# data[].attributes.headline
Λίγα λόγια για το έργο μας

# data[].attributes.subject
Λίγα λόγια για το έργο μας

# data[].attributes.body
«Εκ μέρους των μαθητών του σχολείου μας, σας προσφέρουμε αυτό το έργο, ως ένδειξη σεβασμού και ευγνωμοσύνης για τις ιστορίες που μοιράζεστε μαζί μας σήμερα.

Η κοπέλα στο κέντρο της σύνθεσης συμβολίζει την Κύπρο μας, που παρά τις πληγές της, συνεχίζει να ελπίζει για ένα μέλλον γεμάτο ειρήνη και δικαιοσύνη.

Μέσα από τα χαρακτικά μας, εκφράζουμε τα δεινά που προκαλεί ο πόλεμος, αλλά και την ελπίδα πως μια μέρα η ειρήνη θα νικήσει, και η Κύπρος μας θα βρει την δικαίωσή της.»

# data[].attributes.headline
Σχέδιο Μαθήματος "Όταν μας άφησε η θάλασσα"

# data[].attributes.subject
Σχέδιο Μαθήματος "Όταν μας άφησε η θάλασσα"

# data[].attributes.attachment_link.title
«Όταν μας άφησε η θάλασσα» - Το ταξίδι της Κατερίνας και του Μιχάλη

# data[].attributes.headline
Οι ναύτες τραγουδάνε

# data[].attributes.body
Οι ναύτες τραγουδάνε

το καράβι φτάνει στο λιμάνι.

Ω! Τι χαρά κάνουν τα παιδιά

πάλι πλησιάζουν οι γλάροι

καινούργια όνειρα ξεκινούν

μακριά από της Μάνας το χάδι.

# data[].attributes.headline
Ναύτες τραγουδούν<

# data[].attributes.body
Ναύτες τραγουδούν

ένα χαρούμενο τραγούδι.

Θάλασσα του Πειραιά λεγόταν.

Το χέρι της μαμάς δάγκωνα εγώ,

για να κρατήσουν οι άγκυρες το νησί μας!

# data[].attributes.headline
Η Μαρία μου ψιθύριζε σ

# data[].attributes.body
Η Μαρία μου ψιθύριζε στο καράβι.

Νιώθαμε λίγο καλύτερα μαζεμένοι,

αλλά η καρδιά μου σκεφτόταν

τον Αλί και την Μπαχάρ.

# data[].attributes.headline
Η Μαρία στέλνει έναν ψ

# data[].attributes.body
Η Μαρία στέλνει έναν ψίθυρο.

Στριφογυρίζει στο καράβι.

Η καρδιά μου λάμπει.

Γίνεται όμορφη.

Σπουδαία και ψηλή, σαν τη λεμονιά στην αυλή μας.

Θαυμάσια και μοσχομυριστή, σαν γλυκό λεμόνι!

# data[].attributes.headline
Η Μαρία στριφογυρίζει 

# data[].attributes.body
Η Μαρία στριφογυρίζει στο καράβι, άλλα παιδιά είναι μαζεμένα κοντά. Κι ύστερα την Μπαχάρ θυμάμαι, αλλά δεν είναι εδώ. Η καρδιά μου σπάει στα δυο. Ακούω μια φωνή που λέει: "Είναι όμορφη η Μαρία". Η Μαρία σταμάτησε να στριφογυρνά. "Λάμπει σαν αστέρι και είναι σπουδαία". Τα μάγουλά της κοκκινίζουν και καρδιά μου κόλλησε ξανά.

# data[].attributes.headline
Ακούω τα κύματα του Πε

# data[].attributes.body
Ακούω τα κύματα του Πειραιά

και της μαμάς το χαρούμενο τραγούδι,

από εκείνες τις αναμνήσεις

που εμφανίζονται στις φωτογραφίες.

# data[].attributes.headline
Οι ναύτες τραγουδούν χ

# data[].attributes.body
Οι ναύτες τραγουδούν χαρούμενο τραγούδι

στο λιμάνι του Πειραιά

Κοιτούσε το νησί μας και μια φωτογραφία

που πήρε από το χέρι της μαμάς.

# data[].attributes.headline
Είναι μαύρος ο ουρανός

# data[].attributes.body
Είναι μαύρος ο ουρανός

γεμάτος πολεμικά αεροπλάνα.

Θέλουν να πάρουν την πατρίδα μας,

μα δεν γίνεται!

Θέλουμε δικαιοσύνη!

Η Μάνα κλαίει στη γωνιά.

Εμφανίζονται κάθε φορά και πιο κοντά μας.

ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ!

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Κατερίνα γράφει στο ημερολόγιό της portrait

# data[].attributes.attachment_link.title
Boηθητικό λεξιλόγιο και παραδείγματα για το ημερολόγιο της ηρωίδας του βιβλίου μας

# data[].attributes.attachment_link.title
ΒΙΒΛΙΟ ΑΝΝΑΣ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΑ 3

# data[].attributes.headline
Όταν οι φωτογραφίες ζωντανεύουν

# data[].attributes.subject
Όταν οι φωτογραφίες ζωντανεύουν

# data[].attributes.headline
Το πλοίο της ελπίδας...

# data[].attributes.subject
Το πλοίο της ελπίδας...

# data[].attributes.body
Από μακριά μπορούσα να διαβάσω τ΄όνομα του πλοίου,  τ΄οποίο θα μας πάρει στην Ελλάδα. ΠΑΤΡΑ, ΟΙΝΟΥΣΑΙ. Η μητέρα μου, τ΄ονομάζει πλοίο της ελπίδας. Μου λέει ότι εκεί στον Πύργο Ηλείας που θα φθάσουμε, θα μας φιλοξενήσουν πολύ καλοί άνθρωποι και θα μας αγαπούν όπως κι αυτοί. Μέρες τώρα την έβλεπα σιωπηλή και λυπημένη. Μόνο μονολογούσε και μου έλεγε: Σε στέλλω μόνο για να σωθείς απ΄εδώ κόρη μου. Δεν μπορούμε τώρα να γυρίσουμε πίσω στην Αγκαστίνα. Τα πράγματα είναι πολύ άσχημα εδώ. Εδώ στον προσφυγικό καταυλισμό στο Δασάκι της Άχνας, περνούμε δύσκολα. Λοιπόν, ώρα να επιβιβαστείς στο πλοίο. Οι ναυτικοί φωνάζουν: Γρήγορα, γρήγορα, ώρα για επιβίβαση.

Άκουσα να λένε πως θα μας πάρουν στο λιμάνι του Πειραιά... Μα πού είναι αυτό; Ποιοι θα μας περιμένουν εκεί; Θα είναι καλοί άνθρωποι; Γιατί θα πάμε εκεί; Γιατί μας στέλλουν οι γονείς μας εκεί;

«Να πάρε αυτό το σταυρουδάκι μαζί σου. Να θυμάσαι ότι αυτό είναι το δώρο μου κι ότι πάντα θα σε προσέχει. Γρήγορα, ώρα να φύγεις τώρα». Ήταν τα τελευταία λόγια της μαμάς μου. Ήταν η τελευταία φορά που την άκουσα... Από τότε έχω το σταυρουδάκι της μαμάς μου, ένα πολύτιμο φυλακτό στην ψυχή μου...

# data[].attributes.headline
Έτοιμοι για επιβίβαση προς το άγνωστο...

# data[].attributes.subject
Έτοιμοι για επιβίβαση προς το άγνωστο...

# data[].attributes.body
Πρώτη φορά βρίσκομαι σ΄ ένα τόσο τεράστιο πλοίο... Πρώτη φορά βρίσκομαι σ΄ένα τεράστιο λιμάνι... Κοιτάζω γύρω μου... Είμαστε όλοι παιδιά, από 6 – 16 χρονών... Άκουσα τον ναυτικό να λέει στη σκάλα ότι μπορούμε τώρα να φύγουμε. Μας μέτρησαν: ήμασταν 415 παιδιά, 415 προσφυγόπουλα, όπως μας αποκάλεσαν. Έβλεπα τα πρόσωπα όλων. Κάποια άλλα χαμογελούν... Κάποια άλλα είναι αμήχανα... Κάποια άλλα είναι φοβισμένα... Κάποια άλλα κάθονται πάνω στη βαλίτσα τους, όσα πρόλαβαν να φτιάξουν μία βαλίτσα, και βλέπουν απορημένα προς τη θάλασσα. Κάποια άλλα αγκαλιάζονται μεταξύ τους, έχοντας ζωγραφισμένη την περιέργεια στα πρόσωπά τους: Πού θα μας πάνε άραγε; Γιατί μας έχουν βάλει όλους σ΄ένα πλοίο, χωρίς να μας ρωτήσουν; Θα επιστρέψουμε άραγε ποτέ πίσω;

Ο μπαμπάς μου, μου είπε ότι θα πάμε κάπου καλύτερα. Τώρα είναι επικίνδυνο για τα παιδιά εδώ στην Κύπρο, επειδή γίνεται πόλεμος.

Μα εγώ θέλω να μείνω εδώ... στη ζεστή αγκαλιά της μαμάς μου. Πάω στην άκρη, στο κάγκελο του πλοίου... Σηκώνω το χέρι μου ψηλά κι αποχαιρετώ τους γονείς μου, που μ΄αποχαιρετούν κι αυτοί... Ακούω το κλάμα της μαμάς μου... Ελπίζω να ξαναβρεθούμε σύντομα... Νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι μου... Πού πάμε; Γιατί πάμε εκεί; Είμαστε μόνοι μας... Πού πάμε; Πού πάμε;

# data[].attributes.headline
Στο καινούργιο μας σχολείο... 

# data[].attributes.subject
Στο καινούργιο μας σχολείο... 

# data[].attributes.body
Να, η καινούργια μας τάξη και η καινούργια μας δασκάλα, η κυρία Ιωάννα. Κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη και δουλεύει εδώ στον Πύργο Ηλείας. Είναι πάρα πολύ καλή μαζί μας, πολύ ευγενική και πάντα μας χαμογελάει! Ε, κυπριόπουλα, είστε υπέροχα και πανέξυπνα παιδιά, μας λέει, και τα μάτια της ανοίγουν διάπλατα από χαρά. Δεν μας ξεχωρίζει από τ’ άλλα παιδιά, παρά το γεγονός οτι εμείς είμαστε τα προσφυγόπουλα. Κάποιες φορές έτσι έχω ακούσει να μας αποκαλούν... Αλλά η κυρία Ιωάννα, μας αποκαλεί όλους παιδιά της. Πριν δύο μέρες, η Ελενίτσα έβαλε τα κλάματα, καθώς διάβαζε ανάγνωση και η κυρία Ιωάννα έτρεξε αμέσως κοντά της και την αγκάλιασε. Το ξέρω πως μας καταλαβαίνει, ότι είμαστε τα παιδιά του πολέμου και της τουρκικής εισβολής κι ότι έχουμε ζήσει πολλά... Πάντα, όμως, με τον στοργικό της τρόπο, μας κάνει να νιώθουμε ότι όλοι είμαστε μία οικογένεια μέσα στην τάξη. Μας κάνει να γελάμε όλη την ώρα και δεν μας βάζει ποτέ μαθήματα στο σπίτι: «Εσείς τα παιδιά, πρέπει να παίζετε». Αλήθεια, τα παιδιά που έμειναν πίσω στην προσφυγιά, άραγε πηγαίνουν σχολείο; Πώς να μοιάζει τώρα η τάξη τους, μέσα σ΄ένα αντίσκηνο; Μπορούν να παίζουν τ΄απογεύματα, όπως εμείς;

# data[].attributes.headline
Το βασανιστικό δίλημμα...

# data[].attributes.subject
Το βασανιστικό δίλημμα...