# data[].attributes.body
https://www.polskieszlaki.pl/warszawa.html

# data[].attributes.attachment_link.description
Warszawa to piękna stolica Polski oraz stolica województwa mazowieckiego, leży w centrum kraju, na przecięciu szlaków komunikacyjnych z zachodu na...

# data[].attributes.body
https://pl.wikipedia.org/wiki/Zabytki_w_Poznaniu

# data[].attributes.attachment_link.title
Zabytki w Poznaniu - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Lista zabytków w Poznaniu, która obejmuje rejestr zabytków NID. Obiekty te są chronione prawem i według ustawy mają status zabytków nieruchomych. Lista nie obejmuje obiektów w rejestrach miejskich, posiadających własne wewnętrzne regulacje.

# data[].attributes.body
https://architektura.muratorplus.pl/architektura25/architektoniczny-przewodnik-po-lodzi-co-warto-zobaczyc-w-lodzi_10087.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Historyczna część Łodzi to prawie 1400 hektarów wypełnionych kamienicami, pałacami, willami, parkami i zespołami fabrycznymi z XIX i początku XX stulecia. Ale w mieście wciąż jest też miejsce na współczesne realizacje, ukazujące jego potencjał i ambicje.

Co znadziesz w przewodniku?
Łódź słynie ze swojej poprzemysłowej zabudowy: Manufaktura, Księży Młyn, EC1 - to architektoniczne symbole miasta. O jej charakterze decydują też wspaniałe fabrykanckie pałace i wille oraz niezliczone wielkomiejskie kamienice, tworzące XIX-wieczne centrum o skali niespotykanej w Europie. Ale Łódź może pochwalić się nie tylko historyczną zabudową. Również współczesne realizacje wyróżniają się architekturą i szybko stają nowymi ikonami. Prezentujemy krótki architektoniczny przewodnik po Łodzi.

Księży Młyn

Architektoniczny spacer po Łodzi warto rozpocząć od Księżego Młyna. Miasto w mieście - tak mówi się na to fabryczno-mieszkalne imperium nad rzeką Jasień zbudowane w XIX wieku przez Karola Scheiblera, najbogatszego łódzkiego przemysłowca. Było ono zupełnie samowystarczalne: obok budynków fabrycznych m.in. ogromnej, przypominającej zamek przędzalni, magazynów czy monumentalnej tkalni stanęły famuły (domy robotnicze), szkoła, remiza straży ogniowej, dwa szpitale, gazownia, klub fabryczny, konsumy (sklepy), rezydencje właścicieli, a także bocznica kolejowa. Wszystko spójne architektonicznie i planowo rozmieszczone wzdłuż prostych, brukowanych uliczek.

Księży Młyn to największy zabytkowy zespół fabryczny Łodzi. Powstał w miejscu dawnej osady młyńskiej, należącej do miejscowego plebana; stąd też wywodzi się jego nazwa. Karol Wilhelm Scheiblera, przedsiębiorca z zachodniej Nadrenii, przybył do Królestwa Polskiego w 1848 roku i po kilku latach osiedlił się w Łodzi. Budowę bawełnianego imperium rozpoczął od zespołu fabryk przy Wodnym Rynku (obecnie plac Zwycięstwa). Kolejne inwestycje obejmowały już teren Księżego Młyna, gdzie powstał największy w Łodzi wielowydziałowy kompleks fabryki tkanin bawełnianych sprzężony z osiedlem robotniczym i rezydencją dyrektora zakładów. Doświadczenie w pracy w firmach zachodnioeuropejskich i otwarcie na postęp techniczny uczyniły Scheiblera wiodącym łódzkim fabrykantem, z którego wzór brało wielu ówczesnych przedsiębiorców.

W wąskim znaczeniu Księży Młyn jest nazwą osiedla, ogromnej przędzalni i domów robotniczych wraz z krótką uliczką między nimi, położonego po zachodniej stronie ulicy Przędzalnianej, między ulicą Tymienieckiego a Fabryczną i parkiem Źródliska I. W szerszym znaczeniu obejmuje cały zespół urbanistyczny, który kształtował się do lat 20. XX wieku i obejmuje posiadłości rodziny Scheiblerów oraz Grohmanów, kolejnego wielkiego rodu fabrykantów. W 1971 roku zespół urbanistyczny został uznany za zabytek architektury przemysłowej. O rewitalizacji Księżego Młyna pisaliśmy m.in. w tekście Trzy dzielnice w trakcie rewitalizacji.

Hotel Hilton

DoubleTree by Hilton Łódź łączy filmową tradycję Łąkowej 29 z nowoczesnością i najwyższymi standardami obsługi. Hotel powstał w miejscu dawnej Wytwórni Filmów Fabularnych, gdzie po drugiej wojnie powstawały perły polskiej kinematografii, takie jak „Ziemia obiecana" czy „Potop".

Hotel zaprojektowało jedno z najbardziej znanych polskich biur - APA Kuryłowicz & Associates. Stołeczni architekci wkomponowali w elewację hotelu kadr z „Zakazanych piosenek", pierwszego polskiego powojennego filmu fabularnego nakręconego właśnie w łódzkiej WFF. Kadr ma formę „rozpikselowanego" obrazu „Siekiera, motyka, piłka, szklanka".

Takich nawiązań jest więcej - korytarze zdobią zdjęcia z filmów nakręconych w Łodzi, a na mozaice przy hotelowym basenie widać kadr z etiudy Romana Polańskiego „Dwaj ludzie z szafą". W hotelu wisi też sześć obrazów stworzonych przez Andrzeja Fogtta, a w pokojach plakaty autorstwa Andrzeja Pągowskiego.

Centrum Dialogu

Charakterystyczny szklano-betonowy budynek Centrum Dialogu im. Marka Edelmana w łódzkim Parku Ocalałych powstał w 2013 roku według projektu biura Asymetria 44. Misją Centrum jest promocja międzykulturowego i międzyreligijnego dialogu oraz prezentacja dorobku różnych kultur - w szczególności tych, które są znane z łódzkiej historii. Główny nacisk położony jest tu na kulturę żydowską, choć organizowane przez placówkę wystawy, panele, warsztaty i wykłady zahaczają także o tematykę niemiecką, rosyjską, a także ukraińską, romską czy ormiańską.

Sam park, autorstwa Grażyny Ojrzyńskiej i Moniki Michnowskiej, jest jednym z najmłodszych w Łodzi, a całe jego założenie nawiązuje do trudnej historii miasta z czasów drugiej wojny światowej. Naziści utworzyli tam jedno z największych gett w kraju, przez które w ciągu czterech lat przeszło ponad 200 tys. osób. W czasie okupacji zginęło prawie 150 tys. Żydów, czyli 1/3 mieszkańców Łodzi.

W parku znajduje się pomnik Polaków Ratujących Żydów, Kopiec Pamięci z rzeźbą Jana Karskiego oraz drzewa zasadzone przez ocalałych z Holokaustu. O Centrum Dialogu i Parku Ocalałaych pisaliśmy w „A-m" 06/2010.

Dworzec Fabryczny

W architektonicznym przewodniku po Łodzi nie mogło zabraknąć niedawno otwartego dworca Łodź Fabryczna. Nowa stacja to nie tylko dworzec kolejowy, ale duży węzeł łączący różne środki transportu: kolej, autobusy i komunikację miejską. Budowa samej stacji jest elementem większego projektu - przekopania pod Łodzią tunelu średnicowego, który uczyni z Fabrycznej centralny dworzec kolejowy w kraju i szybkim połączeniem, tzw. Y, umożliwi wygodną podróż nie tylko do Warszawy, Poznania czy Wrocławia, ale także dalej, do Berlina i Wiednia.

Najbardziej charakterystycznym elementem nowego dworca według projektu konsorcjum FaAbryczna (w składzie: FBT Pracownia Architektury i Urbanistyki, Tremend, GSBK, Infrares, PPprojekt, Major, KMG) jest długi, okrągły dach zbudowany z tysięcy przeszklonych, trójkątnych paneli. W bryłę gmachu zostały także wkomponowane ściany dawnego kolejowego budynku, który stał w tym miejscu.

Dworzec Fabryczny to największa i najnowocześniejsza stacja w kraju. Perony zostały zagłębione na 16,5 m. Do budowy stacji wykorzystano 750 tys. metrów sześciennych betonu i 70 tys. ton stali. Tory do niego prowadzące zagłębiają się dwa kilometry wcześniej, przy stacji Łódź Niciarniana, a za trzy lata - po budowie tunelu - wyłonią się po zachodniej stronie miasta, w okolicach al. Włókniarzy. Po zakończeniu inwestycji tunel pod Łodzią będzie miał 5,5 km i będzie najdłuższym tego typu obiektem w kraju.

Trzypoziomowy dworzec jest wyposażony w 24 ciągi ruchomych schodów oraz 14 wind. Poza dziennym światłem, które wpada przez przeszklony dach oświetla go także prawie 10 tys. lamp. Poczekalnie zdobią murale Katarzyny Boguckiej i Beaty Szczecińskiej. O dworcu Łódź Fabryczna pisaliśmy w „A-m" 02/2017.

EC1 Łódź - Miasto Kultury

Pierwsza miejska elektrownia w Łodzi została uruchomiona w 1907 roku. Na początku XXI wieku została wygaszona, zaś sam budynek został zmodernizowany i przystosowany do zupełnie nowej funkcji - dużego centrum kulturalno-naukowego.

Obecnie mieści się tu najnowocześniejsze w Polsce planetarium, Narodowe Centrum Kultury Filmowej, Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej tworzone przez organizatorów Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier, a także sale konferencyjne i przestrzenie pod organizację wydarzeń, w tym ogromna secesyjna Hala Maszyn, której ozdobą jest rzeźbiona w metalu klatka schodowa i znajdująca się nad głowami odwiedzających monumentalna suwnica.

W styczniu 2018 roku w EC1 zostało otwarte interaktywne Centrum Nauki i Techniki - największa pod względem powierzchni tego typu placówka w kraju. Na prawie 8,5 tys. m ² powierzchni wystawienniczej w EC1-Zachód urządzone zostały trzy ścieżki edukacyjne. Pierwsza z nich dotyczy przetwarzania energii, druga rozwoju wiedzy i cywilizacji, a trzecia pozwala zgłębić tajemnice mikro- i makroświata.

Kamienica pod Gutenbergiem

Architektoniczny przewodnik po Łodzi nie może pominąć najbardziej znanej łódzkiej kamienicy. Choć trzeba przyznać, że przy ulicy Piotrkowskiej każdy budynek jest wyjątkowy. To pełen przegląd historii łódzkiej architektury - od skromnych domów tkackich z pierwszej połowy XIX wieku, przez fabrykanckie wille i pałace oraz wielkomiejskie kamienice, po wysokościową zabudowę PRL i współczesne realizacje.

Za najpiękniejszą kamienicę przy ul. Piotrkowskiej uchodzi kamienica pod Gutenbergiem. Wzniósł ją w 1897 roku drukarz Jan Petersilge. Projekt eklektycznego domu z neobarokowymi i neogotyckimi elementami przygotowali Kazimierz Pomian-Sokołowski i Franciszek Chełmiński. Na bogato zdobionej fasadzie nie brakuje też roślinnych ornamentów, maszkaronów, postaci zwierząt i amorków.

Nad bramą umieszczoną pośrodku elewacji znajduje się ryzalit i wykusz zakończony daszkiem wspieranym na dwóch kolumnach. W niszy wykusza stoi figura Jana Gutenberga. W medalionach wyrzeźbiono twarze osób, które miały swój wkład w rozwój drukarstwa, m.in. Albrechta Dürera, wybitnego drzewo- i miedziorytnika, Aloisa Senefeldera, wynalazcy litografii czy Louisa Daguerre'a, jednego z wynalazców fotografii.

Między trzecią a czwartą kondygnacją wiszą cztery smoki. Każdy z nich pilnuje złotego jaja, a w łapach dzierży pozłacane halabardy.

Zdjęcia: www.lodz.pl

Newsletter „Architektury-murator"
co tydzień nowa porcja najświeższych architektonicznych newsów z Polski i ze świata!

# data[].attributes.attachment_link.title
Architektoniczny przewodnik po Łodzi: co warto zobaczyć w Łodzi

# data[].attributes.attachment_link.description
Historyczna część Łodzi to prawie 1400 hektarów wypełnionych kamienicami, pałacami, willami, parkami i zespołami fabrycznymi z XIX i początku XX stulecia. Ale w mieście wciąż jest też miejsce na współczesne realizacje, ukazujące jego potencjał i ambicje. Co znadziesz w przewodniku? Łódź słynie ze swojej poprzemysłowej zabudowy: Manufaktura, Księży Młyn, EC1 - to architektoniczne symbole miasta.

# data[].attributes.body
https://all.accor.com/pl/polska/magazine/one-hour-one-day-one-week/zamosc-tajemnice-miasta-idealnego-3bf84.shtml

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zamość, nazywany „perłą renesansu" zachwyca turystów z całego świata unikalnym, niemal niezmienionym od wieków, układem urbanistycznym. Nic dziwnego, że miasto zostało docenione również przez ekspertów z UNESCO - od 1992 roku zamojska starówka figuruje na Liście Światowego Dziedzictwa. Co zatem koniecznie trzeba zobaczyć podczas wizyty w Zamościu?

Historia Zamościa

Prawdopodobnie sięga ona XVI wieku - za oficjalny początek można uznać 1580 r., kiedy to Jan Zamoyski, kanclerz i hetman wielki koronny, wystawił dla miasta przywilej lokacyjny. Zaprojektowanie układu urbanistycznego zostało zlecone włoskiemu architektowi Bernardo Morando, który zapragnął w Zamościu zrealizować ideę miasta idealnego.

Miasto piękne, funkcjonalne i bezpieczne

Plan Zamościa stworzony przez włoskiego architekta nawiązywał do koncepcji antropomorficznych - poszczególne elementy miasta miały odpowiadać konkretnym częściom ludzkiego ciała. Sercem stał się Rynek Wielki, głową - Pałac Zamoyskich, kręgosłupem - ul. Grodzka itd.

To jednak nie jedyne założenie miasta idealnego, które udało się zrealizować w Zamościu. Miasto zaprojektowano bowiem w taki sposób, by łączyło funkcjonalność z bezpieczeństwem, wygodą mieszkańców i pięknem architektury. Udało się to osiągnąć przede wszystkim dzięki przejrzystemu, symetrycznemu układowi urbanistycznemu i racjonalnemu rozmieszczeniu obiektów użyteczności publicznej. Bezpieczeństwo zostało zapewnione dzięki potężnym fortyfikacjom, a piękno - poprzez wdrożenie renesansowej myśli architektonicznej, bazującej na prostocie i harmonii.

Zamość, fortyfikacje

Najważniejsze zabytki „perły renesansu"

Większość zamojskich zabytków znajduje się w obrębie Starego Miasta. Należą do nich:

* Kamienice - wokół Rynku Głównego rozmieszczone są zabytkowe kamienice z podcieniami, czyli otwartymi na zewnątrz pomieszczeniami, ograniczonymi filarami, tworzącymi arkady. To właśnie dzięki tym urokliwym kamienicom Zamość nazywany bywa „miastem arkad".

* Ratusz przy Rynku Wielkim - góruje nad miastem dzięki swojej 52-metrowej wieży. To jeden z najcenniejszych zabytków Zamościa, określany nawet mianem symbolu miasta.

* Akademia Zamojska - pierwsza polska prywatna uczelnia (i trzecia - po krakowskiej i wileńskiej - uczelnia w Rzeczpospolitej). Obecnie w budynku mieści się liceum ogólnokształcące.

* Zespół pałacowo-parkowy Zamoyskich - składa się z pałacu, oficyn, stajni i arsenału. Budynki ułożone są w kształt podkowy, wypełnionej zielenią. Dawniej pałac był siedzibą Ordynacji Zamoyskich, w czasie zaborów został jednak przekształcony w szpital wojskowy. Obecnie mieszczą się tu sądy i mieszkania komunalne.

* Katedra Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła - świątynia reprezentuje styl tzw. renesansu lubelskiego, inspirowanego architekturą włoską. Wnętrza zdobią wysokie filary, bogate ołtarze i liczne malowidła. Pod nawą główną znajdują się krypty z trumnami i prochami Zamoyskich. Warto wejść również na dzwonnicę, która pełni dziś przede wszystkim rolę punktu widokowego.

Zamość to także miasto doskonale przygotowane na przyjęcie turystów. Nie brak tu restauracji ze smaczną, lokalną kuchnią, pięknych parków czy atrakcji dla najmłodszych, takich jak ogród zoologiczny. Zamość może również pochwalić się rozbudowaną bazą noclegową - my zapraszamy oczywiście do hotelu Mercure Zamość Stare Miasto!

Hotel Mercure Zamość Stare Miasto

Podobało Ci się? Udostępnij!

Świat w 30 sekund

Miejsce spotkań prawdziwych smakoszy

Poczuj magię miejsca

Zachód słońca ze szczytów Rio

# data[].attributes.attachment_link.title
Zamość. Poznaj tajemnice miasta idealnego | Accor

# data[].attributes.attachment_link.description
Zamość, nazywany „perłą renesansu" zachwyca turystów z całego świata unikalnym, niemal niezmienionym od wieków, układem urbanistycznym. Nic dziwnego, że miasto zostało docenione również przez ekspertów z UNESCO - od 1992 roku zamojska starówka figuruje na Liście Światowego Dziedzictwa. Co zatem koniecznie trzeba zobaczyć podczas wizyty w Zamościu?

# data[].attributes.body
https://medievalheritage.eu/pl/strona-glowna/zabytki/polska/sandomierz-ratusz/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Historia
Jedno z najstarszych miast regionu Małopolski przywilej lokacyjny otrzymało od księcia Leszka Czarnego w 1286 roku. Wzmógł on procesy urbanizacyjne i doprowadził do wytyczenia rynku. Murowany budynek ratusza wzniesiono na nim po najeździe litewskim z 1349 roku, który zniszczył miasto i wcześniejszy drewniany budynek władz miejskich. Powstał on przed 1370 rokiem, a w XV stuleciu został znacząco powiększony.
W drugiej połowie XVI wieku, w okresie dobrobytu i pokoju średniowieczny ratusz przebudowano w duchu renesansu, a następnie na przełomie XVI i XVII powiększono o smukłą wieżę. W wyniku pożaru ratusza w 1623 roku zawaliła się ona, ale w ciągu najbliższych lat została odbudowana. Ratusz ucierpiał ponownie w czasie wojen szwedzkich, w wyniku wielkiego pożaru miasta wywołanego wybuchem na sandomierskim zamku. Mocno zniszczone miasto podniosło ratusz z ruin dopiero po około pół wieku. W kolejnym wielkim pożarze miasta w 1757 roku spłonęły dachy i pomieszczenia piętra oraz przybudowane do ratusza kramy. Budynek jednakże dość szybko odnowiono, jednocześnie w 1759 roku król August III wystawił dokument zakazujący budowy kramów i rzemieślniczych jatek na parcelach obok ratusza.
W ciągu kolejnych dziesięcioleci XIX wieku stan ratusza gwałtownie się pogorszył i jego stan był tak zły, że w ramach planu regulacyjnego miasta proponowano jego rozbiórkę. Na szczęście przeprowadzono w 1873 generalny remont, kontynuowany w 1905 roku.
Architektura
Gotycki ratusz usytuowano w południowo - zachodniej części rynku lokacyjnego miasta. Pierwotnie był on budowlą na planie czworoboku o wymiarach 10 x 12 metrów i o grubych murach wzmocnionych w narożnikach kamiennymi blokami. Posiadał wysokość co najmniej trzech kondygnacji, a więc zapewne był formy wieżowej. Jego górna część przechodziła w ośmiobok.
Pod koniec XV wieku ratusz rozbudowano powiększając prawie dwukrotnie po stronie północnej, a jednocześnie rozebrano ośmioboczne zwieńczenie wieży. W przyziemiu dobudowanej części znalazły się dwa nowe czworoboczne pomieszczenia o zbliżonej wielkości, połączone przejściem z parterem dawnej części wieżowej. Do północno - wschodniego narożnika budynku przystawiono masywną przyporę mieszczącą wewnątrz latrynę.
Stan obecny
Dziś charakterystyczna sylwetka ratusza jest najbardziej rozpoznawalnym symbolem Sandomierza. Zachował się on w formie otrzymanej w trakcie nowożytnej przebudowy, z renesansową attyką i przekształconymi wszystkimi otworami okiennymi, a także z nowożytną wieżą po stronie zachodniej. Obecnie budynek ratusza pełni wiele funkcji. Parter przeznaczony jest na cele muzealne, na piętrze umieszczono reprezentacyjne sale władz miejskich Sandomierza, a w pomieszczeniach piwnicznych znajdują się klub z kawiarnią. W narożnikach strefy dolnej zwracają uwagę cztery głowy, podobno symbolizujące cztery stany, duchowny, rycerski, mieszczański i włościański, a na wydatnym gzymsie umieszczono półpostaci zwierząt, zapewne lwów.
powrót do indeksu alfabetycznego
Adamczyk-Bomersbach T., Polskie ratusze średniowieczne, "Zeszyty naukowe Politechniki Śląskiej", nr 36, 1997.

Komorowski W., Średniowieczne ratusze w Małopolsce i na ziemiach ruskich Korony [w:] Civitas & villa. Miasto i wieś w średniowiecznej Europie Środkowej, Wrocław-Praha 2002.
Pawlak R., Polska. Zabytkowe ratusze, Warszawa 2003.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sandomierz - ratusz - Architektura średniowiecza i starożytności

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia Jedno z najstarszych miast regionu Małopolski przywilej lokacyjny otrzymało od księcia Leszka Czarnego w 1286 roku. Wzmógł on procesy urbanizacyjne i doprowadził do wytyczenia rynku. Murowany budynek ratusza wzniesiono na nim po najeździe litewskim z 1349 roku, który zniszczył miasto i wcześniejszy drewniany budynek władz miejskich.

# data[].attributes.body
https://teatrnn.pl/leksykon/artykuly/przewodnik-po-lublinie-szlak-stylow-w-architekturze-lublina/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kamienica Sobieskich przy ulicy Rynek 12 w Lublinie. detal architektoniczny, fot. Joanna Zętar

Pokaż Przewodnik po Lublinie - szlak stylów w architekturze Lublina na większej mapie

Pierwszym stylem, jaki pojawia się w lubelskiej architekturze jest romanizm. Jedynym przykładem architektury romańskiej w Lublinie, a jednocześnie jedynym przykładem budowli romańskiej po tej stronie Wisły jest donżon znajdujący się na Zamku Lubelskim. Podwójne okno znajdujące się po południowej stronie budowli jest znakomitym przykładem tego stylu. W architekturze Lublina odnajdujemy wszystkie style architektoniczne obowiązujące w architekturze polskiej: gotyk, renesans, barok, historyzm, neostyle, secesję, modernizm. Najbardziej charakterystycznym dla obszaru Lublina i Lubelszczyzny jest styl renesansu lubelskiego, którego kilka przykładów znajduje się w mieście.

Donżon na Zamku Lubelskim w Lublinie (Autor: Zętar, Joanna)

STYL: romanizm

Donżon (baszta) na Zamku Lubelskim jest jedynym przykładem budowli romańskiej usytuowanym na wschodnim brzegu Wisły. W źródłach można spotkać się z twierdzeniem, że wieżę w Lublinie zbudował książę halicko-wołyński, Daniel Romanowicz po rzekomym zdobyciu Lublina. Basztę wzniesiono około połowy XIII wieku w formie cylindrycznej, jednorodnej budowli wykazującej cechy stylu późnoromańskiego. Budynek został wzniesiony w typowy sposób dla XIII-wiecznych warowni - wewnątrz pierścienia obronnego, jako główne centrum umocnień. Od tamtego czasu baszta nie była przebudowywana na większą w skalę. Obok kaplicy zamkowej był jedyną częścią ocalałą po zniszczeniu zamku w czasie wojen w XVII wieku. Od roku 1826 baszta wraz z zamkiem pełniła funkcję więzienia. Od 1957 roku w baszcie mieszczą się sale ekspozycyjne Muzeum Lubelskiego.

Kaplica Trójcy Świętej przy Zamku Lubelskim w Lublinie (Autor: Zętar, Joanna)

Kaplica św. Trójcy na Zamku Lubelskim jest jednym z najcenniejszych zabytków sztuki średniowiecznej w Polsce, a nawet w Europie. Gotycka architektura, którą wypełniają bizantyńsko-ruskie malowidła stanowi unikalną syntezę kultur Wschodu i Zachodu. Nie wiadomo dokładnie kiedy powstał kościół św. Trójcy. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1326 roku. Kaplica musiała istnieć w 1418 roku ponieważ jest to data zakończenia malowania polichromii.

Zamek Lubelski (Autor: Zętar, Joanna)

STYL: neogotyk i neorenesans

W latach 1823-1826 rozbudowano budynek Zamku Lubelskiego w stylu neogotyckim, uzupełniając go również o cechy neoklasyczne. Autorem projektu był Jan Stompf. Pierwsza siedziba królewska na wzgórzu zamkowym została wzniesiona w stylu gotyckim za czasów Kazimierza Wielkiego. W roku 1520 dokonano rozbudowy w stylu renesansowym, prawdopodobnie według projektu włoskiego architekta Bartłomieja Berecciego. Była to pierwsza renesansowa budowla na ziemi lubelskiej. Obecny wygląd obiektu związany jest z przebudowaniami dokonanymi w latach 1823-1826 według projektu Jana Stompfa. Zamek uzyskał fasadę neogotycką, uzupełnioną o cechy stylu neoklasycznego. W II połowie XIX i I połowie XX wieku budynek pełnił funkcję więzienia, a współcześnie jest siedzibą Muzeum Lubelskiego.

STYL: socrealizm

Przykładem architektury socrealistycznej w Lublinie jest założenie placu Zamkowego. Przed II wojną światową w tym miejscu rozpościerała się dzielnica żydowska.

STYL: klasycyzm

Brama Grodzka zwana również Bramą Żydowską, została wybudowana w 1342 roku. U schyłku XVIII wieku Dominik Merlini przebudował budynek w stylu klasycystycznym. Architekt zmienił bryłę bramy: zrównał przedbramie oraz część główną i nakrył je wspólnym dachem dwuspadowym. Wtedy też na fasadzie budynku pojawiła się data MDCCLXXXV.

STYL: klasycyzm

Klasycystyczny charakter, który nieco zmonumentalizował budowlę, zyskał Trybunał w latach 1781-1787 po przebudowie według projektu Dominika Merliniego. Budynek Trybunału Koronnego zastąpił drewniany Ratusz spalony w 1389 roku. Murowany budynek z pewnością istniał tu już w XV wieku, o czym świadczą m.in. zachowane dokumenty informujące o odbywających się tam zebraniach Rady Miejskiej. Początkowo budynek pełnił funkcję Ratusza, gdzie skupiała się cała władza sądownicza i administracyjna. Od 1578 roku mieścił się tam Trybunał Koronny - najwyższa instancja sądowa dla szlachty z Małopolski. Dziś jest tam Pałac Ślubów, a w najniższej części mieści się trasa turystyczna - Lubelska Trasa Podziemna.

STYL: manieryzm

Kamienica Konopniców uważana jest za jeden z najpiękniejszych zabytków Lublina, który zachował ponadto najwięcej autentycznej warstwy zabytkowej. Kamienica usytuowana w Rynku pod numerem 12, znana jako „kamienica Sobieskich", w tekstach źródłowych nazywana jest „kamienicą Konopniców". Jest to kamienica renesansowa z manierystyczną dekoracją elewacji frontowej.

STYL: renesans

Kamienica Rynek 8 ma rodowód renesansowy. Nazywana jest „kamienicą Lubomelskich" ponieważ w w 1522 roku była własnością Jana Lubomelskiego, którego herb - Zadora - jest umieszczony przy wejściu do budynku. W najstarszej części, po prawej stronie od sieni głownej, na parterze znajdują się XVI-wieczne polichromie przedstawiające panoramę Lublina. Malowidła znajdowały się także w pierwszej kondygnacji piwnic przeznaczonych na winiarnię.

STYL: renesans lubelski

Kaplica Firlejowska przy kościele oo. dominikanów powstała w latach 1615-1630 na przedłużeniu południowej (prawej) nawy bazyliki. Została ona wzniesiona na planie kwadratu z zaokrąglonymi narożnikami. W zewnętrznej bryle budowli kaplica wyróżniająca się okazałą kopułą z ozdobną latarnią. Wewnątrz kaplicy znajduje się wysoki, drewniany, bogato zdobiony ołtarz oraz piętrowy nagrobek Mikołaja oraz Piotra Firlejów. Dekoracja sklepienia jest przykładem dekoracji w stylu renesansu lubelskiego.

STYL: neogotyk

Nawrót do cech stylu gotyckiego panujący od połowy XVIII wieku do początku wieku XX znajduje swój ślad na wyglądzie Wieży Trynitarskiej. Wieża Trynitarska jest najwyższym punktem zabudowy staromiejskiej Lublina. Została wzniesiona w 1693 roku w miejscu dawnej furty miejskiej jako dzwonnica. Dzisiejszy wygląd zawdzięcza przebudowie z 1819 roku, a jej nazwa pochodzi od zakonu trynitarzy, którzy rezydowali w budynkach pojezuickich w latach 1781-1814.

Archikatedra lubelska to druga po kościele jezuitów w Krakowie budowla baroku jezuickiego zbudowana w Polsce. Budowa kościoła pw. śś. Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty związana jest z przybyciem do Lublina zakonu jezuitów w 1582 roku. Budowę zapoczątkowało powołanie w 1585 roku komisji, która wyznaczyła teren pod budowę świątyni. Kościół został konsekrowany w 1604 roku. W II połowie XVIII wieku, po kasacie zakonu jezuitów, kościół popadł w ruinę. W II połowie XIX wieku zostały przeprowadzone prace restauracyjne. W 1823 roku kościół został podniesiony do rangi katedry. Wnętrze katedry jest przykładem wnętrza uzupełnionego wspaniałą polichromią, która nadaje wnętrzu świątyni niepowtarzalny wygląd. Malowidła wykonał XVIII-wieczny morawski malarz Józef Meyer.

STYL: gotycki

Brama Krakowska to ciekawa, ceglana budowla swoją historią sięgajaca XIV wieku. Budowa Bramy Krakowskiej była możliwa dzięki przywilejowi króla Kazimierza Wielkiego. Po groźnym dla miasta najeździe Tatarów w 1341 roku postanowiono otoczyć Lublin murami obronnymi i opatrzyć je bramami. Jedną z nich miała stać się właśnie Brama Krakowska, nazwana tak od traktu i przedmieścia, na które prowadziła. Idąc na Stare Miasto od strony Krakowskiego Przedmieścia, z daleka widzimy bryłę Bramy Krakowskiej. Budowę Bramy rozpoczęto w 1341 roku, w stylu gotyckim, jako bramę wjazdową wchodzącą w skład murów obronnych miasta. W 1778 roku dokonano przebudowy według projektu Dominika Merliniego. Obecnie budynek jest siedzibą Muzeum Historii Miasta Lublina.

Kościół pobernardyński pw. Nawrócenia Św. Pawła w Lublinie (Autor: Zętar, Joanna)

STYL: renesans lubelski

Kościół i klasztor bernardynów w Lublinie został zlokalizowany przy dawnym średniowiecznym trakcie krakowskim, ponad zboczem doliny Bystrzycy. Pierwotne zabudowania drewniane powstały bezpośrednio po przybyciu bernardynów do Lublina w 1459 roku. Odbudowa kościoła po pożarze z 1602 roku, nadzorowana przez muratora lubelskiego Jakuba Balina, wprowadziła zmiany w jego wyglądzie. Świątynia uzyskała nową, renesansową bryłę i wnętrze z cechami renesansu lubelskiego.

Świątynia ta powstała jako pomnik-wotum dziękczynne Władysława Jagiełły za zwycięstwo odniesione nad Krzyżakami w 1410 roku pod Grunwaldem. Kościół wybudowany dla zakonu brygidek i brygidów sprowadzonych z Gdańska w 1412 roku. Kościół pobrygidkowski przez wieki wielokrotnie znosił napady i rabunki, często też niszczyły go pożary. Mimo tego do dziś przetrwał w prawie niezmienionej gotyckiej bryle.

STYL: neobarok

W Lublinie najlepszym przykładem architektury neobarokowej jest budynek dzisiejszego hotelu Lublinianka. Budynek powstał na użytek Kasy Przemysłowców Lubelskich w rekordowym tempie budowy, która trwała zaledwie rok. Autorem projektu był łódzki architekt Gustaw Landau-Gutenterger. W okresie dwudziestolecia międzywojennego w budynku znajdowała się słynna kawiarnia Rutkowskiego.

Kapliczka przy ulicy Peowiaków została wybudowana w 1767 roku. Pierwotnie wchodziła w skład zespołu klasztornego sióstr wizytek (dzisiejsze zabudowania Centrum Kultury) gdzie umieszczona była na osi wejścia do kościoła. Wewnątrz znajduje się figura Chrystusa Frasobliwego, której autorem jest prawdopodobnie Paweł Antoni Fontana.

STYL: modernizm

Budynek obecnego Narodowego Banku Polskiego (dawniej Banku Rolnego) wybudowano w latach 1932-1934 według projektu Mariana Lalewicza.

# data[].attributes.attachment_link.title
Przewodnik po Lublinie - szlak stylów w architekturze Lublina - Leksykon - Teatr NN

# data[].attributes.attachment_link.description
Pokaż Przewodnik po Lublinie - szlak stylów w architekturze Lublina na większej mapie Pierwszym stylem, jaki pojawia się w lubelskiej architekturze jest romanizm. Jedynym przykładem architektury romańskiej w Lublinie, a jednocześnie jedynym przykładem budowli romańskiej po tej stronie Wisły jest donżon znajdujący się na Zamku Lubelskim.

# data[].attributes.body
http://www.budnet.pl/Najpopularniejsze_zabytki_architektury_Torunia,Architektura,134142-czytaj.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W mieście znajdują się zabytki wszystkich epok, zaczynając od czasów średniowiecza. Mają niezwykłe wprost znaczenie dla historii sztuki, ale też świadczą o dawnej świetności Torunia, jego znaczeniu politycznym i ekonomicznym. Jest jednym z najstarszych miast Polski, a prawa miejskie uzyskał już w 1233 roku. Początki współczesnemu wyglądowi Torunia dali Krzyżacy w 1230 roku. Dla nich był on nie tylko punktem wyjścia do dalszych podbojów ziem pruskich, ale i od niego rozpoczęli tworzenie zalążka swojego nowego państwa. Dlatego tutaj też powstał wielki i aktywny ośrodek artystyczny promieniujący na całe państwo krzyżackie. Związane było to z potrzebą wyposażania wielkich świątyń miasta, budowli publicznych i kamienic w dzieła malarstwa, rzeźby i rzemiosła artystycznego.

Ratusz Staromiejski, Brama Mostowa, Stare Miasto... Długo można by wymieniać zabytki architektury Torunia. Nie można zapomnieć o kompleksie kamienic mieszczańskich i patrycjuszowskich, unikalnym nie tylko w skali kraju, ale i całej Europy. Trzeba wspomnieć jeszcze, że miasto było głównym ośrodkiem gotyckiej sztuki artystycznej, nie tylko architektury, Pomorza.

Gmach na Rynku Staromiejskim, powstały w latach 1889-1891. Kiedyś były tu restauracje, sklepy i pokoje dla gości odbywających się tu bali i bankietów, teraz mieści się w nim Centrum Kultury Torunia. Swoją nazwę zawdzięcza historii miasta sięgającej XIV wieku, kiedy to w miejscu współczesnego Dworu Artusa znajdowała się siedziba Bractwa świętego Jerzego, skupiająca wokół siebie kupców i najbogatszych obywateli Torunia. Miały tu miejsce tak ważne wydarzenia jak choćby zwarcie II pokoju toruńskiego w 1466 roku, który zakończył ''wojnę trzynastoletnią'' i dał początek likwidacji państwa krzyżackiego w dotychczasowej formie.

Obecny budynek powstał w okresie zaboru pruskiego. To stąd budynek jest zdobiony herbami Brandenburgii i Prus. Swoją architekturą nawiązuje do dawnych toruńskich stylów: gotyku i renesansu niderlandzkiego. Fasada jest trzykondygnacyjna, licowana cegłą ze znacznym użyciem czerwonego piaskowca. W latach 1993-1995 przeprowadzono kapitalny remont Dworu, przywracając mu tym samym jego dawny wygląd i urodę.

Czytaj również: Miasto z czerwonej cegły

Obok bram i barbakanów to element obronny w systemie murów miejskich. Zwykle budowane na planie koła, półkola, czworoboku lub wieloboku. Budowę toruńskich murów obronnych wraz z bramami i basztami rozpoczęto w połowie XIII wieku. Są to najstarsze takie formy budownictwa na Pomorzu. Wśród bram miejskich występowały szerokie masywne bryły bram, zdradzające pochodzenie flandryjskie. W XV wieku, kiedy nastąpiła największa rozbudowa murów miejskich, Stare Miasto posiadało 33, a Nowe Miasto 21 baszt. Do dziś zachowały się tylko nieliczne z tej imponującej liczby, tak jak na przykład: Krzywa Wieża, Żuraw, Gołębnik, Wartownia.

Czytaj również: Nowoczesne wnętrze polskiego konsulatu w Pradze

Dom Mikołaja Kopernika

Trudno dziś jednoznaczenie rozstrzygnąć, czy to faktycznie w tym miejscu 19 lutego 1473 roku przyszły słynny astronom po raz pierwszy ujrzał światło dzienne, gdyż w tym okresie jego rodzice byli posiadaczami kilku kamienic i domów w mieście. Mimo wszystko należy ona do najlepiej zachowanych gotyckich kamienic mieszczańskich w Toruniu i po renowacji przeprowadzonej w latach 1972-1973 zamieniona została na muzeum wnętrza domu kupieckiego z czasów Kopernika. Wnętrza mieszczańskie domu rodzinnego Mikołaja Kopernika to doskonały przykład typowej kamienicy kupieckiej wielkiego hanzeatyckiego miasta. Jest wysoka sień ze wszystkimi charakterystycznymi jej elementami, izby tylnego traktu, kantorek kupiecki, a na pierwszym piętrze salon, zwany też Salą Białą.

# data[].attributes.attachment_link.description
W mieście znajdują się zabytki wszystkich epok, zaczynając od czasów średniowiecza. Mają niezwykłe wprost znaczenie dla historii sztuki, ale też świadczą o dawnej świetności Torunia, jego znaczeniu politycznym i ekonomicznym. Jest jednym z najstarszych miast Polski, a prawa miejskie uzyskał już w 1233 roku. Początki współczesnemu wyglądowi Torunia dali Krzyżacy w 1230 roku.

# data[].attributes.body
https://www.gdansk.pl/turystyka/gdanskie-zabytki,a,3685

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ulica Długa i Długi Targ
Ulica Długa i Długi Targ tworzące Trakt Królewski należą do najpiękniejszych ulic Gdańska. Biegną prostopadle do Motławy od Złotej Bramy do Zielonej Bramy. Długi Targ w XVI i XVII wieku pełnił rolę giełdy. Mieszkali tu najzamożniejsi patrycjusze gdańscy, burmistrzowie, bogaci kupcy i niemal każda kamienica ma swoją własną ciekawą historię. Najstarsze zachowane domy powstały już w średniowieczu, ale większość zabudowy pochodzi z czasów nowożytnych. Kamienice przy Długiej są typowymi domami gdańskimi o wąskich fasadach zwieńczonych szczytami bądź attykami, bogato zdobionych herbami, figurami alegorycznymi i postaciami antycznych bohaterów. Przy Długim Targu wznoszą się najważniejsze świeckie budowle Głównego Miasta: Ratusz Głównego Miasta i Dwór Artusa.

Dwór Artusa
Przez wiele lat był jednym z najwspanialszych tego typu obiektów w Europie północnej. Dwory Artusa powstawały licznie w całej Europie a szczególnie w miastach hanzeatyckich, jako miejsca spotkań zamożnego patrycjatu, kupców i rzemieślników na wzór legendarnego Okrągłego Stołu rycerzy króla Artura. Gdański Dwór Artusa był ważnym ośrodkiem życia towarzyskiego i handlowego Gdańska i najbardziej demokratycznym miejscem w kraju. Bywali tam kasztelanowie, wojewodowie, następcy tronu.
Po pożarze wzniesionego w XIV w. budynku obecny kształt zyskał w 1477 r. Fasada przebudowana została przez Abrahama van den Blocke. Manierystyczny portal zdobią medaliony z portretami królów. Reprezentacyjne wnętrze Dworu mieści ogromny, wysoki na 12 m renesansowy piec kaflowy, dzieło Georga Stelzenera z połowy XVI w., ozdobiony kaflami malowanymi przez mistrza Josta, na których przedstawiono portrety wybitnych ówczesnych władców europejskich, herby oraz personifikacje cnót i planet. Dwór Artusa wchodzi w skład Muzeum Historycznego Miasta Gdańska. www.mhmg.gda.pl

Panienka z okienka
Codziennie o godzinie 13.03 (w sezonie letnim od 1 czerwca do 15 września również o 15.03 i 17.03) ze szczytowego okna kamienicy przylegającej do Dworu Artusa - Nowego Domu Ławy wygląda do przechodniów postać wyobrażająca XVII-wieczną młodą gdańszczankę.
Autorem projektu figury jest Ewa Topolan, rzeźbiarka wywodząca się z Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Konstruktorem mechanizmu jest Tadeusz Nowosielski. Figura "Panienki z okienka" nawiązuje do znanych już w Gdańsku ruchomych figur w zegarze astronomicznym w Bazylice Mariackiej, ruchomych aniołów w Katedrze Oliwskiej, koziołków poznańskiego ratusza, czy innych podobnych postaci w wielu miastach Europy.
Pomysł nawiązuje do powieści Jadwigi Łuszczewskiej - Deotymy (1834-1908) "Panienka", opublikowanej po raz pierwszy w 1893 roku w Warszawie. Drugie wydanie pod zmienionym tytułem "Panienka z okienka" ukazało się w 1898 roku. W 1959 roku powstała teatralna, a w 1964 roku filmowa adaptacja powieści Ten "starodawny romansik" powstał po podróży 24-letniej Deotymy z rodzicami Wisłą do Gdańska w 1858 roku. Efektem była fascynacja naszym miastem i jego historią. W powieści Deotyma zawarła niezwykle sugestywnie koloryt Gdańska, a przede wszystkim postać młodej gdańszczanki Hedwigi, wyglądającej przez okno wspaniałej kamienicy, w "romansiku" nazywanej Bursztynowym Domem.
Inauguracja pokazów "Panienki z okienka" odbyła się 1 czerwca 2001 roku. Towarzyszy im melodia Martiniego il Tedesco "Plasir d'amour", wygrywana na carillonie Ratusza Głównego Miasta.

Dom Uphagena
Dom Uphagena stoi przy ul. Długiej 12 i jest jedyną w Gdańsku odtworzoną wraz ze swym wystrojem kamienicą mieszczańską. W końcu XV wieku wzniesiono w tym miejscu budynek murowany, którego relikty znajdują się w piwnicach obecnie istniejącej kamienicy. W następnych wiekach często zmieniali się właściciele posesji a dom uległ licznym przekształceniom. W roku 1775 zakupił go i przebudował Johann Uphagen, kupiec, historyk amator, bibliofil. Po śmierci właściciela kamienica pozostała w rękach rodziny i przetrwała w niemal niezmienionym stanie do początków XX wieku. W 1911 roku otwarto w budynku muzeum wnętrz, które działało do 1944 roku, kiedy wobec zbliżających się działań wojennych ewakuowano wystrój i wyposażenie domu w okolice Gdańska. W 1981 roku dom przekazany został Muzeum Historycznemu Miasta Gdańska i po przeprowadzeniu prac konserwatorskich 7 czerwca 1998 roku został udostępniony zwiedzającym, którzy mogą poznać mieszczańską kulturę mieszkalną dawnego Gdańska. We wnętrzach zamontowane zostały zachowane elementy wystroju - boazerie, piece. Zrekonstruowano tkaniny i upięcia okienne. Wyposażenie wnętrz: meble, instrumenty muzyczne, obrazy, ceramika pochodzą w przeważającej części z drugiej połowy XVIII wieku. W każdą ostatnią niedzielę miesiąca odbywają się tu koncerty z cyklu "Muzyczne niedziele w Domu Uphagena". www.mhmg.gda.pl
Miłość w Domu Uphagenów

Bazylika Mariacka
zwana "koroną miasta Gdańska" to Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, największa ceglana, gotycka świątynia w Europie, powstawał 159 lat w kilku etapach w latach 1343-1502. We wnętrzu znajduje się wiele doskonałych dzieł sztuki średniowiecznej i barokowej, m.in. kamienna Pieta z ok. 1410 r., kopia Sądu Ostatecznego namalowanego przez Hansa Memlinga w roku 1472, zegar astronomiczny wykonany w latach 1464-1470 przez Hansa Düringera czy ołtarz główny powstały w latach 1510-1517 autorstwa mistrza Michała z Augsburga. Długość budowli, łącznie z przyporami wieży, wynosi 105,5 m; sklepienia sięgają do 30 m ponad posadzkę. Wysoką na 77,6 m (do kalenicy dachu 82 m) masywną wieżę wieńczy galeryjka widokowa, z której podziwiać można panoramę miasta. Wiedzie do niej prawie 400 stopni! Bazylikę mogą "zwiedzać" niewidomi, na placu przed kościołem stoi odlana z brązu spiżowego makieta w skali 1:100. Więcej informacji na www.bazylikamariacka.pl
Wirtualna wycieczka po Bazylice Mariackiej

Ulica Mariacka
Jest niewątpliwie jedną z najpiękniejszych ulic Gdańska. Prowadzi od kościoła Mariackiego do Długiego Pobrzeża, a zamyka ją średniowieczna gotycka Brama Mariacka. Jest wspaniałym przykładem dawnej zabudowy gdańskiej z przedprożami, które zdobią rzygacze, wąskimi i bogato dekorowanymi fasadami kamienic, należących niegdyś do zamożnych kupców i złotników. Malownicza sceneria ulicy od wieków inspirowała pisarzy i malarzy. Bywała również historycznym plenerem filmowym m.in. w Stawce większej niż życie. Warto odwiedzić Izbę Mikołaja Kopernika w Kamienicy Gotyk i Muzeum Archeologiczne w pięknym Domu Przyrodników.

Kaplica Królewska
Jedyna barokowa świątynia na gdańskim Głównym Mieście. Powstała z inicjatywy króla Jana III Sobieskiego jako tymczasowa kaplica katolicka dla wiernych z parafii Kościoła Mariackiego, który pozostawał w rękach protestantów. Jest dziełem gdańskiego budowniczego Barthela Ranischa. Powstała w latach 1678-1681, według projektów architekta królewskiego Tylmana z Gameren. Barokowe rzeźby fasady wykonał Andreas Schlüter Młodszy.
Na przeciwko Kaplicy u zbiegu ulic Grobla I i św. Ducha w 2009 r. stanęła Fontanna Czterech Kwartałów symbolizująca cztery historyczne kwartały: Szeroki, Wysoki, Rybacki i Kogi. Całości strzegą cztery lwy - symbole Gdańska. Autorkami projektu są artystki rzeźbiarki Ewa Koprowska i Lucyna Kujawa.

Brama Wyżynna
Otwiera tak zwaną Drogę Królewską prowadzącą ulicami Długą i Długim Targiem do Bramy Zielonej. Została zbudowana przez Hansa Kramera z Saksonii jako element nowożytnych fortyfikacji wzniesionych w latach 1571-1576 wzdłuż zachodniej granicy miasta. Początkowo ceglana, w 1588 r. uzyskała swój dzisiejszy kształt dzięki przebudowie, którą przeprowadził Flamandczyk Willem van den Blocke.
W Bramie Wyżynnej działa Pomorskie Centrum Informacji Turystycznej.

Kościół św. Katarzyny
Najstarszy kościół parafialny Starego Miasta, określany mianem Matrona Loci (matka kościołów lub matka miasta), wzniesiony w latach 1227-1239 z fundacji książąt gdańsko - pomorskich i znacznie rozbudowany w XIV wieku. Do 1944 r. kościół zachwycał wyposażeniem pełnym zabytków gotyckich, manierystycznych i barokowych. W 1945 roku uległ zniszczeniu. Obecnie zabytek został w całości odrestaurowany. Wewnątrz warto zobaczyć obrazy pędzla Antona Möllera i Izaaka van den Blocke'a. Tutaj znajduje się grób i epitafium słynnego astronoma Jana Heweliusza.
Na 76 - metrowej wieży kościelnej zamontowany jest pięknie brzmiący carillon. W wieży kościoła ma siedzibę Muzeum Zegarów Wieżowych.

Kościół św. Mikołaja
Najstarszy kościół Gdańska, powstały u schyłku XII wieku, a w 1227 r. przekazany przez pomorskiego Księcia Świętopełka zakonowi Dominikanów, sprowadzonemu staraniem św. Jacka Odrowąża. Wraz z klasztorem istniał od 1348 r. W poł. XV wieku kościół przykryto sklepieniem gwieździstym i podwyższono wieże. We wnętrzu zachowane jest bogate wyposażenie wczesnobarokowe. Jedyny kościół Śródmieścia który nie został zniszczony podczas zawieruchy ostatniej wojny.
Na stronie www.gdansk.dominikanie.pl można znaleźć informacje o Dominikanach w Gdańsku i Jarmarku św. Dominika.

Wielki Młyn
Zbudowany około poł. XIV wieku na kanale Raduni, był największą inwestycją krzyżacką w Gdańsku. Łączył trzy funkcje: młyna, magazynu i piekarni. Wyposażony był w 18 nasiębiernych kół wodnych o średnicy 5 m., co stanowiło wielkie osiągnięcie techniczne.

Nowy Ratusz
Budynek wybudowany w latach 1898 - 1901 dla Generalnej Komendantury Pruskiego Garnizonu w Gdańsku.
Po I wojnie światowej, po utworzeniu Wolnego Miasta Gdańska, w latach 1918-1939, obiekt był siedzibą Wysokiego Komisarza Ligi Narodów na Wolne Miasto Gdańsk. Po 1945 r. budynek stał się siedziba Komitetu Miejskiego Polskiej Partii Robotniczej.
W 1957 r. został przekazany Klubowi Studentów Wybrzeża "Żak", a od 2000 r. stanowi siedzibę Rady Miasta Gdańska otrzymując nazwę Nowy Ratusz.

Latarnia Morska Gdańsk Nowy Port
Latarnia morska w Nowym Porcie to jedna z najpiękniejszych latarń Morza Bałtyckiego. Oddana do użytku w 1894 r., wskazywała statkom wejście do portu gdańskiego do 1984 r.
W jej wnętrzu podziwiać można pięknie zachowane historyczne urządzenia optyczne oraz wystawę "Latarnie morskie Gdańska na przestrzeni wieków". Zachwyca również widok z jej szczytu na Port Gdański, Westerplatte i całą Zatokę Gdańską aż po Gdynię i Hel.
27 - metrowa latarnia w Nowym Porcie została zbudowana na wzór słynnej latarni wzniesionej w 1871 r. w Cleveland (USA). Służyła potrójnemu celowi: jako latarnia morska, wieża pilotów portowych i baza kuli czasu usuniętej w 1929 r. Ta ostatnia była niezwykłym instrumentem. Jej podniesienie i spadek w każde południe pozwalał kapitanom statków stojących na redzie na precyzyjne nastawianie chronometrów okrętowych, niezbędne dla dokładnej nawigacji.
Latarnia otwarta dla zwiedzających od maja do września. Więcej informacji na stronie: www.latarnia.gda.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Ulica Długa i Długi Targ Ulica Długa i Długi Targ tworzące Trakt Królewski należą do najpiękniejszych ulic Gdańska. Biegną prostopadle do Motławy od Złotej Bramy do Zielonej Bramy. Długi Targ w XVI i XVII wieku pełnił rolę giełdy. Mieszkali tu najzamożniejsi patrycjusze gdańscy, burmistrzowie, bogaci kupcy i niemal każda kamienica ma swoją własną ciekawą historię.

# data[].attributes.body
https://pl.wikipedia.org/wiki/Architektura_Wroc%C5%82awia

# data[].attributes.attachment_link.title
Architektura Wrocławia - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Architektura Wrocławia kształtowała się od chwili założenia grodu i zaznaczyła swoje trwałe ślady w wizerunku architektonicznym miasta poprzez wszystkie style architektoniczne obowiązujące na przestrzeni wieków jak i przynależności do różnych organizmów państwowych i kulturowych. W roku 985 na Ostrowie Tumskim powstał pierwszy gród wybudowany przez Mieszka I.

# data[].attributes.body
https://rynekpierwotny.pl/wiadomosci-mieszkaniowe/najciekawsze-budynki-krakowa/11538/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kraków to wyjątkowe miasto. Co roku odwiedzane jest przez miliony turystów zarówno z Polski, jak i z zagranicy. Klimat stolicy Małopolski tworzą miejsca, ludzie oraz zabytkowa architektura połączona z nowoczesnym budownictwem rozwijającej się metropolii. Jakie miejsca warto odwiedzić w Krakowie? Przedstawiamy najciekawsze budynki Krakowa.
Z tego artykułu dowiesz się m.in.:

jakie są najciekawsze budynki w Krakowie

do jakiego nurtu architektonicznego nawiązuje Małopolski Ogród Sztuki

Najciekawsze budynki Krakowa to przede wszystkim Cricoteka, Małopolski Ogród Sztuki, Browar Lubicz, Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha oraz Wyspiański 2000. Sprawdźcie, dlaczego.

Cricoteka

Jest to Muzeum i siedziba Ośrodka Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora, którego prace zyskały światowy rozgłos. To instytucja kultury, która została założona w 1981 roku. Natomiast w 2014 roku otworzono nową siedzibę Cricoteki. Budowa trwała aż 8 lat. Jednak - jak twierdzą zainteresowani - warto było czekać. Właśnie tak Muzeum trafiło do właściwego budynku. Jego bryła to wyraz architektonicznego hołdu dla artysty.

Nowoczesny obiekt jest twórczą adaptacją dawnej Elektrowni Podgórskiej. Stanowi połączenie starego budynku z nowoczesną, abstrakcyjną bryłą. Jej forma ma pobudzać wyobraźnię - i właśnie tak jest. Jak podkreślali autorzy, to swego rodzaju zwierciadło, czyli odbicie aktywnej części miasta nad brzegiem Wisły. Staje się ona „rekwizytem", który uczestniczy w świadomości przechodniów. Nowoczesnego wymiaru nadają ażurowe elewacje ze stali korten, które symbolizują postindustrialne dziedzictwo tego miejsca.

Źródło: Wikipedia, autor: Adrian Grycuk

Małopolski Ogród Sztuki

Małopolski Ogród Sztuki jest budynkiem, którego konstrukcja doceniania jest przez architektów na całym świecie. Zaprojektowany został przez krakowską pracownię. Forma obiektu to kontekstualna gra pomiędzy „mimezis a abstrakcją". Nawiązuje do nurtu architektonicznego szeroko definiowanego przez Kennetha Framptona jako Regionalizm Krytyczny.

Budynek nie jest symulakrą kontekstu. Czerpie natomiast inspiracje z kodu form kontekstu, poprzez nawiązanie do geometrii dachów i materiału obiektów sąsiednich. Te ostatnie użyte zostały w geometrycznej kompozycji elewacji. Chodzi o dokładne wpisanie się w skalę otoczenia poprzez utrzymanie linii dachu i podziałów elewacyjnych, tak aby była zgodna z przebiegiem i kompozycją ścian sąsiednich.

Browar Lubicz

Browar Lubicz zlokalizowany jest w pofabrycznym budynku Dawnej Słodowni. Pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. Od ponad 170 lat warzono tutaj znane w całej Galicji piwo. Obecnie to zespół budynków mieszkalnych, który został wzniesiony na terenach dzielnicy Stare Miasto oraz przede wszystkim - wielofunkcyjna inwestycja zlokalizowana w ścisłym centrum miasta. Zrewitalizowany kompleks obejmuje apartamenty, biura, nowoczesne sklepy, udogodnienia dla prowadzenia działalności biznesowej a także bary i restauracje. Charakterystycznym elementem Browaru Lubicz jest czerwona cegła.

Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha

To bardzo ciekawy projekt. Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha przenosi japońską wrażliwość w nadwiślański pejzaż najstarszej części Krakowa. Nazywany jest architektonicznym haiku. Z zewnątrz jest głęboko humanistyczny i dyskretny, a wewnątrz - intymny i niemal domowy. Jak mówi twórca, starał się wkomponować budowlę w meandry rzeki, aby nie zakłócać atmosfery tej przestrzeni. Ściany wykończone są wydobywanym w Polsce piaskowcem. W środku użyta została natomiast cegła i drewno.

Wyspiański 2000

To budynek o funkcjach wystawienniczych, który zlokalizowany jest na krakowskim Starym Mieście. Głównym elementem fasady obiektu są czterometrowe witraże, przedstawiające św. Stanisława oraz polskich monarchów: Kazimierza Wielkiego i Henryka Pobożnego. Zostały wykonane na podstawie kartonów Stanisława Wyspiańskiego do planowanych witraży ambitu katedry wawelskiej, z wykorzystaniem zachowanego, oryginalnie barwionego szkła z początku XX wieku.

Sam budynek składa się z dwóch części - biurowej, czyli południowo-zachodniej skrytej za szklaną fasadą oraz podłużnej ekspozycyjnej północnej przysłoniętej ceramicznymi żaluzjami. Zastosowanie prototypowych ruchomych ceglanych kształtek na metalowym ruszcie było spowodowane koniecznością zapewnienia odpowiedniego oświetlenia dla różnych części budynku.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kraków to wyjątkowe miasto. Co roku odwiedzane jest przez miliony turystów zarówno z Polski, jak i z zagranicy. Klimat stolicy Małopolski tworzą miejsca, ludzie oraz zabytkowa architektura połączona z nowoczesnym budownictwem rozwijającej się metropolii. Jakie miejsca warto odwiedzić w Krakowie? Przedstawiamy najciekawsze budynki Krakowa.