# data[].attributes.headline
Daniel-Álex de la Torre-Gabriela García-Fernando-Jose Carlos

# data[].attributes.subject
Daniel-Álex de la Torre-Gabriela García-Fernando-Jose Carlos

# data[].attributes.body
Nome científico: Mytilus edulis

.Características:

-Diagnóstico

O mexillón é un molusco que está formado por unha cuña e unha masa visceral. A cuña, de cortiza azul-negra, é alongada e presenta dúas válvulas iguais, unha no extremo triangular e outra redondeada. A superficie é notablemente lisa, só se marcan liñas concéntricas de crecemento.

-Cor: a súa cor é laranxa.

-Outras características externas: O mexillón caracterízase pola súa forma aproximadamente triangular, con válvulas iguais, de superficie externa lisa, de cor negro-azulada, ocasionalmente con manchas radiais pardas, e marcada por finas liñas concéntricas.

-Zona de vida: Atópanse principalmente en zonas intermareais e pouco profundas ao longo das costas rochosas.

-Alimentación: Aliméntanse de pequenos organismos que viven na auga do mar, que non son outra cousa que plancton.

-Tipo de descarga: no momento da descarga, estes animais verten as células reprodutoras na cavidade palial, que posteriormente sairán polo sifón de exhalación.

-Costumes.

Na natureza, o mexillón vive pegado ás rochas da zona costeira, tanto en mar aberto como nas rías, sempre que se produzan importantes movementos de auga. Destas rochas pódense recoller manualmente, aínda que non é recomendable polos posibles riscos que poidan xurdir.

-Tamaño e calidade máximas: De 5 a 10 cm de lonxitude e alcanzamos a madurez sexual aos 3 cm. Viven de 3 a 5 anos, aínda que poden chegar aos 15 anos.

-Migracións: Non migran

-Formas de vida: Viven formando numerosas comunidades e colonizando grandes superficies de rocha xa que se adhiren por medio de filamentos de biso que se atopan por si sós.

-Perigos: a principal causa da mala calidade da cuncha dos mexillóns no océano Pacífico é outra que a acidificación das súas augas.

# data[].attributes.body
Nombre científico:thunnus albacares

Diagnosis:

Cor:marrón claro

Outras características externas:O seu corpo é azul escuro e o seu ventre prateado.

Zona de vida:principalmente no Atlántico Norte e tamén no Mediterráneo

Alimentación:lanzones, boquerones, arenques, caballas, jureles, calamares y pequeños crustáceos.

Tipo de posta:

Costumes:

Ida de e tamaño máximo do atun claro:a súa idade máxima é de 40 años e o tamaño máximo é de 150 cm

Migracións:o atún claro movese por augas frías e entre 0-200 metros de profundidad

Forma de vida do atún claro:o atún é un peixe migratorio e peláxico,que nada preto da superficie formando pequeños bancos

Os compostos de mercurio presentes no atún son tóxicos. Poden afectar o desenvolvemento do sistema nervioso nos nenos.

# data[].attributes.body
Nome científico: Cerastoderma edule.

Nome común: Berberecho.

Diagnosis: A forma do berberecho é globosa, case triangular e pode chegar a alcanzar os 6 cm.

Cor: A cuncha do berberecho común é branca amarelada.

Outras características externas: xeralmente con liñas escuras e presenta de 22 a 28 costelas radiais moi pronunciadas, rugosas e anchas, que están atravesadas por franxas concéntricas e espiñas escamosas.

Zona de vida: Atópase amplamente no océano Atlántico, desde o mar de Barents e o mar Báltico ao longo da costa atlántica europea ata Mauritania, no oeste de África, así como no suroeste do mar Mediterráneo, onde se considera raro.

Alimentación: O berberechos alimentanse do placton que captan filtrando o auga.

# data[].attributes.body
Nome común : xarda.

Nome científico : scomber scombrus

Diagnose :Peso 250 gr. - 4,5 Kg

Dimensiones 18 - 50 cm

Cor : branca na barriga e ten franxas verticais azuis oscuros ou negras nas costas.

Zona de vida : a caballa vive en augas abertas preto da superficie. Na primavera, permanece en zonas próximas á costa.

Alimentación : a caballa aliméntase de plancto, ovos de peixe e pequenos crustáceos.

Tipos de posta : A época de posta é de maio a xullo para a xarda do Atlántico e entre marzo e abril para a xarda do Mediterráneo. Cada xarda femia pon, en augas abertas, entre douscentos mil e catrocentos cincuenta mil ovos. As larvas eclosionan uns días despois da posta.

Costumes :

Tamaño e idade maxima : lonxitude máxima 60 cm e idade nove anos de media

Migracions : A migración da xarda ten lugar dende as costas do norte de España cara ao norte de Europa.

Formas de vida : O xurelo é un peixe gregario que realiza longas migracións. Na primavera, volve ás augas máis cálidas. Unha vez rematada a posta, os grandes bancos de xarda divídense en pequenos grupos e saen á procura de alimento. No inverno, a xarda permanece a uns 170 m de profundidade e non se alimenta. Cando se achega o bo tempo, tenden a agruparse en escolas moi grandes e ascender á superficie.

Perigos : Os escombroides, como o atún ou a xarda, teñen altos niveis de histidina, especialmente recomendado para os nenos. Se a histidina se descompón en histamina debido ao mal manexo do peixe, podemos ter escombroidose, unha intoxicación alimentaria semellante a unha reacción alérxica.

# data[].attributes.body
Sardina pilchardus.

# data[].attributes.body
O seu nome provén do latín, que significa 'velocidade'. É un peixe que alcanza unha velocidade de ata 80 quilómetros por hora nadando e pode percorrer entre 14 e 50 quilómetros por día. Pode alcanzar os 3,60 metros de lonxitude e crese que a súa vida media é de entre 15 e 20 anos.

# data[].attributes.body
O hábitat do mexilón común (Mytilus edulis) está nas costas atlánticas do hemisferio norte, incluíndo as costas de América do Norte e Europa.

# data[].attributes.body
Nome cientico:Chlamys varia

Diagnosis:

Cor:A concha de cor grisáceo oscuro,as gonadas crema ou beige e a volandeira vermella

Outras características externas:Teñen conchas e valvas

Zona de vida:Viven especialmente nas rochas e nas costas galegas e asturianas.

Alimentación:A alimentación basase en placton.

Tipo de posta:

Costumes:

Idade e tamaño máximo:O seu tamaño máximo e de 4 a 7 centímetros.

Migracions:

Formas de Vida:Viven tanto libres como na costa pegados polo biso a pedras, rochas, restos de cunchas e grandes algas.

Perigo:O parasito presente no peixe converteuse nunha gran preocupación entre os consumidores debido ao risco potencial de desenvolver anisakiase.

# data[].attributes.body
Aliméntase abundantemente de pequenos peixes como sardiñas, anchoas e espadíns.

# data[].attributes.body
Reprodúcese coma a maioría dos peixes, a reprodución dos ovos pode depender da idade. Por iso unha hembra de 5 anos pode producir unha media de cinco millóns de ovos. Mentres que as hembras de 15 a 20 anos poden levar hasta 45 millóns de ovos.

Os seus depredadores poden ser: algúns da súa especie aínda que máis grandes, especies afines, tiburóns grandes, orcas e os seres humáns.

E as súas presas poden ser: caballas, sardiñas e anchoas. E cefalópodos coma os calamares.

# data[].attributes.body
Na reprodución, os espermatozoides liberados polo macho son capturados pola femia na súa bomba de alimento, chegan á cavidade palial e fertilizan os óvulos. Despois, a femia pondrá ovos dependendo de certos factores ambientais.

# data[].attributes.body
O  xarda  é unha especie ovovivípara. A posta ten lugar na primavera e no verán, normalmente preto da costa. Unha femia pode poñer 450.000 ovos nunha única estación de posta.

# data[].attributes.body
Viven en rochas e poden chegar aos 70 anos.

Para alimentarse, filtran aproximadamente 8 litros de auga cada hora. Así que? Deste xeito obteñen os organismos que necesitan para alimentarse.

Así como teñen diferentes formas, os mexillóns teñen diferentes xéneros. Aínda que a parte externa adoita ser a mesma, mentres que as de carne esbrancuxada son machos, as de interior laranxa son femias.

Os romanos foron os primeiros en cultivalos e consumilos mediante un método sinxelo. Esta consistía na recollida dos mexillóns dos seus lugares de cría naturais e transportalos a criaderos artificiais para a súa reprodución intensiva e comercialización.

# data[].attributes.body
-E uno dos pescaos mais económicos e ricos en Omega3.

-Durante o inverno a caballa permanece no fondo do mar sin alimentarse.

-Realiza grandes migracions en bancos.

-E uno dos símbolos da ciudade de Ceuta.

-As caballas macho non podense chamar así, se chaman caballo tamén conocido como iegua marina.

-A Caballa ha dado nome a la localidad murciana de Escombreras (Scomber), pues era un dos pescados más apreciados.

# data[].attributes.body
Nome común: Anchoa.

Nome científico: Engraulidae ..........??????

Diagnosis: Miden uns 15cm de largo.

Cor: A súa cor, polo seu interior, é marrón suave casi roxizo pero, por fora é gris.

Outras características externas: Teñen unha boca moi amplia e teñen un hocico moi amplio.

Zona de vida: Viven nas augas costeiras dos océanos Atlántico, Pacífico e Índico.

Alimentación: As anchoas comen plancton, larvas de moluscos e pequenos crustáceos.

Tipo de posta:

Costumes:

Idade e tamaño máximo: Viven 2 anos e poden chegar a medir ata 20cm.

Migracións: Hacia o norte e a superficie en verano, e hacia o sur e augas mais profundas en invierno.

Formas de vida: Viven en forma grupal, en bancos, a uns 100 metros de profundidade.

Perigos: Polo seu contido en purinas non se aconsexa o seu consumo en persoas con gota, hiperuricemia ou ácido úrico alto.

# data[].attributes.body
A sardiña europea o sardina común (Sardina pilchardus) é unha especie de pez clupeiforme de a familia Clupeidae. É a única especie de su xénero.

# data[].attributes.body
Los berberechos se alimentan de organismos vivos que filtran persistentemente. Se capturan mediante rastros, dragas, azadones y rastrillos en mareas bajas. La mejor época de consumo es de septiembre a mayo.

# data[].attributes.body
terceiro e cuarto nivel trófico, aínda que en determinadas zonas do mundo parece que mesmo ocupa o segundo nivel trófico.

# data[].attributes.body
O dorso é de cor verde pardo e a lo largo dos flancos presenta unha banda azulada. O vientre es branco plateado. As aletas son incoloras, salvo a dorsal, que está un pouco oscurecida.

# data[].attributes.body
A sardiña é un pequeno pez que habita tanto en casi todos os litorales está cubierto por escamas a excepción de la cabeza

# data[].attributes.body
Localizase normalmente en augas costeras, durante a primaveira —época de reproducción—, e en augas profundas de noviembro a marzo. A sardiña é unha especie moi común a lo largo de todo o litoral español e a zona occidental africana.

# data[].attributes.body
Alimentanse de plancton, pequenos peces, crustáceos e ovos de otras especies.

# data[].attributes.body
As sardiñas son de costumbres gregarias e migratorias, pues forman grandes bancos e realizan importantes migraciones para reproducirse e alimentarse según la temperatura das aguas. Cando son jóvenes migran hacia as costas mientras que cuando alcanzan la madurez se dirigen hacia o océano.

# data[].attributes.body
Tamaño máximo, 25cm, con 15 años de edad máxima.

# data[].attributes.body
A migración, na que participan millons de sardiñas, producese cando unha corriente de auga fría desvíase en sentido norte a partir do banco Agulhas ata Mozambique onde luego separase do continente e tuerce ao leste hacia o Océano Índico.

# data[].attributes.body
Poden vivir en profundidades de ata 150 m, aunque o máis habitual durante o día é que se le poda encontrar a 25-50 m e, pola noite, incluso entre 15-30 cm.

# data[].attributes.headline
Mapa da distribucion Xeografica da Anchoa

# data[].attributes.subject
Mapa da distribucion Xeografica da Anchoa

# data[].attributes.body
A sardiña ibérica está en perigro de extinción. A sobrepesca está acabando con esta especie. As políticas pesqueras de España y Portugal no han respetado as recomendaciones científicas.

# data[].attributes.body
Localizase normalmente en augas costeiras, durante a primaveira época de reproducción, y en augas profundas de novembre a marzo. A sardiña e unha especie moi común ao largo de todo o litoral español e a zona occidental africana.

# data[].attributes.body
As zamburiñas son hermafroditas e reproducesen na auga, onde expulsan tanto os óvulos como o esperma, para facer a fecundación.

# data[].attributes.body
Mapa de distribución xeográfica de la zamburiña

# data[].attributes.headline
Mapa da distribucion xeografica do Calamar

# data[].attributes.subject
Mapa da distribucion xeografica do Calamar

# data[].attributes.body
Mapa da distribución xeográfica do polbo

# data[].attributes.body
É unha especie capaz de vivir en augas salobres. Vive en augas con temperaturas entre 13 e 23ºC, polo que descende a augas máis profundas no inverno. Úsase nalgúns caladoiros como cebo vivo para a pesca de atún e bonito.

# data[].attributes.body
A súa presa é o Fitoplancton e o séu depredador é a estrela de mar.

# data[].attributes.body
Viven entre un ano e ano e medio, morren tras a posta. Poñen de 10.000 a 40.000 ovos nunhas cápsulas alargadas duns 10 - 15 cm que se quedan pegados ás rochas. Nas pescadarías podemos encontrar calamar fresco procedente do noso caladeiro.

Contan con tres corazóns, dous deles, chamados 'branquiales', bombean o sangue pobre en oxíseno desde o corpo ata as branquias, onde oxisénanse, o terceiro, chamado “sistémico”, encontrase na base do manto, cerca da cabeza, e bombea o sangue xa oxisenada ao resto do corpo.

# data[].attributes.body
1: Cambia de sexo varias veces na súa vida aínda que ata que madura é varón. 2: durante a época da zamburiña permítese recoller 25 quilos diarios por mariscador e só 4 días á semana.

# data[].attributes.body
Amarilladesma mactroides.

# data[].attributes.body
Os Berberechos

Nome científico: Cerastoderma edule.

Nome común: Berberecho.

Diagnosis: A forma do berberecho é globosa, case triangular e pode chegar a alcanzar os 6 cm.

Cor: A cuncha do berberecho común é branca amarelada.

Outras características externas: xeralmente con liñas escuras e presenta de 22 a 28 costelas radiais moi pronunciadas, rugosas e anchas, que están atravesadas por franxas concéntricas e espiñas escamosas.

Zona de vida: Atópase amplamente no océano Atlántico, desde o mar de Barents e o mar Báltico ao longo da costa atlántica europea ata Mauritania, no oeste de África, así como no suroeste do mar Mediterráneo, onde se considera raro.

Alimentación: O berberechos aliméntanse do placton que captan filtrando o auga.

# data[].attributes.body
Unha ameixa babosa pesa entre 20 e 50 gramos e adoita medir entre 25 e 50 milímetros. O seu aspecto físico é característico dun molusco bivalvo; posúe dúas cunchas unidas por un filamento que permite abrir e pechar.

# data[].attributes.body
Nome científico: Cerastoderma edule.

Nome común: Berberecho

Diagnosis: Molusco bivalvo cunha cuncha grosa, globosa e lixeiramente ovalada.

Cor: Cor variable, desde branco a marrón.

Outras características externas: As dúas valvas son iguais e vistas de fronte teñen un aspecto en forma de corazón. Teñen sucos concéntricos na cuncha.

Zona de vida: Zonas intermareais de area e lodo. Entérranse no substrato preto da superficie da auga. As súas áreas de distribución son o Atlántico, o Mediterráneo, o Mar Negro, o Caspio e a costa noroeste de África.

Alimentación: Aliméntanse bombeando auga e filtrando o plancto.

Tipo de posta: Son hermafroditas e reprodúcense rapidamente. Liberan os seus ovos na auga.

Costumes: Viven agrupados en bancos densos. Entérranse na area durante a marea baixa. Son capaces de "saltar" empurrando o seu pé.

Idade: Poden vivir ata 8 anos, aínda que isto pode variar dependendo das condicións ambientais.

Tamaño máximo: Poden medir ata 5 cm de diámetro.

Migracións: Non se coñecen migracións significativas nos berberechos.

Formas de vida: Sésiles, viven enterrados na area. Son consumidos por moitas especies de peixes mariños.

Perigos: Os berberechos poden causar enfermidades transmitidas por alimentos debido ás bacterias que transportan. Non obstante, asegurarse de que estean ben cocidos debería reducir a maior parte do risco.

# data[].attributes.body
A cor da cuncha é escura, entre marrón, gris e negro.

# data[].attributes.body
A ameixa babosa, como estamos vendo, é un molusco que, como outros bivalvos, vive en auga salgada. Teñen un par de cunchas que cobren o seu corpo.

# data[].attributes.body
A "Margaritifera auricularia" ou ameixa de río, que apenas conta con 6.000 exemplares en España, mellorou as súas perspectivas de supervivencia aínda que segue en perigo de extinción.

# data[].attributes.body
Nome común : navalla

Nome cientifico : ensis ensis

Caracteristicas : son un tipo de molusco bivalvo (dúas cunchas unidas no centro que encerran o animal) cunha fráxil cuncha rectangular, duns 12 centímetros de lonxitude (aínda que, en ocasións, pódense atopar ata 20 centímetros). A súa superficie é lisa, de cor amarelada con manchas máis escuras.

Diagnose : Peso 120 g e dimensións 7 - 15 cm

Zona de vida : Vive no fondo mariño enterrado na area, onde escava profundos buratos verticais.

Alimentación : As navallas viven enterradas na area do mar ou das rías, cavan buratos duns 50 centímetros de profundidade. Aliméntanse de plancto que obteñen subindo e baixando por estes túneles para captar os nutrientes que se atopan na auga.

Tipo de posta : Mediante a reprodución esóxena, liberan óvulos e espermatozoides ao mar onde se produce a fecundación.

Costumes :

Idade e tamaño maximo : a navalla adoita ter un tamaño de 7 a 15 cm. Crese que poden vivir ata 10 anos ou máis.

Migracións : non migran

Formas de vida : As especies de navalla prefiren os areais limpos das praias expostas. Son capaces de cavar moi rapidamente e esconderse profundamente

Perigos : é capaz de cavar grandes buratos onde se esconde de posibles depredadores.

# data[].attributes.body
1:Os polbos pódense adestrar e desenvolver habilidades de memoria

2:Os polbos poden recoñecer persoas

# data[].attributes.headline
As ameixas son unisexuais (sexos separados) e expulsan as súas células sexuais ao mar, onde se produce a fecundación. Son organismos de auga doce e mariños, están situados no fondo dos ecosistemas acuáticos.

# data[].attributes.subject
As ameixas son unisexuais (sexos separados) e expulsan as súas células sexuais ao mar, onde se produce a fecundación. Son organismos de auga doce e mariños, están situados no fondo dos ecosistemas acuáticos.

# data[].attributes.body
O 24 de Xuño o santoral católico celebra o nacemento de San Xoán Bautista, pero as fogueiras que se encenden en moitos lugares a noite do 23 teñen un orixen pagano e ancestral.

# data[].attributes.body
As bateas son unha gran estrutura de madeira formada por enormes vigas que se cruzan, que flotan no medio da ría grazas a flotadores xigantes. Deles penden grosas cordas que se estenden aproximadamente 12 metros no mar. Tamén teñen uns cales sen saída que serven para arranxalos, de tal xeito que sempre teñan a mesma posición no mar e non se movan polas correntes.

# data[].attributes.body
No mundo hai aproximadamente máis de 150 especies de ameixas, e en augas españolas, hai entre 20 e 30 variedades diferentes. Tamen existe unha almeixa velenosa :A ameixa xapónica foi introducida nas augas portuguesas do Texo e do Sado como "experimento ambiental" para purificar "mercurio, chumbo e cadmio". Hoxe, esta especie invasora, tóxica para os humanos,chaega aos consumidores en Portugal e España mediante redes furtivas.

A almeixa mais consumida por España e a almeixa fina:

# data[].attributes.body
A sardiña é unha especie ovovivípara que pon os ovos nas augas máis cálidas próximas á costa. A posta ten lugar principalmente entre os meses de outubro e xuño. Para os exemplares que viven no sur, este período pode comezar antes e durar máis tempo

# data[].attributes.attachment_caption
O bonito do norte ten o dorso de cor azul escuro metálico, uniforme, e o ventre prateado. Carece de manchas ou marcas no corpo. A aleta caudal mostra o bordo posterior branco, as pínnulas dorsais son amareladas e as anais prateadas ou mouras.

A primeira aleta dorsal ten 14-15 raios espiñosos, a segunda, 12-16 raios. Ten tamén 8-9 pínnulas dorsais e 7-9 anais. A súa característica principal é o tamaño das aletas pectorais, moito máis longas que as do atún, que superan a segunda dorsal, se ben cómpre ter presente que nos exemplares subadultos a pectoral é dun tamaño similar á que posúen o atún de aleta amarela ou o atún patudo.

Esta especie ten unha medida media de 65 cm, alcanzando facilmente os 100–110 cm (con máximo de 130 cm). O peso normalmente é de 5 a 15 kg, e pode alcanza-los 40 kg. dorso

Á carne é basicamente branca, non vermella como acontece con outros túnidos.

# data[].attributes.body
O bonito do norte (Thunnus alalunga, Bonaterre, 1788) é un peixe mariño do grupo dos túnidos, familia escómbridos. Esta especie tamén se denomina albacora ou atún branco, e chámaselle monos aos exemplares que pesan menos de 3 kg.

Esta especie é a máis apreciada entre tódolos túnidos e a súa pesca ten un alto valor económico. Cómpre distinguilo do bonito atlántico, bonito do sur ou, simplemente, bonito (Sarda sarda) menos apreciado.

# data[].attributes.body
É unha especie que se alimenta principalmente de zooplancto e pequenos crustáceos planctónicos. Busca comida pola noite cando aproveita para saír á superficie. A sardiña móvese coa boca aberta, as presas quedan así retidas polas branquias cando sae da auga.

# data[].attributes.headline
Mapa de geolocalizacion do bonito do norte

# data[].attributes.subject
Mapa de geolocalizacion do bonito do norte

# data[].attributes.body
Outro tipo de almeixa.

Amarilladesma mactroides.

# data[].attributes.body
Os seus ovos, de forma elipsoidal, son planctónicos. A posta de cada femia estímase en 15.000 ovos, expulsados en diferentes momentos durante un longo período, e realízase de noite.

Como xa se dixo, as medusas son un dos principais competidores da anchoa na procura de alimento, pero hai outras especies salientables neste sentido, como o espadín (Sprattus sprattus) e a sardiña (Sardina pilchardus),

# data[].attributes.body
O bonito encontrase nas Augas tropicales e nos océanos templados e no mar mediterraneo

# data[].attributes.body
Es unha de as especies de atún máis extendidas. A carne e moi apreciada e os pescaderos puxan por ela por pezas. E un voraz predador que se alimenta das Sardillas, Anchoas o xureles a os que atacan en grupos.

# data[].attributes.headline
Mapa de distribución xeografica da navalla

# data[].attributes.subject
Mapa de distribución xeografica da navalla

# data[].attributes.body
As ameixas aliméntanse de pequenos seres vivos filtrando auga. Adoitan ter sexos separados e a fecundación é externa. Reprodución por larvas peláxicas, que se fan bentónicas cando se converten en moluscos novos.

# data[].attributes.body
As ameixas son hermafroditas e aínda que teñen órganos reprodutores masculinos e femininos, necesitan outra ameixa para reproducirse. A reprodución é externa, os espermatozoides e os óvulos son liberados na auga, que é onde se produce a fecundación.

# data[].attributes.body
1-O seu increíble sabor, e moi parecido de as ameixas ,pasa moitas veces inadvertido ante os consumidores de marisco menos expertos.

2-pode vivir cerca da superficie e tamén chegar a escarbar uns metros de profundidade para establecer su guarida, onde se refugia.

3-As navallas habitan nos fondos marinos de reducida profundidade e arenosos, permaneciendo baixo a superficie da area onde excavan buratos verticales que poden alcanzar hasta os 50 cm de longitud, por  los que se desprazan para captar e filtrar o plancton

4- Na bandexa, cubertas con o paño húmido e ben frío (incluso podedes poñer unha fina capa de xeo picado), as navallas aguantaranche preparadas para ser cocinadas en o momento que ti queras hasta unha semana, aunque o ideal e cocinarlas e disfrutar do seu sabor a os 3 – 5 días de adquirirlas frescas.

# data[].attributes.body
O seu principal depredador , ademaís dos seres humans, son os polbos.Os mexillóns aliméntanse de pequenos organismos que viven na auga do mar, que non son outra cousa que plancto.

# data[].attributes.body
É un peixe de corpo alongado e redondo (robusto), fociño puntiagudo e pedúnculo caudal fino. Ollos grandes, cos bordos anterior e posterior cubertos por unha membrana adiposa ou pálpebra, ben desenvolvidos e visibles, e unha cavidade ocular rodeada por un anel óseo pechado. Dúas aletas dorsais bastante separadas.

# data[].attributes.body
Nome común: Calamar.

Nome científico: Loligo vulgaris

Diagnosis: Miden entre 10cm y 25 cm e pesan 500 gramos.

Cor: Poden ser rosados, blancos ou púrpura.

Outras características externas: Teñen unha cabeza grande e corpo esférico con dúas aletas laterales de forma romboidal e que miden 2/3 do tamaño do manto.

Zona de vida: Viven cerca do litoral, entre profundidades de 15 a 60 metros.

Alimentación: Comen peces, crustáceos e outros invertebrados, incluíndo os cefalópodos.

Tipo de posta: Os calamares chegan ás costas, os machos depositan, axudados do seu brazo especial, os espermatozoides nas hembras. Tras a fecundación, a hembra deposita ata 6000 ovos no chan, enredados nos prados das algas mariñas.

Costumes: Desplázanse en vertical.

Idade e tamaño máximo: Viven entre 2 e 5 anos e poden chegar a medir entre 10cm e 25cm.

Migracións: Realizan tamén migracións horizontales de carácter reproductor, polo que se dirixen hacia zonas costeiras con fondos rocosos para realizar a posta.

Formas de vida: O calamar é un animal pelágico e gregario, que forma bancos numerosos que recorren grandes distancias e realizan frecuentes desplazamentos en vertical, a veces ata grandes profundidades.

Perigos: Os calamares non son perigosos, ainda que algunhas especies son moi agresivas.

# data[].attributes.body
Nome científico: Thunnus alalunga.

Nome común: Bonito do norte

Diagnosis: A primeira aleta dorsal ten 14-15 raios espiñosos, a segunda, 12-16 raios. Ten tamén 8-9 pínnulas dorsais e 7-9 anais. A súa característica principal é o tamaño das aletas pectorais, moito máis longas que as do atún.

Cor: O bonito do norte ten o dorso de cor azul escuro metálico, uniforme, e o ventre prateado. Carece de manchas ou marcas no corpo. A aleta caudal mostra o bordo posterior branco, as pínnulas dorsais son amareladas e as anais prateadas ou mouras.

Outras cracterísticas externas: e chámaselle monos aos exemplares que pesan menos de 3 kg.

Zona de vida: É unha especie peláxica e migratoria, como os outros atúns, que busca augas cunha temperatura de entre 17 e 21 °C, polo que está presente en augas tropicais de todo o mundo entre os paralelos 40 N e S, incluído o mar Mediterráneo.

alimentación: Aliméntase principalmente de pequenos crustáceos, xarda, bocareu, cefalópodos etc.

Tipo de posta: A reprodución ten lugar de maio a xullo. O bonito é capaz de actuar entre 3-4 postas durante o período reprodutivo. As zonas de reprodución están situadas preto da costa. Os ovos e as larvas son peláxicas.

Costumes: Como o resto dos túnidos, é unha especie peláxica, gregaria e de alimentación carnívora, sendo predador doutros peixes como sardiñas, xardas ou xurelos. Cando van perseguindo os bancos de peixes adoitan saltar fóra da superficie da auga.

Idade e tamaño máximo: Esta especie ten un máximo de 130 cm e unha idade máxima de 12 anos.

Migracións:É unha especie peláxica e migratoria, como os outros atúns, que busca augas cunha temperatura de entre 17 e 21 °C, os exemplares adultos poden desprazarse a augas máis frías.

Formas de vida: O seu comportameto é gregario.

Perigos: O bonito do norte ten unha gran cantidade de mercurio polo que en grandes cantidades podería afetar á saúde.

# data[].attributes.body
nome cientifico: Engraulis encrasicolus

diagnose:

cor: A súa cor é prateada no ventre e cunha banda escura no costado.

outras caracteristicas externas: É un peixe óseo da familia dos engraulidae. É un bo nadador, de corpo alongado, e algo aplanado lateralmente.

zona de vida: É abundante nos océanos Pacífico e Atlántico. Tamén se atopa no Mar Mediterráneo e Negro, e vive a máis de 100 m de profundidade.

alimentación: Come plancto, larvas de moluscos e pequenos crustáceos

tipo de posta:

costumes:

idade e tamaño maximo: lonxitude máxima 20 cm e idade máxima 5 anos.

Migracións: A anchoa achégase á costa cantábrica na súa migración anual para desovar.

Formas de vida:

Perigos: contraer un parasito que se atopa no peixe, os anisakis.

# data[].attributes.headline
Outras caracteristicas externas da ameixa.

# data[].attributes.subject
Outras caracteristicas externas da ameixa.

# data[].attributes.body
Esta cuncha é convexa no centro, e ten sucos moi finos que forman un patrón que se pode ver a simple vista. A súa cuncha está formada por dúas válvulas iguais, unidas por un filamento que lle permite abrir e pechar. Adoitan ter sexos separados e a fecundación é externa.

# data[].attributes.body
A ameixa é un molusco bivalvo que vive en augas salgadas. Os bivalvos son aqueles moluscos cuxo corpo está protexido por dúas cunchas simétricas, como o Mexillón, a Ostra ou a Navalla. Soportan temperaturas de 5 a 35ºC, baixa mar e cambios de salinidade.

# data[].attributes.body
O tamaño comercial da ameixa fina é de 4 cm, tamaño que se alcanza aos 3 anos de idade, sendo 8 cm o seu tamaño máximo.

# data[].attributes.body
Nome científico: Octopus Vulgaris.

Diagnosis:

Cor: é dun ton marrón, pero pode cambiar o seu cor da pel.

Outras características externas: Dispón dun corpo blando, sen cuncha que o protexa, e ten oito tentáculos.

Zona de vida: podese encontrar nos océanos, nas augas cálidas e templadas.

Alimentación: alimentase de crustáceos, outros moluscos e peixes.

Tipo de posta: poñe os seus ovos nas profundidades na busca de sustratos rochosos o gretas.

Costumes: Durante o día sole esconderse nas guaridas e gretas cuxa entrada na que él mesmo protexe con pedras, cunchas, caparazones u obxetos artificiais.

Idade de vida e tamaño máximo: pode alcanzar máis dun 1 m de lonxitude, aunque normalmente mide entre 60 e 80 cm e pode vivir entre 3 e 5 anos.

# data[].attributes.body
Aliméntase de plancto, que incorpora ao seu corpo a través das branquias. A súa carne é moi apreciada, sobre todo se se consume fresca, aínda que tamén se pode consumir en conserva.

# data[].attributes.body
As navallas mariñas son moluscos hermafroditas, teñen órganos reprodutores masculinos e femininos. A reprodución sexual das ameixas mariñas é esóxena, o que significa que a fecundación se realiza externamente, neste caso os óvulos e os espermatozoides son expulsados ​​ao mar, onde se produce a fecundación.

Enviar comentarios

Resultado web con enlaces de sitio

# data[].attributes.body
A reprodución dos polbos é sexual.

Un dos tentáculos do macho ten funciones reproductoras e desprendese quedando no interior da femia.

# data[].attributes.body
As principais presas do polbo son os pequenos crustáceos.

Os principais depredadores do polbo son os tiburóns, o atún e outros peixes de gran tamaño, e tamén as aves mariñas.

# data[].attributes.attachment_link.description
Recursos educativos (Sopa de letras): Zamburiña (1 eso biología) - Sopa de letras de zamburiña

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Atopa as palabras relacionadas co polbo.

Creada por

Todavía no hay resultados para esta actividad. ¡Sé el primero en aparecer en el ranking! Inicia sesión para identificarte.

Crea tu propia actividad gratis desde nuestro creador de actividades

Compite contra tus amigos para ver quien consigue la mejor puntuación en esta actividad

# data[].attributes.attachment_link.description
Recursos educativos (Sopa de letras): Sopa de letras: Polbo - Atopa as palabras relacionadas co polbo.

# data[].attributes.attachment_link.description
Recursos educativos (Sopa de letras): A ameixa - xogo para primaria sobre a ameixa