# data[].attributes.body
Urodził się 25 maja 1889 roku w Kijowie, Ukraina (w tam tych czasach należała do Imperium Rosyjskiego). Był pochodzenia ukraińsko-rosyjsko-polskiego. Jego rodzina od strony ojca była silnie związana z szlachtą polską, stąd przepisuje mu się również korzenie polskie.

Studia zaczął w Akademii Morskiej w Sankt Petersburgu, a po kilku latach przeniósł się do Francji, gdzie kontynuował studia techniczne. Tam właśnie po raz pierwszy zobaczył obiekt latający cięższy od powietrza w locie. Był to samolot Flyer zaprezentowany na specjalnym pokazie braci Wright. To wtedy Igor Sikorski zrozumiał, że chce skupić się tylko na awiacji. Choć i myśli o stworzeniu pionowzlotu pojawiły się niedługo po pokazie braci Wright, ale zaczął od projektowania samolotów. Już kilka lat po studiach młody Sikorski skonstruował samolot Ilja Muromiec - pierwszy na świecie dwupłatowy bombowiec napędzany czterema silnikami. Większość jego projektów miała spory potencjał militarny, nic więc dziwnego, że nazwisko tego młodego konstruktora nie mogła ujść uwadze cara Rosji, który mianował Sikorskiego jednym z głównych konstruktorów.

Gdy w 1917 roku w Rosji nastała rewolucja bolszewicka, Sikorski zdecydował, że pora opuścić niebezpieczne tereny. Trochę czasu był w Paryżu, a potem zawitał w Stanach Zjednoczonych, w których sukcesy mieli dopiero nastąpić. Wtedy już Sikorski, miał nazwisko Sikorsky. W Stanach Zjednoczonych założył firmę założył firmę "Sikorsky Aero Engineering Company".

Początkowo ta firma zajmowała się jedynie projektowaniem samolotów, ale z napływem kapitału i rozwojem technologii Sikorsky zauważył, że jego marzenia o zbudowaniu śmigłowca w końcu można urzeczywistnić. Technologia dogoniła jego wizje, a silniki pozwoliły osiągać moc wystarczającą do skutecznego napędzenia wirnika śmigłowca. Zespół inżyniera niedługi czas zajmował się projetowaniem i przeszedł do realizacji i już w 1935 roku Sikorsky ukończył i otrzymał patent na śmigłowiec z wirnikiem nośnym i śmigłem ogonowym. Gdy śmigłowiec odrywał się tylko od ziemi, jego kadłub zaczynał się obracać w stronę przeciwną ruchowi obrotu wirnika nośnego, zgodnie z trzecią zasadą dynamiki Newtona. Sikorsky postanowił zamontować w tylnej części kadłuba dodatkowy wirnik boczny kompensujący ten problem. Choć zjawisko to można pokonać na wiele sposobów to, właśnie rozwiązanie zaproponowane przez Sikorskiego nadal jest najczęściej spotykane. Od nadania patentu i pierwszych realizacji do lotu w pełni działającego śmigłowca było potrzeba jeszcze 5 lat. Połączył swoje siły z inną firmą, która pracowała nad helikopterami - Chance Vought. W końcu 13 maja 1940 roku pierwszy w pełni swobodny lot odbyła maszyna Vought-Sikorsky VS-300, układ tego śmigłowca jest najczęściej stosowany do dziś. Była to pierwsza maszyna umożliwiająca ponad półtoragodzinny lot, a ponadto lądowanie na wodzie. Możliwości tej maszyny wzbudziły podziw armii amerykańskiej.

Wraz z kolejnymi pokazami i rekordami lotniczymi zaczęły płynąć strumienie pieniędzy od US Army, widziała ona w nim ogromny potencjał. Jeszcze w tym samym roku stworzył projekt maszyny XR-4 - pierwszego śmigłowca w pełni przypominającego dzisiejsze konstrukcje. Dwa lata później wszedł on jako pierwszy śmigłowiec do masowej produkcji, już pod nazwą R-4 około 150 maszyn tego typu trafiło do różnych formacji amerykańskiej armii. R-4 uczęstniczył w akcjach ratunkowych, podejmowania rozbitków i zestrzelonych pilotów a w późniejszym okresie służyły one jako maszyny treningowe dla pilotów, którzy mieli siąść za sterami większych i znacznie bardziej wymagających pilotażowo śmigłowców.

Kolejne imponujące rekordy: samodzielny przelot śmigłowca S-61 przez Atlantyk, późniejszy przelot CH-53 przez Pacyfik, liczne rekordy prędkości i udźwigu - to wszystko sprawiło, że przez długi czas śmigłowce kojarzone były właśnie z tą firmą. Przez lata maszyny te przewoziły prezydentów, podnosiły z powierzchni oceanów kapsuły z astronautami i pomagały ratować wielu rannych i rozbitków. Dziś chyba najbardziej rozpoznawaną maszyną produkowaną przez zakłady Sikorskyego jest UH-60 Black Hawk. Co ciekawe, tę wizytówkę zakładów Sikorsky’ego dziś produkuje się w wersji S-70i Black Hawk w Mieleckich zakładach Polskich Zakładów Lotniczych należących od kilku lat do grupy Sikorsky’ego.

Czas leciał, samoloty i śmigłowce Sikorskiego stawały się coraz poważniejszymi maszynami, zasada była jedna: oblotu maszyny zbudowanej według projektu Sikorskiego musiał dokonać on sam, musiał się upewnić, że jego maszyna jest w pełni bezpieczna i można z niej korzystać. Jego samego nazywano "Panem Helikopterem" (Mr. Helicopter), ponieważ śmigłowce przez lata były kojarzone z nim. W 1943 roku firma Sikorskiego stała się częścią "United Aircraft" (obecnie "United Technologies Corporation"), ale zachowała swoją tożsamość, co widać choćby w nazewnictwie kolejnych maszyn.

Sikorsky w swoim życiu interesował się nie tylko śmigłowcami, pomagał imigrantom z Rosji znajdującym się na terenie Stanów Zjednoczonych. Wspierał także Rosyjski Ortodoksyjny Kościół, uwielbiał górskie wspinaczki, szczególnie wędrówki, których celem były szczyty wulkanów. Zmarł w 1972 roku w swoim domu, a jego nazwiskiem nazwano między innymi most przecinający rzekę Housatonic River, ulicę w Kijowie.

Yehor Protsenko

# data[].attributes.body
Fizyczka, wynalazczyni taniej metody wytwarzania drukowanych ogniw słonecznych na bazie perowskitów. Studiowała na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego (w 2005 roku uzyskała licencjat) i na Politechnice Katalońskiej w Barcelonie (magisterium w 2010 roku). W czasie studiów, w 2009 roku, rozpoczęła pracę w instytucie ICFO (The Institute of Photonic Studies), a następnie na Uniwersytecie w Walencji, gdzie zrobiła doktorat. 28 marca 2014 roku za opracowanie niskotemperaturowej technologii wytwarzania elastycznych ogniw fotowoltaicznych na bazie perowskitów otrzymała z rąk wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej Neelie Kroes główną nagrodę w prestiżowym konkursie naukowym Photonics21.

Ogniwa – fachowo zwane perowskitowymi – wynalazła podczas stypendium w Hiszpanii. Jej odkrycie było na tyle przełomowe, że w Walencji spędziła kolejne siedem lat. Dziś mieszka w Polsce i jest współzałożycielką Saule Technologies – pioniera w badaniach i produkcji ogniw słonecznych nowej generacji. Dr Olga Malinkiewicz wie, że jej technologia może zmienić świat. Energią słoneczną zasila już budynki i telefony, a możliwości ma znacznie większe.

Olga:

"odkrycie ogniw perowskitowych to efekt sumiennej, indywidualnej pracy. Perowskity [materiały występujące w przyrodzie, które można również wytworzyć sztucznie i nadać im właściwość przewodzenia prądu – przyp. red.] zobaczyłam podczas konferencji w Sewilli. Bardzo mnie zaintrygowały. Wówczas, w 2013 roku, na świecie powstawały głównie ogniwa fotowoltaiczne wypalane w piecach w niezwykle wysokich temperaturach, przekraczających nawet tysiąc stopni Celsjusza… Ja pracowałam w Walencji i nie miałam pieca. To mnie prawdopodobnie uratowało, bo musiałam szukać rozwiązania. Byłam uparta, ciekawska i zawzięta. Tak już jest, że jak mam przeczucie, to drążę temat. Tak właśnie było z materiałem perowskitowym. Od razu poczułam wewnętrzny motor, który mi mówił, że mam się tym zająć. W Hiszpanii udało mi się stworzyć ogniwo, które miało inną architekturę niż te tworzone w pozostałych ośrodkach, np. w Oksfordzie. W moim produkcie nie ma żadnych elementów wymagających użycia wysokich temperatur, dzięki czemu można je wytwarzać na cienkich foliach."

opracowała Katarzyna Hromek

# data[].attributes.body
1913 - 2002

Wybitny ukraiński naukowiec, kardiochirurg, ojciec ukraińskiej biocybernetyki, pisarz i osoba publiczna Mykoła Amosow, Rosjanin z pochodzenia, ponad połowę swojego życia, swoje owocne lata spędził na Ukrainie, gdzie zyskał światowe uznanie. W 2008 roku według wyników sondażu opinii publicznej Amosow został uznany za „wielkiego Ukraińca wszechczasów” i był drugą po Jarosławie Mądrym osobą uhonorowaną takim honorowym tytułem.

Rok 1957 był punktem zwrotnym w karierze genialnego chirurga. W Meksyku przeprowadził swoją pierwszą operację serca przy użyciu sztucznego serca. Po powrocie do kraju kariera dr Amosova nabrała rozpędu. Najpierw kierował laboratorium, następnie działem bioenergii, a później został dyrektorem Instytutu Chirurgii Sercowo-Naczyniowej w Kijowie. W tym czasie wraz z innymi naukowcami opracował własną maszynę płuco-serce.

W 1963 roku jako pierwszy w ZSRR wykonał protetykę zastawki mitralnej, a w 1965 roku wprowadził przeciwzakrzepowe protezy zastawki serca. Przez lata swojej praktyki kardiochirurgicznej Amosov wykonał ponad 6000 operacji serca.

Amosow bardzo poważnie interesował się biocybernetyką. Tworzył heurystyczne modele jednostki i modele społeczeństwa. Na starość przeciwstawił się starzeniu się i opracował własny system obciążeń i ograniczeń. Amosow napisał książki, za które zyskał uznanie nie tylko na Ukrainie, ale także za granicą.

opracowała: T. Khrystyna

# data[].attributes.body
Wołodymyr Chawkin aka Waldemar Haffkine był ukraińsko-żydowskim naukowcem z Odesy, urodził się w roku 1890. Był wyznania judaistycznego, a przy okazji przeciwnikiem władz carskich, więc nie pozwalano mu spokojnie prowadzić działalność w kraju, a jego wynalazki nie chciano wykorzystywać. A to były nie aby jakie wynalazki -- migrował do Francji, gdzie wtedy była moda na szczepionki Pasteura, więc tam z nim pracował. W ramach ich doświadczeń stworzył szczepionkę przeciwko cholerze, która wtedy była dużym problemem, po czym normalnie zrobił jej test na samym sobie. Wbrew temu jego dzieło spotkało się z krytyką -- więc, pojechał do Indii, gdzie wtedy była wielka epidemia cholery. Tam zaszczepił 20000 osób, a jeszcze przeżył zamach, co ciekawe. W końcu wszystko się udało, jego szczepionka została zatwierdzona, więc zaszczepił tym razem jeszcze 30000 osób w Indiach. A potem zaczął tworzenie szczepionki przeciw dżumie, ale to już inna historia...

Autor: Igor K.

# data[].attributes.body
Astrofizyk, ur. 15 października 1930 r. W 1950 roku wstąpił do aspirantury Akademii Nauk Republiki, rok później przeniósł się do MSU.

W latach 1963-1967 Pulat Babadżanowicz kierował budową Obserwatorium Hissarskiego Instytutu, w którym zebrano unikalny instrument - precyzyjną instalację astronomiczną. Na świecie są tylko trzy takie narzędzia.

Badania prowadzone w nowym Obserwatorium przyczyniły się do rozwoju innych dziedzin fizyki, aw 1969 roku za ważne osiągnięcia naukowe Instytut astrofizyki został nagrodzony orderem Czerwonej flagi.

Prace naukowców Instytutu były związane w szczególności z fizyką małych ciał niebieskich. Nisza ta została zajęta przez tadżyckich astrofizyków nie tylko w byłym ZSRR, ale także na świecie. Odkrycia światowego znaczenia dokonał Pulat Babadżanowicz i jego koledzy, którzy badali tak zwane deszcze meteorów. To odkrycie było wynikiem innego, równie wyjątkowego odkrycia. To tutaj, w Hissar, opracowano metodę natychmiastowej ekspozycji, znaną dziś na całym świecie. Czas otwarcia migawki jest krótszy niż 1/1000 sekundy. Badanie to dało impuls do przeprowadzenia całej serii badań na całym świecie.

Oprócz znacznego wkładu w naukę podstawową, odkrycie miało również zastosowanie czysto praktyczne. Wiele osób widzi na niebie małe cząsteczki, które całkowicie spalają się w ziemskiej atmosferze. Jednak w kosmosie takie "małe cząstki" mogą wyrządzić poważne szkody, zderzając się z satelitami i statkami kosmicznymi. Wiele satelitów uległo awarii po zderzeniu z tak małymi obiektami. Panele słoneczne również z czasem ulegają awarii z powodu ciągłych kolizji z małymi ciałami. Dlatego ważne jest, aby znać ewolucję ruchu tych deszczów meteorów. Pulat Babadżanowicz sam odkrył wiele deszczów meteorów i zauważył tysiące orbit w przestrzeni międzyplanetarnej.

Dziś, wraz z astronomami z innych krajów, Instytut astrofizyki tworzy katalog Asteroid o średnicy ponad kilometra, które przecinają orbitę Ziemi. A wszystko to dzięki naukowcom takim jak Pulat Babajanov.

opracowała - Aziza Pulatova.

# data[].attributes.body
Khaled Mohammed al-Assad (pisany także jako Asaad) był syryjskim archeologiem, który większość swojego życia spędził na badaniu starożytnych cywilizacji, a mianowicie starożytnej Palmyry w Syrii. Podczas I wojny światowej Francja przejęła kontrolę nad Palmyrą. Ówczesny dowódca armii francuskiej w tym regionie bardzo zainteresował się ruinami Palmyry i rozpoczął w tym miejscu pierwsze prace wykopaliskowe. Mieszkając w tym samym regionie, al-Assad wcześnie zainteresował się archeologią. Jako młodzieniec mógł pomagać w niektórych z tych miejsc, chociaż bardziej pomagał innym profesjonalistom, a nie koparce. Jednak pod koniec II wojny światowej Francuzi wycofali się z regionu, w tym wszyscy archeolodzy, żołnierze i naukowcy. Wykopaliska na tym obszarze znacznie spowolniły przez następne dwadzieścia lat. W tym czasie al-Assad ukończył studia w mieście Homs w zachodniej Syrii, a następnie udał się do Damaszku na szkolenie zawodowe.W 1960 r. al-Assad kontynuował swoje zainteresowania historią i studiował na uniwersytecie w Damaszku. W 1963 roku al-Assad został mianowany głównym kuratorem nowo wybudowanego muzeum w Palmyrze i dyrektorem miejsca dalszych wykopalisk. Tutaj al-Assad pracował przez prawie pół wieku, zanim przeszedł na emeryturę w 2003 r.2 Jednakże al-Assad pozostał głównym konsultantem i głównym filarem placówki aż do swojej śmierci w sierpniu 2015 r. z rąk ISIL, Państwa Islamskiego Iraku i Lewantu.Po ukończeniu krótkiej pracy w Muzeum Damaszku całą karierę al-Assada spędził pracując w starożytnym mieście Palmyra, w którym przed śmiercią był najważniejszym autorytetem na świecie. Al-Assad, będący w głębi serca nacjonalistą, bardzo wcześnie poświęcił się swojemu krajowi. Uważał, że jego obywatelskim obowiązkiem jest pomoc w bezpiecznych wykopaliskach i ochronie starożytnego miasta Palmyra, a także uzyskanie wszelkiej możliwej wiedzy z tego miejsca. W wyniku tej ciągłej pogoni za wiedzą świat archeologiczny uznał al-Assada za „pana. Palmyra” i stał się powszechnie uważany za swego rodzaju strażnika starożytnego miasta. SHAHED AL TLFAH

# data[].attributes.body
Patrząc na wysiłki podejmowane w celu zapobiegania epidemii Covid-19 w ostatnim czasie, profesor dr Pham Manh Hung zdał sobie sprawę, że udział całego systemu politycznego sprawił, że wysiłki naszego kraju w zakresie zapobiegania epidemii przyniosły wiele pozytywnych rezultatów. Dzięki temu epidemia Covid-19 została opanowana „stosunkowo spektakularnie” i spotkała się z dużym uznaniem świata.

Doświadczając wielu niebezpiecznych epidemii, takich jak pandemia SARS w 2003 r. i w ciągu ostatnich 2 lat, Covid-19, stojąc w obliczu ogromnych wyzwań, które można określić mianem „życia i śmierci”, większość urzędników sektora zdrowia nie poddaje się i promuje swoją rolę etyki lekarskiej i pędzimy na pierwszą linię frontu, by ratować pacjentów. Wiele przykładów zostało docenionych przez wszystkie szczeble, branże, prasę i media.

„Pacjenci muszą cierpieć z powodu niedogodności, kryzysu psychicznego, martwić się o własne życie, ale jednocześnie cierpią z powodu kryzysu materialnego, ponieważ nie wiedzą, gdzie zarabiać, ile wydać na leczenie… Dlatego też Nie ma zawodu wymagającego tak wysokich zagadnień etycznych jak branża medyczna” – profesor dr Pham Manh Hung rozmawiał z „Gazetą Elektroniczną” na temat etyki lekarskiej lekarzy w obecnym kontekście.

Patrząc wstecz na historię medycyny Wietnamu, wielki lekarz Tue Tinh doszedł do wniosku: „Medycyna południowa leczy choroby męskie” (co oznacza stosowanie medycyny wietnamskiej w leczeniu Wietnamczyków). Można powiedzieć, że jest to deklaracja wietnamskiego przemysłu medycznego, wyrażająca ducha narodowej niepodległości i niezłomną wolę Wietnamczyków.

Później Hai Thuong Lan Ong Le Huu Trac również poświęcił wiele wysiłku uczeniu lekarzy etyki lekarskiej za pomocą 9 „Aforyzmów medycznych”. Choć treść jest prosta, jest to ostrzeżenie, np.: Kiedy lekarz bada kobietę, absolutnie nie wolno jej badać jej samej w ciemnym pokoju; Kiedy już kogoś wyleczysz, nie szukaj prezentów... Zawód lekarza jest szlachetny, a jeszcze ważniejsze jest utrzymanie czystej atmosfery... Te powiedzenia są proste, ale mają bardzo podstawowe znaczenie w etyce lekarza.

Wujek Ho uczył także lekarzy, aby kochali chorych, traktowali ich jak własne ciało i krew oraz traktowali chorych tak, jakby odczuwali ból, tak jakby odczuwali ból. Wszystkie nauki wujka Ho i jego poprzedników pokazały, że nasz naród od dawna ceni etykę lekarską.

​

# data[].attributes.body
Akhmed Magomedowicz Cebiew to radziecki fizyk, kandydat nauk technicznych, autor odkrycia i 26 wynalazków z zakresu radioelektroniki i radiokomunikacji, potwierdzonych certyfikatami Państwowego Komitetu Wynalazków i Odkryć ZSRR, autor ponad 50 prac naukowych w prasie otwartej i zamkniętej.

# data[].attributes.body
Spośród najwięcej znanych naukowców z Rosji można wyrazić Mendelejewa, o którym słyszeli prawie wszyscy. Jest najwięcej znany przez stworzenie tablicy, uporządkowującej chemiczne elementy. Ale poza chemią zajmował się również fizyką, ekonomiką, geologią, meteorologią i jeszcze kilkoma rzeczami.  Nie można powiedzieć, że pochodził z biednej rodziny, ale napewno nie z bogatej. Jego rodzicy byli dyrektorami gimnazjum i miały osiemnaście dzieci, z których Dmitriy Mendelejew był najmłodszym. Kształcił się na różnych uniwersytetach w Petersburgu, następnie odbył staż w Niemczech, po czym ponownie wrócił do Petersburga. Po powrocie do Imperium Rosyjskie napisał także pierwszy rosyjski podręcznik chemii organicznej.

# data[].attributes.body
Spośród najwięcej znanych naukowców z Rosji można wyrazić Mendelejewa, o którym słyszeli prawie wszyscy. Jest najwięcej znany przez stworzenie tablicy, uporządkowującej chemiczne elementy. Ale poza chemią zajmował się również fizyką, ekonomiką, geologią, meteorologią i jeszcze kilkoma rzeczami.  Nie można powiedzieć, że pochodził z biednej rodziny, ale napewno nie z bogatej. Jego rodzicy byli dyrektorami gimnazjum i miały osiemnaście dzieci, z których Dmitriy Mendelejew był najmłodszym. Kształcił się na różnych uniwersytetach w Petersburgu, następnie odbył staż w Niemczech, po czym ponownie wrócił do Petersburga. Po powrocie do Imperium Rosyjskie napisał także pierwszy rosyjski podręcznik chemii organicznej.

# data[].attributes.body
Naukowcem z Tadżykistanu, który wniosł znaczący wkład w rozwój nauki, był akademik Maksud Sadikow. Urodził się w 1928 roku i zmarł w 1994 roku. Był wybitnym fizykiem, specjalizującym się w dziedzinie fizyki ciała stałego.

Jego prace badawcze dotyczyły głównie właściwości elektronicznych i magnetycznych materiałów stałych. Sadikow prowadził badania nad zjawiskiem magnetycznej rezonansowej relaksacji spinowej, co miało zastosowanie w dziedzinie magnetyzmu i technologii półprzewodników.

Jego odkrycia i badania miały znaczący wpływ na rozwój technologii półprzewodników, co jest kluczowe dla dzisiejszych zaawansowanych urządzeń elektronicznych. Prace Sadikowa są cenione zarówno w skali krajowej, jak i międzynarodowej, a jego wkład w rozwój nauki, zwłaszcza w obszarze fizyki ciała stałego, jest uznawany za istotny dla postępu technologicznego.

Maksud Sadikow był również aktywnym członkiem społeczności naukowej i wziął udział w organizacji wielu projektów badawczych w Tadżykistanie, wspierając rozwój nauki w kraju. Jego praca miała ważne znaczenie dla naukowców w regionie, przyczyniając się do budowy potencjału badawczego w dziedzinie nauki i technologii.

Aisha.B

Mirzomuradova.

# data[].attributes.body
Fiodor Pirocki urodził się w rodzinie ziemianina, lekarza sztabowego w powiecie Łochwickim w guberni połtawskiej. Jego rodzina pochodziła z Kozaków z Połtawy z rodu Pirockich. Fiodor Apollonowicz był pra(3) wnukiem Iwana Pirockiego i wnukiem Stepana Zabeli.

Dorastał i studiował w Petersburgu. W 1866 roku ukończył Korpus Kadetów Konstantyna i Akademię Artylerii Michała i służył w wojsku artylerii w Kijowie. Tutaj zaprzyjaźnił się ze słynnym elektrotechnikiem Pawłem Jabłoczkowem, wielkim fanem wszystkiego, co pracowało na elektryczności. Pirocki stworzył projekt oświetlenia mostu odlewniczego, w którym wykorzystano świece Jabłoczkowa[4][5].

W 1871 r. wrócił do Petersburga i oferuje między innymi nowe piece typu typu. W 1874 r. rozpoczął eksperymenty na polu Wołkowskim w Petersburgu, a w 1875 r. na odcinku kolei Sestroretsk uruchamia wagony z napędem elektrycznym. Około jednej mil drogi zostało zelektryfikowanych. W jego konstrukcji szyny były podłączone do generatora Grama. Obie szyny były odizolowane od ziemi, jedna była bezpośrednim przewodnikiem, a druga odwrotną.

W 1880 r. zmodernizowano miejskie dwupiętrowe tramwaje konne, które przestawiły je na pociąg elektryczny, a 22 sierpnia (3 września) 1880 r. niezwykły transport publiczny zaczął przewozić mieszkańców Petersburga, pomimo otwartych protestów właścicieli tramwajów konnych. Eksperymenty Pirockiego trwały do końca września 1880 roku. Nie miał pieniędzy na kontynuowanie swoich eksperymentów, ale jego tramwaj elektryczny zainteresował się na całym świecie. Wśród osób, które spotkały się z nim, był Carl Siemens, który był bardzo zainteresowany i miał wiele pytań. W 1881 roku bracia von Siemens otwierli pierwszą stałą linię tramwajową w Berlinie. W Imperium Rosyjskim stały tramwaj elektryczny pojawił się dopiero w 1892 roku w Kijowie.

Pirocki powrócił do służby jako oficer artylerii. Utoruje między innymi pierwszy podziemny kabel elektryczny w Petersburgu, aby przesiąć energię elektryczną z odlewni armatniej do Szkoły Artylerii (1881). Był także autorem projektu scentralizowanej podziemnej sieci energetycznej w mieście i zaproponował nową konstrukcję pieców wielkopiecowych i piekarniczych. W 1888 r. został wcześniej zwolniony z funkcji pułkownika. Miało to miejsce około kilku miesięcy przed zakończeniem 25-letniej służby wojskowej, która umożliwiłaby mu uzyskanie maksymalnej emerytury[6]. Pirocki zmarł w 1898 roku. W tym czasie nie miał pieniędzy, a jego meble zostały założone, aby zapłacić za pogrzeb.

# data[].attributes.body
Spośród najwięcej znanych naukowców z Rosji można wyrazić Mendelejewa, o którym słyszeli prawie wszyscy. Jest najwięcej znany przez stworzenie tablicy, uporządkowującej chemiczne elementy. Ale poza chemią zajmował się również fizyką, ekonomiką, geologią, meteorologią i jeszcze kilkoma rzeczami.  Nie można powiedzieć, że pochodził z biednej rodziny, ale napewno nie z bogatej. Jego rodzicy byli dyrektorami gimnazjum i miały osiemnaście dzieci, z których Dmitriy Mendelejew był najmłodszym. Kształcił się na różnych uniwersytetach w Petersburgu, następnie odbył staż w Niemczech, po czym ponownie wrócił do Petersburga. Po powrocie do Imperium Rosyjskie napisał także pierwszy rosyjski podręcznik chemii organicznej.

Praca — Ridzhina Shavshukova

# data[].attributes.body
Dr. Habiba Sarabi urodziła się 22 września 1956 roku w Afganistanie. Jest wykształconą ginekologiem i pierwszą kobietą-gubernatorem w Afganistanie. Pełniła funkcję gubernatora prowincji Bamyan w latach 2005–2013. Jest również znana jako aktywistka na rzecz praw kobiet i edukacji w Afganistanie. Sarabi poświęciła się promowaniu inicjatyw zdrowotnych i edukacyjnych, szczególnie dla kobiet i dzieci w swoim kraju. Jej praca stanowi ważny wkład w rozwój społeczny i kulturalny Afganistanu.

Dr. Habiba Sarabi. Jest znana z tego, że była pierwszą kobietą-gubernatorem w Afganistanie, pełniącą funkcję gubernatora prowincji Bamyan w latach 2005–2013. Sarabi jest także wykształconą ginekologiem i jest prominentną obrończynią praw kobiet oraz edukacji w Afganistanie.

Pracowała niezmordowanie na rzecz promowania inicjatyw zdrowotnych i edukacyjnych, zwłaszcza dla kobiet i dzieci, w swoim rodzinnym kraju.

Doktor Habiba Sarabi to wybitna postać w Afganistanie, znana z jej wkładu w prawa kobiet, edukację i służbę publiczną. Oto kilka dodatkowych informacji o niej:

1. Edukacja i Kariera: Sarabi studiowała medycynę na Uniwersytecie w Kabulu, a później specjalizowała się w ginekologii. Przez wiele lat pracowała jako lekarz, zanim zdecydowała się przejść do polityki i służby publicznej.

2. Kariera Polityczna: W 2005 roku Sarabi stała się pierwszą kobietą-gubernatorem w Afganistanie, kiedy została mianowana gubernatorem prowincji Bamyan przez prezydenta Hamida Karzaja. Pełniła tę funkcję do 2013 roku. Jako gubernator skupiała się na poprawie opieki zdrowotnej, edukacji i infrastruktury w Bamyan, zwłaszcza dla kobiet i dzieci.

3. Wspieranie Praw Kobiet: Przez całą swoją karierę Sarabi była zdecydowaną obrończynią praw kobiet w Afganistanie. Pracowała nad zwiększeniem dostępu kobiet do edukacji i opieki zdrowotnej oraz przeciwstawiała się przemocy związanej z płcią.

4. Nagrody i Wyróżnienia: Działalność Sarabi na rzecz służby publicznej i obrony praw kobiet przyniosła jej uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą. Otrzymała nagrody za swój wkład w emancypację kobiet i wysiłki na rzecz budowy pokoju.

5. Działalność po Gubernatorstwie: Po zakończeniu kadencji jako gubernator Sarabi kontynuowała swoją pracę, koncentrując się na prawach kobiet, edukacji i inicjatywach na rzecz budowy pokoju w Afganistanie. Nadal jest wpływową postacią w afgańskim społeczeństwie.

Podsumowując, kariera dr Habiby Sarabi jest przykładem jej zaangażowania w poprawę życia obywateli Afganistanu, zwłaszcza kobiet i dzieci, poprzez służbę publiczną, działalność na rzecz praw kobiet i przywództwo.

Faramarz azimi

# data[].attributes.body
Dr Alpha Kabinet KEITA posiada dyplom medycyny uzyskany na Uniwersytecie w Conakry w Gwinea. Uzyskał tytuł magistra i doktora chorób zakaźnych w Aix-Marsylia Uniwersytet, Francja.

Obecnie Keita jest pracownikiem naukowym na uniwersytetach w Conakry i Montpellier. Jest też zastępcą dyrektora CERFIG (Centre de Recherche et de Formation en Infectiologie de Gwinea). Jego praca koncentruje się na wirusie Ebola w ramach globalnego projektu badawczego na ludziach i dzikich zwierzętach w Gwinei. Alpha jest lekarzem certyfikowanym przez Radę Lekarską Gwinei. Jest autorem więcej 40 artykułów naukowych z zakresu chorób zakaźnych, jest także recenzentem kilku międzynarodowych recenzowanych czasopism.

opracował Pre alexandre Bamba