# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
โรงเรียนบ้านเข็กน้อย สพป.พช.2

# data[].attributes.attachment_link.title
EP3 การอบรมเชิงปฎิบัติการการเสริทสร้างสมรรถนะ การใช้การใช้ปัญญาประดิษฐ์ AI สพป.พช.2

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
โรงเรียนบ้านเข็กน้อย สพป.พช.2

# data[].attributes.attachment_link.title
EP2 การอบรมเชิงปฎิบัติการการเสริทสร้างสมรรถนะ การใช้การใช้ปัญญาประดิษฐ์ AI

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
โรงเรียนบ้านเข็กน้อย สพป.พช.2

# data[].attributes.attachment_link.title
EP1 การอบรมเชิงปฎิบัติการการเสริทสร้างสมรรถนะ การใช้การใช้ปัญญาประดิษฐ์ AI สพป.พช.2

# data[].attributes.attachment_link.title
แผนการจัดการเรียนรู้จากเรื่องต้นกล้า

# data[].attributes.attachment_link.title
เรื่องราวของต้นกล้าผู้มีไหวพริบ

# data[].attributes.attachment_link.title
แผนการจัดการเรียนรู้.เรื่องหนูน้อยกับหนังสือเวทมนต์

# data[].attributes.attachment_link.title
เรื่องหนูน้อยกับหนังสือเวทมนต์

# data[].attributes.attachment_link.title
แผนการจัดการเรียนรู้.เรื่องหนูน้อยกับหนังสือเวทมนต์

# data[].attributes.attachment_link.title
แผนนิทานอีสป

# data[].attributes.attachment_link.title
กระต่ายกับต้นไม้ 1

# data[].attributes.attachment_link.title
แผนการจัดการเรียนรู้รายวิชาภาษาไทย

# data[].attributes.attachment_link.title
นิทานอีสปสำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1

# data[].attributes.attachment_link.title
แผนการจัดกระบวนการเรียนรู้ รายวิชาภาษาไทย ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2

# data[].attributes.body
เรื่อง: กบกับควายใจดี

ในทุ่งนาแถบชนบทภาคอีสาน มีเจ้ากบตัวเล็ก ๆ อาศัยอยู่ในบึงข้างคันนา มันมักจะโดนสัตว์ตัวใหญ่แกล้งเสมอ วันหนึ่ง ฝนตกหนัก น้ำท่วมจนเจ้ากบหาที่อยู่ใหม่ไม่ได้ มันกระโดดขึ้นคันนา แต่ดินลื่นจนกลิ้งตกลงไปในหลุมดินลึก

เจ้ากบร้องเรียกให้คนช่วยอยู่หลายชั่วโมง แต่ไม่มีใครผ่านมาสักคน จนกระทั่งควายเฒ่าตัวหนึ่งเดินผ่านมา เห็นเจ้ากบอยู่ในหลุมก็ถามว่า

“เจ้ากบ เจ้าตกลงไปได้ยังไง”

กบตอบทั้งน้ำตา “ข้าพเจ้าลื่นตกลงมา แล้วก็ขึ้นไม่ได้เลย ข้ากลัวจะอดตายอยู่ในนี้”

ควายเฒ่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้เขาเกี่ยวกิ่งไม้ยาว ๆ แล้วเอื้อมลงไปให้เจ้ากบเกาะขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย

กบดีใจมาก กระโดดโลดเต้นแล้วกล่าวขอบคุณ “ท่านควาย ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของท่านยิ่งนัก ถึงแม้ข้าจะตัวเล็ก ไม่มีค่าอะไร แต่ท่านก็ยังช่วย”

ควายเฒ่ายิ้มแล้วตอบว่า “ความดีไม่ขึ้นอยู่กับว่าใครใหญ่หรือเล็ก แต่ขึ้นอยู่กับใจที่พร้อมจะช่วยเหลือผู้อื่นต่างหาก”

จากวันนั้น เจ้ากบเปลี่ยนไป มันไม่แกล้งใครอีก และยังชวนเพื่อน ๆ ช่วยกันเก็บขยะในบึง ทำบึงให้สะอาดน่าอยู่ เพื่อให้เป็นที่พึ่งของสัตว์อื่นต่อไป

คติเตือนใจ:
การเป็นคนดี ไม่ต้องรอให้ตัวใหญ่หรือเก่ง ขอแค่มีใจช่วยเหลือ แค่นี้ก็เป็นคนดีของสังคมได้แล้ว

# data[].attributes.attachment_link.title
แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่อง หิ่งห้อยกับกองขยะ ชั้นอนุบาล 2

# data[].attributes.attachment_link.title
แผนการจัดการเรียนรู้ รายวิชาภาษาไทย ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

# data[].attributes.attachment_caption
นิทานเรื่อง: หิ่งห้อยกับกองขยะ                                             ในป่าริมลำธาร มีหิ่งห้อยตัวเล็กชื่อ “แสงน้อย” อาศัยอยู่กับเพื่อนสัตว์ป่า ทุกคืนแสงน้อยจะบินส่องแสงให้ทางแก่สัตว์ตัวอื่นๆ ที่เดินทางกลับรังแต่ไม่นานมานี้ มีคนเอาขยะมาทิ้งไว้ที่ริมป่า ทำให้ป่ามีกลิ่นเหม็นและสัตว์ป่าเริ่มไม่สบาย บางตัวไม่มีที่อยู่เพราะขยะกองโตแสงน้อยจึงคิดว่า “ถ้าทุกตัวช่วยกันเก็บขยะ ป่าของเราก็จะกลับมาน่าอยู่ได้อีกครั้ง”เช้าวันรุ่งขึ้น แสงน้อยชวนเพื่อนๆ ทั้งกระรอก กระต่าย และนกฮูก มาช่วยกันเก็บขยะ และสอนน้องๆ ว่า “ของที่ไม่ใช้แล้วควรเอาไปทิ้งให้ถูกที่”ไม่กี่วัน ป่ากลับมาสะอาดสดใสอีกครั้ง เพื่อนสัตว์ต่างดีใจ และขอบคุณแสงน้อยที่เริ่มต้นทำดีเพื่อทุกคน                                                                        แง่คิดจากนิทาน : การเป็นคนดีของสังคม เริ่มได้จากการทำสิ่งเล็กๆ ให้คนอื่นมีความสุข                                                     คติเตือนใจ : “คนดีไม่ใช่แค่ไม่ทำผิด แต่กล้าทำในสิ่งที่ถูกต้องเพื่อส่วนรวม”   

# data[].attributes.body
นิทานอีสป: สองสหายกับตะกร้าวิเศษ

ณ หมู่บ้านแสนสุขริมธารน้ำใส มีเด็กชายสองคนเป็นเพื่อนรักกัน ชื่อ "ใจดี" ผู้มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และ "ฉลาด" ผู้เฉลียวฉลาดช่างคิดช่างสังเกต

วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังเล่นสนุกอยู่ในป่า พวกเขาบังเอิญไปพบตะกร้าสานเก่าแก่ใบหนึ่งวางอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

"ดูสิใจดี! ตะกร้าอะไรกันนี่?" ฉลาดเอ่ยด้วยความสงสัย

ใจดีเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วกล่าวว่า "แปลกจังเลย ฉันไม่เคยเห็นตะกร้าแบบนี้มาก่อน"

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงกระซิบแว่วมา "หากเจ้าปรารถนาสิ่งใด จงเอ่ยออกมาเบาๆ แล้วตะกร้านี้จะให้สิ่งที่เจ้าต้องการ"

ฉลาดได้ยินดังนั้นก็ตาเป็นประกาย "จริงหรือนี่! งั้นขอลองหน่อย" เขาคิดถึงขนมหวานแสนอร่อยที่อยากกินมานาน จึงกระซิบเบาๆ ว่า "ขอขนมเค้กช็อกโกแลต!"

พริบตาเดียว ขนมเค้กช็อกโกแลตหอมหวานก็ปรากฏขึ้นในตะกร้า ฉลาดดีใจมาก รีบหยิบขนมเค้กมากินอย่างเอร็ดอร่อย

ใจดีมองด้วยความประหลาดใจ แต่เขากลับคิดว่า "ถ้าตะกร้านี้ให้สิ่งที่ต้องการได้จริง... แล้วเราจะใช้มันเพื่ออะไรดีนะ?"

ฉลาดกินขนมเค้กจนหมดก็เริ่มคิดถึงตัวเองอีก "คราวนี้อยากได้ของเล่นใหม่!" เขากระซิบอีกครั้ง ตะกร้าก็ปรากฏของเล่นที่เขาอยากได้

ใจดีมองเพื่อนด้วยความสงสัย เขาเริ่มคิดวิเคราะห์ถึงพลังของตะกร้าวิเศษนี้ "ถ้าเราใช้ตะกร้าเพื่อความสุขส่วนตัวอย่างเดียว แล้วคนอื่นๆ ในหมู่บ้านล่ะ? พวกเขาอาจจะต้องการความช่วยเหลือมากกว่าของเล่นเสียอีก"

เมื่อฉลาดเริ่มเบื่อของเล่น ก็เริ่มคิดถึงสิ่งของมีค่าอื่นๆ ใจดีเห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยเตือนเพื่อนว่า "ฉลาด... ตะกร้านี้อาจจะมีประโยชน์มากกว่าที่เราคิดนะ ลองคิดดูสิว่าเราจะใช้มันช่วยเหลือคนอื่นในหมู่บ้านได้อย่างไรบ้าง?"

ฉลาดขมวดคิ้ว "ช่วยเหลือคนอื่น? ทำไมเราต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ? ตะกร้านี้เป็นของเรา เราอยากได้อะไรก็ขอได้นี่นา"

ใจดีส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "แต่การเป็นคนดีของสังคม ไม่ได้หมายถึงการคิดถึงแต่ตัวเองเท่านั้นนะฉลาด การช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้สังคมของเราน่าอยู่มากขึ้น และเราก็จะมีความสุขที่แท้จริงด้วย"

ฉลาดเริ่มคิดตามคำพูดของใจดี เขาเงยหน้ามองเพื่อนอย่างพิจารณา "แล้วเราจะช่วยใครได้บ้างล่ะ?"

ใจดีจึงชวนฉลาดเดินสำรวจหมู่บ้าน พวกเขาเห็นคุณยายข้างบ้านกำลังลำบากในการหาบน้ำ เด็กน้อยคนหนึ่งไม่มีรองเท้าใส่ไปโรงเรียน และชาวนากำลังกังวลเรื่องน้ำในการเพาะปลูก

"เห็นไหมฉลาด? พวกเขาต้องการความช่วยเหลือ" ใจดีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ฉลาดมองดูเพื่อนบ้านด้วยความรู้สึกเห็นใจเป็นครั้งแรก เขาเริ่มตระหนักว่าความสุขจากการได้ของตนเองนั้นช่างน้อยนิด เมื่อเทียบกับการได้เห็นผู้อื่นมีความสุข

"แล้วเราจะช่วยพวกเขาได้อย่างไร?" ฉลาดถามด้วยความกระตือรือร้น

ใจดีจึงเสนอว่า "เราลองขอสิ่งที่พวกเขาต้องการจากตะกร้าวิเศษกันเถอะ"

ทั้งสองคนจึงเริ่มใช้ตะกร้าวิเศษช่วยเหลือเพื่อนบ้าน พวกเขาขอน้ำให้คุณยาย ขอรองเท้าให้น้องน้อย และขอฝนให้ชาวนา หมู่บ้านกลับมามีความสุขอีกครั้ง ผู้คนต่างยิ้มแย้มและขอบคุณสองสหาย

ฉลาดมองภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขาเข้าใจแล้วว่า การเป็นผู้ให้และการช่วยเหลือผู้อื่นนั้น นำมาซึ่งความสุขที่แท้จริงและยั่งยืนกว่าการได้รับสิ่งของเพียงอย่างเดียว

คติเตือนใจ: ความสุขที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การครอบครอง แต่เกิดจากการแบ่งปันและช่วยเหลือผู้อื่น การคิดวิเคราะห์ถึงผลกระทบของการกระทำตนเองต่อสังคม จะนำมาซึ่งการเป็นคนดีที่มีคุณค่าต่อส่วนรวม

# data[].attributes.attachment_link.title
Amazingly Simple Graphic Design Software – Canva

# data[].attributes.attachment_link.description
Amazingly Simple Graphic Design Software – Canva

# data[].attributes.attachment_link.title
แผนการจัดการเรียนรู้ รายวิชาภาษาไทย ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6

# data[].attributes.attachment_caption
นิทานอีสป: สองสหายกับต้นไม้พูดได้
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมป่าใหญ่ มีเด็กชายสองคนเป็นเพื่อนรักกัน ชื่อของพวกเขาคือ "กล้า" ผู้มีร่างกายแข็งแรงและชอบช่วยเหลือผู้อื่น กับ "ฉลาด" ผู้มีปัญญาเฉลียวฉลาดและชอบคิดวิเคราะห์สิ่งต่างๆ รอบตัว

วันหนึ่ง สองสหายได้เข้าไปเก็บผลไม้ในป่าลึก พวกเขาเดินลึกเข้าไปจนกระทั่งพบกับต้นไม้ใหญ่ที่มีลักษณะแปลกประหลาด ลำต้นของมันบิดเป็นเกลียวคล้ายงู และมีใบสีทองอร่าม เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปใกล้ ต้นไม้ต้นนั้นก็ส่งเสียงทุ้มนุ่มออกมา

"สวัสดี เจ้าหนุ่มทั้งสอง"

กล้าและฉลาดตกใจมาก แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉลาดจึงถามกลับไปว่า "ท่าน... ท่านพูดได้หรือขอรับ?"

"ใช่แล้ว" ต้นไม้ตอบ "ข้าคือต้นไม้แห่งปัญญา ข้าสามารถให้คำแนะนำและมอบพรแก่ผู้ที่มีจิตใจดีงามได้"

กล้ารีบถามด้วยความตื่นเต้น "แล้วพวกข้าต้องทำอย่างไร ท่านถึงจะมอบพรให้พวกข้าได้?"

"พรของข้านั้นไม่ได้มอบให้เปล่าๆ" ต้นไม้กล่าว "เจ้าจะต้องแสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนดีของสังคม และสามารถคิดวิเคราะห์ปัญหาต่างๆ ได้อย่างรอบคอบ"

กล้าคิดในใจว่า การเป็นคนดีนั้นง่ายนิดเดียว เพียงแค่ช่วยเหลือผู้อื่นตามที่เคยทำ แต่ฉลาดกลับครุ่นคิดอย่างหนัก เขาเชื่อว่าการเป็นคนดีนั้นมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้นมาก

"แล้วพวกข้าจะพิสูจน์ได้อย่างไร ท่านต้นไม้?" ฉลาดถามด้วยความสงสัย

"ข้าจะให้โจทย์แก่พวกเจ้าคนละหนึ่งข้อ" ต้นไม้กล่าว "จงกลับไปที่หมู่บ้านของเจ้า และแก้ไขปัญหาที่ข้าจะบอก หากผู้ใดสามารถแก้ไขปัญหาได้อย่างถูกต้องและเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวม ผู้นั้นจึงจะได้รับการพรก่อน"

ต้นไม้จึงให้โจทย์แก่กล้าว่า "ในหมู่บ้านของเจ้ามีแม่น้ำสายหนึ่งที่มักจะเอ่อล้นสร้างความเดือดร้อน จงหาวิธีแก้ไขปัญหานี้ด้วยกำลังของเจ้า"

ส่วนโจทย์ของฉลาดคือ "ในหมู่บ้านของเจ้ามีความขัดแย้งระหว่างชาวบ้านสองกลุ่ม จงหาวิธีไกล่เกลี่ยและสร้างความเข้าใจที่ดีต่อกันด้วยปัญญาของเจ้า"

กล้ารีบกลับไปที่หมู่บ้านทันที เขาคิดว่าการสร้างทำนบกั้นน้ำเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด เขาจึงระดมชาวบ้านที่มีกำลังมาช่วยกันขนหินและดินเพื่อสร้างทำนบอย่างแข็งขัน แต่ทำนบที่สร้างขึ้นก็พังทลายลงอย่างง่ายดายเมื่อเจอกับกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก

ในขณะเดียวกัน ฉลาดไม่ได้รีบร้อน เขาสังเกตและวิเคราะห์ถึงสาเหตุของความขัดแย้งระหว่างชาวบ้านสองกลุ่ม เขาพบว่าเกิดจากการเข้าใจผิดและการสื่อสารที่ไม่ตรงไปตรงมา ฉลาดจึงเข้าไปพูดคุยกับผู้นำของทั้งสองฝ่ายอย่างมีเหตุผล อธิบายถึงมุมมองของแต่ละฝ่าย และชี้ให้เห็นถึงผลเสียของการทะเลาะเบาะแว้ง เขาเสนอให้ทั้งสองกลุ่มหันมาร่วมมือกันพัฒนาหมู่บ้านให้เจริญก้าวหน้า

ด้วยสติปัญญาและเหตุผลของฉลาด ในที่สุดชาวบ้านทั้งสองกลุ่มก็เข้าใจกันและหันมาร่วมมือกันอย่างสันติ

เมื่อเวลาผ่านไป กล้ากลับมาหาต้นไม้ด้วยความผิดหวัง เขาเล่าถึงความพยายามและความล้มเหลวในการสร้างทำนบ

ส่วนฉลาดกลับมาพร้อมกับรอยยิ้ม เขาเล่าถึงความสำเร็จในการไกล่เกลี่ยความขัดแย้งและสร้างความสามัคคีในหมู่บ้าน

ต้นไม้แห่งปัญญาฟังเรื่องราวของทั้งสองด้วยความพึงพอใจ แล้วกล่าวว่า "กล้า เจ้ามีความตั้งใจที่ดีและมีความพยายาม แต่เจ้ายังขาดการคิดวิเคราะห์ถึงสาเหตุของปัญหาและวิธีการแก้ไขที่ยั่งยืน การใช้กำลังเพียงอย่างเดียวอาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดเสมอไป"

จากนั้นต้นไม้ก็หันไปกล่าวกับฉลาดว่า "ฉลาด เจ้าไม่ได้ใช้เพียงแค่กำลังกาย แต่เจ้าใช้สติปัญญาและความเข้าใจในการแก้ไขปัญหา เจ้ามองเห็นถึงรากเหง้าของความขัดแย้ง และใช้วิธีการที่สร้างความเข้าใจและประโยชน์สุขแก่ส่วนรวมอย่างแท้จริง เจ้าจึงเป็นผู้ที่คู่ควรกับพรของข้าก่อน"

ต้นไม้แห่งปัญญาจึงมอบพรให้แก่ฉลาด เป็นพรแห่งสติปัญญาที่เฉลียวฉลาดและสามารถนำความรู้ไปใช้สร้างประโยชน์สุขแก่ผู้อื่นได้

คติเตือนใจ: การเป็นคนดีของสังคมนั้น ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่การกระทำด้วยกำลังกาย แต่ยังรวมถึงการใช้สติปัญญาไตร่ตรอง คิดวิเคราะห์ปัญหาอย่างรอบคอบ และแก้ไขด้วยเหตุผล เพื่อสร้างประโยชน์สุขและความสงบสุขแก่ส่วนรวมอย่างยั่งยืน การกระทำใดๆ ที่ปราศจากการคิดวิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน อาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดและไม่เป็นประโยชน์ต่อสังคม