# data[].attributes.body
Het boek dat ik gelezen heb heet Gesplitst, is geschreven door Neal Shusterman en de uitgeverij is Lemniscaat.
In de Verenigde Staten is de wet van het Leven aangenomen na de Burgeroorlog. Dat betekend dat abortus verboden is, maar je kan je kind aan de staat geven tussen de leeftijd dertien en achttien. Een andere manier om van je kind af te komen is om hem/haar te ooienvaren. Dan leg je je pasgeboren baby voor iemands deur en de persoon die in dat huis woont is dan wettelijk verplicht om het kind op te nemen in huis, hoewel het niet illegaal is om te zeggen dat je hem echt niet wilt. Je mag het kindje dan naar het staatsinternaat brengen, waar het leven slecht is. In het boek komen drie hoofdpersonen voor die allemaal weggelopen splitsers zijn. Je volgt deze drie personen het hele boek door. Ze geven niet op: ''Ook al betekent het mijn dood, alles is beter dan gesplitst worden.''

# data[].attributes.body
Connor: In het begin van mijn boek kwam ik terecht bij Connor. Hij was een typische splitser: rebels, gewelddadig en slecht in school. Hij wilde vluchten en nam mij met zich mee. We gingen naar de gekste plekken, totdat we opgemerkt werden door de jeugdpolitie. Gelukkig konden we ontsnappen door over de snelweg weg te vluchten, terwijl de verdovingskogels ons om de oren vlogen. Dit gedeelte van het boek vond ik een van de spannendste delen.
Lev: De snelweg maakte plaats voor een auto. Naast mij zat Lev, een jongen die van jongs af aan al wist dat hij gesplitst zou worden.  Door de heisa die Connor maakte op de snelweg, kon Lev de auto uit glippen en wegrennen. De adrenaline gierde door mijn lijf, want ik was als de dood dat Lev zijn ouders ons op zouden merken.
Risa: Risa is opgegroeid in een staatsinternaat. Het ruige leven heeft haar gehard. Ze zat in de bus op weg naar haar splitsing, toen de bus tegen de vangrail aan reed. We zagen onze kans schoon. Ik rende voor Risa uit, naar de uitgang van de bus. Op weg naar het bos waar niemand ons zou zien, niemand behalve Connor en Lev.

# data[].attributes.body
Connor, Risa en Lev zijn op veel plaatsen geweest, maar er was er maar een die veel indruk op mij maakte. Dat was de kleine, oude, gure schuilkelder waar Risa en Connor zich verstopten. Dit was een kelder van een oude vrouw en hier mochten ze onderduiken totdat ze een nieuw onderduikadres hadden gevonden. Toen deze plek beschreven werd liepen er bij mij rillingen over mijn rug. Er stonden potten eten in een kast, maar er was niets waarmee je kon eten. En laat staan dat je, zonder lampen, de houdbaarheidsdatum niet eens kon bekijken!
In deze kelder zaten nog drie andere mensen, waaronder Roeland. Maar hij was zo huiveringwekkend dat ik een apart stukje over hem heb geschreven.

# data[].attributes.body
Dit stukje gaat over een jongen, Roeland. Hij is lang, gespierd en hij heeft een tatoeage van een tijgerhaai op zijn arm. Connor en Risa kwamen hem voor het eerst tegen in de oude kelder, maar later ook nog in een oude loods. Roeland zag eruit alsof hij je elk moment wilde vermoorden en hij was altijd uit op ruzie met Connor, aangezien Connor een belangrijk persoon was voor de groep voortvluchtige splitsers. Ook heeft hij Risa bijna verkracht, in het kleine hokje van de WC. Nu ik dat heb meegemaakt, moet ik elke keer huiveren als de naam Roeland valt.

# data[].attributes.body
Alle drie de hoofdpersonages hebben een verandering doorgemaakt.
Connor: Vroeger ging hij altijd op zijn eerste impulsen af. Nooit dacht hij ergens over na. Door zijn kennismaking en zijn liefde voor Risa is hij erg veranderd. Nu denkt hij over dingen na, voordat hij een besluit neemt.
Lev: Vroeger was Lev een onschuldige jongen. Nooit vocht of stal hij. Het ruige leven heeft hem veranderd. Lev was er vroeger van overtuigd dat het goed was om mensen te laten splitsen, maar nu denkt hij daar wel anders over...
Risa: Zij is degene die het minste is veranderd in de loop van het boek. Het enige is dat ze vroeger in eerste instantie negatief naar nieuwe dingen keek, door het harde leven in het staatsinternaat. Door haar liefde voor Connor is ze zachter geworden en dus ziet ze ook de positieve dingen weer.
Ik vind de nieuwe Connor leuker, net als de nieuwe Risa. Lev is de enige die, voor mij, minder leuk is geworden in de loop van de tijd.

# data[].attributes.body
Connor: hij zat in het splitsingsgebouw toen die werd opgeblazen. Hij raakte zijn oog en zijn arm kwijt. Omdat Connor in coma lag, kon hij zelf niet beslissen of hij een arm en een oog van een splitser wilde. De artsen hebben voor hem gekozen en ik hoopte vurig dat ze kozen dat het beter was van niet. Maar helaas, Connor kreeg de arm van een splitser. Toen hij wakker werd uit zijn coma, bekeek hij zijn nieuwe arm. Het was een gespierde arm met een onmiskenbare tatoeage van een tijgerhaai.
Risa: ook zij zat in het gebouw toen het ontplofte, maar Risa raakte niet in coma. Wel raakte ze verlamd vanuit haar middel naar beneden. Alleen had zij wel de kans om het aanbod van een nieuwe splitsersruggengraat te weigeren.
Lev: vroeger was hij een voorbeeldige jongen, maar nu is hij erg veranderd. Hij heeft zijn bloed aan laten vullen met springstof, zodat hij het splitsingsgebouw op kon blazen samen met zijn vrienden. Alleen iets weerhield hem ervan om zichzelf ook daadwerkelijk op te blazen, terwijl zijn vrienden het al gedaan hadden. Nu zit hij in de gevangenis, terwijl artsen proberen het springstof uit zijn bloed te halen. Lev moet boeten voor zijn daden.

# data[].attributes.body
Voordat ik me in dit geweldige verhaal stortte, moest ik natuurlijk wel het boek nog uitkiezen. Ik las de achterkant van dit boek en ik dacht: dit is nou origineel. Aangezien ik nog nooit over zoiets gelezen had, vond ik het wel een uitdaging om dit boek te kiezen. En ik ben heel blij dat ik het gekozen heb. Het is natuurlijk niet de realiteit. Het is namelijk, volgens mijn eigen redeneringen, niet mogelijk om nog voort te leven terwijl je lichaamsdelen over de hele wereld verspreid zijn. In Gesplitst was dat wel het geval en aangezien ik erg van fictie boeken houd, was dit een geweldige leeservaring. Ik raad dit boek aan aan kinderen van ongeveer mijn leeftijd. Ik denk namelijk dat het voor volwassenen net iets te kinderachtig is en er staan iets te veel moeilijke woorden in voor jonge kinderen.

Stiekem hoop ik dat Neal Shusterman een vervolg gaat schrijven...