# data[].attributes.headline
Μικρή Αγία Σοφία

# data[].attributes.subject
Μικρή Αγία Σοφία

# data[].attributes.body
Η ιστορική μονή των Αγίων Σεργίου και Βάκχου, που σήμερα λειτουργεί σαν μουσουλμανικό τέμενος με την συμβολική ονομασία, Küçük Ayasofya, δηλαδή «μικρή Αγία Σοφία», προκαλεί το έντονο ενδιαφέρων των Τούρκων που διακρίνουν, με πραγματικά περίεργο τρόπο στο τζαμί αυτό την μεγάλη βυζαντινή κληρονομιά της Κωνσταντινούπολης! Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι οι Τούρκοι αναφερόμενοι σε αυτό το τζαμί, λένε πως μπορεί να είναι η μικρή Αγία Σοφία, αλλά η βυζαντινή «ζωή» της είναι μεγαλύτερη και από την μεγάλη Αγία Σοφία που δεσπόζει στο κέντρο της παλιάς Κωνσταντινούπολης.

Η ιστορία αναφέρει ότι η μονή βρίσκονταν πίσω από στον ιππόδρομο και ότι εδώ κοντά κατοικούσε ο Ιουστινιανός πριν βασιλέψει. Μάλιστα διασώζονται μερικές αψίδες του σπιτιού του που ήταν χτισμένες στα παραλιακά τείχη. Πριν το 1268 τα τείχη των Βυζαντινών ανακτόρων ήταν κοντύτερα στην μονή, κατερχόμενα από τον ιππόδρομο και έφταναν μέχρι την οικία του Ιουστινιανού. Στην παραλία σώζεται μια μικρή πύλη που ήταν η παλιά πύλη της μονής, από τον ναό προς την θάλασσα. Η μονή είναι κτίσμα του Ιουστινιανού. Ο ναός αυτός μνημονεύεται στο βίο του Αγίου Θεοφάνη, κλεισμένου «εν τη μονή Ορμίσδου, Σεργίου και Βάκχου, τη παρακείμενη τω παλατίω». Στην μονή αυτή χρημάτισε ηγούμενος ο εικονομάχος πατριάρχης Ιγνάτιος επί της βασιλείας του Μιχαήλ, γιου του Θεόφιλου, τον οποίο ο Κεδρηνός καλεί «δράκοντα εν εκκλησία φωλεύσαντα». Ηγούμενος της μονής αυτής ήταν και ο Μεθόδιος, ο πατριαρχεύσας επί της αναστηλώσεως των εικόνων. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Δουκάγγιου, φαίνεται ότι στην εκκλησία αυτή λειτούργησαν οι πρεσβευτές του Πάπα. Ο Πάπας Βιγίλιος, ερχόμενος στην Κωνσταντινούπολη και φοβούμενος την οργή του Ιουστινιανού, διότι αφόρισε τον πατριάρχη Μηνά, κατέφυγε εν είδη ασύλου στην μονή αυτή. Η μονή όμως δεν είχε παραχωρηθεί ποτέ στους Λατίνους, απλά τους επέτρεψαν ξκάποια λειτουργία. Στον ναό αυτό εκκλησιάζονταν ο βασιλέας μετά πομπής την τρίτη ημέρα της Διακαινησίμου.

Ο ναός σύμφωνα με τους Τούρκους, το 1505 μετατράπηκε σε τέμενος από κάποιον Αγά ονόματι Χουσεΐν, τον οποίον αποκεφάλισε ο Σουλτάνος Βαγιαζίτ Β΄, γιος του Μωάμεθ του Πορθητή. Παρ’ όλα αυτά το τέμενος στην αρχή είχε ονομαστεί τέμενος Χουσεΐν αγά και μάλιστα στο προαύλιο είχε κτιστεί ένας τουρμπές, δηλαδή το μνημείο του αγά ενώ στο βόρειο τμήμα κτίστηκε ένα τούρκικο χαμάμ, το οποίο σύμφωνα με τους Τούρκους κτίστηκε στο ίδιο μέρος όπου υπήρχαν βυζαντινά λουτρά. Τον 18ο αιώνα ο Sadrazam Mustafa Paşa ανακαίνισε το τζαμί, ενώ μετά τους βαλκανικούς πολέμους εδώ βρήκαν καταφύγιο πολλοί μουσουλμάνοι πρόσφυγες.

Σήμερα είναι εντυπωσιακό πως οι Τούρκοι αναφέρουν πως σε αυτό το τζαμί που φέρει το συμβολικό όνομα, «Μικρά Αγία Σοφία», ο ήλιος χαρακτηριστικά «λάμπει» περισσότερο από κάθε άλλο μέρος της Πόλης. Μάλιστα ανέσυραν και αναστύλωσαν μια ελληνική επιγραφή στην είσοδο του προαυλίου που δείχνει και την ελληνορθόδοξη ταυτότητα του ιστορικού ναού. Ένας συμβολισμός με πολύ μεγάλη σημασία και σίγουρα άλλο ένα σημείο της επανεμφάνισης των ελληνορθόδοξων συμβόλων στην σύγχρονη Τουρκία.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

# data[].attributes.headline
Το πάρκο Gülhane ( Τουρκικά : Gülhane Parkı , "Rosehouse"

# data[].attributes.subject
Το πάρκο Gülhane ( Τουρκικά : Gülhane Parkı , "Rosehouse"

# data[].attributes.body
Το πρώτο αστικό πάρκο που ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη ήταν το Gulhane Park. Το πάρκο, το οποίο σήμερα έχει βελανιδιές και καρυδιές εκατοντάδων ετών, ήταν κάποτε οι εξωτερικοί κήποι του παλατιού Τοπ Καπί ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν στην εξουσία. Ως αποτέλεσμα, το πάρκο δεν έγινε προσβάσιμο στο ευρύ κοινό μέχρι το 1912, τα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η ιστορική σημασία του πάρκου ξεπερνά το γεγονός ότι κάποτε ήταν ένας αυτοκρατορικός κήπος. Επιπλέον, ήταν σημαντική στην οθωμανική ιστορία του 19ου αιώνα. Για τον εκσυγχρονισμό της αυτοκρατορίας, ξεκίνησε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις το 1839, συμπεριλαμβανομένου του Διατάγματος Τανζιμάν και των Μεταρρυθμίσεων. Το διάταγμα Gulhane έγινε επίσης γνωστό ως οι μεταρρυθμίσεις που ανακοινώθηκαν στο πάρκο Gulhane. Ως αποτέλεσμα, το πάρκο Gulhane αντιπροσωπεύει τόσο τον μοντερνισμό όσο και την περίπλοκη ιστορία της Κωνσταντινούπολης.

πηγή :https://www.google.com/url?q=https://istanbul.com/el/travel/gulhane-park&sa=U&ved=2ahUKEwjy1vOjopuCAxU-gv0HHbkbCUIQFnoECBEQAQ&usg=AOvVaw3wBTg9kDXDO_NXGMH_VkAT

Ελπιδα Ζήση

# data[].attributes.headline
Παλάτι Συγαραν

# data[].attributes.subject
Παλάτι Συγαραν

# data[].attributes.body
Το παλάτι, που χτίστηκε από τον Σουλτάνο Abdulaziz , σχεδιάστηκε από τον διάσημο αρχιτέκτονα παλάτι Nigoğayos Balyan και κατασκευάστηκε από τους γιους του Sarkis και Hagop Balyan μεταξύ 1863 και 1867. Αυτή ήταν μια περίοδος κατά την οποία όλα τα Οθωμανών Σουλτάνων που χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν το δικό τους παλάτια τους και όχι τη χρήση αυτών των προγόνων τους.Το Ciragan Palace είναι το τελευταίο παράδειγμα αυτής της περιόδου. Οι εσωτερικοί τοίχοι και η οροφή ήταν κατασκευασμένα από ξύλο, στους εξωτερικούς τοίχους του πολύχρωμα μάρμαρα.Το παλάτι είναι συνδεδεμένο με μια όμορφη γέφυρα μάρμαρο στο Παλάτι Γιλντίζ στο λόφο πίσω. Ένα πολύ υψηλό τείχος προστατεύει τον κήπο του παλατιού από τον εξωτερικό κόσμο.

Η κατασκευή και η εσωτερική διακόσμηση του ανακτόρου συνεχίστηκε μέχρι το 1872. Μετά μετακόμισε στο, Sultan Abdulazizήταν, ωστόσο, δεν είναι σε θέση να ζήσει πολύ στο υπέροχο παλάτι του. Βρέθηκε νεκρός στο παλάτι στις 30 Μαΐου 1876, λίγο μετά καθαιρέθηκε.Το 1989, το ερειπωμένο ανάκτορο αγοράστηκε από μια ιαπωνική εταιρεία, η οποία αποκαταστάθηκε το παλάτι και πρόσθεσε ένα σύγχρονο ξενοδοχειακό συγκρότημα δίπλα στον κήπο της.

Σήμερα, χρησιμεύει ως πολυτελείς σουίτες για το πέντε αστέρων Kempinski ξενοδοχείο μαζί με δύο εστιατόρια που μπορούν να εξυπηρετήσουν τους επισκέπτες.

Το παλάτι ανακαινίστηκε και πάλι κατά το πρώτο τρίμηνο του 2007, τώρα μοιάζει με το αυθεντικό παλάτι με την baroqe στυλ και απαλά χρώματα.

Ερμελιντα Κοροβεσαι

Πηγή:constantinoupoli.com/πάρτε-μια-γεύση-από-το-πως-είναι-να-μένε/

# data[].attributes.headline
Μεγάλο Παζάρι Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.subject
Μεγάλο Παζάρι Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.body
Το Μεγάλο Παζάρι (Kapalıçarşı) στην Κωνσταντινούπολη είναι ένας από τους πιο διάσημους προορισμούς αγορών στον κόσμο και, σε 30,700 τετραγωνικά μέτρα, το μεγαλύτερο κλειστό παζάρι στον κόσμο. Μόλις μέσα, οι 64 δρόμοι και τα μικρότερα σοκάκια του Παζάρι στεγάζουν περίπου 4,000 καταστήματα και το τζαμί, το ταχυδρομείο, τις καφετέριες, τις τράπεζες και το αστυνομικό τμήμα, καθιστώντας το μια μικρή κεντρική πόλη. Mεγάλο παζάρι είναι ένα μέρος που κρατά πολλά επαγγέλματα που εξαφανίζονται ζωντανά μαζί τους μοναδική κουλτούρα. Είναι του κόσμου παλαιότερο, το μεγαλύτερο παζάρι όπου τα περισσότερα μεταβλητά προϊόντα εκτίθενται. Το παζάρι περιλαμβάνει περισσότερα από 3 χιλιάδες καταστήματα και το επισκέπτονται περίπου 400 χιλιάδες Ανθρωποι. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανική Αυτοκρατορία εποχή, κοσμήματα και πολύτιμα χειροποίητα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα συγκεντρώθηκαν μέσα μεγάλο παζάρι από όλη τη χώρα προς πώληση, και είναι ένας παράδεισος αγορών για όσους εκτιμούν ιδιαίτερα τα παραδοσιακά υφάσματα και τα αυθεντικά κοσμήματα.

Οκτάι Εκιντζί, Πρώην Πρόεδρος Αρχιτεκτόνων Επιμελητηρίου, λέει ότι «Η επίσκεψη στο Μεγάλο Παζάρι δεν είναι απλώς να δεις ένα ιστορικό και μυστηριώδες μέρος. είναι η ελκυστικότητα που δημιουργείται από την παράδοση της αγοράς που προέρχεται από το παρελθόν και από την ανθρώπινη ζεστασιά που συνδυάζεται με αυτό, ακόμα και το αίσθημα εμπιστοσύνης». Όταν ταξιδεύετε στην Κωνσταντινούπολη, πρέπει να δείτε το Μεγάλο Παζάρι. Αν θέλετε να βρείτε κάποιον που θα σας βοηθήσει να βρείτε εύκολα αυτό που ψάχνετε σε αυτό το τεράστιο μέρος, θα σας μάθει πώς να διαπραγματεύεστε, να σας ενημερώνει για την ιστορία του και να ασχοληθεί με τη μεταφορά σας, υπάρχουν επίσης πολλές ξεναγήσεις.

Σκάντζακα Λυδία

Πηγή:https://www.wikipedia.org/

https://istanbul.com/

# data[].attributes.body
Η ιστορία του παλατιού Beylerbeyi χρονολογείται από το 1829 όταν ο Σουλτάνος Μαχμούντ Β΄ κατασκεύασε αρχικά ένα ξύλινο παλάτι σε αυτό το μέρος το οποίο καταστράφηκε το 1851 από μια πυρκαγιά. Το σημερινό παλάτι που το όνομά του    σημαίνει "Κύριος των Κυρίων" κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Sarkis Balyan μεταξύ 1863 και 1865.
Σε όλη την ύπαρξή του το παλάτι έπαιξε πολλούς ρόλους. Χρησίμευσε ως χώρος με κύρος για την φιλοξενία ξένων αξιωματούχων και έγινε προτιμητέα εξοχική κατοικία για πολλούς σουλτάνους. Επιπλέον το παλάτι έγινε μάρτυρας πολλών σημαντικών γεγονότων κατά την ύστερη οθωμανική εποχή, συμπεριλαμβανομένου του εγκλεισμού του Σουλτάνου Αμπτνούλ Χαμίτ Β΄ και την φιλοξενία των Βαλκανικών αγώνων το 1936.

Το παλάτι Beylerbeyi διαθέτει 24 δωμάτια και 6 αίθουσες. Οι οροφές του παλατιού χρησιμεύουν ως σαγηνευτικό σημείο εστίασης, παρουσιάζοντας περίπλοκες διακοσμήσεις. Καθώς περιπλανηθείτε στο παλάτι θα συναντήσετε υπέροχους πίνακες που απεικονίζουν ναυτικές σκηνές και φύση

πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Beylerbeyi_Palace

Χριστίνα Μαρία Στουφή

# data[].attributes.headline
Η Μεγάλη του Γένους Σχολή

# data[].attributes.subject
Η Μεγάλη του Γένους Σχολή

# data[].attributes.body
Δε θα μπορούσε να είναι αλλού χτισμένη, πέρα από την Κωνσταντινούπολη. Σήμερα βρίσκεται στη συνοικία που ονομάζεται Φανάρι, από την οποία (και εξαιτίας της εγκατάστασής τους) οι Έλληνες έλαβαν το προσωνύμιο Φαναριώτες. Ο λόφος, στο ύψωμα του οποίου έχει ιδρυθεί η Μεγάλη του Γένους Σχολή, προσφέρει θέα που αιχμαλωτίζει τον Κεράτιο Κόλπο, ένα μεγάλο φυσικό λιμάνι που χωρίζει την Πόλη. Δικαιολογημένα αποκαλείται ως Κόκκινο Κάστρο ή Κόκκινο Σχολείο, καθώς το τούβλο από το οποίο έχει κατασκευαστεί το κτίριο έχει χρώμα έντονου κόκκινου και παραπέμπει σε βυζαντινό αρχιτεκτονικό στυλ και ρυθμό, το οποίο ξεχωρίζει αρκετά ανάμεσα στα άλλα αρχιτεκτονικά συγκροτήματα της περιοχής. Αρχιτέκτονας αυτού του κτιρίου υπήρξε ο Κωνσταντίνος Δημάδης.

Η Μεγάλη του Γένους Σχολή (τουρκικά: Fener Rum Erkek Lisesi) είναι το αρχαιότερο σε λειτουργία εκπαιδευτικό ίδρυμα του Ελληνισμού, καθώς αποτελεί την ιστορική συνέχεια της Πατριαρχικής Ακαδημίας και της Πατριαρχικής Σχολής.

Σύντομο ιστορικό της Μεγάλης του Γένους Σχολής

Μετά την Άλωση οι εξανδραποδισμοί κι οι εξισλαμισμοί κατέστησαν την επιβίωση του γένους των Ελλήνων προβληματική. Τα μόνα στηρίγματα ήταν η Ορθόδοξη πίστη και η Ελληνική παιδεία. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Πατριάρχης Γεννάδιος, επωφελούμενος των προνομίων που παραχώρησε ο πορθητής σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ επανίδρυσε το 1454 την Πατριαρχικήν Ακαδημίαν, η οποία λειτουργούσε και πριν την Άλωση. Πρώτος διδάσκαλος και σχολάρχης της Πατριαρχικής Σχολής υπήρξε ο Ματθαίος Καμαριώτης από τη Θεσσαλονίκη, μαθητής του Γενναδίου, αλλά και πνευματική προσωπικότητα η οποία καλύπτει σχεδόν όλο τον 15ο αιώνα.

Μετά τον θρυλικό γέροντα Ματθαίο Καμαριώτη, διευθύνουν και διδάσκουν στη Σχολή επιφανείς λόγιοι, όπως οι Ζυγομαλάδες, ο Θεόφιλος Κορυδαλλεύς, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Δωρόθεος Πρώιος, ο Κωνσταντίνος Κούμας, ο Φιλόθεος Βρυένιος, ο Γρηγόριος Παλαμάς και άλλοι.

Στις αρχές του 19ου αιώνα υπό την αιγίδα της Σχολής έγινε σπουδαία λεξικογραφική εργασία, η γνωστή Κιβωτός της Ελληνικής Γλώσσης, στη σύνταξη της οποίας προΐσταται ο πολύς Νικόλαος Λογάδης πλαισιωμένος από καθηγητές και μαθητές της Σχολής.

Η Σχολή κατά καιρούς είχε διάφορες ονομασίες όπως, Πάγκοινος Ακαδημία, Του Πανελληνίου Σχολή, Διδασκαλείον, Κοινόν του Γένους Μουσείον, Ελληνομουσείον της Βασιλίδος των πόλεων, Παγγενής Σχολή, Το εν Κουρούτσεσμε του Γένους Μουσείον, Τέμενος των Μουσών, Ελληνικόν Σχολείον, Πατριαρχικόν Σχολείον έως την οριστικοποίηση το 1805 της ονομασίας ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΣΧΟΛΗ.

Στην τουρκική γλώσσα ο όρος «Γένος» παραλείπεται εντελώς κι έτσι ονομάζεται Fener Mektebi Kebir (Μεγάλη Σχολή Φαναρίου). Συν τω χρόνω διαγράφεται η λέξη kebir (μεγάλη) και η σημερινή τουρκική ονομασία της Σχολής είναι Fener Ozel Rum Lisesi (Ιδιωτικό Ρωμαίικο Λύκειο Φαναρίου).

Από τη σύστασή της μέχρι το 1803 η Πατριαρχική Ακαδημία στεγάζεται σε διάφορα οικήματα του Φαναρίου. Το 1804 η Σχολή μεταφέρεται στο μέγαρο του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου στην Ξηροκρήνη (Κουρούτσεσμε). Εδώ η Σχολή λειτουργεί μέχρι το 1825 οπότε και επανέρχεται στην αρχική της έδρα στο Φανάρι για να μεταφερθεί και πάλι το έτος 1837 στην Ξηροκρήνη έως το 1849 οπότε και εγκαθίσταται οριστικώς πλέον στο Φανάρι.

Χάρη στις δωρεές του Γεωργίου Ζαρίφη, των πατέρων της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, καθώς κι άλλων δωρητών, στις 30 Ιανουαρίου 1880 εορτή των Τριών Ιεραρχών, τοποθετείται ο θεμέλιος λίθος ενός επιβλητικού ως έμελλε να είναι κτιρίου, που δεσπόζει επί του Κερατίου Κόλπου, στην συνοικία του Μουχλίου και πλησίον του ομωνύμου ναού της Παναγίας. Αρχιτέκτονας ο Κωνσταντίνος Δημάδης.

Βαλια Περδικοπάνη

Πηγές:
http://www.megalisxoli.gr/

https://el.wikipedia.org/wiki/Μεγάλη_του_Γένους_Σχολη

# data[].attributes.attachment_caption
Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως

# data[].attributes.headline
Το Άγιο Οικουμενικό Πατριαρχείο 

# data[].attributes.subject
Το Άγιο Οικουμενικό Πατριαρχείο 

# data[].attributes.body
·         Το Άγιο Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι η κεντρική θρησκευτική αρχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και έχει την έδρα του στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι ο πνευματικός ηγέτης της Ορθόδοξης Εκκλησίας και έχει αρχιερατική αρμοδιότητα πάνω σε πολλές εκκλησίες και πιστούς σε όλο τον κόσμο.

·         Το Άγιο Οικουμενικό Πατριαρχείο ιδρύθηκε από τον Απόστολο Ανδρέα και έχει μια μακρά ιστορία που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα. Έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση και την προώθηση της Ορθόδοξης πίστης και παρέχει πνευματική καθοδήγηση στους πιστούς της.

·         Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει επίσης σημαντικό ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις και στην προώθηση της ειρήνης και της διαλογής μεταξύ των θρησκειών. Επιπλέον, το Άγιο Οικουμενικό Πατριαρχείο διατηρεί σημαντικά ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία, όπως η Αγία Σοφία και η Πατριαρχική Βιβλιοθήκη.

·         Το κτίριο του Αγίου Οικουμενικού Πατριαρχείου έχει αρχιτεκτονικό στιλ που αντικατοπτρίζει την παράδοση και την ιστορία της περιοχής, με επιρροές από τη βυζαντινή και οθωμανική αρχιτεκτονική. Είναι γνωστό για την εντυπωσιακή του είσοδο, τους κήπους του και την πανοραμική θέα που προσφέρει στη Θάλασσα του Μαρμαρά.

·

Ήρα Μητσάκη

Πηγές :

https://orthodoxia.info/news/

https://el.wikipedia.org/wiki/

# data[].attributes.headline
Ο βυζαντινός ιππόδρομος στην Kωνσταντινούπολη

# data[].attributes.subject
Ο βυζαντινός ιππόδρομος στην Kωνσταντινούπολη

# data[].attributes.body
Μέρος του μνημειακού συμπλέγματος που περιλάμβανε την Αγία Σοφία και το Παλάτι, ο Ιππόδρομος βρισκόταν στην καρδιά της Βασιλεύουσας. Με μορφή αρχαίου ελληνικού σταδίου αποτελείται από τρία μέρη, τις carceres (κάρκερες), το πέλμα και τα βάθρα. Οι carceres, καμπύλο κτίσμα με 12 πόρτες και κεντρική πύλη, ήταν το σημείο εκκίνησης. Στην ευθεία τους υπήρχε πύργος που έφερε τα επίχρυσα άλογα του Λύσιππου που τώρα στολίζουν τον Άγιο Μάρκο στη Βενετία. Εκεί κυμάτιζε η σημαία της έναρξης των αγώνων. Το πέλμα, δηλαδή ο στίβος, χωριζόταν σε δύο δίαυλους με λοξή και χαμηλή αξονική κατασκευή, τη σπίνα. Ο χαμηλός της τοίχος περιείχε νερό κι ονομαζόταν Εύριπος. Στον έντονα συμβολικό χαρακτήρα της σπίνας συντελούσε ο πλούσιος γλυπτός της διάκοσμος. Σώζονται οι δύο οβελίσκοι, του Μ. Θεοδόσιου και του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, και η κολόνα που σχηματίζουν τα κορμιά τριών φιδιών. Πάνω της στηριζόταν χρυσός τρίποδας, αφιέρωμα στους Δελφούς μετά τη μάχη των Πλαταιών. Τα βάθρα ήταν τα καθίσματα των θεατών που στηρίζονταν σε κολόνες, 30 ή 40 σειρές σε αμφιθεατρική διάταξη. Οι άρχοντες κάθονταν στα σκαμνία. Ειδικός υπάλληλος, ο μαξιλλάριος, φρόντιζε να κάθονται οι θεατές σε μαξιλάρια. Κάθισμα λεγόταν το βασιλικό θεωρείο, πολυώροφη κατασκευή που επικοινωνούσε με το παλάτι. Πέρα από τους αγώνες, ο Ιππόδρομος φιλοξενούσε αναγορεύσεις αυτοκρατόρων, υποδοχές επισήμων, αρχές επαναστάσεων, διαπομπεύσεις, θανατικές εκτελέσεις, στρατιωτικούς θριάμβους. Η κατεξοχήν λειτουργία του βέβαια ήταν οι αρματοδρομίες που τελούνταν συχνά πυκνά ακόμα και Κυριακές και γιορτές, γεγονός που εξόργιζε τον κλήρο. Τους τέσσερις δήμους, τους Πράσινους, τους Βένετους, τους Ρούσσους και τους Άσπρους, αντιπροσώπευαν 4 τέθριππα. Όποιος ηνιόχος έχανε την περικεφαλαία του, το κασσίδιον, έβγαινε από τον αγώνα. Στο τέλος των αγώνων ή ενδιάμεσα, προσφέρονταν διάφορα θεάματα με μίμους και ακροβάτες ή με αναπαραστάσεις κυνηγιού με άγρια θηρία που έφερναν από μακριά. Από τα αγωνίσματα που συνέχιζαν την ελληνορωμαϊκή παράδοση, ο νόμος αναγνώριζε ως βασικά την πάλη, την πυγμαχία, το άλμα, το δρόμο και το δίσκο, και ως ελεύθερα το ακόντιο, την άρση βαρών, το τόξο και τη σφαίρα. Ο βυζαντινός ιππόδρομος αναπαράγει τον ρωμαϊκό κοσμικό συμβολισμό που υποκρύπτει αγροτικές λατρείες προσθέτοντας και βιβλικούς συμβολισμούς. Με τις νίκες να αποδίδονται στον αυτοκράτορα που αντιπροσωπεύει την κοσμογονική πράξη της δημιουργίας, η πολιτική ζωή «θεατρικοποιείται» οδηγώντας σε μια κάθαρση που δεν είναι παρά η επαναφορά της τάξης. Αν τυχόν η εξουσία του αυτοκράτορα αμφισβητηθεί, επέρχεται η τιμωρία όπως όταν στη στάση του Νίκα ο Ιουστινιανός σκότωσε στον Ιππόδρομο 30.000 άτομα.
Πηγή
https://www.archaiologia.gr

Ελένη Ρουμπάνη

# data[].attributes.headline
ΤΕΜΕΝΟΣ ΡΟΥΣΤΕΜ ΠΑΣΑ

# data[].attributes.subject
ΤΕΜΕΝΟΣ ΡΟΥΣΤΕΜ ΠΑΣΑ

# data[].attributes.body
Η Κωνσταντινούπολη είναι διάσημη σε όλο τον κόσμο για τα μοναδικά θρησκευτικά συγκροτήματά της και πολλοί από εμάς έχουμε ακούσει για το Μπλε Τζαμί, το Σουλεϊμανίγιε και την Αγία Σοφία. Αλλά λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι στη μητρόπολη υπάρχει ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον κτίριο - το Τέμενος Ρουστέμ Πασά (Rüstem Paşa Camii). Πρόκειται για ένα οθωμανικό τζαμι του 16ου αιώνα, που βρίσκεται στο παζάρι Χασιρκιλάρ, στην γειτονιά Ταχτακαλέ, της συνοικίας Φατίχ της Κωνσταντινούπολης. Σχεδιάστηκε από τον οθωμανό αυτοκρατορικό αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν, για τον Μεγάλο Βεζίρη της αυτοκρατορίας Ρουστέμ Πασά ο οποίος παντρεύτηκε μία από τις κόρες του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, την Μιχριμάχ Σουλτάνα. Ο Ρουστέμ πασάς πέθανε τον Ιούλιο του 1561 και το τέμενος άρχισε να χτίζεται μετά τον θάνατό του και η κατασκευή του διήρκεσε 2 χρόνια μέχρι το 1563. Το τζαμί φιλοξενεί σήμερα θρησκευτικό σχολείο.

Έχει χτιστεί υπερυψωμένο, πάνω από ένα συγκρότημα κτηρίων με θολωτή οροφή των οποίων τα μισθώματα είχαν ως στόχο να υποστηρίξουν οικονομικά το τέμενος. Περνώντας στους στενούς διαδρόμους στις γωνίες, δίνουν πρόσβαση σε μία ευρύχωρη αυλή. Το τέμενος έχει μία διπλή στοά με πέντε τρούλους από τους οποίους προεξέχει μία βαθιά, χαμηλή οροφή που στηρίζεται από μια σειρά κιόνων. Το τέμενος Ρουστέμ Πασά, είναι διάσημο για τις μεγάλες ποσότητες πλακιδίων Νίκαιας, που περιέχουν πολύ μεγάλη ποικιλία από φυτικά και γεωμετρικά σχέδια και καλύπτουν όχι μόνο την πρόσοψη της βεράντας, αλλά το Μιχράμπ (ημικυκλική εσοχή που υπάρχει στο τείχος ενός ισλαμικού τεμένους), το Μινμπάρ (υπερυψωμένη πλατφόρμα μέσα στο ισλαμικό τέμενος όπου ο Ιμάμης ανεβαίνει για να κάνει θρησκευτικό κήρυγμα στην προσευχή) και τους τοίχους. Υπάρχουν περίπου 80 διαφορετικά μοτίβα. Η αριστερή κύρια είσοδος είναι διακοσμημένη με το χρώμα του πράσινου του Φασκόμηλου και του σκούρου μοβ του Μαγγανίου, που είναι χαρακτηριστικό του προγενέστερου συστήματος χρωματισμού <<της Δαμασκού>>. Κανένα άλλο τζαμί στην Κωνσταντινούπολη δεν έχει κάνει τέτοια πλούσια χρήση αυτών των πλακιδίων.

Σήμερα το τζαμί Ρουστεμ Πασά είναι ανοιχτό καθημερινά για επίσκεψη κατα τις ώρες μεταξύ των προσευχών.

Πηγές:
https://prodominikany.ru
https://el.wikipedia.org

Βασιλική Ευσταθίου

# data[].attributes.headline
ΠΑΛΑΤΙ ΤΟΥ ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΥ

# data[].attributes.subject
ΠΑΛΑΤΙ ΤΟΥ ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΥ

# data[].attributes.body
Το παλάτι κατασκευάστηκε στα τέλη του 13ου ή στις αρχές του 14ου αιώνα ως μέρος του συγκροτήματος του ανακτόρου των Βλαχερνών, στο σημείο όπου τα Θεοδοσιανά Τείχη ενώνονται με τους μεταγενέστερους τοίχους του προαστίου των Βλαχερνών. Παρ' όλο που το ανάκτορο δίνει την εντύπωση ότι πήρε το όνομά του από τον αυτοκράτορα του 10ου αιώνα Κωνσταντίνο Ζ' Πορφυρογέννητο, χτίστηκε πολύ μετά τη βασιλεία του και στην πραγματικότητα ονομάστηκε προς τιμήν του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, γιου του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου.[2] Πορφυρογέννητος σημαίνει κυριολεκτικά «γεννημένος στην αίθουσα της Πορφύρας τού ανακτόρου», όπως συνηθιζόταν στους βασιλόπαιδες, ιδίως όταν επρόκειτο για γιο και διάδοχο βασιλεύοντος αυτοκράτορα. Το παλάτι χρησίμευε ως αυτοκρατορική κατοικία κατά τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Το παλάτι υπέστη εκτεταμένες ζημιές κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης το 1453 λόγω της εγγύτητάς του προς τα εξωτερικά τείχη. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για διάφορους σκοπούς. Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα στεγάζεται εκεί μέρος του θηριοτροφείου του Σουλτάνου. Τα ζώα μεταφέρθηκαν αλλού κατά τα τέλη του 17ου αιώνα, οπότε το κτίριο μετατράπηκε σε οίκο ανοχής. Από το 1719 ιδρύθηκε εκεί το εργαστήριο αγγειοπλαστικής «Tekfur Sarayı» και άρχισε να παράγει κεραμικά πλακάκια σε στυλ παρόμοιο με της κεραμικής İznik, αλλά επηρεασμένο από ευρωπαϊκά σχέδια και χρώματα. Το εργαστήριο είχε πέντε κλιβάνους και επίσης παρήγε αγγεία και πιάτα. [3] Πέρασε περίπου ένας αιώνας πριν η επιχείρηση κλείσει και από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα το κτίριο έγινε φτωχοκομείο για Εβραίους της Πόλης. Στις αρχές του 20ού αιώνα χρησιμοποιήθηκε για λίγο ως εργοστάσιο μπουκαλιών, πριν εγκαταλειφθεί. [4] Ως αποτέλεσμα, μόνο η περίτεχνη εξωτερική πρόσοψη από τούβλα και πέτρα σώζεται σήμερα ως ένα από τα ελάχιστα διασωθέντα παραδείγματα της κοσμικής Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής. Από τον Ιούλιο του 2010 το παλάτι υφίσταται εκτεταμένη αποκατάσταση και παραμένει κλειστό για το κοινό. Από τον Μάρτιο του 2015 το κτίριο αποκτά οροφή και γυάλινα παράθυρα.

Αναστασία Καλαφατάκη

Πηγή:
https://el.wikipedia.org.

# data[].attributes.headline
Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.subject
Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.body
Ως Θεοδοσιανά Τείχη είναι γνωστά τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τα οποία χτίστηκαν κατά τη βασιλεία του Θεοδοσίου Β' (408-450 μ.Χ.). Τα τείχη αυτά είναι χτισμένα πάνω σε παλαιότερες οχυρώσεις ή αποτελούν επεκτάσεις παλαιότερων οχυρώσεων και κατέστησαν την πόλη απόρθητη σε εχθρικές πολιορκίες για 800 χρόνια. Οι οχυρώσεις ήταν οι μεγαλύτερες και ισχυρότερες που κατασκευάστηκαν ποτέ, είτε στον αρχαίο είτε στον μεσαιωνικό κόσμο. Τα τείχη άντεξαν σε επιθέσεις και σεισμούς κατά τη διάρκεια των αιώνων και δοκιμάστηκαν ιδιαίτερα από τις βουλγαρικές και αραβικές δυνάμεις που, μερικές φορές, πολιορκούσαν την πόλη επί σειρά ετών. Τμήματα των τειχών διατηρούνται ακόμη και σήμερα στη σύγχρονη Κωνσταντινούπολη και είναι τα πιο εντυπωσιακά σωζόμενα μνημεία της πόλης από την Ύστερη Αρχαιότητα

Η σημασία τους στην ασφάλια

Αν και οι προηγούμενοι αυτοκράτορες είχαν ενισχύσει την πόλη με οχυρώσεις, ειδικά ο Κωνσταντίνος Α' όταν μετέφερε την πρωτεύουσά του από τη Ρώμη στην Ανατολή, όμως ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β' είναι αυτός που συνδέεται περισσότερο με τα περίφημα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Ήταν, ωστόσο, ο Θεοδόσιος Α' (379-395 μ.Χ.) αυτός που ξεκίνησε το έργο της βελτίωσης της άμυνας της πρωτεύουσας με την κατασκευή της Χρυσής Πύλης της Κωνσταντινούπολης τον Νοέμβριο του 391 μ.Χ. Η τεράστια πύλη έχει ύψος πάνω από 12 μέτρα, διαθέτει τρεις αψιδωτές πύλες και από έναν πύργο εκατέρωθεν. Είναι εξ ολοκλήρου χτισμένη από μάρμαρο και ήταν διακοσμημένη με αγάλματα ενώ στην κορυφή υπήρχε ένα γλυπτό ενός άρματος που το έσερναν τέσσερις ελέφαντες. Η Χρυσή Πύλη πιθανότατα αποτελούσε το σημείο εκκίνησης των θριαμβευτικών πομπών που κατέληγαν στον Ιππόδρομο. Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Θεοδόσιος Β' ανησυχώντας από την πρόσφατη πτώση της Ρώμης στους Γότθους, το 410 μ.Χ., άρχισε να χτίζει μια τεράστια σειρά τριπλών τειχών για να διασφαλίσει ότι η Κωνσταντινούπολη δεν είχε ποτέ την ίδια μοίρα. Ο άνθρωπος που ανέλαβε την επίβλεψη της κατασκευής τους ήταν ο Έπαρχος των Πραιτωρίων της Ανατολής, Ανθέμιος. Τα τείχη που εκτείνονταν σε όλη τη χερσόνησο από τις ακτές της Θάλασσας του Μαρμαρά μέχρι τον Κεράτιο Κόλπο, ολοκληρώθηκαν τελικά πλήρως το 439 μ.Χ. και είχαν μήκος περίπου 6,5 χιλιόμετρα. Περιέκλειαν έναν χώρο περίπου 5 τετρ. χλμ. για την πόλη.

Σχεδιασμός και αρχιτεκτονικη

Τα αμυντικά τείχη κατασκευάστηκαν με έναν συνδυασμό στοιχείων προκειμένου να γίνει η πόλη απόρθητη. Οι επιτιθέμενοι αρχικά αντιμετώπιζαν μια τάφρο πλάτους 20 μέτρων και βάθους 7 μέτρων η οποία υπήρχε η δυνατότητα να πλημμυρίσει με νερό μέσα από ένα σύστημα σωλήνων. Μια σειρά από φράγματα συγκρατούσαν το νερό όταν γέμιζε η τάφρος. Πίσω από αυτήν υπήρχε ένα εξωτερικό τείχος που διέθετε ένα διάδρομο περιπολίας για την επιτήρηση της τάφρου. Ακόμα πιο πίσω υπήρχε ένα δεύτερο τείχος που είχε κανονικούς πύργους και μια εσωτερική αναβαθμίδα, έτσι ώστε να υπάρχει μια πλατφόρμα βολής εναντίον των εχθρών που επιτίθονταν στην τάφρο και στο πρώτο τείχος. Τέλος, πίσω από αυτό το τείχος υπήρχε ένα τρίτο, πολύ πιο ογκώδες, εσωτερικό τείχος. Αυτή η τελική κατασκευή είχε πάχος σχεδόν 5 μέτρα, ύψος 12 μέτρα και διέθετε 96 πύργους. Οι πύργοι απείχαν μεταξύ τους 70 μέτρα και έφταναν σε ύψος 20 μέτρων. Οι πύργοι, είτε τετράγωνοι είτε οκταγωνικοί, μπορούσαν να χωρέσουν έως και τρεις πολεμικές μηχανές. Οι πύργοι τοποθετήθηκαν έτσι στο μεσαίο τείχος ώστε να μην εμποδίζουν τις δυνατότητες εκτόξευσης από τους πύργους του εσωτερικού τείχους. Το εσωτερικό τείχος κατασκευάστηκε με τούβλα και ασβεστόλιθους ενώ οι δύο εξωτερικοί κατασκευάστηκαν από ανάμεικτα μπάζα και πλίνθους με πρόσοψη από ασβεστόλιθο. Η πρόσβαση στην πόλη όταν δεν δεχόταν επίθεση, εκτός από τη Χρυσή Πύλη, γινόταν και από δέκα επιπλέον πύλες.

Οι πιο σημαντικές πολιορκίες

Η πόλη δοκιμάστηκε σκληρά πολλές φορές στη μακρά ιστορία της, αλλά τα τεράστια τείχη δεν απογοήτευσαν ποτέ τους κατοίκους της. Υπήρξε μια ανεπιτυχής πολιορκία το 626 μ.Χ. από τον στρατό του Πέρση βασιλιά Χοσρόη Β' σε συνεργασία με τους Σλάβους και Αβάρους συμμάχους του. Μία από τις πιο επίμονες επιθέσεις σημειώθηκε με την πολιορκία των Αράβων του 674-678 μ.Χ., όταν τα τείχη άντεξαν σε πολιορκητικές μηχανές και πυρά από τεράστιους καταπέλτες. Μια άλλη πολιορκία από τους Άραβες σημειώθηκε το 717 μ.Χ., αυτή τη φορά διήρκεσε έναν ολόκληρο χρόνο, με 1.800 πλοία και στρατό 80.000 ανδρών. Οι φήμες για τον στρατό που πλησίαζε ανάγκασαν τον Βυζαντινό αυτοκράτορα να ζητήσει την απομάκρυνση από την πόλη οποιασδήποτε οικογένειας δε διέθετε προμήθειες για τουλάχιστον τρία χρόνια. Τελικά, ο σκληρός χειμώνας δημιούργησε περισσότερα προβλήματα στους επιτιθέμενους παρά στους αμυνόμενους, και η Κωνσταντινούπολη διέφυγε και πάλι τον κίνδυνο. Ο επόμενος που δοκίμασε την τύχη του ήταν ο Θωμάς ο Σλάβος, ο οποίος πολιόρκησε την πρωτεύουσα το 821 μ.Χ., αλλά, όπως ήταν αναμενόμενο, η πόλη άντεξε. Το 860 μ.Χ., το 941 μ.Χ. και το 1043 μ.Χ. οι ρωσικές επιθέσεις αποδείχθηκαν εξίσου αναποτελεσματικές με όλες τις προηγούμενες. Τελικά, μετά από 800 χρόνια, η άμυνα της πόλης παραβιάστηκε από τους ιππότες της Τέταρτης Σταυροφορίας το 1204 μ.Χ., αν και οι επιτιθέμενοι μπήκαν από μια ξεχασμένη ανοιχτή πόρτα και όχι επειδή τα ίδια τα οχυρά είχαν αποτύχει στον σκοπό τους. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Η' (1261-1282 μ.Χ.) ανοικοδόμησε τις οχυρώσεις τη δεκαετία του 1260 μ.Χ., αλλά δεν ήταν δυνατόν να αντέξουν μια δεύτερη επιτυχημένη επίθεση εναντίον τους όταν τα τείχη υπέστησαν σοβαρές ζημιές από τα πυρά των οθωμανικών κανονιών το 1453 μ.Χ

Συνοψίζοντας, χιλιαδες τουριστες θαυμάζουν καθε χρόνο τα τείχη, καθώς οχι μόνο αποτελουν εαν πανεμορφο αλλα και αναπόσπαστο κομμάτι της Κωνσταντινούπόλης αλλά και μεγάλα τμήματα των Τειχών του Θεοδοσίου, συμπεριλαμβανομένων και πολλών πύργων, διακρίνονται ακόμη και σήμερα, και κάποια τμήματα έχουν αποκατασταθεί. Η Χρυσή Πύλη υπάρχει ακόμα, καθώς αποτέλεσε μέρος του θησαυρού του κάστρου του Μωάμεθ Β' το 1453 μ.Χ.

Πηγή:
https://www.worldhistory.org/trans/el/1-13740/

Ιωάννα Σταθοπούλου

# data[].attributes.headline
ΤΖΑΜΙ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝΙΓΙΈ

# data[].attributes.subject
ΤΖΑΜΙ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝΙΓΙΈ

# data[].attributes.body
Από τα πολλά τζαμιά της Κωνσταντινούπολης το Τζαμί Suleymaniye είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό. Αυτό δεν οφείλεται απλώς στο τεράστιο μέγεθος του τζαμιού, αλλά λόγω της υπέροχης τοποθεσίας, της ιστορικής σημασίας και του μεγαλοπρεπούς σχεδιασμού του. Ως ένα από τα πιο επιβλητικά κτίρια της Κωσταντινούπολης. Το Σουλεϊμανιγιέ Τζαμί  είναι σπουδαίο οθωμανικό τέμενος της Κωνσταντινούπολης, το δεύτερο σε μέγεθος του είδους του και μικρότερο σε ύψος της Αγιάς Σοφιάς. Βρίσκεται στο δεύτερο λόφο της παλαιάς πόλης σε περίοπτη θέση που δεσπόζει του Κεράτιου κόλπου. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της οθωμανικής αρχιτεκτονικής του 16ου αιώνα. Περιλαμβάνεται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς και η περιοχή του τεμένους είναι προστατευόμενη περιοχή από το 1980.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΤΗΣΜΑΤΟΣ
Για να μιλήσουμε για το πότε χτίστηκε το Τζαμί Σουλεϊμανιγιέ. χτίστηκε μεταξύ 1550-1557 από τον πιο διάσημο αυτοκρατορικό αρχιτέκτονα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τον Μιμάρ Σινάν, κατόπιν εντολής του Σουλεϊμάν Α', γνωστού αλλιώς ως Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Αλλά το Τζαμί Σουλεϊμανίγιε δεν χτίστηκε απλώς ως τόπος λατρείας. Το Τζαμί Σουλεϊμανίγιε είναι ένα τεράστιο συγκρότημα που κάποτε στέγαζε μια σούπες, μια βιβλιοθήκη, ένα μεντρεσέ, ένα προπαρασκευαστικό σχολείο, έναν κήπο όπου μπορούσε κανείς να κάνει χαλαρούς περιπάτους και πολλά άλλα. Ενώ το τζαμί εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για λατρεία, πολλά μέρη έχουν κλείσει και χρησιμοποιούνται για τουριστικούς σκοπούς. Το Τζαμί Σουλεϊμανίγιε έχει μεγάλη ιστορική αξία για πολλούς λόγους. Πρώτον, γιατί χτίστηκε από τον πιο ταλαντούχο Οθωμανό αρχιτέκτονα που έζησε ποτέ. Ο δεύτερος λόγος είναι επειδή υπάρχουν ορισμένα πολύ σημαντικά νεκροταφεία μορφών. Το τζαμί χτίστηκε για να είναι μια απόδειξη των επιτευγμάτων του Σουλεϊμάν Α' κατά τη διάρκεια της δεξιάς. Για παράδειγμα, οι τέσσερις μιναρέδες του τζαμιού χρησιμεύουν για να υποδηλώσουν το γεγονός ότι ο Σουλεϊμάν Α ήταν ο τέταρτος σουλτάνος ​​που κυβέρνησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ
Το υλικό της κατασκευής του και ιδιαίτερα οι κίονες συνάχθηκαν από διάφορα μνημεία της αρχαίας Ελλάδας στη Μικρά Ασία, της Αλεξάνδρειας, και άλλων πόλεων καθώς και από παλαιούς χριστιανικούς ναούς. Ο Μέγας κεντρικός θόλος έχει διάμετρο 25 περίπου μέτρα ενώ άλλοι 28 μικρότεροι θόλοι και ημιθόλια στηρίζονται σε 24 αιγυπτιακούς γρανιτένιους κίονες. Επίσης η κατασκευή του κτηρίου περιλαμβάνει τυπικά στοιχεία οθωμανικής και ισλαμικής αρχιτεκτονικής.

Το τέμενος ήταν κλειστό κατά την περίοδο της ανακαίνισης που έγινε την περίοδο 2007-2010. Στις 16 Νοέμβριου 2010 κατά την διάρκεια του Κουρμπάμ Μπαϊράμ έγιναν εγκαίνια του ανακαινισμένου τεμένους με την παρουσία του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν [3]. Το συνολικό κόστος της ανακαίνισης έφτασε τα 21 εκατομμύρια τουρκικές λίρες.

Πηγή
https://el.wikipedia.org/
https://istanbultouristpass.com/
https://mlp-blo-g-spot.blogspot.com/

Χριστίνα Τσιγάρα

# data[].attributes.body
Μονή Χριστού Παντοκράτορος (Μολλά Ζεϋρέκ Τζαμί)

Συγγραφή : Moutafov Emmanuel

1. Εισαγωγή  Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ναοδομίας του 12ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη αποτελεί το συγκρότημα της μονής του Χριστού Παντοκράτορος, μεταξύ του τρίτου και του τέταρτου λόφου της Κωνσταντινούπολης, ανάμεσα στον Κεράτιο κόλπο και το Υδραγωγείο του Ουάλη. Πρόκειται για ένα συγκρότημα τριών εκκλησιών, ενώ η μονή περιλάμβανε και ξενώνα, νοσοκομείο, γηροκομείο και βιβλιοθήκη.
2. Η ιστορία του κτίσματος Το συγκρότημα της μονής του Χριστού Παντοκράτορος χτίστηκε μεταξύ 1118 και 1136 από τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό (1118-1143) και την πρώτη σύζυγό του Ειρήνη, ενώ το έργο είχε ανατεθεί στον αρχιτέκτονα Νικηφόρο. Από τα τρία κτίσματα του συγκροτήματος, πρώτη οικοδομήθηκε η νότια εκκλησία, ως καθολικό, πριν από το θάνατο της Ειρήνης το 1124. Στο ναό αυτό προστέθηκε το βόρειο τμήμα, που αφιερώθηκε στην Παναγία Ελεούσα, όπου μπορούσαν να παρακολουθήσουν τη λειτουργία οι λαϊκοί, ενώ το μεταξύ τους ταφικό παρεκκλήσιο, αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, συνέδεσε τους δύο ναούς . Στο παρεκκλήσιο τάφηκαν αρκετοί αυτοκράτορες και μέλη της δυναστείας των Κομνηνών, αλλά και αυτοκράτορες από τη δυναστεία των Παλαιολόγων. Κατά τη διάρκεια της Λατινοκρατίας (1204-1261) η περιοχή στην οποία βρισκόταν η μονή ανήκε στους Βενετούς. Αν και δε γνωρίζουμε εάν η μονή έμεινε στα χέρια ορθόδοξων μοναχών ή όχι, πάντως δεν έπαψε να αποτελεί τόπο όπου συγκεντρώνονταν πολύτιμα κειμήλια και λατρευτικά αντικείμενα· μάλιστα, φαίνεται ότι την περίοδο της Λατινοκρατίας μεταφέρθηκε εκεί και η περίφημη εικόνα της Θεοτόκου Οδηγήτριας η οποία είχε αφαιρεθεί με τη βία από την Αγία Σοφία το 1206. Στη μονή υπήρχε, επίσης, από τα χρόνια του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, μια πλάκα από πορφυρίτη, όπου σύμφωνα με το θρύλο είχε αποτεθεί το σώμα του Χριστού για να αλειφθεί με μύρο πριν από τον ενταφιασμό του. Μετά την Άλωση του 1453 και επί των ημερών του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄, η μονή Παντοκράτορος μετατράπηκε σε ιεροδιδασκαλείο. Το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Ζεϋρέκ τζαμί. Το σύμπλεγμα των τριών ναών επισκευάστηκε επανειλημμένα, ενώ μια μεγάλης έκτασης αναστήλωση πραγματοποιήθηκε έπειτα από μια καταστροφική πυρκαγιά στα μέσα του 18ου αιώνα. Η βιβλιοθήκη της μονής καταστράφηκε επίσης από πυρκαγιά το 1934. Οι έρευνες του Byzantine Institute of America στα μέσα της δεκαετίας του 1950, στη διάρκεια νέας αναστηλωτικής προσπάθειας, αποκάλυψαν ένα λαμπρό βυζαντινό μαρμαροθέτημα στο δάπεδο του νότιου ναού. Την περίοδο εκείνη λειτουργούσε ως τζαμί μόνο το κεντρικό παρεκκλήσιο. Μετά την αναστήλωση της νότιας εκκλησίας το δάπεδο καλύφθηκε, και ο χώρος λειτούργησε πάλι ως τζαμί. Η πλέον πρόσφατη αναστήλωση ξεκίνησε το 1997 από τους καθηγητές Robert Ousterhout, Zeynep Ahunbay και Metin Ahunbay.  Το Ζεϋρέκ τζαμί συμπεριλήφθηκε το 2002 στον κατάλογο των 100 πλέον απειλούμενων μνημείων, ο οποίος εκδίδεται ετησίως (Αnnual list of the World Monuments Watch “100 Most Endangered Sites”).
3. Αρχιτεκτονική περιγραφή των εκκλησιών  3.1. Η νότια εκκλησία Η νότια εκκλησία του συγκροτήματος ήταν η πρώτη που χτίστηκε, ως καθολικό της μονής του Χριστού Παντοκράτορος, από την αυτοκράτειρα Ειρήνη πριν από το θάνατό της το 1124.  Είναι ο μεγαλύτερος σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός στην Κωνσταντινούπολη.  3.2. Ο βόρειος ναός (Παναγία Ελεούσα) και το παρεκκλήσιο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ Ο βόρειος ναός χτίστηκε μετά το θάνατο της Ειρήνης, μεταξύ των ετών 1124-1136, από τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό, και ήταν ανοιχτός στους λαϊκούς. Είναι μικρότερος και αντιγράφει τον παλαιότερο σε μεγάλο βαθμό. 3.3. Τοιχοδομία και δομικά υλικά Στις τρεις εκκλησίες της μονής Παντοκράτορος έχει χρησιμοποιηθεί η τεχνική της κρυμμένης πλίνθου, όμως η εκτέλεση φαίνεται να έχει γίνει με τρόπο μάλλον πρόχειρο. Πλίνθοι διαφορετικού μεγέθους και μεγάλη ποσότητα υλικού σε δεύτερη χρήση διακρίνονται στο μνημείο.  Η κατασκευή των τριών εκκλησιών δείχνει ότι επρόκειτο κατά πάσα πιθανότητα για έργο των ίδιων τεχνιτών, κάτι που ήταν δυνατό λόγω της μικρής χρονικής απόστασης ανάμεσα στην ανέγερσή τους.
4. Η διακόσμηση της μονής Παντοκράτορος Ο νότιος ναός της μονής Παντοκράτορος είχε ιδιαίτερα πλούσιο διάκοσμο. Οι αυτοκράτορες της δυναστείας των Κομνηνών και οι σύζυγοί τους χορηγούσαν σημαντικά ποσά για τη διακόσμηση της μονής. Υπάρχουν μαρτυρίες για ευρεία χρήση χρυσού στα ψηφιδωτά της μονής, καθώς και για λειτουργικά βιβλία δεμένα με πολύτιμα μέταλλα και στολισμένα με ημιπολύτιμες πέτρες.  Όπως συνέβη με τις περισσότερες βυζαντινές εκκλησίες που μετατράπηκαν σε τζαμιά, η διακόσμηση του Βήματος, το τέμπλο και οι φορητές εικόνες έχουν χαθεί. Ωστόσο η μνημειακή ζωγραφική φαίνεται ότι διατηρήθηκε καλυμμένη μέχρι το 18ο αιώνα, οπότε οι τοιχογραφίες και τα ψηφιδωτά αποτοιχίστηκαν, μένοντας μόνο ελάχιστα σπαράγματα. Σε ορισμένα σημεία των τόξων της κιονοστοιχίας στο νότιο και του βόρειο ναό διακρίνονται τέτοια σπαράγματα μέχρι σήμερα.
Πηγή:
Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη URL: <http://www.ehw.gr/l.aspx?id=10903>
Κατερίνα Τσαπρούνη

# data[].attributes.headline
Πύργος του Λεάνδρου 

# data[].attributes.subject
Πύργος του Λεάνδρου 

# data[].attributes.body
Ο Πύργος του Λεάνδρου ή «Πύργος της Κόρης» (στα τουρκικά Kız Kulesi) βρίσκεται πάνω σε νησάκι στη νότια είσοδο του Βοσπόρου, 200 μέτρα από την ασιατική ακτή της Χρυσοπόλεως στην Κωνσταντινούπολη.

Χτίστηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μανουήλ Α΄ τον Κομνηνό[1] (1143-1180) για να εμποδίζει, με αλυσίδα που έφτανε μέχρι τον απέναντι πύργο των Μαγγάνων στην ακτή του Γαλατά, την είσοδο στον Κεράτιο κόλπο. Καταστράφηκε το 1509 από σεισμό και το 1719 από πυρκαγιά, αλλά πάντα τον ανοικοδομούσαν. Στους Βυζαντινούς ήταν γνωστός με το όνομα Άρκλα. Αργότερα, ονομάστηκε λανθασμένα από τους Ευρωπαίους «Πύργος του Λέανδρου», επειδή συνέδεσαν το όνομα του με τον μύθο της Ηρούς και του Λέανδρου, που αναφέρεται όμως στην περιοχή του Ελλησπόντου. Η σημερινή του ονομασία ως «Πύργος της Κόρης» προέρχεται από αυτή την εκδοχή.
Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9B%CE%B5%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%85
Σπυριδούλα Παναγοπούλου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Πύργος του Λεάνδρου ή "Πύργος της Κόρης" (στα τουρκικά Kız Kulesi) βρίσκεται πάνω σε νησάκι στη νότια είσοδο του Βοσπόρου, 200 μέτρα από την ασιατική ακτή της Χρυσοπόλεως στην Κωνσταντινούπολη.

Χτίστηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μανουήλ Α΄ τον Κομνηνό (1143-1180) για να εμποδίζει, με αλυσίδα που έφτανε μέχρι τον απέναντι πύργο των Μαγγάνων στην ακτή του Γαλατά, την είσοδο στον Κεράτιο κόλπο. Καταστράφηκε το 1509 από σεισμό και το 1719 από πυρκαγιά, αλλά πάντα τον ανοικοδομούσαν. Στους Βυζαντινούς ήταν γνωστός με το όνομα Άρκλα. Αργότερα, ονομάστηκε λανθασμένα από τους Ευρωπαίους "Πύργος του Λέανδρου", επειδή συνέδεσαν το όνομα του με τον μύθο της Ηρούς και του Λέανδρου, που αναφέρεται όμως στην περιοχή του Ελλησπόντου. Η σημερινή του ονομασία ως "Πύργος της Κόρης" προέρχεται από αυτή την εκδοχή.

Η Κωνσταντινούπολις ή περιγραφή τοπογραφική, αρχαιολογική και ιστορική της περιωνύμου ταύτης μεγαλοπόλεως και των εκατέρωθεν του κόλπου και του Βοσπόρου προαστείων αυτής, υπό Σκαρλάτου Δ. του Βυζαντίου, τόμος Β΄, Αθήνησιν, 1862, σελ. 243

# data[].attributes.attachment_link.title
Πύργος του Λεάνδρου - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια Ο Πύργος του Λεάνδρου ή "Πύργος της Κόρης" (στα τουρκικά Kız Kulesi) βρίσκεται πάνω σε νησάκι στη νότια είσοδο του Βοσπόρου, 200 μέτρα από την ασιατική ακτή της Χρυσοπόλεως στην Κωνσταντινούπολη.

# data[].attributes.headline
Η Βασιλική Κινστέρνα 

# data[].attributes.subject
Η Βασιλική Κινστέρνα 

# data[].attributes.body
Η Βασιλική Κινστέρνα ή Κιστέρνα ή Κινστέρνα του Ίλλου, γνωστή πλέον ως Γερεμπατάν Σαράι (τουρκ. Yerebatan Saray=υπόγειο παλάτι) ή Γερεμπατάν Σαρνιτζί (τουρκ. Yerebatan Sarnıcı=υπόγεια δεξαμενή) είναι η μεγαλύτερη υπόγεια δεξαμενή νερού που κατασκευάστηκε στην Κωνσταντινούπολη, διαστάσεων περίπου 141 × 66.5 μ. στην κάτοψη και χωρητικότητας 78.000 m3. Βρίσκεται στον πρώτο λόφο της πόλης, περίπου 150 μέτρα νοτιοδυτικά της Αγίας Σοφίας, στην περιοχή Σουλτάναχμέτ επί του ιστορικού κέντρου.         Ονομάστηκε έτσι λόγω της θέσης της, κάτω από τη Βασιλική Στοά που βρισκόταν δυτικά του Αυγουσταίου. Η Στοά χτίστηκε πιθανώς από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο αλλά καταστράφηκε περίπου το 475. Η κινστέρνα διαμορφώθηκε ως έχει σήμερα, όταν ξαναχτίστηκε γύρω στο 542 μ. Χ. από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α', μετά την περίοδο της στάσης του Νίκα, για την ύδρισης της Κωνσταντινούπολης σε ολόκληρη τη βυζαντινή περίοδο και για να προμηθεύει νερό στο παρακείμενο Μέγα Παλάτιον, όπου είχε την έδρα του ο βυζαντινός αυτοκράτορας.

Ήταν ένα από τα σημαντικότερα δημόσια έργα του Ιουστινιανού και εξαίρετο δείγμα βυζαντινής μηχανικής. Ο Έλληνας ιστορικός Προκόπιος της Καισαρείας παραδίδει μια λεπτομερή περιγραφή της κινστέρνας στο έργο του "Περί των κτισμάτων", σημειώνοντας πως το φρέσκο νερό μεταφερόταν σε αυτή με τη βοήθεια αγωγού, ενώ εκεί αποθηκευόταν επίσης μια ποσότητα νερού, το οποίο συνήθως αφθονούσε σε άλλες εποχές εκτός του καλοκαιριού.

Μετά την κατάκτηση της πόλης από τους Οθωμανούς, φαίνεται πως χάθηκε η γνώση για την κινστέρνα, η οποία όμως ανακαλύφθηκε αργότερα από τον Pierre Gilles (ή Petrus Gyllius, 1490 - 1555) κατά την περιήγησή του στην Κωνσταντινούπολη στα μέσα του 16ου αιώνα[4]. Ο Gilles περιγράφει πως οι κάτοικοι δεν είχαν γνώση της ύπαρξης της δεξαμενής, παρά το γεγονός πως αντλούσαν νερό και έπιαναν ψάρια ρίχνοντας κουβάδες στα υπόγεια των σπιτιών τους.

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το νερό της Βασιλικής Κινστέρνας χρησιμοποιούνταν για την άρδευση των κήπων στο Παλάτι του Τοπ Καπί (Topkapi Sarayi). Από τον 18ο και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, πραγματοποιήθηκαν έργα αναστήλωσης για τη διατήρηση της κινστέρνας, η οποία μετά από ανακαίνιση, που ξεκίνησε το 1985, είναι από το 1987 ανοιχτή στο ευρύ κοινό και συνιστά ένα από τους σπουδαιότερους και παλαιότερους δημόσιους χώρους. Στο χώρο της με την εξαιρετική ακουστική δίνονται μουσικά κοντσέρτα.

Πηγή : https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%9A%CE%B9%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%BD%CE%B1

Μιχαέλα συρίγου

# data[].attributes.headline
Ατίκ Μουσταφά Πασά Τζαμί

# data[].attributes.subject
Ατίκ Μουσταφά Πασά Τζαμί

# data[].attributes.body
To Ατίκ Μουσταφά Πασά Τζαμί είναι τζαμί που βρίσκεται στην περιοχή Αϊβάνσαράι  της Κωνσταντινούπολης. Ταυτίζεται με προγενέστερο βυζαντινό ναό στην περιοχή των Βλαχερνών, του οποίου η αρχική αφιέρωση παραμένει αβέβαιη. Παλιά ταυτοποιούνταν με την εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Μάρκου, αλλά η θεωρείται πιο πιθανό ότι πρόκειται για την Αγία Θέκλα του παλατίου των Βλαχερνών. Στο τέμενος στεγάζεται ο τάφος του Τζαμπίρ ιμπν Αμπντουλάχ , εξ ου και είναι γνωστό και ως Χαζρετί Τζαμπίρ Τζαμί . Ανάγεται στο δεύτερο μισό του 9ου αιώνα ή στα τέλη του 11ου έως τις αρχές του 12ου αιώνα. Ο βυζαντινός ναός μετατράπηκε σε τζαμί στις αρχές του 16ου αιώνα από τον βεζίρη Μουσταφά Πασά.

Αρχιτεκτονική :

Αν η πρώιμη χρονολόγηση του μνημείου τον 9ο αιώνα είναι ορθή, τότε αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα απλού τετράστυλου σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού που διασώζεται, καθώς και την πρωιμότερη εκκλησία της μετεικονομαχικής περιόδου.Ο τρούλος στηρίζεται σε τέσσερις πεσσούς, σχετικά μικρότερου όγκου συγκριτικά με άλλα παραδείγματα μεταβατικών τρουλαίων βασιλικών. Υπάρχουν ίχνη που φανερώνουν πως κατά τη βυζαντινή περίοδο υπήρχε νάρθηκας, με πρόσβαση στον κυρίως ναό που δινόταν από τρεις θύρες. Σήμερα διασώζονται μόνο τμήματα των πλάγιων τοίχων του.

Βασιλική Ορφανίδου

Πηγή:
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%84%CE%AF%CE%BA_%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%86%CE%AC_%CE%A0%CE%B1%CF%83%CE%AC_%CE%A4%CE%B6%CE%B1%CE%BC%CE%AF

# data[].attributes.headline
Τέμενος του Σεΐχ Μουράδ

# data[].attributes.subject
Τέμενος του Σεΐχ Μουράδ

# data[].attributes.body
Το τέμενος με το όνομα Σεΐχ Μουράδ μεστζηδί, δηλαδή τέμενος του Σεΐχ Μουράδ υπήρξε ελληνική χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη.

Η τοποθεσία του ναού

Το κατερειπωμένο αυτό οικοδόμημα κείται ανατολικά του βασιλικού τεμένους Σελιμιέ. αντίκρυ στα λουτρά του Μουφτή Αλή. Η Οθωμανική αυτή συνοικία βρίσκεται βόρεια του Ναού της Αγίας Θεοδοσίας.

Περιγραφή του ναού

Το κτίριο είναι σταυροειδές, μήκους περίπου 15 μέτρων και πλάτους 13 μέτρων. Ο τρούλος του έχει καταρρεύσει. Από τον μιναρέ δεν σώζεται ίχνος. Το εσωτερικό του ναού είναι γεμάτο μάρμαρα και τούβλα. Σε μερικά μέρη φαίνονται τμήματα μαρμάρου και μικρά κιονόκρανα. Οι θυρίδες και αψίδες είναι αρμονικότατες. Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από πέτρες λαξευτές και μεγάλους τετράγωνους πλίνθους. Το κονίαμα των αψίδων είναι καλυμμένο από ονόματα Αγίων Μουσουλμάνων. Στα νότια του ναού περνάει η ομώνυμη δημόσια οδός του Σεΐχ Μουράδ που χωρίζει τον ναό από τον εκτενή κήπο που ανήκει σε χριστιανούς Αλβανούς. Στην ανατολική πλευρά του ναού βρίσκεται επιμήκης Βυζαντινή στέρνα βάθους δύο ή τριών μέτρων και μήκους 21,50 μέτρων επί 6,30 μέτρων που την υποκρατούν δεκατέσσερις μαρμάρινοι κίονες σε δύο σειρές. Οι κίονες είναι όλοι άνισοι, τα κιονόκρανα φέρουν σταυρούς, και είναι, με μία μόνο εξαίρεση, ευτελέστατα, και σε μερικούς κίονες είναι διπλά. Σήμερα η στέρνα είναι γεμάτη υγρά μπάζα.

Ιστορία του ναού

Λίγα ξέρουμε για την ιστορία του ναού. Ο χριστιανικός ναός ίσως παλιά να ήταν της Αγίας Παρασκευής. Δεν είναι γνωστό πότε μετατράπηκε σε τέμενος, ούτε και που είναι ο τάφος του Σεΐχ Μουράδ.

Ιωάννα Σπυρονίκου

Πηγές

Αλέξανδρος Πασπάτης, επιμ. (1877). Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφείο Αντωνίου Κορομηλά, Βιβλιοπωλείο των Αδελφών Δεσπάστα. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2009.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wikiwand - Τέμενος του Σεΐχ Μουράδ

# data[].attributes.attachment_link.description
Το τέμενος με το όνομα Σεΐχ Μουράδ μεστζηδί, δηλαδή τέμενος του Σεΐχ Μουράδ υπήρξε ελληνική χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη.

# data[].attributes.headline
ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ 

# data[].attributes.subject
ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ 

# data[].attributes.body
Η Μονή της Χώρας υπήρξε ελληνικό χριστιανικό μοναστήρι μέχρι το 16ο αιώνα, όταν οι Οθωμανοί το μετέτρεψαν σε τζαμί, ενώ από το 1958 λειτουργεί ως μουσείο. Ο ναός της Χώρας είναι αφιερωμένος στο Χριστό Σωτήρα και θεωρείται ως ένα από τα λαμπρότερα σωζόμενα δείγματα βυζαντινών εκκλησιών. Του τοίχους της κοσμούν ψηφιδωτά και τοιχογραφίες εξαιρετικού κάλλους αν και πολλά από αυτά καλύφθηκαν με ασβέστη από τους Οθωμανούς.

Ο ναός χτίστηκε σε διάφορα στάδια και επισκευάστηκε/ανακαινίστηκε αρκετές φορές. Οι σημαντικότερες προσθήκες όμως μαζί με την πλειονότητα των ψηφιδωτών και τοιχογραφιών έγιναν με εντολή του Θεόδωρου του Μετοχίτη το 14ο αιώνα.

Η Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη, είναι το σημαντικότερο μνημείο της εποχής των Παλαιολόγων και λόγω του μοναδικού του εικονογραφικού προγράμματος ένα από τα σπουδαιότερα καλλιτεχνικά δημιουργήματα της βυζαντινής τέχνης.

Το καθολικό της Μονής της Χώρας χτίστηκε μεταξύ 1077 και 1081 από τη Μαρία Δούκαινα, την πεθερά του αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού, πάνω σε παλαιότερο κτίσμα. Το 1120 επισκευάστηκε ριζικά από τον γιο του Αλέξιου, τον σεβαστοκράτορα Ισαάκιο Κομνηνό. Πολύ αργότερα, μεταξύ 1316 και 1321, ο Θεόδωρος Μετοχίτης, Λογοθέτης του Γενικού επί Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου και λόγιος με σημαντικό συγγραφικό έργο, ανακαινίζει το κτήριο, προσθέτει τον εξωνάρθηκα και το νότιο παρεκκλήσι και τα διακοσμεί με μωσαϊκά και τοιχογραφίες.

Το νότιο παρεκκλήσι προσαρτήθηκε και διακοσμήθηκε στα 1315-20 με δαπάνη του Μετοχίτη, με σκοπό να συμπεριλάβει τον τάφο του κτήτορα. Σύμφωνο με το νεκρικό προορισμό του χώρου είναι και το εικονογραφικό του πρόγραμμα. Μία επιβλητική σύνθεση της Καθόδου του Χριστού στον Άδη διακοσμεί την αψίδα, ενώ μία μνημειακή παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας καλύπτει τα ψηλότερα μέρη του ανατολικού τμήματος. Οι δύο παραστάσεις από τα Θαύματα του Κυρίου, η ανάσταση του γιου της χήρας και της κόρης του Ιαείρου, ολοκληρώνουν το πρόγραμμα του ανατολικού τμήματος του παρεκκλησίου, που συνολικά εκφράζει τον Θρίαμβο του Χριστού πάνω στον θάνατο. Στη διακόσμηση της κάτω ζώνης της αψίδας του παρεκκλησίου απεικονίστηκε και η ολόσωμη Παναγία που τραβά με τα χέρια προς το μάγουλό της το Θείο Βρέφος και χαρακτηρίζεται «ένας από τους πιο συναισθηματικούς τύπους της Παναγίας Ελεούσας στη βυζαντινή τέχνη».

Μαριλινα Αντωνοπούλου

Πηγή: https://filoiperiigites.com/2020/08/21/moni-tis-choras/

# data[].attributes.headline
ΓΕΦΥΡΑ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

# data[].attributes.subject
ΓΕΦΥΡΑ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

# data[].attributes.body
Η Γέφυρα των Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου, ή Γέφυρα του Βοσπόρου, είναι η μία από τις δύο γέφυρες που ενώνουν τις δύο ακτές του Βοσπόρου, η άλλη είναι η γέφυρα Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ. Η γέφυρα ενώνει το Ορτάκιοϊ στην ευρωπαϊκή πλευρά με την έναντι ασιατική ακτή Μπεηλέρμπεη και είναι μόνο για οδική χρήση. Πρόκειται για κρεμαστή γέφυρα, που φέρεται από δύο έναντι επάκτιους πυλώνες ύψους 165 μ. έκαστος, με κεντρικό άνοιγμα 1.074 μέτρα, πλάτους 34 μ και συνολικό μήκος 1.510 μέτρα. Το κατάστρωμα της γέφυρας φέρεται σε ύψος 64 μέτρα υπέρ την επιφάνεια της θάλασσας του Βοσπόρου χωρίς έτσι να παρεμποδίζεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα.
Ουσιαστικά πρόκειται για διηπειρωτική γέφυρα διπλής κατεύθυνσης, με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση συν μία βοηθητική και μία μικρή για πεζούς, επίσης ανά κατεύθυνση. Όταν ολοκληρώθηκε το 1973, η γέφυρα ήταν η 4η μεγαλύτερη σε μήκος κρεμαστή γέφυρα στο κόσμο και η μεγαλύτερη έξω από τις ΗΠΑ. Σήμερα είναι η 19η μεγαλύτερη.

Η ίδεα για την κατασκευή μιας γέφυρας στο Βόσπορο χρονολογείται από την αρχαιότητα. Ο Δαρείος Α΄ της Περσίας κατασκεύασε μια προσωρινή γέφυρα στο Βόσπορο, έτσι ώστε να μεταφέρει στρατεύματα για να κυνηγήσει τους Σκύθες και να υπερφαλαγγίσει την Μακεδόνια. Η πρώτη πρόταση για μόνιμη γέφυρα έγινε από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ για σιδηροδρομική χρήση το 1900, αλλά αυτός που πήρε την τελική απόφαση ήταν ο Τούρκος Πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές το 1957. Η γέφυρα σχεδιάστηκε από την εταιρία Φρίμαν Φοξ και Σία και η κατασκευή της άρχισε το 1970. Στην κατασκευή της εργάστηκαν 37 μηχανικοί και 400 εργάτες. Η γέφυρα ολοκληρώθηκε - παραδόθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1973 κατά την 50ή επέτειο της ανακήρυξης της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Ξένια Ταράση

Πηγή: Γέφυρα των Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου - Βικιπαίδεια (wikipedia.org)

# data[].attributes.headline
ΝΤΟΛΜΑ ΜΠΑΧΤΣΕ

# data[].attributes.subject
ΝΤΟΛΜΑ ΜΠΑΧΤΣΕ

# data[].attributes.body
To Ντολμά Μπαχτσέ, που το όνομά του σημαίνει στα ελληνικά “γεμιστός κήπος”, ήταν κατοικία των σουλτάνων και διοικητικό κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1856 έως το 1922, με εξαίρεση την περίοδο 1889-1909 κατά την οποία χρησιμοποιήθηκε το ανάκτορο Γιλντίζ, σύμφωνα με τα στοιχεία που αναφέρονται στη Βικιπαίδεια. Από το 1960 λειτουργεί ως μουσείο ενώ η κυβέρνηση το χρησιμοποιεί για να φιλοξενεί ξένους αξιωματούχους . Το Ανάκτορο βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, επί της ευρωπαϊκής πλευράς του Βοσπόρου καλύπτοντας συνολικά έκταση περίπου 110.000 μ2. Γύρω από το παλάτι εκτείνεται η ομώνυμη συνοικία.

Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1843, με εντολή του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, και ολοκληρώθηκε το 1856. Σχεδιαστής του ήταν ο Γκαραμπέτ Αμιρά Μπαλιάν, μέλος της διάσημης οικογένειας Μπαλιάν, Οθωμανών αρχιτεκτόνων του σουλτάνου.

Το κόστος της ανέγερσης έφτασε τα 5 εκατομμύρια οθωμανικά χρυσά νομίσματα, το ισοδύναμο δηλαδή 35 τόνων χρυσού. Για την επικάλυψη των οροφών του παλατιού, έκτασης 45.000 μ2, με φύλλα χρυσού, χρησιμοποιήθηκαν 14 τόνοι αυτού του μετάλλου. Είναι το πρώτο Ανάκτορο που χτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη σε μία μίξη διάφορων στιλ: Μπαρόκ, ροκοκό, νεοκλασικό και αυτοκρατορικό.

To Ντολμά Μπαχτσε που φέρει κυρίως ευρωπαϊκό στιλ, έγινε για να αντικαταστήσει το παγκοσμίως γνωστό Τοπ Καπί ως νέα κατοικία του σουλτάνου. Η Αίθουσα Τελετών διαθέτει τον μεγαλύτερο κρυστάλλινο πολυέλαιο στον κόσμο με 750 λαμπτήρες, δώρο 4,5 τόνων από τη βασίλισσα Βικτώρια της Βρετανίας. Κανένα άλλο παλάτι στον κόσμο δεν διαθέτει ευρύτερη συλλογή από κρυστάλλινους πολυελαίους Βοημίας και Μπακαρά, τεραστίων διαστάσεων. Όλες οι σκάλες του Ανακτόρου είναι επίσης κατασκευασμένες από κρύσταλλο.

Ζαχαριουδάκη  Χάρις

Πηγή :
https://www.enikos.gr/international/ntolma-bachtse-o-gemistos-kipos-tou-vosporou-i-istoria-piso-apo-t/1521474/

# data[].attributes.attachment_link.title
ΝΤΟΛΜΑ ΜΠΑΧΤΣΕ

# data[].attributes.headline
ΠΥΡΓΟΣ ΓΑΛΑΤΑ

# data[].attributes.subject
ΠΥΡΓΟΣ ΓΑΛΑΤΑ

# data[].attributes.body
Ο Πύργος του Γαλατά (τουρκικά: Galata Kulesi) είναι μεσαιωνικός, κυκλικός, πέτρινος πύργος που βρίσκεται στην περιοχή Γαλατά της Κωνσταντινούπολης, στη βόρεια πλευρά του Κερατίου κόλπου. Το ύψος του φτάνει τα 67 μέτρα, μέχρι το διακοσμητικό οβελό της κωνικής κορυφής του, ενώ η βάση του βρίσκεται 35 μέτρα από το επίπεδο του Κερατίου κόλπου. Η εξωτερική διάμετρος του είναι 16,45 μέτρα στο επίπεδο της βάσης και η εσωτερική 8,95 μέτρα.

Ο πύργος χτίστηκε από τη γενουάτικη παροικία της Κωνσταντινούπολης το 1348/9, γνωστός τότε ως «Πύργος του Χριστού» (λατινικά: Christea Turris) και χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως προπύργιο. Οι Γενουάτες είχαν αποκτήσει το δικαίωμα ανέγερσης οχυρωματικών τειχών με αυτοκρατορικό χρυσόβουλο του 1302. Μέρος των τειχών που υψώνονταν γύρω από τον πύργο είναι και σήμερα ορατά. Μετά την οθωμανική κατάκτηση και κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε επίσης ως φυλακή. Αργότερα και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας 1960 αξιοποιήθηκε ως πυροσβεστικός σταθμός παρατήρησης, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής. Ένας παλαιότερος πύργος στην περιοχή του Γαλατά είχε ανεγερθεί κατά τον 6ο αιώνα.

Ο περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή αφηγείται πως από τον πύργο του Γαλατά κατάφερε να πετάξει το 17ο αιώνα ο Χεζαρφέν Αχμέτ Τσελεμπή, με αυτοσχέδιο μηχανισμό φτερών κατορθώνοντας να διασχίσει το Βόσπορο και να προσγειωθεί με επιτυχία στο Ουσκουντάρ.

Αναστασία Σεμεντερίδη

Πηγή: https://www.haberturk.com/ibb-den-alinip-vakiflar-a-devredilen-galata-kulesi-nin-arka-plani-2595195

# data[].attributes.body
Η Βασιλική Κινστέρνα, γνωστή σήμερα και ως Yerebatan Saray («υπόγειο ανάκτορο»), είναι η μεγαλύτερη σωζόμενη υπόγεια δεξαμενή νερού στην Κωνσταντινούπολη. Χτισμένη αρχικά κάτω από τη Βασιλική Στοά, που δε σώζεται πλέον, ανοικοδομήθηκε επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (527-565) μετά τη Στάση του Νίκα, το 532, οπότε και πήρε τη σημερινή μορφή της. Η Βασιλική Κινστέρνα κλείστηκε και, κατά τα φαινόμενα είχε ξεχαστεί στην Ύστερη Βυζαντινή περίοδο, ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1545 από το Γάλλο ανθρωπιστή και αρχαιοδίφη Pierre Gilles, μέσω λογοτεχνικών πηγών και ιστοριών που του αφηγήθηκαν από τους ντόπιους. Η κινστέρνα, που αργότερα προμήθευε με νερό το Topkapi Saray, είναι η μοναδική αρχαία δεξαμενή που παρέμεινε σε χρήση μέχρι πρόσφατα. Σήμερα, η Βασιλική Κινστέρνα είναι ένας από τους σπουδαιότερους και παλαιότερους δημόσιους χώρους στην πόλη. Η συμμετρία, το μεγαλείο του σχεδιασμού και η πολύπλοκη υδρομηχανική της Βασιλικής Κινστέρνας είναι μοναδικά. Οι 336 εντυπωσιακοί κίονες είναι διατεταγμένοι σε 28 σειρές ανά 12,9 σε απόσταση 4 μέτρων μεταξύ τους (από κεντρικό σε κεντρικό σημείο) και φανερώνουν την κατάκτηση της αρχιτεκτονικής που βασίζεται στον πολλαπλασιασμό μιας βασικής μονάδας. Ως υπόγεια, χρηστική κατασκευή, που βρισκόταν κάτω από ένα μεγάλο δημόσιο κτήριο, τη Βασιλική Στοά, η ίδια η Βασιλική Κινστέρνα δεν ήταν προορισμένη να φαίνεται. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί η μεγαλύτερη βυζαντινή δεξαμενή ύδατος είναι φτιαγμένη από spolia – κίονες, κιονόκρανα και δόμους από ερείπια παλαιότερων κτηρίων. Oρισμένα τμήματα της Βασιλικής Κινστέρνας είναι αξιοσημείωτα για το γλυπτό τους διάκοσμο, που εξάπτει τη φαντασία του θεατή και θέτει πλήθος ερωτημάτων, όχι μόνο για τις διακοσμητικές τέχνες στην πόλη πριν από τον 6ο αιώνα, αλλά και για τις επιλογές των κατασκευαστών όταν οικοδομούσαν αυτή την πελώρια αυτοκρατορική κινστέρνα. Από τον 18ο και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, πραγματοποιήθηκαν έργα αναστήλωσης για τη διατήρηση της κινστέρνας, η οποία μετά από ανακαίνιση, που ξεκίνησε το 1985, είναι από το 1987 ανοιχτή στο ευρύ κοινό και συνιστά ένα από τους σπουδαιότερους και παλαιότερους δημόσιους χώρους. Στο χώρο της με την εξαιρετική ακουστική δίνονται μουσικά κοντσέρτα. Επίσης, δεν λείπει η αναφορά της σε γνωστά έργα της λογοτεχνίας όπως στα “Τα παιδιά του Γκράαλ” (Die Kinder des Graal) του  Πέτερ Μπέρλινγκ και “Inferno” του Dan Brown.

Πηγή: Bogdanović Jelena , «Βασιλική Κινστέρνα (Γιερεμπαντάν Σαράι)»,
Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη
URL: <http://www.ehw.gr/l.aspx?id=11752>

# data[].attributes.body
Ο Sedefkar Mehmet Aga ξεκίνησε να χτίζει αυτό το περίφημο Μπλε Τζαμί το 1609 και ολοκλήρωσε την κατασκευή το 1616. Ήταν ένας από τους ταλαντούχους αρχιτέκτονας της οθωμανικής εποχής του 17ου αιώνα και μαθητής του γνωστού αρχιτέκτονα Mimar Sinan. Η επιθυμία του Σουλτάνου Αχμέτ για ένα τζαμί με δόξα, δύναμη και λαμπρότητα έγινε πραγματικότητα! Το Μπλε Τζαμί βρίσκεται στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, περιτριγυρισμένο από ιστορία και ορατό από κάθε άποψη και τότε.

Τι είναι αυτό που κάνει αυτό το διάσημο τζαμί να διαφέρει από τα άλλα; Όντας το πρώτο τζαμί της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που έχει έξι μιναρέδες, το Μπλε Τζαμί έγινε μια απαράμιλλη αρχιτεκτονική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 17ου αιώνα και της σημερινής Κωνσταντινούπολης! Κατά την διάρκεια της κατασκευής, οι έξι μιναρέδες του Μπλε Τζαμί ξεκίνησαν κάποια διαμάχη επειδή ήταν η Κάαμπα, το ιερότερο τζαμί της Μέκκας, με έξι μιναρέδες, και το Μπλε Τζαμί θεωρήθηκε ότι ήταν πρόκληση για την Κάαμπα. Έτσι η ιστορία λέει: ο Σουλτάνος Αχμέτ έστειλε κατασκευαστές στη Μέκκα για να χτίσουν τον έβδομο μιναρέ για την Κάαμπα.

Το Μπλε Τζαμί αποκαλείται «μπλε» από τους Ευρωπαίους, καθώς μπλε πλακάκια περιβάλλουν τους εσωτερικούς σχεδιασμούς τοίχους. Να είστε έτοιμοι να εκθαμβείτε όταν μπείτε μέσα στο Μπλε Τζαμί γιατί το εσωτερικό μέρος είναι τόσο γοητευτικό όσο και το εξωτερικό! Περισσότερα από 20.000 χειροποίητα κεραμικά πλακίδια lznik (Νίκαια) σε σχήμα 50 διαφορετικών σχεδίων τουλίπας κοσμούν τους εσωτερικούς τοίχους του μπλε τζαμιού. Οι κορυφαίοι πολυέλαιοι που φωτίζουν τη μεγαλοπρεπή εκκλησία σας περιμένουν!

Χαρά Ρεντούμη
Πηγή: https://istanbul.com/el/city-life/the-blue-mosque-of-istanbul

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Sedefkar Mehmet Aga ξεκίνησε να χτίζει αυτό το περίφημο Μπλε Τζαμί το 1609 και ολοκλήρωσε την κατασκευή το 1616. Ήταν ένας από τους ταλαντούχους αρχιτέκτονες της οθωμανικής εποχής του 17ου αιώνα και μαθητής του γνωστού αρχιτέκτονα Mimar Sinan. Η επιθυμία του Σουλτάνου Αχμέτ για ένα τζαμί με δόξα, δύναμη και λαμπρότητα έγινε πραγματικότητα! Το Μπλε Τζαμί βρίσκεται στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, περιτριγυρισμένο από ιστορία και ορατό από κάθε άποψη από τότε.

Τι είναι αυτό που κάνει αυτό το διάσημο τζαμί να διαφέρει από άλλα; Όντας το πρώτο τζαμί της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που έχει έξι μιναρέδες, το Μπλε Τζαμί έγινε μια απαράμιλλη αρχιτεκτονική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 17ου αιώνα και της σημερινής Κωνσταντινούπολης! Κατά τη διάρκεια της κατασκευής, οι έξι μιναρέδες του Μπλε Τζαμί ξεκίνησαν κάποια διαμάχη επειδή ήταν η Κάαμπα, το ιερότερο τζαμί της Μέκκας, με έξι μιναρέδες, και το Μπλε Τζαμί θεωρήθηκε ότι ήταν πρόκληση για την Κάαμπα. Έτσι η ιστορία λέει: ο Σουλτάνος ​​Αχμέτ έστειλε κατασκευαστές στη Μέκκα για να χτίσουν τον έβδομο μιναρέ για την Κάαμπα.

Το "Μπλε" Τζαμί και η εσωτερική διακόσμηση

Το Μπλε Τζαμί (Sultanahmet Camii στα Τουρκικά) αποκαλείται "μπλε" από τους Ευρωπαίους, καθώς μπλε πλακάκια περιβάλλουν τους εσωτερικούς σχεδιασμούς τοίχους. Να είστε έτοιμοι να εκθαμβείτε όταν μπείτε μέσα στο Μπλε Τζαμί γιατί το εσωτερικό μέρος είναι τόσο γοητευτικό όσο και το εξωτερικό! Περισσότερα από 20.000 χειροποίητα κεραμικά πλακίδια Iznik (Νίκαια) σε σχήμα 50 διαφορετικών σχεδίων τουλίπας κοσμούν τους εσωτερικούς τοίχους του μπλε τζαμιού. οι κορυφαίοι πολυέλαιοι που φωτίζουν τη μεγαλοπρεπή εκκλησία σας περιμένουν!

Στο Μπλε Τζαμί, το βασιλικό κόκκινο χαλί καλύπτει όλο τον χώρο. Η καλλιγραφία με στίχους του Κορανίου θα τραβήξει αμέσως την προσοχή σας. Αν αναζητάτε τα καλύτερα μέρη για επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, το Μπλε Τζαμί σας προσφέρει την πιο όμορφη οπτική γιορτή. Θα γοητευτείτε ακριβώς από το μεγαλείο του! Υπάρχουν πολλά συναρπαστικά χαρακτηριστικά που κάνουν αυτό το τζαμί τόσο λαμπρό. Μην ανησυχείτε μήπως χάσετε κάτι γιατί ο έμπειρος ταξιδιωτικός σας οδηγός στην Κωνσταντινούπολη θα είναι μαζί σας κατά την επίσκεψή σας!

Εδώ και πολλά χρόνια, αυτό το μεγαλοπρεπές τζαμί υποδέχεται και αγκαλιάζει οποιονδήποτε. Οι πύλες του Μπλε Τζαμί δεν είναι πάντα ανοιχτές μόνο για προσευχές που θα ήθελαν να ασκήσουν τη θρησκεία τους. Με όλη τη δόξα και τη μεγαλοπρέπειά του, βρίσκεται στην καρδιά της πόλης. τραβάει όλη την προσοχή των τουριστών ακόμα και των ντόπιων! Είναι λοιπόν ένα από τα καλύτερα μέρη για επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη. Το τζαμί υποδέχεται επίσης ταξιδιώτες που επιθυμούν να ανακαλύψουν, να εξοικειωθούν καλύτερα με την Κωνσταντινούπολη μαθαίνοντας από την ιστορία της! Εχε το δικό σου Τουριστικό πέρασμα της Κωνσταντινούπολης και ανακαλύψτε το Μπλε Τζαμί τώρα!

Στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης: Το Μπλε Τζαμί

Είναι αδύνατο να αγνοήσετε το Μπλε Τζαμί ακόμα και όταν περπατάτε μακριά από αυτό. Θυμηθείτε το παραμύθι που μόλις σας είπε η Κωνσταντινούπολη! Μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα από τα πιο ρεαλιστικά παραμύθια. Έχουμε αποδείξεις: ας πούμε ότι περπατάτε ή πίνετε τον τούρκικο καφέ σας στην ακτή του Karaköy: Σε ένα από τα πιο δημοφιλή μέρη της Κωνσταντινούπολης, το πρώτο βλέμμα που μπορεί να τραβήξετε θα είναι το Μπλε Τζαμί! Μπορείτε ακόμη και να βρείτε τις οδηγίες σας σύμφωνα με αυτή τη διάσημη εκκλησία. Είναι γεγονός ότι όταν λέτε Κωνσταντινούπολη, το Μπλε Τζαμί είναι το ουσιαστικό μέρος που αντανακλά την ψυχή αυτής της πόλης.

Λέγεται πάντα ότι η Κωνσταντινούπολη έχει πολλά να προσφέρει και πολλά πράγματα να ανακαλύψει. Έχετε δει ποτέ τον καλύτερο καμβά ζωγραφισμένο από διαφορετικά έθνη, πολιτισμούς και θρησκείες; Το πρώτο και το καλύτερο μέρος για να ζήσετε όλα αυτά είναι το Μπλε Τζαμί. Ένα από τα πιο σημαντικά ισλαμικά αρχιτεκτονήματα, το Μπλε Τζαμί βρίσκεται στην κορυφή της Κωνσταντινούπολης. αγναντεύοντας την πόλη σαν φύλακας, παρακολουθεί την Κωνσταντινούπολη μέρα και νύχτα!

Έχετε ακούσει ποτέ τον ρυθμό αυτής της πόλης; Γύρω από το Μπλε Τζαμί, μπορείτε να ακούσετε τα τραγούδια των περιστεριών, τους ήχους των εκκλήσεων προσευχής. Μπορείτε να συναντήσετε ανθρώπους που επισκέπτονται εδώ από όλο τον κόσμο. Θα τραβήξετε την πανοραμική θέα της Κωνσταντινούπολης στο μάτι του Μπλε Τζαμί!

Το Μπλε Τζαμί βρίσκεται επίσης κοντά σε άλλα τουριστικά αξιοθέατα όπως π.χ Αγία Σοφία, Το παλάτι Τοπ Καπί, η Basilica Cistern, η Αρχαιολογικά Μουσεία, και το μεγάλο παζάρι. Έτσι, κατά την επίσκεψή σας στο Μπλε Τζαμί, συναντάτε άλλους κρυμμένους θησαυρούς της πόλης! Γνωρίζατε ότι η βυζαντινή κατασκευή, που παραγγέλθηκε από τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο το 360 μ.Χ. Η Αγία Σοφία και το οθωμανικό πλαίσιο του 17ου αιώνα, το Μπλε Τζαμί στέκεται πρόσωπο με πρόσωπο; Είναι μια φανταστική ευκαιρία να δείτε πώς η πόλη διατηρεί την ιστορία της και αγκαλιάζει τις πολιτιστικές διαφορές

# data[].attributes.attachment_link.title
Το Μπλε Τζαμί της Κωνσταντινούπολης | istanbul.com

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Μπλε Τζαμί είναι ένα εκπληκτικό τζαμί της Οθωμανικής εποχής στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Είναι ένα από τα πιο μεγαλοπρεπή τζαμιά της Τουρκίας, και είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Το τζαμί χτίστηκε μεταξύ 1609 και 1616 από τον Σουλτάνο Αχμέτ Α' και έχει έξι μιναρέδες, που είναι περισσότεροι από οποιοδήποτε άλλο τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.

# data[].attributes.body
Η Κωνσταντινούπολη είναι η μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, με πληθυσμό 15 εκατομμύρια. Η τοποθεσία της -απλώνεται στην Ευρώπη και την Ασία- την κατατάσσει σε μια από τις πιο σημαντικές πόλεις ιστορικά, με τεράστια κληρονομιά από αξιοθέατα, μνημεία, θρησκευτικούς και αρχαιολογικούς χώρους.

Πλήθος τουριστών από όλο τον κόσμο ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη για να θαυμάσει από κοντά τους θησαυρούς της και να ζήσει τον τρόπο ζωής των κατοίκων.

Το Παλάτι Τοπ Καπί (Topkapı Sarayı) ήταν η Ακρόπολη του Βυζαντίου και βρίσκεται σε έναν λόφο με θέα το Βόσπορο. Αποτέλεσε την κατοικία των Σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον 15ο αι. μέχρι την κατασκευή του Ντολμά Μπαχτσέ.  Εκτός από ιστορικά κτίσματα, στεγάζει σπουδαία έργα ισλαμικής τέχνης, κειμήλια, έργα κεραμικής και αντικείμενα των σουλτάνων.

Αλεξάνδρα Τρικαλιώτη
Πηγή: https://www.geografikoi.gr/4-meres-sthn-kwnstantinoupolh/

# data[].attributes.body
Aya Irini Muzesi (= Μουσείο Αγίας Ειρήνης), η Τουρκική ονομασία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αγίας Ειρήνης,η μοναδική Εκκλησία της Κωνσταντίνου πόλεως που δεν μετετράπη σε τζαμί και λειτουργεί σήμερα ως κέντρο συναυλιών και μουσικών παραστάσεων. Αποτελεί  δε ιδιοκτησία του περίφημου ΜουσείουΤοπ Καπί.
Η εκκλησία βρίσκεται ανάμεσα στην Αγία Σοφία και το μουσείο Τοπ Καπί που χτίστηκε πολύ αργότερα.Ανάμεσα δε στις 2 εκκλησίες υπάρχει λεωφόρος.
Ο ναός της Αγίας Ειρήνης που εδώ πραγματοποιήθηκε το 381 η Β’ Οικουμενική Σύνοδος κτίστηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο και μέχρι το 537 που χτίστηκε η Αγία Σοφία λειτούργησε σαν έδρα του Πατριαρχείου και γι’ αυτό τον λόγο την  αποκαλούσαν ‘Πατριαρχείο’.
Φωτιές, σεισμοί και κάθε φορά γινόταν η ανοικοδόμηση του ναού μέχρι που πήρε την τελική της μορφή επί Κωνσταντίνου Ε’ και είναι τότε που απέκτησε τον σωζόμενο μέχρι σήμερα ορθογώνιο τρούλο.
Όπως μας πληροφορεί η Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού η εκκλησία δεν διέθετε δικούς της ιερείς κι εκεί ιερουργούσαν οι ιερείς της Αγίας Σοφίας και συνήθως παρευρίσκονταν κι ο Πατριάρχης ο οποίος στην Αγία Σοφία λειτουργούσε μόνο στις μεγάλες δεσποτικές εορτές παρόντων και των βασιλέων. Μέχρι το 1826 ο ναός είχε μετατραπεί από τους Οθωμανούς σε οπλοστάσιο, την χρησιμοποίησαν  και για αποθήκη στρατιωτικού υλικού και κατόπιν και το 1726 μετατράπηκε σε Στρατιωτικό Μουσείο.
Το 1973 έγινε αποκατάσταση του κτιρίου το οποίο πλέον χρησιμοποιείται λόγω της μοναδικής ακουστικής του ως κέντρο συναυλιών κι εδώ από το 1980  δίνονται οι κύριες συναυλίες του Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικής της Κωνσταντινουπόλεως.

Αγία Ειρήνη : Τυπική μορφή ρωμαικής βασιλικής, αποτελούμενη από ένα κυρίως και δύο πλάγια κλίτη, τα οποία χωρίζονται από τρία ζεύγη κιόνων.Διαθέτει σύνθρονο, το μόνο που έχει διασωθεί στην Πόλη από την Βυζαντινή εποχή και είναι 6 βαθμίδες καθισμάτων όπου καθόταν ο κλήρος κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας.
Κείμενο

Τασσώ Γαΐλα

Αρθρογράφος-Ερευνήτρια.

# data[].attributes.headline
Ο ναός της Αγίας Σοφίας

# data[].attributes.subject
Ο ναός της Αγίας Σοφίας

# data[].attributes.body
Η Αγία Σοφία είναι το πρώτο κτίσμα που αντικρίζει ο επισκέπτης, καθώς εισέρχεται από την Προποντίδα στην Κωνσταντινούπολη.Το ξεχωριστό αυτό σημείο είχαν επιλέξει για να χτίσουν τους ναούς τους, αιώνες πριν από τους χριστιανούς, οι εθνικοί(ειδωλολάτρες).

Ο πρώτος ναός της Αγίας Σοφίας, τύπου ξυλόστεγης βασιλικής, θεμελιώθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο το 330 μ.Χ. όταν μετέφερε την πρωτεύουσα της παραπαίουσας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την Ρώμη στην Νέα Ρώμη (Κωνσταντινούπολη αργότερα). Η ανέγερση του ναού ολοκληρώθηκε από τον γιο του Κωνστάντιο και τα εγκαίνια έγιναν στις 15 Φεβρουαρίου 360.

Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Αρκαδίου, το 404, ο πρώτος ναός πυρπολήθηκε από εξαγριωμένους υποστηρικτές του Ιωάννη του Χρυσόστομου, τον οποίο είχε εξορίσει η αυτοκράτειρα Ευδοξία. Η Αγία Σοφία ξανακτίσθηκε ως ξυλόστεγη βασιλική από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β' και τα εγκαίνια έγιναν στις 11 Ιανουαρίου 415 από τον πατριάρχη Αττικό. Όμως ο ναός θα πυρποληθεί εκ νέου, το 532, κατά τη Στάση του Νίκα.

Έτσι, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' αποφάσισε να κατασκευάσει την εκκλησία από την αρχή, στον ίδιο χώρο, αλλά πολύ πιο επιβλητική, για να δεσπόζει στη Βασιλεύουσα. Τα θεμέλια αυτού του μεγαλοπρεπή ναού τέθηκαν στις 23 Φεβρουαρίου 532, σαράντα ημέρες μετά την καταστολή της εξέγερσης, με σχέδια που εκπόνησαν ο Ανθέμιος Τραλλιανός (474-534) και ο Ισίδωρος ο Μιλήσιος (442-534).

Για την ολοκλήρωση του κολοσσιαίου έργου δούλεψαν αδιάκοπα επί έξι χρόνια 10.000 τεχνίτες, ενώ το κόστος κατασκευής του κυμάνθηκε από 80 έως 320 κεντηνάρια χρυσού (περίπου 2,5 δισ. ευρώ). Από κάθε σημείο της αυτοκρατορίας, έγινε προσφορές.Τα πράσινα μάρμαρα από τη Μάνη και την Κάρυστο, τα τριανταφυλλιά από τη Φρυγία και τα κόκκινα από την Αίγυπτο. Από τον υπόλοιπο κόσμο προσφέρθηκαν τα πολύτιμα πετράδια, ο χρυσός, το ασήμι και το ελεφαντόδοντο, για τη διακόσμηση του εσωτερικού.

Τα εγκαίνια έγιναν στις 27 Δεκεμβρίου του 537 από τον Ιουστινιανό, ο οποίος βλέποντας την υπεροχή της Αγίας Σοφίας έναντι του ξακουστού ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ, αναφώνησε: «Δόξα τω Θεώ τω καταξιώσαντί με τοιούτον έργον επιτελέσαι. Νενίκηκά σε Σολομών».

Ο ναός έχει μέγιστες διαστάσεις 77Χ72 μέτρα και ο εντυπωσιακός τρούλλος που κυριαρχεί σε όλη την σύνθεση, έχει διάμετρο 33 μέτρα και ύψος από το δάπεδο 62 μέτρα. Κανένας από τους δύο δημιουργούς της Αγίας Σοφίας δεν ευτύχησε να δει το έργο τελειωμένο, καθώς πέθαναν πριν από την ολοκλήρωσή της.

Πηγή:https://www.sansimera.gr/articles/48

© SanSimera.gr