# data[].attributes.body
Het Hortamuseum is gevestigd in het eigen huis en atelier van architect Victor Horta.

Meer info http://www.hortamuseum.be/nl/info

# data[].attributes.body
Het Hortamuseum bevindt zich op de grens tussen Sint-Gillis en Elsene in hartje Brussel.

# data[].attributes.body
Een bezoek aan het Hortamuseum met een doe-boek voor kinderen. In het doe-boek wordt eerst meer uitleg gegeven over het leven en het werk van Victor Horta, uit het perspectief van zijn dochter, Simone Horta. In het tweede deel mogen kinderen zelf aan de slag gaan a.h.v. opdrachten.

# data[].attributes.body
Het constructivisme is duidelijk aanwezig in het boekje: voortbouwend op de uitleg die Simone geeft over haar vader, kunnen kinderen de opdrachten oplossen. Het is erg doelgericht (bijleren over Victor Horta) en contextgebonden (specifiek ontworpen voor in het Hortamuseum, zonder die fantastische context is de activiteit veel minder waardevol).

De meervoudige intelligenties van Gardner komen ook aan bod: er wordt veel gerefereerd naar de natuur als inspiratiebron voor Horta, en ook in de opdrachten worden kinderen meegetrokken in de natuurwereld. Dit geldt ook voor wetenschap/techniek: je leert bij over verschillende bouwmaterialen (hout, ijzer,...).

# data[].attributes.body
Veiligheid is duidelijk aanwezig in dit doe-boek: je wordt als kind niet uit je comfortzone getrokken door de opdrachten.

Vrijheid: Sommige open opdrachten die de kinderen doen nadenken geven een bepaalde vrijheid aan het boekje. Maar anderzijds volgt het boekje wel een heel braaf stramien met klassieke zoekopdrachten, en is er dus weinig ruimte voor experiment.

Er is weinig uitdaging aan het boekje aan. Het is nogal schools en ‘belerend’.

# data[].attributes.body
Het doe-boek is fijn voor kinderen om het huis zelfstandig te ontdekken.

Doordat het verhaal vanuit het perspectief van de dochter ‘Simone’ verteld wordt, is het gemakkelijker voor kinderen om met het verhaal van Horta te relateren. In het tweede deel, bij de opdrachten, is er een stijlbreuk merkbaar: de uitleg wordt niet altijd meer uit perspectief van Simone gegeven, wat ik verwarrend vind voor kinderen. Het was perfect mogelijk geweest ook de uitleg die bij de opdrachten hoorde, vanuit Simones perspectief te vertellen.

Het doe-boek is zowel in schoolse als in niet-schoolse context gemakkelijk te gebruiken. Zowel een leerkracht als een ouder kan met dit boekje de kinderen vlot ondersteunen in hun ontdekking van het museum, en de kinderen kunnen ook veel zelf doen. Voor een klein museum als dit is het inderdaad slim educatief materiaal te ontwikkelen dat in beide contexten gebruikt kan worden.

Ik vind het een laagdrempelige, gemakkelijke activiteit. Het is niet echt uitdagend of baanbrekend, maar wel een leuke kennismaking met het museum voor kinderen van de lagere school. Ik zou het zeker een update geven en meer uitdagende/meer attractieve opdrachten in verwerken, want er is zoveel meer mogelijk rond Horta. Maar dat hangt natuurlijk ook af van de personeelstijd en het budget dat ernaartoe kan gaan.

# data[].attributes.body
Gidsorganisatie Brukselbinnenstebuiten schreef doe-het-zelfwandelingen uit om verschillende buurten van Brussel te ontdekken. Ideaal in coronatijden!

# data[].attributes.attachment_link.description
Nieuwe wijkwandelingen, een thematour over street art en een gezinswandeling!

# data[].attributes.headline
De activiteit- Op eenzame hoogte - Vorst

# data[].attributes.subject
De activiteit- Op eenzame hoogte - Vorst

# data[].attributes.body
Ik koos de wandeling in gemeente Vorst. Deze wandeling kan je volledig zelf doen met de pdf als leidraad, of door op RouteYou de wandeling te downloaden. Ik koos voor de pdf als leidraad en ging op stap. Doelpubliek: elke (jong-)volwassene die met weinig ondersteuning Brussel wil ontdekken.

# data[].attributes.body
Alle drie de basisvoorwaarden zijn op een bepaalde manier aanwezig in de activiteit. Je krijgt veel vrijheid want je kan volledig zelfstandig de activiteit uitvoeren. Het is een uitdagende manier om een stad te ontdekken, zonder aan het handje genomen te worden door een gids en enkel de groep te moeten volgen. En het is ook veilig want de activiteit is heel duidelijk uitgelegd in de gids.

Aan de andere kant betekent dit ook dat er weinig creatieve vrijheid is: er zijn geen opdrachten om de deelnemer te laten nadenken over wat hij/zij tegenkomt op de wandeling. Je moet heel erg het script van het boekje volgen en er zitten geen diepere lagen in de uitleg. Dus afhankelijk van hoe je het bekijkt, is de activiteit dus juist heel erg of juist helemaal niet vrij, veilig en uitdagend.

# data[].attributes.body
Cultuur in de Spiegel is duidelijk aanwezig in deze diy-gidsbeurt. De gidsbeurt legt vooral de focus op het waarnemen. Je leert op een heel andere manier naar de stad te kijken met deze gids in je hand, en je leert dingen herkennen die je later in andere wijken opnieuw zal kunnen herkennen dankzij deze wandeling. Naast de deelnemer bij te scholen in het ‘waarnemen’, zorgt de gids ook voor een strenge analyse van wat je ziet. Je mening wordt geen enkele keer gevraagd, maar doordat de gids je een analyse van wat je ziet voorschotelt, begin je zelf er wel over na te denken en brengt het een gesprek op gang.

Het is een activiteit voor doeners van Kolb: die graag ‘uitvoeren’ en zo bijleren.

# data[].attributes.body
Dit is een rechttoe rechtaan activiteit, zonder te veel poespas. Hoewel ikzelf normaal gezien meer verdieping zoek in culturele activiteiten, werken deze wandelingen wonderbaarlijk goed voor mij. Komt dit doordat ik al wandelend in een stad, slechts een beperkte ‘inhoud kan opnemen’? Je hebt al zoveel huizen, monumenten, kleine details te bekijken, je stadsplannetje in het oog te houden, dat er qua culturele opdracht eigenlijk niet veel meer bijmoet dan gewoon bewonderen en bijleren. Aan de andere kant: het lijkt me maar een kleine moeite om de gidsen met een '2.0 optie' uit te breiden en wat meer de deelnemer te motiveren om na te denken, vb. met open, creatieve vragen voor zij die daar wel nood aan hebben.

# data[].attributes.body
Ik wilde een online activiteit bespreken omdat ik ervan overtuigd ben dat online activiteiten ook na corona nog gebruikt zullen worden om mensen aan cultuur te laten participeren. Maar telkens voelt het als een mindere versie van the real deal. 'Jammer dat het niet echt was' lijkt de slogan wel. Wat werkt er dan wel online volgens mij? Posta Silenziosa van het ABC-Huis! Een erg speciale vorm van cultuureducatie vind ik, want het is een e-mail die je maandelijks ontvangt waarin 1 citaat,  beeld of stukje tekst wordt uitgelicht. Hoe komt het dat ik na 3 jaar nog altijd blij word als ik die nieuwsbrief in mijn mailbox vind? (Ja, het bestond al voor corona!) Wat voor cultuureducatie is dit, en voor wie is het bedoeld?

# data[].attributes.attachment_link.description
Elke eerste dag van de maand stuurt ABC post, "Posta Silenziosa". Een krachtig beeld, een provocerend citaat, een poëtische gedachte... afkomstig uit de ABC-collectie, en soms gelinkt aan één van onze huidige projecten. Maar meestal zomaar, omdat we u graag verrassen. Een eye-of heartcatcher, of noem het 'een gezonde vorm van emotionele irritatie'.

# data[].attributes.body
De activiteit is erg beperkt: je leest iets, je bekijkt iets, en je staat er bij stil. Maar dit bewijst al meteen dat een beperkte activiteit niet minder waardevol is. Juist doordat het zo simpel en kort is,  doe ik de mails na 3 jaar nog altijd open. Ik kan er geen volledige theorieën in terugvinden, maar de nieuwsgierigheid en interesse van de Flowtheorie komt duidelijk naar voor. Zodra de mail in je inbox verschijnt word je geprikkeld. Je weet niet wat erin zal staan, maar je weet dat het je zal verwonderen. Ook de 5de bril van Parsons 'eigen mening/autonomie' vind je erin. Er wordt je puur een beeld getoond, wat informatie gedeeld. Je krijgt geen analyse, geen mening opgedrongen door het ABC-huis. Het lijkt wat op de adventskalender van het Mayer van den Bergh vind ik.

# data[].attributes.body
Vrijheid is heel erg aanwezig. Het is zo aanwezig dat deze soort cultuureducatie ook aan veel mensen zal voorbijgaan: je moet er zelf de schoonheid van inzien. Uitdaging is minder aanwezig: je moet enkel je mail openklikken en lezen, maar er is wel een andere soort uitdaging: de verrassing, niet wetend waar de mail over zal gaan. De activiteit is erg veilig voor de deelnemer: je hoeft niet deel te nemen, er wordt niets van je gevraagd. Voor de organisator vind ik de activiteit dan wel risicovol: als je zo weinig 'participatie' vraagt, doen mensen dan nog wel de e-mail openen? Is het het werk waard?

# data[].attributes.body
Ik vind het een erg waardevolle manier om mensen in hun gewone omgeving (op het werk, thuis, ...) even stil te laten staan en te laten genieten van een cultureel weetje, een mooi beeld, een inspirerende quote.

Als je over de rest van de ABC-werking leest, merk je dat ze de vrijheid om te ontdekken, te spelen, bij te leren hoog in het vaandel dragen. Ook in deze online activiteit merk je dit: het staat iedereen vrij om de mail wel of niet open te klikken, er wordt niets van je verwacht. Ik vind het mooi dat er ook voor dergelijke activiteiten zonder specifiek doel of gestrucutureerd kader, ruimte is.