# data[].attributes.body
Alice's Adventures in Wonderland (balet w trzech aktach)
Rok: 2011
Miejsce: Royal Opera House, Londyn
Choreografia: Christopher Wheeldon
Muzyka: Joby Talbot

# data[].attributes.attachment_link.title
Alice's Adventures in Wonderland – Mad Hatter's Tea Party (The Royal Ballet)

# data[].attributes.attachment_link.title
The Royal Ballet artists on Alice's Adventures in Wonderland

# data[].attributes.body
Wcielenie w przypadku tego przedstawienia polega przede wszystkim na pokazaniu historii Alicji za pomocą narzędzi, którymi posługuje się balet. Mamy tu więc typową dla tego rodzaju przedstawienia narrację, której główną częścią jest taniec i pantomima. Z racji tego, że jest to sztuka performatywna, postacie stworzeń innych niż ludzie musiały zostać odegrane przez odpowiednio ucharakteryzowanych aktorów w kostiumach (w baletach kostiumy upodabniające ludzi do nieludzi nie są zresztą nowością - przykłady w np. Jeziorze Łabędzim, czy Coppelii). Ciekawym przypadkiem jest to, że w "Alicji" stosowane są rzadkie dla baletu zabiegi, takie jak np. zastosowanie kukły (Kot z Cheshire), czy odgrywanie jednej postaci, przez wielu tancerzy (Pan gąsienica).

# data[].attributes.attachment_link.title
Alice's Adventures in Wonderland - The Caterpillar (The Royal Ballet)

# data[].attributes.attachment_link.title
Alice's Adventures in Wonderland in rehearsal (The Royal Ballet)

# data[].attributes.body
Moim zdaniem twórcy przedstawienia za najważniejszą część powieści uznali świat (Wonderland), jego absurdalność, kolorowość, a także dysponujące tymi samymi cechami postacie, które w nim żyją. Świadczyć o tym może m.in. scenografia tła, która raz przedstawia chaotycznie ułożone litery, innym razem dziecięcy rysunek, a jeszcze kiedy indziej wydaje się być żywcem wyjęta z horroru. Podobne wrażene sprawia muzyka, która mimo że brzmi jak klasyczna muzyka baletowa, ma w sobie pierwiastek chaosu, często jest skoczna, psychodeliczna, imituje przedmioty (np. zegar w trakcie Mad Tea Party). Również sposób w jaki poruszają się (tańczą) postacie ma znaczenie, gdyż sposób tego ruchu odzwierciedla ich charakter (Kapelusznik, który przemieszcza się stepując, Królowa Kier, której ręce i nogi to wirujące ostrza topora).

# data[].attributes.body
Królowa Kier jest dokładnie taka, jaką zapamiętałem ją z powieści Carrolla, jednak forma baletu pozwoliła podkreślić część jej zachowań i cech. Gdy widzimy ją pierwszy raz, kiedy pojawia się w ogrodzie, swoją osobą (i dwumetrową suknią) wzbudza strach we wszystkich zgromadzonych, z Białym Królikiem i Alicją na czele. Później, gdy przemieszcza się się po ogrodzie w otoczeniu karcianych poddanych, jej ruchy budzą strach (partnerzy muszą dosłownie chować głowy), ale zarazem wesołość. W całej scenie co chwilę zmienia nastrój, powodując u otaczających jej kart spokój i strach na przemian. Scenografia jeszcze bardziej podkreśla atmosferę terroru, gdyż przedstawiony tam czarny na krwistoczerwonym zarys labiryntu przypomina okrągłą swastykę.

# data[].attributes.body
1. Pan gąsienica, który w powieści jedynie popala fajkę wodną, a na temat jego wyglądu nic nie wiadomo, w przedstawieniu został przedstawiony w kontekście, który zwykle z fajką może się kojarzyć - w konwencji bliskiego wschodu. Widzimy go więc w turbanie i szarawarach, a towarzysząca jego tańcowi muzyka jeszcze podkreśla to wrażenie.
2. Nie jestem pewien, czy postać Króla Kier jest w książce przedstawiona tak, jak w większości późniejszych przetworzeń, a więc jak nic nie znaczącego, zdominowanego przez żonę małżonka. W opisywanym przeze mnie balecie jest nie inaczej, a możliwe że ukazany tu Król ma jeszcze mniej do powiedzenia w swoim królestwie niż karzełek z filmu Walta Disneya.
3. "budynek" sądu jest ukazany w ciekawy sposób, gdyż o ile w książce jest mowa tylko o niektórych elementach jego wyposażenia (tron, ława przysięgłych), nie ma natomiast powiedzianego nic więcej o jego wyglądzie zewnętrznym, tak w scenie z baletu widzimy zbudowany domek z kart.

# data[].attributes.body
Przedstawienie zostało wydane na DVD. Zostało ciepło przyjęte przez publiczność i krytyków, chociaż zarzucano mu to, że za duża wagi przywiązuje do elementów pozatanecznych (np. scenografii), odbiegając od definicji baletu, jako dzieła polegającego przede wszystkim na tańcu.

# data[].attributes.body
Jakub Stempniowski