# data[].attributes.body
Deze week hebben wij opgestart en gewerkt met Abel, we hebben een dag met Menno en de Merel-Uit-De-Machine podcast-workshop gehad.

Dinsdag middag:
Werkten we met Menno. Menno heeft het gehad over gestalt. De wetmatigheden en systemen van beeldtaal. Zoals de wet van continuïteit en symmetrie. Verder lees ik in mijn notities over het belang van de voor- /achtergrond, en: iets niet laten zien = krachtig.

Op woensdag werken we de hele dag met Abel. 'Huiswerk' was om een peformance-prototype voor te bereiden. Ik heb een experiment over uitputting voorbereid, waarin ik gedurende 5 minuten lang een theaterblok rennend door een lege ruimte duw. Er is ook een audio, deze telt af, en laat het weten als ik nog 2 minuten / 30 seconden moet. Ieders performance hebben we bekeken en nabesproken. In deze nabespreking benoemden we eerst in een ronde feitelijk wat we hadden gezien, en daarna deden we een ronde met opmerkingen vanuit interpretatie. Deze 2 stappen in feedback geven, is iets wat mij probeer eigen te maken, sinds deze input. Enkele gedachten die ik n.a.v deze oefening heb opgeschreven:

Aftellen op van te voren opgenomen audio (en dus van te voren bepaalde tijd) creëert de interpretatie van (prestatie)druk

Vervolgvraag: wat is de werking van een ander geluid dan taal op bovenstaande interpretatie?

Vervolgvraag: hoe werkt deze performance als dialoog?

Tegelijk, maar ook naast elkaar bestaan van samenwerking en controle gebrek (tussen alle gekozen theatrale tekens in de ruimte)

Wat doet een ander voorwerp met de verhouding tussen de aanwezige theatrale tekens? (Ik stond nu ten dienste van het blok, hoe is dit met bijvoorbeeld een voetbal)

Hoe creëer ik geschiedenis van/bij een theatraal teken. (Robin had pleisters op diens been, dit creëert geschiedenis. Hoe doe ik dit nog meer bij andere dingen?)

Verder heb ik uit de les de volgende uitspraken, waarschijnlijk gedaan door Abel, genoteerd:

Theater = laboratorium voor menselijkheid

Theater is scheikundig te benaderen: Stop 2 elementen bij elkaar, wat vloeit eruit?

Hoe creëer je betekenis bij publiek, buiten Aristoteles om? Niet door verhalen, maar door doen.

Op woensdagmiddag deden we een free-write, over 20 slechte ideeën, in combinatie met stoelendans. Deze opdracht heb ik meegenomen en in mijn eerste repetitie gedaan met mijn spelers.

Ten slotte vrijdag: op deze dag zijn wij naar de Tolhuistuin geweest voor een workshop podcast van Nienke Huizinga en haar ‘Merel uit de Machine’. Hier heb ik het verschil tussen linear en generatief geleerd. Onder het woordje linear staat in mijn dummy: begin, midden, eind. Bij het woordje generatief heb ik opgeschreven: verhaal wat in verschillende willekeurige volgorde te begrijpen is.

Ook vond ik Nienkes visie op interactief noterenswaardig. Daarover lees ik het volgende terug: Interactief = invloed. Is interactief ook toevoeging? Bijdragen i.p.v. beïnvloeden, verrijking i.p.v. afhankelijkheid, luisteren en lezen gaan gelijk op.

# data[].attributes.body
Deze week zijn we twee dagen naar TG Greppel geweest, waren de eerstejaars' studio biografisch presentaties en een dag met Martijn (+Seppe).

TG Greppel:
Wat ik vooral uit deze dagen meeneem is een verminderde angst voor Isadora, en daarmee voor videoprojectie. Ik heb uiteindelijk Rik niet kunnen regiseren, omdat de beamer mijn laptop niet herkende en Isadora eruit bleef klappen. Wel heb ik hierdoor mijn projectie concept een aantal x opnieuw geprobeerd te bouwen, waarin ik ook een aantal x mijn eigen fout kon vinden.

Op donderdag hebben we alle eerstejaars presentaties van hun studio 3 bezocht. Ik vond er een aantal goede onderdompeling-elementen inzitten. Zoals bij Rowan, die iets over een hotel had gemaakt. Wij werden opgewacht door een piccolo die al onze namen op een gastenlijst had staan.  Heel kort door de bocht: Je kreeg een sleutel met een nummertje en dan moest je op zoek naar de zitplek met corresponderend nummertje, bij wijze van 'hotel kamer (incheck)’. Niet alleen was dit een sferische startervaring, want naast het uitdelen door de piccolo, kwamen de sleutels als publieksinteractie later in de voorstelling nog terug, toen enkele zogenaamd verloren sleutels uit het decor werden geknipt en uitgedeeld. Rowan heeft mij geïnspireerd om een  volgnummer-dispenser voor mijn voorstelling neer te zetten, en om het publiek in vierkante wachtkamer te zetten, i.p.v. klassieke tribune opstelling.

Op vrijdag werken we voor het eerst met Martijn. Met hem hebben we het vooral gehad over de aantasting van tijd en ruimte, a.d.h.v. Michelangelo maar vooral ook Bill Viola. Het eerste wat ik heb opgeschreven is: Laat video projectie onderdeel uitmaken van je dramaturgische vertelling. Martijn stelde dat, wanneer je van projectie gebruik maakt, je voorstelling zonder niet kan spelen. Ik weet niet of ik het hier helemaal mee eens ben. Een andere uitspraak van Martijn die ik heb overgeschreven is: Makers zenden verschillende tekens uit die het publiek weer kan interpreteren. Deze zin blijft mij bij door het onderscheid, wat er wordt gemaakt tussen 'tekens’ en ‘interpretatie’. Dit vind ik interessant om mij bewust van te zijn. Martijn noemt de fresco's van michalangelo de eerste aantasting van tijd en ruimte. Waarom? Omdat deze door het pigment in gips onomstotelijk met de architectuur verbonden zijn. Vervolgens moesten we een aantal video kunstwerken van Bill Viola observeren en benoemen wat ons opviel. De volgende genoemde punten heb ik overgeschreven:

Lucht is het enige element dat we niet visueel kunnen waarnemen en dus ook niet letterlijk kunnen afbeelden.

Door compacte en uitgestrekte houding af te wisselen ontstaat symmetrie in de compositie

Verschillende dingen in ruimte die je kunt aantasten zijn

Tijd (versnellen, vertragen, tijdspongen

Architectuur (doorkijkjes bijvoorbeeld streetart, (nep) reliëf

Tot slotte nog een notitie over kleurgebruik: lichte kleuren steken af en donkere kleuren doen mengen met de achtergrond.

# data[].attributes.body
Dinsdag:
Overzicht en planning gemaakt, wat er allemaal nog moet gebeuren t/m de voorstellingen.
Congiërges gemaild over de stoelen.
Volgnummer dispenser en rollen gekocht.

# data[].attributes.body
Computer week, zo zag ik deze week vooraf. Met de nodige tegenzin ook. Want woensdag bij Paul was ik door mijn eigen frustratie en weerstand heen gekomen. Maar ik keek er niet naar uit om hier een week lang intern tegen te worstelen.

Als een zelf volbrengende voorspelling verliep dinsdag, inderdaad niet op rolletjes. We hebben deze dag Paul en Menno, en de opdracht is een gesamtkunstwerk waarin beeld en geluid van 2 verschillende makers zonder overleg samen komen. Ik begin met beeld, want mijn laptop doet ingewikkeld over Reaper. De opdracht is heel vrij. Té vrij, naar mijn behoefte. ''Probeer iets uit je voorstelling''. Maar ik heb (nog) helemaal geen inspiratie over video of projectie in mijn voorstelling. Als ik eindelijk een idee heb, dan werkt het niet. Ik ga een aantal keer op en neer naar de begeleiders van de opdracht, laat wat tranen, en zie uiteindelijk in dat het waarschijnlijk mijn eigen perfectionisme is wat me tegenhoud. Ik lever een video van 2,5 minuten aan. MAAR, wel gebruik gemaakt van meerdere camera perspectieven, waartoe Menno mij uitdaagde.

S'middags moet ik aan het geluid geloven. Heel veel harder van een leien dakje gaat dit niet. Maar al mijn frustratie/weerstand energie heb ik vanochtend al opgebruikt. Ik ben wat besluiteloos aan het prutsen in reaper, totdat om kwart voor 3 Menno en Paul met hun interventie langskomen ''verwerk een ingesproken allitererende zin over een draadje in je maaksel''. Ik besluit deze opdracht zo snel mogelijk op te volgen. En dan heb ik een overwinning. Want ik probeer nog eens wat met de microfoonafstanden die Paul ons woensdag leerden. Zodra ik terugluister, neurie ik uit perfectionisme en onvrede er zowaar spontaan allerlei harmonieën uit. Ik heb het niet eens door. Maar zodra ik het doorheb, krijg ik de smaak te pakken. Na een frustrerende dag, ben ik trots op mezelf. Want na 9 jaar zangles op de musicalschool, praatte ik mijzelf altijd aan dat ik dat niet kon, harmoniseren. Dat ik zelfs toondoof ben. Maar dat ben ik niet. En ik kan het wel.

De volgende dag behandelt Paul wat beginselen van muziektheorie. Ik had behoefte aan deze les. Ik heb geen sterke muzikale achtergrond. Ik gister en vorige week heb ik al een paar keer aangeklopt omdat ik niet wist waar te beginnen. Dat een akkoord 3 gestapelde noten is, en dat een melodietje altijd wel goed klinkt als deze op dezelfde toon begint als het akkoord, zijn dus welkome handvaten. De les ging wel wat snel voor mij, alle uitzonderingen, wanneer je 2 toetsen naast elkaar kunt gebruiken bijvoorbeeld, zijn HELAAS een beetje langs mij heen gegaan. S'middags doen we een freewrite van 11 minuten op muziek, en uit deze tekst moeten we een stukje op akkoorden zetten. Ik ga verder met mijn nieuw ontdekte harmonie skills, en experimenteer vooral met alle mogelijkheden van 1 en dezelfde zin. De volgende reaper les maken we dit af. Ik ga stiekem een nieuw opzetje maken, met een tekst van een van mijn spelers, want die vind ik veel mooier dan mijn eigen freewrite, en ik stop graag werk in dingen die een (serieuze) kans hebben om in mijn voorstelling te komen. Bij het luisteren ben ik onder de indruk van Maddy. Zij heeft een woord in heel veel partijen ingezongen en er een galm op gezet. Dit wil ik de volgende x ook proberen!

Donderdag ochtend begint bij Pedro. Pedro herhaalt vooral veel van ArtFit. Ik blijf er iets langer bij dan de eerste keer, maar het Engels doet me ook deze keer weer snel afdwalen. Het valt me altijd pas op hoe filosofisch kunst eigenlijk is, als het in het Engels gaat. Want omdat de taal niet dezelfde sentimentele en emotionele gronding als het Nederlands voor mij heeft, word het al gauw vaag voor me en gaan de woorden boven mijn hoofd zweven. MAAR, aan de andere kant was ik ook wel even toe aan een computerloos theorie lesje. Ik ga terug aan op het moment dat er een klassikale discussie ontstaat, eigenlijk over de betekenis van Immersive. Ik vind het interessant om te horen hoe mijn klasgenoten er na 4 weken gezamelijke input, toch allemaal zo'n ander perspectief op het woord hebben. Terwijl ik verslag doe van de dag met Martijn, kom ik, in tegenstelling tot wat ik eerder omschreef, toch verdacht veel aantekeningen uit de les van Pedro tegen. Ik heb er blijkbaar meer van gevolgd dan ik dacht. (Over wat mij inhoudelijk aansprak in deze les lees je hieronder meer, in de post: Pedro les 1)

Op vrijdag was de middagvullende opdracht bij Martijn om een peformance te maken m.b.t. je onderzoek waarin interactie tussen video en mens zit. Koos inspiratieloos is blij als Martijn aankondigt ook 1 op 1 gesprekjes te gaan doen, en daarom ga ik als eerste. Ik vertel Martijn dat ik momenteel de illustratie van prestatiedruk onderzoek d.m.v een bellenblaas machine. ''Kun je daar niet op projecteren?’’ vraagt Martijn. Nee antwoord ik, want een zeepbel breekt licht. ''Maar misschien niet als je m met rook vult'' is daarop het antwoord. Ik ga aan. Ik vertel dat ik iets met het schaduwspel van Nikki wil doen a.d.h.v. afgelopen repetitie, maar niet weet wat. Die bellenblaas kan wellicht een intree krijgen in dat schaduwspel. De bellenblaas heb ik niet mee, dus ga ik hoofdzakelijk met dat schaduwspel aan de gang. En ergens kreeg ik de ingeving om niet de speler, maar het publiek te laten sturen door de schaduwhand. Een goed schaduwspel maken is gigantisch moeilijk. Daarom besluit ik samen met Seppe om een Green Screen te gebruiken. Eigenlijk wil ik het d.m.v. een live camera (waarvan ik mij later bedacht dat dat ook moet kunnen, met Isadora!) maar omwille van de tijd voor deze opdracht nemen we het op.

Na het presenteren stel ik het publiek de vraag: waarom ben je gaan zitten waar je bent gaan zitten? Hierop was het antwoord van de eerste: de projectie aan mijn linkerhand viel mij niet direct op, dus ik wist even niet wat de bedoeling was, maar toen zag ik duidelijk geplaatste stoelen staan en ben ik gaan zitten waar ik het beste zicht op het scherm had. Hierna volgde het volgende antwoord: Ik voelde me gestuurd door de statische handeling en heb daarom de snelste route afgelegd.
De positieve reacties die daarna volgden waren als volgt: visueel practisch, instructies, zien en ervaren, sociaal wenselijk en van beeld naar handeling.
Ik weet niet of het uit afgelopen tekst genoeg blijkt, maar deze dag voelt als een gigantische doorbraak.

# data[].attributes.body
Dinsdag

Er is 1 illustratiestudent die ik voor deze dag al ken, Xem. Ik ken hem uit de introweek, daar hadden we wel een klik omdat we allebei een dansachtergrond hebben. Bij het verdelen van de groepjes word ik dan ook direct 'geadopteerd’ door zijn groepje. In dat groepje zit ook Jip, die ken ik via via vaag en van gezicht. Jip blijkt een nog veel sterkere dansachtergrond te hebben.

We gaan aan het werk, Xem komt al heel snel met het thema: op en afbouwen, en iedereen stemt daar welwillend mee in. Dit wordt direct gevolgd door een: zullen we zo snel mogelijk opsplitsen? Deze manier van werken is nieuw voor mij. In groepsopdrachten binnen de theateropleiding ben ik gewend dat iedereen het liefst overal een vinger in de pap heeft.

Xem en Jip willen graag samen met beweging/dans werken en ik bluf mijzelf tot 'hoofd video, projectie en techniek’. Ik werkt direct samen met Renske en Anna, die weten nog niet helemaal hoe zij willen gaan bijdragen.
We rommelen wat aan met het projecteren van een live camera op een half scheidingsmuurtje in het midden van het kantoor wat mijn groepje gister al heeft uitgekozen. We moeten met een projectie/video plan komen, zonder veel concreets te weten over waar Xem en Jip tot nu toe maken. We hebben het wat over het thema. In de setting van het kantoorpand in de stad, wil Renske graag iets met natuur doen. We komen uit bij schimmels, de op-en afbrekers van moeder natuur.
Om 3 uur komt het hele groepje weer samen, en pitcht iedereen waar ze mee bezig zijn geweest. Om het allemaal 1 geheel te maken doe ik het voorstel dat Renske en co een animatie m.b.t. schimmels maken. Zodat we die vervolgens op Xem en Jip in witte kleding kunnen projecteren, dat filmen we met een live-camera en projecteren we aan de andere kant van het halve scheidingsmuurtje. Dat vind iedereen wel een goed idee.

De woensdag gebruik ik om een plan van aanpak te bedenken hoe ik mijn voorstel ga uitvoeren en wat ik hiervoor nodig heb. Dit ga ik lenen op de academie. Op woensdagmiddag en donderdagochtend besteed ik aan het oefenen van de set-up, en hiermee oefen ik mijn techniek vaardigheden.

Donderdagmiddag is de presentatie, en 5 minuten voor aanvang pakt een van mijn groepsleden de beamer op, die ik de hele ochtend zo zorgvuldig en geduldig had gemapt, en zet hem anders neer. Hierdoor was het eindresultaat niet zo afgewerkt als dat ik had gewild en gekunt. Maar deze week was net zoals de dagen bij TG Greppel erg waardevol in het afnemen van mijn techniek-angst.

# data[].attributes.body
De immersive week met Abel en Mirte. Een week waar ik tijdens de computerweek onwijs naar uitkeek. Beweging en dans zijn mijn comfortzone, voor zolang ik mij kan herinneren is dit mijn uitlaatklep geweest.

Dinsdag met Abel

Ik neem tikkertje met tegenstrijdige belangen (slow motion bewegen maar ook niet getikt willen worden), en in 10 t/m 1 seconde naar de grond mee als werkvormen. Die laatste kende ik al, maar was helaas zoals zovelen volledig weggezakt, naar het langertermijn geheugen, omdat ik ze voordat ArtEZ het van mij vroeg, nooit ergens opsloeg/documenteerde. Daarom ben ik tegenwoordig ook zo blij als er input bestaande uit veel kleine collectieve opdrachtjes is. Het tikkertje deed me herinneren aan het feit dat ik niet zo goed in slow-mo ben, waar ik mijn evenwicht altijd de schuld van geef. Hierom vond ik de visualisatie waar Abel ons vervolgens doorheen praatte een hele fijne. Deze is mij heel sterk bijgebleven, en heb ik uit mijn hoofd gereproduceerd aan mijn spelers. Iets waar ik zelden toe in staat ben. Tijdens de 'naar de grond’ opdracht deed het mij goed om te merken/voelen dat ik nog steeds relatief snel muscle-memory aanmaak, want al mijn lichamelijke flexibiliteit en elegantie is sterk verminderd en daar baal ik van. Bij de bamboestokken opdracht van Lecoq ging ik vooral aan op het 'vergroten en verkleinen’ als groep. Als afsluiting van de ochtend hebben we een opdracht gedaan die ik geweldig vond, en ook geweldig aansloot bij mijn onderzoek. Het was een uitputtingsslag, waarin we begonnen met 4 minuten lang shaken, vervolgens 4 minuten lang alle spieren aanspannen, dan 4 minuten impulsen volgen en tot slot 4 minuten stilstaan met ogen dicht. Dat laatste ging mij persoonlijk niet zo goed af, omdat ik misselijk en duizelig werd van de inspanning.

De eindopdracht van de middag is om in duo's te werken met projectie op het lichaam. Deze opdracht is vooral een interpersoonlijke uitdaging voor mij, want ik werk samen met Gijs, en Gijs en ik kunnen allebei niet zo veel aandacht en inspiratie meer opbrengen op dit tijdstip. Ik begin op een positie waarin ik onderdeel ben van de projectie en het geheel dus niet kan zien. Ik probeer heel veel uit, maar vind het lastig omdat ik ondanks mijn vragen, van Gijs niets hoor over hoe de dingen werken en hoe ze eruit zien.

Woensdag met Abel EN Mirte

S'ochtends werken we aan manieren om van beweging naar beweging gedaan. De freeze, registreer en associeer. Iets waar ik gevoelsmatig moeite mee had, en in de volgende manier kom ik erachter waarom. De volgende manier is transformeren. Iets vergroten of verkleinen waardoor iedere inzet de beweging iets verandert, en het geleidelijk aan compleet iets anders word. Ik vind dit heerlijk, geweldig. Het is iets waarvan ik doorkrijg dat ik het van nature veel doe. Zeker als acteur, dit roept bij mij nieuwsgierigheid op hoe dit bewustzijn mij en mijn stijl als regisseur beïnvloed. De laaste manier waar we mee werken is ''change'', ook een bekende voor mij, niet van nature, maar omdat ik hier op mijn vooropleiding mee ben doodgegooid. Ik heb dit een jaar lang iedere woensdagochtend 2 uur gedaan, maar toch moet ik even inkomen.

Daarnaast hebben we gewerkt met plekken in het lichaam die een beweging (kunnen) initiëren, waar bewegingen vandaan (kunnen) komen. De uiteindes, uitsteeksels van het lichaam: handen, voeten, hoofd – de periferie. De mid-limbs, die ik erg voor zich vind spreken: ellebogen en knieën. Tot slot het centrum, deze vind ik lastig, in dit gedeelte van mijn lichaam voel ik me echt een stijve hark. In ieder geval de ribben en bekken, maar waar de schouders nou bijhoren, is voor mij niet helemaal helder. Ik vind het in ieder geval fijne termen om te hebben, omdat ik snel geneigd ben om vooral uit de psychologie te regisseren/side coachen, maar dat wel graag zou willen combineren aanwijzingen van dit soort technischere achtergrond.

Vervolgens kregen we een maakopdracht, hierover lees en zie je meer in onderstaande post: ''Woensdag: maakopdracht bewegingsfrase''

We sloten de dag af met een vervolgende maakopdracht, om de zojuist gemaakte bewegingfrase te laten verhouden tot (live camera) projectie. Aanvankelijk denk ik dat het een duo opdracht is, maar aan het einde van de dag hebben Ella en ik ieder een eigen experiment uitgevoerd. Ella haar bewegingsfrase beweegt tussen zitten en liggen, en dus wil ik haar op een staand iets of iemand projecteren. Het wordt een paspop. Omdat ik Ella liggend op de grond in een blackbox film, lijkt het op de paspop net alsof zij rechtop staat.

Donderdag

We besteden tijd aan sudden en sustain time. Ik ben niet een heel nuchter persoon en normaal gesproken kan ik goed meekomen in / meedoen aan, mezelf zelfs verliezen in dit soort analyse filosofieën, maar over sudden en sustain denk ik echt de hele ochtend: doe niet zo ingewikkeld, is gewoon snel en langzaam. Let's move on. Dat doen we, naar de playground, een uur durende improvisatie. Iets wat ik op de vooropleiding ook veel en regelmatig gedaan heb, maar waarvan ik vandaag het idee heb dat ik er niet zo inzit als de rest. Ik voel me denk ik 70% van de tijd verloren en verdwaalt. Ik probeer terug te gaan naar de improvisatie technieken die ik ken, mee of tegenkleuren maar kon de knop niet helemaal omzetten, of omgezet houden.

Vrijdag

De laatste ochtend, en een belangrijke voor mij (weet ik nu achteraf). Stiekem loop ik van te voren helemaal niet zo warm voor deze dag. Mirte heeft gister de opdracht al geïntroduceerd, om een moment uit de playground te nemen, dat aan je eigen onderzoek te linken en spelers op de vloer hierin regisseren en met hen exploreren. Mijn onderzoek gaat over fysieke uitputting van spelers. Ik neem een moment dat ik op de grond lig, Joost net heb gekieteld waardoor hij naast mij op de grond ligt en hij probeert mij terug te kietelen, waar ik geen zin in heb en dus van wegrol. Ik maak er tikkertje van. LATER AANVULLEN, BELANGRIJK

# data[].attributes.body
5 woorden m.b.t. je onderzoek aanbieden aan een andere klasgenoot. Die maakt daar associatief bewegingen bij. Vervolgens regisseer jij (ik) die, waarbij je let op / in je aanwijzingen gebruik maakt van
-Light/strong weight
-Sudden/sustained time
-Beweging voortkomend uit perifeer, mid-limb of centraal lichaamsdeel.

Samen met Ella als speler maakte ik deze bewegingfrase bij de woorden:
Zitten
Liggen
Prikken
Op/afsluiten

Link naar de bewegingsfrase (bestand helaas te groot voor padlet):
https://youtu.be/Cgh0j9K7mBU

# data[].attributes.headline
Vrijdag: Martijn - interactie tussen mens en projectie m.b.t. eigen onderzoek

# data[].attributes.subject
Vrijdag: Martijn - interactie tussen mens en projectie m.b.t. eigen onderzoek

# data[].attributes.body
Bestand helaas te groot voor padlet dus hierbij de yt link:
https://youtu.be/PeCmDsAVTCs

# data[].attributes.attachment_link.title
Drieluik: vertrekken, onderweg en aankomen | snelheid

# data[].attributes.body
https://youtu.be/gT3UVLStpW0

# data[].attributes.body
In het theater maken we de afspraak dat we niet praten, waardoor je andere zintuigen gevoeliger worden

The immersion is in the sound – hoe kan geluid een bubbel buiten de realiteit creëren, die reflecteert op de realiteit.

Joost over Laura's Nomad audiowalk: soms kleurt ze mee met de opgeving waarin de luisteraar zich bevind, zoals vogelgeluiden in het bos, en soms hoor je fictie. Dit noemt Pedro layering

Meditations: guide instructions and they set images. They are very informative and instructive

Instructions: less of a spectator, more of a participant like an actor

Auto theatro: props and instructions provided action by actors.

Always a moment that things have to merge

1st or 3th person

Continuiteit in geluid: achtergrond geluid

Wandering and wondering

Instructions: iemand betrekken, immersen in de beschreven wereld.

Instructions directief of suggestief? (''wil je)  / exact of open voor interpretatie?

Aanwijzingen via geluid, begeleidende tekst of object (QR code)

Pre – recorded or live?

Low of high level of acting/role playing by the audience?

Is het publiek te herkennen als onderdeel van iets? Camouflaged or exposed?

Individuele of groepservaring?

# data[].attributes.headline
Script workshop Tolhuistuin | non-lineaire podcast

# data[].attributes.subject
Script workshop Tolhuistuin | non-lineaire podcast

# data[].attributes.body
Deze week stond in het teken van geluid en beweging, met twee keer Paul, een dag RAT en de eerste keer Mirte

We begonnen de week sterk, met hét stilering college van Paul. Bij dit college heb ik een woordweb gemaakt, die ik hier zal opsommen. Stillering heeft te maken met:

Weloverwogen compositie

Heldere en extreme keuzes

Vervreemding / bigger than life

Teken voor teken introduceren

Tegenstelling in beeld

Toen werd het woensdag, de eerste reaper dag. Ik heb in het eerste jaar nooit met een midi keyboard gewerkt, en eerlijk gezegd was de rest ook wel een beetje weggezakt. Maar voordat we aan de opfrisspoedcursus begonnen, kregen we van Paul nog een opdracht m.b.t. de dag ervoor.

De opdracht was om een minimalistische tekst vanuit de parameters van stem te regiseren. De parameters van stem hebben we wel in het eerste jaar gehad, maar was een welkome herhaling! s'middags hebben we het gehad over minimalisme. Dit vind ik een fijne term om te hebben. Ik dacht voor deze week namelijk dat minimalisme en stillering hetzelfde waren, maar nee. Minimalisme is iets wat mij wel aanspreekt, de schoonheid van het eenvoudige, het waarderen van het simpele. De opdracht was om een baslijntje, melodie en een stukje tekst op te nemen. Op de dag zelf vond ik dit heel frustrerend, omdat ik niet zoveel muziektheorie kennis heb als sommigen van mijn klasgenoten. Ik voelde mij dom, ook door de achterstand, maar na wat afstand te nemen ben ik trots op mijn probeersel

De tekst moesten we op verschillende volume en verschillende afstanden inspreken. Het close micing sprak mij tijdens het editten erg aan. Ik herkende het als het element wat podcast altijd spannend vind maken.

Mirthe op vrijdag. Ik was blij om een input te hebben die niet over stekkers ging. We hebben het met Mirthe gehad over light en strong weight. Iets wat ik ook direct toepasbaar zie in mijn voorstelling. Op dag één riep van alle daken dat ik een tekstueel verhaaltje ging maken, maar tot nu toe heb ik eigenlijk vooral non verbale scènes. Ik speel bijvoorbeeld met het idee van een bewegingsfrase tussen zitten en liggen. Mirthe heeft het vandaag over light en strong weight. Gewicht wat je inzet vanuit je center of levity, in de buurt van je borst, of center of gravity, tussen je heupen in. Light weight doet mij denken aan een veertje. Ik vind het een vrij gevoel. Uitgestrekt alsof je al dansend in een weiland zo dicht mogelijk bij de zon wilt komen. Alsof je zachtjes wil zijn voor de aarde, en je gewicht er voorzichtig over verplaatst. Strong weight voelt gegrond. Alsof mijn voeten met wortels verbonden aan de aarde zijn. In een duo-opdracht, komen we ook even langs 'passive’ weight. Eigenlijk vind ik deze nog het interessants van allemaal. Passive weight is iets wat niet tegenstribbelt, maar ook niet mee werkt. Het past bij de persoonlijkheid van een van de personages in mijn stuk.