# data[].attributes.body
A santa compaña e un mito de Galicia da nosa terra.
As doce da noite levantanse e poñense nos cruceiros,a esperar que aparezca  alguen e avsarlle de que vai morrer. Os cans anuncian a chegada da santa compaña aullando de forma desmedida, os gatos huien desparoiridos e asustandos .Tamen coñecida como Huespeda.

# data[].attributes.body
Son un grupo de esqueletos encapuchados e a súa túnica pode ser branca ou negra.
Na mitoloxía popular Galega,A Santa Compaña é unha procisión de mortos ou ánimas sen pena que percorre pola noite (pasas das doce) os camiños dunha parroquia ou vila...Esta procesión fantasmal forma dúas filas e están envoltas en sudarios e cos pés descalzos.

# data[].attributes.body
A santa compaña vai sin rumbo polas calles, bosques e outros zonas cercanas aos pobos antes de visitar as casas nas que pronto se producira unha morte. Salen pola porta principalunha persoa vai diante da cruz e co caldeiro de auga bendita e non poden vaixo ningun protexto mover a cabeza. Estas almas en pena van vestidas con túnicas brancas e con aspecto cadavérico, aunque según algunhas versions  o rostro esta cuberto tras unha enorme capucha e non se lles chega a ver.

# data[].attributes.body
As lavandeiras son mulleres vellas, de cara engurrada, ollos encarnados e voz desagradable. Visten roupa negra ou amarela, aparecen adornadas con pulseiras e colares e, en ocasións, cobren os seus cabelos con chapeus amplos e grandes. Ás veces sonrepresentadas durmindo nas pólas das aciñeiras ou nas grutas dos bosques.

# data[].attributes.body
As lavandeiras son mulleres vellas, de cara engurrada, ollos encarnados e voz desagradable. Visten roupa negra ou amarela, aparecen adornadas con pulseiras e colares e, en ocasións, cobren os seus cabelos con chapeus amplos e grandes. Ás veces sonrepresentadas durmindo nas pólas das aciñeiras ou nas grutas dos bosques.

# data[].attributes.body
Este mito, de orixe celta e común a gran parte da Europa occidental, aparece tamén na cultura asturiana (llanderes), vasca (garbigileak), cántabra (lavanderas) e en países como Portugal, Francia , Alemaña, Escocia e Irlanda.

# data[].attributes.body
Aparecen nos ríos, lavadoiros e fontes nas noites de lúa chea, onde lavan as sabas manchadas con sangue que nunca desaparece. Desde alí  suplican ás persoas que pasan preto delas  para que lles axuden a escorrer a roupa. Se o camiñante acepta, debe colaborar en todo o que lle pida sen protestar e torcer as sabas no sentido contrario ao da lavandeira. De non facelo así, sufrirá continuas desgrazas ao longo da súa vida ou incluso pode morrer.

# data[].attributes.body
Vítimas dunha maldición ou superstición, crese que son espíritos  de mulleres mortas no parto, que abortaron ou nais de nenos mortos sen bautizar e que as sabas que lavan están manchadas do seu propio sangue, a dos fillos ou de alguén próximo a morrer.

Destas mulleres de mal agoiro, relacionadas co sangue e a morte, tamén se di que atacan os nenos que van no colo das súas nais, como fan moitos tipos de meigas.

# data[].attributes.body
Cando están cerca, o único modo de protexerse contra elas é camiñar sen prestarlles atención nin dirixirlles a palabra, ignorando os seus rogos, xa que se conta que castigan os curiosos enmeigándoos.

# data[].attributes.body
É unha criatura da mitoloxía galega similar a un trasno pero máis perverso e causante dos pesadelos.

É pequeno, aínda que pesa moito, de cor verde, peludo, con moitos dentes e ollos redondos e negros. Ten barba, vai vestido con roupa vella, un pucho vermello e leva unha pequena espada afiada. É bastante covarde e cando se atopa nalgunha situación complicada suplica docilmente para escapar. Ademais teme os gatos e os cans porque o poden ver con maior facilidade que os humanos.

# data[].attributes.body
Para librarse do tardo só hai que deixar unha cunca chea de grans de millo ou doutros cereais na cociña porque a súa curiosidade levarao a achegarse á cunca e poñerase a contar  os grans, mais como só sabe contar ata dez, ou ata cen nalgúns casos, ao chegar a este número pérdese e volve a empezar unha e outra vez. Así pasará toda a noite entretido sen facer trasnadas, desaperecendo co inicio do día.

# data[].attributes.body
Vive baixo terra e aproveita a escuridade da noite para entrar nas casas. Como é moi curioso, encántalle fisgalo todo pero, iso si, deixa as cousas ordenadas. A súa diversión favorita consiste en sentarse sobre o peito das persoas mentres dormen, causándolles unha gran opresión, dor e terribles PESADELOS.

Ademais fai trasnadas idénticas ás do trasno: simula pisadas tras os camiñantes nocturnos para que teñan medo;  procura que se perdan os animais no monte para que os donos anden detrás deles, etc.

# data[].attributes.body
Estes seres míticos son comúns noutros lugares de España e de Europa: Asturias (Pesadiellus ou Manonas), León (Tardos), Castela (Pesadillos), Cataluña (Pesantas), País Vasco (Ingumas), Portugal (Pesadelos), Inglaterra (Night-Mare), Alemaña, Italia, Francia, Austria, etc.

# data[].attributes.body
Ana Manana, como todas as mouras, é fermosa, viste unha túnica branca, ten o cabelo longo e loiro e a pel branca. Vive encantada nunha fonte que leva o seu mesmo nome, nuns penedos preto do pozo Meimón, no río Miño, nas proximidades de Ourense.

# data[].attributes.body
Segundo a lenda, un galego que regresaba de Castela de traballar na sega, cruzouse no camiño cun home elegantemente vestido que lle encargou que levase un queixo con catro cornechos á fonte da moura e que berrase tres veces ANA MANANA! Despois da terceira chamada sairía da fonte unha muller moi fermosa que ao recibir o queixo o recompensaría con grandes riquezas e non tería que traballar nunca máis. Despois de advertilo de que debía ter moito coidado co queixo para que chegara enteiro e de que non podía falar con ninguén do asunto, e moito menos coa súa muller, o home misterioso desapareceu.

O galego envolveu o queixo nun pano e seguiu o camiño cara á súa terra pero, antes de achegarse ao Meimón, pasou pola súa casa para descansar un pouco e ver a súa esposa. Esta, ao ver chegar o seu marido con aquel paquete envolto no pano, preguntoulle que contiña. O home respondeulle que era un encargo moi importante que non se podía abrir nin tocar. Non obstante, mentres el durmía, a muller desenvolveu o pano e comeulle un corno ao queixo.

Máis tarde, o home retomou a marcha cara á fonte. Cando chegou, berrou tres veces ANA MANANA!, e a  moura saíu da fonte. O galego entregoulle o queixo envolto que, de seguido, ela apoiou no chan para, de súpeto, transformarse  nun fermoso cabalo branco de só tres patas.

A moura estaba alporizada porque non tiña maneira de desfacerse do feitizo e escapar do lugar con aquel cabalo coxo. Aínda así, deulle ao home unha faixa para que a súa muller, que estaba embarazada,  a puxese cando dese  a luz.

Tras a desaparición no interior da fonte do cabalo e da moura, o home regresou á casa triste por perder a posibilidade de facerse rico mais polo camiño  sentiu curiosidade por ver como lle quedaría a faixa á súa esposa, así que decidiu poñerlla por riba a unha pequena sobreira mais rapidamente a faixa  comezou a arder e, con ela, a árbore.

Despois do susto, o home consolouse porque se decatou de que acababa de salvarlle a vida á súa curiosa muller.

# data[].attributes.body
A figura de Ana Manana está relacionada con Ana, Dana, Don ou Diana, deusa das augas e das fontes, a quen están dedicados o río Ana ( ou sexa, o Guadiana), a lagoa Anna (Albufera de Valencia), o coto de Doñana, os ríos Don, Danubio, etc. Trátase da mesma figura que as xanas asturianas e as anjanas cántabras.

# data[].attributes.body
Para unha moura estar encantada é unha condena pois obrígaa a permanecer nun lugar determinado por miles de anos ata que apareza alguén capaz de realizar correctamente o seu desencantamento.

# data[].attributes.body
Os nubeiros son seres sobrenaturais resentidos e malignos que moran nas nubes ou viaxan nelas. Teñen a capacidade de controlar o tempo atmosférico á súa vontade e divírtense provocando tormentas e tempestades coas que facer dano nas colleitas dos campesiños, e incluso lanzan raios contra aqueles que os atacan ou molestan, sexan animais ou persoas. En ocasións baixan á terra para ver o resultado das súas fazañas ou para pedir asilo nalgunha casa ou cabana logo de perder algunha nube polo esquecedizos que son.

# data[].attributes.body
O seu aspecto varía segundo as zonas, así nalgúns lugares de Galicia o nubeiro adoita ser  descrito como un forte  e vello xigante barbudo,  con boca e orellas grandes,  ollos afundidos e  rostro ennegrecido a causa dos raios. Habitualmente viste con traxe de peles e sombreiro negro de anchas abas. Tamén se di que coas súas zocas de madeira causa o ruído dos tronos. Noutras partes do noso territorio ten a aparencia dun home pequeno co corpo cuberto de pelo e un rabo longo e retorcido.

# data[].attributes.body
Os seus poderes maléficos só se poden evitar recorrendo a un crego que o saiba esconxurar, tocando  as campás ou facendo ruído durante a treboada con latas e berros para que fuxa.
Hai un cántico  que serve para afastar os nubeiros e cántase ao tocar as campás das igrexas. Di así:

Tanguen os cregos a campá,
Pra escorrentar ó Nubeiro,
Ben eles sudan… pra encher,
Pra todo o ano, o granceiro.

# data[].attributes.body
Os nubeiros son comúns en Galicia, Asturias (nuberus ou Xuan Cabritu), Cantabria (ñuberos), León (renuberus) e noutros países coma Portugal, Francia, Polonia, Alemaña, a China ou o Xapón.

# data[].attributes.body
Para protexerse da santa compaña hai que facer un circulo con unha tiza e meterse dentro.

# data[].attributes.attachment_caption
 “Eu non creo nas meigas, mais habelas hainas”

# data[].attributes.body
As meigas son unha das figuras máis representativas da cultura galega. Conta a lenda que son mulleres que teñen un pacto co propio diablopara ter poderes sobrenaturais e que poden utilizalos para o mal ou para o ben.

# data[].attributes.body
A queimada é unha bebida da tradición galega a que se lle atribúen facultades curativas e afírmase que, tomada tras a pronunciación dun conxuro, funciona como protección contra maleficios, ademáis de manter aos espíritus e demáis seres malvados afastados do que a bebeu.

# data[].attributes.body
Existen diferentes formas de protexerte das meigas:
- Coloca unha escoba posta do revés tras a porta da entrada

- Levar un dente de allo, unha castaña pilonga ou levar unha higa (mellor de azabache compostelano) colgado do pescozo ou uns cornos de vacaloura (un tipo de escaravello).
- Ter en casa terra bendita dos cemiterios ou ramas de laurel bendito o Domingo de Ramos
- Buscar garras dun feroz ou dentes de lobo
- Tradicionalmente se cree que saltando a cacharela de San Xoan tres veces un múltiplo de tres se espanta as meigas.

# data[].attributes.body
Combarro é un lugar encantado, e considerado como o pobo das meigas segundo as lendas populares de Galicia de antaño. Se paseas polas súas rúas notarás unha maxia que se apodera do ambiente.

Combarro é terra de lendas. Alí podes atoparte con cabanas, cruceiros…
Durante ese traxecto aprendes moitas cousas; por exemplo: que bruxa é meiga non son o mesmo, que é o mal de ollo…