# data[].attributes.headline
Αντρέ Μαρί Αμπέρ

# data[].attributes.subject
Αντρέ Μαρί Αμπέρ

# data[].attributes.body
Ο Αντρέ-Μαρί Αμπέρ
Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1775 και πέθανε στις 10 Ιουνίου 1836.Ήταν Γάλλος φυσικός και κύριος θεμελιωτής του ηλεκτομαγνητισμού και της ηλεκτροδυναμικής. Ασχολήθηκε με πλήθος επιστημονικών θεμάτων, αλλά το ενδιαφέρον του στράφηκε κυρίως στον ηλεκτρομαγνητισμό.

Γεννήθηκε στη Λυών.Από τη παιδική του ηλικία έδειξε κλίση προς τα φυσικομαθηματικά και τα γράμματα σημειώνοντας μεγάλες επιτυχίες και γρήγορα σχετικά κατέστη διεθνής επιστημονική φυσιογνωμία καταλείποντας και αξιόλογα φιλολογικά και φιλοσοφικά έργα. Το 1804 δέχθηκε το δεύτερο οικογενειακό δράμα μετά από εκείνο του πατέρα του όταν πέθανε η γυναίκα του Ζυλί Καρρόν που του άφησε πλέον μέχρι το τέλος της ζωής του ανοικτή πληγή.
Ο Αμπέρ παντρεύτηκε εκ νέου αλλά δεν κατόρθωσε ν΄ αγαπήσει τη νέα του σύζυγο αν και το επεδίωξε, μέχρι που τη χώρισε.

Διετέλεσε διαδοχικά καθηγητής της Φυσικής και της Χημείας στη Κεντρική Σχολή (1801), καθηγητής του Λυκείου της Λυών (1804) και επιμελητής της Πολυτεχνικής Σχολής (1804), μέλος του συμβουλευτικού γραφείου των τεχνών, γενικός επιθεωρητής του Πανεπιστημίου (1808), καθηγητής ανάλυσης στο Πολυτεχνείο (1809) καθώς και μέλος πολλών ξένων Ακαδημιών.

Η συμβολή του στην επιστήμη είναι μεγάλη.Είναι θεμελιωτής της άποψης ότι οι μαγνητικές δυνάμεις προκαλούνται από το κινούμενο και όχι από το ακίνητο ηλεκτρικό φορτίο. Εξήγησε το μαγνητισμό των υλικών. Προς τιμήν του πήρε το όνομα η μονάδα μέτρησης της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος.Ασχολήθηκε επίσης με θέματα ολοκλήρωσης,διαφορικών εξισώσεων και μερικών παραγώγων.

Ιουλία Κρικώνη

# data[].attributes.headline
Αλεσάντρο Τζουζέπε Αντόνιο Αναστάζιο Βόλτα 

# data[].attributes.subject
Αλεσάντρο Τζουζέπε Αντόνιο Αναστάζιο Βόλτα 

# data[].attributes.body
Ο Αλεσάντρο Τζουζέπε Αντόνιο Αναστάζιο Βόλτα γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1745 στο Κόμο της Λομβαρδίας και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας της περιοχής. Σε νεαρή ηλικία δημοσίευσε την πρώτη του πραγματεία πάνω στη «λουγδουνική λάγηνο», ένας τύπος ηλεκτροσκοπίου Η επόμενη επινόησή του ήταν το ηλεκτροφόρο Ακολούθησαν η ανακάλυψη της χημικής ένωσης του μεθανίου και οι εφευρέσεις του ευδιόμετρου του «ηλεκτρικού πιστολιού» και της άσβεστης λυχνίας υδρογόνου. Το 1779 κατέλαβε την έδρα της φυσικής στο πανεπιστήμιο της Παβίας.
Αργότερα, συμμετείχε σε πειράματα για τον ατμοσφαιρικό ηλεκτρισμό.
Το 1801 παρουσίασε την εφεύρεσή του αυτή στον Μέγα Ναπολέοντα στο Παρίσι και αυτός προς τιμή του,του απένειμε τον τίτλο του κόμη της Λομβαρδίας και τον ανακήρυξε ισόβιο γερουσιαστή στο βασίλειο της Λομβαρδίας.

Κατερίνα Κοτσιάφτη!

# data[].attributes.headline
Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ

# data[].attributes.subject
Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ

# data[].attributes.attachment_link.title
Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ

# data[].attributes.body
Ο Blaise Pascal  19 Ιουνίου 1623 – 19 Αυγούστου 1662,  ήταν Γάλλος μαθηματικός , φυσικός , εφευρέτης, φιλόσοφος και καθολικός συγγραφέας.
Ήταν ένα παιδί θαύμα που εκπαιδεύτηκε από τον φοροεισπράκτορα πατέρα του, στη Ρουέν . Το παλαιότερο μαθηματικό έργο του Pascal ήταν στις κωνικές τομές . Σε ηλικία 16 ετών έγραψε μια σημαντική πραγματεία σχετικά με τη προβολική γεωμετρία. Αργότερα αλληλογραφούσε με τον Pierre de Fermat σχετικά με τη θεωρία πιθανοτήτων , επηρεάζοντας έντονα την ανάπτυξη των σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών επιστημών . Το 1642, ενώ ήταν ακόμη έφηβος, ξεκίνησε κάποια πρωτοποριακή δουλειά στις υπολογιστικές μηχανές (που ονομάστηκαν αριθμομηχανές του Πασκάλ και αργότερα Πασκαλίν), καθιερώνοντάς τον ως έναν από τους δύο πρώτους εφευρέτες της μηχανικής αριθμομηχανής .
Όπως ο σύγχρονος του René Descartes , ο Pascal ήταν επίσης πρωτοπόρος στις φυσικές και εφαρμοσμένες επιστήμες. Ο Pascal για να υπερασπιστεί την επιστημονική μέθοδο έγραψε και παρήγαγε αρκετά αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Έκανε σημαντικές συνεισφορές στη μελέτη των υγρών και διευκρίνισε τις έννοιες της πίεσης και του κενού γενικεύοντας το έργο της Evangelista Torricelli . Ακολουθώντας τον Torricelli και τον Galileo Galilei , αντέκρουσε τον Αριστοτέλη και τον Descartes που επέμεναν ότι η φύση απεχθάνεται το κενό το 1647.
Το 1646, αυτός και η αδελφή του Ζακλίν ταυτίστηκαν με το θρησκευτικό κίνημα εντός του Καθολικισμού γνωστό από τους επικριτές του ως Γιανσενισμός . Μετά από μια θρησκευτική εμπειρία στα τέλη του 1654, άρχισε να γράφει έργα με επιρροή για τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Τα δύο πιο διάσημα έργα του την ίδια περίοδο είναι: τα Lettres Provinciales και οι Pensées , το πρώτο που διαδραματίζεται στη σύγκρουση μεταξύ των Γιανσενιστών και των Ιησουιτών . Το τελευταίο περιέχει το στοίχημα του Πασκάλ , γνωστό  ως ο λόγος για τη μηχανή , ένα φιδειστικό πιθανολογικό επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού. Εκείνη τη χρονιά, έγραψε επίσης μια σημαντική πραγματεία για το αριθμητικό τρίγωνο. Μεταξύ 1658 και 1659, έγραψε για το κυκλοειδές και τη χρήση του στον υπολογισμό του όγκου των στερεών.

Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση

Ο Πασκάλ γεννήθηκε στο Κλερμόν-Φεράν. Έχασε τη μητέρα του, Αντουανέτα Μπέγκον, σε ηλικία τριών ετών.  Ο πατέρας του, Étienne Pascal (1588–1651), ο οποίος είχε επίσης ενδιαφέρον για τις επιστήμες και τα μαθηματικά, ήταν τοπικός δικαστής. Ο Πασκάλ είχε δύο αδερφές, τη μικρότερη Ζακλίν και τη μεγαλύτερη Ζιλμπέρ.
Το 1631, πέντε χρόνια μετά το θάνατο της συζύγου του, ο Ετιέν Πασκάλ μετακόμισε με τα παιδιά του στο Παρίσι. Η νεοφερμένη οικογένεια προσέλαβε σύντομα τη Louise Delfault, μια υπηρέτρια που τελικά έγινε βασικό μέλος της οικογένειας. Ο Pascal , που δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ, αποφάσισε ότι μόνος του θα εκπαιδεύσει τα παιδιά του, γιατί όλα έδειχναν εξαιρετική πνευματική ικανότητα, ιδιαίτερα ο γιος του Μπλεζ. Ο νεαρός Πασκάλ έδειξε εκπληκτική ικανότητα στα μαθηματικά και τις επιστήμες.

Πασκαλίνη

Το 1642, σε μια προσπάθεια να διευκολυνθούν οι ατελείωτοι, εξαντλητικοί υπολογισμοί και οι επανυπολογισμοί του πατέρα του για τους οφειλόμενους και καταβληθέντες φόρους (στο οποίο είχε στρατολογηθεί ο νεαρός Πασκάλ), ο Πασκάλ, όχι ακόμη 19 ετών, κατασκεύασε μια μηχανική αριθμομηχανή ικανή να προσθέτει και να αφαιρεί ,που ονομάστηκε Pascal's calculator ή Pascaline . Από τις οκτώ Πασκαλίνες που είναι γνωστό ότι έχουν επιζήσει, οι τέσσερις βρίσκονται στο Musée des Arts et Métiers στο Παρίσι και ένας ακόμη στο μουσείο Zwinger στη Δρέσδη της Γερμανίας, εκθέτοντας δύο από τις αυθεντικές μηχανικές αριθμομηχανές του.
Αν και αυτές οι μηχανές είναι πρωτοπόροι για περαιτέρω 400 χρόνια ανάπτυξης μηχανικών μεθόδων υπολογισμού, η αριθμομηχανή απέτυχε να είναι μεγάλη εμπορική επιτυχία. Ο Πασκάλ συνέχισε να κάνει βελτιώσεις στο σχέδιό του την επόμενη δεκαετία και αναφέρεται σε περίπου 50 μηχανές που κατασκευάστηκαν σύμφωνα με το σχέδιό του.  Κατασκεύασε 20 τελειωμένες μηχανές τα επόμενα 10 χρόνια.

Η φυσική

Ο Πασκάλ συνέβαλε σε πολλά πεδία της φυσικής, κυρίως στα πεδία της μηχανικής των ρευστών και της πίεσης. Προς τιμήν των επιστημονικών του συνεισφορών, το όνομα Pascal δόθηκε στη μονάδα πίεσης SI και στον νόμο του Pascal (μια σημαντική αρχή της υδροστατικής). Εισήγαγε μια πρωτόγονη μορφή ρουλέτας και τον τροχό της ρουλέτας στην αναζήτησή του για μια μηχανή αέναης κίνησης .

Θάνατος
Καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Pascal ήταν σε αδύναμη υγεία, ειδικά μετά την ηλικία των 18 ετών. Πέθανε μόλις δύο μήνες μετά τα 39α γενέθλιά του.

Βασιλική

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Blaise Pascal (born June 19, 1623, Clermont-Ferrand, France-died August 19, 1662, Paris) was a French mathematician, physicist, religious philosopher, and master of prose. He laid the foundation for the modern theory of probabilities, formulated what came to be known as Pascal's principle of pressure, and propagated a religious doctrine that taught the experience of God through the heart rather than through reason. The establishment of his principle of intuitionism had an impact on such later philosophers as Jean-Jacques Rousseau and Henri Bergson and also on the Existentialists.

Pascal's life to the Port-Royal years

Pascal's father, Étienne Pascal, was presiding judge of the tax court at Clermont-Ferrand. His mother died in 1626, and in 1631 the family moved to Paris. Étienne, who was respected as a mathematician, devoted himself henceforth to the education of his children. While his sister Jacqueline (born in 1625) figured as an infant prodigy in literary circles, Blaise proved himself no less precocious in mathematics. In 1640 he wrote an essay on conic sections, Essai pour les coniques, based on his study of the now classical work of Girard Desargues on synthetic projective geometry. The young man's work, which was highly successful in the world of mathematics, aroused the envy of no less a personage than the great French Rationalist and mathematician René Descartes.

Between 1642 and 1644, Pascal conceived and constructed a calculating device, the Pascaline, to help his father-who in 1639 had been appointed intendant (local administrator) at Rouen-in his tax computations. The machine was regarded by Pascal's contemporaries as his main claim to fame, and with reason, for in a sense it was the first digital calculator since it operated by counting integers. The significance of this contribution explains the youthful pride that appears in his dedication of the machine to the chancellor of France, Pierre Seguier, in 1644.

Until 1646 the Pascal family held strictly Roman Catholic principles, though they often substituted l'honnêteté ("polite respectability") for inward religion. An illness of his father, however, brought Blaise into contact with a more profound expression of religion, for he met two disciples of the abbé de Saint-Cyran, who, as director of the convent of Port-Royal, had brought the austere moral and theological conceptions of Jansenism into the life and thought of the convent. Jansenism was a 17th-century form of Augustinianism in the Roman Catholic Church. It repudiated free will, accepted predestination, and taught that divine grace, rather than good works, was the key to salvation. The convent at Port-Royal had become the center for the dissemination of the doctrine. Pascal himself was the first to feel the necessity of entirely turning away from the world to God, and he won his family over to the spiritual life in 1646. His letters indicate that for several years he was his family's spiritual adviser, but the conflict within himself-between the world and ascetic life-was not yet resolved. Absorbed again in his scientific interests, he tested the theories of Galileo and Evangelista Torricelli (an Italian physicist who discovered the principle of the barometer). To do so, he reproduced and amplified experiments on atmospheric pressure by constructing mercury barometers and measuring air pressure, both in Paris and on the top of a mountain overlooking Clermont-Ferrand. These tests paved the way for further studies in hydrodynamics and hydrostatics. While experimenting, Pascal invented the syringe and created the hydraulic press, an instrument based upon the principle that became known as Pascal's principle: pressure applied to a confined liquid is transmitted undiminished through the liquid in all directions regardless of the area to which the pressure is applied. His publications on the problem of the vacuum (1647-48) added to his reputation. When he fell ill from overwork, his doctors advised him to seek distractions; but what has been described as Pascal's "worldly period" (1651-54) was, in fact, primarily a period of intense scientific work, during which he composed treatises on the equilibrium of liquid solutions, on the weight and density of air, and on the arithmetic triangle: Traité de l'équilibre des liqueurs et de la pesanteur de la masse de l'air (Eng. trans., The Physical Treatises of Pascal, 1937) and also his Traité du triangle arithmétique. In the last treatise, a fragment of the De Alea Geometriae, he laid the foundations for the calculus of probabilities. By the end of 1653, however, he had begun to feel religious scruples; and the "night of fire," an intense, perhaps mystical "conversion" that he experienced on November 23, 1654, he believed to be the beginning of a new life. He entered Port-Royal in January 1655, and though he never became one of the solitaires, he thereafter wrote only at their request and never again published in his own name. The two works for which he is chiefly known, Les Provinciales and the Pensées, date from the years of his life spent at Port-Royal.

# data[].attributes.attachment_link.title
Blaise Pascal | Biography, Facts, & Inventions

# data[].attributes.attachment_link.description
Blaise Pascal was a French mathematician, physicist, religious philosopher, and author who wrote Pensees ('Thoughts') and Les Provinciales ('The Provincial Letters').

# data[].attributes.headline
Μάικλ Φαραντεϊ

# data[].attributes.subject
Μάικλ Φαραντεϊ

# data[].attributes.body
Ο Μάικλ Φάραντεϊ 22 Σεπτεμβρίου 1791, Νιούινγκτον Μπατς – 25 Αυγούστου 1867, Χάμπτον Κορτ) ήταν Άγγλος επιστήμονας με σημαντική συμβολή στην εξέλιξη του ηλεκτρομαγνητισμού και της ηλεκτροχημείας. Δεν είχε κοινοπολιτειακή υπηκοότητα, αλλά είχε αποκτήσει τον τίτλο του Εταίρου της Βασιλικής Εταιρείας, που δίνονταν σε πολίτες ή μόνιμους κατοίκους της Κοινοπολιτείας των Εθνών.
Ο Φάραντεϊ γεννήθηκε το 1791 στο Σάρεϋ, στο νότιο Λονδίνο. ήταν γόνος οικογένειας που ανήκε στην εργατική τάξη της εποχής (ο πατέρας του ήταν σιδεράς). Ακολουθώντας τη μοίρα όλων των παιδιών της κοινωνικής του τάξης, έλαβε ελάχιστη μόρφωση. Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε να δουλεύει ως βοηθός ενός βιβλιοδέτη της περιοχής, θέση την οποία διατήρησε για 7 χρόνια.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μελέτησε αρκετά από τα βιβλία που περνούσαν από τα χέρια του, κυρίως επιστημονικού περιεχομένου. Με αυτό το τρόπο ενημερώθηκε εκτενώς για τις εξέλιξης της εποχής στους τομείς της φυσικής και της χημείας. Παράλληλα, ξεκίνησε να εκτελεί απλά πειράματα: χρησιμοποιώντας παλιές φιάλες και κομμάτια ξύλου κατασκεύασε μια αυτοσχέδια ηλεκτροστατική γεννήτρια, ενώ αργότερα ανέπτυξε μια ασθενή βολταϊκή στήλη με τη βοήθεια της οποίας πραγματοποίησε μια σειρά ηλεκτροχημικών πειραμάτων.
Το 1812, μετά από αίτησή του, προσκλήθηκε από τον γνωστό Βρετανό χημικό Σερ Χάμφρι Ντέιβι (Humphry Davy) να εργαστεί ως παρασκευαστής βοηθός του στο εργαστήριο του στο Βασιλικό Ινστιτούτο του Λονδίνου. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η πρόσκληση αυτή πραγματοποιήθηκε αφού ο Ντέιβι διάβασε τις σημειώσεις που είχε κρατήσει ο Φάραντεϊ από διάλεξη του, εκτιμώντας έτσι την έφεσή του για μάθηση. Αυτόν τον συνόδεψε ο Φάραντεϊ σε επιστημονικό ταξίδι του ανά την Ευρώπη από τον Οκτώβριο του 1813 μέχρι τον Απρίλιο του 1815.

Ο Φάραντεϊ και η ηλεκτρομαγνητική επαγωγή

Η πρώτη ανακάλυψη του Φάραντεϊ στον ηλεκτρομαγνητισμό έγινε (σύμφωνα με τα προσεγμένα αρχεία που διατηρούσε) στις 3 Σεπτεμβρίου 1821, αφού είχε επαναλάβει το πείραμα του Έρστεντ. Ο Φάραντεϊ παρατήρησε την αλλαγή στον προσανατολισμό της μαγνητικής βελόνας όταν αυτή πλησίαζε ευθύγραμμο ρευματοφόρο αγωγό, κάτι που είχε ήδη επισημάνει ο Έρστεντ. Επιχειρώντας όμως να αναπαραστήσει τη δύναμη που προκαλούσε αυτή την αλλαγή σε διάφορα σημεία γύρω από τον ευθύγραμμο αγωγό, διαπίστωσε ότι η αναπαράσταση που προέκυπτε είχε την μορφή ομόκεντρων κύκλων με κέντρο τον άξονα του αγωγού. Αυτός ο τρόπος απεικόνισης ενός μαγνητικού πεδίου χρησιμοποιείται ευρύτατα στον ηλεκτρομαγνητισμό: πρόκειται για τις γνωστές δυναμικές γραμμές. Σημειώνεται ότι και ο όρος 'μαγνητικό πεδίο' ('magnetic field') αποδίδεται στον Φαραντέι. Βασισμένος στην παραπάνω διαπίστωση, ο Φαραντέι κατασκεύασε τον ηλεκτρομαγνητικό στροφέα μία συσκευή που εκμεταλλευόταν την κυκλική μορφή του μαγνητικού πεδίου γύρω από τον ρευματοφόρο αγωγό και προκαλούσε την περιστροφή μιας μαγνητικής ράβδου.
Οπλισμένος με το 'εργαλείο' των δυναμικών γραμμών, ο Φάραντεϊ συνέχισε τις έρευνες του γύρω από τον ηλεκτρομαγνητισμό επιδιώκοντας να εντοπίσει κάποιο τρόπο να παράγει ηλεκτρικό ρεύμα με τη χρήση μαγνητών. Για αρκετά χρόνια οι προσπάθειες του παρέμεναν άκαρπες. Αναφερόμενος σε διάφορες πειραματικές διατάξεις, συμπληρώνει στο ημερολόγιό του μία σειρά από αναφορές που καταλήγουν σε σχόλια του τύπου 'δεν υπήρξε αντίδραση' ή 'κανένα αποτέλεσμα'...
Η ημερομηνία της 29ης Αυγούστου του 1831 είναι η πιο σημαδιακή για τις προσπάθειες του Άγγλου πειραματιστή, όταν αυτός στο μεταξύ εργαζόταν ως διευθυντής του εργαστηρίου του Βασιλικού Ιδρύματος. Η πειραματική διάταξη που χρησιμοποίησε ήταν απλή: είχε τυλίξει δύο σπείρες σύρματος αντιδιαμετρικά, σε έναν δακτύλιο από μαλακό σίδηρο (βλ. σχήμα). Διοχετεύοντας ηλεκτρικό ρεύμα στο ένα από τα δύο σύρματα, διαπίστωσε ότι στο άλλο σύρμα εμφανίζεται πράγματι ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά μόνο όταν το ρεύμα στο πρώτο σύρμα ξεκινά ή διακόπτεται.
Θεωρώντας ότι το ηλεκτρικό ρεύμα 'επάγεται' στο δεύτερο σύρμα, η ονομασία που αποδόθηκε στο φαινόμενο ήταν 'επαγωγή'. Πολύ σύντομα, συνεχίζοντας τα πειράματα ο Φάραντεϊ κατέληξε σε δύο σημαντικά συμπεράσματα. Πρώτον, η ύπαρξη του σιδερένιου δακτυλίου δεν είναι απαραίτητη για να παρατηρηθεί το φαινόμενο. Δεύτερον, το ρόλο του πρώτου σύρματος μπορούσε να παίξει και ένας ισχυρός μαγνήτης. Αυτό το συμπέρασμα ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, αφού σηματοδοτούσε τη δημιουργία ηλεκτρικού ρεύματος από μαγνήτη, με άλλα λόγια τη μετάβαση από τον μαγνητισμό στον ηλεκτρισμό.

Την ανακάλυψη της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής που ήταν πλέον πραγματικότητα ακολούθησε εκείνη της ηλεκτρογεννήτριας.

Πρώτος διαπιστώνει τη δεξιόστροφη φορά του Μαγνητικού πεδίου σε σχέση με τη φορά του ρεύματος που το παράγει.

Επίσης ο Φάραντεϊ επινόησε και τον μετασχηματιστή.

Αχιλλέας Εφαπλωματάς

# data[].attributes.body
Ο Χάινριχ Ρούντολφ Χερτς ή Χερτζ γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου το 1857 και ήταν Γερμανός φυσικός, ο οποίος απέδειξε για πρώτη φορά οριστικά την ύπαρξη των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων που προβλέπονταν από τις εξισώσεις του ηλεκτρομαγνητισμού του Τζέιμς Ȁλερκ Μάξγουελ.
Ο Χέρτζ μεγάλωσε στο Αμβούργο από εύπορη οικογένεια όπου ως μαθητής στο γυμνάσιο Gelehrtenschule des Johanneums στο Αμβούργο, έδειξε ικανότητα τόσο στις φυσικές επιστήμες, όσο και στις ξένες γλώσσες, μαθαίνοντας εξωσχολικά την αραβική και τη σανσκριτική.
Σπούδασε θετικές επιστήμες και μηχανική στις γερμανικές πόλεις της Δρέσδης, του Μονάχου και του Βερολίνου, όπου μαθήτευσε κοντά στους Gustav R. Kirchhoff και Hermann von Helmholtz.
Απέκτησε το διδακτορικό του το 1880 στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου και παρέμεινε μαθητής του Χέλμχολτζ μέχρι το 1883, οπότε απέκτησε θέση λέκτορα θεωρητικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Κιλ. Το 1885, έγινε καθηγητής στο Τεχνικό Ινστιτούτο Κάρλσρουχ, όπου και ανακάλυψε τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα.

Ηλεκτρομαγνητικά κύματα

Μεταξύ του 1886 και του 1889 ο Χερτζ διεξήγαγε μια σειρά πειραμάτων που θα αποδείκνυαν ότι τα φαινόμενα που παρατηρούσε ήταν αποτελέσματα των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων που προέβλεψε ο Μάξγουελ. Ξεκινώντας τον Νοέμβριο του 1887 με την εργασία του “On Electromagnetic Effects Produced by Electrical Disturbances in Insulators”, ο Χερτζ έστειλε μια σειρά εγγράφων στον Χέλμολτς στην Ακαδημία του Βερολίνου, συμπεριλαμβανομένων εγγράφων το 1888 που έδειχναν εγκάρσια ηλεκτρομαγνητικά κύματα ελεύθερου χώρου που ταξίδευαν με πεπερασμένη ταχύτητα σε μια απόσταση. Στη συσκευή που χρησιμοποίησε ο Hertz, τα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία ακτινοβολούνταν μακριά από τα σύρματα ως εγκάρσια κύματα. Ο Hertz είχε τοποθετήσει τον ταλαντωτή σε απόσταση περίπου 12 μέτρων από μια ανακλαστική πλάκα ψευδαργύρου για να παράγει στάσιμα κύματα. Ȁάθε κύμα είχε μήκος περίπου 4 μέτρα. Χρησιμοποιώντας τον ανιχνευτή δακτυλίου, κατέγραψε πώς μεταβαλλόταν το μέγεθος του κύματος και η κατεύθυνση των συνιστωσών του. Ο Hertz μέτρησε τα κύματα του Maxwell και απέδειξε ότι η ταχύτητα αυτών των κυμάτων ήταν ίση με την ταχύτητα του φωτός. Η ένταση του ηλεκτρικού πεδίου, η πόλωση και η ανάκλαση των κυμάτων μετρήθηκαν επίσης από τον Hertz. Τα πειράματα αυτά τεκμηρίωσαν ότι το φως και τα κύματα αυτά ήταν και τα δύο μια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που υπακούει στις εξισώσεις του Μάξγουελ.

Φωτοηλεκτρικό φαινόμενο

Ο Χερτζ συνέβαλε στην εμπέδωση του φωτοηλεκτρικού φαινομένου (το οποίο εξηγήθηκε από άλλους αργότερα) όταν πρόσεξε ότι ένα φορτισμένο αντικείμενο χάνει το φορτίο του πιο εύκολα όταν φωτίζεται με υπεριώδες φως. Το 1887, έκανε παρατηρήσεις πάνω στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο και στην εκπομπή και λήψη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, τις οποίες δημοσίευσε στην επιστημονική εφημερίδα Annalen der Physik. Ο δέκτης του αποτελείτο από ένα πηνίο με διάκενο ηλεκτρικού σπινθήρα. Την ανίχνευση ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων θα σηματοδοτούσε ένας σπινθήρας. Τοποθέτησε τη συσκευή σε ένα σκοτεινό κουτί, προκειμένου να δει τον σπινθήρα καλύτερα. Παρατήρησε, ωστόσο, ότι το μήκος του σπινθήρα μειωνόταν όταν ήταν μέσα στο κουτί. Ένα γυάλινο έλασμα τοποθετημένο ανάμεσα στον πομπό των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και τον δέκτη, απορροφούσε την υπεριώδη ακτινοβολία που βοηθούσε τα ηλεκτρόνια να περάσουν το διάκενο. Εκτός κουτιού, το μήκος του σπινθήρα αυξανόταν. Δεν παρατήρησε καμία μείωση στο μήκος του σπινθήρα όταν αντικατέστησε το γυαλί με χαλαζία, καθώς ο τελευταίος δεν απορροφά την ακτινοβολία UV. Ο Χερτζ συγκέντρωσε τα συμπεράσματα των ερευνών του και τα δημοσίευσε. Δεν συνέχισε τη διερεύνηση του φαινομένου, ούτε έκανε κάποια απόπειρα να ερμηνεύσει τα αποτελέσματα των παρατηρήσεών του.

Θάνατος

Το 1892 διαγνώσθηκε στον Χερτς μια μόλυνση (μετά από εξετάσεις που έκανε εξαιτίας ημικρανιών που είχε) και χειρουργήθηκε για τη θεραπεία του. Πέθανε από κοκκιωματώδη αγγειίτιδα σε ηλικία 36 ετών στη Βόννη, και τάφηκε στο Κοιμητήριο Όλσντορφ του Αμβούργου.

Αντώνης Έξαρχος

# data[].attributes.body
Τα πρώτα χρόνια

Ο Άντερς Κέλσιος γεννήθηκε στην Ουψάλα της Σουηδίας στις 27 Νοεμβρίου 1701. Ήταν γιος του καθηγητή της Αστρονομίας Νιλς Κέλσιου και εγγονός του μαθηματικού Μάγκνους Κέλσιου και ενός αστρονόμου, του Άντερς Σπολ. Ο Κέλσιος επέλεξε μια σταδιοδρομία στο χώρο της επιστήμης.[6] Η οικογένειά του προερχόταν από το Οβανάκερ της περιφέρειας του Χελσινγκλάντ. Το οικογενειακό τους όνομα είναι μια εκδοχή στα λατινικά της λέξεως για την κατοικία ή το αξίωμα του εφημέριου πάστορα (Högen). Ο πατέρας του, Νιλς Κέλσιος, ήταν επίσης ταλαντούχος μαθηματικός από νεαρή ηλικία, και διορίστηκε το 1730 σε θέση επιστήμονα της Αστρονομίας. Το 1725 έγινε γραμματέας της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών στην Ουψάλα, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το θάνατό του.

Ο Άντερς φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, όπου δίδασκε ο πατέρας του, και από το 1730 έγινε και ο ίδιος καθηγητής εκεί. Η πρώτη του έρευνα αφορούσε τη μελέτη του βόρειου σέλαος,[7] και ήταν ο πρώτος που επισήμανε συσχετισμό μεταξύ των φώτων αυτών και τις αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο της Γης. Μαζί με το μαθητή του Όλοφ Χιόρτερ μελέτησε το φαινόμενο του σέλαος. Παρατήρησε τις παραλλαγές μίας βελόνας πυξίδας και ανακάλυψε ότι μεγαλύτερες εκτροπές σχετίζονται με μεγαλύτερη δραστηριότητα του σέλαος. Το 1730 εξέδωσε το «Nova Methodus distantiam solis a terra determinandi».

Σταδιοδρομία

Ο Κέλσιος ήταν ο πρώτος που πραγματοποίησε και δημοσίευσε πειράματα με σκοπό τη θέσπιση μιας διεθνώς αποδεκτής κλίμακας θερμοκρασίας με επιστημονική βάση. Στη δημοσίευση του στα σουηδικά με τίτλο «Παρατηρήσεις δύο εξακολουθητικών βαθμών στο θερμόμετρο» αναφέρεται σε πειράματα που αποδεικνύουν ότι το σημείο πήξεως δεν εξαρτάται από το υψόμετρο ή την ατμοσφαιρική πίεση. Τεκμηρίωσε επίσης την εξάρτηση του σημείου βρασμού του νερού από την ατμοσφαιρική πίεση, μία ακριβής διαπίστωση ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Διατύπωσε επιπλέον έναν κανόνα για τον προσδιορισμό του
σημείου βρασμού, αν η βαρομετρική πίεση αποκλίνει από ένα ορισμένο επίπεδο πίεσης.[9] Πρότεινε την υιοθέτηση της κλίμακάς του σε μία δημοσίευσή του προς τη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών, την παλαιότερη σουηδική επιστημονική κοινότητα, που ιδρύθηκε το 1710. Στο θερμόμετρό του το σημείο για την ψύξη του νερού ήταν το 100 και για τον βρασμό του το 0. Η κλίμακα αντιστράφηκε από τον Κάρολο Λινναίο το 1745, ένα χρόνο μετά το θάνατό του Κέλσιου, και έχει διατηρηθεί έτσι έως σήμερα.[10] Ο Κέλσιος ονόμασε την κλίμακά του εκατοντάβαθμο. Για χρόνια την αποκαλούσαν απλά «σουηδικό θερμόμετρο».
Διεξήγαγε ακόμη πολλές γεωγραφικές μετρήσεις για το Σουηδικό Γενικό Χάρτη και ήταν ένας από τους πρώτους που διαπίστωσαν ότι μεγάλο μέρος της Σκανδιναβίας ανυψώνεται με αργό ρυθμό πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, μία συνεχόμενη διαδικασία η οποία ξεκίνησε με το λιώσιμο των πάγων μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων. Ωστόσο διατύπωσε τη λανθασμένη παρατήρηση ότι το νερό εξατμιζόταν

Nικος

# data[].attributes.body
Ο Σαρλ Ωγκυστέν ντε Κουλόμπ γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου του 1736 στο Ανγκουλέμ της Γαλλίας και πέθανε στις 23 Αυγούστου του 1806 στο Παρίσι.
Σπούδασε στη στρατιωτική σχολή της πόλης Μεζιέρ και αποφοίτησε το 1761 ως στρατιωτικός μηχανικός με τον βαθμό του υπολοχαγού
Το 1774 ο Κουλόμπ έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Παρισιού. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία για μία εργασία του σχετικά με τις μαγνητικές πυξίδες.
Το 1779 δημοσίευσε την ανάλυσή του για την τριβή στη λειτουργία των μηχανών για την οποία βραβεύτηκε
Η μελέτη αυτή έμεινε αξεπέραστη για 150 χρόνια, Τα επόμενα 25 χρόνια παρουσίασε στην Ακαδημία άλλες 25 μελέτες πάνω σε θέματα του ηλεκτρισμού, μαγνητισμού, της στρέψης και των εφαρμογών της.

Ελενα

# data[].attributes.body
O Γκέοργκ Ωμ ( Georg Ohm, 16 Μαρτίου 1789- 6 Ιουλίου 1854) ήταν Γερμανός και ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς 18ου-19ου αιώνα. Ο πατέρας του ήταν κλειδαράς και ακολούθησε στην αρχή το επάγγελμα αυτό. Μετά σπούδασε και το 1813 διορίστηκε στο Μπάμπεργκ. Τέσσερα χρόνια  αργότερα έγινε καθηγητής μαθηματικών και φυσικής στο κολέγιο των Ιησουιτών στην Κολωνία και το 1826 έγινε καθηγητής στη Σχολή Παλέρμου του Βερολίνου. Για αρκετό διάστημα, έμεινε μακριά από τη διδασκαλία λόγω διαφωνίας με το Υπουργείο Παιδείας πάνω σε ζητήματα της παιδαγωγικής τους μεθόδου. Σε αυτό το διάστημα  είχε τη δθνατότητα να ασχοληθεί σοβαρά με τη Φυσική Επιστήμη , την οποία εμπλούτισε με ιδιαίτερα σοβαρές ανακαλύψεις. Το 1833 διορίστηκε διευθυντής στην Πολυτεχνική Σχολή της Νυρεμβέργης και το 1849 έγινε καθηγητής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.

ΈΡΓΟ
Στον Ωμ οφείλεται η ανακάλυψη του θεμελιώδους νόμου του συνεχούς ηλεκτρικού ρεύματος (1827). Το 1830 επισήμανε το φαινόμενο της πόλωσης των ηλεκτρικών στήλων. Ο Ωμ ασχολήθηκε επίσης με την Ακουστική, την Οπτική και τη Μηχανική. Το 1843 απέδειξε ότι το ανθρώπινο αυτί είναι σε θέση να συλλάβει ημιτονοειδής ταλαντώσεις και διατύπωσε μια θεωρία για τη λειτουργεία της σειρήνας.

Προς τιμή του η μονάδα μέτρησης της αντίστασης ενός ηλεκτρικού διπόλου (V/I) ονομάστηκε Ωμ. 1Ω= 1V/1A.

ΟΥΡΑΝΊΑ

# data[].attributes.headline
Ισαάκ Νεύτων 

# data[].attributes.subject
Ισαάκ Νεύτων 

# data[].attributes.body
Ο Ισαάκ Νεύτων γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1643 και πέθανε στις 31 Μαρτίου του 1727 σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Ήταν Άγγλος φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος, φιλόσοφος, αλχημιστής και θεολόγος. Θεωρείται πατέρας της Κλασικής Φυσικής, καθώς ξεκινώντας από τις παρατηρήσεις του Γαλιλαίου αλλά και τους νόμους του Κέπλερ για την κίνηση των πλανητών διατύπωσε τους τρεις μνημειώδεις νόμους της κίνησης και τον περισπούδαστο «νόμο της βαρύτητας». Ο Νεύτωνας όταν γεννήθηκε είχε χάσει ήδη τον πατέρα του και τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του τα πέρασε με την μητέρα του και την γιαγιά του.Η μητέρα του σε λίγο καιρό παντρεύεται για δεύτερη φορά με τον πατριό του και μένει πίσω με την γιαγία του. Κατόπιν μετά απο όκτω χρόνια πεθαίνει και ο πατριός του και η μητέρα του γυρίζει με τα τρία ετεροθαλή αδέρφια. Επίσης υπάρχουν πήγες πως ο Νεύτωνας απο μικρός κρατούσε ένα αμαρτιολόγιο στο οποίο σημείωνε ότι αμαρτίες πίστευε ότι διέπραττε. Απο εκεί έχουν βρει ότι ένιωθε ζήλια για την μητέρα της και τον πατριό του και το γεγονός ότι τον άφησε απο μικρό για να ξανά παντρευτεί.Γενικά η προσωπικότητα του ήταν επηρεασμένη απο ότι δεν γνώρισε τον πατέρα του αλλά και ότι η μητέρα του τον άφησε και για αυτό ήταν στρυφνή και αντικοινωνική.
Οι τρεις νόμοι του Νεύτωνα
1ος νόμος του Νεύτωνα
Κάθε σώμα διατηρεί την κατάσταση ακινησίας ή ευθύγραμμης ομαλής κίνησης αν δεν ασκείται σε αυτό δύναμη ή ασκείται συνισταμένη δύναμη μηδέν. Ο νόμος αυτός ονομάζεται και "Νόμος της Αδράνειας".
2ος νόμος του Νεύτωνα
Η συνισταμένη των δυνάμεων που ασκούνται σ'ένα σώμα ισούται με το ρυθμό της μεταβολής της ορμής του σώματος.
Ο νόμος αυτός αλλιώς ονομάζεται και θεμελιώδης νόμος της μηχανικής.
3ος νόμος του Νεύτωνα
Οι δυνάμεις που εξασκούνται απο την αλληλεπίδραση δύο σωμάτων είναι πάντα ίσες κατά το μέτρο και αντίθετες κατά την φορά .Οι δύο δυνάμεις δράση αντίδραση ασκούνται πάντοτε σε δύο διαφορετικά σώματα.
Ο νόμος αυτός ονομάζεται Δράση Αντίδραση.

Σύμφωνα με τον πρώτο νόμο του Νεύτωνα αδράνεια είναι η τάση των σωμάτων αντιστέκονται στη μεταβολή της κινητικής τους κατάσταση [ταχύτητα]
Εβελίνα

# data[].attributes.headline
Γαλιλαίος Γαλιλέι

# data[].attributes.subject
Γαλιλαίος Γαλιλέι

# data[].attributes.body
Ο Γαλιλαίος ντι Βιντσέντσο Μποναγιούτι ντε Γαλιλέι 15 Φεβρουαρίου 1564 – 8 Ιανουαρίου 1642), γνωστότερος απλά ως Γαλιλαίος, ήταν Ιταλός φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιστημονική επανάσταση.
Γεννήθηκε στην Πίζα της Ιταλίας και από νωρίς έδειξε σημεία μιας αξιοσημείωτης ιδιοφυΐας.Επιβάλλοντας μεγάλες στερήσεις στον εαυτό του και τα άλλα παιδιά του, ο πατέρας του μπόρεσε να στείλει τον Γαλιλαίο στο σχολείο και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, όπου ο Γαλιλαίος γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή. Όταν κάποτε του δόθηκαν τα χρήματα άφησε το σχολείο και γύρισε στη Φλωρεντία, όπου εκείνη την εποχή ζούσε εκεί η οικογένειά του.
Ο Γαλιλαίος με το τηλεσκόπιο δικής του κατασκευής παρατήρησε πρώτος τους κρατήρες, τα όρη και τις πεδιάδες στην επιφάνεια της Σελήνης. Παρατήρησε τις ηλιακές κηλίδες, τον δακτύλιο του Κρόνου, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να εξηγήσει ακριβώς την παρατήρησή του αυτή, αποκάλυψε την αστρική φύση του Γαλαξία μας και απέδειξε την ισχύ της ηλιοκεντρικής θεωρίας, παρατηρώντας τις φάσεις της Αφροδίτης και ανακαλύπτοντας 4 από τους δορυφόρους του Δία, την Ιώ, την Ευρώπη, το Γανυμήδη και την Καλλιστώ τους οποίους ονόμασε Άστρα των Μεδίκων, προς τιμή του προστάτη του, Κόσιμο Β' των Μεδίκων. Οι παρατηρήσεις του αυτές αποτέλεσαν την αρχή του τέλους για την πεποίθηση, που υποστηριζόταν μέχρι τότε από το εκκλησιαστικό και επιστημονικό κατεστημένο, πως το Σύμπαν είναι τέλεια πλασμένο και πως η Γη είναι στο κέντρο του Σύμπαντος και αποτελεί μοναδικότητα: οι κρατήρες της Σελήνης και οι κηλίδες του Ήλιου, καθώς και το γεγονός ότι τέσσερα σώματα περιστρέφονταν γύρω από έναν άλλο πλανήτη, το Δία, αποτέλεσαν αποδείξεις για το αντίθετο.

Κύρια κατηγορία για την καταδίκη του Γαλιλαίου το 1633 ήταν η αθέτηση του Διατάγματος του Καταλόγου Απαγορευμένων. Σύμφωνα με αυτό, δόθηκε εντολή στον Γαλιλαίο να μην υποστηρίξει, ούτε να υπερασπιστεί, ούτε να διδάξει με οποιονδήποτε τρόπο την άποψη της ακινησίας του Ήλιου και της κίνησης της Γης. Έχοντας τότε, χωρίς δεύτερη σκέψη, υποσχεθεί να υπακούσει, αφέθηκε ελεύθερος και απέφυγε τον κίνδυνο να λογοκριθεί ή να απαγορευτεί κάποιο από τα βιβλία του.
Μέχρι τότε, είχε δώσει μεγάλο αγώνα , ώστε να πείσει για την εγκυρότητα του Κοπερνίκιου δόγματος (του ότι ο Ήλιος στέκει ακίνητος, έχοντας τη Γη να περιστρέφεται γύρω του εκτελώντας διπλή κίνηση). Το αμέλημα όμως που έφερε στο προσκήνιο το Διάταγμα του 1616 ήταν η δημοσίευση του Διαλόγου περί των δύο Μεγίστων Συστημάτων του Κόσμου το 1632, το οποίο σύμφωνα με τους αρμόδιους του Ιεροδικείου παραβαίνει ρητά την παραπάνω εντολή (Διάταγμα του 1616).
Ο Γαλιλαίος κλήθηκε στο Ιεροδικείο στη Ρώμη το 1633, φυλακίστηκε τυπικά, και αφού αρνήθηκε πως μέσα από τον Διάλογο κηρύσσει το δόγμα του Κοπέρνικου ως αστρονομική αλήθεια, κάτι το οποίο δεν γίνεται δεκτό από τους δικαστές, τελικά αποκηρύσσει τις ιδέες του όσον αφορά την κίνηση της Γης.Αυτουργός της απόφασης των δικαστών φαίνεται να είναι ο Πάπας Ουρβανός Η΄, ο οποίος ενοχλήθηκε που, κατά τη γνώμη του, ο Διάλογος δεν αναδείκνυε τη θεία παντοδυναμία έναντι της επιστημονικής-φυσικής αλήθειας, όπως ο ίδιος είχε συμφωνήσει με τον Γαλιλαίο.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Γαλιλαίος φεύγοντας από την Ιερά Εξέταση επέμεινε στην άποψή του, αναφωνώντας «Και όμως κινείται» (E pur si muove). Την 1η Δεκεμβρίου το Ιεροδικείο έδωσε την άδεια στον Γαλιλαίο να επιστρέψει στη Φλωρεντία, όπου έμενε πριν την κλήση του Ιεροδικείου, και να εγκατασταθεί στο Αρτσέτρι, όπου πέθανε τη νύχτα μεταξύ 8ης και 9ης Ιανουαρίου 1642 όσο διαρκούσε η σωφρονιστική ποινή του.
Ο Γαλιλαίος έμεινε γνωστός στην ιστορία για την τόλμη του να αντιπαραταχθεί σε διαδεδομένες και παραδεκτές διδασκαλίες της εποχής του, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να θεωρηθεί από πολλούς αιρετικό. Συγκρούστηκε με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και αυτό προβάλλεται συχνά ως παράδειγμα εναντίωσης της ελευθερίας της σκέψης και της επιστημονικής έρευνας με την εξουσία.

Κατερίνα Κα.🎵

# data[].attributes.body
Νεύτωνας
Coulomb
Ampere
Volta
Ohm
Joule
Watt
Joule
Hertz
Γαλιλαίος
Pascal
Kelvin
Fahrenheit
Celsius