# data[].attributes.body
Εισαγωγή

•Η Αγία Σοφία είναι ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία της Βυζαντινής εποχής και ένα σύμβολο της χριστιανικής θρησκείας. Χτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη τον 6ο αιώνα, επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού, και αποτέλεσε κέντρο λατρείας για αιώνες.

Ιστορικό Πλαίσιο

•Η κατασκευή της ξεκίνησε το 532 μ.Χ. και ολοκληρώθηκε το 537 μ.Χ. Η Αγία Σοφία αντικατέστησε παλαιότερες εκκλησίες στο ίδιο σημείο και στόχος της ήταν να δείξει τη δύναμη και τη δόξα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Φόρτωση…

Αρχιτεκτονικά Χαρακτηριστικά

•Η εκκλησία συνδυάζει στοιχεία βασιλικής και τρούλου, με έναν τεράστιο κεντρικό τρούλο που εντυπωσιάζει με το ύψος και το φως του. Χρησιμοποιήθηκαν πολύτιμα υλικά, όπως μάρμαρα και ψηφιδωτά, που κοσμούν τους τοίχους και τις θολωτές καμάρες.

Θρησκευτική Σημασία

•Η Αγία Σοφία υπήρξε κέντρο της Ορθόδοξης χριστιανικής λατρείας για πάνω από 900 χρόνια. Η ονομασία της σημαίνει «Αγία Σοφία» ή «Θεία Σοφία», δηλαδή η σοφία του Θεού, και αντικατοπτρίζει τη σύνδεση της πίστης με την τέχνη και την αρχιτεκτονική.

Φόρτωση…

Μετατροπές και Σήμερα

•Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453, μετατράπηκε σε τζαμί, ενώ το 1935 έγινε μουσείο. Σήμερα, η Αγία Σοφία θεωρείται μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO και προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο.

Συμπέρασμα

•Η Αγία Σοφία είναι περισσότερο από μια εκκλησία· είναι σύμβολο ιστορίας, τέχνης και θρησκείας. Αντικατοπτρίζει την πλούσια κληρονομιά του Βυζαντίου και τη διαχρονική αξία της πολιτιστικής κληρονομιάς.

# data[].attributes.body
Η Αγία Δανάη ήταν μία από τις πρώτες χριστιανές μάρτυρες που έζησαν κατά τους διωγμούς των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, πιθανότατα τον 3ο ή 4ο αιώνα μ.Χ., και τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 1 Απριλίου. Καταγόταν, σύμφωνα με την παράδοση, από ευγενή οικογένεια της Ανατολής και από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στη χριστιανική πίστη. Όταν ξέσπασαν οι διωγμοί, ομολόγησε με θάρρος την πίστη της στον Χριστό, αρνήθηκε να προσκυνήσει τα είδωλα και γι’ αυτό συνελήφθη, υπέστη φρικτά βασανιστήρια και τελικά μαρτύρησε με απαράμιλλη γενναιότητα. Η Εκκλησία την τιμά ως Αγία Μάρτυρα και τη θεωρεί πρότυπο καθαρότητας, ανδρείας και πνευματικής σταθερότητας. Στις αγιογραφίες εικονίζεται με λευκό μανδύα και σταυρό στο χέρι, σύμβολο της ομολογίας και του μαρτυρίου της, ενώ πολλές φορές κρατά και φοίνικα, σημάδι της νίκης και της αθανασίας της ψυχής. Η Αγία αυτη θεωρείται προστάτιδα των νέων γυναικών που αγωνίζονται για την πίστη τους, εκείνων που ζητούν ψυχική δύναμη και όσων επιθυμούν καθαρότητα καρδιάς και πνεύματος.

# data[].attributes.attachment_caption
ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

# data[].attributes.body
Από τους ενδοξότερους και δημοφιλέστερους αγίους της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο. Είναι πολιούχος της Θεσσαλονίκης, στην πόλη που γεννήθηκε, έζησε και μαρτύρησε. Η μνήμη του εορτάζεται (και από τους Καθολικούς) στις 26 Οκτωβρίου και στις 8 Νοεμβρίου γι’ αυτούς που ακολουθούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο (Παλαιοημερολογίτες).

Ο Δημήτριος γεννήθηκε γύρω στο 280 στη Θεσσαλονίκη, επί αυτοκράτορος Μαξιμιανού, και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Σε νεαρή ηλικία κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και έφτασε ως το βαθμό του χιλίαρχου, σε ηλικία μόλις 22 ετών. Φύση φιλομαθής και ερευνητική αναζητούσε το υψηλό και το αληθινό και το βρήκε στη χριστιανική πίστη, της οποίας έγινε διαπρύσιος κήρυκας στη Θεσσαλονίκη.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
αγιος δημητριος

# data[].attributes.body
Η Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα, γεννηθείσα Αλίκη της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν αυτοκράτειρα της Ρωσίας, ως σύζυγος του Νικολάου Β΄, του τελευταίου τσάρου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και εγγονή της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ασπάστηκε την Ορθόδοξη πίστη, της δόθηκε το όνομα “Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα” και, αφού δολοφονήθηκε μαζί με όλα τα μέλη της οικογένειά της μετά την αιχμαλωσία τους από τους Μπολσεβίκους το 1918, αγιοποιήθηκε το 2000 ως Αγία Αλεξάνδρα, η το Πάθος Φέρουσα.

Η Αλεξάνδρα ήταν η τελευταία Τσαρίνα της Ρωσίας και μια από τις πιο διάσημες βασιλικές φορείς της νόσου της αιμορροφιλίας, που καταγόταν από τη Βασίλισσα Βικτωρία.

Η φήμη της για την άσκηση επιρροής, την αντίσταση του συζύγου της, με την παράδοση της αυταρχικής εξουσίας σε όλη τη χώρα, και γνωστή για την πίστη της στον Ρώσο μυστικιστή Γκριγκόρι Ρασπούτιν, κατάστρεψε σοβαρά τη δημοτικότητά της και τη Μοναρχίας των Ρομάνοφ στα τελευταία χρόνια της εξουσίας. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του συζύγου της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1915-1917, έγινε αντιβασίλισσα της Αυτοκρατορίας.

Η Βασίλισσα Βικτωρία την προόριζε να είναι η μελλοντική βασίλισσα της Βρετανίας, αλλά υποχώρησε, και δέχτηκε την αντίρρηση της Αλίκης ως ένδειξη της δύναμης του χαρακτήρα της.

Η Αλίκη είχε ήδη συναντήσει και ερωτευτεί τον Μέγα Δούκα Νικόλαο, κληρονόμο του θρόνου της Ρωσίας, του οποίου η μητέρα, η αυτοκράτειρα Μαρία Φιόντοροβνα, ήταν η νονά της και ο θείος του Νικολάου, ο Μέγας Δούκας Σεργκέι Αλεξάντροβιτς ήταν παντρεμένος με την αδελφή της Αλίκης, Ελισάβετ.

Τον Απρίλιο του 1894, ο Νικόλαος ταξίδεψε στο Κοβούργο και μια ημέρα μετά την άφιξή του, έκανε πρόταση γάμου στην Αλίκη, και εκείνη την απέρριψε επειδή αρνήθηκε να μεταστραφεί στην Ορθοδοξία.

Ωστόσο, μετά από πίεση του Κάιζερ, ο οποίος της είχε πει ότι ήταν καθήκον της να παντρευτεί τον Νικόλαο, και της αδελφής της Ελισάβετ, ο οποία προσπάθησε να τις επισημάνει τις ομοιότητες μεταξύ Λουθηρανισμού και της Ρωσικής Ορθοδοξίας, δέχτηκε την δεύτερη πρόταση του Νικόλαου.

Ο Αλέξανδρος Γ΄ πέθανε νωρίς το απόγευμα την 1η Νοεμβρίου 1894 στην ηλικία των 49 ετών, αφήνοντας τον Τσάρεβιτς Νικόλαο ως νέο αυτοκράτορα της Ρωσίας, ο οποίος επιβεβαίωσε το ίδιο βράδυ ότι θα είναι ο Τσάρος Νικόλαος Β΄.

Την επόμενη μέρα, η Αλίκη ασπάστηκε την Ορθοδοξία ως «Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα» με τον τίτλο της Αυτοκρατορικής Υψηλότητας. Είχε ακόμη ως εξαίρεση, ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να αποκηρύξει τον Λουθηρανισμό την πρώην πίστη της.

Η Αλίκη εξέφρασε προφανώς την επιθυμία της να πάρει το όνομα Αικατερίνη, αλλά η πρόταση του Νικολάου, ήταν να πάρει το όνομα Αλεξάνδρα.

Η Αλεξάνδρα και ο Νικόλαος παντρεύτηκαν στην Μεγάλη Εκκλησία των Χειμερινών Ανακτόρων της Αγίας Πετρούπολης στις 26 Νοεμβρίου 1894 (ημέρα γενέθλιων της μητέρας του Νικολάου, της Χήρας Αυτοκράτειρας Μαρίας Φιόντοροβνα), όταν το βασίλειο λόγω πένθους θα μπορούσε να είναι κάπως χαλαρό.” Το ζευγάρι ήταν πολύ δεμένο μέχρι την ταυτόχρονη δολοφονία τους το 1918.

Μια τελετή χριστιανικής ταφής πραγματοποιήθηκε 80 χρόνια μετά τη εκτέλεση τους το 1998. Τα σώματά τους αναπαύτηκαν με τιμές κράτους στον Παρεκκλήσι της Αγίας Αικατερίνης στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη, όπου αναπαύονταν όλοι οι Ρώσοι Αυτοκράτορες από τον Μεγάλο Πέτρο και έπειτα.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας

# data[].attributes.attachment_link.description
Εξέχουσα μορφή της Χριστιανισμού, που διακρίθηκε για τους μακροχρόνιους και σκληρούς αγώνες του υπέρ της ορθής πίστης και εναντίον της αίρεσης του Αρειανισμού.

# data[].attributes.body
Η Αγία Ελένη είναι μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, την οποία η Χριστιανική Εκκλησία ανακήρυξε ισαπόστολο μαζί με τον γιο της. Η μνήμη του Κωνσταντίνου και της Ελένης συνεορτάζεται στις 21 Μαΐου από την Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη της Αγίας Ελένης στις 18 Αυγούστου.

Η Φλαβία Ιουλία Έλενα (Flavia Julia Helena) γεννήθηκε το 247 με 250 στο Δρέπανο της Βιθυνίας (νυν Χερσέκ Τουρκίας) και ήταν ταπεινής καταγωγής. «Stabularia» την αποκαλεί ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, δηλαδή κορίτσι που εργάζεται σε πανδοχείο.

Το 270 παντρεύτηκε τον Ρωμαίο αξιωματικό Κωνστάντιο Χλωρό (250-306) και δύο χρόνια αργότερα γέννησε τον Κωνσταντίνο. Κατ’ άλλη εκδοχή, η Ελένη ήταν παλλακίδα του Κωνστάντιου, την οποία αυτός ουδέποτε νυμφεύτηκε.

Όταν ο Κωνστάντιος επρόκειτο να γίνει καίσαρας της Γαλατίας, εξαναγκάστηκε να διαζευχθεί την Ελένη, λόγω της λαϊκής καταγωγής της, την οποία η ρωμαϊκή νομοθεσία θεωρούσε ασυμβίβαστη με την άνοδο σε υψηλά αξιώματα της αυτοκρατορίας. Ο Κωνστάντιος νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα, ανιψιά του Αυγούστου της Δύσης Μαξιμιανού και η Ελένη έφυγε τότε για την Ανατολή, όπου ζούσε ταπεινά, έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση του γιου της. Ο Κωνσταντίνος τής απένειμε τον τίτλο της Αυγούστας, εξέδωσε νομίσματα με τη μορφή της και μετονόμασε τη γενέτειρά της σε Ελενόπολη.

Όταν ο Κωνσταντίνος έγινε αυτοκράτορας, η Ελένη αποφάσισε να κάνει έρευνες για την ανεύρεση του τάφου και του σταυρού του Χριστού. Το 326 έφθασε στην Παλαιστίνη και ύστερα από πολλές δυσκολίες βρήκε τον Τίμιο Σταυρό και στη συνέχεια χρηματοδότησε την ανέγερση χριστιανικών ναών σε πολλά μέρη της αυτοκρατορίας.

Αργότερα, η Αγία Ελένη επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου πέθανε μεταξύ του 328 και 330, σε ηλικία περίπου 80 ετών.

Τα λείψανα της Αγίας Ελένης

Το σκήνωμα της Αγίας Ελένης είχε εναποτεθεί στον ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την κατάληψη της Βασιλεύουσας από τους Σταυροφόρους (1204) μεταφέρθηκε στην Βενετία, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα. Πρόκειται για τμήμα της κάρας (ινιακό οστό, βρεγματικό οστό, οφθαλμικές κόγχες, ρινικά οστά, θραύσματα) και το μεγαλύτερο τμήμα του υπολοίπου σώματος. Τα λείψανα αυτά είναι που θα έλθουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 14 Μαΐου 2017 και θα εκτίθενται για προσκύνηση από τους πιστούς στον ναό της Αγίας Βαρβάρας του Αιγάλεω έως τις 15 Ιουνίου 2017. Είναι και τα μόνα πιστοποιημένα από την Εκκλησία λείψανα της Αγίας Ελένης, από το 1929.

# data[].attributes.headline
Άγιος Ανδρέας 

# data[].attributes.subject
Άγιος Ανδρέας 

# data[].attributes.body
Ανδρέας (ή Ανδρεύς ή Ανδρείας) ήταν αδελφός του Σίμωνα Πέτρου[α][β]και ένας από τους δώδεκα Αποστόλουςτου Χριστού. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, ήταν ο πρώτος που κλήθηκε από τον Χριστό να γίνει Απόστολος, γι' αυτό και στην ορθόδοξη παράδοσησυχνά αποκαλείται «Πρωτόκλητος». Η Καινή Διαθήκη δεν δίνει πολλές πληροφορίες για το πρόσωπό του, ενώ οι σχετικές παραδόσεις και θρύλοι πολλαπλασιάζονται από τον 3ο αιώνακαι ιδιαίτερα κατά τον 8ο και 9ο αιώνα. Κατά την ορθόδοξη παράδοση θεωρείται ιδρυτής της Εκκλησίας του Βυζαντίου (μετέπειτα Κωνσταντινούπολης) και οι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως διάδοχοί του.[3]

# data[].attributes.headline
Ο Κωνσταντίνος

# data[].attributes.body
Ο Κωνσταντίνος Α΄ (λατινικά: Flavius Valerius Constantinus, Ναϊσσός, 27 Φεβρουαρίου 272[1] - Νικομήδεια, 21 Μαΐου 337), γνωστός ως Κωνσταντίνος ο Μέγας και ως Άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας, ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας που κυβέρνησε από το 306 έως το 337. Γεννημένος στην πόλη, που σήμερα είναι γνωστή ως Νις, ήταν γιος του Φλάβιου Βαλέριου Κωνστάντιου, αξιωματικού του ρωμαϊκού στρατού με καταγωγή από την περιοχή της Δαρδανίας. Η μητέρα του, Ελένη, Αγία του χριστιανισμού, ήταν Ελληνίδα από την Μικρά Ασία, με καταγωγή από την πόλη Δρέπανο, της Βιθυνίας.[2] Ο πατέρας του έγινε Καίσαρας και αναπληρωτής αυτοκράτορα στη Δύση το 293. Ο Κωνσταντίνος στάλθηκε ανατολικά, όπου ανήλθε στην ιεραρχία για να γίνει χιλίαρχος των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Γαλέριου.

Το 305 αναρριχήθηκε στο βαθμό του Αυγούστου και ανακλήθηκε δυτικά για να εκστρατεύσει υπό τον πατέρα του στη Βρετανία. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 306, αναγνωρίστηκε ως Αυτοκράτορας από τον στρατό στο Εβόρακο και αναδείχθηκε νικητής σε μία σειρά εμφυλίων πολέμων εναντίον των αυτοκρατόρων Μαξέντιου και Λικίνιου για να γίνει ο μοναδικός ηγέτης Δύσης και Ανατολής από το 324[3].

Ως Αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος θέσπισε πληθώρα διοικητικών, οικονομικών, κοινωνικών και στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων για την ενίσχυση της αυτοκρατορίας. Αναδιάρθρωσε τις κυβερνητικές αρχές και για την καταπολέμηση του πληθωρισμού εισήγαγε τον σόλιδο, ένα νέο χρυσό νόμισμα που έγινε το πρότυπο για τα βυζαντινά και ευρωπαϊκά νομίσματα για περισσότερα από χίλια χρόνια. Ο ρωμαϊκός στρατός αναδιοργανώθηκε ώστε να αποτελείται από κινητές μονάδες πεζικού και μονάδες φρουρών ικανές να αντιμετωπίσουν εσωτερικές απειλές και εισβολές. Η θητεία του Κωνσταντίνου ως καίσαρα συνοδεύτηκε από επιτυχείς εκστρατείες εναντίον των φυλών στα ρωμαϊκά σύνορα, τους Φράγκους, τους Αλαμάνιους, τους Γότθους και τους Σαρμάτες, ακόμη και από την επαναπροσάρτηση των εδαφών που έχασαν οι προκάτοχοί του κατά την Κρίση του Τρίτου Αιώνα.

Ο Κωνσταντίνος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας που μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό. Αν και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως παγανιστής, κατά πολλές πηγές εγκολπώθηκε τη χριστιανική πίστη λίγο πριν τον θάνατό του, βαπτιζόμενος από τον Ευσέβιο της Καισαρείας[εκκρεμεί παραπομπή]. Ακόμη, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο Διάταγμα των Μεδιολάνων στα 313, σύμφωνα με το οποίο οι Χριστιανοί και οι πιστοί άλλων θρησκειών είχαν πλήρη ελευθερία να τελούν τις θρησκευτικές τους δοξασίες. Συνεκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο κατά την οποία θεσπίστηκε το Σύμβολο της Πίστεως.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
 αγιος κωνσταντινος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο μόνος που αναφέρεται ως αρχάγγελος στην Αγία Γραφή. Επίσης, ονομάζεται "ένας των πρώτων αρχόντων" και "άρχων". Το όνομά του σημαίνει "Ποιος (Είναι) Όμοιος Θεού;"

Πιστεύεται ότι ήταν ο ταξιάρχης Μιχαήλ εκείνος ο άγγελος ο οποίος εμφανίζεται στις Εβραϊκές Γραφές (Παλαιά Διαθήκη), και μάλιστα από τις πρώτες στιγμές δημιουργίας του κόσμου.

Ήταν εκείνος που ανήγγειλε στον Αβραάμ την ανάγκη θυσίας του γιου του, Ισαάκ και ο οποίος στη συνέχεια την απέτρεψε και εκείνος που εμφανίστηκε στον Λωτ, και τον λύτρωσε μαζί με την οικογένειά του από την καταστροφή των Σοδόμων. Επίσης ο Μιχαήλ ήταν εκείνος που οδήγησε το λαό του Ισραήλ στη φυγή από την Αίγυπτο εμφανιζόμενος με τη μορφή νεφέλης την ημέρα και φωτιάς τη νύχτα (Έξ. 13,26) οδηγώντας τους στην Γη της Επαγγελίας.

Διέσωσε, από την πτώση τις αγγελικές δυνάμεις με το " στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου" και για την παρρησία του ο Τριαδικός Θεός του έδωσε τη θέση του "Άρχοντος των αγγελικών Ταγμάτων". Μετά την πτώση του Εωσφόρου σύναξε τα στρατεύματα αγγέλων και τους είπε "Πρόσχωμεν. Ήτοι ας προσέξωμεν και ας εννοήσωμεν, τι έπαθον ούτοι οι εκπεσόντες δαίμονες διά την υπερηφανίαν τους, οίτινες προ ολίγου ήτον μαζί με ημάς Άγγελοι. Και ας στοχασθώμεν τι μεν είναι ο Θεός, τι δε είναι ο Άγγελος. Ο μεν γαρ Θεός, είναι Δεσπότης και Δημιουργός ημών των Αγγέλων. Ημείς δε οι Άγγελοι, είμεθα δούλοι και κτίσματα του Θεού''. Και αναφώνησαν με τους αγγέλους τον Τρισάγιο Ύμνο, "Άγιος, Άγιος, Άγιος Kύριος Σαβαώθ (Κύριος των Δυνάμεων), πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης αυτού". Επιπρόσθετα πιστεύεται ότι με εντολή του Θεού οι Πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Στην Καινή Διαθήκη, αυτός είναι που θα αναγγείλει τη δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού και την αρπαγή της εκκλησίας Του. (1 Θεσσαλονικείς 4:16-17) Εμφανίζεται προφητικά να ηγείται στρατιάς αγγέλων σε πόλεμο στον ουρανό, κατά "του μεγάλου Δράκοντα, του αρχαίου φιδιού, του Σατανά " και των δαιμόνων, όπου υπερισχύει ο Μιχαήλ και τους ρίχνει στη γη. (Αποκάλυψη 12:7-9)

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζονται συνήθως με σπαθί ή σκήπτρο στο δεξί χέρι, σύμβολο της εξουσίας που τους χάρισε ο Θεός. Στο αριστερό χέρι κρατούν πολλές φορές μια σφαίρα που συμβολίζει τον κόσμο.

Κατά την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ανήκουν μαζί με τον Γαβριήλ στο δεύτερο από τα εννέα τάγματα ασωμάτων και εορτάζονται στις 8 Νοεμβρίου.

Στις 6 Σεπτεμβρίου εορτάζεται το εν Χώναις της Μικράς Ασίας θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Είναι ο προστάτης Άγιος των Βρυξελλών και του Κιέβου.

To 327 μ.Χ. η Αγία Ελένη καθοδόν προς την Ιερουσαλήμ σταμάτησε στη Σύλλη Ικονίου της Μικράς Ασίας. Εκεί υπήρχαν λαξευμένοι ναοί των πρώτων χριστιανικών εποχών και αποφάσισε να χτίσει έναν ναό στη Σύλλη για τους χριστιανούς αφιερωμενο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ο Ναός σώζεται μέχρι σήμερα.

Διάφορες παραδόσεις λένε ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίστηκε στον Μανταμάδο της Λέσβου στην προσπάθειά του να διαφυλάξει τη μονή της περιοχής.

# data[].attributes.attachment_link.title
Αρχάγγελος Μιχαήλ - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο μόνος που αναφέρεται ως αρχάγγελος στην Αγία Γραφή. Επίσης, ονομάζεται "ένας των πρώτων αρχόντων" και "άρχων". Το όνομά του σημαίνει "Ποιος (Είναι) Όμοιος Θεού;" Πιστεύεται ότι ήταν ο ταξιάρχης Μιχαήλ εκείνος ο άγγελος ο οποίος εμφανίζεται στις Εβραϊκές Γραφές (Παλαιά Διαθήκη), και μάλιστα από τις πρώτες στιγμές δημιουργίας του κόσμου.

# data[].attributes.headline
Απόστολος Παύλος

# data[].attributes.subject
Απόστολος Παύλος

# data[].attributes.body
Ο Άγιος Παύλος, γεννηθείς ως Σαούλ(Σαύλος, βλ. Πράξ. 7:58, 8:3 κ.ά.), (Ταρσός, Κιλικία π. 5 μ.Χ. – Ρώμη 64–65 μ.Χ.) ήταν Χριστιανός Απόστολος και συγγραφέας των μισών περίπου βιβλίων της Καινής Διαθήκης. Ήταν μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της πρώιμης εποχής του Χριστιανισμού, υποστηρικτής της παγκοσμιότητας της Διδασκαλίας Του Ιησού. Για τον λόγο αυτό, έλαβε το όνομα «Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν».

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
απόστολος Παύλος

# data[].attributes.headline
Άγιος Νικόλαος 

# data[].attributes.subject
Άγιος Νικόλαος 

# data[].attributes.body
Ο Άγιος Νικόλαος (Πάταρα, 15 Μαρτίου 270 – Μύρα, 6 Δεκεμβρίου 343) είναι πρωτοχριστιανός επίσκοπος ελληνικής καταγωγής. Τιμάται από όλες τις Χριστιανικές ομολογίες που λατρεύουντους Αγίους. Ήταν επίσκοπος στα Μύρα της Λυκίας (Μικρά Ασία), γι' αυτό και αναφέρεται και ως Νικόλαος Μύρων, ενώ στο Δυτικό Χριστιανισμό αναφέρεται και ως Νικόλαος του Μπάρι, καθώς στο Μπάρι βρίσκονται τα λείψανάτου. Λόγω των πολλών θαυμάτων που αποδίδονται στη μεσολάβησή του, είναι επίσης γνωστός ως Νικόλαος ο Θαυματουργός.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
άγιος Νικόλαος 

# data[].attributes.attachment_link.title
Ποια είναι η Αγία Αννα η γιαγιά του Χριστού και γιατί γιορτάζει 3 φορές τον χρόνο | in.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Αν και δεν αναφέρεται σε κανένα βιβλίο της Καινής Διαθήκης, η Αγία Αννα κατέχει περίοπτη θέση στην ευσέβεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η παράδοση λέει πως έζησε και μαρτύρησε στα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Στη διάρκεια ενός πολέμου συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με άλλους στρατιώτες και μεταφέρθηκε στην Αντιόχεια όπου βαπτίστηκε από τον εκεί επίσκοπο, ιερομάρτυρα Βαβύλα. Πήρε τότε το όνομα Χριστόφορος ή Χριστοφόρος εγκαταλείποντας το προηγούμενο όνομά του που ήταν Ρέπροβος.

Λέγεται ότι η αφορμή για τον αποκεφαλισμό του (το έτος 250 μ.Χ.) ήταν η μεταστροφή στον Χριστιανισμό από το κήρυγμά του, δύο γυναικών ελευθέρων ηθών, της Καλλίνικης και της Ακυλίνας, αλλά και Ρωμαίων στρατιωτών.

Κατά την παράδοση του ελληνικού λαού ο Άγιος Χριστοφόρος θεωρείται προστάτης των χωραφιών και των αμπελιών από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες και ιδιαίτερα από την πτώση χαλαζιού. Στους νεότερους χρόνους, άρχισε να θεωρείται προστάτης των αυτοκινητιστών, των οδοιπόρων και του Σώματος Εφοδιασμού-Μεταφορών του Στρατού, ενώ είναι και ο πολιούχος της πόλης του Αγρινίου.

Η μνήμη του τιμάται στις 9 Μαΐου από την Ορθόδοξη Εκκλησία και στις 25 Ιουλίου από την Καθολική. Θεωρείται επίσης Άγιος από τη Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία.

Σε αρχαϊκές τοιχογραφίες της Καππαδοκίας ο Χριστόφορος απεικονίζεται νέος αγένειος φέροντας χλαμύδα (γύρω στον 11ο αιώνα), κάτι που αποδεικνύει πως η παράδοση περί κυνοκέφαλου αγίου δεν είχε δημιουργηθεί την περίοδο αυτή ή δεν είχε επηρεάσει την εικονογραφία της Καππαδοκίας. Σαν στρατιωτικός νεαρός και ωραίος Άγιος απεικονίζεται σε βυζαντινές τοιχογραφίες. Τον 12ο αιώνα τον εντοπίζουμε ως νέο αγένειο με στρατιωτική πανοπλία και ασπίδα ( Άγιοι Ανάργυροι Καστοριάς), στους παλαιολόγιους χρόνους ως νέο κατά τον τύπο των μαρτύρων κρατώντας σταυρό και την ίδια περίοδο ως νέο φέροντα στους ώμους το βρέφος Ιησού. Της τελευταίας αναπαράστασης έχουν εντοπιστεί τοιχογραφίες στο Τίρνοβο της Βουλγαρίας και σε εικόνα της Πάτμου. Είναι μάλλον προϊόντα δυτικών προτύπων-χαλκογραφίας, η οποία κυκλοφορούσε στην Ανατολή.

Ο Άγιος Χριστοφόρος ως κυνοκέφαλος, φορητή εικόνα στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών.

Σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό φιλόλογο-ιστορικό Θεοχάρη Δετοράκη "μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση της επίδρασης των παγανιστικών επιβιώσεων και των λαϊκών θρύλων στη διαμόρφωση της αγιολογικής παράδοσης βρίσκουμε στα σχετικά με τον Άγιο Χριστόφορο κείμενα".

Ο Άγιος Χριστοφόρος περιγράφεται και εικονίζεται πολλές φορές και ως κυνοκέφαλος, προφανώς λόγω της σύνδεσής του με το έθνος των Σκυλοκέφαλων. Εντοπίζεται έτσι σε τοιχογραφίες, φορητές εικόνες ακόμα και σε μικρογραφίες χειρογράφων. Όλες αυτές οι αναπαραστάσεις προέρχονται από την περίοδο της ύστερης Τουρκοκρατίας, ιδίως του 17ου και 18ου αιώνα, σε λαϊκές επαρχιακές ζωγραφιές. Σύμφωνα με τον Ανδρέα Ξυγγόπουλο, καμία παράσταση του Αγίου ως κυνοκεφάλου δεν απαντάται στα βυζαντινά χρόνια. Σύμφωνα με το Συναξάριο του Αγίου αναφέρεται ότι " Περὶ τούτου τοῦ ἐνδόξου καὶ μεγαλομάρτυρος τερατώδη λέγεταί τινά καὶ παράδοξα, ὅτι τε κυνοπρόσωπος ἦν ἐκ τῆς χώρας τῶν τοὺς ἀνθρώπους κατεσθιόντων καὶ ὅτι πρότερον ἀνθρώπους ἤσθιεν, ὕστερον δὲ μετὰ τὸ πιστεῦσαι Χριστῷ μετεμορφώθη. Οὐκ ἔστι δὲ τοῦτο, οὐκ ἔστιν· ἀλλὰ τινὲς αὐτὸν οὕτως ὑπενόησαν διὰ τὸ ἐθνικὸν καὶ ἄγριον καὶ φοβερόν." Δηλαδή για την Εκκλησιαστική συνείδηση, η λαϊκή αυτή παράδοση που είναι σχετική με την απεικόνιση του Αγίου ως σκύλου, αποκρούσθηκε.

Σε κώδικα του 11ου αιώνα ο Χριστόφορος "ἐκ τοῦ γένους τῶν κυνοκεφάλων ὐπῆρχεν, γῆς δὲ τῶν ἀνθρωποφάγων". Και περιγράφεται ως ἀνὴρ νεανίας, φοβερὸς τῷ εἴδει, καὶ ὑπερμεγέθης τῷ σώματι καὶ τῷ πάχει· οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς ἀστὴρ ὁ πρωῒ ἀνατέλλων, καὶ οἱ ὀδόντες αὐτοῦ ὡς συάγρου ἐξέχοντες. Έτσι από τα κείμενα προκύπτει πως υπήρχε παράδοση περί καταγωγής του Χριστόφορου από τη χώρα των Κυνοκεφάλων, χωρίς όμως να λέγεται ότι αυτός ήταν κυνοκέφαλος. Το θέμα της ερμηνείας του Κυνοκέφαλου Αγίου έχει απασχολήσει τους ερευνητές, οι οποίοι το συνδέουν με τον Αιγύπτιο θεό Άνουβι αλλά δυσκολεύονται να βρουν τη συνέχεια, αφού η μορφή αυτή είναι γνωστή περισσότερο από νεότερες εικόνες. Γενικά η απεικόνισή του ως σκύλου συνδέεται με μια λαϊκή, ανατολική μορφή του Αγίου.

Στη σειρά Το τάγμα (2019) του Netflix, ορισμένοι βασικοί χαρακτήρες είναι μέλη μιας φυλής λυκανθρώπων που ονομάζεται "Οι ιππότες του Αγίου Χριστοφόρου".

Την ονομασία Χριστοφόρος φέρουν συνολικά επτά 'Αγιοι της Ορθόδοξης, ενώ 6 (εκ των 7) της Καθολικής Εκκλησίας οι οποίοι και είναι:

Για τους πρώτους πέντε εξ αυτών δεν είναι γνωστό πού και πότε μαρτύρησαν. Γνωστοί είναι μόνο οι βίοι που τιμώνται στις 20 Απριλίου και στις 9 Μαΐου του τελευταίου ως "Αγίου Χριστοφόρου του Επιμάχου".

Θεοχάρης Ε. Δετοράκης, Εισαγωγή στη σπουδή των αγιολογικών κειμένων (Πανεπιστημιακές παραδόσεις), Ρέθυμνο 1992, σελ. 82-84.

Άννα Χατζηνικολάου-Μαραβά, "Εικόνες του αγίου Χριστοφόρου του Κυνοκεφάλου", Mélanges offerts à Octave et Melpo Merlier: à l'Occasion du 25e anniversaire de leur arrivée en Grèce, σειρά: "Collection de l'Institut Français d'Athènes, nos 92-94", τόμ. 3, εκδ. Institute Francais d' Athens, Athenes 1957, σελ. 225-233.

Ανδρέας Ξυγγόπουλος, "Κυνοκέφαλοι", Δελτίον της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, περίοδος Δ΄, τόμ. 9 (1977-1979), σελ. 1-19.

# data[].attributes.attachment_link.title
Άγιος Χριστόφορος - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η παράδοση λέει πως έζησε και μαρτύρησε στα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Στη διάρκεια ενός πολέμου συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με άλλους στρατιώτες και μεταφέρθηκε στην Αντιόχεια όπου βαπτίστηκε από τον εκεί επίσκοπο, ιερομάρτυρα Βαβύλα. Πήρε τότε το όνομα Χριστόφορος ή Χριστοφόρος εγκαταλείποντας το προηγούμενο όνομά του που ήταν Ρέπροβος.

# data[].attributes.headline
πό τους δημοφιλέστερου

# data[].attributes.body
πό τους δημοφιλέστερους Αγίους σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. Ονομάζεται, επίσης, Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος. Ειδικά στη χώρα μας, δεν υπάρχει περιοχή που να μην έχει εξωκλήσι ή εκκλησία αφιερωμένη στη μνήμη του, ενώ το όνομα Γεώργιος είναι από τα πλέον συνηθισμένα.

Κατά τους συναξαριστές και την Ιερή Παράδοση, ο Γεώργιος γεννήθηκε μεταξύ 275 και 281 στη Νικομήδεια της Βιθυνίας. Ο πατέρας του Γερόντιος καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Καππαδοκίας και ήταν στρατιωτικός και Συγκλητικός. Η μητέρα του Πολυχρονία καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης. Και οι δύο γονείς του Γεωργίου είχαν βαπτιστεί χριστιανοί.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια του Αγίου μετακόμισε στη Λύδδα, την πατρίδα της μητέρας του. Σε νεαρή ηλικία, ο Γεώργιος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και εντάχθηκε στο Ρωμαϊκό Στρατό. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ικανότητες και την ανδρεία του κι έλαβε το αξίωμα του Τριβούνου. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον προήγαγε σε Δούκα (διοικητή) και Κόμη (συνταγματάρχη) στο σώμα της αυτοκρατορικής φρουράς.

Το 303 μ.Χ. ο Διοκλητιανός άρχισε λυσσαλέους διωγμούς κατά των Χριστιανών. Ο Γεώργιος αρνήθηκε να εκτελέσει τις διαταγές του και ομολόγησε την πίστη του. Ο αυτοκράτορας, που δεν περίμενε αυτή τη συμπεριφορά από ένα δικό του άνθρωπο, διέταξε να υποβάλουν τον Γεώργιο σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να απαρνηθεί την πίστη του.

Αφού τον λόγχισαν, του ξέσχισαν τις σάρκες με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Ο Γεώργιος υπέμεινε καρτερικά το μαρτύριο και στις 23 Απριλίου 303 αποκεφαλίστηκε στα τείχη της Νικομήδειας. Την ημερομηνία αυτή τιμάται η μνήμη του σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, με εξαίρεση τις ορθόδοξες εκκλησίες, όταν η 23η Απριλίου πέφτει πριν από το Πάσχα ή συμπίπτει με το Πάσχα, επειδή η ακολουθία του περιλαμβάνει αναστάσιμους ύμνους. Στην περίπτωση αυτή, ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Γεωργίου μετατίθεται για τη Δευτέρα της Διακαινησίμου.

Το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα, μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Λύδδα. Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στη Δύση. Επί του τάφου του Γεωργίου ο Μέγας Κωνσταντίνος έκτισε ναό.

Η θαυμαστή καρτερία που επέδειξε ο Γεώργιος κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου του και τα θαύματα που επιτέλεσε, συνετέλεσαν στη μεταστροφή πολλών παριστάμενων Ρωμαίων στον Χριστιανισμό, με επιφανέστερη περίπτωση της συζύγου του Διοκλητιανού, Αλεξάνδρας, η οποία ασπάστηκε τον Χριστιανισμό μαζί με τους δούλους της Απολλώ, Ισαάκιο και Κοδράτο. Η μνήμη τους τιμάται στις 21 Απριλίου.

Η φήμη του Γεωργίου διαδόθηκε σε όλη την Ανατολή. Ήδη, τον 4ο αιώνα υπήρχαν στη Συρία ναοί με το όνομά του, ενώ στην Αίγυπτο είχαν χτιστεί προς τιμήν του 40 ναοί και 3 μοναστήρια. Στην Κωνσταντινούπολη αναφέρεται ναός του Γεωργίου, ήδη, από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Οι εκκλησιαστικοί ποιητές, όπως ο Ρωμανός ο Μελωδός, του αφιέρωσαν θριαμβευτικούς ύμνους και εγκώμια, ανακηρύσσοντάς τον «Αστέρα πολύφωτον, ώσπερ ήλιον λάμποντα», «Πρωταθλητάρχην και πρωτοστράτηγον και μέγαν ταξιάρχην της πίστεως» και της «πίστεως υπέρμαχον και μάρτυρα αήττητον και νικητήν θεόστεπτον», «περιφρουρούντα το εν θαλάσση πλέοντα, τον εν οδώ βαδίζοντα και τον εν νυκτί κοιμώμενον», μεγαλομάρτυρα τροπαιοφόρον, του οποίου, «το θαυμάσιον αυτού όνομα εν πάση τη γη άδεται».

Το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής
και των πτωχών υπερασπιστής,
ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος,
τροπαιοφόρε, μεγαλομάρτυς Γεώργιε,
πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ
σωθήναι τα ψυχάς ημών.

Τα αποδοθέντα εις τον Άγιο θαύματα είναι πάμπολλα, μερικά από τα οποία παράδοξα και παράλογα. Από τον 9ο αιώνα κιόλας, ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος Α' αναγκάστηκε να τα αποδοκιμάσει δημοσίως ως «τερατώδεις λήρους» και «φλυαρίας ανάμεστα». Το πλέον υμνηθέν θαύμα του είναι η Δρακοκτονία, που όμως ως μύθος προϋπήρχε. Σύμφωνα με την παράδοση, στα περίχωρα της Κυρήνης, περιοχή της σημερινής Λιβύης, υπήρχε ένας δράκος που παραφύλαγε σε μια πηγή και εμπόδιζε την ύδρευση του χωριού, ενώ κατέτρωγε τους περαστικούς.

Για να εξευμενίσουν τον δράκο, οι χωρικοί του έστελναν κάθε μέρα ως τροφή από ένα παιδί, το οποίο επέλεγαν δια κλήρου. Ο Θεός τους λυπήθηκε κι έστειλε τον Άγιο Γεώργιο για να εξολοθρεύσει τον δράκο, σε μία ημέρα που ήταν έτοιμος να καταβροχθίσει την όμορφη μοναχοκόρη του τοπικού άρχοντα. Ο Άγιος, μετά από φοβερή μονομαχία με τον δράκο, τον σκότωσε κι έσωσε την ωραία κόρη. Τότε, ο πατέρας της, αλλά και όλο το χωριό που ήταν ειδωλολάτρες, βαπτίστηκαν Χριστιανοί.

Το θαύμα αυτό αποδίδεται στην επιβίωση ενός πανάρχαιου εθίμου, της προσφοράς ανθρωποθυσιών στους δαίμονας, που καραδοκούσαν στις πηγές των υδάτων. Ο λαογράφος Νικόλαος Πολίτης το θεωρεί ως αναβίωση του αρχαίου μύθου του Περσέα, που έσωσε την Ανδρομέδα από τέρας. Ο μύθος ήταν ακόμη ζωντανός στην περιοχή της Καππαδοκίας, όπου έδρασε και μαρτύρησε ο Γεώργιος. Η Δρακοκτονία του Αγίου Γεωργίου δεν αναφέρεται στους αρχικούς Βίους του Αγίου, γι' αυτό και μέχρι τον 12ο αιώνα η εκκλησιαστική εικονογραφία τον παρουσιάζει πεζό και όχι επί λευκού ίππου να διατρυπά με το δόρυ του τον δράκο, όπως επικράτησε να εικονίζεται αργότερα.

Ο Άγιος Γεώργιος κατέχει μια σημαντική θέση στο λαϊκό εορτολόγιο. Οι εορτές του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου) και του Αγίου Δημητρίου (26 Οκτωβρίου) ελαμβάνοντο παλαιότερα ως χρονικά ορόσημα για τις αγροτικές και ποιμενικές συμφωνίες (προσλήψεις βοσκών, καλλιέργεια κτημάτων κλπ), καθώς διαιρούν τον χρόνο σε δύο εξαμηνίες. Η γιορτή μέσα στην πασχαλινή περίοδο δίνει την ευκαιρία για ένα ανοιξιάτικο πανηγυρισμό στα πολλά εξωκλήσια και τις στάνες των κτηνοτρόφων, με προσφορά γαλακτερών στους επισκέπτες και ζωοθυσίες (κουρμπάνια) προς τιμή του Αγίου.

Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος είναι ο προστάτης-Άγιος: της Αγγλίας, των χριστιανών της Παλαιστίνης, της Βηρυτού, της Γεωργίας, του βουλγαρικού Στρατού, της Καταλανίας, του Ελληνικού Πεζικού, των Μασόνων, των Προσκόπων, των Σταυροφόρων και της στάνης.

Έθιμα

Στο Όλβιο Ξάνθης αναβιώνει το έθιμο των πεχλιβάνηδων. Νεαροί παλαιστές (πεχλιβάνηδες), φορώντας δερμάτινο παντελόνι και αλειμμένοι με λάδι, επιδίδονται σ ’ένα είδος ελληνορρωμαϊκής πάλης, ιδιαίτερα δημοφιλούς στην Τουρκία. Νικητής αναδεικνύεται αυτός που θα βάλει πλάτη τον αντίπαλό του ή θα του κατεβάσει το παντελόνι. Το έθιμο λέγεται ότι αναπαριστά τη μάχη του Αγίου Γεωργίου με τον δράκο και ήρθε στην Ελλάδα από τους πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης.

Το έθιμο των πεχλιβάνηδων αναβιώνει και στην Ανθή Σερρών. Οι ρίζες του, εδώ, βρίσκονται στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όταν τα θαρραλέα παλληκάρια του χωριού, παίρνοντας την ευλογία από τον Αη-Γιώργη, πάλευαν με τα πρωτοπαλίκαρα των Τούρκων και κατάφερναν επιδεικνύοντας δύναμη και θάρρος να τα νικήσουν.

Στο Νέο Σούλι Σερρών γίνεται η αναπαράσταση της νίκης του Αγίου Γεωργίου επί του δράκου από νέους του χωριού. Το δρώμενο της «Δρακοκτονίας» συγκεντρώνει πολύ κόσμο κάθε χρόνο. Ακολουθεί γλέντι με χορό, κρασί και παραδοσιακό φαγητό.

Η Αράχωβα Βοιωτίας τιμά τον προστάτη Άγιό της με τριήμερες εκδηλώσεις, το «Πανηγυράκι», όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι. Περιλαμβάνει δρώμενα, παραδοσιακά αγωνίσματα, τοπικούς χορούς και παραδοσιακή μουσική. Την εικόνα του Αγίου Γεωργίου, κατά τη διάρκεια της περιφοράς της, συνοδεύουν νέοι και νέες της περιοχής με τοπικές ενδυμασίες.

Στην Ασή Γωνιά Χανίων οι κτηνοτρόφοι της περιοχής συρρέουν με τα κοπάδια τους στην εκκλησία του Αη-Γιώργη του Γαλατά για να πάρουν την ευλογία του. Τα ζώα, στολισμένα με τα πιο μελωδικά λέρια (κουδούνια), μαντρώνονται στην «κούρτα» έξω από την εκκλησία κι αρμέγονται ένα-ένα.

Στο Καστράκι Καλαμπάκας αναβιώνει το έθιμο των μαντηλιών, με επίκεντρο το ξωκλήσι του Αη Γιώργη του Μαντηλά.

Στην Αρναία Χαλκιδικής αναβιώνει το έθιμο του δημοσίου ζυγίσματος των κατοίκων! Το έθιμο προβλέπει ότι στον ψηλό πλάτανο στην κεντρική πλατεία στήνεται ένα παραδοσιακό καντάρι. Ο πιο λεπτός παίρνει ως έπαθλο τη μεγαλύτερη κατσαρόλα και ο πιο εύσωμος την μικρότερη για να είναι πιο προσεκτικός ενόψει της επόμενης χρονιάς!

© SanSimera.gr

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Άγιος Γεώργιος

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τους δημοφιλέστερους Αγίους σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. Ονομάζεται, επίσης, Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οσιομάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας, ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα μας. Η μνήμη της εορτάζεται στις 26 Ιουλίου.

Η Παρασκευή έζησε το πρώτο ήμισυ του 2ου αιώνα στη Ρώμη. Οι γονείς της ονομάζονταν Αγάθων και Πολιτεία και ήταν χριστιανοί. Γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή, απ' όπου και το όνομά της, και ανατράφηκε χριστιανοπρεπώς.

Μετά το θάνατο τον γονέων της μοίρασε όλη την περιουσία της στους φτωχούς κι έγινε μοναχή. Συνελήφθη επί αυτοκράτορος Αντωνίνου Πίου (138-161), επειδή διέτρεχε τη Ρώμη και τα γύρω χωριά, κηρύττοντας το λόγο του Θεού. Βασανίστηκε άγρια για να αποκηρύξει την πίστη της και όταν το αρνήθηκε, αποκεφαλίστηκε.

Η λαϊκή παράδοση θεωρεί ότι η Αγία Παρασκευή θεραπεύει τις οφθαλμικές νόσους, γι' αυτό έχει ανακηρυχθεί από τους οπτικούς ως προστάτιδα Αγία του επαγγελματικού τους κλάδου. Παλαιότερα πιστευόταν ότι αποτρέπει την πανώλη και τη χολέρα.

Απολυτίκιο

Την σπουδήν σου τη κλήσει κατάλληλον, εργασαμένη φερώνυμε, την ομώνυμόν σου πίστιν, εις κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευή αθληφόρε· όθεν προχέεις ιάματα, και πρεσβεύεις υπέρ των ψυχών ημών.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Αγία Παρασκευή

# data[].attributes.attachment_link.description
Οσιομάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας, ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα μας. Η μνήμη της εορτάζεται στις 26 Ιουλίου. Η Παρασκευή έζησε το πρώτο ήμισυ του 2ου αιώνα στη Ρώμη. Οι γονείς της ονομάζονταν Αγάθων και Πολιτεία και ήταν χριστιανοί. Γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή, απ' όπου και το όνομά της, και ανατράφηκε χριστιανοπρεπώς.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Αγία Ελισάβετ - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Αυτό το λήμμα αφορά την Ελισάβετ μητέρα του Βαπτιστού Ιωάννου. Για την Καθολική αγία και πριγκίπισσα του Βασιλείου της Ουγγαρίας, δείτε: Αγία Ελισάβετ της Ουγγαρίας.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Αγία Κυριακή

# data[].attributes.attachment_link.description
Αγία της Χριστιανοσύνης, η μνήμη της οποίας εορτάζεται στις 7 Ιουλίου.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής (Ιωάννης ο Βαπτίζων), αποκαλούμενος και Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι Άγιος και προφήτης του Χριστιανισμού. Ήταν σύγχρονος-συνομήλικος τού Ιησού Χριστού και θεωρείται ότι με τη διδασκαλία του προετοίμασε τον κόσμο να υποδεχθεί τον Μεσσία Ιησού (Λουκ. 1,76), εξ ου και ο χαρακτηρισμός "Πρόδρομος", τον οποίο και βάπτισε.

Η διδασκαλία του υπήρξε δηκτική, ζητώντας από κάθε άνθρωπο να σταματήσει την ανηθικότητά του, βαπτίζοντας όσους έπαιρναν μια τέτοια απόφαση. Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Λουκά, αποδοκίμασε ανοικτά τη σχέση του τότε τετράρχη της Γαλιλαίας Ηρώδη Αντίπα με την Ηρωδιάδα, την γυναίκα του αδελφού του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκιση και στη συνέχεια τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη.

Ως βιβλικό πρόσωπο θεωρείται ότι βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Στην Παλαιά θεωρείται ως "Προφήτης" και αγγελιοφόρος του Θεού (Μαλαχίας 3,1) και στην Καινή ως "Πρόδρομος". Ο Ιωάννης αναφέρεται και από τους τέσσερεις Ευαγγελιστές.

Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο Ιωάννης ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ που ήταν συγγενής της Θεοτόκου. Σχετικά με την σύλληψη και την γέννησή του, που συνέβη 6 μήνες πριν από τη γέννηση του Ιησού Χριστού ο ίδιος Ευαγγελιστής εξιστορεί θαυμαστά γεγονότα. Επιπλέον, τότε όλος ο κόσμος πήγαινε να συμβουλευτεί τον Ιωάννη, και, βαπτίζοντάς τους, οι ίδιοι εξομολογούνταν τις αμαρτίες τους. Tο κυριότερο και θαυμαστότερο γεγονός, ήταν η γέννησή του. Αν και η Ελισάβετ θεωρούνταν στείρα, ο αρχάγγελος Γαβριήλ διαμήνυσε στον Ζαχαρία ότι η γυναίκα του θα γεννήσει αγόρι και να του δώσει το όνομα Ιωάννης (Λουκ. 1,13). Ο Ζαχαρίας δέν πίστεψε τα λόγια του Γαβριήλ με αποτέλεσμα να χάσει τη φωνή του. Οκτώ ημέρες μετά τη γέννηση του βρέφους, όταν ζητήθηκε από τον ίδιον να φανερώσει το όνομα του παιδιού, εκείνος έγραψε σε μια πινακίδα το όνομα "Ιωάννης" και αμέσως επανήλθε η φωνή του. (Λουκ. 1,63)

Πατρίδα του Ιωάννη, κατά μία παράδοση, θεωρείται η Χεβρών, κατ' άλλη όμως γνώμη φέρεται η πόλη Ιούττα. Περί της νεανικής ζωής του Ιωάννη και του ιδιωτικού του βίου καμία πληροφορία δεν υπάρχει εκτός της πολύ λιτής αναφοράς του ίδιου παραπάνω Ευαγγελιστή ότι: " το παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι και ήν εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ ".

Σημειώνεται εν προκειμένω, με τη λέξη "ερήμοις" (δοτική πληθυντικού) χαρακτηρίζονται τα διάφορα μέρη της ίδιας της ερήμου της Ιουδαίας, οι οποίες έφεραν διάφορες επιμέρους ονομασίες. Στις ερήμους αυτές φαίνεται να κατέφυγε ο Ιωάννης, για προπαρασκευή του έργου του όπως παλαιότερα είχαν ομοίως καταφύγει ο Μωυσής και ο προφήτης Ηλίας.

Σύμφωνα με αναφορά του Ευαγγελιστή Λουκά, ο Ιωάννης εμφανίζεται πλέον σε ηλικία 30 ετών " κατά θείαν εντολήν", " εν τη ερήμω της Ιουδαίας". Κάνοντας όμως λόγο περί του ποταμού Ιορδάνη συνάγεται ότι αναφέρεται στο νότιο τμήμα της χώρας, την περιορδάνεια περιοχή, κηρύσσοντας: " Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών", " βαπτίζοντας τους προσερχόμενους προς αυτόν " (Ματθ. 3,2).

Παράλληλη με τα κηρύγματά του, ήταν και η εμφάνισή του καθώς ο ασκητικός βίος και η διατροφή του. Φορούσε μάλλινο ένδυμα "από τρίχες καμήλου και ζώνη δερμάτινη περί την οσφύ του", ενώ η διατροφή του ήταν άγριο μέλι και ακρίδες. Φαίνεται πως δεν παρέμενε συνέχεια στο ίδιο μέρος αλλά περιερχόταν "πάσαν την περίχωρον του Ιορδάνου κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας".

Τόσο η εμφάνιση αυτή όσο και ο ασκητικός βίος του Ιωάννη παράλληλα με τα κηρύγματα και τις βαπτίσεις μετάνοιας που προέβαινε ήταν επόμενο να προκαλέσει πλήθος ακροατών αλλά και πολλών θαυμαστών του απ' όλη την Παλαιστίνη που έσπευδαν να τον ακούσουν, μεταξύ των οποίων και στρατιώτες και Σαδδουκαίοι και Φαρισαίοι. Έτσι δεν άργησε αυτή η δράση του να προκαλέσει και τη προσοχή του Μεγάλου Συνεδρίου των Εβραίων που έστειλε αντιπροσωπεία για να ελέγξει τι συνέβαινε και να μάθει περί αυτού, από την οποία και έλαβε ως απάντηση σχετική προφητική ρήση του Προφήτη Ησαΐα " φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ευθύνατε την οδόν Κυρίου ". (Ιωαν. 1,23)

Εκεί τον συνάντησε και ο Ιησούς Χριστός και του ζήτησε να τον βαπτίσει. Εκείνος αρχικά αρνήθηκε, λέγοντας ότι δεν είναι άξιος να βαφτίσει τον Μεσσία, αλλά ο Μεσσίας πρέπει να βαφτίσει αυτόν (Ματθ. 3,14), όμως ο Χριστός επέμενε, και έτσι ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος βάπτισε τον Ιησού Χριστό στα νερά του ποταμού Ιορδάνη.

Τα λόγια του Προδρόμου ενοχλούσαν τους Φαρισαίους καθώς και τον τετράρχη της Γαλιλαίας και Περαίας Ηρώδη Αντίπα, όταν τον έλεγξε για την παράνομη συμβίωσή του με τη σύζυγο του ζώντος αδελφού του Ηρώδη Φιλίππου, την Ηρωδιάδα, ο οποίος και γι αυτό τον φυλάκισε. Σε κάποια γιορτή των γενεθλίων του, ο Ηρώδης ζήτησε από την κόρη τής Ηρωδιάδας Σαλώμη να του χορέψει και της υποσχέθηκε με όρκο να της δώσει ό,τι του ζητήσει. Η Ηρωδιάς, η μητέρα της, που μισούσε τον Ιωάννη, βρήκε τότε την ευκαιρία που αναζητούσε και προέτρεψε την κόρη της να ζητήσει το κεφάλι του προφήτη Ιωάννη μέσα σε ένα πινάκιο (πιάτο). Έτσι ακολούθησε ο αποκεφαλισμός. Μετά από το μαρτυρικό αυτό τέλος του Ιωάννη, προσελθόντες οι μαθητές του "ήραν το πτώμα αυτού και έθηκαν αυτό εν μνημείω".

Αγία Σοφία, Κωνσταντινούπολη

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο αναφέροντας το όνομά του μετά την Παναγία στις προσευχές και στις δεήσεις.

Στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο είναι αφιερωμένες έξι ημέρες του χρόνου:

Να σημειωθεί επίσης ότι, κατά την διάρκεια του ημερολογιακού έτους, υπάχουν και άλλες εορτές προς τιμήν του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και Βαπτιστή, πιό ειδικού χαρακτήρα, που αναφέρονται σε μεταφορά τών Τιμίων του Λειψάνων, Εγκαίνια ναών αφιερωμένων σ' αυτόν κλπ, όπως αναφέρεται στο καθημερινό συναξάρι.

1. ↑ Croll, Charles (2019). John the Baptist: A Biography. Malcolm Down Publishing. σελίδες 215-216. ISBN 978-1-912863-15-0.

2. ↑ Metzger, Bruce Manning (1993). The Oxford Companion to the Bible . Oxford University Press. σελ. 283. ISBN 978-0-19-974391-9. Herod beheaded John at Machaerus in 31 or 32 AD.

3. ↑ Metzger (2004). The Oxford Guide to People & Places of the Bible. Oxford University Press. σελ. 103. ISBN 978-0-19-517610-0. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Οκτωβρίου 2023. Herod beheaded John at Machaerus in 31 or 32 AD.

4. Kokkinos, ↑ The Herodian Dynasty, pp. 268, 277.

5. Lang, Bernhard (2009) ↑ International Review of Biblical Studies Brill Academic Pub (ISBN 9004172548 ) p. 380 - "33/34 AD Herod Antipas's marriage to Herodias (and beginning of the ministry of Jesus in a sabbatical year); 35 AD - death of John the Baptist"

6. ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3

7. ↑ 10,0 10,1

8. ↑ Ματθαίος 14: 3-12

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιωάννης ο Βαπτιστής - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής (Ιωάννης ο Βαπτίζων), αποκαλούμενος και Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι Άγιος και προφήτης του Χριστιανισμού. Ήταν σύγχρονος-συνομήλικος τού Ιησού Χριστού και θεωρείται ότι με τη διδασκαλία του προετοίμασε τον κόσμο να υποδεχθεί τον Μεσσία Ιησού (Λουκ. 1,76), εξ ου και ο χαρακτηρισμός "Πρόδρομος", τον οποίο και βάπτισε.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Άγιος Στυλιανός - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Όσιος Αλέξιος

# data[].attributes.attachment_link.description
Άγιος της Χριστιανοσύνης, γνωστός και ως ο «άνθρωπος του Θεού». Η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Μαρτίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία και στις 17 Ιουλίου από την Καθολική Εκκλησία.

# data[].attributes.headline
Αγίοι Θεόδωροι

# data[].attributes.subject
Αγίοι Θεόδωροι

# data[].attributes.body
Άγιος Θεόδωρος Ο Τήρων Μεγαλομάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 17 Φεβρουαρίου και το Σάββατο της πρώτης εβδομάδας των Νηστειών (8 Μαρτίου 2025), σε ανάμνηση του θαύματος των κολλύβων, οπότε γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Θεόδωρος και Θεοδώρα. Η Καθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος στις 9 Νοεμβρίου.

Ο Θεόδωρος καταγόταν από την Αμάσεια του Πόντου και υπηρετούσε στο Τάγμα των Τηρώνων (νεοσυλλέκτων) του ρωμαϊκού στρατού, εξού και το προσωνύμιο Τήρων, που τον συνοδεύει για να τον διαφοροποιεί από τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη. Έζησε την εποχή του Διοκλητιανού (284-305) και μαρτύρησε μετά από φρικτά βασανιστήρια, επειδή είχε κάψει ένα είδωλο και τον ναό της Ρέας.

Σύμφωνα με την παράδοση, συνδέεται με πολλά θαύμα, με πιο γνωστό το «θαύμα των κολλύβων», το οποίο τιμά η εκκλησία κάθε χρόνο το Σάββατο της πρώτης εβδομάδας τον Νηστειών.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων είναι πολιούχος της Ορεστιάδας και του Βρινδησίου (Μπρίντιζι).

Απολυτίκιο

Μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα εν τη πηγή της φλογός, ως επί ύδατος αναπαύσεως, ο άγιος Μάρτυς Θεόδωρος ηγάλλετο· πυρί γαρ ολοκαυτωθείς, ως άρτος ηδύς, τη Τριάδι προσήνεκται. Ταις αυτοῦ ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, σώσον τας ψυχάς ημών.

Λαογραφία

Σε πολλά χωριά της Πελοποννήσου, την παραμονή της εορτής του Αγίου Θεοδώρου, τα κορίτσια συνήθιζαν να πηγαίνουν στην εκκλησία τα σπερνά (κόλλυβα) για τους εορτάζοντες Θοδωρήδες.

Κατά την ημέρα της γιορτής του Αγίου γίνεται συνήθως επίσκεψη στα νεκροταφεία και προσφέρονται από τους συγγενείς κόλλυβα (χορτόπιττες στην Μήλο) για τους πεθαμένους. Σε κάποια μέρη της Ελλάδας γίνεται από την εκκλησία δίσκος με κόλλυβα για κείνους που πέθαναν χωρίς κληρονόμους.

Στην Άντισσα της Λέσβου, τα κόλλυβα από την εκκλησία τα έκαναν κομπολόι (τα περνούσαν σε μια κλωστή με βελόνα) και τα έδεναν στα κλαδιά των δέντρων με σκοπό την αποτροπή της βασκανίας.

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας (Μακεδονία, Καλαμάτα, Χίος, Αμοργός, Μήλος, Τύρναβος, Σάμος), οι ανύπαντρες κοπέλες συνήθιζαν να τοποθετούν κάτω από το προσκέφαλό τους κόλλυβα του Αγίου Θεοδώρου για να ονειρευτούν ποιόν άνδρα θα πάρουν.

Άγιος Θεόδωρος Ο Στρατηλάτης

Μεγαλομάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 8 Φεβρουαρίου. Την ημέρα αυτή έχει την ονομαστική του εορτή ο Θεόδωρος και η Θεοδώρα, αν και η πλειονότητά τους γιορτάζει την ημέρα της ανάμνησης του θαύματος των κολλύβων, που αποδίδεται στον Άγιο Θεόδωρο τον Τήρωνα (20 Μαρτίου 2021).

Ο Θεόδωρος ήταν ρωμαίος στρατιωτικός επί Λικινίου (308-324). Καταγόταν από τα Ευχάιτα κι έζησε στην Ηράκλεια του Πόντου. Πιστός χριστιανός, καθαιρέθηκε από το αξίωμά του, βασανίστηκε και αποκεφαλίστηκε, όταν τεμάχισε χρυσά και αργυρά αγάλματα και τα μοίρασε στους φτωχούς.

Απολυτίκιο

Στρατολογία αληθεί Αθλοφόρε, του ουρανίου στρατηγός βασιλέως, περικαλλής γεγένησαι Θεόδωρε, όπλοις γαρ της πίστεως, παρετάξω εμφρόνως, και κατεξωλόθρευσας, των δαιμόνων τα στίφη, και νικηφόρος ώφθης Αθλητής, όθεν σε πίστει, αεί μακαρίζομεν.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Εκκλησία Online

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο βίος της Οσίας Σμαράγδας(Ονιστσένκο) - ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE

# data[].attributes.attachment_link.description
Βιντσέντσιου Ντάσκαλου-Περιοδικό ″Lumea monahilor″, nr. 113, noiembrie 2016, pp. 28-31. Μετάφραση-επιμέλεια π.Γεώργιος Κονισπολιάτης.

# data[].attributes.headline
Ζωή -  Η Ζωοδόχος Πηγή

# data[].attributes.subject
Ζωή -  Η Ζωοδόχος Πηγή

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ζωοδόχος Πηγή

# data[].attributes.headline
Αγία Ακυλίνα

# data[].attributes.subject
Αγία Ακυλίνα

# data[].attributes.attachment_link.title
Αγία Ακυλίνα - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.title
Αγία Σοφία - Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη: Τα φριχτά βασανιστήρια και ο συγκλονιστικός βίος

# data[].attributes.attachment_link.description
Σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την μνήμη της Αγίας Σοφίας και των θυγατέρων της. Ποια ήταν η Αγία Σοφία. Πως μαρτύρησαν οι κόρες της.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση με την ονομασία Ανάσταση, ή Ανάσταση του Χριστού, ή Ανάσταση του Κυρίου, (στην καθαρεύουσα: η Ανάστασις, της Αναστάσεως), χαρακτηρίζεται η μετά την τριήμερη ταφή, θριαμβική ανάσταση εκ νεκρών - ανάληψη του Ιησού Χριστού, την οποία και ομολογεί στο έκτο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως: " Και αναστάντα την τρίτην ημέρα κατά τας Γραφάς", όπως εξιστορείται το γεγονός επί μακρόν και από τους τέσσερις Ευαγγελιστές (τον Ματθαίο, κεφ. 28, τον Μάρκο, κεφ. 16, τον Λουκά, κεφ. 24, και τον Ιωάννη. κεφ. 20), καθώς και από τις Πράξεις των Αποστόλων (3:36) " ο δε Θεός ήγειρεν αυτόν εκ νεκρών" που φέρεται ως επικύρωση κάποιων αναφορών Προφητών που περιλαμβάνει η Παλαιά Διαθήκη.

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω οι κύριες αφηγήσεις του γεγονότος είναι αυτές που αναφέρονται από τους τέσσερις Ευαγγελιστές. Μια γρήγορη ανάγνωση αυτών ίσως δημιουργήσει την εντύπωση ότι δεν συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους. Η προσεκτικότερη όμως εξέταση αποκαλύπτει το μέγεθος της ομοθυμίας στην απόδοση του ίδιου του γεγονότος υπό την διαφορετικότητα της αντίληψης έρευνας και αφήγησης από τον καθένα Ευαγγελιστή λαμβάνοντας μαρτυρίες ανθρώπων με διαφορετικά κριτήρια, ενδιαφέροντα, καταγωγή και παρατηρητικότητα που αποτελούν τα βασικά στοιχεία στη σύνθεση της υπό αυτών ανάμνησης της Ανάστασης.
Αυτή ακριβώς η φαινομενική διαφορετικότητα των λεπτομερειών είναι που εντυπωσιάζει και που αποκαλύπτει ότι η συλλογή στοιχείων έγινε από πολλές πηγές. Αντίθετα, το παράξενο θα ήταν αν δεν υπήρχαν αυτές, όπου τότε η αξία των αφηγήσεων θα ήταν πολύ μικρότερη.

Έτσι τα περιστατικά που αναφέρονται επί του γεγονότος στις ευαγγελικές αφηγήσεις τοποθετούνται με την ακόλουθη σειρά:

1. Σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα έθιμα μια ομάδα γυναικών το πρωί της επομένης της ταφής του Χριστού κατευθύνεται στον τάφο προκειμένου να μυρώσουν το σώμα του (Ματθ.28.1, Μάρκ.16.1-2, Λουκάς 24:1 και Ιωάννης 20:1α.)

2. Φθάνοντας οι γυναίκες στον τάφο ανακαλύπτουν ότι ο βράχος της σφράγισής του έχει αποκυλιστεί και μένει αφρούρητος. (Ματθ.28:2-4, Μαρκ. 16:3-4, Λουκάς 24:2 και Ιωάννης 20:16)

3. Έκπληκτες διαπιστώνοντας ότι ο τάφος είναι κενός βλέπουν άγγελο να τους εξηγεί την κατάσταση και να τους δίνει ένα μήνυμα. (Ματθ.28:5-7, Μάρκ. 16:5-7, Λουκάς 24:3-7)

4. Σύμφωνα με το μήνυμα οι γυναίκες σπεύδουν στην Ιερουσαλήμ για να μεταφέρουν τα νέα στους μαθητές, συναντώντας όμως τη δυσπιστία τους. (Ματθ.28:8, Λουκάς 24:8-11, Ιωάννης 20:2)

5. Ο Πέτρος και ο "αγαπημένος μαθητής" σπεύδουν στον τάφο και, βρίσκοντάς τον κενό, επιστρέφουν. (Ιωάννης 20:3-10, Λουκάς 24:24)

6. Η Μαρία η Μαγδαληνή ακολουθώντας τους παραπάνω μαθητές επιστρέφει στο τάφο μένοντας εκεί μετά την αναχώρησή τους. Τότε ο Χριστός κάνει την πρώτη Του εμφάνιση σε αυτή. (Ιωάννης 20:11-18, Ματθ. 28:9 ο οποίος κατονομάζει τη Μαρία τη Μαγδαληνή και μία γυναίκα ακόμα, την "άλλη Μαρία").

7. Την ίδια ημέρα ο Χριστός εμφανίζεται στους Πέτρο και στους δύο που κατευθύνονταν προς Εμμαούς και στη συνέχεια στους άλλους μαθητές στην Ιερουσαλήμ εκτός του Θωμά.(Λουκάς 24:13-32,34, 36-43, Α΄ Κορινθ. 15:5, Μάρκ. 16:12-14, Ιωάννης 20:19-23).

Από τα παραπάνω συνάγονται πλέον καταφανώς δύο αξιόλογα σημεία: αφενός μεν ότι μετά την Ανάσταση ο Χριστός εμφανίζεται και εξαφανίζεται όπου και όποτε ο ίδιος κρίνει, και αφετέρου ότι φανερώνεται μόνο στους πιστούς Του.

Οι φαινομενικές διαφορές των ευαγγελικών αφηγήσεων περί της Ανάστασης συνοψίζονται στα ακόλουθα πέντε ερωτηματικά σημεία:
α) Ποιες μυροφόρες πήγαν στο τάφο. Σύμφωνα με την αφήγηση εκάστου των Ευαγγελιστών φέρονται ι) κατά Ματθαίο: η Μαρία η Μαγδαληνή και η "άλλη Μαρία" (Ματθ.28:1,), ιι) κατά τον Μάρκο η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου και η Σαλώμη (Μάρκος 16:1), ιιι) κατά τον Λουκά οι "Γυναίκες από τη Γαλιλαία", που ονοματίζει στη συνέχεια, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου, η Ιωάννα και "αι λοιπαί συν αυτώ" (Λουκάς 24:10) και κατά Ιωάννη: η Μαρία η Μαγδαληνή (Ιωάννης 20:1) πλην όμως στο 2 εδάφιο η Μαγδαληνή ομολογεί "ουκ οίδαμεν" που σαφώς δηλώνει ότι δεν ήταν μόνη της.
Συνεπώς οι μυροφόρες που πήγαν το πρωί του Σαββάτου στον τάφο ήταν οι ακόλουθες πέντε: η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία (μητέρα) του Ιακώβου , η "άλλη Μαρία" που πιθανώς να είναι η Μαρία (σύζυγος) του Κλωπά, και (οι από Γαλιλαίας) η Σαλώμη και η Ιωάννα.
β) Πότε αποκυλίστηκε ο λίθος του τάφου
γ) Πόσοι άγγελοι παρουσιάστηκαν
δ) Τι είπαν οι άγγελοι στις μυροφόρες
ε) Ποιος είδε πρώτος τον Χριστό

Την Ανάσταση του Χριστού όρισε η Ορθόδοξη Εκκλησία να εορτάζεται την Κυριακή του Πάσχα, (εκ της Ιουδαϊκής θρησκείας που σημαίνει έξοδος, και που έχει μεταφερθεί στον Χριστιανισμό ως μία χαρακτηριστική μορφή Θεοκρασίας), και που αποτελεί κινητή εορτή, που κανονίζεται από τη πρώτη πανσέληνο (αρχαίο υπόλειμμα σεληνιακής λατρείας), μετά τη πρώτη εαρινή ισημερία (συνδυασμός με αρχαίο υπόλειμμα Ηλιακής λατρείας).

Της εορτής αυτής που θεωρείται η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη του Ανατολικού Χριστιανισμού προηγείται η μακρά και αυστηρή νηστεία και η Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών όπου η Εκκλησία με πένθιμες τελετές επαναφέρει στη μνήμη των πιστών τις ταπεινώσεις και τα μαρτύρια που υπέστη ο Χριστός πριν το σταυρικό θάνατό του.

Σημειώνεται πως μέχρι της εποχής εκείνης ο σταυρικός θάνατος θεωρούνταν ιδιαίτερος ατιμωτικός αν όχι ο ατιμωτικότερος τρόπος θανάτωσης που προορίζονταν για τους βδελυρότερους κακούργους.

"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.2ος σελ.723.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ανάσταση του Χριστού - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση με την ονομασία Ανάσταση, ή Ανάσταση του Χριστού, ή Ανάσταση του Κυρίου, (στην καθαρεύουσα: η Ανάστασις, της Αναστάσεως), χαρακτηρίζεται η μετά την τριήμερη ταφή, θριαμβική ανάσταση εκ νεκρών - ανάληψη του Ιησού Χριστού, την οποία και ομολογεί στο έκτο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως: " Και αναστάντα την τρίτην ημέρα κατά τας Γραφάς", όπως εξιστορείται το γεγονός επί μακρόν και από τους τέσσερις Ευαγγελιστές (τον Ματθαίο, κεφ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Saint Demetrios : the Life and Martyrdom of the Saint – Celebrates October 26 | Monastiriaka

# data[].attributes.attachment_link.description
Saint Demetrios was born in Thessaloniki, Greece, between 280 - 284 AD. and lived in the period of the Emperors Diocletian and Maximian. He came from an aristocratic family and in a short period of time rose to the top ranks in the Roman army. In fact, at the age of 22 he received the rank of Chiliarch.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας

# data[].attributes.attachment_link.description
Εξέχουσα μορφή της Χριστιανισμού, που διακρίθηκε για τους μακροχρόνιους και σκληρούς αγώνες του υπέρ της ορθής πίστης και εναντίον της αίρεσης του Αρειανισμού.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Άγιος Νικόλαος

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τους δημοφιλέστερους αγίους του χριστιανικού κόσμου. Η μνήμη του εορτάζεται σε Ανατολή και Δύση στις 6 Δεκεμβρίου.