# data[].attributes.attachment_caption
κουστούμια μεταξύ της Γαλλο-Ρωμαϊκής και της Καρολίγγειας περιόδου

# data[].attributes.headline
14ος - 17ος αιώνας

# data[].attributes.subject
14ος - 17ος αιώνας

# data[].attributes.body
Ένα χαρακτηριστικό ένδυμα της εποχής το οποίο έπαιξε σημανικό ρόλο για την επινόηση ακόλουθων συνόλων ήταν ο χιτώνας ή la tunique, μαζί με την τόγκα ή la toge (ένα μακρύ πουκάμισο ραμμένο σε κάθε πλευρά). Αυτά τα δύο ενδύματα χρησιμοποιούνταν για την ένδυση και των δύο φύλων, ήταν δηλαδή unisex.

Η Ρωμαϊκή ενδυμασία αποτέλεσε την αρχοντική ενδυμασία μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα, όπου η μόδα γινόταν πιο περίπλοκη όσο πλούτιζε, παρά τους νόμους του βασιλία κατά της έξαρσης της πολυτέλειας.

Στα πόδια, μέχρι τον 14ο αιώνα κυριαρχούσαν τα πουλέν ή les poulaines (unisex), λεπτά παπούτσια με μακρόστενο σχήμα και μύτη στο τελείωμα.  Ακολουθούν τον 16ο με 17ο αιώνα οι ανδρικές μπότες με χωνί ή les bottes à entonnoir και τα ψηλοτάκουνα παπούτσια ή les souliers à talons (unisex). Από κολάν περνάμε σε βράκα ή hauts-de chausses, μακρύ παντελόνι που καλύπτει το σώμα από την περιφέρεια μέχρι το γόνατο.

Τα φορέματα εξελίσσονται στον περίφημο μανδύα ή la fameuse houppelande, όπου ήταν και ανδρικό και γυναικίο. Υπήρχε μακρύ και κοντό, είναι πιο χαλαρό και ανοίγει μπροστά, με στολίδια, επιχρύσματα και βαφές που εμπλούτιζαν τον μανδύα, που δεν ήταν παρά ένα απλό πανωφόρι.

# data[].attributes.attachment_caption
Γαλλική μόδα από τα τέλη του 16ου εώς τις αρχές του 17ου αιώνα.

# data[].attributes.headline
Αναγέννηση εώς τον 18ο αιώνα

# data[].attributes.subject
Αναγέννηση εώς τον 18ο αιώνα

# data[].attributes.body
Το φόρεμα ή la robe έγινε προνόμιο των γυναικών όταν εμφανίστηκαν στα μέσα του 15ου αιώνα τα φορέματα φαραγγαλιού ή les robes vetrugadins,  τα οποία απλώνονταν σε κρίκους για να επιβάλουν ένα πιο πλούσιο, αποστεωμένο απ'την λεκάνη.

Όταν το πιο γεμιστό διπλό ή le pourpoint (πρόγονος του σακακιού, του γιλέκου, του πουκαμίσου και της μπλούζας) κατέληξε να εφεύρει την διάκριση μεταξύ αρσενικού και θυληκού στην σιλουέτα, το κάθετο στυλ(le style vertical) επιμένει στις γυναίκες ενώ το φόρεμα με δύο κομμάτια (l'habit en deux parties) γίνεται ανδρικό προνόμιο.

Το φόρεμα παίρνει περισσότερο εύρος από την Αναγέννηση, ιδιαίτερα χάρη στους φιόγκους (bouffettes), στο πάνω και στο κάτω μέρος, που φουσκώνουν τα μανίκια ή το παντελόνι στο ύψος των ποδιών.

Καθώς ο Μεσαίωνας απομακρύνθηκε, τα διπλά έγιναν είτε πολύ φαρδιά είτε πολύ σφιχά, ανάλογα με το γούστο, όπως και το παλτό με το μεσαίο τμήμα (l'habit mi-parti) έγινε εντελώς διαφοροποιημένο για να σπάσει την μεσαιωνική λιτότητα. Τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες στολίζονταν με φράουλες, γιακά, μαργαριταρένια κολιέ, σκουλαρίκια και δαχτυλίδια, και αρωματίζονταν επίσεις με πολύτιμα βότανα.

Την εποχή του Λουδοβίκου XIV η μόδα ήταν τόσο απλή όσο και η μοναρχία. Η περούκα έγινε μανία, η γυναικεία τουαλέτα έγινε πιο βαριά, τα χτενίσματα ανέβαιναν και αν το μπούστο είναι όλο και πιο χαμηλωμένο, η θέση της γυναικείας μέσης ενισχύεται και οι ώμοι φαρδαίνουν.

Στους άνδρες, τα jupe-culottes -ένα είδος πολύ φουσκωμένου σορτς- ήταν σύντομα στο ύψος των ποδιών, ονομάζονταν rhingrave, και αποπλάνησαν τους ανθρώπους στα μέσα του 17ου αιώνα. Τελικά ξεθωριάζουν και  επικρατεί η τάση για το "λεοτάρ" ή ''justaucorps'', που εξαπλώθηκε ευρέως μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα.

# data[].attributes.attachment_caption
Ευρωπαϊκά κουστούμια από τον 17ο εώς τον 19ο αιώνα.

# data[].attributes.headline
Ο Διαφωτισμός και η επανάσταση της μόδας

# data[].attributes.subject
Ο Διαφωτισμός και η επανάσταση της μόδας

# data[].attributes.body
Κατά τον 18ο αιώνα τα ρούχα γίνονται αρκετά ελαφρύτερα, πιο ανοιχτόχρωμα και οι σιλουέτες όλο πιο φυσικές, με εξέραιση την παραμονή των υφασμάτων πολύτιμα.

Η μόδα είχε μεγάλες επιρροές από την Αγγλία, απλοποιόντας σημαντικά την ένδυση. Έτσι ο άντρας υιοθέτησε το κορδόνι (le justaucorps), με μακριά εφαρμοστά σακάκια που σύντομα ονομάζονταν redingotes, τζάμποτ ή λευκές γραβάτες, μεταξωτές κάλτσες και μαύρα φλατ παπούτσια.

Τα ρούχα έκαναν την επανάστασή τους και οδήγησαν στο κίνημα της μόδας Incroyables et Merveilleuses, που επιβλήθηκε ως αντίδραση στον Τρόμο των επαναστατών των βουνών. Η μόδα έγινε πιο ανάλαφρη σε σημείο που οι γυναίκες επέστρεψαν στα ελληνικά φορέματα, αποκαλύπτοντας τους ώμους τους και  υιοθετώντας μακριά κασμίρ σάλια.

Σταδιακά απαλλάσσονται τα υπερβολικά πολυτελή αξεσουάρ. Τα υφάσματα είναι πολύ πιο λεπτά και αγκαλιάζουν το σχήμα του σώματος τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες, οι οποίες δεν διστάζουν να κόψουν τα μαλλιά τους πολύ κοντά.

Με την επανάσταση και την περίοδο του Directoire, μέχρι τον 19ο αιώνα όλη η μόδα απελευθερώθηκε και ρυθμίστηκε.

Εφευρέθηκε το πάνω καπέλο ή le chapeau haut-de forme, το smoking και το μουστάκι που το συνοδεύει. Τα παλτό είναι μακριά και φαρδιά, και καλύπτουν άνδρες και γυναίκες.

Στην γυναικεία ένδυση, τα φορέματα και οι φούστες κόβονται πιο επίπεδα και χάνουν την πληρότητα. Η γυναικεία φορεσιά εξελίχθηκε ιδιαίτερα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο πόλεμος, τα αθλήματα, τα συχνότερα ταξίδια με ποδήλατο και η αυτοκινητοβιομηχανία έμπνευσαν νέα στολίδια, κινητοποιώντας περισότερο την κλωστοϋφαντουργία.

# data[].attributes.attachment_caption
Το διάσημο κουστούμι της Coco Chanel

# data[].attributes.body
Ο εκδημοκρατισμός απελευθερώνει τα σώματα. Η γυναίκα μπορεί πλέον να απαλλαγεί από το αυστηρά κάθετο ντύσιμο. Εκμεταλλεύεται το παντελόνι-φούστα ή la jupe-pantalon, μια μικρή εφήμερη μετάβαση που γρήγορα κάνει το παντελόνι must στην γυναικεία μόδα, λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην ευρεία διάδοσή του συνέβαλε το ανέμελο κίνημα ''Je m'en Foutiste'' ('δεν με νοιάζει') των Zazous την δεκαετία του 1940.

Μετά τον πόλεμο, ακολουθεί η εποχή του New Look, σαν να περιγράφει τη σιλουέτα που εμπνεύστηκε ο διάσημος couturier Christian Dior, που έφερε επανάσταση στους κώδικες της θηλυκότητας και της μόδας γενικότερα. Αυτοί είναι οι στόχοι της Haute Couture στην Γαλλία, στην δεκαετία του 1950, η Coco Chanel να λανσάρει το διάσημο κουστούμι της ως αντίδραση στο ήδη ξεπερασμένο New Look.

Πριν από την δεκαετία του 1960 σηματοδοτήται η άνοδος της έτοιμης ένδυσης (l'essor du pret-a-porter) και μετά τον Μάιο του 1968 συνεχίζεται η διαφοροποίηση των ενδυματολογικών ταυτοτήτων μέχρι σήμερα.