.

Niezbędne badania w chorobie reumatycznej to:

badanie rentgenowskie,

tomografia komputerowa,

badania krwi, ponieważ zmianom reumatycznym często towarzyszy podwyższone OB, niedokrwistość i obniżony poziom białych krwinek.

2. Zastosowanie ziół w leczeniu reumatyzmu

Zioła lecznicze mają właściwości przeciwzapalne i przeciwbólowe. Najistotniejsze znaczenie mają surowce zawierające związki, które są pochodnymi kwasu salicylowego. Polecane są środki rumieniące, wywołujące przekrwienie tkanek, uczucie ciepła i łagodzące ból.

Arnika górska - zawiera m. in. olejek eteryczny, flawonoidy, aminy. Zioło jest stosowane na stłuczenia, obrzęki pourazowe, oparzenia, a także do płukania jamy ustnej. Działa przeciwreumatycznie, przeciwzapalnie i antyseptycznie. Arnika uszczelnia ściany naczyń krwionośnych i poprawia krążenie krwi.

Gorczyca biała - zioło mające zastosowanie w schorzeniach układu pokarmowego. Osoby chore na reumatyzm przykładają woreczki wypełnione nasionami do miejsc z bólami reumatycznymi i do bolących stawów.

Wiązówka błotna - jest to roślina pospolita w Polsce. Surowcem zielarskim są kwiaty, które zawierają olejki eteryczne, kwasy organiczne, sole mineralne i garbniki. Zioło działa przeciwreumatycznie. Napar z wiązówki błotnej jest stosowany pomocniczo w leczeniu schorzeń reumatycznych. Wiązówka błotnista występuje zazwyczaj w mieszance z czarnym bzem, korą wierzby, liściem brzozy.

Wierzba biała - gatunek drzewa, który ma właściwości lecznicze. W ziołolecznictwie wykorzystuje się korę, która jest bogata w kwasy organiczne, flawonoidy oraz glikozydy (najważniejszym z nich jest salicyna). Właśnie salicyna ma działanie przeciwzapalne, przeciwgorączkowe i ściągające. Wykorzystuje się ją do leczenia różnych chorób reumatycznych, a także przeziębień z gorączką, miażdżycy i bólów głowy.

3. Fitoterapia na reumatyzm

Coraz większą popularnością cieszy się fitoterapia, czyli metoda leczenia ziołami. Warunek jest jeden - muszą być naukowo przebadane. Są skuteczne nie tylko w bólach reumatycznych, ale też w przypadku osób, które cierpią z powodu nadmiernego obciążenia stawów i niewłaściwej eksploatacji swojego organizmu. Rośliną o leczniczych właściwościach jest hakorośl rozesłana, zwana diabelskim pazurem, występująca na półpustynnych sawannach Afryki. Ta bylina działa przeciwzapalnie i przeciwbólowo, dlatego wyciągi z jej korzenia stosuje się w chorobach zwyrodnieniowych stawów oraz w stanach zapalnych odcinka szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa. Lek jest bezpieczny i można go stosować w terapiach przewlekłych.

W Polsce bardziej znana niż hakorośl rozesłana jest pokrzywa zwyczajna. Jej korzeń i liście wykorzystuje się nie tylko w medycynie, ale także w kosmetyce. Jest pomocna w leczeniu chorób reumatycznych, ponieważ ma właściwości saluretyczne - zwiększa wydalanie z organizmu chlorków i mocznika oraz szkodliwych produktów przemiany materii, ma również działanie przeciwobrzękowe. Fitoterapia przy bólach reumatycznych jest niezwykle skuteczna. Ponadto ta metoda jest cenna w leczeniu innych schorzeń.

Leczenie reumatyzmu polega na łagodzeniu objawów. Niezbędna będzie odpowiednia dieta, bogata w kwasy omega-3, które działają przeciwzapalnie. Znajdują się one w oleju lnianym, orzechach włoskich i oliwie z oliwek. Dietę warto wzbogacić w produkty zawierające kolagen, który regeneruje kości i stawy. Do codziennego jadłospisu dobrze jest włączyć ryby morskie, np. tuńczyka, makrelę, łososia, gdyż są cennym źródłem wielonienasyconych kwasów.
Czy dokuczają ci bóle reumatyczne? Porozmawiaj z innymi forumowiczami na temat tego rodzaju dolegliwości i objawów reumatoidalnego zapalenia stawów.

# data[].attributes.attachment_link.description
Choroby reumatyczne objawiają się bólem stawów i kości, a w skrajnych przypadkach powodują ograniczenie ruchomości stawów, aż do całkowitego ich usztywnienia. Dolegliwości te dotyczą schorzeń tkanek miękkich: mięśni, ścięgien i nerwów. Jak im zapobiec? Coraz większą popularnością cieszy się fitoterapia, czyli metoda leczenia ziołami o właściwościach przeciwzapalnych i przeciwbólowych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pokrzywa zwyczajna to kalafonia pozyskiwana z drzewa, które jest czasami palone, jako lek. Najczęściej jest wykorzystywana w tradycyjnej medycynie indyjskiej, a także tradycyjnej medycynie chińskiej, a także jest używana na bliskim Wschodzie. Jej kwasy spowalnia enzym 5-Lipoxygenase, a także zawiera inne substancje likwidujące stan zapalny. Dlatego jest pomocna w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów, a doustne specyfiki mogą uśmierzyć ból, a na efekty trzeba czekać tylko około tygodnia.

Pokrzywa zwyczajna działa także przeciwko rakowi. Nie przeprowadzono jeszcze zbyt wiele badań na ten ten temat, ale testy na szczurach wskazują na to, że rzeczywiście tak działa. Pokrzywa nie jest toksyczna, a także ma długą historię użycia.

Jak przyjmować?

Dawki nie przekraczają 1.800 mg trzy razy dziennie. 5-Loxin, AflapinTM, ApresFLEXTM mają duże stężenie AKBA i na ogół przyjmuje się dzienne dawki 100-250 mg, podczas śniadania. Zaczyna się przyjmowanie od mniejszych dawek, a następnie je zwiększa po 2-3 miesiącach.

Dlaczego jest pomocna przy artretyzmie?

Artretyzm charakteryzuje się zaczerwieniem, bólem i sztywnością stawów. Można przeciw niemu walczyć za pomocą leków, diety i ćwiczeń. NSAID i DMARD są na ogół wybieranymi lekami. Jednak coraz częściej stosuje się pokrzywę.

Podsumowanie

Artretyzm może przyczyniać się do trwałych uszkodzeń ciała, jeśli jest nieleczona. Pacjenci nie mogą wykonywać codziennych czynności, a także powoduje ból. Jednak, prawidłowe leczenie może poprawić jakość życia. Dlatego warto skierować naszą uwagę na pokrzywę, jako medycynę alternatywną.

Pokrzywa zwyczajna Zastosowanie na bóle stawów

Pokrzywa zwyczajna (urtica dioica i jest ściśle związana z urens Pokrzywa) ma długą leczniczych historię. W średniowiecznej Europie używano go jako środek moczopędny (aby pozbyć się organizm z nadmiaru wody) i w leczeniu bólu stawów.

Pokrzywa ma cienkie włoski na liściach i łodygach, które zawierają drażniących substancji chemicznych, które są uwalniane, gdy roślina wejdzie w kontakt ze skórą. Włosy, lub kolców, pieczenie pokrzywy zazwyczaj bardzo bolesne przy dotyku. Kiedy wchodzą w kontakt z bolesny obszar ciała, jednak, mogą rzeczywiście zmniejszyć pierwotny ból. Naukowcy uważają, że pokrzywa zwyczajna robi to poprzez zmniejszenie poziomów zapalnych substancji chemicznych w organizmie, a mianowicie z tym, jak ciało wysyła sygnały bólu.

Do Wspólnego Użytku

Pokrzywa był używany od setek lat w leczeniu bolesnych mięśni i stawów, egzema, zapalenie stawów, dna moczanowa, niedokrwistość. Dziś, wiele osób używa go do leczenia problemów z oddawaniem moczu na wczesnych etapach powiększona prostata (zwanej łagodnego rozrostu gruczołu krokowego lub BPH). To jest również wykorzystywane do zakażenia dróg moczowych, katar sienny (alergiczny nieżyt nosa), lub okłady lub maści do leczenia stawowej bólu, zwichnięcia i skręcenia, zapalenie ścięgna, i ukąszenia owadów.

Łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH)

Korzeń pokrzywy jest szeroko stosowany w Europie do leczenia gruczolaka prostaty. Badań w tym, że pokrzywa, w połączeniu z innymi ziołami (szczególnie z saw palmetto), mogą być skuteczne w łagodzeniu objawów, takich jak zmniejszenie strumienia moczu, niepełne opróżnianie pęcherza moczowego po mikcji kapie, i ciągłe parcie na mocz. Objawy te spowodowane powiększoną prostatą żelaza naciska na cewkę moczową (rury, która opróżnia się moczu z pęcherza moczowego). Niektóre badania wskazują, że pokrzywa jest porównywalna z finasteryd (lek jest często przepisywany w BPH) w hamowaniu wzrostu komórek prostaty. Jednak, w przeciwieństwie do finasteryd, trawa nie zmniejszyć wymiar gruczołu krokowego. Naukowcy nie są pewni, dlaczego korzenia pokrzywy zmniejsza objawy. Może być, ponieważ zawiera substancje chemiczne, które wpływają na hormony (w tym testosteronu i estrogenów), lub dlatego, że on działa bezpośrednio na komórki gruczołu krokowego. Ważne jest, aby pracować z lekarzem, aby wyleczyć gruczolak prostaty, i, aby upewnić się, że masz właściwą diagnozę, aby wykluczyć raka prostaty.

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Liście i łodygi pokrzywy były wykorzystywane w przeszłości do leczenia zapalenia stawów i bólu mięśni. Badania były małe i nieistotne, ale zakładają, że niektórzy ludzie uważają ulgę od bólu stawów, stosując liści pokrzywy lokalnie na bolesny obszar. Inne badania pokazują, że doustne ekstrakt z pokrzywy, wraz z niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), pozwoliły ludziom zmniejszyć ich dawki NLPZ.

Katar sienny

Jeden wstępne badania kliniczne wykazały, że kapsułki pokrzywa zwyczajna pomogła zmniejszyć kichanie i swędzenie u osób z katar sienny. W innym badaniu 57% pacjentów oceniali jak pokrzywa skuteczna w łagodzeniu alergii, a 48% stwierdziło, że pokrzywy są bardziej skuteczne niż leki od alergii, jak to miało miejsce wcześniej. Naukowcy uważają, że może być ze względu na zdolność do pokrzywy, aby zmniejszyć ilość histaminy, które organizm wytwarza w odpowiedzi na alergen. Potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić leki przeciwhistaminowe właściwości pokrzywy. Niektórzy lekarze zalecają przyjmowanie liofilizowanego leku pokrzywy na długo przed katar sienny zaczyna się sezon.

Inne

Wstępne badania na zwierzętach wykazały, że pokrzywa zwyczajna może obniżyć poziom cukru we krwi i ciśnienie krwi. Jednak potrzebne są dalsze badania, aby ustalić, czy jest to również prawdą w organizmie człowieka.

Opis Rośliny

Pokrzywy-zwyczajne , ogród, pokrzywy i mieszańców tych roślin. Pochodzący z zimnych regionach Północnej Europy i Azji, ta trawiasta krzew rośnie na całym świecie. Pokrzywa dobrze rośnie na bogatych w azot glebach, kwitnie od czerwca do września, i zazwyczaj osiąga od 2 do 4 metrów wysokości.

Pędy wyprostowane, sztywne. Liście sercowate, drobno ząbkowane, i aksamitna sukienka na końcach, a kwiaty-żółte lub różowe. Cała roślina jest pokryta drobnymi sztywne włosy, głównie na dolnej stronie liści i łodyg, że wydanie pieczenie substancji chemicznych przy dotknięciu.

Z czego to jest zrobione?

Piekący produkty z pokrzywy, zazwyczaj wykonane z liści i łodyg, a czasem i korzenie. Korzeń leki są używane do łagodzenia objawów BPH.

Dostępne Formy

Pokrzywa zwyczajna jest dostępny jak suche liście, zamrożenie-wysuszone liście, wyciąg, kapsułki, tabletki, i nalewkę z korzenia (roztwór ziół w alkoholu), sok lub herbata. Jest również wyposażony w postaci maści lub kremu, które można nakładać na skórę. Korzeń, wydaje się, mają różne efekty Farmakologiczne, niż liście.

Jak się zabrać

Plac

Chociaż pokrzywa jest dostępna w wielu kombinacji wzoru do leczenia przeziębienia, astmy i alergii u dzieci, określonego bezpieczna i skuteczna dawka dla dzieci nie jest zainstalowany. Porozmawiaj z lekarzem przed podaniem pokrzywa dla dziecka, dlatego lekarz może określić właściwą dawkę.

Dorosły

Pokrzywa jest używany w różnych formach, w tym zarówno wywary, nalewki, ekstrakty płynne i kremy.

Środki ostrożności

Stosowanie ziół jest czasem podejście do wzmocnienia ciała i leczenia chorób. Jednak zioła mogą powodować skutki uboczne i mogą wchodzić w interakcje z innymi ziołami, suplementy lub leki. Z tych powodów należy przyjmować zioła z ostrożnością, pod nadzorem lekarza.

Pokrzywa, ogólnie uważane za bezpieczne przy stosowaniu zgodnie z przeznaczeniem. Rzadkie działania niepożądane obejmują łagodne zaburzenia brzucha, zatrzymanie płynów w organizmie, pocenie się, biegunka, pokrzywka lub wysypka (w zasadzie od stosowania miejscowego). Ważne jest, aby być ostrożnym przy obchodzeniu się z rośliną pokrzywą, bo dotyk może wywołać alergiczną wysypkę. Pokrzywa nigdy nie należy stosować na otwarte rany.

Bo pokrzywa może zmienić cyklu miesiączkowego i może prowadzić do невынашиванию ciąży, kobiety w ciąży nie powinny korzystać z pokrzywy.

Nie prowadzi własnego leczyć fitoterapia w BPH. Skonsultować się z lekarzem, aby uzyskać diagnozę i wykluczyć raka prostaty.

Istnieją pewne dowody na to, że pokrzywa może zwiększyć poziom cukru we krwi i przeszkadzać w zarządzaniu cukrzycą. Istnieją również dowody na to, że może obniżyć poziom cukru we krwi. U pacjentów z cukrzycą należy kontrolować poziom cukru we krwi jest ściśle podczas korzystania z pokrzywy. Pokrzywa zwyczajna może mieć działanie moczopędne. Jeśli masz nerek lub problemy z pęcherzem, rozmawiać z lekarzem.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pokrzywa zwyczajna na bóle, reumatyzm i reumatoidalne zapalenie stawów - Niezniszczalne Stawy

# data[].attributes.attachment_link.description
Pokrzywa zwyczajna to kalafonia pozyskiwana z drzewa, które jest czasami palone, jako lek. Najczęściej jest wykorzystywana w tradycyjnej medycynie indyjskiej, a także tradycyjnej medycynie chińskiej, a także jest używana na bliskim Wschodzie. Jej kwasy spowalnia enzym 5-Lipoxygenase, a także zawiera inne substancje likwidujące stan zapalny.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przy chorobie reumatycznej istotną rzeczą jest ruch. Istnieje szereg rodzai sportów wpływających pozytywnie na organizm borykający się z tą chorobą. Możemy do nich zaliczyć między innymi nordic walking, wędrówki górskie, biegi, walking, jazda na rowerze czy pływanie. Wszystkie te sporty nie wymagają dużych nakładów finansowych i szczególnej sprawności fizycznej.

Dobrze, jest rozpocząć dzień od ćwiczeń rozciągających. Ćwiczenia, które zostaną opisane w poniższym artykule przeznaczone są dla osób z zapalnymi dolegliwościami reumatycznymi lub innymi postaciami reumatyzmu, łatwe do wyuczenia również dla osób nie mających wcześniej do czynienia z gimnastyką.

Aby usprawnić przebieg ćwiczeń w pozycji leżącej korzystaj z maty lub dywanu, ale podłoże nie powinno być zbyt miękkie i uginające się, np. łóżko. Ćwiczenia rozpoczynaj powoli, mogą się pojawić drobne dolegliwości , ale przy ostrych bólach zakończ gimnastykę.

Ramiona

Ustaw się w pozycji wyprostowanej i wyciągnij ręce do góry. Zacznij wykonywać ruchy okrężne do przodu i ponownie znowu wyciągnij rękę do góry. Następnie kontynuuj krążenia rekami, ale teraz do tyłu. Następnie połóż ręce z tylu karku, aby łokcie były skierowane w bok. Następnie wyciągnij ręce silnie do przodu, tak aby znalazły się z przodu.

Łokcie

Wyciągnij ponownie ręce w bok, kierując powierzchnie dłoni ku górze. Następnie ugnij łokcie i dotknij koniuszkami palców do ramion. Potem wyciągnij ponownie ręce do przodu. Powtórz to ćwiczenie kilka razy.

Ręce

Następnie usiądź i oprzyj ręce na stole. Zginaj stopniowo palce w stawach i zrób tzw. małą pięść. Potem zegnij palce do końca i zrób dużą pięść. Następnie powtórz te ćwiczenia z drugą dłonią.

Ustaw się ponownie w pozycji wyprostowanej i opuść głowę na prawe ramię. Pochyl się powoli w prawą stronę, możesz powtórzyć ćwiczenie z lewą stroną ciała. Następnie ustaw się na lekko rozstawionych nogach i spróbuj dosięgnąć lewą ręką możliwie blisko prawej stopy. Wyprostuj się i spróbuj dotknąć prawą ręką lewej stopy. Aby wykonać kolejne ćwiczenie musisz położyć się na podłodze. Ręce połóż na udach. Następnie stopniowo podnoś się z ziemi, przesuwając rękami po nogach, aż możliwie blisko dotkniesz stóp. Wróć do pozycji wyjściowej i spróbuj wykonać ćwiczenia ponownie.

Biodra

Połóż się na podłodze, ręce wyciągnięte wzdłuż ciała. Podnieś powoli wyciągniętą prawą nogę tak wysoko, jak to możliwe, następnie zegnij w kolanie i podciągnij możliwie blisko do klatki piersiowej. Potem w odwrotnej kolejności wróć do pozycji wyjściowej nogi. Powtórz ćwiczenie z lewą nogą.

Stawy kolanowe

Połóż się na podłodze na plecach, ręce ułóż swobodnie wzdłuż ciała. Wykonuj ruchy jazdy na rowerze. Głowa i tułów leżą luźno na podłodze. Następnie usiądź na krześle na wysokiej poduszce lub na stabilnym stole tak, aby nogi nie dotykały podłogi. Wyciągnij prawą nogę poziomo do przodu, porusz nią wahadłowo kilkakrotnie i powtórz ćwiczenia kilka razy. Potem wykonaj to ćwiczenie kilkakrotnie.

Stopy

Rozłóż chusteczkę do nosa przed gołymi stopami, spróbuj dotknąć jej palcami nóg i podnieść wyciągniętą nogą do pozycji poziomej. Powtórz ćwiczenie chwytania chusteczki drugą nogą.

# data[].attributes.attachment_link.description
Przy chorobie reumatycznej istotną rzeczą jest ruch. Istnieje szereg rodzai sportów wpływających pozytywnie na organizm borykający się z tą chorobą. Możemy do nich zaliczyć między innymi nordic walking, wędrówki górskie, biegi, walking, jazda na rowerze czy pływanie. Wszystkie te sporty nie wymagają dużych nakładów finansowych i szczególnej sprawności fizycznej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mikrobiologia zapaleń przyzębia na podstawie piśmiennictwa i badań własnych. Cz. II*: Porphyromonas gingivalis, Prevotella intermedia * Nowa Stomatologia 3/2005 * Czytelnia Medyczna BORGIS

# data[].attributes.attachment_link.description
Czytelnia Medyczna " Nowa Stomatologia " 3/2005 " Mikrobiologia zapaleń przyzębia na podstawie piśmiennictwa i badań własnych. Cz. II*: Porphyromonas gingivalis, Prevotella intermedia

# data[].attributes.headline
Mikrobiologia zapaleń przyzębia na podstawie piśmiennictwa i badań własnych. Cz. II

# data[].attributes.subject
Mikrobiologia zapaleń przyzębia na podstawie piśmiennictwa i badań własnych. Cz. II

# data[].attributes.headline
Patologia w stawach zaczyna się w jamie ustnej

# data[].attributes.subject
Patologia w stawach zaczyna się w jamie ustnej

# data[].attributes.attachment_link.title
Patologia w stawach zaczyna się w jamie ustnej

# data[].attributes.attachment_link.description
Od kilku lat pojawiają się doniesienia naukowe na temat przedobjawowej fazy reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), podczas której toczy się odpowiedź autoimmunizacyjna. Co sprawia, że dochodzi do patologii w stawach? - zastanawia się prof. dr hab. Ewa Kontny, z Zakładu Patofizjologii i Immunologii, Narodowego Instytutu Geriatrii,...

# data[].attributes.headline
Dieta na reumatoidalne zapalenie stawów (RZS): jadłospis

# data[].attributes.subject
Dieta na reumatoidalne zapalenie stawów (RZS): jadłospis

# data[].attributes.attachment_link.title
Dieta na reumatoidalne zapalenie stawów (RZS): jadłospis

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli masz objawy reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) - narzekasz na bóle stawów, sztywnienie i obrzęki - przyjrzyj się swojej diecie. Wyelimin...

# data[].attributes.attachment_link.title
Ćwiczenia dłoni w RZS - prof. dr hab. n. med. Włodzimierz Samborski, dr n. med. Elżbieta Skorupska

# data[].attributes.attachment_link.title
Ćwiczenia dłoni w RZS - prof. dr hab. n. med. Włodzimierz Samborski, dr n. med. Elżbieta Skorupska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Cierpisz na chorobę zapalną stawów i ból uniemożliwia Ci normalne funkcjonowanie? Oto najważniejsze powody, dla których powinieneś/powinnaś rozważyć zmianę diety.
Tr zy najważniejsze powody, dla których dieta powinna być elementem terapii autoimmunologicznych chorób stawów.
Terapia dietą powinna być nieodłącznym elementem wspomagania leczenia chorób stawów takich jak reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS), czy reaktywne zapalenie stawów (REZS).
1) Przewlekły stan zapalny jest główną przyczyną bólu i innych objawów w chorobach stawów.
Dlaczego?

Odpowiednio skomponowana dieta może znacząco zmniejszyć przewlekły stan zapalny w organizmie. Jest to dobrze udokumentowane.

jelitową florę bakteryjną, która steruje naszym układem odpornościowym

skład błon komórkowych, z których produkowane są zapalne albo przeciwzapalne substancje

wzrost stężenia glukozy we krwi po posiłku, która-w nadmiarze-działa prozapalnie.

Witaminy, kwasy tłuszczowe, błonnik, cukier, fitozwiązki (np. flawonoidy, karotenoidy, itp.) znajdujące się w produktach spożywczych mogą wpłynąć na istniejący stan zapalny w naszym organizmie, pozytywnie bądź negatywnie, w zależności od składu naszej diety. Dzieje się to poprzez bezpośredni wpływ diety na produkcję zapalnych i przeciwzapalnych substancji w naszym organizmie, ale też przez wpływ pożywienia na:

Różne składniki naszego pożywienia (np. sulforafan z warzyw kapustnych, kurkumina znajdująca się w przyprawie kurkuma, kwasy omega 3, flawonoidy z owoców jagodowych, allicyna z czosnku czy witamina D3) mogą hamować stan zapalny w sposób podobny do tego, w jaki sposób działają niesterydowe leki przeciwzapalne, sterydy czy nawet leki biologiczne. Z drugiej strony wiele produktów (np. żywność typu 'fast-food'), może ten stan nasilać.
2) Stan zapalny towarzyszący chorobom stawów zwiększa ryzyko zawału, cukrzycy, udaru czy nowotworów.
Żaden pojedynczy produkt spożywczy nie jest w stanie zadziałać tak silnie, jak leki. Jeżeli jednak dieta skomponowana jest w taki sposób, aby 'wypełniona była' takimi substancjami 'po brzegi', efekt przeciwzapalny może być zauważalny i mierzalny. Pokazują to badania oraz moje doświadczenia z pacjentami, u których po zastosowaniu diety przeciwzapalnej obniżają się markery stanu zapalnego, takie jak np. białko CRP, jak również dolegliwości bólowe stawów oraz ich sztywność poranna.

Osoby z RZS mają nawet o 50-70% wyższe ryzyko zachorowania na zawał, udar czy miażdżycę, o 20-40% wyższe ryzyko cukrzycy oraz o 25% wyższe ryzyko nowotworów niż reszta populacji. Przyczyn upatruje się w przewlekłym stanie zapalnym towarzyszącym tym chorobom. Zwiększa on m.in. sztywność tętnic i sprawia, że cholesterol w naszej krwi łatwiej tworzy blaszkę miażdżycową. Blaszka ta, gdy towarzyszy jej stan zapalny, staje się bardziej podatna na pęknięcie co zwiększa ryzyko zawału czy udaru. Przewlekły stan zapalny sprzyja też insulinooporności (i przez to cukrzycy) oraz powstawaniu i rozprzestrzenianiu się nowotworów.

Odpowiednia dieta może zadziałać przeciwzapalnie i przez to (ale też i z innych powodów) zmniejszyć ryzyko chorób krążenia, cukrzycy oraz nowotworów.

3) Istnieją dowody na to, że stan zapalny w chorobach stawów zaczyna się w jelitach.

Wpływ jelitowej flory bakteryjnej (tzw. mikrobiomu) na układ immunologiczny jest dobrze udokumentowany. Coraz więcej jest też dowodów na związek pomiędzy składem naszego mikrobiomu a chorobami autoimmunologicznymi, do których należy RZS, ŁZS, ZZSK czy REZS. Bakterie zamieszkujące nasze jelita mogą wpłynąć na wyciszenie nadmiernej odpowiedzi immunologicznej (poprzez zwiększenie liczby komórek regulatorowych, tzw. Treg) albo też na jej zaognienie, poprzez wzmocnienie komórek układu immunologicznego odpowiedzialnych za atak (tzw.Th17). Badania wykazały też, że niektóre atakujące stawy komórki immunologiczne przywędrowały do stawów z jelit, gdzie były do tego ataku zaprogramowane.
Pe łnowartościowa dieta o działaniu przeciwzapalnym, przeciwmiażdżycowym, przeciwcukrzycowym i przeciwnowotworowym odpowiednio zmieniająca skład naszego mikrobiomu zawsze korzystnie wpłynie na stan zdrowia pacjenta chorującego na reumatoidalne, łuszczycowe, reaktywne zapalenie stawów, czy zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.
Nic nie wpływa tak silnie na skład naszego mikrobiomu jak nasza dieta. Istnieje wiele znanych sposobów terapeutycznej regulacji jelitowej flory poprzez dietę. Wiele też w tej dziedzinie nadal nie wiemy.

Czy odczuwalnie wpłynie na przebieg choroby pacjenta?

Badań w tej dziedzinie nie ma w ogóle bądź istnieją nieaktualne na dietach, które - według naszej dzisiejszej wiedzy - nie są najskuteczniejsze.
Wybrane pozycje piśmiennictwa:

1. Br J Nutr. 2013 Aug;110(4):747-54.

2. Nutrition 2012 Nov-Dec;28(11-12):1109-14.

3. Rheumatology (Oxford). 2001 Oct;40(10):1175-9.

4. Arthritis Res Ther. 2017 May 18;19(1):102

5. Clin Exp Rheumatol. 2015 Jan-Feb;33(1):115- 21.

6. Eur J Cancer Prev. 2017 Apr 4.

7. J Immunol Res. 2017; 2017: 4835189.

8. Joint Bone Spine. 2016 Oct;83(5):485-90.

Według mojego doświadczenia terapia dietetyczna najskuteczniej oddziałuje na Pacjentów z ZZSK. W mojej 8 letniej praktyce klinicznej nie widziałam jeszcze osoby, u której nie było żadnego pozytywnego efektu w postaci zmniejszenia sztywności stawów czy natężenia bólu w tej chorobie. Pacjenci z ŁZS, REZS i RZS reagują na dietę różnie, u niektórych zmniejszenie objawów choroby jest odczuwalne już po 1 - 3 miesiącach stosowania diety, u innych efekty w postaci zmniejszenia bólu/sztywności nie są widoczne w ogóle.

Najważniejsze jest to, że zdrowa, przeciwzapalna dieta nie ma efektów ubocznych i jej korzystny efekt na zdrowie pacjenta chorującego na autoimmunologiczną chorobę stawów jest nie do podważenia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dieta w chorobach stawów | Małgorzata Desmond

# data[].attributes.attachment_link.description
Cierpisz na chorobę zapalną stawów i ból uniemożliwia Ci normalne funkcjonowanie? Oto najważniejsze powody, dla których powinieneś/powinnaś rozważyć zmianę diety. Tr zy najważniejsze powody, dla których dieta powinna być elementem terapii autoimmunologicznych chorób stawów. Terapia dietą powinna być nieodłącznym elementem wspomagania leczenia chorób stawów takich jak reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS), czy reaktywne zapalenie stawów (REZS).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Reumatoidalne zapalenie stawów(RA - z ang. rheumatoid arthritis) to choroba ludzi młodych. Pierwsze objawy rozpoczynają się w wieku 40-60 lat. Przebiega przewlekle, powodując stopniowe niszczenie stawów prowadzące do ich deformacji. Najbardziej dotkliwe dla chorych są przewlekły ból, oraz uczucie sztywności. Nieleczona choroba doprowadza do niepełnosprawności, a powikłania związane z przyspieszonym rozwojem miażdżycy - do przedwczesnej śmierci. Ponadto przewlekły stan zapalny działa wyniszczająco - na cały organizm. Nie należy zatem mylić tego schorzenia ze zwyrodnieniowym zapaleniem stawów, które związane jest ze zużyciem stawów związanym z wiekiem, nieprawidłową postawą oraz wtórnie - z skutkiem innych chorób (jak zaburzenia hormonalne i osteoporoza).

Etiologia choroby jest dotąd słabo poznana. Wiadomo że do jej rozwoju przyczynia się nasz układ odpornościowy, a dokładniej - jego wadliwe funkcjonowanie. „Atakuje" on przede wszystkim komórki znajdujące się w stawach. W procesie tym biorą udział komórki układu odpornościowego, a także wytwarzane przez nie substancje (cytokiny) oraz przeciwciała. Ich różnorodność powoduje, że można zidentyfikować wiele potencjalnych celów dla leków.

Początkowo leczenie polegało na tłumieniu aktywności całego układu immunologicznego za pomocą leków sterydowych. Można w przybliżeniu powiedzieć, że jest to strzelanie z broni o dużym kalibrze do muchy. Bo tak „przytępiony" układ odpornościowy co prawda nie będzie zdolny do ataku na własny organizm, jednak równocześnie traci swoją fizjologiczną, naturalną funkcję. Nie jest w stanie bronić się przed bakteriami, wirusami, a także - nowotworami. Do tego należy dodać wiele innych działań niepożądanych sterydów, które przyczyniają się otyłości, cukrzyc, nadciśnienia...

Ponieważ leki w reumatoidalnym zapaleniu stawów muszą być przyjmowane przez długie okresy czasu, zaczęto zwracać się ku bardziej precyzyjnym „celom" terapii. Ma to na celu nie tylko zminimalizowanie skutków ubocznych, ale też uzyskanie większej skuteczności. Nowe leki oddziałują przez wpływ na wydzielanie niektórych substancji wytwarzanych przez komórki odpornościowe (cytokiny, interleukiny, enzymy), jak na nie same (tj. limfocyty T i B). Są to tak zwane leki modyfikujące przebieg choroby. Dzielimy je na syntetyczne (np. sole złota, chlorochina), oraz biologiczne(inhibitory TNF-α, interleukiny 6, interleukiny 2 i wielu innych). Działają one niejako „u źródła" choroby, a nie poprzez osłabienie całości odpowiedzi immunologicznej.

Mimo to reumatoidalne zapalenie stawów nadal uważa się za nieuleczalne, co skłania badaczy do poszukiwania nowych leków. Takich, które pozwolą na uzyskanie jak najdłuższego okresu remisji (bez dolegliwości i postępu choroby), oraz będą działać w sposób jak najbardziej wybiórczy. Ponadto warto zaznaczyć, że nie wszyscy chorzy reagują na obecnie dostępne leki.

Nową nadzieją dla cierpiących na reumatoidalne zapalenie stawów mogą być kanabinoidy - substancje zawarte w marihuanie ( Cannabis sativa). Istnieją dwa receptory kanabinoidów -CB1 i CB2. CB1 znajduje się głównie w tkance mózgu. Odpowiada za działanie uważane za typowe dla marihuany - uspokojenie, senność. Natomiast drugi - CB2 - jest obecny w dużej ilości w tkance stawowej u chorych na reumatoidalne zapalenie stawów. Dla porównania - w chorobie zwyrodnieniowej to białko jest wykrywane w minimalnej ilości. Okazuje się, że przez oddziaływanie na receptor CB2 można uzyskać spadek aktywności układu odpornościowego w tkance stawowej. W długofalowym działaniu może to zapobiegać jej stopniowemu zniszczeniu. Oddziaływanie lecznicze przez receptor CB2 odbywa się na drodze kilku mechanizmów:

poprzez hamowanie wydzielania substancji zapalnych (IL-6, TNF-α, CCL2 - przyciągającej komórki układu odpornościowego)

zahamowanie tworzenia osteoklastów - „komórek kościogubnych"

zmniejszenie produkcji przeciwciał IgG1

W badaniu posłużono się substancją JWH133, która wywołuje swoje oddziaływanie wyłącznie poprzez pobudzenie CB2. Owo działanie zostało udowodnione w badaniach na zwierzętach, jednak testowanie leku u ludzi - wciąż jest kwestią przyszłości.

Wiadomo jednak, że marihuana wywołuje swoje działanie nie tylko poprzez receptory kanabinoidowe jednocześnie (zarówno CB1 jak i CB2), ale pobudza wiele innych. Pojawia się więc pytanie, czy sama marihuana może być lekiem na tą straszną chorobę?

Obecnie ciężko udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Jednak nie ulega wątpliwości, że najbardziej dotkliwy w tym schorzeniu jest ból który jej towarzyszy. Może osiągać średnie, a nawet duże natężenie. Przewlekłe dolegliwości bólowe są chorobą samą w sobie. Wśród cierpiących na choroby reumatyczne również powszechne jest występowanie depresji, oraz zaburzeń snu. Brakuje badań obejmujących duże liczby pacjentów stosujących marihuanę w celu zmniejszenia dolegliwości. Jednak te już istniejące dają nadzieję, że marihuana może skutecznie znosić ból oraz poprawiać samopoczucie pacjentów w porównaniu z placebo. Ponadto znacznie poprawia jakość snu. Wiadomo, iż w związku z utrudnionym dostępem do medycznej, a więc czystej marihuany chorzy skłaniają się do poszukiwania alternatywnych - nielegalnych źródeł. Dlatego ze względu na potencjalne zanieczyszczenia obecne w zakupionej na czarnym rynku substancji, nie można określić czy uboczne skutki są spowodowane samymi kanabiolami czy też jej znikomą jakością. Duże, kontrolowane badania mogą ostatecznie nie tylko określić jaka jest skuteczność medycznej marihuany, ale też jej bezpieczeństwo. Jednak na takie testy jeszcze będziemy musieli poczekać.

Olej CBD z kwiatów konopi możesz kupić w sklepie internetowym wpisując w wyszukiwarkę www.medycznyolej.com lub wciskając przycisk poniżej

1) Shin Fukuda, Hitoshi Kohsaka, Aiko Takayasu, Waka Yokoyama, Chie Miyabe, Yoshishige Miyabe, Masayoshi Harigai, Nobuyuki Miyasaka, Toshihiro Nanki. Cannabinoid receptor 2 as a potential therapeutic target in rheumatoid arthritis

BMC Musculoskelet Disord. 2014; 15: 275.

2) Expression of cannabinoid receptor 2 and its inhibitory effects on synovial fibroblasts in rheumatoid arthritis .

Rheumatology (Oxford). 2014 May;53(5):802-9.

3) The use of a cannabis-based medicine (Sativex) in the treatment of pain caused by rheumatoid arthritis

Cannabis, pain, and sleep: lessons from therapeutic clinical trials of Sativex, a cannabis-based medicine.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kanabinoidy - nowa nadzieja dla chorych na reumatoidalne zapalenie stawów?

# data[].attributes.attachment_link.description
Reumatoidalne zapalenie stawów(RA - z ang. rheumatoid arthritis) to choroba ludzi młodych. Pierwsze objawy rozpoczynają się w wieku 40-60 lat. Przebiega przewlekle, powodując stopniowe niszczenie stawów prowadzące do ich deformacji. Najbardziej dotkliwe dla chorych są przewlekły ból, oraz uczucie sztywności.

# data[].attributes.headline
Od problemów jelitowych do zapalenia stawów

# data[].attributes.subject
Od problemów jelitowych do zapalenia stawów

# data[].attributes.attachment_link.title
Od problemów jelitowych do zapalenia stawów

# data[].attributes.attachment_link.description
Zdrowie publiczne wymaga ciągłego zwiększania świadomości społeczeńswa na tematy dotyczące promowania zdrowego stylu życia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przy chorobie reumatycznej istotną rzeczą jest ruch. Istnieje szereg rodzai sportów wpływających pozytywnie na organizm borykający się z tą chorobą. Możemy do nich zaliczyć między innymi nordic walking, wędrówki górskie, biegi, walking, jazda na rowerze czy pływanie. Wszystkie te sporty nie wymagają dużych nakładów finansowych i szczególnej sprawności fizycznej.

Dobrze, jest rozpocząć dzień od ćwiczeń rozciągających. Ćwiczenia, które zostaną opisane w poniższym artykule przeznaczone są dla osób z zapalnymi dolegliwościami reumatycznymi lub innymi postaciami reumatyzmu, łatwe do wyuczenia również dla osób nie mających wcześniej do czynienia z gimnastyką.

Aby usprawnić przebieg ćwiczeń w pozycji leżącej korzystaj z maty lub dywanu, ale podłoże nie powinno być zbyt miękkie i uginające się, np. łóżko. Ćwiczenia rozpoczynaj powoli, mogą się pojawić drobne dolegliwości , ale przy ostrych bólach zakończ gimnastykę.

Ramiona

Ustaw się w pozycji wyprostowanej i wyciągnij ręce do góry. Zacznij wykonywać ruchy okrężne do przodu i ponownie znowu wyciągnij rękę do góry. Następnie kontynuuj krążenia rekami, ale teraz do tyłu. Następnie połóż ręce z tylu karku, aby łokcie były skierowane w bok. Następnie wyciągnij ręce silnie do przodu, tak aby znalazły się z przodu.

Łokcie

Wyciągnij ponownie ręce w bok, kierując powierzchnie dłoni ku górze. Następnie ugnij łokcie i dotknij koniuszkami palców do ramion. Potem wyciągnij ponownie ręce do przodu. Powtórz to ćwiczenie kilka razy.

Ręce

Następnie usiądź i oprzyj ręce na stole. Zginaj stopniowo palce w stawach i zrób tzw. małą pięść. Potem zegnij palce do końca i zrób dużą pięść. Następnie powtórz te ćwiczenia z drugą dłonią.

Ustaw się ponownie w pozycji wyprostowanej i opuść głowę na prawe ramię. Pochyl się powoli w prawą stronę, możesz powtórzyć ćwiczenie z lewą stroną ciała. Następnie ustaw się na lekko rozstawionych nogach i spróbuj dosięgnąć lewą ręką możliwie blisko prawej stopy. Wyprostuj się i spróbuj dotknąć prawą ręką lewej stopy. Aby wykonać kolejne ćwiczenie musisz położyć się na podłodze. Ręce połóż na udach. Następnie stopniowo podnoś się z ziemi, przesuwając rękami po nogach, aż możliwie blisko dotkniesz stóp. Wróć do pozycji wyjściowej i spróbuj wykonać ćwiczenia ponownie.

Biodra

Połóż się na podłodze, ręce wyciągnięte wzdłuż ciała. Podnieś powoli wyciągniętą prawą nogę tak wysoko, jak to możliwe, następnie zegnij w kolanie i podciągnij możliwie blisko do klatki piersiowej. Potem w odwrotnej kolejności wróć do pozycji wyjściowej nogi. Powtórz ćwiczenie z lewą nogą.

Stawy kolanowe

Połóż się na podłodze na plecach, ręce ułóż swobodnie wzdłuż ciała. Wykonuj ruchy jazdy na rowerze. Głowa i tułów leżą luźno na podłodze. Następnie usiądź na krześle na wysokiej poduszce lub na stabilnym stole tak, aby nogi nie dotykały podłogi. Wyciągnij prawą nogę poziomo do przodu, porusz nią wahadłowo kilkakrotnie i powtórz ćwiczenia kilka razy. Potem wykonaj to ćwiczenie kilkakrotnie.

Stopy

Rozłóż chusteczkę do nosa przed gołymi stopami, spróbuj dotknąć jej palcami nóg i podnieść wyciągniętą nogą do pozycji poziomej. Powtórz ćwiczenie chwytania chusteczki drugą nogą.

# data[].attributes.attachment_link.description
Przy chorobie reumatycznej istotną rzeczą jest ruch. Istnieje szereg rodzai sportów wpływających pozytywnie na organizm borykający się z tą chorobą. Możemy do nich zaliczyć między innymi nordic walking, wędrówki górskie, biegi, walking, jazda na rowerze czy pływanie. Wszystkie te sporty nie wymagają dużych nakładów finansowych i szczególnej sprawności fizycznej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Najlepszym momentem dla kobiety z chorobą reumatyczną, aby planować ciążę, jest okres remisji choroby. Wówczas występuje najmniejsze ryzyko zarówno dla kobiety, jak i dla dziecka - mówi prof. dr hab. Marzena Olesińska, kierownik Kliniki i Polikliniki Układowych Chorób Tkanki Łącznej, profesor Narodowego Instytutu Geriatrii,...

# data[].attributes.headline
Dieta, która leczy reumatoidalne zapalenie stawów i inne choroby autoimmunologiczne

# data[].attributes.subject
Dieta, która leczy reumatoidalne zapalenie stawów i inne choroby autoimmunologiczne

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Reumatoidalne zapalenie stawów to typowo współczesne zjawisko. Wielu badaczy jest zdania, że choroba ta nie występowała nigdzie na świecie przed rokiem 1800. W Afryce do 1957 roku nie odnotowano ani jednego jej przypadku. A w wiejskich regionach Chin i Indii, gdzie podstawą diety są rośliny skrobiowe oraz warzywa i owoce, ludzi nie dotykała ta przypadłość wcale lub bardzo rzadko. Nasi dalecy kuzyni weganie - goryle i szympansy oraz inne małpy, również nie biegają po lasach z opuchniętymi stawami. Niestety, wyjaśnienie tej choroby jest trudne do zaakceptowania dla większości nowoczesnych ludzi.

Podobieństwa chorób autoimmunologicznych

Wszystkie choroby autoimmunologiczne charakteryzują się podobnym tłem klinicznym i niektórzy naukowcy oraz lekarze proponują, żeby uznać je za grupę. Przemawia za tym również fakt, że czasami u jednej osoby pojawia się więcej niż jedno takie schorzenie. Dr Colin Campbell uważa, że tak jak w przypadku raka, „ choroby autoimmunologiczne to jedna i ta sama choroba, umiejscowiona w różnych częściach ciała i przybierająca różne nazwy ". Wszystkie schorzenia autoimmunologiczne mają swój początek, „gdy układ immunologiczny zawodzi i zaczyna przez pomyłkę atakować komórki swojego ciała. Czy to trzustka w przypadku cukrzycy typu 1, czy otoczka mielinowa w stwardnieniu rozsianym, czy też tkanka stawów w artretyzmie (...)." W przypadku organizm uszkadza własne gruczoły ślinowe i łzowe.

Niewiele osób wie, że istnieją niezbite dowody mówiące o wpływie nabiału na zachorowanie na cukrzycę typu 1. Zdolność kazeiny do inicjowania tego schorzenia oraz innych chorób autoimmunologicznych, jak stwardnienie rozsiane, toczeń czy młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, została dobrze udokumentowana.

Ponieważ geneza schorzeń autoimmunologicznych jest taka sama, w leczeniu wszystkich tych chorób efektywne okazało się przestrzeganie jednej restrykcyjnej diety, która całkowicie wyklucza produkty odzwierzęce oraz produkty wysokoprzetworzone, w tym oleje roślinne.

Reumatoidalne zapalenie stawów - objawy i standardowe leczenie

Reumatoidalne zapalenie stawów to agresywna i oszpecająca choroba, która rujnuje życie w przypadku złego leczenia. Miliony ludzi na świecie cierpią z powodu ciągłego bólu, sztywności i postępującego zniszczenia stawów. Standardowa kuracja często opiera się na najbardziej toksycznych lekach, np. stosowanych również w leczeniu raków. Lekarze nie umieją lub nie chcą leczyć tego schorzenia za pomocą prawidłowej diety z powodów przede wszystkim finansowych. Wolą zapisywać pacjentowi farmaceutyki, które będzie musiał brać do końca życia, bo z góry zakładają, że będzie to wygodniejsze dla chorego, niż przestrzeganie surowej diety. Na szczęście po zrozumieniu przyczyn problemu i zdobyciu odpowiedniej wiedzy na temat odżywiania, pacjent może leczyć się sam i powrócić do zdrowia.

Mechanizm powstawania chorób autoimmunologicznych

Jak wygląda jeden z najbardziej prawdopodobnych mechanizmów zachorowania? Dieta bogata w produkty odzwierzęce prowadzi do powstania zespołu nieszczelnego jelita. To z kolei powoduje, że do krwi mogą przedostawać się z jelit niestrawione białka zwierzęca. System immunologiczny uznaje je za obce (i prawidłowo) i zaczyna produkować przeciwciała, które niszczą te białka. Jednak czasem się zdarza, że białka zwierzęce, które dostają się do krwiobiegu, mają taką samą sekwencję aminokwasów, jak białka w komórkach różnych narządów i tkanek naszego ciała. W przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów przeciwciała wytworzone do eliminowania obcych białek zwierzęcych, atakują również identycznie wyglądające białka tkanki stawów i wtedy powstaje stan zapalny. Na szczęście wyeliminowanie z diety produktów odzwierzęcych i olejów roślinnych powoduje prawie natychmiastową redukcję stanu zapalnego.

Dieta, która leczy reumatoidalne zapalenie stawów

Już od ponad 15 lat wiadomo, że konsumpcja mięsa może odgrywać kluczową rolę w przypadku zachorowań na reumatoidalne zapalenie stawów. Badania jasno wskazują, że im więcej dana populacja spożywa mięsa, tym więcej osób choruje. Okazuje się, że roślinna dieta może uchronić nas przed tym schorzeniem. Ale co, jeśli już nas ono dopadło, czy wtedy również ma znaczenie co jemy?

Prawie wszystkie dotychczasowe publikacje na ten temat wykazały, że pełnowartościowa dieta wegańska leczy to schorzenie. Np. badanie opublikowane w 2010 roku opisuje przypadek 32-letniej kobiety, która jadła jajka, nabiał oraz mięso i cierpiała na tak silne zapalenie stawów, że została poddana chemioterapii i leczeniu sterydami. Ale w momencie, kiedy przestała spożywać produkty odzwierzęce, jej objawy zniknęły. Za pomocą zmian w diecie mogła włączać i wyłączać symptomy choroby na tyle skutecznie, że na dzień przed wizytą u specjalisty musiała zjeść mięso, żeby udowodnić lekarzowi, że naprawdę cierpiała na ciężką postać reumatoidalnego zapalenia stawów.

Dieta, która leczy reumatoidalne zapalenie stawów i inne choroby autoimmunologiczne - metoda dr. McDougalla

W 2002 roku dr McDougall wraz z ekipą przeprowadzili badanie nad wpływem niskotłuszczowej (ok. 10% kalorii w diecie pochodzi z tłuszczów), pełnowartościowej diety roślinnej w leczeniu tego schorzenia. W 4-tygodniowym eksperymencie wzięło udział 24 pacjentów w wieku 27-80 lat, w umiarkowanym lub ciężkim stadium reumatoidalnego zapalenia stawów. Uczestnicy badania musieli w tym czasie wykluczyć z diety wszystkie produkty odzwierzęce (nabiał, mięso, ryby, jaja) oraz produkty wysokoprzetworzone, w tym cukier i wszystkie oleje roślinne (oliwa, olej lniany itp.). Ich menu składało się z produktów skrobiowych, jak ziemniaki, słodkie ziemniaki, brązowy ryż, chleby razowe, makarony razowe, fasole i inne strączki, oraz świeże lub mrożone warzywa i owoce. Badani mogli jeść, ile chcieli.

Wyniki eksperymentu wykazały znaczną redukcję symptomów choroby u pacjentów. Badani wskazali na sporą ulgę w bólu, zmniejszenie wrażliwości stawów, zmniejszenie opuchnięcia stawów oraz mniejsze uczucie porannej sztywności stawów. Dodatkowo każdy z uczestników stracił na wadze średnio 3 kg. Okazało się, że pacjenci, których stan poprawił się najbardziej, to osoby, które na początku badania cierpiały na najostrzejszą postać choroby.

W eksperymencie nie wykluczono z jadłospisu produktów bezglutenowych, co - jak twierdzi dr McDougall - mogłoby jeszcze poprawić wyniki. Badanie trwało dość krótko, najlepsze rezultaty u pacjentów widoczne są średnio po około 4 miesiącach od wprowadzenia w życie prawidłowego sposobu odżywiania. Wiele osób pierwsze pozytywne zmiany zaczyna zauważać już po 4-7 dniach. U niektórych chorych leczenie może potrwać nawet rok czy dwa, dlatego trzeba być cierpliwym. Kluczem do zdrowia jest absolutnie ścisłe przestrzeganie niskotłuszczowej, pełnowartościowej diety roślinnej, która dostarcza organizmowi idealnej ilości kalorii, białek, tłuszczów, witamin i minerałów, włącznie z wapniem, cynkiem i żelazem.

W przeciwieństwie do kuracji farmaceutykami, wegański sposób odżywiania jest tani, nie ma żadnych negatywnych skutków ubocznych, u wielu pacjentów powoduje ogromną poprawę stanu zdrowia, a u części z nich prowadzi do całkowitego ustąpienia objawów reumatoidalnego zapalenia stawów. Jak do tej pory żaden standardowy medykament nie spowodował kompletnego cofnięcia symptomów tej choroby.

Kolejną świetną wiadomością jest fakt, że dieta niskotłuszczowa i niskocholesterolowa jest polecana również w prewencji i leczeniu innych przewlekłych schorzeń, m.in. choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzycy, otyłości i niektórych form raka.
Tu artykuł, który opisuje 10 przypadków całkowitego ustąpienia objawów choroby u pacjentów dr. McDougalla.

Pełnowartościowa, niskotłuszczowa dieta roślinna

Produkty skrobiowe: ziemniaki, słodkie ziemniaki, brązowy ryż, chleby razowe, makarony razowe, kasza gryczana, kasza jaglana, quinoa, nasiona roślin skrobiowych ...

Produkty odzwierzęce: nabiał, mięso, ryby, jaja

Warzywa
Oleje roślinne, np. oliwa, olej lniany, olej kokosowy

Owoce
Produkty zawierające gluten: pszenica, owies, żyto

Grzyby
Soja, kokos, oliwki, awokado, kakao, orzechy i nasiona

1 łyżka świeżo zmielonego siemienia lnianego dziennie (wg dr. Michaela Gregera)

Biała mąka, biały ryż, cukier

Dieta, która leczy reumatoidalne zapalenie stawów

Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów - posty i dieta eliminacyjna

Głodówka zmniejsza przepuszczalność jelit i dzięki temu redukuje symptomy reumatoidalnego zapalenia stawów. Badania wykazały jednak, że kiedy potem pacjenci wracają do dawnych nawyków żywieniowych, np. do jedzenia nabiału, jelita znów stają się bardziej przepuszczalne i choroba powraca.

Całkowite wykluczenie wszystkich pokarmów z diety (poza wodą) na czas głodówki jest najlepszą metodą na redukcję przedostawania się obcych białek do krwi. Post oparty na ograniczonych ilościach warzyw i soków owocowych również zmniejsza przepuszczalność jelit. Jednak przestrzeganie diety roślinnej eliminującej produkty, które w największym stopniu wywołują reakcje immunologiczne prowadzące do objawów reumatoidalnego zapalenia stawów, jest bardziej praktyczna, a jej efektywność została w przeszłości udowodniona. Trzeba zaznaczyć, że takich uzdrawiających efektów nie daje dieta roślinna wysokotłuszczowa, działa tylko wersja niskotłuszczowa.

Dieta (mocno) eliminacyjna 🙂 sprawdza się u pacjentów z ukrytymi nietolerancjami i nadwrażliwościami pokarmowymi, u których pełne niskotłuszczowe menu roślinne nie daje oczekiwanych rezultatów. Jednak takie przypadki zdarzają się bardzo rzadko. Dobrze jest wtedy na jakiś czas ograniczyć jadłospis tylko np. do ziemniaków, słodkich ziemniaków oraz brązowego ryżu (plus oczywiście woda) i z czasem dodawać po kolei inne pokarmy i przyglądać się reakcjom organizmu. W ten sposób można wykryć produkty, które nasilają objawy choroby autoimmunologicznej.
Wszystkich zainteresowanych tematem zachęcam do zapoznania się z poniższymi źródłami. Dieta, która leczy reumatoidalne zapalenie stawów - źródła
„Nowoczesne zasady odżywiania", dr T. Colin Campbell, Thomas M. Campbell II

„Zdrowie bez recepty", dr John A. McDougall

„Jak nie umrzeć przedwcześnie", dr Michael H. Greger, Gene Stone

Diet: Only Hope for Arthritis - dr John A. McDougall

John McDougall, MD - Inflammatory Arthritis

Truth about Rheumatoid Arthritis Diet Treatment with Dr McDougall

Dr. John McDougall Discusses Arthritis, Webinar 12/29/16

Diet & Rheumatoid Arthritis

Why Do Plant-Based Diets Help Rheumatoid Arthritis?

The Inflammatory Meat Molecule Neu5Gc

Clint Paddison at TEDxBondUniversity - wystąpienie osoby, która za pomocą diety roślinnej pozbyła się objawów choroby

Rheumatoid Arthritis Diet Presention | Clint Paddison Keynote ICNM

Rheumatoid Arthritis Diet - Natural treatment for RA

# data[].attributes.attachment_link.title
Dieta, która leczy reumatoidalne zapalenie stawów i inne choroby autoimmunologiczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Reumatoidalne zapalenie stawów to typowo współczesne zjawisko. Wielu badaczy jest zdania, że choroba ta nie występowała nigdzie na świecie przed rokiem 1800. W Afryce do 1957 roku nie odnotowano ani jednego jej przypadku. A w wiejskich regionach Chin i Indii, gdzie podstawą diety są rośliny skrobiowe oraz warzywa i owoce, ludzi nie dotykała ta przypadłość wcale lub bardzo rzadko.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jacek Sasin zapewnia: PiS nie planuje wcześniejszych wyborów

# data[].attributes.body
Powiązania psychiki z chorobą RZS

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie od dzisiaj wiadomo, że psychika może mieć zbawienny, jak i niekorzystny wpływ na nasze zdrowie. Obszarem tym zajmuje się psychosomatyka, która bada zależności naszych stanów psychicznych i naszego cielesnego dobrostanu. Jednak jak się okazuje, patomechanizm nie zakłada jedynie wpływu ogólnego stresu na obniżenie wydajności układu immunologicznego. Podstawą różnych naszych dolegliwości fizycznych są konflikty, które w sposób symboliczny odbijają się na naszym zdrowiu. Co więcej, totalna biologia zakłada ich dziedziczność i pomimo, że nigdy nie zaistniało w naszym życiu żadne traumatyczne zdarzenie, chorujemy z powodu nierozwiązanych konfliktów naszych rodziców i dziadków. Proces leczenia odbywa się w ten sposób, że musimy uświadomić sobie nieświadomy konflikt, który stanowi sedno naszej choroby. Odbywa się to zazwyczaj przy pomocy terapeuty, gdyż wydobywanie wypartych treści zawsze spotyka się z naszym oporem.

Reumatoidalne zapalenie stawów jest dość ciężkim do wyleczenia przypadkiem ujmując perspektywę totalnej biologii. Problem stanowi błędne koło, którego nie wytłumaczę nie mówiąc wcześniej o fazach zdrowienia i samego sporu. Poczynając od nagłego, gwałtownego zdarzenia, które jest powodem zaistnienia sporu psychicznego, czeka nas droga przez trzy fazy rozwiązywania go. Same objawy chorobowe mają miejsce w fazie zdrowienia. Jest to czas, gdy uświadomiliśmy sobie jaka sprawa leżała nam na sercu i przyznaliśmy się przed sobą, że mamy problem, z którym nie dawaliśmy sobie sami rady. Następnie symptomy choroby mogą się nawracać, co ma miejsce w kryzysie epileptycznym. Jest to jednak, tylko chwilowy nawrót, który świadczy o tym, że przechodzimy do kolejnych etapów radzenia sobie z problemem. Kolejna jest faza zdrowienia B, gdzie dochodzi do regeneracji naszego systemu psychicznego. Choroby stawów są powiązane z konfliktem dotyczącym naszego poczucia własnej wartości i bezsilności wobec swojego rozwoju. Ważne jest funkcja dotkniętego miejsca, co powinniśmy także rozważyć. Tutaj pojawia się wyżej wspomniana przeze mnie trudność. W momencie pierwszej fazy, gdzie dokucza nam ból stawów, świadczy o rozwiązanym przez nas konflikcie poczucia niższości. W chwili jednak, gdy pojawia się reumatoidalne zapalenie stawów, które nas ogranicza w aspekcie fizycznym rodzi kolejny konflikt związany z poczuciem wartości lub sprawia, że powracamy do poprzedniego. Jako że jest to choroba autoimmunologiczna, organizm uszkadza własne komórki, chce się pozbyć tkanki, która jest według niego ograniczająca i powoduje poczucie bezsilności. Jeżeli ten problem cię dotyczy warto, abyś przemyślał kilka kwestii:

- Czemu chcę być tak perfekcyjny we wszystkim co robię?

- Czy mam poczucie bycia w tyle?

- Dlaczego nie chce dopuścić do tego, aby ktoś odkrył to co naprawdę czuję?

- Czy są jakieś emocje, których nie chce do siebie dopuścić?

- Czy potrafię sobie wybaczyć moje niedoskonałości?

- Czy doceniam to, co robię?

- Czy mam satysfakcję z rzeczy, które robię na co dzień?

Każdy z nas ma wady i zalety, słabe strony i talenty. Niezależnie od tego, jakbyśmy się starali nie będziemy doskonali w każdej dziedzinie. Na świecie jest wiele rzeczy, wiele zawodów, dla których jesteśmy stworzeni, jednak nigdy ich nawet nie spróbujemy przez dławiącą nas ambicję lub strach. Nie ma chyba na świecie osoby, która by choć przez chwile w siebie nie zwątpiła. Trzeba jednak pamiętać, że nasza wola jest najważniejsza, kiedy chcemy dokonywać cudów, ale także codziennych rzeczy, które sprawiają nam satysfakcje i przyjemność.

Serwis www.nieuleczalni.pl zawiera bazę metod leczenia stworzoną na kształt „Wikipedii", ponieważ chcemy aby metody były dodawane (a większość także i edytowana) przez wszystkie osoby interesujące się zdrowiem.
Dlatego też Nieuleczalni.pl jest przestrzenią dla zwykłych osób korzystających z różnych metod leczenia, ale także dla specjalistów, lekarzy i terapeutów.
W serwisie możesz przeczytać

osobiste historie użytkowników odnoszące się do ich reakcji i opinii na temat danego leczenia

opracowania łącznie z naukowymi wynikami badań pod którymi podpisują się najlepsi specjaliści z całego świata.

Poszukując konkretnych zagadnień skorzystaj z wyszukiwarki na stronie głównej, pomoże ona odnaleźć wszelkie treści o poszukiwanej przez Ciebie tematyce.
Jeżeli masz ochotę dodać swoją osobistą historię lub metodę leczenia jakiejś choroby, skorzystaj z przycisku „dodaj" który znajduje się także na stronie głównej serwisu.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie od dzisiaj wiadomo, że psychika może mieć zbawienny, jak i niekorzystny wpływ na nasze zdrowie. Obszarem tym zajmuje się psychosomatyka, która bada zależności naszych stanów psychicznych i naszego cielesnego dobrostanu. Jednak jak się okazuje, patomechanizm nie zakłada jedynie wpływu ogólnego stresu na obniżenie wydajności układu immunologicznego.

# data[].attributes.headline
Raport: łączenie choroby reumatycznej z pracą zawodową jest trudne

# data[].attributes.subject
Raport: łączenie choroby reumatycznej z pracą zawodową jest trudne

# data[].attributes.attachment_link.title
Raport: łączenie choroby reumatycznej z pracą zawodową jest trudne - Serwis Reumatologia

# data[].attributes.attachment_link.description
W pełnym wymiarze godzin jest aktywnych zawodowo 55 proc. osób cierpiących na choroby reumatyczne - wynika z raportu „Aktywność społeczno-zawodowa osób z chorobami reumatologicznymi".

# data[].attributes.attachment_link.description
W reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS) jednym z głównych problemów jest deformacja ręki, która występuje u prawie 90% chorych. Konsekwencją stanu zapalnego jest ból oraz poranna sztywność rąk.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
RZS należy do uogólnionych chorób tkanki łącznej

Inne nazwy tej choroby to:

- gościec przewlekle postepujący,

- polyarthritis reumatoidea,

Jest to choroba zapalna, nieropna, uogólniona tkanki łacznej całego ustroju. Stawy obejmuje

najczęściej symetrycznie. Na pierwszy plan wysuwają się zmiany stawowe i zaniki

mięśniowe, ale później zmiany są widoczne w całym organizmie.

* z okresami remisji.

Zmiany chorobowe wystepują w wielu narządach. Podkreśla się predyspozycje genetyczne i

predyspozycje płci żeńskiej do zachorowania na te chorobę.

Etiologia RZS jest nieznana.

Rozważano możliwosc udziału wirusów różyczki, cytomegali i mykoplazmy. 20 lat temu

zwrócono szczególna uwagę na zakażenie wirusem Epsteina - Barr (EBV), okazało się

bowiem, e 80% chorych na RZS wykazuje obecność przeciwciał na EBV.

Artykuł lekarza rodzinnego Marcina Pustkowskiego

Reumatoidalne zapalenie stawów występuje około 4 razy częściej u kobiet niż u mężczyzn, a dotyczy około 1-2% całej populacji.

Co to jest właściwie reumatyzm? Czy reumatyzm to choroba?

Reumatoidalne zapalenie stawów, zwane niegdyś gośćcem przewlekle postępującym, jest przewlekłą chorobą całego organizmu, z okresami zaostrzeń i remisji (ustąpienia ostrych objawów). W wielu przypadkach choroba ta prowadzi do inwalidztwa, a niekiedy nawet do zgonu.
Przyczyny, czyli samobójczy atak
Reumatoidalne zapalenie stawów (rzs) należy do grupy chorób zwanych autoimmunologicznymi. W schorzeniu tym organizm zwraca się przeciwko samemu sobie. Obiektem "ataku" układu immunologicznego jest on sam, a dokładniej fragment przeciwciała zwany Fc. Nie znamy, niestety, przyczyn takiego stanu. Na pewno wiąże się on z uwarunkowaniami genetycznymi i, być może, z zakażeniem wirusami bądź innymi drobnoustrojami. Czynnikiem bezpośrednio wyzwalającym objawy jest czasem przebyty poród, znaczny wysiłek fizyczny, silny i długotrwały stres, uraz czy zakażenie.

Z takim "samobójczym atakiem" łączy się zawsze odczyn zapalny, który doprowadza do pogrubienia błony maziowej stawów i zniszczenia chrząstki. Zapaleniu ulegają również małe naczynia w całym organizmie. Jest to przyczyna objawów pozastawowych.

Po pierwsze - stawy...
Jak w wielu chorobach przewlekłych, w rzs występuje uczucie rozbicia, skłonność do pocenia, stany podgorączkowe; symptomy te nazywamy ogólnymi albo nieswoistymi.

Jednak najbardziej charakterystyczne dla tej choroby są objawy związane ze stawami. Typowa jest ich lokalizacja w małych stawach dłoni. Zmiany są najczęściej symetryczne. Występuje obrzęk, ból, sztywność, zwłaszcza w godzinach porannych. W zaawansowanych stadiach rzs palce ustawiają się w jednym kierunku (w stronę kości łokciowej). Nazywamy to odchyleniem łokciowym. Charakterystyczne są też zaniki mięśni. Ostatecznie dłoń staje się niesprawna, a drobne stawy usztywnione.

W 20% przypadków pod skórą, szczególnie na łokciach i kolanach oraz w innych miejscach narażonych na ucisk, pojawiają się guzki reumatoidalne. Ze stawami są związane także torbiele Bakera spotykane w dole podkolanowym. Przyczyną powiększenia obwodu kolana jest wtedy przepuklina torebki stawowej.

Inne objawy
W rzs spotyka się również (rzadko) objawy narządowe. Możemy obserwować zapalenie osierdzia, a nawet zmiany w EKG naśladujące zawał serca. Dość często dochodzi też do zapalenia opłucnej. Charakterystyczne mogą być również objawy ze strony oczu - zapalenie spojówek i rogówki, zapalenie twardówki czy nadtwardówki. Zapalenie małych naczyń prowadzi do sinicy, rumienia dłoni, a czasami do martwicy palców.

Powikłaniem rzs bywa skrobiawica polegająca na odkładaniu się patologicznego, powstającego w przewlekłych procesach zapalnych białka w różnych narządach - m.in. w nerkach. Może wtedy dojść do niewydolności nerek i (na szczęście rzadko) do zgonu.

Tabletki...
Farmakologiczne leczenie rzs rozpoczyna się od niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Do tej grupy leków należy m.in.: kwas acetylosalicylowy, indometacyna, diklofenak czy ibuprofen. Jednak ich stosowanie wiąże się z występowaniem wielu działań niepożądanych. Mogą to być zaburzenia żołądkowo-jelitowe, odczyny alergiczne, zaburzenia pracy szpiku (i w rezultacie np. niedokrwistość), zaburzenia pracy układu nerwowego (bóle i zawroty głowy). Niekiedy (na szczęście rzadko) NLPZ wywołują krwawienia z przewodu pokarmowego oraz wrzody żołądka i dwunastnicy.

Drugą grupę stanowią leki modyfikujące proces zapalny, skuteczne w 50-70%. Wydawać by się mogło, że terapię należałoby zacząć od nich. Jednak ich stosowanie wiąże się z jeszcze większą liczbą objawów niepożądanych niż przy NLPZ. Poza tym do pełnego uwidocznienia ich działania potrzeba przynajmniej dwóch miesięcy. Dlatego leczenie rozpoczyna się zwykle od działających prawie natychmiast NLPZ.

Jednym z leków modyfikujących proces zapalny jest sulfasalazyna stosowana na przykład we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Jej działanie, w przeciwieństwie do innych leków, rozpoczyna się stosunkowo szybko. Działania niepożądane to głównie objawy alergiczne oraz nudności, wymioty, bóle głowy i zaburzenia czynności wątroby.

Innym lekiem jest chlorochina. Spotykamy ją głównie w terapii zimnicy (malarii). Jej zastosowanie w leczeniu rzs jest ograniczone przede wszystkim do przypadków o lekkim przebiegu. Niestety i ona powoduje działania niepożądane, zwłaszcza dolegliwości żołądkowo-jelitowe, odczyny alergiczne, a przy długotrwałym stosowaniu - uszkodzenie wzroku (rogówki, siatkówki). Dlatego bardzo ważna jest coroczna kontrola okulistyczna.

Chyba najbardziej znanym środkiem w leczeniu rzs są sole złota. Cały czas zajmują silną pozycję w terapii rzs ze względu na dosyć dużą skuteczność. Dają jednak objawy uboczne: uszkodzenie wątroby, szpiku i nerek, zapalenie skóry i jamy ustnej. Konieczne są okresowe badania krwi i moczu. Przy stosowaniu leków doustnych objawów jest mniej (głównie ze strony układu pokarmowego, np. biegunka).

Podobną do soli złota skuteczność ma też D-penicylamina. Niestety objawy niepożądane (dotyczące skóry, błon śluzowych, szpiku kostnego, nerek, przewodu pokarmowego) występują częściej. Zawsze ważna jest okresowa kontrola moczu i krwi.

Inną dużą grupą leków stosowanych w rzs są leki immunosupresyjne, hamujące wytwarzanie szkodliwych przeciwciał. Niestety, dochodzi tutaj do zaburzenia dzielenia się innych niż limfocyty komórek. Dotyczy to błony śluzowej przewodu pokarmowego, jamy ustnej, włosów. Wskazaniem do ich zalecenia są ciężkie postaci rzs.

...ale nie tylko
Oprócz leków w rzs niezmiernie ważne jest stosowanie fizykoterapii. Wykorzystuje się zimno, ciepło, kąpiele i masaże wodne oraz elektroterapie, masaże i ćwiczenia ruchowe.

Czasami są niezbędne metody zabiegowe: usunięcie ziarniny z błony maziowej stawów oraz zabiegi rekonstrukcyjne i protetyczne. Innym sposobem na usunięcie przerosłej błony maziowej jest wstrzyknięcie do stawów substancji radioaktywnych.

Objawy choroby

poranna sztywność stawów,

obrzęk (zapalenie) stawu obejmujący co najmniej 3 lub więcej stawów,

lokalizacja zmian w nadgarstkach, śródręczu lub w palcach,

symetryczność zmian,

typowe zmiany radiologiczne,

guzki reumatoidalne,

obecność czynnika reumatoidalnego.

Jeśli chory spełnia co najmniej 4 z tych kryteriów, to lekarz rozpoznaje reumatoidalne zapalenie stawów.

Jakie badania?
W rozpoznaniu choroby pomocne bywają również badania laboratoryjne. Należy do nich między innymi określanie czynnika reumatoidalnego, który wykrywa się w 70-80%. Jest to przeciwciało skierowane przeciwko innym przeciwciałom. Jednym z najbardziej popularnych badań stwierdzających obecność tego czynnika jest odczyn lateksowy (popularnie "lateks").

W badaniach obserwuje się zmiany charakterystyczne dla przewlekłego stanu zapalnego: wzrost OB, zmniejszenie stężenia żelaza w surowicy, niedokrwistość.

Ważne jest również badanie radiologiczne - najczęściej są to zdjęcia dłoni. Stwierdza się wtedy m.in. osteoporozę, zwężenia szpary stawowej, nadżerki.

Zdjęcia nie powinny być wykonywane częściej niż co 1-2 lata

# data[].attributes.attachment_link.description
RZS należy do uogólnionych chorób tkanki łącznej Inne nazwy tej choroby to: - gościec przewlekle postepujący, - polyarthritis reumatoidea, Jest to choroba zapalna, nieropna, uogólniona tkanki łacznej całego ustroju. Stawy obejmuje najczęściej symetrycznie. Na pierwszy plan wysuwają się zmiany stawowe i zaniki mięśniowe, ale później zmiany są widoczne w całym organizmie.

# data[].attributes.headline
Produkty żywnościowe pomocne w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów

# data[].attributes.subject
Produkty żywnościowe pomocne w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS; rheumatoid arthritis - RA) jest przewlekłą chorobą zapalną, która atakuje stawy i inne narządy. Charakterystyczne objawy to ból, sztywność i obrzęk stawów rąk oraz stóp. Niepodjęcie leczenia może prowadzić do zniszczenia stawów, a w konsekwencji do trwałego inwalidztwa. Należy podkreślić, że u osób z RZS ryzyko wystąpienia zawału, niewydolności serca, udaru mózgu czy nagłego zgonu sercowego jest 2-3-krotnie większe niż w populacji osób zdrowych. Wynika to głównie z przyspieszenia rozwoju miażdżycy na skutek aktywacji procesów zapalnych.

Choć nie ma konkretnej diety, która leczyłaby RZS, to liczne badania dostarczają coraz więcej informacji na temat wpływu poszczególnych składników żywieniowych na ryzyko zachorowania i aktywność choroby. Niektóre produkty mogą być pomocne w wyciszaniu stanu zapalnego, a większość z nich jest charakterystyczna dla diety śródziemnomorskiej. W przypadku tej choroby szczególną rolę przypisuje się spożyciu ryb, warzyw i owoców, oliwy z oliwek oraz orzechów i nasion.

Ryby w diecie chorych na RZS

Ryby, a zwłaszcza tłuste ryby morskie, obfitują w kwasy omega-3. Kwasy te wykazują działanie przeciwzapalne, zmniejszając stężenie parametrów zapalnych, takich jak CRP czy interleukina-6. W związku z tym zaleca się spożywanie ryb przynajmniej 2 razy w tygodniu w ilości około 80-120 g. Najlepsze będą: łosoś, tuńczyk, sardynki i makrela.

Warzywa i owoce w diecie pacjentów z RZS

Warzywa i owoce to źródło cennych antyoksydantów, które wspierają układ immunologiczny i przeciwdziałają niekorzystnemu działaniu wolnych rodników. W jadłospisie powinno się więc znaleźć 500-700 g warzyw oraz 300-500 g owoców.

Najbardziej wartościowe owoce to borówki, jeżyny, wiśnie, porzeczki, truskawki i maliny, a z warzyw szpinak, kapusta, brokuły, jarmuż i marchewka.

W kontekście spożycia warzyw pojawia się jeden problem - czy warzywa psiankowate rzeczywiście zaostrzają objawy RZS? Do warzyw takich zalicza się pomidory, paprykę, bakłażana i ziemniaki. Mimo że stanowią one podstawę diety śródziemnomorskiej, uważa się, że mogą powodować nasilenie objawów RZS. Nie należy ich jednak całkowicie eliminować, gdyż nie ma wystarczających dowodów naukowych na potwierdzenie tej teorii. Pewnym rozwiązaniem może być wyeliminowanie ich na około 2 tygodnie i sprawdzenie, czy rzeczywiście dochodzi do złagodzenia objawów RZS. Jeśli tak, warzywa te należy zastąpić innymi.

Oliwa z oliwek

Poza jednonienasyconymi kwasami tłuszczowymi (MUFA) oliwa z oliwek zawiera składnik zwany oleocanthal. Jest to związek, który powoduje lekkie pieczenie gardła po spożyciu oliwy. Badania opublikowane w 2015 roku w „Journal of Nutritional Biochemistry" i „European Journal of Nutrition" wykazały korzystne działanie oleocanthalu w leczeniu RZS. Naukowcy odkryli, że związek ten miał znaczący wpływ nie tylko na przewlekły, ale także na ostry proces zapalny. Wcześniejsze badania wykazały właściwości przeciwbólowe tego związku polegające na zahamowaniu powstawania prozapalnych enzymów COX-1 i COX-2 według tego samego mechanizmu, w jakim niesteroidowe leki przeciwzapalne zwalczają ból. Korzystne właściwości zauważyć można zwłaszcza przy regularnym, codziennym spożyciu 2-3 łyżek oliwy z oliwek. Najwięcej cennych składników znajduje się w oliwie z oliwek z pierwszego tłoczenia.

Orzechy i nasiona

Są źródłem jednonienasyconych kwasów tłuszczowych (MUFA), które podobnie jak kwasy omega-3 wykazują działanie przeciwzapalne. Stanowią także bardzo dobre źródło białka i błonnika pokarmowego. Garść migdałów, orzechów włoskich, laskowych, pestek dyni czy nasion słonecznika będzie dobrą przekąską w ramach II śniadania lub podwieczorku.

Rośliny strączkowe

Fasola, soczewica, ciecierzyca i soja do dobre źródło białka. W produktach tych znajduje się także wiele cennych składników o właściwościach antyoksydacyjnych i przeciwzapalnych. Ponadto są one dobrym źródłem kwasu foliowego, magnezu, potasu, żelaza i cynku.

Błonnik pokarmowy

Błonnik pokarmowy zmniejsza stężenie CRP - parametru, który świadczy o stanie zapalnym. Jasne pieczywo należy zastąpić pieczywem pełnoziarnistym. Zamiast tradycyjnych kanapek w ramach śniadania można zjeść płatki owsiane z orzechami i suszonymi owocami. Zaleca się ograniczenie spożycia ziemniaków - w ich miejsce należy wprowadzić grube kasze: gryczaną, jęczmienną, pęczak. Makaron pełnoziarnisty oraz brązowy ryż to kolejne propozycje, które ułatwią wzbogacenie diety w błonnik pokarmowy.

Produkty przetworzone

Produkty przetworzone, takie jak wyroby cukiernicze, chipsy, paluszki i inne przekąski, są źródłem kwasów tłuszczowych trans, które nasilają stan zapalny w organizmie. Należy kupować produkty pozbawione konserwantów, sztucznych barwników i aromatów.

Produkty bogate w żelazo, wapń i witaminę D w diecie osoby chorującej na RZS

U osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów często obserwuje się niedokrwistość (anemię). Może ona być skutkiem ubocznym stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych, których zażywanie przez dłuższy czas może prowadzić do krwawienia z przewodu pokarmowego i powstawania wrzodów żołądka. Produkty obfitujące w żelazo to czerwone mięso, nasiona roślin strączkowych oraz warzywa o zielonych liściach. Żelazo, zwłaszcza żelazo niehemowe, pochodzące z produktów roślinnych i jaj, jest lepiej przyswajalne w obecności witaminy C. Należy więc regularnie spożywać warzywa i owoce. Wchłanianie żelaza utrudnia także czarna herbata, dlatego nie należy jej pić podczas posiłków.

Wapń to kolejny składnik niezbędny w diecie osoby chorującej na reumatoidalne zapalenie stawów. Jego niedobór może sprzyjać osteoporozie, a w przypadku długotrwałego leczenia steroidami (wykorzystywanymi w leczeniu RZS) ryzyko jej rozwoju jest jeszcze większe. Dobrymi źródłami wapnia są mleko i jego przetwory, takie jak jogurt, kefir, maślanka i sery, ale także warzywa o zielonych liściach, napoje sojowe wzbogacane w wapń, migdały oraz ryby, zwłaszcza te, które je się wraz z ościami, np. sardynki.

Do prawidłowego wchłaniania oraz wykorzystania wapnia niezbędna jest odpowiednia ilość witaminy D. Poza najlepiej poznanym oddziaływaniem na gospodarkę mineralną witamina D może wykazywać także działanie immunomodulujące, a co za tym idzie mieć związek z aktywnością i przebiegiem RZS. Ponadto u chorych na RZS wykazano małe stężenie witaminy D w surowicy w porównaniu z osobami zdrowymi. Wykazano także, że zwiększona podaż witaminy D z dietą jest związana z mniejszą zapadalnością na RZS. Należy podkreślić, że witamina D występuje w niewielu produktach żywnościowych.

Względnie dobrym źródłem są ryby, takie jak śledź, łosoś i makrela. Najwięcej witaminy D powstaje jednak w skórze na skutek działania promieni UV. Warto więc spacerować około 20 minut dziennie. Należy jednak podkreślić, że w Polsce przez większość miesięcy w roku nasłonecznienie jest niedostateczne, dlatego przypadku stwierdzenia niedoborów należy rozważyć wprowadzenie suplementacji.

Produkty końcowej glikacji a nasilenie stanu zapalnego

Naukowcy z Mount Sinai School of Medicine w Nowym Jorku odkryli, że smażenie, pieczenie lub grillowanie niektórych pokarmów w wysokich temperaturach może sprzyjać powstawaniu związków zwanych końcowymi produktami glikacji ( advanced glycation end-products - AGE).

Związki takie powstają także w naszym organizmie fizjologicznie, jako wynik różnego rodzaju przemian metabolicznych. AGE są również obecne w surowych produktach pochodzenia zwierzęcego, a obróbka kulinarna (zwłaszcza w wysokich temperaturach) sprzyja tworzeniu się nowych AGE.

Badania wskazują, że ograniczenie ilości AGE w diecie przyspiesza gojenie się ran, zwiększa wrażliwość tkanek na działanie insuliny i zapobiega rozwojowi cukrzycy oraz zaburzeniom czynności nerek. Mimo że AGE nie zawsze są niekorzystne dla zdrowia, to jednak duże stężenie tych związków w tkankach i krwi może wywoływać odpowiedź zapalną. Związek AGE z RZS nie został wystarczająco udokumentowany, przypuszcza się jednak, że mogą one mieć wpływ na wystąpienie i przebieg tej choroby.

Nie oznacza to jednak, że trzeba całkowicie rezygnować z obróbki kulinarnej mięs. Wystarczy wprowadzić kilka zmian:

2 razy w tygodniu należy zrezygnować z mięsa; dobrą alternatywą może być obiad na bazie kaszy jaglanej, warzyw oraz orzechów lub nasion roślin strączkowych,

należy obniżyć temperaturę obróbki termicznej mięsa i ryb - ryby i owoce morza można przygotować na parze, mięso najlepiej dusić podlane niewielką ilością wody, zamiast piec w piekarniku w wysokiej temperaturze,

należy wyeliminować z diety produkty wysoko przetworzone, które w celu przedłużenia czasu przechowywania zostały poddane działaniu wysokiej temperatury,

do każdego posiłku należy dołączyć warzywa i owoce, które same w sobie zawierają mało AGE, a ponadto dzięki zawartości przeciwutleniaczy mogą ograniczać niektóre szkody spowodowane działaniem AGE.

Alternatywne sposoby żywienia a RZS

Poza powyższymi zaleceniami istnieją także doniesienia naukowe o modyfikacjach sposobu żywienia, które mogą wywierać korzystny wpływ w kontekście leczenia RZS. Dotyczy to zwłaszcza diet: wegetariańskiej, wegańskiej i bezglutenowej. Obecnie brakuje jednak dowodów na skuteczność którejkolwiek z tych diet, a powyższa problematyka wymaga poszerzenia dotychczasowych badań.

Trzeba jednak pamiętać, że jeśli chce się zrezygnować z glutenu bądź zastosować dietę wegetariańską, należy szczególnie zadbać o zbilansowanie posiłków. Jest to możliwe, ale może wymagać pomocy osoby doświadczonej w komponowaniu tego typu diet.

Zalecenia przygotowano na podstawie informacji podanych na stronie: Arthritis Foundation Arthritis Research UK Elkan A.-Ch., Sjöberg B., Kolsrud B. i wsp.: Gluten-free vegan diet induces decreased LDL and oxidized LDL levels and raised atheroprotective natural antibodies against phosphorylcholine in patients with rheumatoid arthritis: a randomized study. Arthritis Research & Therapy 2008, 10: R34
Merlino L.A., Curtis J., Mikuls T.R. i wsp.: Vitamin D intake is inversely associated with rheumatoid arthritis: results from the Iowa Women's Health Study. Arthritis Rheum. 2004; 50: 72-77
Smedslund G., Byfuglien M.G., Olsen S.U. i wsp.: Effectiveness and safety of dietary interventions for rheumatoid arthritis: a systematic review of randomized controlled trials. J. Am. Diet. Assoc. 2010; 110 (5): 727-735

# data[].attributes.attachment_link.title
Produkty żywnościowe pomocne w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów

# data[].attributes.attachment_link.description
Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS; rheumatoid arthritis - RA) jest przewlekłą chorobą zapalną, która atakuje stawy i inne narządy. Charakterystyczne objawy to ból, sztywność i obrzęk stawów rąk oraz stóp. Niepodjęcie leczenia może prowadzić do zniszczenia stawów, a w konsekwencji do trwałego inwalidztwa.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zioła o działaniu przeciwzapalnym są bardzo poszukiwane, bowiem to najczęściej od zapalenia rozwija się choroba, warto jest pokonać zapalenie już na samym początku, bądź zapobiec zapaleniom w drodze profilaktyki. Wiele mieszanek ziół dostępnych w sklepach zielarskich uwzględnia przeciwzapalne działanie ochronne. Poza gotowymi preparatami do parzenia i picia naparów warto wiedzieć, jakie zioła możemy oprawiać w doniczce, ogródku, na parapecie i spożywać dla zdrowia.

Chroniczne stany zapalne

Wiele osób ma skłonność do stanów zapalnych. Czasem dotyczą one wciąż tego samego układu powtarzając się systematycznie i często, czasem stan zapalny „wędruje", wyleczony w obrębie jamy ustnej pojawia się w żołądku, nerkach, czy dotyczą stawów. Takie sytuacje budzą niepokój, ale i skłaniają do szukania rozwiązań i pomocy w leczeniu nie tylko objawów zapalenia, bólu, ale i przyczyn występowania. Przewlekłe zapalenie prowadzi często do rozwoju poważnej choroby, nieleczone przyczynia się do spadku odporności i w przyszłości ryzykiem zachorowania na takie choroby jak Alzheimera, Chrona, astmę oskrzelową czy RZS. By zapobiec zapaleniom i chorobom warto jest postawić na naturalne leki oraz zdrowe żywienie zawierające w sobie zioła o działaniu ochronnym i leczniczym.

Zioła o działaniu przeciwzapalnym

Kurkuma - zawiera kurkuminę doskonale eliminująca wolne rodniki. Od wieków jest stosowana jako lek na zapalenia oraz przyprawa. Jako iz nie powoduje skutków ubocznych może być stosowana bez ograniczeń. Skuteczność kurkumy obserwuje się przy regularnym spożyciu.

Kolendra - popularne zioło przyprawowe, doskonały dodatek do potraw, sałatek i dań mięsnych. Przede wszystkim zioło to poprawia trawienie, ale też wykazuje intensywne działanie przeciwzapalne. Znana w medycynie indyjskiej, stosowana na zapalenia jak tez do oczyszczania ciała z metali ciężkich. Właściwości te zawdzięcza wysokiemu stężeniu chlorofilu, który sprzyja ponadto regulacji gospodarki hormonalnej.

Pietruszka - pospolite warzywo w polskiej kuchni może działać przeciwzapalnie. Zawiera witaminę C, która działa przeciwzapalnie, pomaga na reumatoidalne zapalenie stawów. Jest obfitym źródłem eugenolu oraz olejków eterycznych pomagających w leczeniu zapalenia stawów i nie tylko. Warto zwrócić uwagę, iż chodzi o nać pietruszki, która zawiera chlorofil i flawonoidy.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Imbir - poza obszernym katalogiem właściwości leczniczych imbir to przyprawa o działaniu przeciwzapalnym. Zawiera on gingerole, które hamują wydzielanie się tlenków azotu i zapewniają ochronę przez zapaleniami. Skuteczność imbiru potwierdzają badania odnoszące się do leczenia stanu zapalnego stawów.

Bazylia - zawiera eugenol, który doskonale uśmierza ból, a jej działanie porównywalne jest z ibuprofenem. Pomaga na artretyzm i zapalenie jelit.

Wiele ziół - jedno wspólne działanie

Oregano - zawiera w swym składzie beta-kariofilen, który wstrzymuje rozwój stanu zapalnego. Spożywanie oregano jest pomocne w terapii osteoporozy, miażdżycy itp. Poza leczeniem zapalenia działa też kojąco na stłuczenia i zwichnięcia.

Cynamon - odpowiada on za stymulację wydzielania tristraproliny i wspiera walkę z zapaleniem. Jest doskonała parą dla imbiru.

Mięta - zioło o zbawiennym wpływie na układ trawienny. Łatwe w uprawie, aromatyczne. Działanie przeciwzapalne mięty można porównać do skuteczności aspiryny. Okłady miętowe lecza obrzęki, siniaki itd.

Rozmaryn- zioło uśmierzające ból, zawierające w sobie karanzol, składnik blokujący powstawanie stanów zapalnych. Rozmaryn hamuje również wydzielanie się azotu, które jest przyczyną wielu zapaleń.

Kozieradka - przyprawa mało znana w Polsce, za to popularna w kuchni wschodniej, zawierająca mnóstwo antyoksydantów. Działa przeciwzapalnie, obniża pozom cukru we krwi, łagodzi ból.

Koper - roślina obfitująca w wapń, dzięki czemu wspiera nasze stawy i kości, blokuje wydzielanie cytokin i neutralizuje rakotwórcze czynniki pochodzące z przyjmowanych pokarmów.

Szałwia lekarska - zioło zawiera kwas rozmarynowy, który pokonuje nawet najbardziej oporne zapalenia. To doskonała przyprawa wspomagająca leczenie astmy, miażdżycy jak i artretyzmu.

Rokietta siewna - rukola to popularna roślina zielna, która poza swym smakiem obfituje w izotiocyjaniny blokujące rozwój stanu zapalnego.

Ziele angielskie - zawiera eugenol, substancję hamującą rozwój zapalenia i ochronną.

Goździki - przyprawa wstrzymująca wydzielanie się enzymu 5-lipoksygenazy, który wywołuje uczucie bólu przy rozwoju zapalenia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zioła o działaniu przeciwzapalnym, dobrze je poznać i mieć pod ręką

# data[].attributes.attachment_link.description
5Facebook 0Google+ 0Twitter 6Pinterest11udostępnieńZioła o działaniu przeciwzapalnym są bardzo poszukiwane, bowiem to najczęściej od zapalenia rozwija się choroba, warto jest pokonać zapalenie już na samym początku, bądź zapobiec zapaleniom w drodze profilaktyki. Wiele mieszanek ziół dostępnych w sklepach zielarskich uwzględnia przeciwzapalne działanie ochronne. Poza gotowymi preparatami do parzenia i picia naparów warto wiedzieć, jakie zioła ...

# data[].attributes.headline
Reumatyzm – Jak za pomocą ziół wyeliminować ból i złagodzić postęp choroby?

# data[].attributes.subject
Reumatyzm – Jak za pomocą ziół wyeliminować ból i złagodzić postęp choroby?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pod pojęciem reumatyzmu kryje się ponad 100 jednostek chorobowych, które swoim działaniem obejmują układ ruchu, stawy oraz narządy wewnętrzne chorego. Reumatyzm powoduje zarówno starzenie się tkanek organizmu, jak i wynika on z przyczyn niezwiązanych bezpośrednio z wiekiem. Choroby reumatyczne mają kilka cech wspólnych: charakteryzują się bolesnym przebiegiem, wysokimi kosztami leczenia oraz niezbyt dobrymi rokowaniami. Warto bowiem wiedzieć, że nie istnieje skuteczne lekarstwo na reumatyzm.

Mimo tego, istnieją jednak skuteczne środki pozwalające na znaczące opóźnienie postępu choroby, złagodzenie jej przebiegu oraz dłuższe zachowanie sprawności. Są to m. in. zioła na reumatyzm, czyli naturalne produkty, które pozwalają chorym dłużej cieszyć się dobrym zdrowiem i samopoczuciem. Jakie zioła pomagają w walce z reumatyzmem? Ich wykaz znajdziesz w tym artykule.

Zanim przejdziemy do omówienia skutecznych metod leczenia objawów reumatyzmu, warto powiedzieć, skąd właściwie bierze się ta choroba. Reumatyzm to bowiem schorzenie występujące powszechnie w naszym społeczeństwie i z roku na rok dotykające coraz więcej osób. W Polsce choruje na nią ok. 5 mln osób, a według statystyk, najbardziej narażone na jego wystąpienie są kobiety, które stanowią aż 70% wszystkich chorych.

Przyczyny reumatyzmu nie są do końca poznane. Według lekarzy, na rozwój chorób reumatycznych wpływ mogą mieć zarówno warunki środowiskowe (w tym niedobory witamin, zła dieta i słaba aktywność fizyczna), jak i predyspozycje genetyczne. Jeśli więc nasi rodzice lub dziadkowie chorowali na reumatyzm, istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia tej choroby także u nas i u naszych dzieci.

Warto więc wiedzieć, co bezpośrednio przyczynia się do rozwoju reumatyzmu oraz starać się eliminować czynniki ryzyka już od najmłodszych lat. Ma to szczególne znaczenie także, jeśli chcemy uchronić nasze dzieci przed zachorowaniem na reumatyzm w wieku dorosłym.

Reumatyzm może być spowodowany:

nieleczonymi wadami postawy w wieku dziecięcym;

nieprawidłowym odżywianiem (w tym niedoborami wapnia);

niedoleczeniem niektórych chorób (np. anginy);

słabą aktywnością fizyczną i siedzącym trybem życia;

zbyt dużym wysiłkiem fizycznym, a szczególnie nadmiernym obciążaniem stawów;

przebywaniem w wilgotnym środowisku.

Reumatyzm to najczęściej przewlekłe zapalenie stawów, które objawia się silnym bólem w zgięciu kolan, łokciach, w nadgarstkach i kostkach stóp. Ból rozpoczyna się zazwyczaj łagodnie, ale nasila się wraz z postępem choroby. W efekcie prowadzi to całkowitego wyłączenia chorego z aktywności fizycznej oraz powoduje konieczność przyjmowania coraz silniejszych leków przeciwbólowych. Leki te nie leczą jednak samej choroby, a jedynie niwelują ból, co sprawia, że chory musi stale zwiększać ich dawkę.

Osoby chorujące na reumatyzm skarżą się także na problemy z zasypaniem, zmęczenie oraz złe samopoczucie psycho-fizyczne. Wszystko to może prowadzić nawet do depresji, która należy do częstych następstw reumatyzmu.

⇒Przeczytaj także: Złocień maruna polecamy dla osób, które chcą skutecznie zwalczyć bóle głowy i migreny! Pomaga również poprawić procesy trawienia oraz przyspieszyć gojenie się ran!

Reumatyzm należy także do chorób szybko postępujących i degeneracyjnych. Prowadzi on bowiem do trwałych zmian w obrębie tkanek stawowych, które z czasem przenoszą się także na organy wewnętrzne, w tym na serce, płuca, układ nerwowy oraz nerki. Wszystko to może prowadzić do trwałego inwalidztwa, a w zaawansowanym stadium nawet do śmierci.

Zmiany degeneracyjne w stawach powstające w wyniku chorób reumatycznych są niestety trwałe i nie mogą zostać cofnięte. Dlatego tak ważna jest profilaktyka reumatyzmu oraz łagodzenie objawów chorobowych, co pozwala na znaczne opóźnienie postępu tej groźnej choroby.

Znane powiedzenie mówi, że jesteśmy tym, co jemy. Jest w tym dużo prawdy zwłaszcza, jeśli chodzi o reumatyzm. Okazuje się bowiem, że wiele produktów spożywczych może nasilać jego objawy. Czego należy się wystrzegać, jeśli zauważyliśmy u siebie pierwsze objawy tej choroby oraz czego nie jeść, jeśli chcemy zmniejszyć ryzyko wystąpienia reumatyzmu?
Produkty, których powinniśmy unikać w diecie antyreumatycznej to:

tłuste mięso (np. wieprzowe);

podroby mięsne;

niektóre warzywa: strączkowe (soja, groch, fasola), ziemniaki, szpinak, zielony groszek;

niektóre przyprawy i dodatki do potraw: ocet, musztarda, pieprz, gałka muszkatołowa;

Zamiast powyższych produktów należy natomiast wzbogacić swoją dietę w warzywa i owoce, oliwę z oliwek oraz zdrowe ryby morskie, bogate w naturalne kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6.

Dobrym przykładem diety antyreumatycznej może być np. dieta śródziemnomorska, która w dużej mierze składa się z warzyw i owoców sezonowych, pełnoziarnistego pieczywa i makaronów. Próżno w niej natomiast szukać mięsa, ziemniaków czy innych tłustych i wysokokalorycznych produktów, które niestety stanowią podstawę polskiej kuchni. Jeśli wiec chcemy wypowiedzieć wojnę reumatyzmowi, w pierwszej kolejności zmieńmy na lepsze swoje nawyki żywieniowe!

Zdiagnozowanie reumatyzmu dla wielu chorych wiąże się z regularnym przyjmowaniem leków. Preparaty apteczne na reumatyzm są jednak bardzo kosztowne, a ich regularne stosowanie może wiązać się z szeregiem skutków ubocznych. Jak bowiem powszechnie wiadomo, lek na jedno pomaga, a na drugie szkodzi. Zupełnie inaczej sprawa wygląda w przypadku ziół i naturalnych przypraw, które możemy bez obaw włączyć do naszej codziennej diety.

Zioła na reumatyzm mają właściwości przeciwzapalne i przeciwbólowe. Ich regularne stosowanie jest więc w stanie spowolnić postęp choroby oraz złagodzić objawy bólowe. Dobrze w tym celu sprawdzają się zioła i przyprawy posiadające właściwości rozgrzewające, gdyż poprawiają one ukrwienie tkanek, dają uczucie ciepła oraz łagodzą dolegliwości bólowe.

Szczególnie polecanymi ziołami na reumatyzm są:

Kolendra - wykazuje właściwości przeciwzapalne, doskonale wspomaga więc leczenie reumatycznego zwyrodnienia stawów. Jest także bogata w wapń, co pozwala uzupełnić niedobory tego pierwiastka w organizmie.

Reumatyzm to poważna i niebezpieczna choroba, której przebieg wiąże się z dużym bólem i stopniowym ograniczeniem naszej sprawności. Niestety, pomimo wysiłków, lekarze nie znaleźli jeszcze skutecznego lekarstwa, które byłoby w stanie całkowicie wyleczyć z tej choroby. Jedyne, co możemy zrobić, to zadbać, by choroba ta nas nie dotknęła, a w razie jej wystąpienia, łagodzić objawy i spowalniać jej postęp. Niezwykle skuteczne w profilaktyce antyreumatycznej są znane i powszechnie dostępne zioła takie, jak czosnek niedźwiedzi, sarsaparilla, papryka ostra, anyż, kolendra i inne. Ich regularne stosowanie, w przeciwieństwie do silnych leków, nie powoduje jednak skutków ubocznych, a mimo to pozwala na skuteczną walkę z reumatyzmem.

Zioła, które mogą Ci pomóc w walce z reumatyzmem są dostępne w naszym sklepie. Kliknij tutaj, aby poznać szczegóły.

Źródła:
www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/kregoslup/reumatyzm-objawy-i-leczenie_38369.html
www.gurbacka.pl/dieta-chorobach-reumatycznych/
www.portal.abczdrowie.pl/ziola-na-reumatyzm
www.medico.seomex.pl/czarnuszka-siewna-niella-sativa-l/
www.krokdozdrowia.com/kolendra-ukryte-wlasciwosci/
www.sekrety-zdrowia.org/lisc-laurowy-wlasciwosci-lecznicze-zastosowanie/
www.sekrety-zdrowia.org/liscie-czarnej-porzeczki-przepisy/
www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/medycyna-niekonwencjonalna/czosnek-niedzwiedzi-wlasciwosci-przepisy-na-dania-z-czosnku-niedzwiedz_34371.html

# data[].attributes.attachment_link.title
Reumatyzm - Jak za pomocą ziół wyeliminować ból i złagodzić postęp choroby?

# data[].attributes.attachment_link.description
Reumatyzm - czym się objawia ta choroba i czy da się ją skutecznie leczyć za pomocą ziół? Pod pojęciem reumatyzmu kryje się ponad 100 jednostek chorobowych, które swoim działaniem obejmują układ ruchu, stawy oraz narządy wewnętrzne chorego. Reumatyzm powoduje zarówno starzenie s...

# data[].attributes.headline
Lecznicze, darmowe, wyklęte. Rośliny, których nikt nie ma odwagi jeść, choć mają cudowne właściwości

# data[].attributes.subject
Lecznicze, darmowe, wyklęte. Rośliny, których nikt nie ma odwagi jeść, choć mają cudowne właściwości

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Dzikie zwierzęta roślinożerne unikają wawrzynka. Zdarzyło się, że w porze jego kwitnienia spadł na Puszczę Białowieską ostatni tej zimy śnieg. Gruba okiść okryła gałązki tak dokładnie, że wawrzynek niczym nie różnił się od innych jednako białych, puchatych krzewów. W pobliżu pasła się sarna. Skubała pędy podrostków grabowych i z rozpędu uchwyciła gałązkę wilczegołyka. W tej samej chwili wypluła ją, a jej pysk przybrał wyraz zdziwionego obrzydzenia. Dopóki słońce nie stopiło nietrwałego puchu, starannie obwąchwiała każdy pęd, zanim odważyła się go zjeść".

W ten sposób Simona Kossak, znana polska biolożka i miłośniczka przyrody, profesor nauk leśniczych, pisała o tym, jak zwierzęta radzą sobie (a czasem nie) z rozpoznawaniem trujących roślin. Wawrzynek, którego przypadkowo najadała się sarna, jest jedną z nich, choć wykazuje też właściwości lecznicze. W dawnych czasach, jak pisze Simona, medycy chętnie korzystali z wawrzynka mimo że "sześcią jagodami wilka otruć można". Leczono nim ból zęba, wymywano wrzody nowotworowe, okładano chorych na podagrę. Z czasem wawrzynka skutecznie zastąpiły inne rośliny i substancje, dziś nie mamy zatem czego żałować. Istnieją jednak rośliny, które mocą leczniczą przewyższają wielokrotnie ryzyko zatrucia, działają wszechstronnie i bardzo skutecznie, a mimo to nie możemy legalnie korzystać z ich dobroczynnych właściwości. Dlaczego?

- W europejskim ziołolecznictwie odchodzi się od stosowania roślin, które mają trujące właściwości. Unia Europejska, w moim odczuciu dość pochopnie wycofuje z rynku wewnętrznego niektóre zioła. Szkoda, bo odpowiednio przygotowane, w bezpiecznych dawkach, to rośliny o silnym leczniczym działaniu, które trudno zastąpić lekami. W głównym repertuarze zostały nam tak naprawdę rośliny, które mają niewielką moc - komentuje Łukasz Łuczaj, znawca dzikich roślin jadalnych, profesor Uniwersytetu Rzeszowskiego, etnobotanik, popularyzator przyrody i działacz na rzecz jej ochrony.

Okazuje się, że Unia podejmuje decyzje "dmuchając na zimne", bo na podstawie pojedynczych przypadków zatruć po długotrwałym stosowaniu. - Z ziołami trzeba uważać, nawet tymi, które wydają się bezpieczne i nie są trujące - dodaje Łuczaj. - Sam odczuwam skutki przedawkowania naparów, które uwielbiam, np. z waleriany. Nieświadomy ilości, zajęty pracą, wypijam sześć kubków i czuję, że zaczynam schodzić - śmieje się. Jednak nie oznacza to, że myślenie o ewentualnej krzywdzie ma wyprzedzać zdrowy rozsądek. Oto rośliny lecznicze i trujące - jedne bardziej, drugie mniej - których obecność w ziołolecznictwie bardzo podniosłaby jego skuteczność.

"Lubię tę roślinę leczniczą", deklaruje na początku swego wpisu o żywokoście Henryk Różański, biolog, prezes Polskiego Towarzystwa Zielarzy i Fitoterapeutów. Żywokost to roślina stosowana tradycyjnie w ziołolecznictwie europejskim, zewnętrznie do leczenia stłuczeń. Używa się głównie zmacerowanych korzeni. Żywokost ułatwia gojenie, wspiera regenerację tkanek i komórek, dlatego dostępny jest w formie maści 5-20 procentowej. Z tych właściwości żywokostu możemy korzystać swobodnie. Gorzej z jej stosowaniem wewnętrznym. Jak pisze Różański, "nadgorliwi polscy urzędnicy wycofali syropek żywokostowy z aptek, podniecając się pracami z zakresu toksykologii alkaloidów pirolizydynowych, których w żywokoście jest jak kot napłakał." Jednak jak się okazuje, rzeczone alkaloidy występują również w innych ziołach (ogórecznik, farbownik), które zakazane nie są, a zastąpienie korzenia żywokostu innymi roślinami wymaga połączenia kilku składników. Szkoda, bo żywokost świetnie radzi sobie z suchym kaszlem, nieżytem gardła, chrypą oraz zapaleniem oskrzeli. Mimo to "nie ma go też na wykazach ziół doustnych ogłoszonym przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych. Zgodnie z Dz. U. Nr 76, poz. 682 - załącznik 1 żywokost jest dopuszczony do sprzedaży poza aptekami (sklepy zielarskie, a nawet ogólnospożywcze), jednakże przeznaczenie żywokostu jest zewnętrzne", pisze Różański. - Zanotowano chyba dwa przypadki uszkodzenia wątroby po długotrwałym doustnym przyjmowaniu żywokostu. Oczywiście przez osoby przewlekle chore - komentuje Łukasz Łuczaj.

Ryzyko jest zatem niewielkie, zwłaszcza, że doustnie przyjmuje się go jako lek przy chorobach układu oddechowego. Jednak 100-200 lat temu odwar z żywokostu podawano również jako środek pędzący poty, osłaniający błony śluzowe, powlekający przewód pokarmowy oraz łagodzący podrażnienia żołądka i jelit. Ponadto, hamuje nadmierne krwawienia miesiączkowe i sprawdza się w leczeniu biegunek. Według Różańskiego, jest znakomity w leczeniu jelita drażliwego. Warto go również przetestować podczas leczenia trądziku różowatego i atopowego zapalenia skóry.

Żywokost ( Symphytum officinale Linne, rodzina Boraginaceae - szorstkolistne) zawiera ciekawy kwas fenolowy o nazwie kwas litospermowy. Jest on pochodny kwasu cykoriowego i spokrewniony z kwasem rozmarynowym. Kwas litospermowy posiada właściwości antygonadotropowe i ochronne na miąższ wątroby (hepatoprotekcyjne). Może mieć zastosowanie przy nadmiernym wytwarzaniu hormonów gonadotropowych z przysadki mózgowej. W korzeniu żywokostu jest zawarta inulina, która należy do fruktanów o działaniu prebiotycznym. W korzeniu znajduje się allantoina (1-3%), która pobudza regenerację tkanek, szczególnie nabłonkowej i działa przeciwzapalnie. Mukopolisacharydów jest ok. 29-30%. Zawartość pirokatecholowych garbników wynosi 2,4-3%, a karotenu ok. 0,63%. Ważnymi składnikami czynnymi są również: glikozydy fenolowe, beta-sitosterol, kwas krzemowy, saponiny sterydowe i trójterpenoidy. Śluzy żywokostu zbudowane są z kwasu d-glukuronowego, mannozy, ksylozy, arabinozy i ramnozy. Korzeń zasobny w wapń, żelazo, fosfor, mangan, kobalt, witaminę B1, B2, B12, C i P.

Jak wykorzystać korzeń żywokostu dostępny w sklepach zielarskich? Prócz prostego przepisu na syrop: gotować kilka minut, odstawić na kolejnych 45, dodać cukier, miód, cytrynę i witaminę C (może być w drażetkach tylko bez osłonki), można sięgnąć po szwajcarskie receptury, które dają ukojenie przy artrozie oraz stłuczeniach.

Szwajcarska mieszanka ziołowa do zaparzania, polecana przy artrozie
Korzeń żywokostu 20 g
Liść pokrzywy 20 g
Korzeń czarciego pazura (hakorośli) 20 g
Kora wierzby 20 g
Korzeń mniszka 20 g
Zioła wymieszać. 1 łyżeczka mieszanki na filiżankę wrzącej wody. Pić 3 filiżanki dziennie naparu. Dodać miodu do smaku.

Szwajcarskie doustne krople polecane przy artrozach
Nalewka żywokostowa 10 ml
Nalewka z kory wierzby 20 ml
Nalewka z korzenia mniszka 10 ml
Nalewka z ziela pokrzywy 10 ml
Nalewki sporządzić ze świeżych surowców (nie suszonych, na alkoholu 40-50%, 100 g surowca na 300-500 g alkoholu). Nalewki wymieszać. 3 razy dziennie po 25 kropli.

Szwajcarska mikstura na stłuczenia, rany, obrzęki, krwiaki, do okładów
Nalewka na świeżym korzeniu żywokostu 20 ml
Nalewka arnikowa na suchym lub świeżym surowcu (kwiat) 10 ml
Nalewka na świeżym zielu kwitnącym dziurawca 10 ml
Nalewki wymieszać. Starczy alkohol 40%. Do okładów 3 razy dziennie na chore miejsce.

Wszystkie przepisy pochodzą z oficjalnej strony dra Henryka Różańskiego.

Jeśli szwajcarska kombinacja nalewek jest poza waszym zasięgiem możecie też spróbować metody Agnieszki Maciąg - na swym blogu opisuje, że żywokostową papką (podgotowany i zblendowany korzeń) usunęła obrzęk poważnie skręconej kostki w dwa dni! Wystarczy zostawić go pod opatrunkiem na noc.

Powszechnie znany '"chwast" rosnący wszędzie tam, gdzie wydawałoby się, że nic cennego rosnąć nie może, czyli nasypy, przydroża, tereny budów. Tymczasem to roślina o bardzo silnych i to wszechstronnych właściwościach leczniczych. "Wrotycz zawiera bardzo dużo substancji przeciwzapalnych, silnie odkażających, przeciwbólowych, uspokajających, przeciwderpesyjnych, rozkurczowych, żółciopędnych, żółciotwórczych, regulujących przemianę materii, odtruwających", pisze w poście o wrotyczu Henryk Różański. Jest alternatywą dla sterydowych i niesterydowych leków przeciwzapalnych. Co ciekawe, specjaliści fitochemicy weryfikując skład chemiczny tej rośliny doszli do wniosku, że sporo składników wrotyczu jest stosowanych w lecznictwie w formie nowoczesnych preparatów. Jednak uzyskiwane są one z roślin egzotycznych, przez co leki te są bardzo drogie. A wrotycz? No cóż, rośnie za darmo i na darmo. Jego prawna sytuacja w Unii Europejskiej jest analogiczna do sytuacji żywokostu. Wszystko przez zawartość tujonu. - To związek stymulujący układ nerwowy - wyjaśnia Łukasz Łuczaj. Tujon zawarty we wrotyczu posiada strukturę zbliżoną do kanabinoli zawartych w konopiach, jednak "dawki wodnych i alkoholowych wyciągów wrotyczowych stosowane w ziołolecznictwie nie mają narkotycznego wpływu", potwierdza Różański. Zatem zjedzenie listka czy dwóch wrotyczu nie jest niebezpieczne. - Na swoich warsztatach nawet pokazuję jak przygotować jajecznicę z liśćmi tej rośliny. W niektórych krajach, np. w Anglii przyrządzano na Wielkanoc omlet z wrotyczu. Omlet oczyszczający organizm. Kiedy idę przez łąkę często podgryzam listki wrotyczu. Lubię jego smak - jest gorzki, a efekt po zjedzeniu kilku świeżych liści to pobudzenie z orzeźwieniem - opowiada Łuczaj, i dodaje: - Korzystanie z dobroci roślin leczniczych i trujących zarazem często polega wyłącznie na pilnowaniu dozwolonej dawki. Tak jest w przypadku wrotyczu.

Przykładem rośliny o bardzo podobnym działaniu (robakobójczym, wspomagającym trawienie, stymulującym, ale i lekko trującym) jest piołun. Mimo to jest on w czołówce ziół, z których współcześnie korzysta się w lecznictwie.

"Preparaty wrotyczowe pobudzają akcję serca, zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego, pobudzają oddychanie, wzmagają wydzielanie hormonów. Regulują miesiączkowanie. Zwiększają ukrwienie narządów płciowych i nasilają odczuwanie wrażeń seksualnych. Przedłużają efekt doznań płciowych. Znoszą bóle głowy, bóle miesiączkowe, kolki", wylicza Henryk Różański. Co więcej, wrotycz hamuje procesy autoagresji immunologicznej, dzięki czemu może być z powodzeniem stosowany w fitoterapii chorób autoimmunologicznych typu łuszczyca, reumatyzm, toczeń. Wrotycz zwiększa odporność organizmu na zakażenia, a picie wodnego wyciągu z tego ziela przyspiesza wyleczenie z chorób zakaźnych, np. grypy, przeziębienia, anginy. Jak rekomenduje Różański, "nie zaobserwowałem objawów zatrucia przy przyjmowaniu dawki 200-220 ml naparu i odwaru 4 razy dziennie (3 łyżki suszonego ziela na 2 szklanki wrzącej wody)."

Nalewka wrotyczowa - Tinctura Tanaceti: do 1 szklanki świeżego lub suchego i zmielonego ziela wlać 250-300 ml alkoholu 40-70%; macerować 7 dni w szczelnie zamkniętym słoju i w ciemnym miejscu. Przefiltrować. Zażywać 2-3 razy dziennie po 10 ml w 100 ml wody. Ponadto do płukania (1 łyżka nalewki na pół szklanki wody), okładów, przemywania skóry i pędzlowania skórnych zmian chorobowych (nierozcieńczona). Nalewka sporządzona na 70% alkoholu działa rozgrzewająco, przeciwbólowo i przeciwreumatycznie. Nierozcieńczoną nalewkę można wcierać w obolałe kończyny dolne i w stawy.

Mieszanka ziołowa żółciopędna, rozkurczowa, przeciwbólowa, wzmacniająca i przeciwdepresyjna
Ziele wrotyczu - 1 część
Ziele glistnika jaskólczego ziela - 1 cz.
Ziele dziurawca - 1 część
Zioła wymieszać. 2 łyżki mieszanki zaparzać w 1 szklance wrzącej wody. Odstawić na 30 minut, przecedzić. Pić 2 razy dziennie po 1 szklance.

Mikstura przeciwdepresyjna, poprawiająca samopoczucie, ułatwiająca uczenie, wzmacniająca serce
Nalewka wrotyczowa - 100 ml
Nalewka dziurawcowa - 50 ml
Nalewka z miłorzębu Ginkgo - 50 ml
Nalewka arnikowa lub nostrzykowa - 25 ml
Cardiol C - krople - 25 ml
Płyny wymieszać. Zażywać 1-3 razy dziennie po 10 ml. Następnie spożyć 3 łyżki miodu. U wielu osób mikstura likwiduje bóle głowy.

Tonik wrotyczowy na skórę i do płukania - Tonicum Tanaceti: 1 łyżkę octu 10% i 1 łyżkę nalewki wrotyczowej wlać do 1 szklanki wody przegotowanej, wymieszać. Stosować do okładów na schorzałe miejsca, do płukania narządów płciowych, gardła i jamy ustnej, przemywania skóry i płukania włosów przy łojotoku, stanach zapalnych mieszków włosowych, wypadaniu, łupieżu i braku puszystości.

Maść wrotyczowa na łuszczyce i ropnie: do 3 łyżek maści nagietkowej lub krwawnikowej wlać 1 łyżkę nalewki wrotyczowej, dodać maść ichtiolową (2 łyżki) i maść propolisową 7% (2 łyżki), wymieszać starannie. Chore miejsca smarować kilka razy dziennie. Można stosować w opatrunkach na ropnie i grudki łuszczycowe. Przy zmianie warstwy maści zmywać acetonem wrotyczowym, nalewką, naparem lub octem wrotyczowym.

Wszystkie przepisy pochodzą z oficjalnej strony dra Henryka Różańskiego.

Ponadto, olejki eteryczne zawarte we wrotyczu skutecznie odstraszają wszelkie robactwo, dlatego warto (bez strat natury estetycznej) mieć wrotycz w wazonie. Także suszony.

"Lekarstwo, pokarm i śmiertelna trucizna", tymi słowami tojad określa Łukasz Łuczaj. Henryk Różański w ocenie właściwości tej rośliny jest bardzo ostrożny: "w Europie nie ma zbyt wiele roślin trujących, które naprawdę należy za takie uznać w praktyce, i które zaskakują swoją siłą działania zatrutego i lekarza ratującego. Niewątpliwie jednak do takich roślin należy tojad mocny", pisze w poście o tojadzie. Zaś Simona Kossak zauważa błyskotliwie: "to jad" - ostrzega sama roślina. Stara polska nazwa tojadu to mordownik. Pliniusz Starszy nazywał go „arszenikiem roślinnym". Podobno tojadem otruto Arystotelesa. Według Dioskurydesa jad tej rośliny, którym przesiąknięta jest w każdym calu, jest tak silny, że zabija skorpiony. W Europie w okresie renesansu był najczęściej stosowaną trucizną, również do morderstw, skrytobójstw, zatruwania strzał i zabijania zwierząt. Niewielka ilość surowego tojadu to gwarancja szybkiej śmierci w krótkich męczarniach. Nawet dłuższe trzymanie go w dłoni może spowodować stan zapalny - akonityna (rodzaj alkaloidu, najmocniejsza ze wszystkich znanych trucizn roślinnych) wchłaniana jest przez błony śluzowe. W Polsce tojad rośnie przede wszystkim w górach, a poznacie go po przepięknych fioletowych kwiatach. Z powodu jego urody są tacy, którzy decydują się go uprawiać w przydomowych ogródkach.

Jednak według Łukasza Łuczaja, istnieją sposoby, by korzystać z dobroczynnej mocy tojadu. "Tojad syczuański [nie rośnie w Polsce - przyp. red.] jest jedną z kluczowych roślin leczniczych w tradycyjnej medycynie chińskiej. Jest jedną z nielicznych roślin leczniczych w Chinach, których stosowanie jest ściśle regulowane przez państwo. Tojad jest bardzo skutecznym i silnym lekarstwem, używanym w niewielkich dawkach, po uprzednim gotowaniu, w celu osłabienia toksyczności. (...) to roślina, która silnie rozgrzewa ciało i wzmacnia energię nerek. W medycynie chińskiej to nerki są podstawowym organem odżywiającym inne. Osłabienie energii nerek, stopniowo występujący naturalny proces u starzejących się ludzi, to proces powolnej śmierci. Tojad pomaga ludziom wychłodzonym i osłabionym. Jego ogrzewające działanie jest tak silne, że powinno się go stosować głównie w chłodnej porze roku". Pisze Łuczaj na swoim blogu. Tojad sprzedawany jest w Chinach w aptekach, po ugotowaniu. Co ciekawe, korzenie tojadu w Chinach jedzone są i przyrządzane jak warzywa - gotuje się je jak wszystkie inne, tylko dłużej, by pozbyć się ich trujących właściwości. "Rozkładowi ulegają alkaloidy diterpenowych do monoterpenowych, które są już tylko kilka tysięcy razy mniej trujące", wyjaśnia Łuczaj. Biolog dzieli się również doświadczeniem... jedzenia jednej z najbardziej trujących roślin na świecie: "uporządkowałem swoje sprawy urzędowe, na wypadek śmierci. Na początek zjadłem jedną bulwę, potem kilka, do wieczora prawie miskę. W sumie w ciągu 2 dni zjadłem pół kilo tego ohydnego specjału. Rzeczywiście rozgrzewa. Cała twarz zrobiła mi się czerwona, jakbym sobie setę walnął. (...) W smaku jest ohydny, wręcz potworny, gorzki i niemiły, choć mięciutki jak ziemniaczki (...) Bulwy muszą się rozpływać w ustach. Jeśli poczujemy, że zdrętwieje nam język, to oznaka że możemy umrzeć...", pisze w poście o tojadzie.

Z kolei Simona Kossak przytacza w swej książce "O ziołach i zwierzętach" anegdotę o uczonym i lekarzu, uzdrowicielu z Turgowii Christianie F. Samuelu Hahnemannie, twórcy homeopatii. Na sobie, żonie i jedenastu dzieciach używał z lubością trucizn roślinnych z tojadem, lulkiem i szalejem na czele. Ta niesłychanie barwna i kontrowersyjna postać, wyśmiana i nękana przez współczesnych mu lekarzy, dziś tu i ówdzie traktowana jest z uznaniem i szacunkiem. (...) "Trucizny są przedmiotem mojej głębokiej czci" - zwierzył się studentom medycyny Uniwersytetu Lipskiego i został przez nich wygwizdany. Wkrótce po tym wyleczył [używając bardzo znikomych dawek trucizn - przyp. red.] z tyfusu grupę żołnierzy napoleońskich powracających spod Moskwy. Ze stu osiemdziesięciu chorych zmarł zaledwie jeden!

Mimo to, nikt przy zdrowych zmysłach nie powinien sięgać po tojad samodzielnie. Ani wielogodzinne gotowanie, ani minimalne dawki tojadu nie dają gwarancji, że skorzystamy z leczniczego, a nie śmiercionośnego zastosowania tej rośliny.

Artykuł powstał na podstawie oficjalnej strony Henryka Różańskiego, rozmowy z Łukaszem Łuczajem oraz jego bloga lukaszluczaj.pl, a także książki Simony Kossak pt. "O ziołach i zwierzętach".

Artykuł ma charakter informacyjny. Redakcja natemat.pl nie zaleca stosowania ziół bez konsultacji z lekarzem.

Obserwuj Bliss na Instagramie

# data[].attributes.attachment_link.title
Lecznicze, darmowe, wyklęte. Rośliny, których nikt nie ma odwagi jeść, choć mają cudowne właściwości

# data[].attributes.attachment_link.description
"Dzikie zwierzęta roślinożerne unikają wawrzynka. Zdarzyło się, że w porze jego kwitnienia spadł na Puszczę Białowieską ostatni tej zimy śnieg. Gruba okiść okryła gałązki tak dokładnie, że wawrzynek niczym nie różnił się od innych jednako białych, puchatych krzewów. W pobliżu pasła się sarna. Skubała pędy podrostków grabowych i z rozpędu uchwyciła gałązkę wilczegołyka.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ostatnia aktualizacja:

Sprawne i zdrowe stawy to marzenie każdego z nas. Jednak co zrobić w sytuacji, gdy nasze stawy są sztywne, opuchnięte, a każdy ruch jest osłabiony i bolesny ? Jakie zioła przeciwbólowe , jakie zioła na stawy są najlepsze ? Zioła na zwyrodnienie stawów. Zioła na stawy i kości.

By złagodzić przykre objawy, możemy sięgnąć po zioła na stawy, które są składnikiem bazowym wielu olejów, maści, kremów charakteryzujących się działaniem przeciwbólowym oraz przeciwzapalnym.

Jakie zioła na bolące stawy i kości

W sklepach zielarskich oraz aptekach dostępna jest szeroka oferta ziołowych kuracji przeznaczonych na schorzenia kręgosłupa, a także bóle stawów i mięśni. Zioła na stawy sprawdzają się przy bólach urazowych i nerwobólach.

Arnika Górska- doskonałe zioło na ból stawów kolanowych i łokciowych

Z kwiatów arniki górskiej możemy sporządzić wyciągi alkoholowe do okładów i nacierań. Zioło na stawy możemy znaleźć, także w wielu gotowych maściach. Arnika górska wykazuje szerokie działanie przeciwobrzękowe, przeciwzakrzepowe oraz przeciwzapalne. Dzięki zawartości olejków eterycznych i flawonoidów wzmacnia naczynia krwionośne. Zioło na stawy łagodzi skutki urazów, stłuczeń, a także obrzęków pourazowych. Przyspiesza wchłanianie krwiaków i obrzęków, jednocześnie zmniejszając ból pochodzący z tego źródła. Zioło na stawy można stosować, także na oparzenia oraz odmrożenia I i II stopnia.

Doskonale zioło na stawy, sprawdza się przy leczeniu owrzodzeń i czyraków. Arnika obniża odczuwanie nerwobóli, bólów artretycznych, kości czy korzonków. Należy pamiętać, że zioło na stawy, którym jest arnika nie powinna być stosowana doustnie, gdyż może doprowadzić do zatruć. Nie należy jej także przykładać na uszkodzona skórę, otwarte rany czy oparzenia trzeciego stopnia. Przy jej stosowaniu bezwzględnie należy unikać okolicy ust oraz oczu. Niekiedy zioło na stawy, może przyczynić się do powstania alergii. Arnika górska nie nadaje się również dla dzieci poniżej trzeciego roku życia.

Ziołowe oleje na zwyrodnienie stawów

Ziołowe mieszanki przygotowane z ziół na stawy w postaci olejków eterycznych mają szerokie właściwości lecznicze. Oleje z ziół na stawy mogą być stosowane w postaci okładów przykładanych do bolących miejsc. Oleje eteryczne z ziół na stawy mogą, także być bezpośrednio wcierane w bolące części naszego ciała.

W tym celu możemy zastosować :

olejek lawendowy, który ma działanie przeciwbólowe. Dzięki tym właściwościom olejek z zioła na stawy jest szeroko stosowany w chorobach reumatycznych i zwyrodnieniowych stawów. Zioło na stawy może być stosowane również w chorobach pourazowych kręgosłupa, mięśni i stawów.

olejek z dziurawca to zioło na stawy o działaniu przeciwbólowym. Zioło korzystnie oddziałuje na nerwobóle różnego pochodzenia.

wyciąg olejowy z arniki górskiej to zioło na stawy, które pomaga w stanach pourazowych nie tylko po uderzeniach, ale również w tak zwanych postrzałach kręgosłupa.

olejek goździkowy to zioło na stawy silne uśmierzające ból. Dzięki właściwościom przeciwbólowym może być używany w przypadku występujących bólów reumatycznych.

olejek eukaliptusowy to zioło na stawy łagodzące bóle reumatyczne. Zioło na stawy jest stosowane również w leczeniu bólów artretycznych.

olejek rozmarynowy chroni stawy i mięśnie. Zioło na stawy pomaga w pozbyciu się bólu nadwyrężonych mięśni. Kompres namoczony bardzo ciepłym naparem z zioła na stawy, łagodzi ból przy zwichnięciach i obrzękach.

olejek miętowy jest to zioło o działaniu przeciwbólowym. Zioło na stawy posiada tak jak kamfora właściwości rozgrzewające i uśmierzające ból.

Zioła na reumatyzm

Gdy walczymy z dokuczliwymi i meczącymi bólami reumatycznymi, wówczas możemy wypróbować działanie ziół na stawy. W tym celu warto regularnie pić napary z kory wierzbowej, która posiada właściwości przeciwzapalne. Zioło na stawy w postaci kory wierzbowej, zawiera w swym składzie kwas acetylosalicylowy, który uwalnia działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwreumatyczne wykazuje także wiązówka błotna. Napary z ziół na stawy takich jak pokrzywa zwyczajna czy wiązówka błotna leczą bóle reumatyczne, a także uśmierzają ból podczas poruszania się. Podobne właściwości wykazuje napar z kory brzozy. Napar z liści brzozowego zioła na stawy, dodany do kąpieli przynosi ulgę w bólach kości oraz oczyszcza skórę, równocześnie ją wzmacniając i odświeżając.

Film o różnych ziółach polepszających zdrowie

# data[].attributes.attachment_link.title
Zioła na stawy - Wszystko co musisz wiedzieć

# data[].attributes.attachment_link.description
Ostatnia aktualizacja: Sprawne i zdrowe stawy to marzenie każdego z nas. Jednak co zrobić w sytuacji, gdy nasze stawy są sztywne, opuchnięte, a każdy ruch jest osłabiony i bolesny ? Jakie zioła przeciwbólowe , jakie zioła na stawy są najlepsze ? Zioła na zwyrodnienie stawów. Zioła na stawy i kości.

# data[].attributes.headline
Szokujący związek: kanały korzeni zębowych i rak

# data[].attributes.subject
Szokujący związek: kanały korzeni zębowych i rak

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
97% wszystkich pacjentów z rakiem wcześniej przeszło ‚leczenie kanałowe'.

Czy dotknęła cię przewlekła wyniszczająca choroba? Jeśli tak, czy powiedziano ci „to wszystko jest w twojej głowie?" To może być blisko prawdy... przyczyna twojej choroby może być w jamie ustnej.

Jest powszechna procedura dentystyczna, o której niemal każdy dentysta powie, że jest absolutnie bezpieczna, pomimo tego, że od ponad 100 lat naukowcy ostrzegali przed jej niebezpieczeństwem. Każdego dnia tylko w USA wykonuje się 41.000 tych procedur na pacjentach, którzy uważają, że bezpiecznie i na stałe załatwiają swój problem.

Co to za procedura?

Wypełnianie kanałów korzeniowych zęba. W tym kraju wykonuje się ich ponad 25 mln rocznie.

Zęby leczone kanałowo to „martwe" zęby, które mogą się stać milczącymi inkubatorami bardzo toksycznych bakterii beztlenowych, które mogą, w pewnych warunkach, przedostawać się do krwiobiegu by wywołać poważne problemy zdrowotne - wiele z nich objawia się aż dziesiątki lat później.

Większość tych toksycznych zębów wygląda dobrze przez wiele lat, co czyni ich rolę w chorobie systemowej trudniejszą do wykrycia.

Niestety, zdecydowana większość dentystów jest nieświadoma poważnego potencjalnego ryzyka na jakie narażają pacjentów, ryzyka utrzymującego się u pacjentów przez resztę życia. Amerykańskie Stowarzyszenie Dentystów (ADA) twierdzi, że wypełnione kanały zębowe potwierdzono jako bezpieczne, ale NIE opublikowało żadnych danych ani faktycznych wykazujących to badań.

Na szczęście miałem kiedyś mentorów takich jak dr Tom Stone i dr Douglas Cook, którzy edukowali mnie w tej sprawie prawie 20 lat temu. Gdyby nie wspaniały dentysta-pionier, który, ponad 100 lat temu, wykrył związek między leczonymi kanałowo korzeniami zębowymi i chorobami, ta leżąca u podstaw przyczyna chorób pozostałaby w ukryciu do dziś. Ten dentysta to dr Weston Price - przez wielu uznawany za najlepszego dentystę wszech czasów.

Weston A Price: Najlepszy dentysta na świecie

Większość dentystów wyświadczyłaby ogromną przysługę zdrowiu społeczeństwa gdyby zapoznali się z pracą dr Westona Price'a. Niestety, jego pracę nadal odrzucają i przemilczają tak samo profesjonaliści medyczni jak i stomatologiczni.

Dr Price Był dentystą i badaczem, który objechał świat by badać zęby, kości i diety tubylczych społeczeństw żyjących bez „dobrodziejstw" korzystania z nowoczesnej żywności. Około 1900 badał stałe infekcje korzeni zębowych i zaczął podejrzewać, że kanały korzeni zębowych zawsze były zainfekowane, pomimo leczenia. I pewnego dnia zalecił kobiecie od 6 lat przykutej do wózka usunięcie tego zęba, mimo że wyglądał on dobrze.

Zgodziła się, usunęła ząb, i Price wszczepił go pod skórę królika. Zdumiewające, u królika pojawiło się to samo kalectwo - zapalenie stawów [artretyzm] jak u kobiety, i zmarł w wyniku infekcji 10 dni później. A kobieta, wolna od toksycznego zęba, natychmiast wyzdrowiała i mogła chodzić nawet bez laski.

Price wykrył, że niemożliwa jest mechaniczna sterylizacja kanału korzeniowego zęba.

Następnie wykazał, że wiele przewlekłych wyniszczających chorób ma zaczątek w wypełnionych kanałach zębowych - najczęstsze to choroba serca i układu krążenia. Faktycznie znalazł 16 różnych sprawczych czynników bakteryjnych tych chorób. Ale znalazł również powiązanie między wypełnionymi kanałami korzeni zębowych i chorobami stawów, mózgu i układu nerwowego.

W 1922 dr Price napisał dwie przełomowe książki omawiające jego badania, związku między patologią zęba i chorobami przewlekłymi. Niestety, jego pracę celowo zakopano na 70 lat, aż do chwili kiedy endodonta [grecki: endo = wewnątrz + odont = ząb] o nazwisku George Meinig rozpoznał znaczenie pracy Price'a i dążył do ujawnienia prawdy.

Obowiązkowa lektura: Tajemnicza trucizna w jamie ustnej: wypędź przyczynę raka, choroby serca i zapalenia stawów [ The Secret Poison in Your Mouth: Banish the Hidden Cause of Cancer, Heart Disease and Arthritis]

Dr Meinig kontynuuje pracę dr Price'a

Dr. Meinig z Chicago był kapitanem armii USA w czasie II wojny światowej zanim przeniósł się do Hollywood by zostać dentystą gwiazd. W końcu stał się jednym z założycieli Amerykańskiego Stowarzyszenia Endodontów (AAE) - specjalistów od kanałów zębowych.

W latach 1990 spędził 18 miesięcy na studiowaniu badań dr Price'a. W czerwcu 1993 opublikował książkę Tuszowanie sprawy kanału zębowego [Root Canal Cover-Up], która nadal jest najobszerniejszą pracą na ten temat. Do nabycia Price-Pottenger Foundation (link klikalny w źródle).

Czego dentyści nie wiedzą o anatomii zębów

Twoje zęby są zrobione z najtwardszych substancji organizmu.

Wewnątrz każdego zęba znajduje się komora miazgowa, miękka żywa struktura wewnętrzna w której są naczynia krwionośne i nerwy. Komorę miazgi otacza zębina zbudowana z żywych komórek wydzielających twardą substancję mineralną. Najbardziej zewnętrzną i najtwardszą warstwą zęba jest białe szkliwo, które otacza zębinę.

Korzeń każdego zęba wchodzi w kość szczękową i trzyma się na miejscu więzadłem przyzębia. W szkole dentystycznej stomatologów uczy się, że każdy ząb ma 1 do 4 głównych kanałów. Ale są również akcesoryjne kanały, i o nich nigdy się nie wspomina. Dosłownie całe kilometry!

Tak jak organizm ma duże naczynia krwionośne rozchodzące się w bardzo drobne naczynia włoskowate [kapilary], każdy ząb ma labirynt maleńkich kanalików, które rozciągnięte mają długość 4.5 km. Weston Price wykrył aż 75 odrębnych kanałów akcesoryjnych w każdym pojedynczym siekaczu centralnym (ząb przedni). Więcej o tym w artykule dr Hala Hugginsa na portalu Weston A Price Foundation.

Mikroskopijne organizmy stale poruszają się do wewnątrz i wokół tych kanalików, jak krety w podziemnych tunelach.

Kiedy dentysta ‚leczy' kanał korzeniowy, on / ona drąży ząb, potem wypełnia wydrążoną komorę substancją (zwaną gutaperka), która odcina ząb od dostawy krwi, i ona nie może już krążyć w zębie. Ale labirynt maleńkich kanalików pozostaje. I bakteria, odcięta od dostawy żywności, ukrywa się w tych tunelikach gdzie czuje się niezwykle bezpieczna od antybiotyków i twojego obronnego systemu odpornościowego.

Korzeń przyczyną licznych chorób

Pod presją tlenu i braku składników odżywczych, te wcześniej przyjazne organizmy zmieniają się w silniejsze, bardziej zjadliwe bakterie beztlenowe, które produkują różne silne toksyny. Te które wcześniej były zwykłymi, przyjaznymi bakteriami jamy ustnej, mutują się w bardzo toksyczne patogeny czające się w kanalikach martwego zęba, i tylko czekają na okazję by się rozprzestrzenić.

Nie znaleziono żadnej metody sterylizacji skutecznej w dotarciu do tych kanalików - i niemal każdy z wypełnionym kanałem ząb zamieszkują te bakterie, szczególnie wokół wierzchołka i więzadła ozębnej. Często infekcja dochodzi do kości szczękowej gdzie tworzy kawitacje - miejsca martwiczych tkanek w samej kości szczękowej.

Kawitacje to miejsca niewygojonej kości, często towarzyszą im zainfekowane tkanki i gangrena. Czasem tworzą się po usunięciu zęba (np. zęba mądrości), ale również mogą wejść do kanału korzeniowego. Jak mówi Fundacja Westona Price'a, w notatkach o 5.000 chirurgicznych czyszczeń kawitacji, tylko 2 były zagojone.

I to wszystko dzieje się z kilku, jeśli w ogóle, towarzyszącymi objawami. Dlatego możesz mieć ropień w martwym zębie, i nawet o nim nie wiesz. Ta ogniskowa infekcja w miejscu przy wypełnionym kanale korzeniowym jest zła, ale to nie koniec wywoływanej przez nią szkody.

Kanały korzeniowe prowadzą do choroby serca, nerek, kości i mózgu

Tak długo jak masz silny system oodpornościowy, każda bakteria która odejdzie od zainfekowanego zęba zostaje złapana i zniszczona. Ale kiedy system odpornościowy osłabi jakiś wypadek czy choroba lub inna trauma, system może nie być w stanie kontrolować infekcji.

Te bakterie mogą migrować do otaczających tkanek bo przedostaną się do krwiobiegu, gdzie są transportowane do nowych miejsc by się w nich osiedlić. Tym nowym miejscem może być każdy narząd, gruczoł lub tkanka.

Dr Price potrafił przenosić choroby z człowieka na króliki, przeszczepiając fragmenty zębów z kanałem korzeniowym, jak powiedzieliśmy wcześniej. Odkrył, że te fragmenty pobrane od człowieka który doznał ataku serca, wszczepione w królika, w ciągu kilku tygodni wywoływały u niego atak serca.

Odkrył, że w 100% mógł przenieść chorobę serca na królika! Inne choroby jakie przenosił tą metodą występowały w 80%. Prawie każdą przewlekłą chorobę powiązał z kanałami korzeniowymi, w tym:

- Chorobę serca

- Chorobę nerek

- Zapalenie stawów i choroby reumatyczne

- Choroby neurologiczne (stwardnienie boczne ALS i stwardnienie rozsiane MS)

- Choroby autoimmunologiczne (lupus itd.)

Ale to może mieć także związek z rakiem. Dr Robert Jones, badacz związku między kanałami korzeniowymi i rakiem piersi, wykrył iż jest on niezwykle mocny. Twierdzi iż w 5-letnich badaniach 300 przypadków raka piersi wykrył następujące powiązania:

- 93% kobiet z rakiem piersi miało kanały korzeniowe

- 7% miało inną patologie jamy ustnej

- w większości przypadków guzy występowały po tej samej stronie ciała jak kanały korzeniowe lub inne patologie jamy ustnej.

Dr Jones twierdzi, że toksyny z bakterii w zainfekowanym zębie lub kości szczękowej mogą hamować białka niszczące rozwój guza. O podobnych odkryciach poinformował niemiecki lekarz, dr Josef Issels, że w swojej 40-letniej praktyce leczenia pacjentów z rakiem w stadium końcowym, 97% miało kanały korzeniowe. Jeśli ci lekarze maja rację, to lek na raka może być tak prosty jak usunięcie zęba, a następnie odbudowanie systemu odpornościowego.

Dobre bakterie stają się złymi

W jaki sposób te zmutowane bakterie wiążą się z chorobą serca czy zapaleniem stawów? ADA i AAE twierdzą, że ‚mitem' jest to iż bakterie wewnątrz i wokół leczonego kanałowo zęba mogą wywoływać chorobę. A twierdzenie to opieraja na mylnym założeniu, że bakterie w tych chorych zębach są TAKIE SAME jak zwykłe bakterie w jamie ustnej - a tak nie jest.

Obecnie bakterie można wykryć korzystając z analizy DNA, czy martwe czy żywe, z podpisów DNA.

W ramach kontynuacji pracy dr Price'a, Fundacja Badań Elementów Toksycznych (TERF) posłuzyła się analizą DNA żeby zbadać zęby z kanałami korzeniowymi, i w badanych próbkach wykryli 100% infekcji bakteryjnej. Zidentyfikowali 42 różne gatunki bakterii beztlenowych. W kawitacjach zidentyfikowano 67 różnych bakterii w 85 próbkach, w poszczególnych próbkach znaleziono 19-53 bakterie w każdej. Znalezione przez nich bakterie to między innymi:

- Capnocytophaga ochracea
- Fusobacterium nucleatum
- Gemella morbillorum
- Buccalis Leptotrichia
- Porphyromonas gingivalis.

Czy są to łagodne, zwykłe bakterie jamy ustnej? Absolutnie nie. Cztery z nich mogą wpływać na serce, 3 na nerwy, 2 na nerki, 2 na mózg, i jedna może zainfekować jamy zatokowe... więc one na pewno nie są przyjaznymi! (Jeśli chcesz zobaczyć jak są nieprzyjazne, zapraszam do zbadania przypisów.)

Średnio 400% więcej bakterii znaleziono we krwi otaczającej ząb z kanałem korzeniowym niż w samym zębie, sugerując iż ząb jest inkubatorem, a więzadła przyzebia pokarmem. Wykryli, że kość otaczająca ząb z kanałem korzeniowym miała WIĘCEJ bakterii... nie dziwi to, skoro kość jest praktycznie stołówką z substancjami odżywczymi dla bakterii.

Od kiedy pozostawienie martwego organizmu W twoim ciele to dobry pomysł?

Nie ma żadnej innej procedury medycznej zezwalającej na pozostanie w organizmie martwej części ciała. Kiedy umiera twój wyrostek robaczkowy, to się go usuwa. Kiedy odmrozisz palec dłoni / stopy, albo masz na nim gangrenę, zostaje amputowany. Kiedy dziecko umrze w macicy, organizm typowo organizuje poronienie.

Twojego systemu odpornościowego nie obchodzą martwe substancje, i tylko obecność martwej tkanki może doprowadzić system odpornościowy do ataku, co jest kolejnym powodem unikania kanałów korzeniowych - one pozostawiają martwy ząb.

Infekcja plus reakcja odrzucenia autoimmunologicznego powoduje to, że więcej bakterii gromadzi się wokół martwej tkanki. W przypadku kanału korzeniowego bakterie maja okazję przedostawania się do krwiobiegu za każdym razem kiedy gryziesz pokarm.

Dlaczego dentyści uważają, iż kanały korzeniowe są bezpieczne

ADA odrzuca dowody dr Price'a, twierdząc iż kanały korzeniowe są bezpieczne, ale nie proponują opublikowania żadnych danych czy wyników badań na poparcie tego. Amerykańskie Towarzystwo Serca (AHA) zaleca dawkę antybiotyków przed wielu rutynowymi procedurami dentystycznymi żeby zapobiec zapaleniu wsierdzia (infective endocarditis = IA) jeśli masz pewne choroby serca, które predysponują cię do tego rodzaju infekcji.

A zatem, z jednej strony ADA potwierdza to, że bakterie z jamy ustnej mogą przedostać się do serca i wywołać groźną dla życia infekcję.

A jednocześnie przemysł stanowczo odrzuca wszelką odpowiedzialność tych samych bakterii - toksycznych szczepów ZNANYCH z tego, iż są patogenne dla człowieka - mogą przyczaić się w kanale korzeniowym martwego zęba, by wejść w krwiobieg za każdym razem kiedy żujesz, gdzie mogą na wiele sposobów szkodzić zdrowiu.

Czy to jest naprawdę aż tak duży skok? Czy może być inny powód tego, że wielu dentystów, jak również ADA i AAE nie chcą przyznać, że kanały korzeniowe są niebezpieczne? Tak, jest inny powód. Kanały korzeniowe są najbardziej zyskowną procedurą w stomatologii.

Co musisz wiedzieć by UNIKAĆ kanałów korzeniowych

Stanowczo zalecam by nigdy nie mieć kanału korzeniowego. Nie ma żadnego sensu ryzykowanie zdrowiem tylko po to by zachować ząb. Niestety, jest wiele ludzi którzy już go mają. Jeśli tak, to powinieneś poważnie rozważyć usunięcie zęba, nawet jeśli wygląda i czuje się dobrze.

Pamiętaj, kiedy tylko osłabi się twój system odpornościowy, zwiększa się ryzyko pojawienia się poważnego problemu medycznego - a ataki na twój system odpornościowy są zbyt częste w dzisiejszym świecie.

Kiedy usuniesz ząb, masz do wyboru kilka opcji:

1) Częściowa proteza: wyjmowana proteza, najprostsza i najtańsza opcja

2) Mostek: bardziej stała przypominająca prawdziwy ząb, ale wymaga większego zaangażowania i nieco droższa

3) Implant: stały sztuczny ząb, zwykle z tytanu, wszczepiony w dziąsło i szczękę. Są z nim pewne problemy z uwagi na reakcję na stosowane metale. Cyrkonia jest nowszym metalem do implantów wykazującym mniej komplikacji.

Ale usunięcie tylko zęba i zainstalowanie jakiegoś rodzaju sztucznej namiastki nie wystarcza.

Dentystów uczy się usuwania zębów, ale pozostawiania więzadła przyzębia. Ale jak już wiesz, to więzadło może służyć jako inkubator dla groźnych bakterii. Większość ekspertów którzy badali to zalecają usuwanie więzadła, razem z 1 mm gniazdka kostnego, by drastycznie zmniejszyć ryzyko wystąpienia infekcji pozostawionymi tkankami skażonymi bakteriami.

Stanowczo zalecam kontakt z biologicznym dentystą, bo on jest wyjątkowo szkolony w kwestii poprawnych i bezpiecznych ekstrakcji, jak również wie jak, jeśli trzeba, usunąć wypełnienia rtęciowe. Jego podejście do opieki dentystycznej jest dużo bardziej holistyczne i bierze pod uwagę wpływ na cały twój organizm - NIE TYLKO jamę ustną.

Dr Mercola, tłum. Ola Gordon.

Źródło: http://humansarefree.com/2014/02/shocking-connection-97-of-all-terminal.html

http://www.mercola.com/forms/background.htm

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
wolna polska wiadomości. wiadomości ze świata i z polski

# data[].attributes.attachment_link.title
Szokujący związek: kanały korzeni zębowych i rak - Wolna Polska - Wiadomości

# data[].attributes.attachment_link.description
a Zęby leczone kanałowo to "martwe" zęby, które mogą się stać milczącymi inkubatorami bardzo toksycznych bakterii beztlenowych, które mogą, w pewnych warunkach, przedostawać się do krwiobiegu by wywołać poważne problemy zdrowotne - wiele z nich objawia się aż dziesiątki lat później.

# data[].attributes.headline
Reumatoidalne zapalenie stawów można wyleczyć

# data[].attributes.subject
Reumatoidalne zapalenie stawów można wyleczyć

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W środowisku lekarskim termin „reumatoidalne zapalenie stawów" (w skrócie RZS) odnosi się do choroby objawiającej się chronicznym, bolesnym stanem zapalnym w stawach. Bardziej pasowałaby tutaj „choroba spuchniętych stawów", „schorzenie bolących stawów" albo „choroba niewytłumaczalnego bólu". Powiedzmy sobie szczerze: skoro medycyna nie odkryła jeszcze wytłumaczenia dla określonego połączenia objawów chorobowych - a tak jest w przypadku RZS - to lepiej odnosić się do nich wedle wiedzy, jaką dysponujemy. Ukrywanie choroby pod wydumaną nazwą nikomu nie pomoże, a na pewno nie pacjentom.

Czym charakteryzuje się RZS?

RZS zwykle atakuje stawy dłoni i stóp, ale też kolana, łokcie i pozostałe duże stawy. Zresztą choroba może zaatakować również inne części organizmu: nerwy, skórę, usta, oczy, płuca lub serce. Charakterystycznymi objawami tego schorzenia są ból i obrzęk stawów, a na późniejszych etapach choroby - uszkodzenia i/lub deformacja kości i stawów. Środowisko medyczne nie zdaje sobie sprawy z faktu, że liczba zachorowań na RZS jest wyższa, niż wskazują na to statystyki, i sięga 2,5 miliona obywateli w wieku 15-60 lat. Reumatoidalne zapalenie stawów pięciokrotnie częściej atakuje kobiety niż mężczyzn.
Według lekarzy RZS jest chorobą autoagresywną, czyli taką, w której zdezorientowany układ odpornościowy zaczyna traktować organizm jak intruza i przypuszcza na niego atak. Innymi słowy, ciało zwraca się przeciwko sobie, a my nie mamy nic do powiedzenia.
Lekarzom wpaja się, że powinni sięgać do tego typu tłumaczeń, kiedy w grę wchodzą tajemnicze choroby. To oszustwo mające przekonać pacjenta, że medycyna zna podobne przypadki oraz ich przyczyny i w pełni panuje nad sytuacją. Ale wytłumaczenie, którym posługuje się lekarz, nie przynosi choremu ulgi. Pacjent, który dowiaduje się, że komórki jego organizmu zwróciły się przeciwko sobie, czuje się zdradzony przez własne ciało i traci wiarę w możliwość powrotu do zdrowia.
Powtórzę to raz jeszcze: organizm człowieka nie atakuje sam siebie. W rzeczywistości stan zapalny ma ochronić ciało przed atakiem pewnego powszechnie występującego wirusa. Organizm robi, co w jego mocy, żeby uniemożliwić patogenom wniknięcie w głąb stawów i otaczającej je tkanki. Dopiero kiedy stan zapalny nabierze charakteru chronicznego, zostaje mu przyklejona etykieta „reumatoidalnego zapalenia stawów" - ale to nadal nasz organizm próbuje zwalczyć infekcję wirusową.
Według lekarzy RZS jest nieuleczalne. Co do tego również się mylą.
W tym rozdziale wytłumaczę, czym w rzeczywistości jest reumatoidalne zapalenie stawów... I co zrobić, żeby odzyskać kontrolę nad swoim ciałem i zdrowiem.

Po czym poznać reumatoidalne zapalenie stawów?

Osoby cierpiące na RZS borykają się z wieloma objawami z zamieszczonej tu listy - i jest ku temu dobre wytłumaczenie. Wszystkie opisane tu symptomy są przejawami działania mechanizmów obronnych organizmu toczącego walkę z infekcją.

Ból stawów - głównie nadgarstków, palców dłoni, kolan i/lub palców stóp - ale choroba może zaatakować każdy staw.

Zapalenie stawów.

Utrzymująca się nawet przez kilka godzin sztywność stawów, zwłaszcza z rana.

Mrowienie i/lub drętwienie, zwłaszcza w dłoniach i/lub stopach.

Zatrzymywanie płynów, głównie w kostkach lub pod kolanami.

Zmęczenie, gorączka i inne objawy grypy.

Kołatanie serca.

Pieczenie albo swędzenie skóry.

Wędrujący, palący ból.

Nerwobóle.

Żeby zidentyfikować RZS, lekarze posługują się zestawem wypracowanych metod, ale żadna nie ma charakteru rozstrzygającego. Poniżej zamieszczam listę najpopularniejszych badań. Pamiętajmy jednak, że wszystkie są zawodne, ponieważ nie stworzono ich z myślą o prawdziwej przyczynie RZS i nie wykrywają patogenu, który tę chorobę wywołuje. Można je potraktować jako pewien punkt odniesienia pozwalający zorientować się, jak rozprzestrzeniony jest stan zapalny.
Badanie krwi pod kątem obecności czynnika reumatoidalnego: służy wyszukaniu przeciwciał utożsamianych z RZS. Badanie może dać wynik pozytywny u osób zdrowych i cierpiących na inne choroby, choćby na toczeń, a negatywny - u pacjentów chorujących na reumatoidalne zapalenie stawów. To czyni je mało użytecznym.
Badanie krwi pod kątem obecności przeciwciał anty-CCP (przeciwciał przeciwko cyklicznemu cytrulinowanemu peptydowi): alternatywna metoda służąca wykrywaniu stanów zapalnych wywołanych przez RZS; nowsza od badań na czynnik reumatoidalny, ale nadal pozostawia wiele do życzenia.
Badanie krwi pod kątem wskaźnika opadania erytrocytów: stosowane w przypadku rozprzestrzeniania się stanu zapalnego. Ponieważ jednak do zapalenia przyczynia się wiele czynników, badanie nie potwierdza bezpośrednio RZS. Niemniej przydaje się, kiedy chcemy określić stopnień rozprzestrzeniania stanu zapalnego i agresywność RZS.
Badanie krwi pod kątem stężenia białka C-reaktywnego: pozwala wykryć wysokie stężenie białka utożsamianego z aktywnym stanem zapalnym. Na jego produkcję wpływ mają też inne czynniki, m.in. otyłość. Powtórzę to raz jeszcze: sama obecność stanu zapalnego nie przesądza, że jest to przyczyna reumatoidalnego zapalenia stawów.
Ultrasonoterapia i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego: wykorzystywane przy poszukiwaniu stanu zapalnego, który wywołał postępujące uszkodzenia kości.

Żeby upewnić się, czy chorujemy na RZS, najpierw musimy poznać prawdę o tej chorobie.

Czym jest reumatoidalne zapalenie stawów?

W środowisku medycznym forsuje się teorię, jakoby RZS było chorobą autoagresywną, w której układ odpornościowy z jakiegoś bliżej niesprecyzowanego powodu traktuje stawy (i nie tylko) jako intruzów. Jak już mówiłem, nasz organizm nie ma zapędów autodestrukcyjnych. Ludzkie ciało po prostu reaguje na zagrożenie ze strony patogenów.
Reumatoidalne zapalenie stawów jest efektem działania jednego ze szczepów wirusa Epsteina-Barr. Wirus ten atakuje różne części ciała - w tym stawy, kości i nerwy - wywołując chroniczne schorzenia. To przez niego odczuwamy ból, a stawy opanowuje stan zapalny. (Co się zaś tyczy układu odpornościowego, to jest całkowicie niewinny stawianych mu zarzutów, a co więcej, stanowi pierwszą linię obrony przed wirusem).
Jak wiemy, wirus Epsteina-Barr ma ponad 60 różnych szczepów. Medycyna przez wiele dziesięcioleci będzie wyłuskiwała choroby i mutacje powodujące RZS. A kiedy badacze skoncentrują na realizacji tego celu wysiłki oraz zasoby ludzkie i finansowe - oby stało się to w przeciągu najbliższych 20-30 lat - okaże się, że wirus od ponad 100 lat sieje spustoszenie w stawach i nerwach. Kiedy będą dysponowali tą wiedzą, już niewiele będzie ich dzielić od znalezienia rozwiązania problemu.
Świadomość, że to wirus Epsteina-Barr powoduje reumatoidalne zapalenie stawów, odziera chorobę z tajemniczości. To prawda, że wirus bywa groźny, ale poświęciłem mu dużo miejsca w rozdziale trzecim, w tym metodom wyeliminowania go z organizmu.

Jak wyleczyć się z reumatoidalnego zapalenia stawów?

Zwykle w leczeniu RZS stosuje się leki przeciwzapalne i immunosupresyjne mające zminimalizować straty - bo tylko do tego się nadają. To nawet zrozumiałe, biorąc pod uwagę, jak silny ból i jak rozległy stan zapalny wywołuje RZS. Niemniej przyjęta przez lekarzy strategia ma dwa słabe punkty.
Po pierwsze, leki nie zostały dobrane pod kątem wyeliminowania faktycznej przyczyny RZS - czyli wirusa Epsteina-Barr. Co za tym idzie, nie powstrzymują namnażania się wirusa, ale utrudniają organizmowi przeciwdziałanie temu, zupełnie jakby problem nie istniał.
Po drugie, główną linię obrony przeciwko wirusowi Epsteina-Barr stanowi układ odpornościowy - który osłabiamy, przyjmując przepisane przez lekarza leki. Czyli nie dość, że lekarstwa nie pomagają zwalczyć wirusa, to na dodatek działają na jego korzyść.
Żeby lepiej zrozumieć wirusa Epsteina-Barr, zachęcam do powtórnej lektury rozdziału trzeciego. Mam nadzieję, że wiedza przyniesie chorym wyzwolenie, a ujęte tam rady pozwolą pokonać intruza.

Co może przynieść trwałą ulgę?

Szczep wirusa odpowiedzialny za reumatoidalne zapalenie stawów może być wyjątkowo trudny w leczeniu - dlatego zachęcam do zapoznania się z listą ziół o właściwościach przeciwzapalnych (które nie osłabią układu odpornościowego), kolejność odpowiada mniej więcej moim osobistym preferencjom.

Kurkumina: składnik kurkumy; zmniejsza stan zapalny i redukuje ból.
Liście pokrzywy: zawierają alkaloidy, które zmniejszają stan zapalny wywoływany przez wirusa Epsteina-Barr.
Kurkuma: korzeń zmniejszający stan zapalny i redukujący ból.
N-acetylocysteina: aminokwas, który zmniejsza stan zapalny i redukuje ból.
MSM (metylosulfonylometan): związek chemiczny zmniejszający stan zapalny i redukujący ból.

Na koniec zalecam stosowanie zimnych i gorących okładów. Żeby zmniejszyć stan zapalny i przyspieszyć leczenie, należy codziennie kłaść zimny okład na bolące miejsce (na pół godziny), a następnie zastąpić go gorącym okładem (na 10 minut), żeby rozluźnić napięcie mięśniowe wokół uszkodzonych stawów.
Jeśli chory będzie sumiennie wypełniał te zalecenia - oraz, co ważniejsze, wytyczne z rozdziału trzeciego i IV części książki („Prawdziwe uzdrowienie"), powinien wrócić do zdrowia w czasie od kilku miesięcy do dwóch lat (co uzależnione jest od wielu czynników, w tym aktualnego stanu zdrowia), ponieważ będzie eliminował z organizmu wirusa Epsteina-Barr, uwalniał się od choroby i odzyskiwał kontrolę nad swoim życiem.
Więcej na temat zapobiegania i leczenia wielu chorób znajdziesz w książce „Boski lekarz".
Autor: Anthony William

# data[].attributes.attachment_link.title
Reumatoidalne zapalenie stawów można wyleczyć - Psychotronika

# data[].attributes.attachment_link.description
W środowisku lekarskim termin „reumatoidalne zapalenie stawów" (w skrócie RZS) odnosi się do choroby objawiającej się chronicznym, bolesnym stanem zapalnym w stawach. Bardziej pasowałaby tutaj „choroba spuchniętych stawów", „schorzenie bolących stawów" albo „choroba niewytłumaczalnego bólu".

# data[].attributes.headline
Od problemów jelitowych do zapalenia stawów

# data[].attributes.subject
Od problemów jelitowych do zapalenia stawów

# data[].attributes.attachment_link.title
Od problemów jelitowych do zapalenia stawów

# data[].attributes.attachment_link.description
Zdrowie publiczne wymaga ciągłego zwiększania świadomości społeczeńswa na tematy dotyczące promowania zdrowego stylu życia.

# data[].attributes.attachment_link.description
38 experts explain how leaky gut, genetics, and environmental triggers all play a part in the development of autoimmune disease. These amazing presentations will give you all the information you need to prevent and reverse autoimmune disease! 9 The Autoimmune ... Continue reading →

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Choroby reumatyczne

Klinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Włodzimierz Samborski
Katedra i Zakład Balneologii i Medycyny Fizykalnej UMK Collegium Medicum w Bydgoszczy
Kierownik Katedry: prof. dr hab. Irena Ponikowska

Choroby reumatyczne są grupą nieurazowych chorób narządu ruchu, objawiających się dolegliwościami w jego zakresie, głównie bólem, obrzękami i ograniczeniem ruchomości prowadzącym nawet do inwalidztwa.

Przyczyna większości chorób reumatycznych jest nieznana.

Za powstawanie choroby odpowiedzialne są przede wszystkim zaburzenia immunologiczne z procesem autoimmunizacji, nadmierną produkcją niektórych przeciwciał oraz syntezą licznych cytokin prozapalnych oraz tzw. mediatorów procesu zapalnego.

Częstość występowania chorób reumatycznych szacuje się ogółem na około 33%, przy czym najczęściej spotykane objawy choroby zwyrodnieniowej stawów obserwuje się w zależności od wieku u 5 do 60%, a występowanie reumatoidalnego zapalenia stawów waha się od 0,5 do 2% ogólnej populacji.

Klasyfikacja chorób reumatycznych ma charakter umowny ze względu na nieznajomość czynnika etiologicznego w przypadku większości z nich. W związku z koniecznością posługiwania się ich jednolitym podziałem i mianownictwem komisja Amerykańskiego Towarzystwa Reumatologicznego co pewien czas rewiduje klasyfikację chorób bazując na aktualnych zdobyczach nauki w zakresie ich diagnostyki.
Reumatoidalne zapalenie stawów
Rzs jest przewlekle postępującą, zapalną, układową chorobą tkanki łącznej. Charakteryzuje się niespecyficznym, symetrycznym zapaleniem stawów, występowaniem zmian pozastawowych i powikłań narządowych, prowadzi do niepełnosprawności, nierzadko kalectwa i przedwczesnej śmierci. Choroba występuje w różnym wieku częściej u kobiet niż u mężczyzn, najwyższa zapadalność przypada na 4 i 5 dekadę życia.

U większości początkowym objawem jest zapalenie stawów śródręczno-paliczkowych rąk oraz śródstopno-paliczkowych stóp. U około 70% chorych stwierdza się w surowicy czynnik reumatoidalny klasy IgM (postaci serologicznie dodatnie), pozostałe przypadki określa się jako serologicznie ujemne.

Pod względem przebiegu klinicznego, postępu zmian radiologicznych oraz czasu, w jakim dochodzi do rozwoju inwalidztwa rozróżnia się trzy typy choroby:

1. Typ samoograniczający się, o łagodnym przebiegu dotyczący około 5-10% chorych. Czynnik reumatoidalny jest w tej grupie ujemny lub u około 5% występuje w niskim mianie.

2. Typ charakteryzujący się niewielką progresją choroby. Występuje podobnie często, jak typ pierwszy, z tą różnicą, że czynnik reumatoidalny obecny jest u tych chorych u 60 do 90%.

3. Typ trzeci charakteryzujący się dużą progresją choroby i występuje u 60 do 90% chorych. Wysokie miano czynnika reumatoidalnego obserwuje się od początku choroby, chorzy źle odpowiadają na tradycyjne leki modyfikujące.

W przebiegu rzs z odchyleń w badaniach laboratoryjnych obserwuje się zwykle podwyższenie wartości OB, zwiększone stężenie białek ostrej fazy, obecność czynnika reumatoidalnego, niedokrwistość, leukocytozę i nadpłytkowość.

Leczenie uzdrowiskowe jest szczególnie przydatne we wszystkich rodzajach chorób reumatycznych bez podłoża zapalnego tzn. różnych typach choroby zwyrodnieniowej stawów i zespołach bólowych.

Tu skoncentrowano się na reumatoidalnym zapaleniu stawów (rzs)

Głównymi celami leczenia uzdrowiskowego jest:

1. Obniżenie nasilenia bólu.

2. Zmniejszenie aktywności procesu zapalnego.

3. Zapobieganie deformacjom stawów i przykurczom mięśni.

4. Poprawa sprawności chorego poprzez zwiększenie siły mięśniowej i poprawę zakresu ruchów w stawach.

5. Przygotowanie do zabiegów ortopedycznych oraz rehabilitacja po przebytych zabiegach.

Reumatoidalne zapalenie stawów we wszystkich okresach zaawansowania zmian radiologicznych (tab. 1) w 1 do 3 stopniu sprawności czynnościowej (tab. 2).
Klasyfikacja reumatoidalnego zapalenia stawów wg Steinbrockera. Reumatoidalne zapalenie stawów - stopnie wydolności czynnościowej.

Wydolność wystarczająca do wykonywania zwykłych, codziennych czynności mimo występującego bólu.

Sprawność wystarczająca do wykonywania tylko niektórych codziennych czynności, niemożność przygotowania posiłku, samodzielnego wychodzenia z domu.

Unieruchomienie w łóżku, konieczna pomoc drugiej osoby w podstawowej samoobsłudze, poruszanie się na wózku.

Przeciwwskazania do leczenia uzdrowiskowego chorób reumatycznych
1. Reumatoidalne zapalenie stawów w 4 stopniu wydolności czynnościowej.

2. Znaczne zaostrzenie stanu zapalnego w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów (gorączka, świeże

wysięki, obrzęki wielostawowe).

3. Ograniczenie funkcji ruchowych w przebiegu rzs uniemożliwiające podstawową samoobsługę.

4. Zaawansowane zmiany narządowe w przebiegu rzs .

5. Całkowite wypadnięcie jądra galaretowatego i inne stany chorobowe ze wskazaniem do operacji.

6. Martwicze zapalenie naczyń.

7. Ostre i przewlekłe infekcyjne zapalenie stawów i kości.
Leczenie chorych z RZS w warunkach uzdrowiskowych I. Balneofizykoterapia
1. Kąpiele siarczkowo-siarkowodorowe o temperaturze 35-37 stopni C, co drugi dzień lub kąpiele solankowe w wannie lub w basenie, kąpiele radoczynne.

2. Okłady z pasty borowinowej o temperaturze 37 stopni na zajęte stawy co drugi dzień.

3. Termoterapia:

a) ciepłolecznictwo w formie gorących kąpieli i okładów parafinowych o temperaturze 45-50 stopni C, czas 30 minut, co drugi dzień.

b) krioterapia lokalna lub ogólnoustrojowa (zalecana przed ćwiczeniami) o temperaturze minus 100 stopni przez 3 minuty, codziennie.

4. Elektroterapia - jontoforeza z leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, prądy impulsowe małej częstotliwości - prądy diadynamiczne DF,CP, MF i CP; prądy średniej częstotliwości o częstotliwości 100 Hz, natężenie progowe, czas 10 minut; prądy impulsowe wielkiej częstotliwości (diatermia krótkofalowa, terapuls).

5. Magnetoterapia - pole impulsowe o częstotliwości 15-20 Hz, natężenie 5-8 mT, przebieg impulsów sinusoidalny.

6. Ultradźwięki (lub fonoforeza) - fala ciągła, moc 0,1-0,8 W/cm ², czas 10 minut.

Fonoforeza jest odmianą ultrasonoterapii polegającą na wprowadzeniu leków w formie żeli za pomocą ultradźwięków, najczęściej stosuje się: salicylan sodu, lignokaina lub gotowe preparaty (fastum, naproxen).

7. Masaże: klasyczny, wirowy.

8. Światłolecznictwo - naświetlanie promieniami podczerwonymi, czas 10 minut na miejsca zajęte stanem zapalnym.

9. Psychoterapia.

10. Terenoterapia - na wyznaczonych trasach o małym obciążeniu.
II.Kinezyterapia
1. Ćwiczenia indywidualne - redresja (likwidacja przykurczów), poprawa ruchomości poszczególnych stawów, wzmacnianie poszczególnych grup mięśni z wykorzystaniem przyrządów.

2. Ćwiczenia grupowe w sali lub w basenie z wodą mineralną, codziennie lub co drugi dzień 30-40 minut.
Program standardowy leczenia fizykalnego (przykład)
1. Kąpiele siarczkowo-siarkowodorowe, o temperaturze 35 do 37 stopni, czas zabiegu 10-15 minut, co drugi dzień lub kąpiele solankowe o temperaturze 36-37 stopni, 10-15 minut, co drugi dzień.

2. Okłady z pasty borowinowej o temperaturze 37 stopni przez 30 minut, co drugi dzień lub krioterapia miejscowa codziennie.

3. Prądy diadynamiczne DF, CP, LP, katoda na miejsce bolesne, 10 minut, co drugi dzień lub codziennie.

4. Kinezyterapia codziennie.

Zabiegi uzupełniające: jonoforeza, diatermia krótkofalowa, magnetoterapia, ultradźwięki, naświetlania promieniami IR, masaż.

Czas leczenia 21-24 dni. W tym programie chory ma zlecone 2-3 zabiegów dziennie, które w trakcie leczenia należy intensyfikować. Program można uzupełnić dodatkowymi zabiegami zalecanymi w RZS.
III. Farmakoterapia
1. Niesterydowe leki przeciwzapalne (nlpz), leki przeciwbólowe i rozluźniające mięśnie.

3. Glikokortykoidy doustnie, dostawowo lub okołostawowo.
VI. Monitorowanie leczenia i badania diagnostyczne Leczenie homeopatyczne

Ze względu na bardzo dobre doświadczenia w stosowaniu leków homeopatycznych w różnego rodzaju dolegliwościach stawowych przypominających rzs wydaje się celowe rozszerzenie listy efektywnych metod terapeutycznych.

Balneofizykoterapia oraz kinezyterapia są metodami powszechnie uznanymi i od lat chorzy i zdrowi jeżdżą „ do wód". Nikt nie kwestionuje zasadności tego rodzaju zachowań, pomimo braku „ naukowych" podstaw i dowodów na skuteczność tego rodzaju terapii. Wystarczającym powodem do kontynuacji tego leczenia jest zadowolenie pacjentów.

Terapie te opierają się na tylko na doświadczeniu a jednak funkcjonują powszechnie w świadomości jako zasadne i stosowanie ich nie podlega dyskusji.

Nie widzę w związku z tym powodów dla których nie można by rozszerzyć listy zaleceń o metodę homeopatyczną.

Poniżej zebrano najważniejsze i najczęściej stosowane w codziennej praktyce leki homeopatyczne .

palcach rąk, nie może chodzić wyprostowany z powodu potłuczeniowego miednicy

pogorszenie - urazy, upadki, uderzenia, wstrząs, dotyk, po śnie, ruch, alkohol, wilgotne

poprawa -połozenie się, leżenie z głową niżej tułowia, wyciągnięcie się

kończyny, osłabienie i chwiejny chód

pogorszenie - gorąco słońca, przegrzanie, przeciągi, światło, hałas, wstrząsy, ruch

poprawa - lekkie przykrycie, odpoczynek w łóżku, stanie, zginanie i obracanie chorych części

obrzęki okolicy stawów łokciowych, kolana uginają się podczas chodzenia

pogorszenie - przy najmniejszym ruchu, przegrzanie, w pomieszczeniu, gorąca pogoda

poprawa - poprzez ucisk, obandażowanie, chłód, spokój, zimne napoje, leżenie na bolesnej części

ścięgnach Achillesa, osłabienie aparatu więzadłowego w stawów skokowych, rwący, reumatyczny

ból kończyn łagodzony przez ciepło, trzeszczenie i napięcie w kolanach, potrzeba rozciągania

stawów, zesztywnienie w dole podkolanowym nasilające się przy siedzeniu , palenie w stawach,

przykurcz ścięgien, skręcanie i szarpnięcia w kończynach, niespokojne nogi w nocy, ból w nogach

jak po porażeniu prądem elektrycznym

pogorszenie - suche, zimne, lub słotne powietrze, wiatr, przeciągi, skrajne temperatury, wysiłek

poprawa - zimne napoje, wilgotna, mokra pogoda, ciepło łóżka , łagodny ruch

reumatyczne wypędzające pacjenta z łóżka w nocy, zmuszające do chodzenia, stopy jak

porażone, nie może stąpać, palenie podeszew stóp w nocy

pogorszenie - złość, noc, zimne i wilgotne powietrze, wiatr, alkohol, narkotyki, leżenie w łóżku,

ciepłe pokarmy, przykrycie, dotyk

poprawa - łagodna pogoda, kołysanie, gorąco, pocenie się, zimne okłady

gorące, zaczerwienione, obrzmiałe, sztywne, obrzęk palucha stopy, stawy palców zniekształcone,

palce przygięte, kolana zahaczają o siebie podczas chodzenia, obrzęk i oziębienie stop I podudzi

pogorszenie - ruch, dotyk , noc, wibracje, zimna i wilgotna pogoda, zmiana pogody, jesienią,

niewielki wysiłek umysłowy i fizyczny, od zachodu do wschodu słońca

poprawa - ciepło, odpoczynek, zgięcie w pół, siedzenie, po wypróżnieniu, schylanie się

# data[].attributes.attachment_link.description
Choroby reumatyczne Klinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Włodzimierz Samborski Katedra i Zakład Balneologii i Medycyny Fizykalnej UMK Collegium Medicum w Bydgoszczy Kierownik Katedry: prof. dr hab.

# data[].attributes.headline
Naturalne inhibitory cytokin w leczeniu Łuszczycowego zapalenia stawów ŁZS 

# data[].attributes.subject
Naturalne inhibitory cytokin w leczeniu Łuszczycowego zapalenia stawów ŁZS 

# data[].attributes.attachment_link.description
4 posts published by fitoterapeuta during February 2014

# data[].attributes.headline
Boswellia i olibanum w medycynie ajurwedyjskiej i europejskiej. Boswellia w medycynie sportowej.

# data[].attributes.subject
Boswellia i olibanum w medycynie ajurwedyjskiej i europejskiej. Boswellia w medycynie sportowej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rodzaj kadzidłowiec - Boswellia należy do rodziny osoczynowatych - Burseraceae. Kadzidłowce (drzewa) występują w Afryce Północnej i Północno-Wschodniej. Są uprawiane w Indiach i Arabii. W swoim metabolizmie wytwarzają kwasy bosweliowe (niem. Boswelliasäuren, ang. Boswellic acid)), które są zaliczane do trójterpenów. Najbardziej znanymi gatunkami kadzidłowca są: Boswellia carteri Birdwood i Boswellia serrata Roxburgh. Dostarczają gumożywicę o nazwie Olibanum. wypływa samoistnie z drzew kadzidłowych lub ich kora jest nacinana, przez co wyciek gumożywicy jest wymuszany. W handlu jest sprzedawana w postaci grudek, granulatu lub proszku. Olibanum pochodzący z Indii określane jest nazwą Indian Olibanum lub Salai Guggal. Indischer Weihrauch, czyli indyjskie kadzidło z Boswellia serrata jest ujęte przez Deutscher Arzneimittel Codex z 2005 r. Pod nazwą Indian Frankincense figuruje ten surowiec w British Pharmacopoeia z 2009 r. Zgodnie z jej wymogami: 11-keto-beta-boswellic acid C30H46O4 - m.cz.470,7 - minimum 1 % w suchym surowcu; acetyl-11-keto-beta-boswellic acid C32H48O5 - m.cz. 512,7 - minimum 1% w suchym surowcu. Strata masy po suszeniu - maximum 8%. Popiół - maximum 10%.

Kwasy bosweliowe mają strukturę pięciocyklicznych trójterpenów. Są typu oleananu (alfa-bosweliowy kwas) i ursanu (beta-bosweliowy kwas). Znane są również: kwas acetylo-alfa-bosweliowy, kwas acetylo-beta-bosweliowy, kwas 11-alfa-hydroksy-beta-bosweliowy i kwas 3-acetylo-11-keto-beta-bosweliowy.

W tradycyjnej medycynie Indii oleo-żywica i gumożywica kadzidłowca są używane w leczeniu stanów zapalnych stawów i kości, stanów zapalnych i bólowych kręgosłupa, nieżytów układu oddechowego. Należą do środków wykrztuśnych, antyseptycznych, przeciwlękowych, przeciwnerwicowych i wykrztuśnych. W medycynie ajurwedyjskiej Boswellia serrata to ważny środek przeciwreumatyczny.

Badania współczesne dowiodły, że olibanum rzeczywiście działa przeciwbólowo, zmniejsza stany zapalne w przebiegu reumatyzmu, wpływa ochronnie na miąższ wątroby, antyproliferacyjnie wobec nowotworów (szczególnie Boswellia carteri), immunomodulująco, uspokajająco, przeciwbakteryjnie i wykrztuśnie. Wyniki pochodzą głównie z badań na zwierzętach.

Olibanum pobudza wydzielanie soków trawiennych i żółci. 100 mg alkoholowego wyciągu z Olibanum daje efekt przeciwbólowy i przeciwzapalny równy 100 mg fenylobutazonu.

Liczne doniesienia potwierdzają szczególną przydatność wyciągów z Boswellia serrata i Boswellia carteri w leczeniu chorób reumatycznych, owrzodzeń jelita grubego, zespołu jelita drażliwego, stanów zapalnych oskrzeli i zatok. In vitro wykazano hamowanie proliferacji komórek nowotworowych linii Leukemia i Glioblastoma. Istnieją przesłanki o uzasadnionym stosowaniu Olibanum w leczeniu wspomagającym raku mózgu. Składniki Boswellia działa antytumorowo przez hamowanie topoizomerazy I i II-alfa oraz przez pobudzanie programowanej śmierci komórek (apoptozy). Hamuje elastazę leukozytową i degradację glikozaminoglikanów (w stawach zapalnie zmienionych).

Preparaty z Boswellia hamują 5-lipooksygenazę i uwalnianie leukotrienów, przez co wpływają przeciwzapalnie. Inhalacje i zażywanie gumożywicy Boswellia zmniejsza ryzyko wystąpienia astmy oskrzelowej. Gumożywica bosweliowa leczy chroniczne stany zapalne jelita grubego, dlatego jest zalecana w leczeniu choroby Crohn'a.

Olejek bosweliowy (eteryczny), wyciągi alkoholowe z Olibanum hamują rozwój grzybów i bakterii.

W handlu znajdują się gotowe preparaty zawierające ekstrakt Boswellia, najczęściej standaryzowany na zawartość kwasów bosweliowych (60%). Zalecane dawki takiego ekstraktu wynoszą 300-400 mg 3 razy dziennie.

W Polsce dostępny jest preparat Salai Guggal Plus z linii Ayurveda Line (Spring Irena Laszewska) - tabletki zawierające między innymi Boswellia serrata 200 mg, Zingiber (imbir) 50 mg. Trigonella (kozieradka) 50 mg, Curcuma (ostryż) 50 mg, czyli składniki jak najbardziej polecane w leczeniu schorzeń stawów, wątroby i jelit.

Boswellia jest wartościowa dla medycyny sportowej. Osoby uprawiające hobbistycznie i zawodowo sport zawsze narażone są na nadwyrężenia układu narządów ruchu, szczególnie stawów. Po intensywnych wysiłkach fizycznych i treningu, np. u biegaczy, dośc często dochodzi do spastyczności mięśni szkieletowych, powstawania zakwasów, wysięków prozapalnych. Boswellia w monopreparatach i w lekach złożonych (np. z imbirem, kurkumą, mirrą, hakoroślą - Harpagophytum) będzie wspomagała procesy naprawcze i rekompensacji fizjologicznej oraz zapobiegała niepożądanym procesom zapalnym oraz zwyrodnieniowym (degradacyjnym w tkance chrzęstnej).

Nalewka bosweliowa (1:5, na alkoholu 40-60%), olejek bosweliowy (eteryczny) wcierane w okolice stawów dodatkowo łagodzą obrzęk i dolegliwości bólowe oraz poprawiają miejscowo krążenie krwi i limfy.

Nalewkę bosweliową 1:5 (1 cz. gumożywicy na 5 części ciepłego alkoholu 40-60%) - Tinctura Boswelliae można zażywać 3 razy dziennie po 5 ml; a przy kaszlu i chorych zatokach oraz zapaleniu oskrzeli - 4 razy dziennie na miodzie.

Olejek eteryczny uzyskiwany z Olibanum zawiera alfa-pinen, alfa- i beta-felandren octan-1-oktylu, dipenten, limonen, alfa-tujen, mircen, p-cymen, humulen, gwajen beta, farnezol, borneol, karwon, octan terpinylu, beta-jlangen, beta-kadinen, trans-bergamoten i in. Olibanum posiada około 5-10% olejku eterycznego, ponadto 60-70% żywic i ok. 20% gum (galaktoza, arabinoza, kwas metyloglukuronowy).

Olibanum jest skłądnikiem niektórych kosmetyków (mydła, lotio, perfumy, kremy, balsamy, żele i płyny do kąpieli). Zawartość Olibanum w kosmetykach nie przekracza 1%.

Olejek bosweliowy (dostępny w handlu) i Olibanum pobudzają miesiączkowanie i wzmagają wentylację płuc (częstość oddechów). Zwiększają też diurezę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Boswellia i olibanum w medycynie ajurwedyjskiej i europejskiej. Boswellia w medycynie sportowej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Rodzaj kadzidłowiec - Boswellia należy do rodziny osoczynowatych - Burseraceae. Kadzidłowce (drzewa) występują w Afryce Północnej i Północno-Wschodniej. Są uprawiane w Indiach i Arabii. W swoim metabolizmie wytwarzają kwasy bosweliowe (niem. Boswelliasäuren, ang. Boswellic acid)), które są zaliczane do trójterpenów. Najbardziej znanymi gatunkami kadzidłowca są: Boswellia carteri Birdwood i Boswellia serrata Roxburgh.

# data[].attributes.attachment_link.description
Choroby reumatologiczne w ciąży, antykoncepcja w chorobach reumatologicznych, Leki niesterydowe, Metotreksat, Mykofenolan Mofetilu, Leflunomid, Arechina i pochodne, Cyklofosfamid, Leki biologiczne, Sterydy

# data[].attributes.attachment_link.description
Onet: codzienne źródło informacji milionów Polaków - wiadomości z kraju i ze świata 24/7, pogoda, sport, biznes, moto, rozrywka. Bądź na bieżąco z Onet!

# data[].attributes.headline
Zioła w terapii chorób autoimmunologicznych

# data[].attributes.subject
Zioła w terapii chorób autoimmunologicznych

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
fitoterapia chorób autoimmunologicznych <br> dr henryk różański

# data[].attributes.attachment_link.description
Fitoterapia chorób autoimmunologicznych Dr Henryk Różański

# data[].attributes.attachment_link.title
Naturopatia Sanatus - choroby przewlekłe i wspomaganie ich leczenia

# data[].attributes.attachment_link.description
Choroby serca, nowotwory, zaburzenia metaboliczne i inne choroby przewlekłe - możliwe jest leczenie metodami naturalnymi, bez środków farmakologicznych

# data[].attributes.body
Zdrowie z roślin

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
czytaj więcej...

Obecnie na walkę z tymi schorzeniami np. w USA przeznacza się około 128 miliardów rocznie.
Za bóle stawów odpowiedzialnych jest szereg schorzeń takich, jak choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów, reaktywne zapalenie stawów czy dna moczanowa. Choroby te może wywoływać szereg czynników, które nakładają się na genetyczne predyspozycje organizmu. Wśród czynników sprzyjających chorobom stawów można wymienić uszkodzenia mechaniczne stawów i długotrwałe obciążenia stawów, stres, zbyt wysoką wagę ciała, nadmierną i niewłaściwą aktywność fizyczną, nieodpowiednie żywienie, substancje szkodliwe obecne w żywności i środowisku, leki. Choroby stawów, mimo że różnorodnie się je klasyfikuje, mają podobne cechy - przebiegają z reakcją zapalną, miewają okresy remisji, biorą w nich udział cytokiny, jak również dochodzi w nich do uszkodzeń chrząstki stawowej.
W odpowiedzi na nasze problemy ze stawami lekarze oferują nam leki, często nieskuteczne i zawsze obciążone szeregiem skutków ubocznych. W przypadkach bardziej zaawansowanej choroby i jeśli to możliwe, chorym zalecane są zabiegi chirurgiczne, często niosące ryzyko poważnych powikłań. A chyba najczęściej słyszaną przez chorych "poradą" są słowa "proszę nauczyć się z tym żyć". Czy jednak rzeczywiście jesteśmy bezradni, skazani na szkodliwe leki i ból do końca życia? Nawet jeśli lekarze reumatolodzy, chirurdzy, ortopedzi nigdy nie wspomnieli nam o tym powinniśmy sobie jednak zdawać sprawę z tego, że istnieje wiele sposobów by sobie pomóc. To, co jemy wpływa znacząco na stan naszych stawów, a naturalne środki przeciwzapalne możemy stosować bezpiecznie i niezależnie od zalecanych przez lekarza terapii. Zapalenie stawów jest problemem bardzo złożonym i opornym w leczeniu. Aby uzyskać pozytywne efekty leczenia należy działać kompleksowo. W każdym przypadku przebieg choroby jest nieco inny, właściwości organizmu również są zróżnicowane. Stąd nie ma jednej idealnej drogi dla każdego chorego. W przypadku schorzeń stawów poważnym problemem jest ból. Jest on nie tylko oznaką stanu zapalnego, który prowadzi do uszkodzeń chrząstki stawowej, ale również wielkim problem w codziennym funkcjonowaniu chorego. Ważne jest jednak to, by walcząc z bólem równocześnie nie szkodzić sobie.

Naturalne środki przeciwzapalne szybko zmniejszające ból.
Bromelaina.
Jest to enzym trawiący białka, obecny w ananasie. Jego działanie przeciwzapalne zostało dobrze udokumentowane w literaturze. Działa równie skutecznie, jak silne leki przeciwzapalne. Enzym ten trawi obecne w krwioobiegu białka biorące udział w reakcji zapalnej. Należy stosować na czczo 500-2000 mg na dzień.
Salicyna.
Substancja pozyskiwana z kory wierzby białej o działaniu podobnym do aspiryny, pozbawiona jednak jej skutków ubocznych (dyskomfort w żołądku, wrzody żołądka, krwawienia). Naturalny środek przeciwbólowy. Dostępna w tabletkach, kapsułkach, w płynie do stosowania na skórę.
Diabelskipazur.
Substancja uzyskiwana z korzeni pustynnej rośliny o nazwie Harpagophytum procumbens (hakorośl rozesłana). Środek skuteczny w leczeniu przewlekłego bólu kręgosłupa, kolan, stawów biodrowych. Usuwa również sztywność stawów. Badania pokazują, że środek ten jest o 50% skuteczniejszy niż np. Vioxx (niesterydowy środek przeciwzapalny, który został wycofany z obrotu ze względu na zwiększanie ryzyka wystąpienia zawału).
Pyknogenol.
Substancja uzyskiwana z kory sosny. Wiele badań klinicznych wskazuje na jego efektywność, zwłaszcza w leczeniu osteoartretyzmu. Pyknogenol obniża również ciśnienie krwi, stosowany jest jako środek przeciwbólowy przy bólach menstruacyjnych, obniża poziom cukru w krwi, jak również przynosi ulgę w zespole nagłej zmiany strefy czasowej (ang. jet lag syndrome). Przy zapaleniu stawów stosowany jest w dawce 50 mg 2-3 razy dziennie.
Kwas bosweliowy.
Substancja uzyskiwana z kory drzewa Boswelia serrata. Usuwa ból i sztywność stawów szybko. Może być bezpiecznie stosowany nawet przez dłuższy czas. Jego efekt przeciwzapalny związany jest z hamowaniem syntezy prozapalnych leukotrienów, substancji rozpoczynających cykl zapalny. Dostępny w postaci tabletek i kremu na skórę. Stosować w dawce 300-400 mg 3 razy dziennie.
Kapsaicyna.
Substancja uzyskiwana z papryki. Blokuje receptory bólowe, dzięki czemu działa silnie przeciwbólowo. Stosowana w postaci kremów i płynów bezpośrednio na skórę w okolicy bolących stawów.

Naturalne środki przeciwzapalne stosowane w długofalowej terapii bólu.
SAM-e.
S-adenosylo-L-metionina. Badania pokazują, że redukuje ból i stan zapalny stawów oraz poprawia ich sprawność równie skutecznie jak środki farmakologiczne. SAM-e jest od lat stosowana u osób chorych na osteoartretyzm i reumatoidalne zapalenie stawów. SAM-e to naturalna substancja obecna w naszym organizmie. Okazuje się, że jeśli zwiększymy jej poziom w organizmie nieco powyżej naturalnego, niekiedy już po tygodniu zaczyna ona wykazywać właściwości przeciwbólowe i przeciwzapalne. Warunkiem uzyskania takiego efektu jest właściwy poziom witamin z grupy B w organizmie. Dlatego 1200 mg SAM-e dziennie należy stosować łącznie z witaminą B-complex.
MSM.
Metylsulfonylometan. Jest to forma siarki obecna w warzywach, owocach, ziarnach i mięsie. Badania kliniczne pokazały, że stosowanie MSM przez 6 tygodni u chorych na osteoartretyzm skutkuje redukcją bólu nawet o 80% bez żadnych skutków ubocznych. Ponadto, MSN poprawia ruchomość stawów. Dawka zalecana do stosowania to 6000 mg dziennie, jednak kurację należy rozpocząć od dawki 3000 mg i stopniowo ją zwiększać.
ASU.
Preparaty oparte na wyciągu z awokadu i soi. Badania naukowe pokazały, że ASU znacząco poprawia stan chrząstki stawowej i spowalnia jej niszczenie przez proces zapalny. Uważa się również, że ASU hamuje produkcję w organizmie substancji zapalnych. W efekcie ASU zmniejsza sztywność stawów i pomaga zmniejszyć dawki leków przeciwzapalnych. Pozytywne efekty działania tego suplementy pojawiają się dopiero po około 8-śmu tygodniach stosowania dziennie dawki 300 mg.

Zmniejsz ilość leków przeciwbólowych.
Osoby cierpiące na ból, w tym przypadku stawów, w naturalny sposób dążą do zmniejszenia go. Okazuje się jednak, że niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAIDs, non-steroidal anti-inflammatory drugs), do których należą popularne środki takie, jak Ibuprofen, Profenid, Ketonal, Voltaren czy Naproksen i wiele innych, wywołują poważne skutki uboczne. Przede wszystkim hamują one syntezę proteoglikanów, substancji wiążących wodę i odpowiedzialnych za odpowiednie uwodnienie, a tym samym sprężystość chrząstki stawowej. Z tego powodu środki te przyspieszają postęp choroby.
Mechanizm działania NSAIDs oparty jest na hamowaniu działania enzymu o nazwie cyklooksygenaza (COX), który przeprowadza konwersję kwasów tłuszczowych (a dokładniej kwasu arachidonowego) do prostaglandyn i leukotrienów. COX występuje w organizmie w postaci izoenzymów COX-1 i COX-2. COX-2 odpowiedzialna jest za produkcję prozapalnych prostaglandyn, stąd NSAIDs zmniejszają stan zapalny stawów i ich bolesność. COX-1 z kolei odpowiedzialna jest za produkcję przeciwzapalnych prostaglandyn w nabłonku żołądka, czy śródbłonku tętnic.
Standardowe NSAIDs działają nieselektywnie, na każdą formę COX, dlatego wywołują szereg niekorzystnych skutków ubocznych takich, jak podrażnienie żołądka, nadżerki żołądka czy problemy z układem krążenia. Nowsza generacja leków przeciwzapalnych (takich, jak Celebrex czy wycofany z rynku Vioxx, który zwiększał ryzyko zawału serca) selektywnie hamuje działanie COX-2. Okazało się jednak, że środki te są mniej skuteczne, a równocześnie także zwiększają ryzyko wystąpienia nadżerek żołądka czy zawału serca.

Zwiększ ilość EPA w diecie.
Kwas eikozapentaenowy (EPA) należy do kwasów tłuszczowych omega-3. W dużych ilościach obecny jest w rybach z ciemnym mięsem takich, jak dziki łosoś lub sardynki. EPA jest prekursorem przeciwzapalnych prostaglandyn, leukotrienów i tromboksanów. W przypadku niedoboru EPA w diecie organizm produkuje zwiększone ilości kwasu arachidonowego (AA) należącego do kwasów omega-6, który jest prekursorem prozapalnych prostaglandyn, leukotrienów i tromboksanów. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku spożycia dużej ilości AA, obecnego w olejach roślinnych.

Uwaga na prozapalne oleje roślinne.
Oleje roślinne są bogate w kwasy tłuszczowe omega-6, w tym w kwas AA, prekursor substancji sprzyjających stanom zapalnym. Szczególnie duże ilości omega-6 są obecne w oleju rzepakowym, słonecznikowym, kukurydzianym czy sojowym. Prawidłowy stosunek omega-3 do omega-6 w naszej diecie powinien wynosić 1:2. W rzeczywistości jednak wynosi on ok. 1:20, ponieważ spożywamy duże ilości olejów roślinnych, są one dodawane do żywności przetworzonej, jak również do karmy zwierząt i ryb.

Nie podgrzewaj płynnych tłuszczów roślinnych.
Płynne tłuszcze roślinne są bogate w wielonienasycone kwasy tłuszczowe, które łatwo ulegają utlenieniu i proces ten przebiega z produkcją dużej ilości wolnych rodników, silnie aktywnych cząstek, które łatwo wchodzą w reakcję z białkami, DNA, kwasami tłuszczowymi, uszkadzając je i wywołując stany zapalne. Wysoka temperatura powoduje, że wolne rodniki powstają w ogromnych ilościach na drodze reakcji łańcuchowych.

Unikaj tłuszczów roślinnych sztucznie utwardzanych.
Utwardzone tłuszcze roślinne nie ulegają utlenianiu, dzięki czemu nie psują się i z tego powodu są chętnie używane przez producentów żywności. Tłuszcze roślinne są utwardzane na drodze uwodornienia, czyli wysycenia wodorem podwójnych wiązań pomiędzy atomami węgla. W wyniku tego procesu powstają tzw. tłuszcze trans, które różnią się konformacją (kształtem cząsteczki) od tłuszczów cis, występujących naturalnie w przyrodzie w przewadze i rozpoznawanych przez organizm, jako prawidłowe.
Tłuszcze trans wywołują szereg niekorzystnych dla organizmu efektów - zwiększają ryzyko wystąpienia nowotworów oraz miażdżycy i chorób serca, jak również sprzyjają stanom zapalnym. Badania wykazały, że u kobiet spożywających duże ilości tłuszczów trans w 73% przypadków miał miejsce wzrost poziomu CRP (białko fazy ostrej, marker stanu zapalnego) we krwi.

Powiedz NIE rybom hodowlanym.
Okazuje się, że nawet 90% łososia atlantyckiego i norweskiego pochodzi z hodowli, mimo że na opakowaniu producent podaje informację "łosoś dziki". Podobnie jest z innymi rybami. Ryby hodowlane karmione są preparatami na bazie soi. W naturalnych warunkach, w stanie dzikim, ich mięso bogate jest w kwasy tłuszczowe omega-3. Ze względu jednak na rodzaj stosowanej w hodowlach karmy ryby, które trafiają do naszych sklepów zawierają dużo mniej kwasów omega-3, a więcej kwasów omega-6, co jest niekorzystne dla naszego zdrowia. Hodowle ryb są bardzo zatłoczone i z tego powodu wymagają stosowania dużych ilości antybiotyków i pestycydów. Substancje te pozostają w ciele ryb i przedostają się do naszego organizmu, jeśli je zjadamy. Wiele z tych substancji ma nawet działanie neurotoksyczne. Ponadto, w przypadku hodowli takich ryb jak łosoś, do karmy dodawane są sztuczne barwniki, aby zapewnić odpowiedni kolor mięsa ryb, który w naturalnych warunkach jest związany z dietą dziko żyjących ryb. Żyjące w stanie dzikim łososie atlantyckie i norweskie żywią się krylem i krewetkami, a kolor ich mięsa pochodzi od barwnika zawartego w skorupkach tych organizmów.

Zażywaj kąpieli słonecznych.
Badania pokazują, że w naszym klimacie nawet do 90% ludzi dorosłych cierpi na niedobory witaminy D3. Niedobory witaminy D3 sprzyjają zwiększonemu ryzyku zachorowania na nowotwory złośliwe (w tym czerniaka), na choroby przewlekłe, jak również na infekcje. Witamina D3 nie tylko odpowiada za prawidłowy stan naszych kości (zapobiega osteoporozie), ale również mięśni i chrząstek. Okazuje się także, że witamina D3 ma działanie przeciwzapalne i odgrywa ważną rolę w leczeniu chorób serca, cukrzycy, utrzymywaniu prawidłowego ciśnienia krwi, jak również w zapobieganiu nowotworom prostaty, jelita grubego czy piersi.
W celu zapewnienia sobie prawidłowego poziomu witaminy D3 w organizmie powinniśmy regularnie spożywać produkty bogate w tą witaminę (wątróbka, krewetki, tran, żółtka jaj, zielone liściaste warzywa) oraz korzystać z kąpieli słonecznych. Witamina D3 jest produkowana w naszym organizmie z cholesterolu w komórkach skóry. Wystawienie całego ciała na działanie słońca przez 20 minut zapewnia prawidłową dzienną dawkę tej witaminy. Warunkiem uzyskania takiego efektu jest nie stosowanie kremów z filtrami przeciwsłonecznymi, które blokują powstawanie witaminy D3 w skórze nawet w 95%. 20 minut w pełnym słońcu jest czasem bezpiecznym, w którym nie dochodzi jeszcze do podrażnień skóry. Jednak, w celu zapewnienia sobie pełnej ochrony przed zażyciem kąpieli słonecznej należy spożywać żywność bogatą w antyoksydanty lub suplementy je zawierające oraz witaminy z grupy B.
Jeśli kąpiele słoneczne nie są możliwe należy przyjmować witaminę D3 w postaci płynnych suplementów cholekalcyferolu. Dzienna dawka witaminy D3 dla dorosłego człowieka wynosi ok. 2000 IU. Jednak z wiekiem spada zdolność do produkcji witaminy D3 przez organizm. Dla porównania, zdolność do produkcji tej witaminy u 70-ciolatka wynosi jedynie 1/4 zdolności u 20-stolatka. Dlatego osoby starsze potrzebują suplementacji wyższymi dawkami - ok. 3000 IU dziennie.

Wyrzuć cukier.
Badania pokazują, że bezpośrednio po wypiciu słodzonego napoju wzrasta w krwi poziom wskaźników zapalenia oraz poziom wolnych rodników. Cukier generuje powstawanie wolnych rodników w organizmie, przyspiesza procesy starzenia, jest przyczyną otyłości (co stanowi dodatkowe obciążenie stawów), jak również powoduje uwalnianie prozapalnych cytokin.
Pod pojęciem cukru rozumiemy cukier biały (sacharoza, zbudowana z glukozy i fruktozy), jak również fruktozę w owocach, syropy glukozowo-fruktozowe, czy tzw. HFCS, czyli syrop o wysokiej zawartości fruktozy uzyskiwany z kukurydzy (ang. high fructose corne syrup). Szczególnie niebezpieczny dla naszego zdrowia jest HFCS, popularny dodatek do żywności (szczególnie do napojów). Substancja ta nie powoduje wzrostu poziomu insuliny w krwi, co sprzyja cukrzycy i jest przyczyną wysokiego poziomu trójglicerydów. Ponadto, HFCS wpływa na centralny system nerwowy dając poczucie satysfakcji, a równocześnie nie wpływa regulująco na ośrodek głodu. Z tego powodu produkty zawierające HFCS są spożywane bardzo chętnie i w dużych ilościach.
Glukoza łatwo przyczepia się do białek. Proces ten nazywany jest glikacją, a jego produkty (białka z przyłączoną glukozą) - zaawansowanymi produktami końcowymi glikacji (ang. advanced glycation end products, AGEs). AGEs wywołują stany zapalne, przyspieszają starzenie się organizmu, a ich obecność w chrząstce stawowej (w wyniku glikacji kolagenu) uniemożliwia jej odbudowę.
Ponadto, w przypadku napojów słodzonych wysoce niebezpieczna dla stawów jest również substancja o nazwie kwas fosforowy. Kwas fosforowy powoduje "ucieczkę" substancji mineralnych z kości i sprzyja osteoporozie. Dodatkowo kwas ten zmniejsza wchłanianie manganu, koniecznego do regeneracji kolagenu, co skutkuje osłabieniem stabilności ścięgien i pogarszaniem stanu chrząstki stawowej.

Sprawdź czy szkodzi ci gluten.
Statystyki pokazują, że co 3-cia osoba cierpi na nietolerancję glutenu. Gluten to białko obecne w ziarnach zbóż (pszenica, owies, jęczmień). U osób, których organizm nie produkuje enzymu koniecznego do rozłożenia glutenu ma miejsce podrażnienie systemu odpornościowego, wytwarzane są czynniki zapalne takie jak cytokiny, a to może powodować stany zapalne również stawów. 60% osób ze stwierdzoną celiakią (nietolerancja glutenu) cierpi równocześnie na stany zapalne stawów. Jeśli przyczyną stanu zapalnego stawów jest gluten, już po 14 dniach diety bezglutenowej obserwuje się znaczącą poprawę stanu stawów.

Naoliwiaj swoje stawy.
Oliwa z oliwek zawiera substancję o nazwie oleokantal, która wykazuje silne działanie przeciwzapalne. Oleokantal hamuje działanie prozapalnego enzymu COX-2. Oliwa jest również naturalnym źródłem oleuropeiny i hydroksytyrosolu, antyutleniaczy, które znacząco zmniejszają ilość czynników zapalnych w organizmie. Szczególnie dobre efekty przynosi połączenie oliwy i kwasu tłuszczowego EPA.
Jednakże lecznicze działanie wykazuje tylko oliwa z pierwszego tłoczenia na zimno (ang. extra virgin olive oil, EVOO). Temperatura i proces rafinacji niszczą przeciwzapalne właściwości oleokantalu.

Przygotuj swój własny suplement odżywiający stawy.
Składniki: nóżki wieprzowe i/lub kurze łapki, skorupki skorupiaków, skorupki jaj, sok z cytryny/ocet winny, woda. Zupę z tych składników należy gotować pod przykryciem, na wolnym ogniu (przynajmniej 4 godziny). Po ugotowaniu składniki, które nie uległy rozgotowaniu zmielić i połączyć z wywarem. Wywar można kilka dni przechowywać w lodówce lub podzielić na mniejsze porcje i zamrozić. Dodawać codziennie do zup, sosów i innych potraw.
Nóżki wieprzowe i kurze łapki są bogatym źródłem naturalnego kolagenu. Jednak konieczne jest długie gotowanie, by rozbić występujący w skórach i chrząstkach kolagen na cząstki możliwe do wchłonięcia przez komórki. Skorupki skorupiaków zawierają duże ilości glukozaminy, a skorupki jaj - wapnia. Jednakże do uwolnienia do roztworu tych składników konieczny jest kwas obecny w soku z cytryny lub occie winnym.

Przeciwbólowe owoce.
Badania pokazują, że kwercetyna obecna w owocach żurawiny hamuje działanie enzymu COX-2 odpowiedzialnego za stany zapalne. Inne badania pokazują z kolei, że spożywanie truskawek powoduje obniżenie poziomu CRP w krwi. Owoce jagodowe (jagody, porzeczki, borówki, maliny, jeżyny, truskawki, żurawina) zawierają duże ilości flawonoidów, które są silnymi antyutleniaczami oraz witaminę C. Dzięki temu ich spożywanie obniża poziom wolnych rodników w organizmie, a tym samym zmniejsza stany zapalne.

Warzywa, które szkodzą.
W przypadku osób chorujących na stawy niewskazane jest spożywanie warzyw takich, jak: papryka, pomidor, ziemniak czy bakłażan, należących do grupy psiankowatych. Warzywa te zawierają alkaloidy, które utrudniają naprawę kolagenu i tym samym przyspieszają degeneracji chrząstki stawowej.

Uzdrawiające orzechy brazylijskie.
Orzechy brazylijskie są bogate w selen, który jest silnym antyutleniaczem i zmniejsza stany zapalne, dzięki zmniejszaniu ilości wolnych rodników w organizmie. Leki przeciwzapalne (NSAIDs) obniżają poziom selenu w krwi. Osoby zażywające takie leki powinny regularnie dostarczać selen do organizmu. Jeden średniej wielkości orzech brazylijski dziennie pokrywa zapotrzebowanie organizmu na ten pierwiastek.

Sekrety szpinaku.
Liście szpinaku są bogate w kwas salicylowy, który ma działanie silnie przeciwzapalne. Zawierają one ponadto witaminę K, która poprawia działanie enzymów biorących udział w regeneracji chrząstek. W szpinaku obecne są duże ilości miedzi zmniejszającej stany zapalne. W celu zachowania leczniczych właściwości, szpinaku nie należy długo podgrzewać.

Przyjacielskie brokuły.
Brokuły są bogate sulforafan, antyutleniacz działający przeciwzapalnie. Ponieważ substancja ta ulega aktywacji w trakcie żucia, brokułów nie należy długo gotować, tak by pozostały lekko twarde lub spożywać na surowo. Szczególnie bogate w sulforafan są kiełki brokułów, zawierają one 50 razy więcej tej substancji niż dorosłe rośliny. Brokuły zawierają również diindolilmetan (ang. diindolylmethane, DIM), który działa regulująco na układ odpornościowy.

Tropikalny uzdrowiciel.
Owoce ananasa zawierają enzym o nazwie bromelaina, wykazujący silne działanie przeciwzapalne. Temperatura dezaktywuje ten enzym, owoce ananasa należy więc spożywać jako świeże. Owoce w puszkach i sok z ananasa poddawane są działaniu wysokiej temperatury (pasteryzacja). Zamrażanie nie wpływa na aktywność enzymu. Ananas zjadamy pomiędzy posiłkami, nie bezpośrednio po posiłku. W przeciwnym wypadku bromelaina zostanie zużyta w trakcie trawienia białek w posiłku, zamiast w krwi do trawienia substancji biorących udział w zapaleniu. Ananas zawiera również duże ilości manganu i witaminy C, potrzebnych do produkcji zdrowej chrząstki.

Twój przyjaciel jogurt.
Badania pokazują, że bakterie zawarte w jogurcie (w szczególności z grupy Lactobacillus> i Propionibacterium) powodują obniżenie poziomu białka CRP w krwi i zmniejszenie ilości produkowanych w reakcjach zapalnych cytokin. Ponadto, bakterie te są niezbędne do utrzymania prawidłowej flory bakteryjnej jelit, a tym samym skutecznej walki naszego organizmu z drobnoustrojami patogennymi takimi jak Escherichia coli, Salmonella czy Listeria. Patogenne drobnoustroje oraz pasożyty wywołują stany zapalne śluzówki układu pokarmowego, przez co z kolei zaburzają procesy wchłaniania, co sprzyja wielu chorobom przewlekłym w tym zapaleniu stawów. Jogurt zawiera również łatwo przyswajalny wapń.
Ważnym składnikiem przeciwzapalnym jogurtu jest również kwas tłuszczowy o nazwie sprzężony kwas linolowy (ang.conjugated linoleic acid, CLA). CLA obecny jest jedynie w jogurcie uzyskiwanym z mleka zwierząt naturalnie wypasanych na pastwiskach.
Należy pamiętać, że jedynie żywy i naturalny jogurt spełnia swoje dobroczynne właściwości. Poszukujmy jogurtów z dobrej jakości mleka, bez dodatku cukru, barwników i mleka w proszku oraz z żywymi kulturami bakterii. Najlepszym sposobem na zapewnienie sobie właściwej jakości jogurtu jest samodzielne przygotowywanie go.

Ostrożnie z mięsem.
W swojej diecie należy zapewnić sobie mięso dobrej jakości. Mięso produkowane na skalę masową pochodzi z hodowli, w których stosuje się duże ilości antybiotyków i hormonów. Spożywając takie mięso, zanieczyszczamy również swój organizm tymi substancjami. Ponadto, w celu obniżenia kosztów zwierzęta hodowlane karmi się karmami na bazie ziaren zbóż i kukurydzy. Mięso takich zwierząt zawiera większe ilości prozapalnych kwasów tłuszczowych omega-6 (w tym kwasu AA). Dzienna dawka białka nie powinna przekraczać 0,8 grama na kilogram masy ciała.
Do czynników pogarszających stan stawów należy również nadmierna waga obciążająca dodatkowo stawy, stres, jak również brak ruchu. Warto więc zadbać o prawidłową wagę, znaleźć bezpieczne i komfortowe formy wysiłku fizycznego oraz nie zapominać o przyjemnym hobby.

# data[].attributes.attachment_link.description
czytaj więcej... Obecnie na walkę z tymi schorzeniami np. w USA przeznacza się około 128 miliardów rocznie. Za bóle stawów odpowiedzialnych jest szereg schorzeń takich, jak choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów, reaktywne zapalenie stawów czy dna moczanowa.

# data[].attributes.headline
RISE - The Rheumatology Informatics System for Effectiveness (RISE)

# data[].attributes.subject
RISE - The Rheumatology Informatics System for Effectiveness (RISE)

# data[].attributes.attachment_link.description
Learn about RISE Registry benefits, FAQS, and how to participate. Also access data from RISE and registry resources.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wszystkie choroby zaczynają się od jelit - twierdził Hipokrates. Tak też może być w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów.

Bakterie jelitowe są niejako wskaźnikiem obecności różnych chorób: determinują ostrość i częstotliwość występowania objawów, ale mogą też wspomagać leczenie, a nawet zapobiegać rozwinięciu się choroby.

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), które objawia się bolesnym obrzękiem stawów, to choroba autoimmunologiczna - jednak lekarze do dziś nie są pewni, co ją wywołuje.

Badacze z Mayo Clinic uważają, że mogą to być bakterie jelitowe. Zauważyli, że osoby chore na reumatoidalne zapalenie stawów mają zaburzenia równowagi bioty wywołane ponadprzeciętną aktywnością bakterii. Wykryli obecność drobnoustrojów, które nie występują u zdrowych osób, za to obficie zasiedlają jelita osób cierpiących na reumatoidalne zapalenie stawów.

Naukowcy twierdzą, że osoby, u których te bakterie licznie występują, mogą być bardziej narażone na rozwój reumatoidalnego zapalenia stawów - o ile już go nie mają.

Badania na myszach laboratoryjnych wykazały, że te chorobotwórcze mikroby mogą być zwalczane przez bakterie Prevotella histicola, które przyczyniają się do zmniejszenia częstotliwości i ostrości objawów RZS. "Dobre" bakterie mogą okazać się skuteczną formą terapii oraz zapobiegać rozwojowi reumatoidalnego zapalenia stawów.
Źródło: Arthritis Rheumatol, 2016; doi: 10.1002/art.39785

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszystkie choroby zaczynają się od jelit - twierdził Hipokrates. Tak też może być w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów. Bakterie jelitowe są niejako wskaźnikiem obecności różnych chorób: determinują ostrość i częstotliwość występowania objawów, ale mogą też wspomagać leczenie, a nawet zapobiegać rozwinięciu się choroby.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mają ogromny wpływ na organizm człowieka. Regulują proces trawienia, wspomagają odporność, łagodzą stany zapalne. W ludzkim organizmie znajduje się ok. 2 tys. różnych gatunków bakterii. Większość z nich pomaga zachować równowagę, lecz są też takie, które wywołują choroby. Po czym rozpoznać, że jest ich w organizmie za dużo?

1. Po co nam bakterie w organizmie?

Choć trudno to sobie wyobrazić, w ludzkim organizmie żyją miliony bakterii. Naukowcy podają, że ich gatunków jest ponad 2 tys. Ważą ponad 2 kg. Są niezbędne do prawidłowej pracy ciała - o ich ogromnej roli może świadczyć ilość - ludzki organizm liczy sobie aż 10 razy więcej bakterii niż komórek własnego ciała. To wszystko jest zasługą tysięcy lat ewolucji.

Aż 80 proc. bakterii w organizmie człowieka znajduje się w jelicie grubym, mniej w jelicie cienkim, jeszcze mniej w żołądku lub na skórze. Ich różne gatunki wspomagają inne funkcje w organizmie.

Mikroflora jelitowa to przede wszystkim bakterie z rodzaju Lactobacillus i Bifidobacterium, które produkują kwas mlekowy. Są one odpowiedzialne za ochronę przed czynnikami chorobotwórczymi, umożliwiają rozkład treści niestrawionej.

Oprócz tego bakterie te produkują witaminę K, krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (energia dla komórek nabłonka jelita grubego).

W analizach medycznych wykazano, że osoby, które mają mniejszą ilość korzystnych dla pracy organizmu bakterii w jelitach, częściej chorują na choroby przewlekłe.

Ale w ciele człowieka znajdują się także bakterie chorobotwórcze. Pod wpływem sprzyjających im czynników może dojść do niekontrolowanego ich namnożenia. Oto niektóre z objawów, które mogą synalizować taką infekcję.

2. Częste przeziębienia

Największa część obecnych w organizmie bakterii, znajduje się w jelitach. Przewód pokarmowy jest też miejscem, w którym "mieszkają" białka surowicy - immunoglobuliny, czyli przeciwciała atakujące wirusy i bakterie.

Częste infekcje, katar, kaszel i gorączka mogą być sygnałem świadczącym o zaburzeniach w mikroflorze jelitowej, być może korzystnych dla zdrowia bakterii jest za mało, by organizm mógł samodzielnie skutecznie bronić się przed zakażeniami. Jaki jest na to sposób?

W odbudowie flory jelitowej pomoże włączenie do diety błonnika, który wyściela ściany jelit, zapobiegając utracie dobrych bakterii. Ogranicza też rozwój tych złych. Warto także przyjmować probiotyki, zawierające Lactobacillus L. casei.

3. Swędzenie, pęcherzyki i wysypka na łokciach

Choć wygląda jak atopowe zapalenie skóry, wcale nie musi nim być. Swędząca wysypka, przypominająca miejscami pęcherzyki i umiejscowiona na łokciach i kolanach może świadczyć o chorobie trzewnej, czyli celiaklii.

Celiaklia jest autoimmunologiczną chorobą, która nieleczona lub za późno zdiagnozowana może doprowadzić do wyniszczenia organizmu. Chory nie może jeść zbóż zawierających gluten, a każdy kontakt w tym białkiem prowadzi do silnej reakcji alergicznej. Ta jednak często bywa mylona właśnie z atopowym zapaleniem skóry.

Aż u 25 proc. chorych wysypka i swędzenie jest jedynym, mylnym objawem choroby. Tacy pacjenci często leczą się objawowo, podczas gdy przyczyna wysypki leży gdzie indziej. Do internisty trafiają dopiero wtedy, gdy pojawia się u nich niedokrwistość lub osteoporoza.

Jaki jest jednak związek celiaklii z bakteriami jelitowymi? U osoby chorej, która spożyje choć minimalną ilość glutenu - dochodzi do uwolnienia przeciwciałą IgA, które atakuje jelita. Z czasem przeciwciało to może gromadzić się w naczyniach krwionośnych pod skórą prowadząc właśnie do wysypki podobnej do atopowego zapalenia skóry. W takim przypadku celiakię można rozpoznać poprzez biopsję.

Celiakii nie można wyleczyć. Jedynym sposobem na wyeliminowanie objawów choroby jest rezygnacja z glutenu w diecie.

4. Przygnębienie i depresja

Smutek nie zawsze powodowany jest w jesienną aurą. Z jego wystąpieniem w dużym natężeniu mogą mieć związek niektóre bakterie w jelitach. Dowiedli tego w 2015 roku naukowcy z Uniwersytetu McMasters w Kanadzie. Z czego takie zmiany wynikają?

Jak tłumaczą eksperci, bakterie działające destrukcyjnie na ludzki organizm prowadzą do aktywacji receptorów w układzie pokarmowym. Te z kolei powodują uwalnianie substancji zwanych cytokinami pozpalnymi. W kontekście wystąpienia depresji, cytokiny pełnią funkcję mediatorów, które dalej wpływają na funkcje neurochemiczne w mózgu.

Cytokiny pozapalne z jednej strony wywołują odpowiedź odpornościową organizmu, a z drugiej - stan zapalny. Zwiększają też aktywność serotoniny, odpowiedzialnej za dobry nastrój, która usuwa odpowiedź odpornościową z synaps (połączeń nerwowych w mózgu). Jeśli to usuwanie następuje zbyt szybko, skutkować może złym nastrojem, zdenerwowaniem, zaburzeniami lękowymi a także depresją.

Jak temu zaradzić? Do diety należy właczyć dużą ilość produktów bogatych w polifenole: herbata, owoce, warzywa, oliwa z oliwek.

5. Jesteś obolały i szybko się pocisz

Naukowcy szacują, że aż 20 proc. ludzi na całym świecie ma niewielki przerost liczby bakterii w jelicie cienkim, w tym także tych niekorzystnych. Podczas gdy nadmiar bakterii „dobrych" może objawiać się wzdęciem lub biegunką, bakterie niekorzystne powodować będą ból mięśni, zmęczenie i znużenie.

Lekarze twierdzą, że zbyt duża ilość „złych" bakterii może prowadzić do zakłóceń w rozkładaniu i trawieniu pokarmów, może także wywoływać niedobory witamin i minerałów.

Jeśli zatem odczuwasz silne zmęczenie i jesteś rozdrażniony, wykonaj badania krwi w kierunku pomiaru poziomu związków odżywczych. Jeśli przerost liczby „złych" bakterii jest możliwy, lekarz zaleci także zrobienie testu oddechowego polegającego na zmierzeniu poziomu wodoru i metanu we krwi - wysoki poziom może świadczyć o przeroście bakteryjnym. W przywróceniu odpowiedniego poziomu pomoże antybiotyk.

# data[].attributes.attachment_link.description
Mają ogromny wpływ na organizm człowieka. Regulują proces trawienia, wspomagają odporność, łagodzą stany zapalne. W ludzkim organizmie znajduje się ok. 2 tys. różnych gatunków bakterii. Większość z nich pomaga zachować równowagę, lecz są też takie, które wywołują choroby. Po czym rozpoznać, że jest ich w organizmie za dużo?

# data[].attributes.headline
Co czwarty Polak cierpi na reumatyzm. Ten film pokazuje, jak straszna jest ta choroba!

# data[].attributes.subject
Co czwarty Polak cierpi na reumatyzm. Ten film pokazuje, jak straszna jest ta choroba!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wiesz, czym jest reumatyzm? Wydaje ci się, że choroby reumatyczne dotyczą tylko osób starszych? Jesteś w błędzie - chorują na nie także młodzi ludzie. Potocznie nazywany „reumatyzm" to tak naprawdę około 200 różnych chorób, które atakują układ ruchu, w tym przeważnie stawy.

Późno zdiagnozowana i źle leczona choroba może w ciągu kilku lat doprowadzić do niepełnosprawności, pozbawiając pacjentów możliwości pracy zawodowej, a nawet samodzielnego funkcjonowania. Wszystkie choroby reumatyczne charakteryzują się przewlekłym, nawracającym bólem.

Zrozumieć reumatyzm

12 października obchodzimy Światowy Dzień Reumatyzmu. Z tej okazji do internetu trafił krótki film pt. „Zrozumieć reumatyzm". Powstał on w ramach kampanii edukacyjnej „Nie odwracaj się plecami od bólu".

W filmie organizatorzy poprosili kilku przechodniów, by założyli specjalną rękawicę usztywniającą stawy, a następnie wykonali prozaiczne czynności, na przykład odkręcili butelkę z napojem czy wyjęli coś z portfela. Wszyscy biorący udział w eksperymencie byli wyraźnie zaskoczeni tym, jak bardzo usztywnia dłoń, a na pytanie, jak się w niej czują, odpowiadali, że utrudnia normalne funkcjonowanie. Jeden z pytanych uznał nawet, że czuje, jakby wszystkie palce ręki były zbitą kością, a inna osoba dodała: „nie mogę pogłaskać psa, nie mogę zgiąć rąk. Oczywiście nie mam bólu, a to ból w tym wszystkim na pewno jest najgorszy".

Eksperyment ten pokazał, że świadomość społeczna na temat problemów, z jakimi borykają się pacjenci, jest bardzo niska.

Video można też zobaczyć na stronie www.kiedybolaplecy.pl oraz na fanpage na FB Stowarzyszenia 3 majmy się razem https://www.facebook.com/3majmysierazem/.

Reumatyzm u dziadka i wnuczka

9 milionów Polaków ma reumatyzm

Choroby reumatyczne dotykają osób w każdym wieku, bez względu na rasę czy płeć. Z ich powodu cierpi ponad 9 milionów Polaków - statystycznie co czwarty. Wśród chorób reumatycznych są m.in.: choroby o podłożu zapalnym, takie jak:

reumatoidalne zapalenie stawów (RZS),

młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów (MIZS),

zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK),

łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS).

Podłoże zapalne chorób reumatycznych wiąże się z niewłaściwym działaniem układu odpornościowego. Szacuje się, że na tę kategorię nieuleczalnych schorzeń cierpi od 300 do 500 tysięcy osób w naszym kraju. Aby zapewnić chorym jak najlepszą jakość życia i dać szansę na zachowanie sprawności, konieczne jest postawienie jak najszybciej prawidłowej diagnozy oraz wdrożenie właściwego postępowania terapeutycznego.

Reumatyczna mitologia

Wiele osób sądzi, że objawy chorób reumatycznych nasilają się, kiedy pada deszcz lub gwałtownie zmienia się pogoda, jednak żadne badania naukowe nie potwierdzają takiej zależności. Ponadto znany reumatyzm kojarzony jest z wiekiem senioralnym. „To chyba dotyczy starszych ludzi", „Reumatyzm zaczyna się po czterdziestce" - takie stwierdzenia pojawiają się w filmie „Zrozumieć reumatyzm".

Wciąż potrzebna jest szeroka edukacja na temat chorób reumatycznych, która z jednej strony zachęci młode osoby z dolegliwościami bólowymi do odwiedzenia lekarza, a z drugiej pomoże szerzej naświetlić sytuację osób chorych.

Reumatyzm nie pyta o wiek

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

# data[].attributes.attachment_link.title
Co czwarty Polak cierpi na reumatyzm. Ten film pokazuje, jak straszna jest ta choroba! - Polki.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Wiesz, czym jest reumatyzm? Wydaje ci się, że choroby reumatyczne dotyczą tylko osób starszych? Jesteś w błędzie - chorują na nie także młodzi ludzie. Potocznie nazywany „reumatyzm" to tak naprawdę około 200 różnych chorób, które atakują układ ruchu, w tym przeważnie stawy.

# data[].attributes.headline
Katowice, Lublin: wsparcie psychologiczne dla chorych reumatycznie

# data[].attributes.subject
Katowice, Lublin: wsparcie psychologiczne dla chorych reumatycznie

# data[].attributes.attachment_link.title
Katowice, Lublin: wsparcie psychologiczne dla chorych reumatycznie - Serwis Reumatologia

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapalne choroby reumatyczne dotykają ludzi młodych, a więc osób, które zaczynają realizować swoje plany osobiste i zawodowe. Czy ktoś im w tym pomaga? Nie. Stowarzyszenie młodych chorych reumatycznie „3majmy się razem" chce to zmieniać.

# data[].attributes.headline
Bacteria Found in Gum Disease Linked to RA

# data[].attributes.subject
Bacteria Found in Gum Disease Linked to RA

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aggregatibacter actinomycetemcomitans may trigger inflammation in both patients with periodontal disease and rheumatoid arthritis.

A bacteria that causes gum disease may also hold the key to triggering rheumatoid arthritis (RA).

In a new report, investigators at Johns Hopkins say the common denominator in periodontal disease and in many people with RA is Aggregatibacter actinomycetemcomitans. ¹ An infection with A. actinomycetemcomitans appears to induce the production of citrullinated proteins, which are suspected of activating the immune system and driving the cascade of events leading to RA, noted a press release from Johns Hopkins Medicine. ²

"This is like putting together the last few pieces of a complicated jigsaw puzzle that has been worked on for many years," says Felipe Andrade, MD, PhD, the senior study investigator and associate professor of Medicine at the Johns Hopkins University School of Medicine, who also practices at Johns Hopkins Bayview Medical Center.

"This research may be the closest we've come to uncovering the root cause of RA," adds first author Maximilian Konig, MD, a former Johns Hopkins University School of Medicine fellow now at Massachusetts General Hospital.

Gum Disease and Inflammation

Medical investigators have observed a clinical association between periodontal disease and RA since the early 1900s, and over time, researchers have suspected that both diseases may be triggered by a common factor. In the last decade, studies have focused on a bacterium known as Porphyromonas gingivalis. However, while major efforts are currently ongoing to demonstrate that this bacterium causes RA by inducing citrullinated proteins, all attempts by the Johns Hopkins research team have failed to corroborate such a link, said Dr. Andrade.

Instead, his team looked into finding alternative bacterial drivers. For the current study, the team analyzed periodontal samples and observed a similar process of hypercitrullination that has been seen in the joints of patients with RA.

Dr. Andrade explained that citrullination happens naturally in everyone as a way to regulate the function of proteins. But in people with RA, this process becomes overactive, resulting in the abnormal accumulation of citrullinated proteins. This drives the production of antibodies against these proteins that create inflammation and attack a person's own tissues-the hallmark of RA.

Among different bacteria associated with periodontal disease, the research team found that A. actinomycetemcomitans was the only pathogen able to induce hypercitrullination in neutrophils, white blood cells highly enriched with the peptidylarginine deiminase (PAD) enzymes required for citrullination. Neutrophils are the most abundant inflammatory cells found in the joints and the gums of patients with RA and periodontal disease, say the researchers. These cells have been studied for many years as the major source of hypercitrullination in RA.

How Bacteria Initiates Inflammation

A. actinomycetemcomitans initiates hypercitrullination through the bacterial secretion of leukotoxin A (LtxA), a self-defense strategy to kill host immune cells. The toxin creates holes on the surface of neutrophils, noted the investigators, allowing a flux of high amounts of calcium into the cell where concentrations are normally kept low. Since the PAD enzymes are activated with calcium, the abrupt exposure to high amounts of calcium overactivates these enzymes, generating hypercitrullination.

The researchers previously found that a similar type of pore-forming protein that was produced to kill pathogens by host immune cells was driving hypercitrullination in the joints of patients with RA. These findings point to a common mechanism that is poking holes on cells, which may be relevant to the initiation of RA when the disease is being established, says Andrade.

As part of its study, the team developed a test using the bacterium and LtxA to detect antibodies against A. actinomycetemcomitans in blood. Using 196 samples from a large study of patients with RA, the researchers found that almost half of the patients (92 out of 196) had evidence of infection by A. actinomycetemcomitans. Patients with periodontal disease had similar results: approximately 60% were positive, compared with only 11% of healthy controls. More strikingly, exposure to A. actinomycetemcomitans was a major determinant in the production of antibodies to citrullinated proteins in patients with genetic susceptibility to RA, wrote the authors.

Dr. Andrade cautioned that more than 50% of the study participants who had RA had no evidence of infection with A. actinomycetemcomitans, which, he said, may indicate that other bacteria in the gut, lung, or elsewhere could be using a similar mechanism to induce hypercitrullination.

Dr. Andrade further cautioned that his team's study only looked at patients at a single point in time with established RA. To prove cause and effect of A. actinomycetemcomitans and RA, he noted that more research will be needed to track the potential role of the bacteria in the onset and evolution of the disease, which can span decades. "If we know more about the evolution of both combined, perhaps we could prevent rather than just intervene."

Additional Researchers from Johns Hopkins included Kevon Sampson and Antony Rosen, M.D.
This research was funded by the Jerome L. Greene Foundation, the Donald B. and Dorothy L. Stabler Foundation, Fundación Bechara, Rheumatology Research Foundation, National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases (NIAMS) under grant numbers R01AR069569 and AR050026-01, the National Institute of Dental and Craniofacial Research (NIDCR) under grant numbers DE021127-01 and R37 DE12354, and the Intramural Research Program of the NIDCR.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bacteria Found in Gum Disease Linked to RA

# data[].attributes.attachment_link.description
Aggregatibacter actinomycetemcomitans may trigger inflammation in both patients with periodontal disease and rheumatoid arthritis. A bacteria that causes gum disease may also hold the key to triggering rheumatoid arthritis (RA). In a new report, investigators at Johns Hopkins say the common denominator in periodontal disease and in many people with RA is Aggregatibacter actinomycetemcomitans.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Research suggests that taking care of your teeth may be a good way to take care of your joints.

Losing teeth can do more than affect the ability to enjoy a fresh, crunchy apple or flash a healthy smile. New research suggests that tooth loss - a marker for periodontal (gum) disease - may predict rheumatoid arthritis and its severity. The more teeth lost, the greater the risk of RA, one study found.

In the study of 636 patients with early arthritis, presented at the 2012 European Congress of Rheumatology in Berlin, 24.2 percent had 10 or fewer teeth, 16.1 percent had 11 to 20, 36.3 percent had 21 to 27 teeth, and 23.3 percent had 28 or more teeth. (A full set of adult teeth, including wisdom teeth, numbers 32.)

At six months' follow-up, 52 percent had a good response to treatment, 32 percent had a moderate response and 16 had no response. The worst prognosis was for those with the fewest teeth. People with 10 or fewer teeth had more severe arthritis - evidenced by a significantly greater erythrocyte sedimentation rate, higher tender and swollen joint counts, and a higher Disease Activity Score - than those with more than 10 teeth.

In a separate study presented at the same meeting, Italian researchers reported that tooth loss was associated with joint symptoms in a group of 366 first-degree relatives of people with RA, which put them at increased risk of RA themselves.

Participants with one or more swollen joints had an average of 26 teeth, compared with an average of 29 teeth for those with no swollen joints. The fewer the teeth participants had the greater their risk for joint inflammation, the researchers found. Patients with fewer than 20 teeth had eight times the risk of having at least one swollen joint compared to those with all 32 original teeth.

The Mouth-Joint Connection

The two studies are just the latest in a growing body of research linking periodontal disease and rheumatoid arthritis. In a study of 6,616 men and women who underwent four medical exams between 1987 and 1998 and an assessment for periodontal disease between 1996 and 1998, those who had moderate to severe periodontitis had more than twice the risk of RA compared to those with mild or no periodontitis, says study author Jerry A. Molitor, MD, PhD, associate professor in the rheumatic and autoimmune disease division of the department of medicine at the University of Minnesota, Minneapolis.

Such research grew from earlier observations that people with rheumatoid arthritis tended to have more periodontal disease and people with periodontal disease tended to have more rheumatoid arthritis.

Doctors assumed that periodontal disease was a result of RA itself (stiff, painful hands made oral hygiene difficult) or the medications to treat it (drugs that suppressed the immune system inhibited the body's ability to fight harmful bacteria in the mouth), says Dr. Molitor. Furthermore, Sjögren's syndrome with RA diminished production of the mouth's protective saliva, leaving it vulnerable to disease.

"There is clearly a relationship between periodontal disease and RA," says Dr. Molitor. Yet research in recent years suggests the connection is much more complicated than those earlier assumptions, he says.

In a 2008 study examining the connection between RA and oral health, German researchers examined the oral hygiene status - by means of a comprehensive oral examination - in 57 patients with RA and 52 healthy controls. While the study found that patients with RA were nearly eight times as likely to have periodontal disease as the healthy controls, the researchers found that oral hygiene alone did not explain the increased risk.

A separate study out of India, which was published this year in the Annals of the Rheumatic Diseases, found twice as many cases of periodontal disease in 91 patients with RA compared to 93 patients without RA. Because none of the people with arthritis had taken disease-modifying antirheumatic drugs (DMARDs), the drugs' suppression of the immune system could not be blamed for the disparity.

While research hasn't proven a cause and effect, increasingly it is showing that periodontal disease in people with RA doesn't always come after RA - in some cases it precedes it, says Dr. Molitor.

A Common Pathway

Researchers studying the RA-periodontal disease connection have found likenesses in the joint and oral tissues, as well as in the inflammatory processes that affect them.

"If you look at the tissues of the mouth in periodontitis and the tissues of the joint in RA, there are a number of similarities - including the types of cells that are infiltrating tissues of the mouth in periodontitis and the tissue of the joint," says Clifton O. Bingham III, MD, associate professor of medicine and director of the Johns Hopkins Arthritis Center at Johns Hopkins University in Baltimore. He also notes that the levels of proinflammatory proteins like tumor necrosis factor, interleukin-1 and interleukin-6 are also similar in RA and periodontitis.

Research has also shown a genetic link between the two. In a study published in Journal of Periodontology, scientists in Israel found HLA-DR4 - a genetic type that occurs with high frequency in people with rheumatoid arthritis - in 8 out of 10 patients with rapidly progressive periodontitis, compared to just a little over a third of a healthy control group.

Such findings led doctors to believe that there may in fact be a relationship between the two driven by an underlying disease process, says Dr. Bingham.

A potential advance in the understanding of that disease process came around a decade ago when scientists began to understand that one of the early markers of RA is the development of antibodies to citrullinated peptides.

Citrullination is when a protein undergoes a molecular change in structure, says Dr. Bingham. In RA, that change results in the immune system seeing the protein as a foreign body and mounting an attack against it by creating anti-cyclic cirtrullinated (anti-CCP) antibodies. (The presence of these antibodies is associated with more severe RA.) One of the oral bacteria involved in periodontitis has been found to induce citrullination.

Dr. Molitor's study, which was presented at the 2009 scientific meeting of the American College of Rheumatology, found that people with periodontitis who tested positive for anti-CCP antibodies were more likely to have moderate to severe periodontitis and be a smoker, a risk factor for both RA and periodontal disease. These findings suggest that bacteria in the mouth could actually be a cause of RA or that existing periodontal disease could be triggering rheumatoid arthritis.

In people with a genetic susceptibility to RA, citrullination of particular proteins will cause an immune response against those proteins. "So everybody has citrullination," says Dr. Bingham. "If you are unlucky enough to have citrullination occurring in the wrong place or against the wrong protein, your body will make an immune response against it and that can be one of the early markers events in the development of RA."

Sharing Treatment

If oral bacteria are involved in the development or progression of RA, or inflammation in the mouth somehow fuels inflammation in the joints, one might reason that clearing up the periodontal disease would also help prevent or treat RA.

At least one small study suggests that may be the case. In a study of 40 people with both RA and periodontal disease, researchers at Case Western University School of Dental Medicine and University found that those who received nonsurgical treatments for their gum disease reported significantly more improvement in their RA symptoms than those who received treatment for RA only.

Dr. Bingham says more research is needed to better determine whether treating periodontal disease improves or and if efforts to prevent periodontal disease might also help prevent RA. In the meantime, he says, there is reason for people with RA and their doctors to pay particular attention to oral health.

"My bottom line is that we find such a high prevalence of periodontal disease in patients with rheumatoid arthritis and given that there is this highly plausible biological connection between these two disease processes, we need to pay attention to the oral cavity in patients with RA and refer people for dental and periodontal evaluation and treatment," says Dr. Bingham.

If you have RA, the message is to take care of your teeth. Schedule regular dental exams, eat healthfully, brush and floss and, if you have trouble taking care of your teeth due to stiff, painful hands or jaws, speak to your dentist or occupational therapist about ways to make dental care easier, including the use of special assistive devices.

It's also important to work with your doctor to get your arthritis under control. Doing so could potentially save both your joints and your teeth.

# data[].attributes.attachment_link.description
Losing teeth can do more than affect the ability to enjoy a fresh, crunchy apple or flash a healthy smile. New research suggests that tooth loss - a marker for periodontal (gum) disease - may predict rheumatoid arthritis and its severity. The more teeth lost, the greater the risk of RA, one study found.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To trudne pytanie, które dotyka jeszcze trudniejszych kwestii. Obawy, strach, niepewność. Każdy z nas je odczuwa, niezależnie czy jesteśmy chorzy na RZS czy nie. Faktem jednak jest, że osoby cierpiące na choroby przewlekłe mają o wiele więcej obaw, aniżeli ich zdrowi koledzy i koleżanki. Czego więc młodzi reumatycy się obawiają, jakie pytania sobie stawiają i co ich najbardziej przeraża?
BÓL

To pierwsza i chyba najważniejsza rzecz, której boją się młodzi ludzie chorujący na reumatoidalne zapalenie stawów. Ciągły ból, który niszczy wszystko wokół. Naszą chęć do życia, radość, pozytywne nastawienie, nasze plany. Budzimy się z bólem i musimy z nim żyć na co dzień. Z bólem palącym, kującym, łamiącym, przeszywającym nasze stawy i mięśnie, paraliżującym, osłabiającym. Ból weryfikuje nas samych. Pozwala na to by jeszcze lepiej siebie poznać - poznać nasze własne granice. Osoby, które go zaznały wiedzą, że nie można go porównać z niczym innym. Nie można o nim zapomnieć i nie można się z nim oswoić. Można się do niego przyzwyczaić, ale nie można się z nim pogodzić. Dlatego boimy się tym bardziej wizji, że może boleć bardziej, mocniej i intensywniej.

SAMOTNOŚĆ

Osoby chore wielokrotnie zadają sobie pytanie o to czy nie będą samotne w swoim życiu. Boimy się samotności, bo wiemy i zdajemy sobie sprawę z tego, że życie z osobą chorą nie należy do łatwych. Mamy swoje humory, jesteśmy nieznośni, czasami denerwujący, sarkastyczni, histeryczni... jednym słowem emocjonalnie rozregulowani przez bezradność i ból, która doprowadza nas do szału. Boimy się tego, że partner czy partnerka nas zostawi, bo nie da sobie z nami rady. Przestaniemy być atrakcyjni, staniemy się „gorsi" od innych, nie będziemy nikomu potrzebni. Boimy się, że nie znajdziemy nikogo kto pokocha nas takimi, jakimi jesteśmy, bo przecież łatwiej jest żyć z osobą zdrową, pełnosprawną. Obawiamy się tego, że zostaniemy zamienieni na „lepszy, nowszy model".

Boimy się też odosobnienia i alienacji w naszym środowisku. Boimy się tego, że znajomi lub przyjaciele się od nas odwrócą, ponieważ nie będziemy na tyle dyspozycyjni, mobilni i świetnie dysponowani aby maszerować kilometrami, bawić się na imprezach, uprawiać różnego rodzaju sporty lub po prostu być „super fajni" jak ci, którzy rano budzą się wypoczęci i radośni. Boimy się tego, że nasz obniżony nastrój zrazi do nas innych. Obawiamy się dystansu i oddalenia innych od nas. Rozmawiając ostatnio z koleżanką, usłyszałem coś bardzo mądrego ale i totalnie banalnego. Niepełnosprawność, deformacje w perspektywie świata zewnętrznego zdrowych ludzi, świadczą o naszej odmienności. A odmienność powoduje stygmatyzację. I to sam ostatnio zacząłem odczuwać, w szczególności gdy ludzie patrzą na mnie gdy jem lub chwytam kubek swoją zdeformowaną ręką. Czuć ten dystans, te spojrzenia. Nie u wszystkich. U większości.

BRAK NIEZALEŻNOŚCI I SAMODZIELNOŚCI

Aby być samodzielnym, trzeba pracować i zarabiać. Niestety w Polsce sytuacja w zakresie wsparcia dla osób niepełnosprawnych i chorych reumatycznie jest dramatyczna. Nie ma jako takiego wsparcia zawodowego dla osób chorujących przewlekle. Osoby chore, na równi ze zdrowymi są de facto weryfikowane przez rynek pracy i pracodawców. A pracodawcy wolą zatrudnić osobę zdrową, nawet jeśli nie ma doświadczenia i wychodzi na rekrutacji dużo gorzej od nas. Dlaczego? Z prostego powodu. Dyspozycyjność. Wiadomo przecież, że częściej chorujemy, gorzej się czujemy, potrzebujemy dni wolnych na wizyty lekarskie a nasza wydajność może drastycznie spaść, przez rzut lub zaostrzenie choroby. My to doskonale wiemy. Pracodawca także. Wiemy też to, że chcemy mieć takie same szanse jak zdrowi ludzie, na to by mieć pracę, dobrze zarabiać i w pełni się usamodzielnić. Brak samodzielności, obok braku stabilizacji zawodowej, rodzi kolejne obawy - o to, że będziemy zależni od innych. Będziemy skazani na to, aby za każdym razem prosić o pomoc, nie mogąc wykonać standardowych czynności, które bez trudu wykonują zdrowi ludzie. W gruncie rzeczy przecież chcemy sobie dawać sami radę, chcemy stawiać przed sobą cele i wyzwania. Chcemy żyć tak samo jak inni. Przecież nie jesteśmy gorsi. Jesteśmy po prostu chorzy.

BRAK RODZINY

Osoby przed trzydziestką, ze względu na „moment biologiczny", myślą również o tym czy mogą marzyć o rodzinie. Sam wielokrotnie myślałem o tym, czy będę mógł mieć dzieci. Ciągle zastanawiam się nad potencjalnym ryzykiem związanym z obciążeniem genetycznym, wpływem MTX i Salazopiryny na ew. ciążę, komplikacjach itp. Nie chciałbym dawać swojemu dziecku tego co najgorsze. Nie chcę dawać mu bólu, deformacji, niepełnosprawności i trudności związanych z socjalizacją w społeczeństwie, w którym obecnie mamy do czynienia z festiwalem piękna, zdrowia, urody i zdrowego trybu życia. Z drugiej strony zastanawiam się czy byłbym dobrym rodzicem. Rodzicem, który przecież nie będzie w stanie robić wszystkiego tego, co inni ze swoimi dziećmi. Rodzicem z ograniczeniami, który cały czas musi pokonywać bariery fizyczne i psychologiczne. Rodzicem, który będzie musiał 2 razy bardziej starać się niż inni. Starać się by pokonać swoje słabości i dać swoim dzieciom to, co dla nich najlepsze.

BRAK BEZPIECZEŃSTWA

Boimy się utraty poczucia bezpieczeństwa w różnorakich aspektach. Bezpieczeństwa zawodowego, bezpieczeństwa psychicznego, bezpieczeństwa związanego z pomocą innych, bezpieczeństwa finansowego itp. My też chcemy to bezpieczeństwo zapewniać dlatego też mamy obawy co do tego czy będziemy mogli naszym dzieciom zapewnić wszystko, czego będą potrzebowały. Czy będziemy mogli zapewnić wsparcie naszym partnerom lub partnerkom. Czy będziemy w stanie utrzymać dom i radzić sobie z problemami dnia codziennego. Zadajemy sobie cały czas pytanie: „czy damy radę?". Chcemy też czuć się potrzebni. Potrzebni innym. Chcemy czuć, że możemy komuś pomóc, komuś doradzić, z kimś porozmawiać. Po prostu dla kogoś być... kolegą, koleżanką, przyjacielem, przyjaciółką, partnerem i partnerką.

BRAK PERSPEKTYW NA PRZYSZŁOŚĆ

Na sam koniec zostawiłem to, co najczęściej słyszę od osób, z którymi mam przyjemność rozmawiać. Często słyszę ciągle powtarzane zdanie „czy jeszcze coś dobrego mnie w życiu czeka?"; „czy mam szansę wyrwać się z tego koła niemocy, marazmu i w końcu mieć jakiekolwiek możliwości na to by być szczęśliwy/szczęśliwa?". Chorując na RZS, wielu z Was czuje się jak w wielkiej czarnej dziurze. Na Wasze głowy cały czas sypie się ziemia, a Wy nie macie pomysłu na to jak z tego dołu wyjść. Jakich narzędzi użyć, by wdrapać się po tej glinianej ziemi i ponownie ujrzeć światło i promienie słońca.

Często słyszę od Was „pewnie już nikogo nie spotkam"; „nic w życiu nie osiągnę"; „do niczego nie dojdę"; „nie spełnię swoich marzeń"; „zastanawiam się czy czeka mnie jeszcze coś dobrego". Wszyscy myślimy o przyszłości tak samo intensywnie, bo chcemy by nasze życie było jak najlepsze, jak najbardziej kolorowe, wesołe i radosne a przede wszystkim ciekawe oraz pełne szczęścia. Dlatego boimy się, że choroba to wszystko nam odbierze lub już zaczęła odbierać. Stąd tyle wątpliwości. Stąd tyle obaw.

Wymieniłem tylko najważniejsze kwestie, nad którymi zastanawia się niemal każda młoda osoba, chora na RZS. Trzeba pamiętać, że każdy z nas ma inne priorytety w życiu. Dla wszystkich jednak lista najważniejszych kwestii wygląda tak samo. Wszystkie powyższe punkty składają się na „szczęśliwe i spełnione życie". Bo przecież każdy z nas chce być szczęśliwy. Prawda?

# data[].attributes.attachment_link.description
To trudne pytanie, które dotyka jeszcze trudniejszych kwestii. Obawy, strach, niepewność. Każdy z nas je odczuwa, niezależnie czy jesteśmy chorzy na RZS czy nie. Faktem jednak jest, że osoby cierpiące na choroby przewlekłe mają o wiele więcej obaw, aniżeli ich zdrowi koledzy i koleżanki.

# data[].attributes.headline
DIETA W RZS – wegańska, bezglutenowa,bez cukru, niskotłuszczowa 

# data[].attributes.subject
DIETA W RZS – wegańska, bezglutenowa,bez cukru, niskotłuszczowa 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Taki tekst znalazłam w sieci : skrót artykułów z amerykańskiej i niemieckiej prasy specjalistycznej.
Praktycznie jest to skrót wszystkiego co znalazłam w sieci n.t. leczniczego żywienia w RZS. Nietrudno zauważyć, że pokrywa się to doskonale z informacjami z innych źródeł.

( J. Kjeldsen-Kragh, Rheumatoid arthritis treated with vegetarian diets, American Journal of Clinical Nutrition, Vol. 70, No. 3, 594S-600S, September 1999

oraz H. Luetzner, H. Million „Rheuma und Gicht - Selbstbehandlung durch Ernährung", Urban & Fischer, 2001)

DIETA W RZS - wegańska bezglutenowa

- eliminacja nadwrażliwości (bez pomidorów, ogórków, cytrus ów, ostrych przypraw, środków konserwujących).

Może istnieć nadwrażliwość na np. orzechy, paprykę, seler, cebulowe, drożdże, lub środki ochrony roślin, nawozy sztuczne. Z warzyw korzeniowych najmniej alergizują ziemniaki, marchew, buraki, rzepa. Z owoców = gruszki, brzoskwinie, banany, melony, suszone owoce. Z ziaren oleistych: len, słonecznik, sezam, dynia.

- natychmiastowy zaraz po zjedzeniu lub po kilku godzinach do 1-2 dni

- opóźniony (trudno wtedy uchwycić związek z nawrotem choroby),

Świąd, pokrzywka, wyprysk - najwcześniej na brzegach powiek, potem zwłaszcza w dołach łokciowych i podkolanowych, bóle stawów, wzdęcia, cuchnące wiatry, niekiedy kolka żółciowa, skłonność do spastycznych zaparć lub biegunka, niewielkie nudności, migrena, kołatania serca, drżenie rąk, męczliwość, niepokój, nastrój depresyjny, niespokojny sen z marzeniami sennymi, następnego dnia trudności z myśleniem i koncentracją.

Im więcej objawów, tym większe prawdopodobieństwo alergii pokarmowej.

Pierwsza wskazówka takiej etiologii - ustępowanie objawów w poście całkowitym połączonym z dokładnym opróżnieniem jelita. Dowodem jest nawrót objawów po ekspozycji na pokarm.

1. Rozpocząć od postu (wg Fahrnera - dłuższego, 4-6 tygodni), potem dieta surówkowa przez kilka tygodni. Surówki, soki zjadać natychmiast po przygotowaniu.

(Wg Fahrnera: Najsilniejsze działanie ma post zerokaloryczny, jednak trzeba uwzględniać zaburzenia mikrokrążenia i pogorszenie witalności. W przypadku osób szczupłych - należy to uzupełniać białkiem w postaci maślanki, np. u dorosłych 2 x 1/8 l = łącznie 10 g białka dziennie do maks. 2 x 1/4 l. W porównaniu do uzupełniania węglowodanami w postaci soków owocowych i

warzywnych ma to mieć zaletę oszczędzania rezerw białkowych i jednocześnie niehamowania lipolizy.) .

2. Ścisła dieta wegańska bezglutenowa jak wyżej przez 3,5 miesiąca.

3. Można zacząć wprowadzać mleko i inny nabiał oraz potrawy zawierające gluten, jednak tylko jeden rodzaj jednocześnie. Wyłączyć z diety, jeśli stale powodują zaostrzenie objawów.

Objawy uboczne przy przestawianiu dietetycznym

Wzdęcia (zwłaszcza jak surówki niedokładnie pożute), uczucie pełności w żołądku, zaparcia, biegunki (takie objawy trwają ok. 3 tygodnie).

W alergiach po poście można próbować włączać potrawy uprzednio nietolerowane - w małych ilościach i nie codziennie.

W surówkach mieszać części nadziemne i podziemne roślin.

Żuć dokładnie, nie w pośpiechu i łapczywie, przerwy między posiłkami 5 godz., nie podjadać pomiędzy, pić można. Nie rozpraszać się telewizją, gazetą, rozmowami itp. Hamuje to wydzielanie soków trawiennych. Tak samo lęk, zdenerwowanie, złość, zimne stopy.

Na posiłki surówkowe potrzeba ok. dwa razy więcej czasu.

Nie najadać się rano, gdy nie ma głodu, ani późno wieczorem. Dany pokarm może być różnie tolerowany o różnych porach dnia.

Alkohol, nikotyna - zabronione, kawa i herbata - w małych ilościach.

Uwaga: Kawa prawdziwa i zbożowa zawierają gluten.

Dużo pić (herbaty ziołowe: dzika róża, prawoślaz, rumianek, owocowe, koper włoski, lipa), woda, woda mineralna.

Zalecana mieszanka ze świeżych ziół z ogrodu: melisa, mięta, szałwia, tymianek, pokrzywa, liść brzozy.

Ambulatoryjne możliwości diagnostyczne

Dieta rotacyjna wg Randolpha. Opiera się na odkryciu, że właśnie produkty żywnościowe spożywane codziennie mogą doprowadzić do zamaskowanej alergii i dlatego bywają nierozpoznawane jako alergeny. Zasady:

- Jeść możliwie najprostsze potrawy i w sposób urozmaicony. Przez dłuższy czas unikać mieszania pokarmów.

- Jeść możliwie produkty z upraw biologicznych (bez chemii).

- Nie więcej niż 3 posiłki dziennie (przerwy między posiłkami!)

- Sporządzić jadłospis "rotacyjny". Każdy środek spożywczy, który może być podejrzany, zjadać tylko co cztery dni. Dotyczy to wszystkich potraw z niego sporządzanych. Np. pszenica: wtedy odstawić też chleb, bułki, makaron, sosy i wszelkie pieczywo.

W ten sposób pacjent wnet sam wykryje, co mu szkodzi. Z powodu czterodniowych przerw organizm będzie reagował wystarczająco wyraźnie.

- lewatywy - podczas rzutów reumatycznych, w gorączce - dwa razy dziennie

Lewatywy o temperaturze ciała mają działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.
-
dużo pić pobudzenie wydalania przez nerki

Rano: 1 jabłko lub 1 grejpfrut, na południe i wieczór zagotować 100 g ryżu, najlepiej niełuskanego, w 200 g wody bez tłuszczu.

Południe: Połowa ryżu z 2 duszonymi pomidorami, przyprawić ziołami,

Wieczór: Druga połowa ryżu jako sałatka ryżowo-owocowa lub z musem jabłkowym (bez cukru)

1,5 kg rozmaitych owoców rozdzielonych na 3 posiłki. Dobrze żuć!

Rano: Owoce, sałatka owocowa lub mała porcja muesli wg Birchera.

Południe: Talerz surówek (i jeden kartofel w mundurku): sałata liściasta, tarte warzywa korzeniowe,
kapusta kwaszona - z olejem, cytryną i przyprawami, bez majonezu.

Wieczór: Mały talerz surówek z kilkoma orzechami i rodzynkami. Dobrze pożuć!

1 litr soku owocowego lub warzywnego zmieszać z pół litra wody lub wody mineralnej, rozdzielić na 5
posiłków.

Rano: 1 owoc lub mała porcja muesli wg Birchera

Południe: 300 g kartofli w mundurkach, przyprawionych kminkiem i majerankiem, bez soli, z dwoma
pomidorami, ogórkiem lub sałatą liściastą. Ewentualnie 50 g Huettenkaese (biały ser podpuszczkowy, w
Polsce sprzedawany z dodatkiem słodkiej śmietany jako „cottage cheese")

Wieczór: 300 g kartofli pieczonych (bez tłuszczu) z dwoma surowymi pomidorami, pokrajanymi z cebulą.
Ewentualnie 50 g chudego twarogu.

1 kg kapusty kwaszonej bez soli (sklepy ze zdrową żywnością) podzielone na 3

porcje, przyprawione niewielką ilością oleju i cebulą lub jagodami jałowca.

Napoje na wszystkie dni rozładowujące: herbatki ziołowe, kawa zbożowa, woda

UWAGA: Wspominaną tu maślankę lepiej zastąpić mleczkiem sojowym, twaróg - tofu.

Suplementy : kwasy tłuszczowe omega-3 (olej lniany, oleje rybie), wit. D (tran), wapń (mleczko z ziaren sezamu lub in.).

# data[].attributes.attachment_link.title
DIETA W RZS - wegańska, bezglutenowa,bez cukru, niskotłuszczowa

# data[].attributes.attachment_link.description
Taki tekst znalazłam w sieci : skrót artykułów z amerykańskiej i niemieckiej prasy specjalistycznej. Praktycznie jest to skrót wszystkiego co znalazłam w sieci n.t. leczniczego żywienia w RZS. Nietrudno zauważyć, że pokrywa się to doskonale z informacjami z innych źródeł. ( J. Kjeldsen-Kragh, Rheumatoid arthritis treated with vegetarian diets, American Journal of Clinical Nutrition, Vol.

# data[].attributes.headline
 Fizjoterapia w reumatoidalnym zapaleniu stawów

# data[].attributes.subject
 Fizjoterapia w reumatoidalnym zapaleniu stawów

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Fizjoterapia w reumatoidalnym zapaleniu stawów

Rheumatoid arthritis
Inne nazwy tej choroby to:

gościec przewlekle postępujący,

polyarthritis reumatoidea,

r. z. s.

Jest to choroba zapalna, nieropna, uogólniona tkanki łącznej całego ustroju. Stawy obejmuje najczęściej symetrycznie. Na pierwszy plan wysuwają się zmiany stawowe i zaniki mięśniowe, ale później zmiany są widoczne w całym organizmie.
Jest to choroba

przewlekle występująca

z okresami zaostrzeń

z okresami remisji.

Zmiany chorobowe występują w wielu narządach. Podkreśla się predyspozycje genetyczne i predyspozycje płci żeńskiej do zachorowania na tę chorobę.
Etiologia i patogeneza
Etiologia RZS jest nieznana.

Rozważano możliwość udziału wirusów różyczki, cytomegali i mykoplazmy. 20 lat temu zwrócono szczególną uwagę na zakażenie wirusem Epsteina - Barr (EBV), okazało się bowiem, że 80% chorych na RZS wykazuje obecność przeciwciał na EBV.

Inna hipoteza dotyczy zakażenia mykoplazmą. Mykoplazmy mają na powierzchni białka szoku termicznego. W RZS w surowicy obecne są przeciwciała przeciwko tym białkom. Poza tym w płynie stawowym u chorych znajdują się limfocyty gamma - delta, które proliferują pod wpływem antygenów mykoplazmy.

Głównym procesem w patogenezie zmian zapalnych w RZS jest autoimmunizacja, czyli wytwarzanie przeciwciał przeciw IgG określanych jako czynnik reumatoidalny.
Do innych czynników genetycznych zalicza się obecność antygenów HLADR1 i DR4 u 80% chorych oraz zmiany struktury receptorów limfocytów T.
Opisane czynniki genetyczne przyczyniają się do tzw. agregacji rodzinnej choroby. U 20% chorych dochodzi do RZS wśród krewnych I stopnia, a u bliźniąt jednojajowych choroba występuje w ok. 27%.

Patomorfologia
Najwcześniejszą zmianą patologiczną jest - zapalenie błony maziowej stawu (wysięk, niepohamowany rozrost błony maziowej). Proces niszczenia stawu rozpoczyna się, gdy od brzeżnych części chrząstki zaczyna narastać na jej powierzchnię zapalna tkanka ziarninująca, która ma zdolność niszczenia tkanek stawowych i okołostawowych. Ta ziarnina reumatoidalna wnika stopniowo do stawu niszcząc chrząstkę i kość. Z czasem przekształca się ona w zbitą tkankę łączną zwana łuszczką. Zawiera ona liczne fibroblasty i pączkujące naczynia krwionośne. Stopniowo dochodzi do coraz większego zniszczenia powierzchni stawowych, uszkodzenia więzadeł i zniekształceń stawów. Równoczesne procesy naprawcze prowadzą do powstania zrostów włóknistych, potem kostnych, co powoduje usztywnienie stawów. W przystawowych częściach kości dosyć wcześnie pojawia się osteoporoza. Torebka stawowa w początkowym okresie RZS jest obrzękła, rozciągnięta przez wysięk w stawie, potem grubieje, włóknieje i obkurcza się.
Zmiany anatomopatologiczne w stawach:
1. zapalenie błony maziowej stawów ( przekrwienie, obrzęk, wysięk , rozrost);
2. powstanie ziarniny zapalnej;
3. ziarnina zamienia się w łuszczkę stawową;
4. zrosty między łuszczką przeciwnych stron stawu i usztywnienie stawu;
Zmiany anatomopatologiczne pozastawowe:
1. zaniki mięśni;
2. zapalenie pochewek ścięgien;
3. zapalenie ścięgien;
4. zmiany w narządach wewnętrznych;
5. guzki reumatoidalne

Guzek reumatoidalny jest typową dla RZS zmianą morfologiczną.
Guzki reumatoidalne powstają najczęściej w tkance podskórnej, w miejscach narażonych na ucisk oraz w narządach wewnętrznych.
Obraz kliniczny i przebieg
Początek choroby może być ostry, jak i powolny.
Pojawiają się stany :

podgorączkowe,

pobolewania stawów i mięśni,

parestezje w kończynach,

utrata łaknienia

spadek masy ciała.

Są bóle i obrzęki najczęściej małych stawów rąk i stóp.
Zwykle są zaatakowane w sposób symetryczny (do 3 m-cy objawy pojawiają się w stawie symetrycznym).

Wyróżniamy 4 okresy choroby według Steinbrockera:
1. wczesny: ból, obrzęk, pogrubienie zarysu stawów, sztywność poranna, w RTG nie ma typowych zmian, może być widoczna lekka osteoporoza;
2. zmiany umiarkowane: są to w/w objawy plus zmiany okołostawowe: zaniki mięśniowe, głownie mięśni międzykostnych, glistowatych, czworogłowych uda, ruchomość ograniczona, w RTG wyraźna osteoporaoza, mogą być pierwsze objawy uszkodzenia chrząstki;
3. zmiany zaawansowane: jest to okres najbardziej widoczny, są trwałe uszkodzenia, w/w objawy bardziej nasilone, zmiany w narządach wewnętrznych, dochodzi do podwichnięć w stawach, takich stawów nie da się już wyćwiczyć, w RTG wyraźna osteoporoza, uszkodzenia chrząstki i kości;
4. schyłkowa: w/w objawy plus zrosty włókniste i usztywnienie stawów. Okres choroby dobiera się według najbardziej zajętego stawu.

Skóra jest :

chłodna,

wilgotna

ścieńczała co najwyraźniej zaznacza się w obrębie palców rąk.

Zapalenie ścian naczyń prowadzi do sinicy palców, rumienia dłoniowego i parestezji. Częstym objawem RZS jest wysiękowe zapalenie opłucnej.
Tu także powstają guzki reumatoidalne, które ulegają martwicy z wytworzeniem jam.
W układzie nerwowym dochodzi do objawów związanych z uciskiem ziarniny reumatoidalnej na nerwy obwodowe do ucisków na korzenie nerwowe i parestezji.
Objawem ze strony układu krwiotwórczego to najczęściej niedokrwistość normobarwliwa lub niedobarwliwa.
Węzły chłonne powiększone, także powiększona śledziona z równoczesnym spadkiem liczby krwinek białych.
Objawy ze strony węzłów chłonnych i śledziony w RZS nazywamy zespołem Felty'ego.

Zniekształcenia
Stawy rąk
Typowy początek RZS objawia się bólami i symetrycznymi obrzękami stawów śródręczno - paliczkowych i międzypaliczkowych bliższych, gł. II i III palca. Potem proces zapalny obejmuje pozostałe stawy śródręczno - paliczkowe i międzypaliczkowe bliższe. Stawy te są bolesne samoistnie i przy ruchach, ich obrysy grubieją. Stawy międzypaliczkowe mają kształt wrzecionowaty. Skóra rąk staje się cienka i potliwa, wcześnie pojawiają się zaniki mięśni międzykostnych grzbietowych i glistowatych oraz mięśni kłębu kciuka i kłębika palca małego. Z czasem powstają typowe dla RZS zniekształcenia rąk z zaburzeniem stabilności stawów i przemieszczeniami ścięgien.
Zniekształcenia typowe dla rąk to:

palce butonierki, od II - V, jest to zgięcie w stawach międzypaliczkowych bliższych a wyprost w międzypaliczkowych dalszych, zmiany nie do wyćwiczenia, rozdziela się ścięgno mięśnia prostownika długiego palców nad stawem międzypaliczkowym bliższym i oba jego włókna przechodzą na stronę dłoniową wywołując zgięcie w kciuku, zniekształcenie powstaje szybko, dochodzi do zgięcia w stawach śródręczno - paliczkowych a do wyprostu w stawach międzypaliczkowych,

palce łabędzia szyjka, ze względu na przykurcz mięśni międzykostnych dochodzi do wyprostu w stawach międzypaliczkowych bliższych a zgięcia w stawach międzypaliczkowych dalszych jako wtórna zmiana mięśnia zginacza długiego palców,

odchylenie dołokciowe palców w stawach śródręczno - paliczkowych od II - V ze względu na zsuwanie się ścięgien poprzedzone podwichnięciami. Dlatego ćwiczymy ruchy w stronę kciuka,

podwichnięcia lub zwichnięcia w stawach śródręczno - paliczkowych palców II - V

zespół głowy kości łokciowej, dochodzi do grzbietowego podwichnięcia głowy, utrudniona jest supinacja i pronacja,

zespół cieśni nadgarstka

podwichnięcie paliczka dalszego względem bliższego w kciuku tzw. kaczy dziób, czemu często towarzyszy przeprost w stawie śródręczno - paliczkowym,

Stawy łokciowe
Zmiany zapalne w tych stawach występują za zwyczaj w późniejszych okresach RZS. Czasami pojawiają się duże zniszczenia powierzchni stawowych, często z utrwalonym przykurczem. Przykurcz w zgięciu do 90o jest korzystniejszy funkcjonalnie od przykurczu w wyproście. Duży wysięk w stawie może uciskać nerw łokciowy i pojawiają się wtedy parestezje i bóle z obszaru unerwionego. Czasami pojawiają się porażenia mięśni objawiające
się niemożnością odwodzenia i przywodzenia palców. Cięższe uszkodzenia nerwu łokciowego powodują rękę szponowatą. W okolicy stawu łokciowego na tylnej powierzchni przedramienia umiejscawiają się guzki reumatoidalne.

Stawy barkowe
Zmiany zapalne w tych stawach pojawiają się u 30% chorych w późniejszym okresie RZS. Proces zapalny powoduje bóle i postępujące ograniczenie ruchu:

Z czasem dochodzi do przykurczu w przywiedzeniu i rotacji wewnętrznej.

Stawy stóp
Dochodzi do następujących zniekształceń:

spłaszczenie sklepienia poprzecznego, dochodzi do podwichnięcia podeszwowego głów kości śródstopia i grzbietowego paliczków. Zostaje przepchnięta poduszeczka tłuszczowa pod palce nie chroniąc głów kości śródstopia, pod którymi tworzą się bolesne modzele;

paluch koślawy

palce młoteczkowate

stopa końska, czemu sprzyja długotrwałe leżenie w łóżku ze stopami w zgięciu podeszwowym;

zapalenie kaletek maziowych

Stawy kolanowe
Chory ustawia odbarczająco kończynę w niewielkim zgięciu stawu kolanowego (350) i wtórnie w zgięciu w stawie biodrowym, a stopę ustawia końsko. W tej pozycji zwiększa się pojemność jamy stawu kolanowego.
Ustawienie to:

zmniejsza napięcie mięśnia czworogłowego uda

wtórnie osłabia mięsień pośladkowy wielki.

Mięsień brzuchaty łydki, zginacze stawu biodrowego i kolanowego ulegają rozluźnieniu. Dłużej trwająca taka pozycja powoduje zanik mięśnia czworogłowego uda i przykurcze zginaczy uda, podudzia i trójgłowego łydki.
Uszkodzenie powierzchni stawowych, łękotek i więzadeł oraz rozciągnięcie torebki stawowej co powoduje brak zwartości i stabilności stawu.
Charakterystyczne dla RZS jest podwichnięcie tylno - boczne z rotacją zewnętrzną podudzi i koślawością kolan.
Na kłykciach kości udowej wtórnie powstają zmiany zwyrodnieniowe, narośla kostne na rzepce, co razem z uszkodzeniem łękotek może doprowadzić do mechanicznego zablokowania stawu.

Stawy biodrowe
Zmiany zapalne pojawiają się u 30% chorych w późniejszym okresie RZS. Reakcją obronną na ból jest zgięcie i przywiedzenia uda. Z czasem dochodzi do zniszczenia chrząstki stawowej, zniekształceń i wtórnych zmian zwyrodnieniowych. Może dojść do mechanicznego zablokowania stawu przez wolne ciała wenątrzstawowe oraz duże osteofity.

Kręgosłup
Obserwuje się zmiany zapalne w obrębie kręgosłupa szyjnego oraz zmiany krzywizn kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej. Skoliozy występują rzadko.

Przebieg choroby
W miarę postępu choroby zapalenie obejmuje coraz większą liczbę stawów od obwodu do linii środkowej ciała.
Oprócz upośledzenia narządu ruchu pojawiają się zmiany w narządach wewnętrznych, głównie skrobiawica nerek.
Chorzy są wyniszczeni, w okresie schyłkowym łatwo powstają odleżyny łatwo ulegające zakażeniu. Znaczny wpływ na pogłębienie zniekształceń narządu ruchu mają czynności wykonywane w pozycjach przymusowych lub nieprawidłowych.
Należy unikać prac wymagających użycia dużej siły rąk, obciążania palców w kierunku kości łokciowej, chwytów opuszkami palców, krojenia chleba nożem o cienkim trzonku, dźwigania talerzy na tacy, czytając książkę należy położyć ją na pulpicie, przy zakręcaniu lub odkręcaniu kurków należy używać specjalnych przyborów działających na zasadzie dźwigni, przybory do pisania powinny być pogrubione, to samo dotyczy szydełkowania i sztućców.
Rehabilitacja w RZS
Jest elementem leczenia kompleksowego, obejmującego:

farmakologi

fizykoterapię: przeciwbólowa i przeciwzapalna z częstymi zmianami, wykorzystuje się:* psychoterapię

ciepłolecznictwo,

krioterapię,

elektrolecznictwo,

magnetoterapię,

jonoforezę,

masaże,

leczenie uzdrowiskowe

kąpiele solankowe i siarczkowo - siarkowodorowe.

Przeciwwskazana jest parafina i borowina;

terapię zajęciową: udowodnienie, że pewne ruchy są możliwe, wykorzystuje się różne pracownie;

zaopatrzenie ortopedyczne: kule, stabilizatory stawów, aparaty przeciwdeformacyjne, łuski;

leczenie chirurgiczne: likwidacja deformacji, przykurczy, częsta endoplastyka;

kinezyterapię: dostosowana do specyfiki choroby, dobór ćwiczeń zależy od stanu pacjenta.

Rolą rehabilitacji jest tak wyćwiczyć pacjenta w okresie remisji by wykazywał jak największą wydolność.

Najczęściej stosujemy:

ćwiczenia w odciążeniu;

ćwiczenia izometryczne, tak by nie zwiększać nacisku na powierzchnie stawowe;

wyciągi odbarczające powierzchnie stawowe;

ćwiczenia bierne redresyjne z trakcją;

ćwiczenia ogólno - usprawniające;

ćwiczenia zapobiegające zniekształceniom rąk i samoobsługi.

Nieodzownym warunkiem prawidłowych ćwiczeń jest nauczenie pacjenta rozluźniania mięśni. Dobór ćwiczeń jest indywidualny, ćwiczenia prowadzone ostrożnie bez nadmiernego obciążania narządu ruchu. Dążymy do takiej sprawności mięśni, która umożliwi wykonywanie lekkiej pracy fizycznej.
Zasady ćwiczeń terapeutycznych:

działanie przeciwbólowe: podawanie leków przed ćwiczeniami (0,5 - 3 godziny przed ćwiczeniami);

działanie rozluźniające: pozycje;

działanie odciążające: ćwiczenia w wodzie, podwieszenia.

Rehabilitacja w stanie ostrym: ze względu na silny ból i toczący się stan zapalny w stawach pacjent leży w łóżku. Wskazane jest jak najszybsze skrócenie stanu leżenia, podaje się silne leki przeciwzapalne i przeciwbólowe.
Chory powinien leżeć na twardym materacu, stosujemy pozycje przeciwprzukurczowe co jest trudne ze względu na odruchowe układanie się pacjenta w pozycji przeciwbólowej. Ważne sączęste zmiany pozycji.

Pozycje ułożeniowe w ułożeniu na plecach to: nogi w lekkim odwiedzeniu, zabezpieczenie przed rotacją zewnętrzna stawów biodrowych, kolana w lekkim zgięciu (100), stawy skokowe w pozycji pośredniej, zaś kończyny górne są w lekkim zgięciu i odwiedzeniu, stawy łokciowe w lekkim zgięciu, ręka w lekkim zgięciu dłoniowym, a w nią wkładamy coś rozpierającego,
głowa w lekkim zgięciu do 300, a przy niewydolności krążenia unoszone jest całe łóżko.
Korzystne jest także leżenie na brzuchu przez około 30 minut, stopy ułożone poza łóżko, a w leżeniu na boku układamy wałek między nogi. U pacjentów z przykurczami stawów biodrowych nogę układamy na klinie, stopa jest w pozycji pośredniej. Jeśli jest przykurcz w stawie kolanowym to unosimy tułów pacjenta do pozycji wyrównania przykurczu.
Stawów objętych zapaleniem nie ruszamy. Prowadzimy też naukę rozluźniania.

Rehabilitacja w okresie podostrym: zaczynamy od ruchów biernych chyba, że pacjent jest w stanie wykonywać ćwiczenia samowspomagane, ćwiczenia w odciążeniu lub ćwiczenia czynne wolne pamiętając jednocześnie o rozluźnianiu mięśni. Wykonując ćwiczenia bierne odciągamy od siebie powierzchnie stawowe, wykonujemy kilka powtórzeń w wolnym tempie bez przekraczania granicy bólu. Stosujemy także ćwiczenia izometryczne. Pionizacja i nauka chodu. Poza tym stosujemy ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia izometryczne, rozluźnianie mięśni, ćwiczenia samowspomagane, ćwiczenia w odciążeniu z oporem celem wzmocnienia mięśni, ćwiczenia czynne, czasami stosujemy redresje. Ćwiczenia prowadzimy w pozycjach izolowanych, unikać ćwiczeń w staniu.
Można stosować łagodne zabiegi fizykalne: ciepłe okłady, sollux, poduszka elektryczna.

Rehabilitacja w okresie remisji: stosujemy ćwiczenia wolne wszystkich stawów, ćwiczenia w odciążeniu z oporem, ćwiczenia samowspomagane, autoredresje, ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia izometryczne.
Zasady doboru ćwiczeń w RZS zgodne z testem Seyfrieda

I0 - ćwiczenia oporowe do 50% możliwości pacjenta, nie może być bólu, ćwiczenia wykonywane w setach po 10 próbując z dnia na dzień zwiększyć ilość setów a po każdym secie przerwa, która jest trochę dłuższa od setu;
stosujemy instruktaż konieczności nie przeciążania stawów (skoki, biegi, ciężary).
II 0 - ćwiczenia czynne wolne, mogą być lekkie przybory, ćwiczenia w odciążeniu z oporem (woda lub system bloczkowy), instruktaż konieczności używania kul w czasie chodu, unikanie dźwigania czegokolwiek, unikanie ruchów z oporem.
III 0 - ćwiczenia w odciążeniu ewentualnie z minimalnym oporem, ćwiczenia w wodzie, instruktaż konieczności używania stabilizatorów stawów (NN - na staw kolanowy, RR - na stawy łokciowe i nadgarstkowe.
IV0 - ćwiczenia czynno - bierne z trakcją, ćwiczenia samowspomagane, wyciągi, ćwiczenia o charakterze przygotowania do operacji (ćwiczenia izometryczne).
Bibliografia :
Dega - Ortopedia i rehabilitacja
Żuk&Dziak - Ortopedia z traumatologią narządów ruchu
Milanowska - Rehabilitacja medyczna
Materiały nadesłane przez Marcina marcinmarcin@autograf.pl

Masz ciekawy materiał który mógłby być opublikowny na naszej stronie? Przeslij go do nas!

Widzisz błąd? Prosimy daj nam znać: uwagi@fizjoterapeutom.pl

Podoba Ci się nasz artykuł? Pokaż go znajomym:

# data[].attributes.attachment_link.description
Inne nazwy tej choroby to: gościec przewlekle postępujący, polyarthritis reumatoidea, r. z. s. Jest to choroba zapalna, nieropna, uogólniona tkanki łącznej całego ustroju. Stawy obejmuje najczęściej symetrycznie. Na pierwszy plan wysuwają się zmiany stawowe i zaniki mięśniowe, ale później zmiany są widoczne w całym organizmie.Jest to choroba przewlekle występująca z okresami zaostrzeń z okresami remisji.

# data[].attributes.headline
Dieta zmniejszająca stan zapalny (Hashimoto, RZS oraz inne autoimmunologiczne choroby zapalne)

# data[].attributes.subject
Dieta zmniejszająca stan zapalny (Hashimoto, RZS oraz inne autoimmunologiczne choroby zapalne)

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Zdrowa Dieta, Odchudzanie i przepisy kulinarne

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dieta zmniejszająca stan zapalny - na czym polega?

Na pewno będąc dzieckiem nie raz zdarzyło Ci się upaść, zdzierając skórę z kolan i boleśnie się obijając. Wkrótce potem pojawiało się zaczerwienienie i siniak, a wokół nich bolesny obrzęk. Czasami pod strupkiem dało się dostrzec niewielką ilość ropy. Jednak po około tygodniu było już po wszystkim, i można było zapomnieć o przykrym zdarzeniu. To dzięki naszemu układowi immunologicznemu, który z pomocą stanu zapalnego walczy z intruzami z zewnątrz, i umożliwia gojenie ran.

Jak szybko schudnąć nawet jeśli jesteś łakomczuchem?

Moja Droga,
Jeśli chciałabyś schudnąć, ale nie lubisz się głodzić, a może nawet tak jak ja lubisz dużo i smacznie zjeść, to koniecznie musisz to przeczytać...

Ostra rakcja zapalna i przewlekłe zapalenie - jakie są różnice?

Ostry stan zapalny charakteryzuje obrzęk, ocieplenie zajętego miejsca, zaczerwienienie i ból - jak w przypadku naszego kolana. To wynik zwiększonego przepływu krwi w tej okolicy. W ten sposób organizm przygotowuje pole bitwy do walki! Wzrasta ilość białych krwinek, oraz wydzielanych przez nie substancji, które nazywane są „mediatorami stanu zapalnego", jak cytokiny, interferon, TNF.

Komórki układu odpornościowego - neutrofile - niszcząc bakterie powodują też powstawanie ropy. Dzięki reakcji zapalnej nasz organizm może zwalczać „najeźdźców" z zewnątrz i bronić nas przed zarazkami. Ostra reakcja zapalna to nasza niezwykła broń - i jest absolutnie niezbędna, przekonuje amerykański lekarz z Mayo Clinic, Brent Bauer. Ale nie zawsze stan zapalny przebiega w taki sposób. Przewlekły stan zapalny może się toczyć skrycie przez wiele lat, i długo nie daje o sobie znać. I dlatego jest tak groźny.
Zobacz też: 5 produktów, których lepiej nie jeść, jeśli chcesz zachować zdrowie
Naukowcy dowiedli, że przewlekły stan zapalny jest związany z rozwojem licznych chorób:

-chorób neurodegeneracyjnych (czyli choroby Alzheimera, choroby Parkinsona)
-miażdżycy
-cukrzycy (nie tylko autoimmunologicznej, czyli typu 1, ale i w pozostałych typach ma znaczenie!)
-chorób zapalnych stawów
-marskości wątroby
-nowotworów
-chorób autoimmunologicznych (Hashimoto, niedoczynności tarczycy, RZS, inne)

Szczególnie te ostatnie stają się zmorą naszej cywilizacji. Dawniej choroby tarczycy zwykle miały związek się z niedoborem jodu - dzisiaj ich miejsce zajmuje choroba Gravesa i choroba Hashimoto. Do chorób z autoagresji nalezą również stwardnienie rozsiane, oraz choroby zapalne toczące się w przewodzie pokarmowym - jak choroba Crohna oraz celiakia.

Kolejnym z nich jest toczeń rumieniowaty układowy, który znany jest z tego, że „zdobi" twarz rumieniem w kształcie motyla. Nazywany jest wielkim imitatorem, ponieważ może zajmować każdy narząd - od skóry, przez nerki aż po mózg. W pewnych warunkach, nasz układ odpornościowy zamiast nas bronić, zaczyna działać przeciwko nam. Jego ofiarami, zamiast bakterii i wirusów, stają się nasze własne komórki, a towarzyszy mu rozwój stanu zapalnego.

Jak rozpoznać stan zapalny?

Przewlekły stan zapalny często daje dyskretne objawy. Możemy tracić na wadze mimo woli, odczuwać ogólne zmęczenie, ból mięśni i stawów, co przypomina grypę. Ale zwiększone stężenie wskaźników stanu zapalnego obserwuje się również u osób otyłych, oraz narażonych na długotrwały stres, mimo iż na pierwszy rzut oka - mogą nawet wydawać się zdrowi.

Lekarz, kiedy podejrzewa chorobę na tle zapalnym może zlecić pobranie krwi, aby oznaczyć CRP oraz wykonanie OB. Do bardziej specjalistycznych badań należą oznaczenia niektórych interleukin i innych przkaźników, których zwiększone stężenie również wskazuje na stan zapalny (np. IL-1, IL-12, TNF-α, homocysteina).

Co pogłębia i zaostrza stan zapalny?

Jednym z wszechobecnych składników wywołujących stan zapalny jest fruktoza. To słodycz, która nie tylko powoduje tycie. ów cukier, będący składnikiem wszechobecnego słodzika używanego w żywności przetworzonej (syrop glukozowo-fruktozowy), jak ujawniają badania naukowe, zwiększa poziom wskaźników zapalenia, stres oksydacyjny (związany z niszczącym działaniem wolnych rodników), i zwiększa oporność na insulinę, przyczyniając się do rozwoju cukrzycy.

Autorzy z Nutrition Journal wiążą jej wzrastające spożycie z osłabieniem pamięci oraz chorobą Alzheimera. Badania na szczurach ujawniają bowiem, że nadmierna konsumpcja fruktozy wywołuje stan zapalny komórek nerwowych w siedlisku naszej pamięci - hipokampie.

Wywołany przez nią stan zapalny ma również niszczący wpływ na wątrobę. American College of Cadiology ostrzega że fruktoza - szczególnie zawarta w słodkich napojach - przyczynia się do rozwoju miażdżycy oraz chorób serca.
2. Alergeny, w tym pszenica
Dla alergików kontakt z substancjami, na które jesteśmy uczuleni (alergenami) zwiększa stan zapalny. Dla niektórych będzie to sierść zwierząt, dla innych roztocza obecne w kurzu czy pleśń. U osób z alergią na zawierającą gluten pszenicę, czy celiakią, spożywanie produktów z tego zboża zwiększa stan zapalny.

Ma to miejsce nie tylko w przewodzie pokarmowym, lecz obejmuje cały organizm. Ale nie tylko - w eksperymencie, którego wyniki opublikowano w The American Journal of Gastroenterology, wykazano, iż gluten może powodować objawy nietolerancji nawet u osób uważanych za zdrowe.

Zobacz też: Plan jedzenia bez pszenicy (w nim pieczywo, naleśniki, babeczki bez pszenicy)

Osoby jedzące produkty zbożowe czuły się znacznie bardziej zmęczone, a uczucie braku energii może być jedną z oznak stanu zapalnego.

3. Produkty zawierające rafinowane produkty jak biała mąka, cukier

Samo spożywanie rafinowanych cukrów, w postaci np. oczyszczonej, białej mąki mogą zwiększać stężenie CRP, i przyczyniać się do rozwoju otyłości już w młodym wieku, jak podaje Mediators of inflammation.
O szkodliwym działaniu tłuszczy trans, nieodzownego składnika paczkowanego jedzenia wiemy już od dawna.

4. Tłuszcze utwardzone, zwane tłuszczami trans

Niekorzystny wpływ na stan zapalny mają utwardzone tłuszcze roślinne, które występują w przemysłowych wypiekach (bułkach, ciastach). Tu warto zaznaczyć - naturalne oleje z roślin nie są niezdrowe - wręcz przeciwnie!

Nieprzetworzone tłuszcze roślinne, jak olej słonecznikowy, czy oliwa z oliwek zmniejszają stan zapalny. W temperaturze pokojowej zachowują jednak płynną konsystencję, dzięki obecności działających przeciwzapalnie nienasyconych kwasów tłuszczowych. American Journal of Clinical Nutrition, prowadząc obserwacje blisko 500 zdrowych kobiet odkrył, że te, które spożywały naturalne oleje roślinne miały niskie wskaźniki stanu zapalnego, w odróżnieniu od zwolenniczek przetworzonej żywności.

5. Palenie papierosów, alkohol i mała aktywność fizyczna

Niekorzystny wpływ na stan zapalny ma również nałóg palenia papierosów, spożywanie nadmiernej ilości alkoholu, i mała aktywność fizyczna. A wystarczy już 30 minut szybkiego marszu 5 dni w tygodniu, aby zmniejszyć wskaźniki zapalenia, jak dowiedli eksperci z Journal of the American Heart Association.

Jak zmniejszyć stan zapalny w organizmie?

Niektóre nasze nawyki, dotyczące stylu życia oraz diety działają negatywnie na nasz stan zdrowia, zwiększając natężenie stanu zapalnego. Ale ponieważ nasza dieta i poziom aktywności fizycznej zależy od nas samych - możemy zmniejszać poziom stanu zapalnego. Można to zrobić, poprzez:

1. Zmianę diety, wykluczając z niej produkty wymienione powyżej, szczególnie produkty z pszenicy.

2. Stosując probiotyki.

Nowym trendem, wspomagającym walkę ze stanem zapalnym jest stosowanie probiotyków. Zawierają one różne szczepy bakterii jelitowych, naturalnie występujących w naszym przewodzie pokarmowym.

Prawidłowy skład naszej mikroflory jelitowej ma duże znaczenie dla odporności organizmu, i chroni nas przed chorobami autoimmunologicznymi, piszą naukowcy na łamach Nutrition Reviews.

To idealny suplement dla osób, zmagających się ze skutkami przewlekłego stresu. Jak piszą Irańscy naukowcy na łamach Nutrition, przyjmowanie probiotyków nie tylko poprawia nastrój u osób z depresją, zmniejsza wskaźniki stanu zapalnego, ale pomaga nam walczyć z jego skutkami - dzięki zwiększonemu stężeniu antyoksydacyjnego glutationu.
Popularne: Co jeść w niedoczynności tarczycy i Hashimoto?
Szczepy Lactobacillum plantarum, mają pozytywny wpływ na układ odpornościowy, zmniejszając stężenia interleukin zapalnych (IL-1), i zwiększając stężenia tych, które tłumią stan zapalny (jak IL-10). Natomiast Bifidopacterium oraz Lactobacillus łagodzą stan zapalny w chorobach zapalnych przewodu pokarmowego. Jak piszą autorzy publikacji w Drug Research - w przyszłości mogą stać się jednymi z leków, stosowanych w tych schorzeniach.

Jaka jest idealna dieta przy stanach zapalnych?

Badacze z Bostonu zauważyli, że nasz sposób odżywiania ma duży wpływ na wskaźniki stanu zapalnego. Osoby, które wybierały naturalne produkty były ponadto szczuplejsze, bardziej aktywne fizycznie, i rzadziej sięgały po używki (jak alkohol czy papierosy).

OWOCE, WARZYWA, CHUDE MIĘSO

W ich diecie dominowały owoce, warzywa (w tym - warzywa strączkowe), i chude mięso - ryby oraz drób. Szczególnie polecana jest dieta śródziemnomorska - którą można otwarcie nazywać „dietą przeciwzapalną". Najnowsze obserwacje naukowców z Aten, których wyniki opublikowano w styczniu 2016r., wykazują, że przestrzeganie zasad tej diety zmniejsza ryzyko zapadnięcia na cukrzycę o niemal połowę. Największe korzyści odnosiły osoby z nadwagą.

Markery zapalenia, jak homocysteina, TNF-α, wyraźnie się u nich zmniejszały, a zdolność do zwalczania wolnych rodników wzrastała. Korzystne zmiany widoczne były szczególnie u tych, którzy zdecydowali się włączyć do diety produkty pełnoziarniste, owoce oraz warzywa strączkowe.

Również dieta DASH, w której duży nacisk kładzie się na cdzienne spożywanie orzechów oraz błonnika, okazała się mieć działanie przeciwzapalne, i obniżać stężenie CRP. W diecie przeciwzapalnej ważne jest uwzględnienie odpowiedniej ilości błonnika. Dieta bogata we włókna roślinne tłumi stan zapalny, i ma ochronny wpływ na serce, pisze Molecular Nutrition & Food Research.

Aby zmniejszyć stan zapalny, warto również zadbać o dostarczenie sobie broni przeciw wolnym rodnikom - naturalnych antyoksydantów oraz kwasów tłuszczowych omega-3.

Nie musi to oznaczać zakupu kosztownych suplementów diety - wręcz przeciwnie! Graj w kolory - do każdego posiłku dołącz bukiet warzyw, a na deser - wybierz słodki owoc, na przykład arbuz czy truskawki.

Wybierając źródło omega-3 patrz nie tylko na ich całkowitą zawartość, ale również by była odpowiednio w stosunku do ilości kwasów omega-6. Nadmiar tych ostatnich niestety sprzyja rozwojowi stanu zapalnego, ponieważ te tłuszcze służą do produkcji jego przekaźników.
Zobacz też: Czy to najlepszy rodzaj tłuszczu w czasie odchudzania?
W naszej zachodniej diecie zazwyczaj proporcje tych kwasów wynoszą 15-16:1. Stosunek omega-6:omega-3 większy niż 10:1 jest szkodliwy, zastrzega Biomedicine&Pharmacotherapy, a 2,5-5:1 wiąże się z korzyściami dla osób cierpiących na astmę czy inne choroby zapalne.

Wysoką zawartość omega-3 posiada olej z siemienia lnianego, nasiona chia, łosoś, olej z wątroby dorsza (tran rybi), i orzechy włoskie. Źródłem antyoksydantów są również niektóre napoje - np. zielona herbata i umiarkowane ilości czerwonego wina - bogatego w resveratrol. Gorzka czekolada o wysokiej zawartości kakao, dzięki naturalnym polifenolom zmniejsza stan zapalny w naczyniach i sercu, chroniąc przed zawałem.

STOSUJ PRZECIWZAPALNE PRZYPRAWY JAK:

Kurkumina (składnik żółtej kurkumy) jest silnym antyoksydantem, chroniącym przed rozwojem licznych chorób, a nawet posiada właściwości zabójcze dla komórek raka.

Chili, nie tylko przyspieszają metabolizm, ale Journal of dental research udowadnia, że jej dodatek zmniejsza stan zapalny.

Bazylia, oraz inne przyprawy stosowane w krajach śródziemnomorskich - pietruszka, szałwia, kardamon, czosnek i imbir.
Przykładowy jadłospis w diecie przeciwzapalnej
O wiele łatwiej jest wprowadzić zmiany w sposobie odżywiania w życie, jeśli masz odpowiedni przykład jadłospisu. Jak wygląda dzień na diecie przeciwzapalnej?

Śniadanie: owsianka z jagodami na mleku migdałowym z orzechami włoskimi, imbirem i cynamonem
3 łyżki płatków owsianych ugotuj w szklance mleka. Jeśli brakuje płynu - dolej wody. Dodaj świeży starty imbir, szczyptę cynamonu oraz jagody.

II śniadanie: smoothie z naturalnym jogurtem i malinami
Garść malin (ok. 30 g) zmiksuj z jogurtem naturalnym. Możesz posłodzić łyżką miodu.
Obiad: pikantna zupa z dyni z nasionami i chili
Zeszklij cebulę na dużej, rozgrzanej patelni z łyżką oliwy z oliwek, dodaj czosnek. Dodaj pokrojone 2 ziemniaki, oraz dynię (ok. 1 kg). Dodaj chili. Zmniejsz ogień, i duś pod przykryciem przez około 15 minut. Zdejmij z ognia i ostudź, a następnie zblenduj na gładką masę.
Kolacja: kokosowy kurczak z curry i fasolką szparagową
Ugotuj brązowy ryż wedle instrukcji na opakowaniu. Na patelni rozgrzej łyżkę oleju kokosowego, obsmaż kurczaka aż będzie rumiany. Dodaj curry i małą puszkę (ok. 200 ml) mleczka kokosowego. Dodaj fasolkę szparagową (jeśli używasz świeżej - uprzednio umytą i z odkrojonymi końcówkami). Duś pod przykryciem do miękkości (15- 20 minut). Posyp świeżą pietruszką. Podawaj z ryżem.
Jak ocet jabłkowy, może pomóc Ci w tych dolegliwościach
Czy olej kokosowy jest naprawdę taki zdrowy? (naukowe wyjaśnienie)

5 produktów, których lepiej nie jeść, jeśli chcesz schudnąć

Comments

komentarze

# data[].attributes.attachment_link.title
Dieta zmniejszająca stan zapalny (Hashimoto, RZS oraz inne autoimmunologiczne choroby zapalne) - Zdrowa Dieta, Odchudzanie i przepisy kulinarne

# data[].attributes.attachment_link.description
Katarzyna Gurbacka Dietetyk Promotor Zdrowego Odżywiania Autorka Diety antyzapalnej VitalDetox Dieta zmniejszająca stan zapalny - na czym polega? Na pewno będąc dzieckiem nie raz zdarzyło Ci się upaść, zdzierając skórę z kolan i boleśnie się obijając. Wkrótce potem pojawiało się zaczerwienienie i siniak, a wokół nich bolesny obrzęk.

# data[].attributes.headline
6 oczywistych objawów nietolerancji glutenu, które wszyscy ignorują 

# data[].attributes.subject
6 oczywistych objawów nietolerancji glutenu, które wszyscy ignorują 

# data[].attributes.attachment_link.title
LOLmania.pl - Najciekawsze artykuły w sieci

# data[].attributes.headline
Diagnostyka wczesnego reumatoidalnego zapalenia stawów (rzs) w świetle współczesnych danych

# data[].attributes.subject
Diagnostyka wczesnego reumatoidalnego zapalenia stawów (rzs) w świetle współczesnych danych

# data[].attributes.attachment_link.title
Diagnostyka wczesnego reumatoidalnego zapalenia stawów (rzs) w świetle współczesnych danych

# data[].attributes.attachment_link.description
Reumatoidalne zapalenie stawów (rzs) jest przewlekłą, zapalną układową chorobą tkanki łącznej charakteryzującą się niespecyficznym, symetrycznym zapaleniem stawów, występowaniem zmian pozastawowych i powikłań układowych, prowadzącą do niepełnosprawności, kalectwa i przedwczesnej śmierci. Etiologia choroby jest nieznana, mimo to zrozumienie patogenezy znacznie wrosło w ciągu ostatnich lat, co jest wynikiem postępu w badaniach immunologiczynch, genetycznych oraz biologii komórki.

# data[].attributes.headline
Rheumatologists Reflect: What Drew Them to the Profession & How They Can Attract Others

# data[].attributes.subject
Rheumatologists Reflect: What Drew Them to the Profession & How They Can Attract Others

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
When Stacy Ardoin, MD, associate professor, Ohio State University and Nationwide Children's Hospital, Columbus, Ohio, started medical school, she planned to become a rural primary care doctor. "But I later realized that I wanted to focus on a particular area [in which] I could gain a depth of knowledge," she says. Then, when she worked with a rheumatologist in medical school, she fell in love with the specialty.

"I enjoy getting to know the patients I work with over time, focusing on improving function and understanding the immunobiology underlying disease manifestations and therapies," Dr. Ardoin says. "Because I was also trained in pediatrics, I wanted to see both adults and children, so I pursued a combined adult and pediatric rheumatology fellowship."

Petros Efthimiou, MD, associate chief, Division of Rheumatology, New York Methodist Hospital, Brooklyn, N.Y., was drawn to the specialty of rheumatology because he was fascinated by the ability to manipulate the dysfunctional immune system and help patients with complex autoimmune and auto-inflammatory conditions.

"I had great mentors, in the early stages of my medical career, who introduced me to the rheumatologist's journey, which is enriched by constant intellectual stimulation created by rapidly materializing bench-to-bedside scientific advances," he says.

As someone who has always been intrigued by puzzles-whether it was a mystery novel or a jigsaw puzzle, David Borenstein, MD, MACR, MACP, partner, Arthritis and Rheumatism Associates, and clinical professor of medicine, Division of Rheumatology, Department of Medicine, The George Washington University Medical Center, Washington, D.C., felt rheumatology was the right specialty for him. "In medical school, physicians always consulted the rheumatologists when they couldn't figure out what was wrong with a patient, even if it wasn't related to rheumatology," he recalls.

Find Continued Fulfillment
Dr. Ardoin enjoys seeing adults and children with rheumatic disease improve and, ultimately, return to doing the things that they want to do. "I love when I take care of someone who has been quite ill or disabled by disease reach the point in their care where the disease is very manageable and takes a back seat in their life," she says. "It is particularly fun and challenging to work with adolescents and young adults as they grow into adulthood. And nothing is better than helping a child get better-that tops everything!"

# data[].attributes.attachment_link.title
Rheumatologists Reflect: What Drew Them to the Profession & How They Can Attract Others - The Rheumatologist

# data[].attributes.attachment_link.description
When Stacy Ardoin, MD, associate professor, Ohio State University and Nationwide Children's Hospital, Columbus, Ohio, started medical school, she planned to become a rural primary care doctor. "But I later realized that I wanted to focus on a particular area [in which] I could gain a depth of knowledge," she says.

# data[].attributes.headline
(06.02.2015) Reumatyzm u młodej osoby - lek. med. Przemysław Pala

# data[].attributes.subject
(06.02.2015) Reumatyzm u młodej osoby - lek. med. Przemysław Pala

# data[].attributes.attachment_link.title
(06.02.2015) Reumatyzm u młodej osoby - lek. med. Przemysław Pala | Listy

# data[].attributes.attachment_link.description
Szanowny Panie Piotrze, od dawna wiadomo już, że w chorobach reumatycznych dochodzi do zwiększonej produkcji przeciwciał skierowanych przeciwko własnej tkance łącznej, z której zbudowane są chrząstki stawowe. Odkrycie tego faktu zmieniło podejście lekarzy do tej grupy chorób, ponieważ uznano, że odnaleziono czynnik wywołujący je.

# data[].attributes.headline
Protokół autoimmunologiczny – poradnik dla początkujących

# data[].attributes.subject
Protokół autoimmunologiczny – poradnik dla początkujących

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ilość pacjentów, u których diagnozuje się celiakię, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń czy przede wszystkim Hashimoto, rośnie lawinowo. Choroby autoimmunologiczne wciąż stanowią zagadkę dla lekarzy: o ich przyczynach i przebiegu wiadomo całkiem dużo, lecz mimo to leczenie często okazuje się nieskuteczne. Dlatego coraz szersze grono specjalistów proponuje alternatywne spojrzenie na schorzenia z tej grupy: wierzą oni, że dzięki odpowiedniej diecie, suplementacji i zmianom w trybie życia pacjenta można znacząco poprawić jego stan, a nawet osiągnąć remisję. Czy rzeczywiście jest to możliwe?
Protokół autoimmunologiczny to dieta, której założenia najpełniej opracowała dr Sarah Ballantyne. Kuracja polega na wykluczeniu na okres co najmniej miesiąca pokarmów, które mogą wywoływać reakcję naszego układu odpornościowego, takich jak: wszystkie ziarna, nabiał, orzechy i pestki, rośliny psiankowate... (więcej szczegółów tutaj). Po tym czasie próbujemy po kolei wprowadzać wykluczone produkty i bacznie obserwujemy reakcje naszego organizmu po ich spożyciu ( źródło). Oczywiście dieta ta wzbudza wiele kontrowersji i wątpliwości. Bazując na moich doświadczeniach w dzisiejszym artykule spróbuję rozwiać niektóre z nich.

Nie, oczywiście. Decyzja o rozpoczęciu diety to kwestia indywidualna. Moim zdaniem protokół to rozwiązanie ostateczne, które powinno zostać wdrożone, gdy wszystko inne zawiodło. U części chorych samo odrzucenie glutenu i nabiału wystarcza, by odczuć znaczącą poprawę i uciekanie się do protokołu nie jest konieczne... Najlepiej oczywiście kierować się zaleceniami lekarza i dietetyka, którzy zadecydują, czy protokół jest niezbędny w naszym wypadku.

Nie. Istnieje wiele diet, które mogą znacząco poprawić stan chorego. Mimo pewnych różnic, wszystkie zakładają eliminację produktów przetworzonych, rafinowanych i pełnych konserwantów. Ponadto zaleca się unikanie glutenu, nabiału i najczęściej zbóż. Przykładami diet, które mogą pomóc w przypadku chorób autoimmunologicznych oraz wielu innych schorzeń (np. cukrzycy) są:

W wielu wypadkach protokół jest w stanie zdziałać cuda. Czasem jednak organizm potrzebuje innego podejścia dietetycznego... Niejednokrotnie czytałam opowieści pacjentów, którym protokół autoimmunologiczny nie pomógł i którym ulgę przyniosła dopiero Dieta dr Dąbrowskiej. Należy także pamiętać, że wiedza na temat chorób autoimmunologicznych nieustannie ewoluuje, pojawiają się kolejne odkrycia, pozwalające na tworzenie coraz trafniejszych zaleceń dla pacjentów.

Osoby cierpiące na Hashimoto lub inne schorzenia z autoagresji najczęściej decydują się na zmianę sposobu odżywiania, gdy konwencjonalne leczenie nie pomaga. Jeśli wciąż czujesz się osłabiony, niewyspany, cierpisz na problemy trawienne i gnębią Cię depresyjne myśli - protokół może być dla Ciebie najlepszym rozwiązaniem. Od czego jednak zacząć?

Idealne wydawałoby się wykonanie na początek testu na nietolerancje pokarmowe i dostosowanie diety do jej wyników. Wiem, że takie testy wzbudzają wiele kontrowersji i część specjalistów podważa ich wiarygodność. Doświadczenia pacjentów również znacząco się różnią: u części osób otrzymane wyniki potwierdzają reakcje zaobserwowane wcześniej, zaś u innych taki test nie wykazuje niemal żadnych nietolerancji. Jeśli z jakiegoś powodu chciałbyś uniknąć poddania się takiemu badaniu, warto pamiętać, że dla większości pacjentów najbardziej problematyczne okazują się gluten i nabiał, trochę rzadziej jajka, zboża bezglutenowe, soja czy owoce morza.

Zanim jednak zdecydujesz się na na jakąkolwiek interwencję dietetyczną, koniecznie wykonaj badania, które pozwolą odpowiednio zaplanować dietę. Będą to więc: morfologia, krzywa cukrowa i insulinowa (pomaga wykryć insulinooporność i cukrzycę), badania ferrytyny, żelaza, witaminy D (metabolit 25 OH), witaminy B12, trójki tarczycowej (tsh, ft3, ft4)... Warto też przebadać się pod kątem występowania pasożytów i bakterii, np. lamblii, glisty ludzkiej czy yersinii. Dla części chorych wskazane byłoby także wykonanie badań w kierunku celiakii.

Gdy już otrzymamy wyniki, może się okazać, że przyczyna naszego złego samopoczucia leży na przykład w insulinooporności lub niedoborze witaminy D (co najczęściej oznacza także niedostatki magnezu) i zastosowanie diety tak rygorystycznej jak protokół autoimmunologiczny nie będzie konieczne.

Korzystajmy ze słońca ile się da Chociaż pamiętajmy, że niestety u niektórych pacjentów to za mało i nawet po wakacjach notują oni niedobory witaminy D.

Teoretycznie tak. Istnieje bardzo dużo wartościowych źródeł w języku angielskim, które pomagają prawidłowo zorganizować ten model żywienia. Należy jednak pamiętać, że zawsze niesie to ze sobą pewne ryzyko, gdyż, jakby nie patrzeć, eksperymentujemy z własnym ciałem i zdrowiem. Trzeba spędzić wiele naprawdę długich godzin na gromadzeniu informacji, by sobie nie zaszkodzić. Kiedy ja przeprowadzałam protokół, wiedza na jego temat dopiero raczkowała w naszym kraju i trudno było znaleźć specjalistę, u którego można by dokonać konsultacji. Dziś na szczęście łatwo znaleźć wielu wspaniałych dietetyków i lekarzy, potrafiących dostosować protokół do naszych potrzeb i zlecających odpowiednie badania. Ich nazwiska znajdziecie [ tutaj].

Nie. Stosujemy go tylko przez pewien okres czasu - najczęściej zalecane są trzy miesiące, ale dietetyk może zadecydować o przedłużeniu diety.

Nie. Nasz organizm potrzebuje czasu na regenerację. Siniaki nie znikają w jeden dzień - stanu zapalnego gnębiącego nasze ciało także nie ugasimy po tygodniu diety. Dlatego nie wolno nam rezygnować z dotychczas stosowanych leków, takich jak na przykład syntetyczny hormon tarczycy. Oczywiście może się okazać, że po pewnym czasie konieczne będzie zmniejszenie dawki lub całkowita rezygnacja z leku, jednak o tym zadecyduje lekarz.

Teoretycznie tak. W założeniu protokół obfituje w wartości odżywcze, które mają wyprowadzić organizm na prostą. Niemniej jednak proces ten najczęściej zajmuje dużo czasu i dlatego odpowiednio dobrana suplementacja może znacząco przyspieszyć regenerację.

Zdecydowanie odradzam samodzielne dobieranie preparatów, oczywiście o ile nie mamy wykształcenia medycznego. Nie chcemy przecież zaburzyć już i tak zaburzonego funkcjonowania organizmu... Nawet zbyt duże dawki witaminy D mogą okazać się szkodliwe [ źródło, źródło]. Dlatego w kwestii suplementacji udajmy się do specjalisty, który odpowiednio nas poprowadzi.

Więcej na temat suplementów diety przeczytacie w jednym z moich poprzednich artykułów [ tutaj].

Warto działać stopniowo i po kolei wykluczać problematyczne dla nas pokarmy. Dzięki temu nasze ciało przyzwyczai się do zmiany diety, a i my nauczymy się, czego unikać. Oczywiście będzie to także ulgą dla psychiki - rezygnacja z większości pokarmów spożywanych do tej pory to duże wyzwanie i należy działać powoli, z rozwagą.

Bardzo ważne jest także opracowanie planu posiłków i znalezienie odpowiednich przepisów. Jeśli możesz, spróbuj nawiązać kontakt z okolicznymi rolnikami lub kolektywą spożywczą, by zapewnić sobie dostęp do warzyw i mięsa dobrej jakości.

Przed rozpoczęciem protokołu warto „uzbroić się" w potrzebną wiedzę. Kiedy wiemy, czego unikać, będzie łatwiej nam przeprowadzić dietę. Mały test: pamiętacie, które z produktów pokazanych na zdjęciu są niedozwolone na protokole?

Może być to trudne, ale dla chcącego nic trudnego Oczywiście ta dieta niesie ze sobą konieczność spędzania większej ilości czasu przy przygotowywaniu posiłków, ale przy odpowiednim rozplanowaniu posiłków trzy miesiące upłyną bardzo szybko.

Warto pamiętać, że sukces protokołu zależy w dużej mierze od wsparcia najbliższych. Wyjaśnij rodzinie i przyjaciołom, że ta dieta to dla ciebie ogromna szansa i wierzysz w jej pozytywne działanie. Dlatego nie będzie żadnych wyjątków: ani kawałku tortu na urodzinach babci, ani wypadu na pizzę z przyjaciółmi. Niestety, nasze postanowienie zmiany diety może się spotkać z niezrozumieniem otoczenia. To boli, gdy najbliżsi podważają sens podjętej przez nas decyzji. W takich sytuacjach warto uciąć dyskusję krótkim: „Czułam się bardzo źle, a ta dieta mi pomaga". Kluczowa jest tutaj asertywność.

Protokół (i każda dieta, którą zdecydujemy się zastosować) niesie ze sobą konieczność zmiany stylu życia. Niezwykle ważna jest oczywiście odpowiednia dieta, ale bez zniwelowania innych czynników wzmagających stan zapalny niemożliwy okaże się powrót do zdrowia. Dlatego ograniczmy źródła stresu i zadbajmy o jakość snu. Unikajmy w miarę możliwości toksyn i konserwantów i dokładnie analizujmy składy używanych przez nas kosmetyków. Warto także rozważyć psychoterapię - choroby autoimmunologiczne mogą wiązać się z nierozwiązanymi i nieustannie nas gnębiącymi problemami z przeszłości. Więcej na ten temat przeczytacie [ tutaj].

Podstawowe błędy popełniane na protokole autoimmunologicznym to nadmierne ograniczenie podaży kalorii oraz węglowodanów (co może okazać się problematyczne zwłaszcza u osób cierpiących na niedoczynność tarczycy). Więcej o błędach popełnianych na protokole autoimmunologicznych przeczytacie [ tutaj]. Warto także wysłuchać materiału Iwony Wierzbickiej na Youtubie [ klik!].

Mimo że protokół stanowi skuteczną alternatywę w przypadku chorób autoimmunologicznych, należy pamiętać, iż nie sprawdzi się u każdego pacjenta. Ludzki organizm jest niezwykle złożony, a zdrowie to wypadkowa bardzo wielu czynników... Warto jednak próbować i, co najważniejsze, nie poddawać się! Wiem, że kiedy czujemy się fatalnie i wszystko wokół wydaje się pozbawione nadziei, wiara w powodzenie diety może okazać się zbawienna.

Nie zapominajmy także, że nasza wiedza o funkcjonowaniu organizmu cały czas się pogłębia. Dlatego najpewniej i zalecenia dla pacjentów cierpiących na choroby autoimmunologiczne będą się zmieniać. Obecnie jednym z najświeższych doniesień jest wspomniana przez Monikę Skuzę (Tłuste Życie) dieta Instytutu Funkcjonalnej Medycyny w USA, która polega na eliminacji zbóż zawierających gluten, kukurydzy, wołowiny i wieprzowiny, owoców morza, soi, pomarańczy, orzeszków ziemnych, przetworzonych cukrów, nabiału oraz jajek. Podobno te zalecenia okazują się skuteczne u 80% pacjentów.

Na chwilę obecną jedno pozostaje pewne: zmiana diety* działa. Jesteśmy tym, co jemy, a także tym, co strawimy i przyswoimy. I cieszę się, że takie spojrzenie na choroby autoimmunologiczne spotyka się z coraz większym zainteresowaniem lekarzy i pacjentów. Oby tak dalej!

*Oczywiście zmiana diety musi być połączona z odpowiednimi modyfikacjami stylu życia.

U części pacjentów protokół okaże się skuteczny, inni poczują się rozczarowani. Każdy z nas jest inny i nasze organizmy mogą różnie reagować na te same zalecenia dietetyczne.

Jeśli chcielibyście dowiedzieć się więcej na temat protokołu i chorób autoimmunologicznych, koniecznie odwiedźcie te strony:

Po przepisy zgodne z dietą paleo i protokołem sięgnijcie do:

Polecam Wam także bardzo wartościowe źródła w języku angielskim:

Jeśli znacie inne ciekawe strony, dajcie znać w komentarzach
A tymczasem trzymajcie się zdrowo i nie zapomnijcie odwiedzić mnie na Facebooku, P.S. Zaznaczam, że nie mam wykształcenia medycznego, więc moje artykuły nie mają charakteru porady lekarskiej. Opieram się na swoich doświadczeniach oraz staram się wybierać jak najbardziej wiarygodne źródła, jednak oczywiście zawsze mogę się mylić. Jeśli się z czymś nie zgadzacie lub zauważyliście błąd merytoryczny - dajcie mi znać. Chętnie skoryguję swoją niewiedzę I oczywiście zachęcam Was do korzystania z usług profesjonalistów - lekarzy i dietetyków. Nigdy nie rezygnujcie też z dokładnych badań!

# data[].attributes.attachment_link.title
Protokół autoimmunologiczny - poradnik dla początkujących

# data[].attributes.attachment_link.description
Ilość pacjentów, u których diagnozuje się celiakię, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń czy przede wszystkim Hashimoto, rośnie lawinowo. Choroby autoimmunologiczne wciąż stanowią zagadkę dla lekarzy: o ich przyczynach i przebiegu wiadomo całkiem dużo, lecz mimo to leczenie często okazuje się nieskuteczne.

# data[].attributes.headline
Jakiej żywności powinniśmy unikać przy bólach stawów ?

# data[].attributes.subject
Jakiej żywności powinniśmy unikać przy bólach stawów ?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ból stawów wiąże się z dyskomfortem, stanem zapalnym. Jest to bardzo powszechny problem i może wystąpić u każdego, niezależnie od wieku i płci. Rodzaj bólu może być ostry lub przewlekły, albo też łagodny lub ciężki, który umożliwia poruszanie stawem.

Zapalenie stawów i dna moczanowa to dwie główne przyczyny bólu stawów. Może on powodować nadmierne napięcia mięśni, przemieszczenia złamanych kości, zapalenie kaletki, białaczkę i tocznia.

Niezależnie od przyczyny bóle stawów mogą być złagodzone dzięki lekom lub ćwiczeniom. Kluczową rolę odgrywa tutaj także dieta! Istnieje wiele przeciwzapalnych żywności, jak na przykład imbir, kurkuma i czosnek. Pomogą one zwalczyć ból.

Jeśli cierpisz na bóle stawów powinieneś też unikać niektórych produktów.

Oto 10 podstawowych produktów, które należy unikać w tym schorzeniu:

Przetworzone i czerwone mięso zawierają wiele substancji chemicznych, takich jak azotyny i puryny, które mogą zwiększać stan zapalny i ból.

Badania opublikowane w American Journal of Clinical Nutrition znalazły związek między spożywaniem czerwonego mięsa a biomarkerami stanu zapalnego.

Staraj się jeść więcej świeżych warzyw i owoców zamiast wędliny.

Duże ilości cukru zwiększają poziom AGE w organizmie, które powodują stan zapalny. Ponadto cukier jest przyczyną uwolnienia czynników zapalnych w organizmie, tak zwanych cytokin.

Przy zwiększonej podaży kalorycznej, nadmiar cukru prowadzi do przybierania na wadze, która kładzie coraz to większy nacisk na stawy i zwiększa ból.

Spożywanie napojów bezalkoholowych także nie jest dobre dla organizmu. Badanie opublikowane w 2014 w American Journal of Clinical Nutrition wykazuje, że regularne picie napojów słodzonych zwiększa ryzyko reumatoidalnego zapalenia stawów u kobiet, niezależnie od czynników żywieniowych, czy stylu życia.

Unikaj również napojów słodzonych słodzikami, napojów owocowych, ciastek, słodyczy i przekąsek.

Zamiast rafinowanego cukru i sztucznych słodzików warto sięgnąć po naturalne produkty słodzące: stewię, miód, ksylitol. Stewia jest naturalnym środkiem przeciwzapalnym i przeciwnowotworowym

Produkty mleczne mogą również przyczynić się do bólu stawów. Wysoki poziom kazeiny powoduje stan zapalny.

Według raportu przygotowanego przez Physicians Commitee for Responsible Medicine ten rodzaj białka może podrażniać tkanki wokół stawów.

Unikaj pasteryzowanych produktów mlecznych, gdy masz problemy ze stawami lub przewlekłym bólem. Zamiast tego skorzystaj z mleka sojowego, migdałowego. Można nawet przejść do pełnej diety wegańskiej.

- Mleko i nabiał podwyższa ryzyko raka i reumatoidalnego zapalenia stawów

- Pij mleko litrami - przecież ono jest zdrowe!

Olej kukurydziany jest bogaty w kwasy tłuszczowe omega-6, które wywołują w organizmie reakcję prozapalne.

Badanie z 2012 roku opublikowane w Journal of Nutrition and Metabolism zauważa, że wzrost kwasów tłuszczowych omega-6 może nasilać procesy zapalne, powodując choroby.

Olej słonecznikowy, z pestek winogron, z orzeszków ziemnych i soi, a także majonez i sosy sałatkowe są także bogate w kwasy tłuszczowe omega-6. Nie ma potrzeby jednak eliminowania ich całkowicie z diety. Należy je jednak ograniczyć. Tymczasem zwiększyć spożycie omega-3, które znajdziemy w oliwie z oliwek, nasionach lnu i nasionach dyni.

Warto wiedzieć jakie tłuszcze są zdrowe : Jedz tłuszcz aby zrzucić tłuszcz - Jakie tłuszcze jeść aby nie przytyć?
Chleb pszenny
Rafinowane ziarna mąki również należą do czynników prozapalnych i zwiększają ból stawów. Wysoki indeks glikemiczny w tym rodzaju żywności wyzwala produkcję AGE, która stymuluje proces zapalny.

Badanie opublikowane w 2013 roku w Nutrients podkreśla związek codziennej konsumpcji produktów pszenicznych z przewlekłym zapalenie i chorobami autoimmunologicznymi.

Co więcej ziarna te pozbawione są błonnika oraz witaminy B, zawierają wiele pustych kalorii. Regularne przyjmowanie tych produktów może zwiększać ryzyko chorób zwyrodnieniowych, nowotworów, choroby wieńcowej serca, czy cukrzycy.

Kliknij poniżej w „Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco informowany o nowych artykułach z mojego bloga.

___________________________________________

Zamiast rafinowanych produktów zbożowych, takich jak białe pieczywo, makaron, spróbuj tych z pełnego przemiału, albo też zastąp migdałami i mąką kokosową.

Regularne spożywanie jaj może prowadzić do zwiększenia bólu stawów. Zółtka zawierają dużą ilość kwasu arachidonowego, który prowadzi do wytwarzania prostaglandyn, które wywołują stan zapalny w organizmie. Badania jednak pokazują, że musieli byśmy jeść z 30 jajek dziennie aby poziom kwasu arachidonowego by zbyt wysoki.

Białkowe produkty serwatkowe, podobnie jak kazeina czy gluten mogą promować stan zapalny.

Kazeina jest rodzajem białka, który prowadzi do wytwarzania kwasu moczowego w organizmie. Zbyt dużo kwasu moczowego może doprowadzić do bólu i stanów zapalnych w organizmie. Ból z powodu kwasu moczowego, to schorzenie zwane dną moczanową, które może prowadzić do trwałego uszkodzenia stawów.

Osoby nietolerujące glutenu mogą cierpieć z powodu przewlekłego zapalenia, objawiającego się powszechnym bólem. Według naukowców przejście na dietę bezglutenową zmniejsza otyłość, zapalenie i odporność na insulinę.

Zamiast suplementów z serwatki, warto zdecydować się wtedy na zdrowe źródła chudego białka, ziaren, orzechów i nasion.

Tak zwana sól kuchenna nie jest dobra dla zdrowia, zwłaszcza kiedy się cierpi na bóle stawów. Zawiera dodatki i chemię w postaci żelazocyjanku i glinokrzemianu. Ponadto, nie jest bogata w naturalnie występujące minerały, takie jak krzem, czy fosfor, których organizm potrzebuje do prawidłowego funkcjonowania.

Ograniczenie spożycia soli zmniejszy utratę wapnia z kości, co zmniejsza ryzyko osteoporozy i złamań.

Należy spożywanie rafinowanej soli do minimum, a jeśli to możliwe zastąpić ją solą morską, czy himalajską. Oprócz ograniczania samej soli, warto mieć oko na produkty przetworzone, które zawierają jej dużą ilość i inne środki konserwujące.
Makaron instant
Glutaminian sodu (MSG) jest dodatkiem do żywności poprawiającym smak. Ma właściwości konserwujące i występuje najczęściej w żywności pakowanej, na przykład - frytkach, przekąskach, mrożonych obiadach, puszkach, chińskich potrawach, surówkach i zupkach.

MSG może powodować stan zapalny i ból w organizmie. Ten sztuczny dodatek jest bardzo szkodliwy dla zdrowia ludzi, którzy cierpią na schorzenia zapalne, jak reumatoidalne zapalenie stawów.

Starajmy się jeść świeże potrawy, przygotowywane w domu. Używajmy produktów ekologicznych i unikajmy sztucznych dodatków smakowych. Wraz z MSG należy unikać pokarmów zawierających aspartam, który jest substancją niespożywczą, wywołującą stany zapalne.

Nadmierne spożywanie piwa i innych napojów alkoholowych nie jest dobre dla stawów. W rzeczywistości pijący mają dużo większe ryzyko zachorowania na reumatoidalne zapalenie i dnę moczanową.

Starajmy się ograniczać ilość spożywanego alkoholu.

Źródła:

http://www.pnas.org/content/112/2/542.short
http://ajcn.nutrition.org/content/99/2/352.long
http://ajcn.nutrition.org/content/100/3/959.long
http://www.hindawi.com/journals/jnme/2012/539426/
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3705319/
http://www.jnutbio.com/article/S0955-2863%2812%2900226-4/abstract

# data[].attributes.attachment_link.title
Jakiej żywności powinniśmy unikać przy bólach stawów ?

# data[].attributes.attachment_link.description
Ból stawów wiąże się z dyskomfortem, stanem zapalnym. Jest to bardzo powszechny problem i może wystąpić u każdego, niezależnie od wieku i płci. Rodzaj bólu może być ostry lub przewlekły, albo też łagodny lub ciężki, który umożliwia poruszanie stawem. Zapalenie stawów i dna moczanowa to dwie główne przyczyny bólu stawów.

# data[].attributes.attachment_link.description
Zobacz prawdziwe przyczyny chorób autoimmunologicznych. Wejdź tutaj.

# data[].attributes.headline
Metaloproteinaza9 - MMP9 - kontrola stanu zapalnego i integralność bariery krew mózg

# data[].attributes.subject
Metaloproteinaza9 - MMP9 - kontrola stanu zapalnego i integralność bariery krew mózg

# data[].attributes.attachment_link.title
IV Bieg „Move Improve - Ruch Usprawnia" - Polskie Towarzystwo Reumatologiczne

# data[].attributes.headline
Poradniki dla pacjentów, rodziny i partnerów

# data[].attributes.subject
Poradniki dla pacjentów, rodziny i partnerów

# data[].attributes.attachment_link.title
Poradniki dla pacjentów, rodziny i partnerów - pokonaj ból

# data[].attributes.attachment_link.description
Pokonaj ból. Poradniki dla pacjentów, rodziny i partnerów. Lista wszystkich poradników dotyczących walki z bólem.

# data[].attributes.attachment_link.title
Reumatoidalne zapalenie stawów - leczenie

# data[].attributes.attachment_link.description
Ostatnie badania wykazały udział jelitowej flory bakteryjnej w wielu chorobach autoimmunologicznych, w tym reumatoidalnym zapaleniu stawów, cukrzycy typu 1, stwardnieniu rozsianym. Ostatnio, coraz więcej dowodów wskazuje, że zmiany flory bakteryjnej w jelitach są związane z rozwojem RZS.

# data[].attributes.headline
Ekstrakt z kurkumy silniejszy od leków na reumatoidalne zapalenie stawów

# data[].attributes.subject
Ekstrakt z kurkumy silniejszy od leków na reumatoidalne zapalenie stawów

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wiele badań sugeruje, że przyprawa kurkuma jest jednym z tych produktów żywnościowych, które mają najsilniejsze działanie uzdrawiające. Oferuje ona szerokie spektrum korzyści zdrowotnych: od niszczenia komórek nowotworowych do uśmierzania bólu. Wyniki jednego z najnowszych badań nad zaletami kurkumy opublikowano na łamach czasopisma „Phytotherapy Research" w 2012 r. W badaniu tym stwierdzono, że kurkuma jest zarówno bezpieczna, jak i skuteczna w leczeniu bolesnej choroby zapalnej, jaką jest reumatoidalne zapalenie stawów (ang. rheumatoid arthritis, RA).
W badaniu udział wzięło 45 osób z rozpoznanym RA. Osoby te podzielono na trzy grupy. Jedna grupa leczona była 500 mg kurkuminy (substancja czynna kurkumy), natomiast druga otrzymywała przepisane leki - 50 mg soli sodowej diklofenaku, niesteroidowego leku przeciwzapalnego (ang. nonsteroidal anti-inflammatory drug, NSAID), sprzedawanego pod wieloma nazwami handlowymi. Trzecia grupa otrzymywała kombinację tych dwóch środków.

Wyniki były niezwykłe. Grupa otrzymująca tylko kurkuminę wykazała procentowo największą poprawę. Wspomniane wyniki świadczące o poprawie uzyskano z wyliczeń na podstawie oceny tkliwości uciskowej i obrzęku stawów. Oprócz lepszych wyników niż uzyskane w każdej z grup otrzymujących lek na receptę, w grupie otrzymującej kurkuminę nie pojawiły się efekty uboczne.

„Nasze badanie stanowi pierwszy dowód na bezpieczeństwo i przewagę leczenia kurkuminą u pacjentów z aktywnym RA i podkreśla potrzebę przeprowadzenia w przyszłości dalszych badań na dużą skalę, by potwierdzić te wyniki u pacjentów z RA i innymi chorobami zapalnymi stawów" zauważyli badacze.
Lecz nie jest to zdecydowanie pierwsze badanie wskazujące na znaczące korzyści dla zdrowia, jakie oferuje kurkuma.
Wyniki innego badania, również opublikowane w „Phytotherapy Research", wykazały, że kurkuma jest tak skuteczna w leczeniu depresji, jak zwykle przepisywane leki. Lecz, ponieważ kurkuma nie ma efektów ubocznych, jej zalety przewyższają ofertę wielkich koncernów farmaceutycznych.

Inne badania wykazały, że kurkuma, potencjalnie zmniejszając wielkość guza do 81% jest potęgą, jeśli chodzi o działanie przeciwnowotworowe. W regionach o największym spożyciu kurkumy, częstość występowania raka jest zdecydowanie mniejsza. Udowodniono, że kurkumina pomaga zatrzymać namnażanie i rozprzestrzenianie się komórek nowotworowych.
Sądzi się, że silne i szerokie zalety kurkuminy związane są z jej zdolnościami do zwalczania stanu zapalnego i utleniania.
Osoby chcące skorzystać z zalet zdrowotnych kurkumy, powinny starać się dodawać ją do sosów do sałatek na bazie oleju oraz curry. Należy pamiętać, że kurkuma jest rozpuszczalna w tłuszczach, a zatem, aby organizm mógł skorzystać z niej w największym stopniu, należy zmieszać ją z olejem kokosowym lub innym, podobnym zdrowym tłuszczem. Jasnożółty korzeń o bogatej historii będzie miał na pewno podobnie bogatą przyszłość, o ile pamiętać będziemy o jego potężnych zaletach.
Autor: Elizabeth Renter
Źródła:
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22407780
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23832433
http://naturalsociety.com/turmeric-beats-drugs-arthritis/
http://www.greenmedinfo.com/blog/turmeric-extract-found-superior-blockbuster-drug-rheumatoid-arthritis
http://naturalsociety.com/overcoming-pharmaceuticals-top-health-benefits-of-turmeric/
http://naturalsociety.com/curcumin-turmeric-spice-reduces-tumors-by-81-percent/
http://naturalsociety.com/turmeric-more-effective-prozac-treating-depression/
http://naturalsociety.com/turmeric/

# data[].attributes.attachment_link.title
Ekstrakt z kurkumy silniejszy od leków na reumatoidalne zapalenie stawów

# data[].attributes.attachment_link.description
Wiele badań sugeruje, że przyprawa kurkuma jest jednym z tych produktów żywnościowych, które mają najsilniejsze działanie uzdrawiające. Oferuje ona szerokie spektrum korzyści zdrowotnych: od niszczenia komórek nowotworowych do uśmierzania bólu. Wyniki jednego z najnowszych badań nad zaletami kurkumy opublikowano na łamach czasopisma „Phytotherapy Research" w 2012 r.

# data[].attributes.headline
Kadzidło na reumatyzm: kwasy bosweliowe z Boswellia serrata

# data[].attributes.subject
Kadzidło na reumatyzm: kwasy bosweliowe z Boswellia serrata