# data[].attributes.headline
Wszystkie informacje przygotowała cała grupa

# data[].attributes.subject
Wszystkie informacje przygotowała cała grupa

# data[].attributes.body
Obok jeziorka został przeprowadzony niebieski szlak turystyczny. Przejście całego szlaku zajmuje około 3h 10min. Od Piaskowej Góry nad Jeziorkiem Turkusowym jest niecałe pół godziny do punktu widokowego Wzgórze Zielonka.

# data[].attributes.body
Chętni mogą przejść się leśnym spacerkiem (15 min.) - już bez wózka na widoczną z dołu Piaskową Górę (53 m). To punkt widokowy na jeziorko, ale także rozlewiska Zalewu Szczecińskiego.

# data[].attributes.body
Justyna Jaskóła
Maja Słomińska
Wiktor Dylus
Katarzyna Madeja
Laura Paruzel

# data[].attributes.headline
Aby zapobiec negatywnym przemianom środowiska:

# data[].attributes.subject
Aby zapobiec negatywnym przemianom środowiska:

# data[].attributes.body
- zakłada się parki narodowe i rezerwaty
- zalesianie nieużytków rolnych
- rekultywacja (przywracanie wartości  terenom zniszczonym przez człowieka)
- racjonalne używanie gleb
- oczyszczanie środowiska

# data[].attributes.body
Dagmara Żurowska
Alicja Biolik
Dominika jeleń

# data[].attributes.body
Mało kto wie, że motyle mogą pokonać tysiące kilometrów, latając jak ptaki. Do tego grona należą np. rusałki i zawisaki. Podczas lotu odpoczywają, rozmnażają się i wyruszają dalej w trasę. Do tej grupy należy także osetnik, którego można spotkać na naszych terenach.

# data[].attributes.body
Po wyjściu z poczwarki skrzydła są jeszcze krótkie i zmięte, ale jak tylko owad stanie na pewnym podłożu, zaczyna je rozpościerać. Zewnętrzny szkielet z chityny, początkowo miękki i plastyczny, schnie i przez to twardnieje. Po wyschnięciu materiał staje się sztywny i wytrzymały. Najważniejszą funkcja postaci dorosłych jest przemieszczanie się i rozmnażanie.

# data[].attributes.body
Gąsienice motyli dziennych mogą mieć różne kształty i ubarwienie. Ciało gąsienicy składa się z głowy, a także z segmentów tułowia i odwłoka. Na głowie znajduje się aparat gębowy typu gryzącego, narządy przędne, a także łukowato ułożone oczka proste. Ciało gąsienic pokrywa cienki, elastyczny oskórek. Na jego powierzchni mogą się tworzyć różnego rodzaju włoski lub wypustki.

# data[].attributes.body
Motyle najczęściej składają jaja na liściach, łodygach lub innych częściach roślin pokarmowych. Jaja są składane pojedynczo lub w złożach, nawet po kilkaset sztuk. Czasami jaja są zrzucane przez samicę losowo, w pobliżu roślin pokarmowych. Jaja motyli mogą mieć różny kształt. Osłonka jaja może być gładka lub o zróżnicowanej strukturze. Na osłonce mogą znajdować się wgłębienia, rowki, poprzeczne i podłużne żeberka. Osłonka jajowa stanowi zazwyczaj pierwszy posiłek wykluwającej się gąsienicy.

# data[].attributes.body
Gatunek dużego, lądowego ssaka łożyskowego z rodziny świniowatych. Jest jedynym przedstawicielem dziko żyjących świniowatych w Europie. Jest także przodkiem świni domowej. Gatunek inwazyjny poza naturalnym zasięgiem występowania.

Dzik jest popularnym zwierzęciem łownym. W Polsce jest on pospolitym przedstawicielem tzw. zwierzyny czarnej, od trzeciego sierpnia 2017r. nie podlega ochronie sezonowej.

Samica dzika nazywana jest lochą, samiec odyńcem, a młode warchlakami. Warchlak o charakterystycznym paskowym umaszczeniu – pasiakiem.

# data[].attributes.body
Według przeprowadzonych badań genetycznych najbliżej spokrewniony z sarną jest… łoś

# data[].attributes.body
Sarna należy do rodziny jeleniowatych, jednak jeleń nie jest jej najbliższym krewnym.

Samiec sarny nazywany jest kozłem, samica – kozą, a młode – koźlęciem.

Sarna jest stosunkowo nieduża, zwłaszcza w porównaniu do jelenia. Dorasta do 90 cm wysokości, ma krótki ogon, zwykle biały od spodu. Waży maksymalnie do 35 kg.

Zazwyczaj sarna europejska żeruje we wczesnych godzinach porannych aż do południa, jednak w niesprzyjających warunkach może pożywiać się również nocą.

Kozły sarny są agresywne, co wynika z ich terytorialności.

# data[].attributes.body
Rzadko kiedy można spotkać byka tak starego, że poroże całkowicie zanikło. Byk, u którego nie wykształciło się poroże, nazywany jest mnichem, a stary byk z tykami bez odnóg nazywany jest szydlarzem. Są także jelenie zwane perukarzami. Ich poroże jest zdeformowane i przyjmuje postać niskich stożków o nieregularnej powierzchni

# data[].attributes.body
Jelenie ubarwione są zazwyczaj jednolicie, tylko młode są cętkowane na bokach i grzbiecie.

Jeleń szlachetny występujący w Polsce może osiągać 2,5 m długości i wysokość w kłębie do 1,5 m. Masa ciała dużego jelenia dochodzi do 350 kg.

Wszystkie podgatunki jelenia szlachetnego charakteryzują się dużym porożem o okrągłej tyce i zróżnicowanej liczbie odnóg. Waga poroża jelenia różni się w zależności od jego ekotypu. Karpackie i mazurskie byki mają rogi o wadze nawet 12 kilogramów, podczas gdy pozostałe posiadają takie, które raczej nie przekracza 8 kilogramów.

Są to roślinożercy. Głównie żywią się: zbożami, pędami, korą, owocami krzewów i drzew, suszonymi i zaschniętymi trawami, pąkami, gałązkami młodych drzew, warzywami i owocami rosnącymi na polach.

# data[].attributes.body
Gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych. Różnice w barwie futra i morfologii doprowadziły do wyodrębnienia 23 podgatunków.

Tułów wraz z głową osiągają łącznie długość 20–24 cm, ogona 17–20 cm, przy masie ciała 200–300 gramów. Zwierzę charakteryzuje się ubarwieniem zmiennym. Spotykane są dwie odmiany:

jedna z częścią grzbietową wybarwioną na rudo, szarymi bokami i białą częścią brzuszną,

a druga o grzbiecie czarnobrunatnym i białej części brzusznej, a bokach cieniowanych.

Pożywieniem wiewiórki są nasiona, pączki drzew, grzyby i owoce. Jesienią gromadzi zapasy żywności. Na wiewiórki polują kuny i ptaki drapieżne.

Wiewiórka pospolita zamieszkuje dziuple, które utyka porostami i mchami, lub gniazda ptaków, dobudowując zadaszenie lub sama buduje gniazda z gałęzi. Gniazda te buduje w koronach drzew, zwykle w rozwidleniu gałęzi.

Jest aktywna w dzień, najbardziej rano i po południu. Wiedzie samotne życie, rzadko łączy się w pary. Nie zapada w sen zimowy, ale może ograniczać opuszczanie gniazda

# data[].attributes.body
Także lisa można potkać w Wolińskim Parku Narodowym. Jest to gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Lis rudy wywodzi się z Eurazji, gdzie wyewoluował z mniejszych przodków. Wśród lisów, lis rudy cechuje się najbardziej progresywnymi dla drapieżnych cechami, a są to :

rozmiar (jest największym przedstawicielem lisów) oraz

duża zdolność adaptacyjna do nowych środowisk.

Obecnie wyróżnia się 45 podgatunków lisa rudego, które można podzielić na dwie grupy

rasy duże, zamieszkujące tereny północne,

i rasy małe, rezydujące głównie w Azji.

Lis rudy poluje głównie na małe gryzonie, lecz żywi się również zającowatymi, kurowatymi, małymi gadami, bezkręgowcami oraz młodymi kopytnymi. Sporadycznie spożywają również owoce i warzywa. Narażone są na atak ze strony wilków, kojotów, szakali oraz średnich i dużych kotowatych.

# data[].attributes.body
Sowy- większość prowadzi nocny tryb życia, ale nie późną nocą. Maja bardzo dobry wzrok w ciemności oraz świetny słuch zwłaszcza gatunki nocne. Potrafi dostrzec ofiarę nawet z daleka. Otwory uszne ukryte pod gęstym upierzeniem-ochrona.

# data[].attributes.body
Duży ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych, należy do szponiastych. Jest to najbardziej pospolity ptak drapieżny w Polsce.
Można go spotkać w całym kraju, również na wyżynach i w górach. Przybywa do Polski też w czasie przelotów.
W zależności od podgatunku i odmiany barwnej ubarwiony od jasnokremowego po ciemnobrunatny.
.
Żywi się głównie drobnymi kręgowcami schwytanymi na ziemi. Jeśli ma okazję, zjada padlinę.
Poluje na otwartych przestrzeniach, oddalając się od gniazda w czasie lęgów na kilka kilometrów.
W czasie patrolu krąży wtedy nad ziemią i szybuje, co daje mu szerokie pole widzenia. Obserwuje się go najczęściej przy zbiornikach wody, a także czatującego na ofiarę z wysokiego punktu w terenie, jak drzewo, słup, duży kamień.

Liczebność światowej populacji, obliczona w oparciu o szacunki organizacji BirdLife International dla Europy z 2015 roku, mieści się w przedziale 2,1–3,7 milionów dorosłych osobników. Gatunek ten uznaje się za stabilny.

# data[].attributes.body
Julia Zawada
Zuzanna Sauermann
Emilia Widuch
Jacek Kasperek

# data[].attributes.body
- pozwala zachować walory rekreacyjne plaż
-  elastyczność, dopasowanie do naturalnych procesów brzegowych.

# data[].attributes.body
rzeki wlewające do mórz zanieczyszczoną wodę;

ścieki pochodzące z nadbrzeżnych miast;

podwodne składowiska odpadów radioaktywnych i substancji chemicznych

# data[].attributes.body
- pogorszenie walorów krajobrazowych dla konstrukcji wynurzonych
- wysoki koszt
- erozja plaż na odcinkach przyległych

# data[].attributes.body
Głównym zadaniem falochronów brzegowych jest redukcja oddziaływania falowania na plażę oraz stworzenie korzystnych warunków do odkładania się osadów w cieniu falochronów.

# data[].attributes.body
Antropopresja- jest to wpływ człowieka na środowisko przyrodnicze

# data[].attributes.body
Nawet w Chorzowie można spotkać polskiego koliberka

# data[].attributes.body
Fruczak gołąbek (Sphingidae), czyli polski koliber - motyl z rodziny zawisakowatych; aktywny w ciągu dnia,  który umie machać skrzydłami kilka tysięcy razy na minutę, przez co potrafią zawisać nieruchomo w powietrzu wydają przy tym furkoczący dźwięk - podobnie jak kolibry.

# data[].attributes.body
Bluszcz występuje w południowej, zachodniej i środkowej Europie oraz na Kaukazie i w Azji Mniejszej. Jest gatunkiem śródziemnomorsko- atlantyckim. Na terenie Polski osiąga on wschodnią granicę występowanie. Na Pomorzu nie jest gatunkiem zagrożonym, gdzie ma dość liczne ale rozproszone stanowiska; często bywa sadzony w parkach i na cmentarzach, skąd się rozprzestrzenia, dlatego liczba jego naturalnych stanowisk jest niełatwa do określenia.

# data[].attributes.body
Jest to gatunek rośliny należący do rodziny goździkowatych. Występuje w środkowo-wschodniej oraz północnej Europie. Przez Polskę przebiega południowo-zachodnia granica jego występowania. W północno-wschodniej części kraju jest dość pospolity. Na wyspie Wolin goździk piaskowy występował w okolicach Świętouścia. W Wolińskim Parku Narodowym jest bezpośrednio zagrożony wyginięciem. Największymi zagrożeniami okazały się: zanik suchych fragmentów porostowego boru i przeobrażenie się ich w trawiasto- mszysty bór świeży, konkurencja innych gatunków oraz pogorszenie się warunków świetlnych.

# data[].attributes.body
Gatunek rośliny wieloletniej z rodziny jaskrowatych. Występuje na terenie niemal całej Europy oraz na Dalekim Wschodzie. W Polsce należy do dość rozpowszechnionych gatunków w żyznych lasach liściastych. W wielu krajach jest uprawiana jako roślina ozdobna, w przeszłości była także stosowana jako roślina lecznicza. Dla ochrony dzikich populacji w Polsce przed zrywaniem kwiatów i wykopywaniem roślin przylaszczka objęta była do 2014 roku ochroną gatunkową. Naukowa nazwa pochodzi od kształtu liści kojarzących się z płatami wątroby (łac. hepar – wątroba).

# data[].attributes.body
W tym szczególnym zespole roślinnym rośnie m.in. 9 gatunków storczyków. Spośród innych leśnych zespołów roślinnych na uwagę zasługują występujące w okolicach Wisełki na glebach bielicowych wytworzonych z piasków luźnych nadmorskie bory bażynowe, oraz wielopostaciowy las dębowo-brzozowy. Bardzo cennym gatunkiem rosnącym w lasach na północy Drożkowych Łąk jest okazała paproć - długosz królewski.

# data[].attributes.body
Gatunek rośliny z rodziny pierwiosnkowatych. Występuje na siedliskach wilgotnych, alkalicznych i zasolonych, często na wybrzeżach. W Polsce rośnie nad Bałtykiem i na solniskach śródlądowych. Kwitnie od maja do lipca.

# data[].attributes.body
(Ammophila arenaria) Jest to gatunek rośliny należącej do rodziny wiechlinowatych. Jako gatunek rodzimy występuje na wydmach nadmorskich Europy, południowo-zachodniej Azji i północnej Afryki. Ponadto zawleczony do południowej Afryki, Australii i Ameryki. Gatunki roślinności z tej rodziny, wykształciły szereg przystosowań umożliwiających im przetrwanie w warunkach piaskowych.

# data[].attributes.body
Gatunek rośliny należący do rodziny storczykowatych. Roślina objęta ścisłą ochroną gatunkową. Kwitnie w maju i czerwcu, roślina samopylna. Rośnie w świetlistych lasach liściastych i zaroślach

# data[].attributes.body
Rokitnik jest krzewem ciernistym, silnie rozgałęzionym. Tworzy gęste zarośla. Dojrzałe osobniki co roku kwitną, jeszcze przed rozwojem liści, w kwietniu i maju. Owoce tej rośliny nadają się również do witaminizowania produktów żywnościowych. Rokitnik jest rośliną leczniczą. Należy jednak pamiętać, że w stanie naturalnym rokitnik znajduje się pod ochroną, a zbierać można jedynie owoce z krzewów w tym celu hodowanych.

# data[].attributes.body
Występuje w lasach, głównie na północy kraju. Osiąga u nas północną granicę zasięgu. Preferuje półcień, glebę o odczynie umiarkowanie kwaśnym. Kwitnie w okresie od czerwca do sierpnia. Osiąga długość 100 cm. Liście są skórzaste, szerokojajowate lub okrągławe, o długości od 0,6 do 2 cm. Ulistnienie naprzeciwległe. Kwiaty są liliowobiałe, pachnące wanilią, pięciokrotne, na wzniesionych pędach o wysokości 15 cm, zwisające zwykle po dwa na przegiętych szypułkach. Korona ma do 1 cm długości, ma dzwonkowaty kształt.

Owoc to niełupka o długości 3 mm. Podlega ścisłej ochronie.

# data[].attributes.body
Pajęcznica liliowata jest byliną, czyli rośliną wieloletnią o niezdrewniałych pędach, osiągającą wysokość do 80 cm. Rośnie w kępach albo w postaci pojedynczych osobników. Charakteryzuje się smukłą i nierozgałęzioną łodygą, a jej równowąskie, trawiaste i rynienkowate liście zebrane są w różyczkę. Na szczycie łodygi białe kwiaty. W Parku zaliczona została do roślin bezpośrednio zagrożonych wyginięciem.

# data[].attributes.body
Na wyspie Wolin stwierdzono występowanie ponad 1300 gatunków roślin naczyniowych, w tym wielu gatunków chronionych i rzadkich, z tej liczby około 600 żyje na terenie Parku. Zbocza stromych klifów porastają gęste zarośla rokitnika zwyczajnego. Płytkie piaszczyste dno Morza Bałtyckiego zajmują makroglony: zielenice, brunatnice i krasnorosty, wśród których najliczniejszymi są morszczyn i zielenica. Tereny lądowe pokryte są dominującymi tutaj lasami bukowymi, bukowo-dębowymi i sosnowymi.

# data[].attributes.body
Jeden z chronionych gatunków w Wolińskim Parku Narodowym.
Wiciokrzew pomorski jest pnączem owijającym się wokół podpór, dorastającym do 18 m długości. Jego naprzeciwlegle ułożone liście (co znaczy, że z jednego węzła na łodydze wyrastają 2 liście stojące naprzeciw siebie) są eliptyczne, z wierzchu ciemnozielone, błyszczące, a od spodu niebieskawo-zielone. Główkowate kwiatostany złożone z 4-15dużych, pachnących, kremowych kwiatów pojawiają się na szczycie gałązek.  Owoce to trujące, ciemnoczerwone, kuliste jagody.
W Polsce wiciokrzew pomorski występuje na Pomorzu Zachodnim i Śląsku. Na terenie Pomorza rośnie głównie w różnych postaciach lasów mieszanych , a ponadto spotyka się w łęgach i olsach. Ogólne zasoby rośliny w Parku i na terenach sąsiadujących z nim są jednymi z największych w skali wybrzeża, a nawet kraju. Szczególnie bujnie rośnie w północno-wschodniej części Parku- w pasie przymorskim i w okolicach Wisełki.

# data[].attributes.body
Tereny lądowe pokryte są dominującymi tutaj lasami bukowymi, bukowo-dębowymi i sosnowymi. Głównym gatunkiem w lasach jest jednak sosna, która zajmuje 68% lądowej powierzchni parku. Buk zajmuje 23%, dąb 7% a inne gatunki (świerk, modrzew, daglezja, brzoza) pozostałą część. Średni wiek lasów parku wynosi aż 130 lat.

# data[].attributes.body
Zagroda Pokazowa Żubrów w Wolińskim Parku Narodowym – Żubrowisko w powiecie kamieńskim w województwie zachodniopomorskim, położone w środku lasu. Zagroda o powierzchni 28 ha, założona została w 1976 roku. Początki hodowli sięgają 1976, kiedy sprowadzono cztery żubry z Puszcz Boreckiej i Białowieskiej. Obecnie w zagrodzie przebywa osiem osobników, każdego roku przychodzi na świat 1-2 cieląt. Co jakiś czas wprowadza się w stado żubry-byki z zewnątrz, aby zapobiec zbyt bliskiemu pokrewieństwu. Wyhodowane zdrowe osobniki są przekazywane do innych stad.

# data[].attributes.headline
Wszystkie okienka były wykonywane wspólnie

# data[].attributes.subject
Wszystkie okienka były wykonywane wspólnie

# data[].attributes.body
· Pierwotnie jezioro nazywano "szmaragdowym" z powodu zielonej barwy wody. Jednak kartografowie, chcąc odróżnić je od już istniejącego Jeziora Szmaragdowego leżącego w Puszczy Bukowej, zaproponowali nazwę Jezioro Turkusowe. Tak pozostało, chociaż turkus to odcień koloru niebieskiego.

· W 2004 roku podczas silnych wiatrów z wieży kościelnej w Lubinie spadł krzyż z kulką. Okazało się, że w tejże kulce znajduje się puszka, a w niej wiele dokumentów dotyczących historii okolicy: budowy kościoła oraz cementowni.

Woliński Park Narodowy oferuje różnorodne atrakcje. W parku można uprawiać turystykę pieszą i rowerową, można podziwiać jeziora i rozlewiska z pięknych punktów widokowych, odwiedzić Muzeum Przyrodnicze, zobaczyć zagrodę z żubrami, głazy i głazowiska. Na terenie parku nie można się nudzić!

# data[].attributes.body
Od około 1880r. do lasów wprowadzane były gatunki egzotyczne, takie jak:
- daglezja (Pseudotsuga douglasi),
- wejmutka (Pinus strobus),
- żywotnik olbrzymi (Thuja gigantea),
- jodła pospolita (Abies alba),
- świerk serbski (Picea omorika).

# data[].attributes.body
Od roku 1750 rozpoczyna się planowe zagospodarowywanie lasów - prowadzono wyręby i odnawianie wyciętych powierzchni, w lasach bukowych stosowano rębnie częściowe, sztucznie wprowadzano dęby (1890-1920).

# data[].attributes.body
Od 1618 roku zasięg lasów odpowiada w przybliżeniu współczesnemu (wg. mapy Lubinusa). Od około 1750 r właściciele lasów nieliczne już dęby pozostawiają na zrębach jako nasienniki. To właśnie z tych czasów pochodzą najstarsze dęby rosnące w lasach Parku, np. Dąb Wolinian.

# data[].attributes.body
Powierzchnia lasów na wyspie Wolin zaczyna stale się zmniejszać (osadnictwo i rolnictwo) Razem z tym maleje również udział dębu i buka (ochłodzenie klimatu, zapotrzebowanie na surowiec dla szkutnictwa, budownictwa).

# data[].attributes.body
Jej nazwa pochodzi stąd, że w średniowieczu nazywano ją "Liliom convallum" (= lilia z doliny).
Jest rośliną wieloletnią, dorastającą aż do 30cm. wysokości. Każdej wiosny z podziemnych kłaczy wyrastają 2 liście i pęd kwiatonośny. Jej białe i wonne kwiaty pojawiają się w maju, zaś w lipcu dojrzewają czerwone owoce.
Ta rośinka objęta jest częściową ochroną gatunkową.
Zawiera substancje lecznicze, działające na choroby serca. Jednak w większych dawkach może być trująca.

# data[].attributes.headline
Rozwój roślinności i przemysłu na terenie Parku Wolińskiego

# data[].attributes.subject
Rozwój roślinności i przemysłu na terenie Parku Wolińskiego

# data[].attributes.body
Na wyspę Wolin z południa docierają najpierw dąb, a następnie buk - ustępuje z lasów sosna i brzoza. Ok. 5000 - 3000 lat B.P. lasy zaczynają pokrywać całą wyspę Wolin (ok. 30% wynosił udział sosny, tak samo dębu i brzozy). W tym czasie rozpoczyna się również rozwój osadnictwa żarowo-kopieniaczego. Do około 750 lat B.P. stopniowo wzrasta presja osadnictwa, nie ma to jednak większego wpływu na lasy (wypas bydła i nierogacizny), dopiero początki naszej ery pociągają za sobą silny wzrost zapotrzebowania na drewno (miasto Wolin) oraz wypas w lesie, co prowadzi do ograniczenia ilości - głównie dębu.

# data[].attributes.body
Położenie

Woliński Park Narodowy utworzony w 1960 roku obejmuje chronioną część największej polskiej wyspy – Wolin znajdującej się w woj.zachodniopomorskim.

Do roku 1996 Park zajmował powierzchnię 4691 ha, kiedy to udało się włączyć w jego granice obszar 1 mili morskiej wód przybrzeżnych Bałtyku,od tego momentu Woliński Park Narodowy stał się pierwszym w Polsce parkiem morskim.

# data[].attributes.body
Nazwa pochodzi od kształtu listków, które przypominają zarys ludzkiej stopy. Roślina ta dorasta do ok. 40cm. i rośnie u stóp starych drzew, na cienistych zboczach i skałach. Jej liście są zimnotrwałe. Roślina ta objęta jest ścisłą ochroną gatunkową. Na terenie Wolińskiego Parku Narodowego występuje najliczniej wzdłuż wybrzeża morskiego, na zboczach klifowych.

# data[].attributes.headline
Początki powstawania terenu Parku Wolińskiego

# data[].attributes.subject
Początki powstawania terenu Parku Wolińskiego

# data[].attributes.body
ok. 10000 lat B.P. - następuje wykształcenie się zbiorowisk leśnych we współczesnej historii wyspy Wolin (lądolód odsunął się na północ współczesnej Skandynawii). Na obszarze wyspy Wolin rozpoczyna się rozwój pionierskich lasów o charakterze tajgi. Zajęły one miejsce ustępujących zbiorowisk tundrowych. Trwające wtedy procesy modelowania reliefu południowych brzegów Bałtyku, zmieniają lokalne warunki siedliskowe. To dlatego dzisiaj obserwujemy swoistą rzeźbę terenu oraz mozaikę gleb. W miarę ocieplania się klimatu następują zmiany składu gatunkowego lasów.

# data[].attributes.body
Dorosłe motyle niestety nie cieszą się zbyt długim życiem. Jest to najczęściej od 2 do 4 tygodni. Sprzymierzeńcem w osiąganiu rekordów w długości życia dla motyli jest zima. Owady te zapadają wtedy w hibernację dzięki, której mogą przeżyć nawet 9 miesięcy. W Polsce rekordy bije latolistek cytrynek (Gonepteryx rhamni), który wylęga się w lipcu, w sierpniu zapada już w sen, z którego budzi się na wiosnę (jako jeden z nielicznych przedstawicieli tego gatunku). A tutaj jego zdjęcie

# data[].attributes.body
Motyle jak również inne zwierzęta posiadają swój własny kamuflaż. Tutaj kilka przykładów

# data[].attributes.body
rodzina motyli dziennych, licząca około 6000 gatunków. Są to motyle małe lub średniej wielkości (od 1,5 cm do 8 cm rozpiętości skrzydeł), występujące we wszystkich zoogeograficznych krainach świata.

# data[].attributes.body
Pochodzi z zalesionych obszarów Afryki. Kolor podstawowy wierzchniej warstwy skrzydeł to zielonkawo-biały z fioletowym połyskiem w porze deszczowej i perłowo-biały w porze suchej, przez co nazywany jest masą perłową. Latają przez cały rok ze szczególną aktywnością w lecie i jesienią. Samce bytują głównie na liściach drzew, podczas gdy samice pozostają bliżej ziemi w pobliżu roślin stanowiących pożywienie dla gąsienic.

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
Występuje w Azji, Indiach, południowej Japonii i na Filipinach. Samiec występuje tylko w jednej formie, natomiast samice mogą naśladować inne, niejadalne gatunki. Preferuje lekko zalesione tereny, ale spotyka się go praktycznie wszędzie, nawet wysoko w górach. Jest częstym gościem w ogrodach i sadach. Jego ulubionym pożywieniem są pomarańcze i limonki. Rozpiętość skrzydeł wynosi 9-11 cm.

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.headline
Informacje o poszczególnych gatunkach motylii

# data[].attributes.subject
Informacje o poszczególnych gatunkach motylii

# data[].attributes.body
Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
W motylarnii mogliśmy zaobserwować wiele różnych gatunków motyli, które latały bardzo blisko nas.

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
Motyle można spotkać od poziomu morza aż ponad szczyty sięgające 6 000 metrów wysokości.
Występują we wszystkich typach siedlisk: na pustyni, bagnach, łąkach, lasach i w górach. Niektóre motyle spędzają część życia pod ziemią.

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
U motyli często występuje dymorfizm płciowy co oznacza, że samiec i samica jednego gatunku różnią się od siebie wyglądem.

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
Niektóre motyle mają zdolność hibernacji, która pozwala przetrwać niskie temperatury zimą lub upały i suszę latem. Zapadają one w stan spoczynku, w czasie którego ich funkcje życiowe utrzymywane są na absolutnym minimum:
-Jaja, gąsienice i poczwarki nie rosną i nie rozwijają się
-Dorosłe motyle wiszą bez ruchu, czekając na bardziej korzystne warunki

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
Motyle są bardzo wrażliwe i występują tylko tam gdzie jest czyste powietrze!
Zanieczyszczenie środowiska czyni wśród owadów prawdziwe spustoszenia. Dzieła zagłady dopełniają stosowane w rolnictwie pestycydy oraz środki chwastobójcze, które wykluczają pojawianie się motyli.

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
Na świecie żyje prawdopodobnie ponad
30 000 gatunków motyli dziennych i sześć razy tyle gatunków ciem. Można je znaleźć na całym świecie od tropików na równiku do północnych regionów koła podbiegunowego.

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
Głównym pożywieniem motyli jest nektar z kwiatów. Zawarte w nim cukry i składniki mineralne zapewniają energię potrzebną do przeżycia. Jest to szczególnie ważne w przypadku motyli, które muszą przezimować i dotrwać do kolejnej wiosny. Czasem można zaobserwować motyle siadające na drzewach owocowych. Owady żywią się ich liśćmi, ale przepadają też za sokiem z owoców. Motyle bardzo często pozyskują potrzebne sole mineralne z fermentujących owoców, które spadły na ziemię. Można też natknąć się na motyle pijące wodę z kałuży. W błocie zawarte są bowiem składniki odżywcze pochodzące z gleby. Najbardziej szokującym przysmakiem motyli może być jednak… padlina! Nieraz całe chmary gatunków owadów z rodziny rusałkowatych żerują na rozkładającym się mięsie

# data[].attributes.body
jeden z gatunku motyli nocnych

# data[].attributes.body
Istnieje kilka umownych podziałów motyli, które ułatwiają ich rozpoznawanie. Najczęstszym jest podział ze względu na wygląd i porę lotu: motyle dzienne oraz ćmy-motyle nocne.

Ćmy są przeważnie grubsze i bardziej "włochate", a motyle dzienne szczuplejsze
i "mniej owłosione".

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
Motyle nocne (Heterocera) – popularnie nazywamy je ćmami. To grupa motyli z reguły prowadząca nocny tryb życia. Trudno jednoznacznie wskazać różnice pomiędzy motylami dziennymi i ćmami. Motyle nocne (ćmy) różnią się od motyli dziennych niektórymi elementami budowy ciała. Czułki ciem mogą mieć bardzo różną formę.

# data[].attributes.body
Zwyczajowo motyle dzielimy na dwie grupy: motyle nocne – ćmy (Heterocera) i motyle dzienne (Rhopalocera). Podział ten jest czysto umowny i nie ma podstaw naukowych.
Motyle dzienne (Rhopalocera) posiadają szerokie, barwne skrzydła, które w stanie spoczynku składają pionowo. Ich czułki zakończone są buławkami.  Owady te, są aktywne w dzień, zwłaszcza w słoneczną i ciepłą pogodę. Pojawiły się na Ziemi dopiero pod koniec kredy, a więc w czasie, kiedy zaczęły pojawiać się liczne rośliny okrytozalążkowe.
Motyle nocne

Czułki motyli nocnych (Heterocera) mogą przypominać nitki czy grzebienie. Nie posiadają charakterystycznych dla motyli dziennych buławek. W Polsce żyje ponad 3000 gatunków motyli nocnych.
Należy pamiętać, że część motyli nocnych lata w słoneczną pogodę, posiada pięknie ubarwione skrzydła o wyrazistych kolorach i zaskakujących wzorach. W Polsce możemy spotkać ćmy w przeróżnych barwach i deseniach.

# data[].attributes.body
Gdy gąsienica przestaje przyjmować pokarm, opróżnia przewód pokarmowy, zrzuca z siebie oskórek i zmienia się w nieruchomą formę. Z pozoru można uznać ją za martwy organizm, tymczasem we wnętrzu formuje się dorosły motyl. To stadium poczwarki.

W kokonie dochodzi do niezwykłych procesów. Ciało larwy praktycznie „rozpuszcza się”, a z niepozornych zgrupowań komórek wykształcają się narządy motyla i skrzydła. Z poczwarki powstaje dorosły owad tzw. imago. Czeka go krótkie życie, trwające od kilku godzin do kilku miesięcy.

Natalia Kasperczyk

# data[].attributes.body
(Rusałka Kratnik) Skrzydła motyli zbudowane są z rzędu żyłek, na których rozpięta jest dwuwarstwowa błona. Do nich przyczepione są łuski. Zbudowana z chityny łuska zwężona jest u nasady - dzięki temu przyczepia się do błony skrzydła.Kolor łusek uzależniony jest od zwartych w nich pigmentów. Każda łuska posiada jeden pigment, natomiast skrzydło może składać się z kilku pigmentów. Pigmenty mogą być wytwarzane przez motyle. Są to melaniny i pterydyny.Barwniki mogą być również pobierane z roślin podczas żerowania gąsienic.Na kolor skrzydeł ma wpływ również budowa łusek. To tzw. barwy strukturalne. Barwę dostrzegamy na skutek odbitych fal światła widzialnego. Kolory metaliczne wywołane są przez tzw. zjawisko dyfrakcji, polegające na przechodzeniu światła przez strukturę łuski.Ciekawym przykładem jest rusałka kratnik, która inny kolor ma na wiosnę, a inny latem.

# data[].attributes.body
Etapy rozwoju motyla

# data[].attributes.body
Karolina Młynarczyk
Natalie Pietraschek
Julia Szafranek
Julia Łukasik
Alicja Flicińska

# data[].attributes.body
Legenda głosi, że wszystkiemu winien jest chciwy i złośliwy duch zwany Skarbkiem. Grasował on tutaj już początku XIV wieku, kiedy w okolicy powstały pierwsze kopalnie i zbierał skarby, które ukrywał pod ziemią - właśnie w tej okolicy. Gdy kilof górnika odsłonił owe bogactwa, wściekły Skarbek zalał wszystko wodą. Mowa tutaj o Jeziorze Szmaragdowym w Szczecinie, lecz są przypuszczenia, że to samo mogło być tutaj.

# data[].attributes.body
Brzegi jeziora porasta las, a wokół wznoszą się wzgórza oraz typowa roślinność śródziemnomorska. Nie rozwija się tam intensywne życie biologiczne, ze względu na dużą zawartość węglanu wapnia.

# data[].attributes.body
Niedaleko Turkusowego Jeziora rośnie 400-letni dąb Prastary, który jest pomnikiem przyrody.

# data[].attributes.body
Dzięki korzystnym warunkom hydrogeologicznym, jezioro nie jest zanieczyszczane przez spływające wody podziemne. Zanieczyszczeniu zapobiegają także odgrodzone szlaki turystyczne oraz zakaz kąpieli i plażowania.

# data[].attributes.body
Woda w Jeziorze Turkusowym pochodzi głównie z opadów atmosferycznych, wód podziemnych oraz mniej z chłodnych źródeł wypływających z zachodniej skarpy.

# data[].attributes.headline
Czy w jeziorze turkusowym można się kąpać?

# data[].attributes.subject
Czy w jeziorze turkusowym można się kąpać?

# data[].attributes.body
Niestety, kąpiel w jeziorze jest zabroniona ze względu na strome i urwiste brzegi.

# data[].attributes.body
Grupy ptaków, nie ma 2 takich samych. Wyznaczono nagrodę za znalezienie 2 identycznych. Krytycznie zagrożone. kiedyś można było do nich strzelać w celu pozyskania obiektu muzealnego.

# data[].attributes.body
Duży ptak wędrowny z rodziny kaczkowatych.
W szacie godowej samiec, zwany kaczorem, w szacie godowej ma zieloną głowę, odgraniczoną od reszty ciała białą obrożą. Żółty dziób. Pierś jest cała brązowa, grzbiet również, ale matowy. Złożone skrzydła brązowe, gdzieniegdzie nieco szare. Pokrywy nad- i podogonowe czarne. Dwie środkowe sterówki czarne i zakręcone do góry, pozostałe sterówki biało-szare. Pomarańczowe nogi. W szacie spoczynkowej samiec ma upierzenie podobne do samicy, ale różni się żółtym dziobem, rudą piersią i czarnymi pokrywami nadogonowymi.

Samica ma mniej kontrastowe ubarwienie. Pomarańczowy dziób z czarnymi plamami, u poszczególnych osobników różnej wielkości. Biało-kremowo-beżowa głowa, ciemna przepaska przez oko. Ogólnie pióra przypominają nałożone na siebie łuski, pomarańczowo-brązowe. Na spodzie ciała „łuski” są drobniejsze, w okolicach tyłu również. Sterówki białe z brązowymi plamami

# data[].attributes.body
Mały ptak wędrowny, osiąga do 17cm długości oraz 27cm rozpiętości skrzydeł. Dorosłe osobniki pierzą się 2 razy: od połowy lipca do końca września oraz od listopada do lutego. Młode wymieniają upierzenie tylko od listopada do lutego. Ubarwienie jest brązowe.

# data[].attributes.body
Ptak wędrowny średnich rozmiarów (do 27cm długości ciała, do 41cm rozpiętości skrzydeł). Wielkością, ciemnym ubarwieniem i sylwetką zbliżony do kosa – jest z nim spokrewniony, choć drozd obrożny jest północnym gatunkiem górskim, bardziej smuklejszym i o dłuższej szyi. Upierzenie czarne, pióra na skrzydłach i spodzie ciała mają jasne brzegi.

# data[].attributes.body
Ptak znajdujący się w herbie Wolińskiego Parku Narodowego, będący drapieżcą. Może osiągnąć aż do 92cm długości ciała. Cechuje go duża rozpiętość skrzydeł 193–244 cm, które w locie wyglądają jak prostokąty. Posiada duży dziób, który tak jak nogawice są żółte