# data[].attributes.body
"W Zośce wszystko kipiało - nie dał jednak poznać po sobie, co przeżywa. Trudno! Będziemy wysadzać sam most. Przeklęty pech!"

# data[].attributes.body
„Robimy! Prędko na miejsce! -rozkazał zośka, zeskakując z samochodu”.

# data[].attributes.body
„Naprzód — wrzeszczy zośka nienaturalnym głosem i oderwany od ziemi pędzi ku furtce. Odrętwienie znikło”.

# data[].attributes.body
"W Zośce wszystko kipało - nie dał jednak poznać po sobie."

# data[].attributes.body
"W rozmowach tych Zośka jest nieustępliwy. - Odbijemy za wszelką cenę."

# data[].attributes.body
"Łatwo wam mówic, poumieszczałem ich w obozach, więzieniach lub na tamtym świecie, a sam chodzę po ulicy. Co powiem temu ojcu?"

# data[].attributes.body
"Na tym zakończył się wieczór rozważań i analizy. i.- w gromadzie Zośki samokształcenie miało powodzenie już od dawna. Szczególnie gorliwie zajął się Zośka tymi sprawami po tygodniowym pobycie w
więzieniu, wciągając jak to zawsze u niego, w swoje zainteresowania całe otoczenie.
Dawnymi laty duszą poczynań samokształceniowych był Jacek, a głównie Rudy, dla którego praca umysłowa, poważne książki i poważne rozmowy były rozkoszą. Teraz, gdy Rudy odszedł, Zośka czuł się spadkobiercą jego samokształceniowego testamentu."

# data[].attributes.body
„Gdy zostali sami z zośką, sprawiało im przyjemność trzymanie ręki w dłoń przyjaciela.”

# data[].attributes.body
Wali coś w pierś zapiera oddech... jak cuglami szarpnięty koń wpiera się zośka stopami w deski werandy i powoli skręca półobrotem.

# data[].attributes.body
"Głosy stają się coraz dalsze, coraz cichsze... W głowie wzmaga się
szum, przed oczyma blaski i cienie. Czy to się zbliża postać zwycięskiego Maćka, czy też
idzie szaleniec Alek? Nie... To Długi szybko nadchodzi od pola, Alek, czy Długi? Rudy!
Rudy! To na pewno on...
Złocista, rozwichrzona czupryna - to on! Nareszcie znów razem, w walce.
Kochany... Teraz.. ja... ranny... Bezsilne, omdlałe ciało osuwa się spod ściany ku
ziemi... Zdobycie posterunku żandarmerii w Sieczychach było jednym z najpiękniejszych
zwycięstw Zośki. Całkowicie udana akcja. Tylko jeden człowiek z całego polskiego oddziału
przelał w tej bitwie krew: Zośka"

# data[].attributes.body
ZośŻa z uporem maniaka analizował błedy tej akcji. W dyskusjach często wsoimnienia o Rudym i Alku, o ich metodach pracy, bezpierczeństwa, walki.

# data[].attributes.body
"Po śmierci Rudego i Alka stan psychiczny Zośki był okropny. Stracił sprężystość, tylko siłą woli wymuszał na sobie załatwianie bieżących spraw organizacji i życia codziennego."

Olivier

# data[].attributes.body
"Zośka z uporem maniaka analizował błędy tej akcji. W dyskusjach padały często wspomnienia o Rudym i Alku, o ich metodach pracy, bezpieczeństwa, walki.

# data[].attributes.body
"Wymiana najbłahszych zdań sprawiała im przyjemność. Zośka zatelefonował  bez żadnego powodu-ot tak, żeby powiedzieć dobranoc. Rudy leżał już w łóżku i na bosaka przybiegł do telefonu. - Dobranoc! - odpowiedział przyjacielowi."

# data[].attributes.body
"Wypadek ten wstrząsnął Zośką i jego przyjaciółmi. Podenerwowani, z uporem i zaciętością kończyli przygotowania do wyprawy."
- Olivier

# data[].attributes.body
"Rudy odprowadzał Zośkę. Rozmawiali o sprawie
ostatnio bardzo ich obchodzącej: o formowaniu osobowości przez wzajemne oddziaływanie;
analizowali dodatnie i ujemne wpływy, jakie na siebie wywierają. "

# data[].attributes.body
"W Zośce wszystko skręcało się z cierpienia."

# data[].attributes.body
"Ostatnie dwadzieścia cztery godziny męczył się strasznie. Sen przerywały nieustannie
paroksyzmy bólu. - Tadeusz, Tadeusz, jak boli, jak strasznie boli...
Już nie mogę - i łzy toczyły mu się po policzkach. W Zośce wszystko skręcało się z
cierpienia. Obawiał się, że lada chwila zerwie się z krzesła i zacznie krzyczeć lub wyleci na
ulicę i popełni jakieś szaleństwo"

# data[].attributes.body
"W rozmowach tych Zośka jest nieustępliwy. -Odbijemy za wszelką cenę.....Zośka dostaje rozkaz: rozładować akcje. Mieni się cały na twarzy, przeżywa straszliwy wstrząs. "

# data[].attributes.body
Zośka spał spokojnie po wyczerpujących nerwy godzinach ostatnich paru dni, po cudownym zerwaniu koszmaru uwięzienia, pewny, że przyjaciel jest bezpieczny i szczęśliwy.

# data[].attributes.body
"Po swojej przygodzie aresztanckiej Zośka starał się okazywać jak najwięcej serdeczności ojcu i siostrze, częściej i dłużej przebywać w domu."

# data[].attributes.body
"W tej jednej chwili cała wstrząśnięta wypadkami istota Zośki robi skok do wzburowych uczuć"

# data[].attributes.body
"W Zośce wszystko skręcało się z cierpienia. obawiał się, że lada chwila zerwie się z krzesła i zacznie krzyczeć lub wyleci na ulicę i popełni jakieś szaleństwo"

# data[].attributes.body
"Zośka dowodził w tej wyprawie "kolumną zmotoryzowaną... Czarnocin - była to jedna z najbardziej pechowych i ciężkich robót Zośki. Drogo kosztował - dał małe wyniki...Robimy! Prędko na miesca! - rozkazał Zośka"

# data[].attributes.body
Pod koniec:

Dla Zośki te siedem więziennych dni stało się pierwszorzędną szkołą. Zrozumiał i dostrzegł wiele nowych stron życia. Wrócił z ostrzyżoną głową, wymizerowany, zawszony, bardziej spokojny niż kiedykolwiek.

# data[].attributes.body
Wieczorem przed snem Zośka zatelefonował do Rudego. w ostatnich miesiącach czuli się ze sobą wyjątkowo dobrze.

# data[].attributes.body
"Na razie zaś Zośka jest wciąż na wsi. Co dzień chodzi na spacery z Hanią. Potrzebuje tych spacerów bardzo."

# data[].attributes.body
„Zośka pisał, chodził na spacer z Hanią lub ojcem. Wspomnienia o Rudym zajęły mu około dwudziestu stron maszynopisu. Gdy Zośka skończył zaczął się czuć wyraźnie lepiej”

# data[].attributes.body
"Spóźniał się na spotkania. Chodził zaniedbany. Nie chciał z nikim rozmawiać, był zawsze posępny. Jedynie tylko na zbiórkach, w gronie towarzysz broni, odzyskiwał na krótki czas zainteresowanie bieżącą chwilą czuł się jakoś lepiej."

# data[].attributes.body
Psychiczny stan Zośki budził zaniepokojenie. Najbliższy koledzy, w przymierzeniu z rodziną, zaczęli go namawiać, by wyjechał na wieś. Po pewnym czasie Zośka uległ, szczególnie gdy ojciec podsunął mu pomysł spisania wspomnień o Rudym.

# data[].attributes.body
- Zostałem zupełnie sam.

# data[].attributes.body
Stracił sprężystosc, tylko siła woli wymuszał na sobie załawtienia bieżących spraw organizacji i życia codziennego.

# data[].attributes.body
"Nie chciał z nikim rozmawiać, był zawsze posępny. Jedynie tylko na zbiórkach, w gronie towarzysze broni, odzyskiwał na krótki czas zainteresowanie bieżącą chwilą i czuł się jakoś lepiej."

# data[].attributes.body
Zośka znów zaczynał interesować się tym, co się działo wokół niego. Znów był sumienny, punktualny, choć gdy zostawał sam, wciąż jeszcze prowadził niekończące się rozmowy z cieniem Rudego i wciąż robił nieustanny rachunek sumienia, czy niczego nie zaniedbał w ratowaniu odbydwu przyjaciół.

# data[].attributes.body
Po śmierci Rudego i Alka stan psychiczny Zośki był okropny.Stracił sprężystość ...

# data[].attributes.body
"Zostałem zupełnie sam - powtarza ten
młody człowiek. Kiedyś nad rzeką Hania zwróciła się do brata z pytaniem:
- Straciliście Rudego i Alka, przedtem do obozów poszli Jacek i Mały. "

# data[].attributes.body
"Z rana leżał długo bezmyślnie wpatrzony w sufit. Spóżniał się na spotkania. Chodził zaniedbany. Nie chciał znikim rozmawiać"

# data[].attributes.body
Nie chciał nikim rozmawiać

# data[].attributes.body
Zośka głośno wypowiada to, co czują wszyscy. -Odbijemy! Odbijemy jeszcze dziś! - W jednej chwili cała wstrząśnięta wypadkiem istota Zośki robi skok do wzburzonych uczuć do woli, do decyzji, do planowania i zarządzeń.

# data[].attributes.body
"Zostałem zupełnie sam" - mówi kiedyś zośka, i mówi to z takim wyrazem oczu że wrażliwa Hanie czuje lek napływający do serca.

# data[].attributes.body
Zośka znów zaczynał interesować się tym, co sie dzialo wokól niego. Znów był sumienny, punktualny, choć gdt zostawał sam, wciąż jeszcze prowadził niekończące się rozmowy z cieniem Rudego