# data[].attributes.body
De Tsjecho-Slowaakse kunstenaar Toyen biedt een queer-perspectief op het surrealisme. Toyen is een genderneutraal pseudoniem en in hun werk zit  “. . . vol onverhuld queerverlangen en (homo-)erotische thematiek“ (Van Kappel, 2025). We zien een lijntekening van een naakte figuur, waarvan het bovenlichaam vrouwelijk is en het onderlichaam mannelijk. De hand van deze ‘gebroken’ figuur raakt een zeeschelp aan, die de vorm van een vagina heeft.

# data[].attributes.headline
Vivianne Sassen - Consequences / Cadavre Exquis, 2020

# data[].attributes.subject
Vivianne Sassen - Consequences / Cadavre Exquis, 2020

# data[].attributes.body
De Nederlandse kunstenaar Sassen maakt bodycollages die geïnspireerd zijn op surrealistische voorbeelden, zoals de ‘exquisite corpse’ techniek uit het verleden. Losse lichaamsdelen worden samengevoegd tot hybride schepsels die verwijzen naar metamorfose en transformatie (Museum More, 2023).

# data[].attributes.headline
Elsa von Freytag-Loringhoven - Self-portrait as a dancer, 1920

# data[].attributes.subject
Elsa von Freytag-Loringhoven - Self-portrait as a dancer, 1920

# data[].attributes.body
Barones Freytag-Loringhoven was als dada-kunstenaar bevriend met Marcel Duchamp en poseerde regelmatig voor Man Ray. “With a shaved head and penchant for cross-dressing, she defied gender conventions and refused to conform to societal espectations” (Hessel, 2022, p. 160). In dit dadaïstische fotowerk zien we haar als levend kunstwerk waarbij het lichaam als medium wordt gebruikt.

# data[].attributes.body
De Curaçaose kunstenaar De Rooy maakt veelal: “. . . kleurrijk en dromerig werk vol mythologische figuren, is in de jaren zeventig en tachtig de eerste kunstenaar die via zijn werk vrijuit vertelt wat het betekent om queer en Caribisch te zijn” (Stedelijk Museum Schiedam, 2025). Op dit schilderij is een bosgeest uit het winti-geloof (een traditionele Surinaamse religie) verbeeld, een bovennatuurlijk wezen dat genderfluïde is en zowel een mannelijke als vrouwelijke gedaante kan aannemen (Van Binsbergen, 2023).

# data[].attributes.body
De Amerikaanse schrijver, performer en kunstenaar Vaginal Davis werd geboren als intersekse-persoon. Deze genderqueer performer geldt als de ‘founding mother’ van de queer-punk in het Los Angeles van de jaren tachtig. “Amid the onset of the HIV/AIDS epidemic, Ms. Davis built spaces for anti-normative, anti-capitalist punk and queer politics” (Gropius Bau, 2025). Op dit kleurrijke fotowerk wordt Davis vastgelegd door queer-fotograaf Opie.

# data[].attributes.headline
Frans Franciscus - Take me to the River, 2019

# data[].attributes.subject
Frans Franciscus - Take me to the River, 2019

# data[].attributes.body
Dit ceramiekenbeeld toont een naakte man, staande in ondiep en golvend water, waar tegen en op zijn romp vijf kleine mannetjes klimmen of liggen. Veel van de onderwerpen in het werk van Frans Franciscus zijn gerelateerd aan zaken die spelen in de gay community. Zo lijkt de centrale figuur op een ‘Bear’ (beer). Bears zijn masculiene mannen, stevig gebouwd, met veel lichaams- en gezichtshaar. De Bear-cultuur ontstond in de jaren 1980 en kwam voort uit de romantisering van de arbeidersklasse en zette zich af tegen de mainstream homocultuur in die tijd (Museum W, 2023).

# data[].attributes.headline
Kinke Kooi - Butterfly, Kinke Kooi, 1997

# data[].attributes.subject
Kinke Kooi - Butterfly, Kinke Kooi, 1997

# data[].attributes.body
De Nederlandse kunstenaar Kooi toont haar bovenlichaam. Rondom haar behaarde oksels heeft ze in oranje en paars stralenkransen getekend. Het geheel heeft het silhouet van een vlinder. Kooi bevraagt de eenzijdigheid en clichés van de  beeldtaal die vrouwelijkheid zouden moeten representeren (Rijksmuseum, z.d.).

# data[].attributes.headline
Teresa Margolles - Mil Veces un Instante (A Thousand Times in an Instant), 2024

# data[].attributes.subject
Teresa Margolles - Mil Veces un Instante (A Thousand Times in an Instant), 2024

# data[].attributes.body
Op de lege sokkel op Trafalgar Square (London) is het werk van de Mexicaanse kunstenaar Margolles tijdelijk te zien. Het kunstwerk bestaat uit 726 gipsen gezichtafgietsels van transgenders en non-binaire mensen. Het werk herdenkt een overleden vriendin van de kunstenaar “. . . een transvrouw, zangeres, activiste en gepensioneerde sekswerker wier moord in 2015 in Ciudad Juárez naar verluidt een cold case blijft“ (Metropolis M, 2024). Tevens is het werk een eerbetoon aan alle andere mensen die door haatredenen zijn vermoord.

# data[].attributes.headline
Anita Rée - Halbakt vor Feigenkaktus (Selbstbildnis), 1922-1925

# data[].attributes.subject
Anita Rée - Halbakt vor Feigenkaktus (Selbstbildnis), 1922-1925

# data[].attributes.body
Rée duwt trots en zelfverzekerd haar borsten omhoog. Achter haar zijn vijgencactussen te zien met ovale vruchten die het schilderij een erotische lading meegeven. De Duitse kunstenaar woonde toen ze dit werk maakte aan de Amalfikunst in Italië. Met deze voorstelling daagt ze de toentertijd geldende genderconventies uit zoals vrouwen werden geacht zich te gedragen (Dreesen, z.d.).

# data[].attributes.attachment_link.title
Anita Rée - Halbakt vor Feigenkaktus (Selbstbildnis), 1922-1925

# data[].attributes.headline
Peter Hujar - Candy Darling on her Deathbed, 1975

# data[].attributes.subject
Peter Hujar - Candy Darling on her Deathbed, 1975

# data[].attributes.body
Candy Darling was een Andy Warhol superstar en transvrouw en wordt bezongen door Lou Reed in ‘Walk on the Wild Side’ (1972) en in ‘Candy Says’ (1969) van The Velvet Underground. Deze foto van fotograaf Hujar is gemaakt vlak voordat Candy stierf aan lymfklierkanker slechts 29 jaar oud. Een laatste foto van deze transgender pionier.

# data[].attributes.headline
Puppies Puppies (Jade Guanaro Kuriki-Olivo) - A sculpture for Trans Women A sculpture for the Non-Binary Femmes A sculpture for Two-Spirit People..., 2022

# data[].attributes.subject
Puppies Puppies (Jade Guanaro Kuriki-Olivo) - A sculpture for Trans Women A sculpture for the Non-Binary Femmes A sculpture for Two-Spirit People..., 2022

# data[].attributes.body
Dit levensgrote beeld van de Amerikaanse kunstenaar Puppies Puppies is een protest tegen transfobie en confronteert. Het is een ode aan transvrouwen, non-binaire vrouwen en tweegeestelijke mensen. Op het voetstuk staat vier keer WOMAN en het toont het naakte lichaam van de kunstenaar als transvrouw afgegoten in brons (Zabludowicz Collection, 2023).

# data[].attributes.headline
Bartholomeus Spranger - Salmacis and Hermaphroditus, c. 1580-1582

# data[].attributes.subject
Bartholomeus Spranger - Salmacis and Hermaphroditus, c. 1580-1582

# data[].attributes.body
Hermaphroditus is in de Griekse mythologie een tweeslachtig wezen. “Als jongeman baadde hij in een meer waarin Salmacis woonde, een van Diana’s nimfen” (Hall, 1992, p. 142). De nimf werd verliefd op Hermaphroditus en klemde zich hartstochtelijk aan hem vast waarna beide lichamen versmolten. Tegenwoordig spreken we overigens van intersekse als beide geslachtskenmerken aanwezig zijn.

# data[].attributes.headline
Elagabalus - marmeren portretbuste, 3e eeuw

# data[].attributes.subject
Elagabalus - marmeren portretbuste, 3e eeuw

# data[].attributes.body
De Romeinse keizer Elagabalus was een Syrische tiener die op diens veertiende het hoogste ambt kreeg. Hen liet de traditionele seksuele- en gendernormen voor wat ze waren en experimenteerde met travestie, make-up en opperde om een geslachtsoperatie te ondergaan. Of de keizer dit tot een transgender pionier maakt is twijfelachtig aangezien feit en fictie over diens keizerschap later wordt overdreven in antieke bronnen (Historia Augusta) (Beard, 2023).

# data[].attributes.headline
Lourens Alma-Tadema - De rozen van Heliogabalus, 1888

# data[].attributes.subject
Lourens Alma-Tadema - De rozen van Heliogabalus, 1888

# data[].attributes.body
Sterke verhalen en sensatiezucht zijn schering en inslag in geschiedschrijving over de Romeinse keizers. De roddels over de ‘verdorvenheid’ en ‘ondeugden’ van Heliogabalus oftwel Elagabalus moet je met een korrel zout nemen. Het verhaal gaat dat de kind-keizer eens diens “. . . medefeestvierders met zo veel bloemblaadjes liet overdekken, dat ze werden gesmoord en stikten” (Beard, 2023, p. 19). Zoals verbeeld in dit schilderij van de Brits-Nederlandse kunstenaar Alma-Tadema in 1888.

# data[].attributes.body
De Deense kunstenaar Wegener werkt in de gestileerde art-nouveau-stijl. Ze was getrouwd met Einar Wegener die zich later identificeerde als transvrouw Lili Elbe en op dit schilderwerk wordt geportretteerd. Lili is één van de eerste transgenders die een geslachtsbevestigde operatie onderging (1930).

# data[].attributes.headline
Elijah Burgher - Solar Phallic Princess, 2024

# data[].attributes.subject
Elijah Burgher - Solar Phallic Princess, 2024

# data[].attributes.body
De Amerikaanse kunstenaar en schrijver Burgher wil met zijn werk “. . . bijdragen aan de traditie van queer tegencultuur” (Kunstinstituut Melly, z.d.). In zijn tekenwerk onderzoekt hij over de mythe en legenden rondom het leven van de Romeinse keizer Elagabalus. Deze aanbad de Syrische zonnegod El-agabal en liet de traditionele seksuele- en gendernormen voor wat ze waren. Na diens dood wordt hen gedemoniseerd in antieke bronnen (Historia Augusta) om later in de moderne tijd door bewonderaars als een seksuele martelaar te worden verheven (Gallery One Chicago, 2024).

# data[].attributes.headline
Danielle Brathwaite-Shirley - We Are Here Because of Those That Are Not, 2020

# data[].attributes.subject
Danielle Brathwaite-Shirley - We Are Here Because of Those That Are Not, 2020

# data[].attributes.body
Dit interactieve werk van de Zwarte Britse Trans kunstenaar en gameontwikkelaar Brathwaite-Shirley is een digitaal archief dat gewijd is aan het zwarte trans bestaan. In een videogame-setting maak je als speler via een rollenspel allerlei keuzes. Als eerste wordt gevraagd om je identiteit prijs te geven, ben je zwart en trans, trans of cis? Deze eerste keuze bepaalt het (al dan niet oncomfortabele) traject dat je gaat doorlopen (Anon, z.d.).

Link website: https://blacktransarchive.com/

# data[].attributes.headline
Femmy Otten - And I began to forget where I came from, 2014

# data[].attributes.subject
Femmy Otten - And I began to forget where I came from, 2014

# data[].attributes.body
Een houten totempaalachtig sculptuur dat zowel mannelijk als vrouwelijk is. De sculptuur verwijst naar de Griekse beeldhouwkunst en naar de Griekse god Hermaphroditus. Een tweeslachtig wezen dat een versmelting was tussen de lichamen van een jongeman en een nimf. Zelf ziet de Nederlandse kunstenaar mannen en vrouwen ook niet als afzonderlijke entiteiten (Stroom, 2017).

# data[].attributes.headline
Sater en hermaphroditus - Oplontis Villa Poppaea, 1e eeuw

# data[].attributes.subject
Sater en hermaphroditus - Oplontis Villa Poppaea, 1e eeuw

# data[].attributes.body
Een Romeins beeld van Hermaphroditus die zich ontdoet van een opdringerige bebaarde sater. Hermaphroditus is in de Griekse mythologie een tweeslachtig wezen. Een samensmelting van de lichamen van de jongeman Hermaphroditus en de nimf Salmacis (Hall, 1992). Tegenwoordig spreken we overigens van intersekse als beide geslachtskenmerken aanwezig zijn.

# data[].attributes.headline
Jan Van Imschoot - Ladyboy - Curleyman I, 2007

# data[].attributes.subject
Jan Van Imschoot - Ladyboy - Curleyman I, 2007

# data[].attributes.body
Dit intieme schilderwerk van Van Imschoot geeft een intersekse- of transpersoon weer. De Belgische kunstenaar heeft een voorliefde om zaken te schilderen “. . .  die zich afspelen aan de rand van de marginaliteit” (MUKHA, z.d.). Hij wil met dit figuratieve werk en zijn maatschappijkritische blik de kortzichtigheid van de medemens aankaarten.

# data[].attributes.headline
Hermaphroditus in slaap - Casa di Loreio Tiburtino - Beeld uit Pompeii, 1e eeuw

# data[].attributes.subject
Hermaphroditus in slaap - Casa di Loreio Tiburtino - Beeld uit Pompeii, 1e eeuw

# data[].attributes.body
Hermaphroditus is in de Griekse mythologie een tweeslachtig wezen. “Als jongeman baadde hij in een meer waarin Salmacis woonde, een van Diana’s nimfen” (Hall, 1992, p. 142). De nimf werd verliefd op Hermaphroditus en klemde zich hartstochtelijk aan hem vast waarna beide lichamen versmolten. Tegenwoordig spreken we overigens van intersekse als beide geslachtskenmerken aanwezig zijn.

# data[].attributes.headline
Miriam Guttmann - Seahorse Parents, 2023

# data[].attributes.subject
Miriam Guttmann - Seahorse Parents, 2023

# data[].attributes.body
Er is de nodige transfobie en onbegrip over transgenders. De Nederlandse filmmaker en fotograaf Guttmann maakte een documentairefilm over vier zwangere transgender mannen en alle vooroordelen waarbij ze mee te maken hebben gehad. Seahorse Parents verteld het verhaal van deze vier mensen met een kinderwens waarbij het zeepaardje als geuzennaam is gebruikt. Dit is de enige diersoort waarbij het mannetje zwanger wordt (Foam, 2023).

# data[].attributes.headline
Nash Glynn - Self Portrait with One Foot Forward and One Hand Reaching Out, 2020

# data[].attributes.subject
Nash Glynn - Self Portrait with One Foot Forward and One Hand Reaching Out, 2020

# data[].attributes.body
Een zelfportret van de Amerikaanse kunstenaar Glynn. Ze portretteert zichzelf als een kolossus in een landschap waar in de verte in de lichtblauwe, witte en roze lucht een regenboog te ontwaren is. Het werk reflecteert Glynn’s ervaringen als transvrouw en het voornemen om zichzelf meer zichtbaar te maken. “[A] protest against the historical lack of representation and power of trans people” (Tate Modern, 2023).

# data[].attributes.headline
Ovartaci - Zonder titel (Sommerfuglepige, Vlindermeisje), ongedateerd

# data[].attributes.subject
Ovartaci - Zonder titel (Sommerfuglepige, Vlindermeisje), ongedateerd

# data[].attributes.body
In 1929 geeft de Deense Ovartaci zichzelf deze kunstenaarsnaam die kan worden vertaald als ‘hoofdpatiënt’. Ze woont grotendeels van haar leven in een psychiatrisch ziekenhuis vanwege schizofrenie. In de jaren vijftig ondergaat ze een transitie naar vrouw en haar werk gaat ook veelal over identiteit, metamorfose en transformatie (Cobra Museum voor Moderne Kunst, 2023). De rups die tot vlindermeisje is getransformeerd in dit werk is misschien een verwijzing hiernaar.

# data[].attributes.body
De Amerikaanse fotograaf Bailey-Gates: “. . . uses photography to gracefully dissolve binary perceptions of gender, identity and sexuality” (The Ravestijn Gallery, 2022). In hun persoonlijk en intieme portretten is de fotocamera het expressiemiddel om op een kwetsbare manier de buitenwereld te tonen waar deze nog niet altijd begrip voor heeft of nog niet helemaal begrijpt.

# data[].attributes.headline
Soraya Taher Zaman - American Boys (Tyler), 2017

# data[].attributes.subject
Soraya Taher Zaman - American Boys (Tyler), 2017

# data[].attributes.body
De fotograaf Zaman identificeert zich als queer en non-binair en onderzoekt in hun fotowerk gender en seksualiteit. De serie foto’s ‘American Boys’ portretteert en documenteert: “. . . the USA's trans-masculine community from all across the USA” (Zaman, z.d.). De serie is een community-project en in boekvorm gepubliceerd waarin tevens de persoonlijk levensverhalen van de transmasculiene jongeren staan opgeschreven.

# data[].attributes.headline
Soraya Taher Zaman - American Boys (Amari), 2017

# data[].attributes.subject
Soraya Taher Zaman - American Boys (Amari), 2017

# data[].attributes.body
De fotograaf Zaman identificeert zich als queer en non-binair en onderzoekt in hun fotowerk gender en seksualiteit. De serie foto’s ‘American Boys’ portretteert en documenteert: “. . . the USA's trans-masculine community from all across the USA” (Zaman, z.d.). De serie is een community-project en in boekvorm gepubliceerd waarin tevens de persoonlijk levensverhalen van de transmasculiene jongeren staan opgeschreven.

# data[].attributes.headline
Joey Solomon - Selfportrait with Robert Andy Coombs in My Dorm Room, 2019

# data[].attributes.subject
Joey Solomon - Selfportrait with Robert Andy Coombs in My Dorm Room, 2019

# data[].attributes.body
Het sensitieve fotowerk van Solomon richt zich op zijn eigen gehandicapte lichaam en dat van anderen. De Amerikaanse fotograaf legt dit vast met een queer-focus. Fysiek toont hij hierbij zichzelf: “as the object and subject of (homo)sexual desire” (Foam, 2021) zoals in dit intieme werk van twee rolstoelgebruikers.

# data[].attributes.headline
Sevilay Maria van Dorst - #MYOWNGENDER, 2020

# data[].attributes.subject
Sevilay Maria van Dorst - #MYOWNGENDER, 2020

# data[].attributes.body
Al voor de geboorte wordt de baby door echografie aan één van de twee scripts ⇾jongen of meisje onderworpen en krijg je een cultureel geconstrueerde genderrol aangemeten. Kunstenaar Van Dorst onderzoekt in dit video- en fotowerk het grijze gebied tussen de biologische seksen waarbij ze gender-fluïde identiteiten in woord en beeld vastlegt.

Link videowerk: https://myowngender.com/about-the-project/

# data[].attributes.headline
François-Joseph Navez - De nimf Salmacis en Hermaphroditus, 1829

# data[].attributes.subject
François-Joseph Navez - De nimf Salmacis en Hermaphroditus, 1829

# data[].attributes.body
Hermaphroditus is in de Griekse mythologie een tweeslachtig wezen. “Als jongeman baadde hij in een meer waarin Salmacis woonde, een van Diana’s nimfen” (Hall, 1992, p. 142). De nimf werd verliefd op Hermaphroditus en klemde zich hartstochtelijk aan hem vast waarna beide lichamen versmolten. Tegenwoordig spreken we overigens van intersekse als beide geslachtskenmerken aanwezig zijn.

# data[].attributes.headline
Dorian Hiethaar - Zelfportret (gender), 1984

# data[].attributes.subject
Dorian Hiethaar - Zelfportret (gender), 1984

# data[].attributes.body
De Nederlandse kunstenaar Hiethaar heeft zichzelf geportretteerd in de badkamer waarbij ze een scheerkwast voor haar gezicht houdt. De typische babykleuren lichtblauw en roze komen terug in de scheerkwast, het gezicht en de twee bekers en verwijst naar ‘gender’ uit de subtitel, dat tevens een verwijzing is naar de eigen androgyne identiteit (Museum Arnhem, z.d.).

# data[].attributes.body
Dit intieme fotowerk van Pérez toont een litteken dat een borst siert. De Amerikaanse fotograaf is een gender non-conform kunstenaar en hen werk gaat over genderidentiteit, intimiteit en kwetsbaarheid. Deze privémomenten worden met zorg door de maker vastgelegd (MoMA, 2018).

# data[].attributes.headline
Melanie Bonajo - film-still van When the body says Yes, 2022

# data[].attributes.subject
Melanie Bonajo - film-still van When the body says Yes, 2022

# data[].attributes.body
De Nederlandse kunstenaar Melanie Bonajo: “. . . bij geboorte aangewezen als vrouwelijk, identificeert zich als non-binair” (Minjon, 2022, p. 17). Hen speelt veelvuldig met: “. . . gender, identiteit, intimiteit en lichamelijkheid” (Zonnenberg, 2022, p. 14) en bevraagt de traditionele scheidingen der dingen zoals genderrollen. Voor de Biënnale van Venetië toont hen de film ‘When the body says yes’ (2022) dat over seksualiteit- & genderdiversiteit gaat waarin een groep mensen in hun queer-zijn in een intieme choreografie verkeren.

# data[].attributes.headline
Heather Cassils & Robin Black - Advertisement (Homage to Benglis), 2011

# data[].attributes.subject
Heather Cassils & Robin Black - Advertisement (Homage to Benglis), 2011

# data[].attributes.body
Door intensieve bodybuilding en voeding transformeert performancekunstenaar Cassils zichzelf en krijgt hen traditionele mannelijke spiervormen. Dit proces is fotografisch vastgelegd en deze transmasculiene representatie wordt uiteindelijk gepubliceerd in gay-fashion en kunsttijdschriften (Cassils, z.d.).

# data[].attributes.body
Deze tekening is onderdeel van een serie werken van naakte lichamen van de Nederlandse kunstenaar Van Dijk. Voor de maker zijn deze tekeningen een uiting van een genuanceerde blik op lichamen en schoonheid. Queer-zijn gaat volgens de maker over een ruimere blik dan het strikte heteronormatief perspectief (G. van Dijk, persoonlijke communicatie, 4 januari 2022).

# data[].attributes.body
Het project ‘TRANSCENDING LOVE’ bestaat uit portretten en verhalen van transgender en gender non-conform stellen door de Amerikaanse fotograaf B. Proud. Het geportretteerde stel Owen & Blue zijn twee transvaders die wachten op de geboorte van hun eerste kind Finley (Proud, 2020).

# data[].attributes.headline
Andy Warhol - Torso (Male Buttocks), 1977

# data[].attributes.subject
Andy Warhol - Torso (Male Buttocks), 1977

# data[].attributes.body
‘Male Buttocks’ behoort tot de portfolioserie ‘Torsos’ van Popartkunstenaar Warhol. De serie zeefdrukschilderijen roepen de traditie van klassieke naakten op maar zijn ook de tegenhanger van de intieme homo-erotische portfolioserie ‘Sex Parts’. Provocerend werk dat nooit getoond is tijdens diens leven (The Andy Warhol Museum, 2010).

# data[].attributes.headline
Zackary Drucker & Rhys Ernst - Relationship, #12, 2008-2014

# data[].attributes.subject
Zackary Drucker & Rhys Ernst - Relationship, #12, 2008-2014

# data[].attributes.body
Deze foto behoort tot het visuele en intieme dagboek ‘Relationship’ van het kunstenaars- en liefdeskoppel Drucker & Ernst. Beide gaan in deze jaren gelijktijdig in transitie als transkoppel en documenteren deze overgang in een fotoserie (Whitney Museum of American Art, z.d.).

vastgelegd.

# data[].attributes.body
Het fotowerk is onderdeel van de fotoserie ‘The Landing Strip’ over Arabische transgender sekswerkers die ongedocumenteerd in Parijs verblijven. De foto’s tonen het dagelijkse leven van deze transvrouwen en Attia’s sociale betrokkenheid met hen komt naar voren in de foto’s (Benson, 2021).

# data[].attributes.body
Het fotowerk is onderdeel van de fotoserie ‘The Landing Strip’ over Arabische transgender sekswerkers die ongedocumenteerd in Parijs verblijven. De foto’s tonen het dagelijkse leven van deze transvrouwen en Attia’s sociale betrokkenheid met hen komt naar voren in de foto’s (Benson, 2021).

# data[].attributes.body
Een portretsculptuur van transseksuelen Buck Angel en Allanah Starr strijdend voor hun toekomst. De Britse kunstenaar Quinn creëert hiermee een hedendaagse Adam en Eva-verhaal waarbij de pornosterren naakt en onbeschaamd in brons worden afgebeeld (Marc Quinn, 2014).

# data[].attributes.body
“This is me, both as artist and model in my studio” (Museum, 2017) aldus de kunstenaar. De Brit Perry heeft zichzelf in de  traditie van een klassiek naakt afgebeeld en presenteert zichzelf als zijn alter ego Claire op een sofa. De kunstenaar speelt opzichtig met vervaging van genderidentiteiten in deze houtsnedendruk.

# data[].attributes.headline
Christian Marclay - David Bowie, from the Body Mix series, 1991

# data[].attributes.subject
Christian Marclay - David Bowie, from the Body Mix series, 1991

# data[].attributes.body
Een mash-up van albumhoezen van de kunstenaar en muzikant Marclay. Zoals de Zwitsers-Amerikaan muziek samplet en er iets nieuws mee maakt zo kan je ook van bestaande beelden iets eigens maken. ‘Body Mix’ bestaat uit aan elkaar genaaide platenhoezen als zijnde een surrealistische ‘Exquisite corpse’ collage (White Cube, z.d.).

# data[].attributes.headline
Christian Bendayán - Indios antropófagos, 2019

# data[].attributes.subject
Christian Bendayán - Indios antropófagos, 2019

# data[].attributes.body
Een stoet transvrouwen die zich voordoen als mythische Amazones trekt voorbij beantwoordend aan het stereotype beeld van barbaarse exoten. De Peruaanse kunstenaar Bendayán verkent met zijn werk de Amazone-levensstijl vanuit een hedendaags perspectief waar lhbti-ers niet vreemd zijn. En dat is wat anders dan het exotische ‘primitieve’ beeld uit vroegere tijden (Buntinx, 2019).

# data[].attributes.headline
Melanie Bonajo - Rainbow (still from Night Soil #2 - Economy of Love), 2015

# data[].attributes.subject
Melanie Bonajo - Rainbow (still from Night Soil #2 - Economy of Love), 2015

# data[].attributes.body
De verregaande technologische vooruitgang is van invloed op onze verhouding met elkaar, met de samenleving en die met de natuur. Dit heeft sociale isolement en spirituele leegheid tot gevolg. We zijn als mens ontkoppeld van elkaar en Bonajo onderzoekt in hun werk hoe middels intimiteit en het gevoel we weer met elkaar kunnen connecten (IMPAKT, 2021).

# data[].attributes.headline
Julius Thissen - Never Surrendered - A Gentle Decompression, 2020

# data[].attributes.subject
Julius Thissen - Never Surrendered - A Gentle Decompression, 2020

# data[].attributes.body
‘NEVER’ duidt op nooit opgeven en wordt als woord getatoeëerd op het lichaam van kunstenaar en genderactivist Thissen. De tatoeage symboliseert de persoonlijke ervaringen van de maker als genderqueer en transmasculiene individu (Thissen, z.d.).

# data[].attributes.headline
Del LaGrace Volcano - Self Portrait - Collaboration with Gerard Rancinan, Paris 2004

# data[].attributes.subject
Del LaGrace Volcano - Self Portrait - Collaboration with Gerard Rancinan, Paris 2004

# data[].attributes.body
Volcano’s fotowerken presenteren transgender-, intersekse- en queer-personen veeleer als subjecten dan als objecten. De maker noemt zichzelf een ‘parttime genderterrorist’ en ervaart vanaf de adolescentie een non-conform lichaam. ‘Self Portret’ stelt kritische vragen over de heersende gendernorm (Lagrace Volcano, z.d.).

# data[].attributes.body
De Deense kunstenaar en queer-activist Burisch toont “. . . een Deense activiste die twerken als feministische daad bevraagt” (Remst, 2009). Het met de billen schudden en twerken verwordt hiermee een vorm van hedendaags verzet. Burisch werk heeft persoonlijke ervaringen en queer-geschiedenis als uitgangspunt in diverse geluids- en video-installaties.

Link videowerk: http://lieselburisch.com/good-intentions/

# data[].attributes.attachment_link.title
#Liesel Burisch, Good Intentions, 2018 zaaloverzicht

# data[].attributes.headline
Berlinde De Bruyckere - Into One-Another III to P.P.P., 2010-2011

# data[].attributes.subject
Berlinde De Bruyckere - Into One-Another III to P.P.P., 2010-2011

# data[].attributes.body
Twee verwrongen in elkaar verstrengelde lichamen roepen een intieme situatie op. Ze zijn bijna in-elkaar samengesmolten en zijn geslachtsloos. De Belgische kunstenaar De Bruyckere maakt sculpturen die ze samenstelt uit afgietsels van echte lichaamsdelen. Deze figuren stellen de vergankelijkheid van het leven en de kwetsbaarheid van het menselijk lichaam centraal.

# data[].attributes.body
Een kunstwerk kan voor de nodige controverse zorgen in de samenleving. Mijn 'Dirty Corner' in Versailles deed dit en werd als “Queen’s vagina” bespot. Het kunstwerk van de Britse kunstenaar Kapoor was aanstootgevend, werd verguisd en beklad vanwege de flagrant seksuele aard die ervan uit ging (Kapoor, 2015).