# data[].attributes.body
Er zijn veel verschillende plekken waar een insect in kan gaan zitten. Maar welke insecten kunnen er nou in een insectenhotel en waar gaan ze zitten? Insecten houden van een warme en beschutte plek, in een oud stuk hout is dus een hele goede plek. Ook zijn gevels en hagen een fijne plek voor een insectenmuur.

# data[].attributes.body
Kunsteducatie innoveren & verassen met techniek en wetenschap. Het ArtechLAB Amsterdam biedt verschillende diensten die scholen en het buitenschoolse educatieve veld kunnen ondersteunen bij het realiseren van een curriculum of programma waarin kunst is gecombineerd met wetenschap en technologie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ArtechLAB Amsterdam is een onderzoekslab aan de Breitner Academie, waarin kunsteducatie en kunstenaars zich laten inspireren door wetenschap en technologie. We richten ons op het ontwikkelen van inclusief onderwijs dat zich bevindt op het snijvlak van kunst, wetenschap en technologie. Dit doen we met ons aanbod van workshops, trainingen, nascholing, inspiratiesessies, een digitale bronnenbank en door het doen van onderzoek.

# data[].attributes.attachment_link.description
ArtechLAB Amsterdam is een onderzoekslab aan de Breitner Academie, waarin kunsteducatie en kunstenaars zich laten inspireren door wetenschap en technologie. We richten ons op het ontwikkelen van inclusief onderwijs dat zich bevindt op het snijvlak van kunst, wetenschap en technologie. Dit doen we met ons aanbod van workshops, trainingen, nascholing, inspiratiesessies, een digitale bronnenbank en door het doen van onderzoek.

# data[].attributes.body
Biologie & tekenen

# data[].attributes.body
praktische les: biologie & houtbewerking, 'insectenhotel' in groepjes

# data[].attributes.headline
Evaluatie & resultaat, les ecosystemen schilderen, 12-02-2021 

# data[].attributes.subject
Evaluatie & resultaat, les ecosystemen schilderen, 12-02-2021 

# data[].attributes.attachment_link.title
Les ecosystemen schilderen 12-02-2021 opzet + evaluatie

# data[].attributes.body
Botanical Wasteland

Neem plaats in de felgroene proeftuin van Botanical Wasteland.

Een futuristische biotoop vol plastic restafval en technopuin, waarin de mens niet langer centraal staat. Waarin alles met elkaar verstrengeld is en de grenzen tussen natuur, technologie, lichaam en identiteit zijn opgeheven.

Door de destructieve wijze waarop de mensheid zich deze planeet heeft toegeëigend, leven we in een tijd van massale uitsterving. Daarom doen theatermakers Boogaerdt/VanderSchoot en muziektheatergezelschap Touki Delphine een opwekkend pleidooi om onze relatie met de wereld radicaal te veranderen. Botanical Wasteland is een muzikale live performance en video-installatie ineen. Een happening waar je als publiek onderdeel van bent. Een voorstel voor een nieuwe samenleving waarin vooral de ‘non-humans’ een stem krijgen.

Theatermakers Boogaerdt/VanderSchoot maken werelden op toneel zoals je die niet eerder zag. Zelf verwijzen ze naar hun werk als performatieve installaties of performative art. Fysieke voorstellingen op de grens van theater en beeldende kunst. Ze vertellen geen verhaal met kop en staart, maar tonen een toestand of een situatie. Hierin laten ze ruimte voor de toeschouwer om zelf te associëren.

# data[].attributes.body
Make food, not chairs

Mathilde Nakken is een jonge designer die kunstwerken maakt gericht op wetenschap, technologie, landschappen en voeding. Haar ontwerpen zijn nieuwe toekomstscenario’s over hoe we duurzamer kunnen leven. Met humor en enthousiasme geeft ze een optimistisch beeld van de uitdagingen die voor ons liggen. De ontwerpen variëren van animatie tot ontwerpen voor tentoonstellingen en alles ertussenin.

Het ontwerpteam van Mathilde Nakken bestaat niet alleen uit menselijke collega’s, maar ook uit dieren, voedingsstoffen en robots. Ook werkt ze samen met experts buiten het ontwerpveld; van wetenschapper tot boer.

Het werk ‘make food, not chairs’ bestaat uit 100 designstoelen gemaakt van brood. Deze eetbare stoelen zijn bedoeld als kritisch statement over de design industrie. Met dit werk stelt Nakken de vraag of we echt nog meer van deze tijdloze designstoelen nodig hebben of dat de uitdagingen van hedendaags design momenteel ergens anders liggen.

# data[].attributes.body
Kunstenaar Gavin Munro laat stoelen en lampen uit de grond groeien. Dat gaat alleen niet zo snel. Als je een meubelstuk van hem op het oog hebt, moet je wachten tot het geoogst kan worden. Dat kan een aantal jaren duren. Maar dan heb je wel een uniek meubel dat op een radicaal andere manier geproduceerd is.

# data[].attributes.body
praktische les: biologie & houtbewerking, 'insectenhotel' in groepjes

# data[].attributes.headline
Feedback presentatievorm les aber 08-04-2021

# data[].attributes.subject
Feedback presentatievorm les aber 08-04-2021

# data[].attributes.body
praktische les: biologie & schilderen, 'ideale ecosysteem' in groepjes.

# data[].attributes.body
Van de groepjes leerlingen.

# data[].attributes.body
Presentatie les aber 08-04-2021

# data[].attributes.body
O zo mooie uitleg over mijn theoretische onderzoek.

# data[].attributes.body
Collage opd. 3, les aber 11-02-2021

# data[].attributes.body
Interdisciplinair kunstonderwijs toegelicht.

# data[].attributes.attachment_link.description
Waarom is interdisciplinaire samenhang in het onderwijs belangrijk?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"De stelling die ik naar voren schuif is deze: vanaf het begin van de 15de eeuw maakten veel kunstenaars in het Westen gebruik van optische instrumenten -spiegels en lenzen (of een combinatie daarvan)- om projecties naar het leven tot stand te brengen."

David Hockney, Geheime Kennis. De herontdekking van de verloren gegane technieken van de Oude Meesters, Gent-Amsterdam, Ludion, 2002

Aan het woord is de beroemde hedendaagse Engelse schilder, graficus en fotograaf David Hockney. In zijn boek brengt hij verslag uit van zijn zoektocht naar de "verloren gegane technieken en de geheime kennis van de Oude Meesters". Een verslag dat onder kunsthistorici veel opzien baarde.

In januari 1999 bezoekt Hockney een tentoonstelling met tekeningen van de negentiende-eeuwse Franse kunstenaar Ingres in de National Gallery in Londen. Hij is erg onder de indruk van het gedetailleerde fotografische realisme waarmee de veelal kleine tekeningen gemaakt zijn. Tot zijn grote teleurstelling vindt hij in de catalogus geen enkele verwijzing naar de techniek die Ingres moet hebben gebruikt. Als vakgenoot wil hij er meer van weten en begint zelf met experimenteren. Dat voert hem op een twee jaar durende ontdekkingstocht door de Europese kunstgeschiedenis die hem tot een verrassende conclusie brengt: vanaf het begin van de vijftiende eeuw hebben de oude meesters als Van Eyck (1395-1441), Velazquez (1599-1660) en Caravaggio (1573-1610) in hun werk gebruik gemaakt van optische instrumenten, als lenzen en spiegels om voorstellingen op het doek of papier af te beelden en te kopiëren.

camera lucida

Het begon allemaal met de tekeningen van Ingres. De manier waarop sommige getekend zijn doet hem denken aan werk van Andy Warhol, waarvan bekend is dat het door overtekenen van geprojecteerde dia's tot stand kwam. Zou ook Ingres een of ander optisch instrument hebben gebruikt? Hockney begint te experimenteren met een camera lucida (van het Latijn: heldere kamer). Met dit eind 1806 door de Engelse natuurkundige William Wollaston uitgevonden instrument (feitelijk niets meer dan een prisma en twee lenzen op een standaard) kan iemand een voorstelling projecteren op een vlak stuk papier, wat het overtekenen ervan aanmerkelijk vereenvoudigt. Hockney komt er echter al snel achter dat het toch niet zo makkelijk gaat: wanneer de kunstenaar zijn hoofd beweegt, verschuift ook het beeld op papier. Maar hij volhardt en ontdekt bijvoorbeeld dat je niet moet proberen een gehele voorstelling in één keer te tekenen, maar alleen snel de plaats van een paar belangrijke kenmerken moet vastleggen. Daarna kan de rest worden ingevuld op de klassieke manier, zoals al eeuwenlang op academies wordt onderwezen.

Hockney realiseert zich dat de camera lucida slechts een van de vele projectie-instrumenten is die in de loop van eeuwen zijn ontwikkeld, variërend van een eenvoudige lens tot een camera obscura, een donkere kamer waar het licht afkomstig van een voorstelling via een klein gaatje binnenvalt en ondersteboven op de tegenoverliggende muur wordt geprojecteerd. De naam camera lucida voor de uitvinding van Wollaston zinspeelt ook op het feit dat er voor zijn instrument geen donkere kamer nodig was. Hockney weet dat de Hollandse schilder Johannes Vermeer (1632-1675) bij het vervaardigen van zijn interieurs zeer waarschijnlijk gebruik heeft gemaakt van een camera obscura. Hij vraagt zich af of er niet veel meer schilders dit soort technieken hebben toegepast. Daarom stort hij zich in de Europese kunstgeschiedenis.

Met kleurkopieën van schilderijen tovert hij een lange muur in zijn studio om in een geïllustreerde tijdbalk, met de werken van Noord-Europese schilders boven en die van Zuid-Europese onder. Het valt hem op dat de overgang naar een meer 'fotografische' manier van schilderen heel plotseling optreedt, zo rond 1420-1430. Opeens zijn portretten zoals die van Jan van Eyck veel levensechter, worden de ingewikkelde patronen in geplooide stoffen volmaakt weergegeven en lijken de schilders geen problemen meer te hebben met de perspectivische vertekening van voorwerpen. Daar moet volgens hem een technische innovatie aan ten grondslag hebben gelegen: hij vermoedt dat ze op een of andere manier gebruik hebben gemaakt van lenzen om een voorstelling te projecteren.

Hoewel het zeker is dat vanaf het begin van de veertiende eeuw lenzen zijn geproduceerd, wordt er pas rond 1600 gebruik van gemaakt in optische instrumenten, zoals de samengestelde microscoop van Zacharias en Hans Janssen (1590) en de telescoop van Galileï (1609). Ook de ontdekking dat een bolle lens, geplaatst in het gaatje van de camera obscura, de afbeeldingseigenschappen daarvan aanmerkelijk verbetert, vindt zijn oorsprong in deze tijd.

Een van de vroegste afbeeldingen van de camera obscura in de vorm van een kamer met een gaatje (maar nog zonder lens) uit De radio astronomico et geometrico liber (1558) van Gemma Frisius. Gemma Frisius, wiskundige, astronoom, instrumentenbouwer, hoogleraar aan de universiteit van Leuven en leermeester van de beroemde cartograaf Mercator, gebruikte de camera obscura om een zonsverduistering te observeren, die zich voordeed in Leuven, op 24 januari 1544. Deze methode wordt ook tegenwoordig nog aanbevolen om oogbeschadiging door rechtstreekse waarneming te vermijden.

(Hockney, 2002: 208)

Maar in de tijd van Van Eyck waren er, naar algemeen aangenomen wordt, nog geen bruikbare lenzen. Toch vertonen volgens Hockney schilderijen in de Nederlanden al vanaf 1420 'optische' kenmerken. Is het je al opgevallen dat er in alle schilderijen uit die periode uitsluitend bolle (convexe) spiegels worden afgebeeld, nooit holle (concave, het type van de vergrotende scheerspiegel)? Nochtans "een holle spiegel is slechts de andere kant van hetzelfde stuk glas" (Hockney). Het is opnieuw Falco die voor dit raadsel de oplossing biedt, als hij opmerkt dat een holle spiegel dezelfde optische eigenschappen heeft als een bolle lens. Alleen projecteert de spiegel het beeld weliswaar ondersteboven, maar zonder dat links en rechts omgekeerd worden. Voor een natuurkundige spreekt zoiets vanzelf en hij ging ervan uit dat zoiets algemeen bekend was. Maar dat is niet het geval. Hockney was stomverbaasd.

Opeens valt voor Hockney "alles samen''. De volgende dag al gebruiken ze een scheerspiegel om beelden te projecteren op een muur. De dagen daarna verbetert hij de opstelling en begint hij zelf portretten te tekenen. Daardoor ontdekt hij dat het gebruik van spiegels een verklaring biedt voor een andere opmerkelijk fenomeen. Het was hem opgevallen dat veel in de vijftiende en zestiende eeuw gemaakte portretten opvallend gelijk zijn wat betreft afmetingen, compositie en belichting. Al experimenterend met spiegels van verschillende grootte ontdekken ze dat de grootte van het beeld dat met een holle spiegel scherp kan worden afgebeeld beperkt is.

Copper engraved illustration published in Croker's The Compleat Dictionary of Arts & Sciences, 1764.

Hoe groot of hoe klein zo'n spiegel ook is, het gedeelte van het beeld dat perfect scherp wordt afgebeeld is nooit groter dan een cirkel met een doorsnede van zo'n dertig centimeter. Heel veel portretten van de Vlaamse Primitieven hebben deze afmetingen. En heel veel portretten tonen mensen die in een venster leunen, precies zoals bij de werkwijze van Hockney. In Brugge bouwt hij een verduisterde tent met een kleine opening. Met een scheerspiegel projecteert hij het beeld van de kerk buiten op een papier naast zijn 'venstertje'. De beelden waren haarscherp, helder, in kleur en ze bewogen op de projectie, als een kleurentelevisie met het beeld ondersteboven. Het kan niet anders of dat moet kunstenaars gefascineerd hebben! En in zijn boek geeft hij voldoende getuigenissen uit geschreven documenten waaruit dat inderdaad blijkt. Heel snel gaan schilders in Italië en elders in Europa de noordelijke manier van schilderen navolgen. Hebben zij ook de holle spiegel overgenomen?

Toch is lang niet iedereen overtuigd van het bovenstaande. Zo is het vreemd dat in de archieven zo goed als niets bekend is over het gebruik van dit soort hulpmiddelen en dat diezelfde middelen geen sporen op wat voor doek dan ook hebben achtergelaten.

Bovendien gaan Hockney's ideeën in tegen de traditionele opvatting dat kunst niets te maken heeft met kopiëren. Maar dat wijst hij resoluut van de hand: `Optics don't make marks', het zijn niet de optische instrumenten die een schilderij maken, daar is nog altijd de hand van de meester voor nodig.

Hockney's stelling, ook gebaseerd op onder meer werken van Da Vinci, Vermeer, Holbein, Dürer en Lorenzo Lotto, wordt betwijfeld door de kunstcriticus Robert Hughes, die eveneens op het gebrek aan sporen wijst van de camera lucida en op het niet te onderschatten talent van de genoemde schilders, maar herinnert daarnaast aan het, inderdaad, veelvuldige gebruik van technische hulpmiddelen tussen de zestiende en achttiende eeuw

En zo kan het ook!

Samenstelling bronmateriaal ten behoeve van tehatex vwo en het nieuwe vak ckv-3 uit het profiel cultuur en maatschappij voor havo en atheneum. Meewerken aan deze site? Opsturen via e-mail is voldoende. Geraadpleegde literatuur: http://users.pandora.be/michel.vanhalme/

Is er zonder uw toestemming en zonder bronvermelding gebruik gemaakt van uw teksten? Onze verontschuldigingen hierover. Laat het ons weten en wij geven een juiste bronvermelding of halen het materiaal van internet. Een financiele vergoeding kunnen wij niet geven.

12-17-2014 CKV-2 digischool

# data[].attributes.attachment_link.description
"De stelling die ik naar voren schuif is deze: vanaf het begin van de 15de eeuw maakten veel kunstenaars in het Westen gebruik van optische instrumenten -spiegels en lenzen (of een combinatie daarvan)- om projecties naar het leven tot stand te brengen." David Hockney, Geheime Kennis.

# data[].attributes.headline
Lessencyclus biologie + tekenen/schilderen in de onderbouw (VMBO-KGT) versie 1. 

# data[].attributes.subject
Lessencyclus biologie + tekenen/schilderen in de onderbouw (VMBO-KGT) versie 1. 

# data[].attributes.attachment_link.title
Lessencyclus - biologie + tekenen  ABER&STAGE 2021

# data[].attributes.headline
Feedback interventie Aber, Muziek + beeldende opdracht. 

# data[].attributes.subject
Feedback interventie Aber, Muziek + beeldende opdracht. 

# data[].attributes.headline
Resultaat workshop onderzoeksmethodiek - Amanda

# data[].attributes.subject
Resultaat workshop onderzoeksmethodiek - Amanda

# data[].attributes.body
Marike - folk

# data[].attributes.body
Céline - Klassiek

# data[].attributes.body
Eva - Pop

# data[].attributes.body
Frederique - Reggae

# data[].attributes.body
Amanda - Jazz

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten (AHK)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Transdisciplinaire ontwerplabs

Transdisciplinaire ontwerpplabs is een ontwerponderzoek naar nieuwe manieren om betekenisvol lesmateriaal te maken op het snijvlak van kunst, technologie en wetenschap. Het beoogde lesmateriaal richt zich op het ontwikkelen van de 21e-eeuwse vaardigheden creatief denken, probleem oplossen, kritisch denken en samenwerken voor leerlingen in het voortgezet onderwijs. Om dit lesmateriaal te ontwikkelen werden drie gemengde ontwerpteams samengesteld met docenten kunstvakken, bètavakken en experts vanuit de Amsterdamse broedplaats A Lab. Zij ontwierpen elk lesmateriaal bij een van de drie thema's: Playful learning, Internet of things en Nature vs. culture.
De resultaten van het onderzoek zijn tweeledig. Allereerst heeft het onderzoek actuele en innovatieve lessenseries opgeleverd waarbij de 21e-eeuwse vaardigheden vakoverstijgend aan de orde komen. Naast concrete lessenseries levert het onderzoek bovendien meer inzicht op in educatieve ontwerpprocessen waarbij kunstdocenten, bètadocenten en vakexperts samenwerken.

# data[].attributes.attachment_link.title
Transdisciplinaire ontwerplabs - Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten (AHK)

# data[].attributes.attachment_link.description
Transdisciplinaire ontwerpplabs is een ontwerponderzoek naar nieuwe manieren om betekenisvol lesmateriaal te maken op het snijvlak van kunst, technologie en wetenschap. Het beoogde lesmateriaal richt zich op het ontwikkelen van de 21e-eeuwse vaardigheden creatief denken, probleem oplossen, kritisch denken en samenwerken voor leerlingen in het voortgezet onderwijs.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hoewel je misschien zelf niet de link tussen kunst en biologie zou leggen, hebben de twee wel een aantal overeenkomsten. Van origine richt de kunstwetenschap zich op mensen en andere organismen, met een sterke focus op het benadrukken van de fijne kneepjes van de natuur.

Natuurlijk zijn plaatjes en foto's nodig voor je studieboeken om je te leren over verschillende wetenschappelijke begrippen, maar biologie heeft een veel grotere connectie met kunst dan alleen dat.

Blijf lezen om erachter te komen hoe wetenschap en kunst bij elkaar komen om biologische processen en fenomenen te vieren. Als je het al nog niet deed zal dit artikel ervoor zorgen dat kunstliefhebbers biologie ook leuk gaan vinden!

Het Tekenen van Leven: het Menselijk Lichaam

De menselijke vorm is in de loop der tijd al het onderwerp geweest van veel schilderijen, maar hoewel foto's van naakte lichamen in de huidige samenleving nog steeds enigszins controversieel zijn, was er historisch gezien geen schaamte voor naaktheid in de kunst.

Tekeningen van een figuur bestaan al vele eeuwen en beschrijft de s chets van het menselijk figuur, mannelijk of vrouwelijk, in verschillende vormen en houdingen. Puur observationeel hebben kunstenaars die deze bijzondere kunststijl volgen, een beperkte vrijheid om zich uit te drukken omdat ze een levend en ademend persoon gebruiken om hun kunstwerken vorm te geven.

Zelfs in de prehistorie hield de maatschappij zich bezig met anatomie en uit tekeningen van die tijd blijkt een al verfijnde kijk op menselijke vormen. Aan het einde van de jaren 1700 werd het vermogen om goed te tekenen gezien als een eerste vereiste voor kunstenaars en velen moesten uren in de tekenkamer doorbrengen om te oefenen.

Nu nog steeds tekenen kunststudenten mensen. Dit gebeurd meestal in een cirkel of halve cirkel om ervoor te zorgen dat niemand hetzelfde zicht heeft.

Hedendaagse artiesten kunnen ervoor kiezen om bepaalde delen van het uiterlijk van het model te overdrijven of veranderen om iets extra's toe te voegen aan hun kunstwerk, door compositie en stijl te balanceren.

Mensen die het menselijk lichaam tekenen wordt geleerd om allerlei vormen te kunnen tekenen, zodat ze zich ervan bewust zijn dat alle lichaamsvormen verschillend zijn.

Kunst van de Menselijke Anatomie

Terwijl het tekenen van het menselijk lichaam gaat over het tekenen van wat je ziet aan de oppervlakte, zijn sommige tekenaars meer geïnteresseerd in wat daaronder schuil gaat.

Veel van ons gaan door het leven zonder veel te weten over de fijne kneepjes van ons eigen lichaam, zoals onze anatomie en het werk dat onze organen moeten verrichten om ons in leven te houden. (Om de emotionele staat van onze lichaam en geest nog maar niet te noemen...)

Figuurtekenaars tekenen mensen op enorm realistische wijze om de kijker de structuur van het mensenlijk lichaam inclusief botten en organen te laten zien. Een van de beste voorbeelden is Michelangelo's onderzoek naar naakte mannen.

Net zoals de tekenaars die het menselijk lichaam bestuderen om het later op papier te zetten, zullen je ogen als je dit ook gaat doen geopend worden voor hoe verfijnd het menselijk lichaam is. Als je waardeert wat onze lichamen kunnen doen en hoe ze dat doen, zal je er nooit meer hetzelfde naar kijken!

Rembrandt heeft in een aantal beroemde schilderijen gemaakt die zich focussen op chirurgen die, hoewel het minder gedetailleerd was dan Michelangelo's tekeningen, duidelijk de interesse in de anatomie van de mens weergeven.

De kennis en informatie die men had over wat er onder de lagen huid verstopt zit was minder toen, en daardoor was de fascinatie met autopsies en ontleden groter. Mensen waren nieuwsgierig naar het lichaam en het doel van de tekenaar was om die kennis over de anatomie weer te geven.

Abstracte Kunst en de Menselijke Vorm

De Spaanse kunstenaar Pablo Picasso was een belangrijke speler in de 20 ste eeuw. Hij had een eigen stijl als het neerkomt op het weergeven van het menselijk lichaam.

Hij volgde geen trends. De innovatieve kunstenaar herschikte de traditionele visie van het mannelijke en vrouwelijke lichaam in een abstracte vorm. Hij liet de bekende vorm volledig achter zich en bracht de vraag naar boven wat echt, en wat illusie is, spelend met gevoelens en emoties.

Deze benadering heeft vandaag de dag nog meer relevantie, met zoveel nadruk op het uiterlijk en het idee van wat mooi is. Als Picasso vandaag de dag nog leefde en schilderde, hoe zou hij dan de nepheid van cosmetische chirurgie of de verrassende transformaties die voortkomen door het aanbrengen van make-up of het gebruik van controversiële haarverf zou hebben verbeeld?

Fotografie en biologie

Hoewel de fotografie niet echt als een populaire kunstvorm wordt beschouwd, neemt zij een zeer belangrijke plaats in in de wereld van de biologie, en in het bijzonder op het gebied van misdaadonderzoek.

Op de plaats delict worden foto's genomen als visuele weergave van hoe de plek is achtergelaten, inclusief relevante objecten of, in het geval van moord, lijken. Bij dodelijke aanslagen of overvallen zal een onderzoeker van een plaats delict ervoor zorgen dat er foto's van de overledene worden genomen. Als je 'CSI: Miami' of 'Silent a Witness' hebt gezien ken je dit wel.

Hoewel de meeste foto's worden bewaard in dossiers, worden sommige heftige foto's ook vrijgegeven aan het publiek, zoals enkele heftige foto's die de New Yorkse misdaden uit ongeveer 1910 laten zien en die zijn afgedrukt als onderdeel van het boek "Moord in de stad" van Wilfried Kaute.

Hoewel de foto's nie t bedoeld waren voor het publiek, zijn ze verzameld en dienen ze om te laten zien hoe de misdaad in the Big Apple (waar het aantal moorden extreem hoog was) er toen uitzag.

BioArt - Het Nemen van Kunst tot het Uiterste

BioArt is een relatief nieuwe kunstpraktijk waarbij kunstenaars en wetenschappers (vooral in het laboratorium maar ook in ateliers en galeries) dingen maken van levende weefsels, bacteriën en andere levende organismen.

Pioniers van deze tak zijn vastbesloten om de wetenschap om te zetten in kunstwerken door gebruik te maken van hun lichaam en andere levende wezens en door de hulp van ingenieurs en wetenschappers in te schakelen.

Orlan bijvoorbeeld, is een artieste die door middel van cosmetische chirurgische ingrepen haar uiterlijk zodanig verandert dat het lijkt op bepaalde beroemde beelden van vrouwen in de kunst, waarbij de ingreep als onderdeel van de voorstelling wordt gebruikt.

Haar doel is zich te richten op de kracht van technologie om onze fysieke verschijning te transformeren. Orlan's werk verlegt ook grenzen op het gebied van menselijke gezondheid met haar talrijke experimenten van onder het mes gaan. Dat is nog eens toewijding aan het vak.

Een Zoektocht naar het Perfecte Lichaam?

Kunnen we concluderen dat de plaats van de biologie in de kunst zich concentreert op het vinden van het perfecte lichaam, als we alle bovenstaande voorbeelden in overweging nemen?

Hoewel veel mensen in de maatschappij ongeveer dezelfde ideologie delen over vrouwelijke en mannelijke schoonheid (vandaar dat dezelfde acteurs en zangers in tijdschriften en televisiepeilingen als de 'meest sexy' of 'best uitziende' worden verkozen), lijkt het erop dat dit geloof in wat aantrekkelijk is en wat niet erg tijdsafhankelijk is.

Om te bewijzen dat dit het geval is, is het onwaarschijnlijk dat je naar een schilderij uit de jaren 1700 kijkt, van een toen zeer mooie vrouw of een knappe man, en dat je denkt dat ze er goed uitzien. Dat komt omdat, zoals bij de meeste dingen, de smaak verandert en externe factoren een grote rol spelen. Wat zouden die uit de 18e eeuw in hemelsnaam te zeggen kunnen hebben over het beroemde peervormige lichaam van Kim Kardashian, of de uitpuilende biceps van Arnold Schwarzenegger?

Het antwoord op deze vraag is dan ook een verbazingwekkend nee. We kunnen echter gerust zeggen, dat de plaats van de biologie in de kunst is om het menselijk lichaam te omarmen, met inbegrip van al onze unieke eigenschappen of onvolkomenheden. Ook is het een ode om te laten zien hoe sterk en machtig ons lichaam eigenlijk is en het laat zien wat het allemaal kan.

Kunst en Planten

Maar ook plantenmaterie, dat heel anders is dan dat van het menselijk lichaam, heeft in de loop der jaren de aandacht van veel kunstenaars getrokken.

Misschien is het hun vermogen om zich voort te planten, net als de mens, dat ons naar bloemen trekt, of misschien is het gewoon omdat ze er zo mooi uitzien.

Anatomische of botanische afbeeldingen van bloemen zijn erg populair bij huiseigenaren, met veel prenten en tekeningen die online en in kunst- of posterwinkels te koop zijn, maar het onderwerp is ook zeer nauw verbonden met uw biologische studies.

Tijdens je biologie vak wordt je gevraagd om meer te weten te komen over de voortplanting van planten, inclusief de mannelijke en vrouwelijke geslachtscellen en het proces dat bestuiving heet.

De bloem is het voortplantingsorgaan van veel planten en is daarom een enorm belangrijk stukje natuur, maar ook een prettig ding om naar te kijken.

Er bestaat zoiets als Scientific Botanical Art, dat het vermogen beschrijft om planten naar wetenschappelijke maatstaven te tekenen, d.w.z. door middel van observatie gedetailleerde illustraties van planten en hun samenstelling te maken.

Dit is een zeer belangrijk onderdeel, omdat het van enorm belang is om wetenschappers binnen het botanische veld te helpen om soorten van elkaar te herkennen en te onderscheiden, en deze informatie te documenteren in de formele classificatie van planten.

Biologie beïnvloedt ons dagelijks leven. Om meer te weten te komen over de sensationele doorbraken binnen dit veld, kijk vooral even naar onze blogs. Je kunt bijvoorbeeld ook onze blog lezen over een deel van de woordenschat die je als biologiestudent nodig heeft. Bovendien kun je meer te weten komen over hoe het onderwerp zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld.

# data[].attributes.attachment_link.title
Waarin lijken Biologen op Kunstenaars? | Superprof

# data[].attributes.attachment_link.description
Hoewel je misschien zelf niet de link tussen kunst en biologie zou leggen, hebben de twee wel een aantal overeenkomsten. Van origine richt de kunstwetenschap zich op mensen en andere organismen, met een sterke focus op het benadrukken van de fijne kneepjes van de natuur.

# data[].attributes.attachment_link.title
2015 Hoekstra& Groenendijk - Altermodern art education. Theory and practice - IJETA

# data[].attributes.attachment_link.description
Neem plaats in de felgroene proeftuin van Botanical Wasteland. Een futuristische biotoop vol plastic restafval en technopuin, waarin de mens niet langer centraal staat. Waarin alles met elkaar verstrengeld is en de grenzen tussen natuur, technologie, lichaam en identiteit zijn opgeheven. Door de destructieve wijze waarop de mensheid zich deze planeet heeft toegeëigend, leven we in Lees meer.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dat vissen een erotisch symbool kunnen zijn was voor mij nieuw, maar misschien ben ik naïef. Bij mosselen en paling kan ik me wel iets erotisch voorstellen, maar een haring of een moot zalm? Toch was het in de Gouden Eeuw een geliefd onderwerp voor schilders. Op het schilderij Het Minneaanbod van Jan Steen zien we een vent die een haring voor het gezicht van een rondborstige dame houdt; in zijn andere hand houdt hij twee sjalotten. De dame begrijpt de bedoeling, een tweede dame lacht erom, dus die begrijpt het ook, terwijl een man in de hoek walnoten aan het pellen is, ook al zo'n erotische bezigheid. Ik begrijp dat men op deze manier in de 16 een 17 e eeuw wilde laten zien wat niet getoond mocht worden, maar de associatie van vissen met seks wil bij mij niet aanslaan. Ik word ook niet opgewonden van een roze moot zalm, met de uitgesneden ingewanden als een spleetvormige opening in het midden, wat voor de mensen vroeger kennelijk een uiterst prikkelend tafereel was. Dit alles en nog veel meer over de verborgen betekenis van vissen in de kunst is te zien in de prachtige tentoonstelling BEET! in het Dordrechts Museum, heel erg de moeite waard.

Maar wat mist in de tentoonstelling is het feit dat vissen ook dieren zijn. De vis is een stuk biologie, en niet zomaar biologie; vissen vertegenwoordigen het bouwplan van alle gewervelde dieren. Dat is ook de reden waarom we op de VU al een tijd geleden besloten hebben om bij de snijpractica voor de eerstejaars biologen te stoppen bij de vissen. Als je het bouwplan van een vis begrijpt, begrijp je ook hoe een amfibie, een reptiel en een zoogdier in elkaar zitten. Dat ontslaat ons van het opensnijden van hogere dieren wat om redenen van proefdiergebruik tot een minimum moet worden beperkt.

Was er een reden om in de tentoonstelling van het Dordrechts Museum een beetje biologie te laten zien als het over vissen gaat? Er waren in de zestiende eeuw verschillende Vlaamse schilders zoals Joachim Beukelaar en Frans Snyders die zich specialiseerden in het schilderen van vismarkten. Je ziet op die schilderijen een weelde aan alle mogelijke vissoorten, groot en klein, met open bekken, uitpuilende ogen, glimmend van het vet en in gekke houdingen gedrapeerd in een kraam, op de grond en in de handen van de visboer.

Die schilderijen geven goed de biodiversiteit van de vissen weer. Die biodiversiteit kun je ook bewonderen op een vismarkt in Zuidoost Azië, zoals bijvoorbeeld de Pasar Johar van Semarang. Je loopt over glibberige planken, je wordt lastig gevallen door mensen die je allerlei rotzooi willen verkopen, maar dat wordt goedgemaakt door de enorme rijkdom aan vis, kreeften, krabben en inktvissen die vers uit de zee gehaald zijn en nog half levend liggen uit te zakken en je aan te staren. Dat is ook de reden dat ik de studenten altijd aanraad om als ze in een Aziatisch of Afrikaans land zijn, minstens een bezoek te brengen aan de vismarkt en goed op te letten wat voor vis er allemaal verkocht wordt. Je hebt dan gelijk een stukje mariene biologie gedaan. In Nederland zijn zulke taferelen goeddeels verdwenen, zelfs op de Albert Cuyp. Mensen willen het niet meer zien en de visboer verkoopt filet. Ook de Pasar Johar wordt netjes gemaakt.

De evolutie zegt dat wij afstammen van een visachtige voorouder. Onze oorsprong ligt in de kwastvinnige vissen, coelacanthen en longvissen. Daarom had een zaal met de evolutie van de vissen niet misstaan op de BEET!-tentoonstelling in Dordrecht. Maar je kunt niet alles laten zien natuurlijk. Als u er nog geen genoeg van heeft komt u gewoon een college visevolutie bij mij volgen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Vissen zijn kunst en erotiek, maar ook biologie - Nico van Straalen

# data[].attributes.attachment_link.description
Dat vissen een erotisch symbool kunnen zijn was voor mij nieuw, maar misschien ben ik naïef. Bij mosselen en paling kan ik me wel iets erotisch voorstellen, maar een haring of een moot zalm? Toch was het in de Gouden Eeuw een geliefd onderwerp voor schilders.