# data[].attributes.body
"Halika na kayo! Mag-nebulizer bago matulog."

Ito ang sinasabi ng ina ko sa aking mga kapatid gabi-gabi nung matindi pa ang kanilang asthma. Anim na taon ang pagitan ko sa kuya ko, siyam naman sa ate ko, kaya habang gumagamit sila ng nebulizer, nanonood lang ako mula sa gilid, may halong hanga at kuryosidad. Sa pagtingin ko, nakikita ko ang ginhawa na nabibigay nito sa aking mga kapatid, nagpapatahimik ng kanilang hininga. Kahit hindi ko pa lubos na naiintindihan ang pakiramdam ng may asthma, nakikita ko ang lubos ng pagmamalasakit ng aking mga magulang sa pag-aalaga sa aming magkapatid, na aking tunay na naranasan at natutunan noong ako na ang gumamit.

# data[].attributes.body
Dumating ang araw na ako na rin ang inatake ng asthma.

Hindi lang sa paghinga naramdaman ang epekto nito kundi pati na rin sa balat. Bilang bunso, mas ramdam ko ang pagbuhos ng atensyon at alaga ng pamilya. Hindi lang magulang ko ang nagbibigay-ginhawa sa akin, kundi pati na rin ang mga kapatid ko, na tinulungan ako gumamit ng nebulizer. Sa kama ng aking magulang na makikita sa imahe sa taas ang pinaggagamitan ko ng nebulizer. Ngunit sa mga unang pagkakataon na tinatawag ako para mag-nebulizer, sagabal ito sa akin—nababawasan ang oras ko sa paglalaro. Subalit, habang tumatagal at mas lumalala ang asthma ko, lalong naging mahalaga ang nebulizer. Nakakatawa man, nakahiligan ko pa ang lasa ng medisina nito. Sa batang isipan ko, nakikita ko ang sarili ko bilang sentro ng alaga ng pamilya, at ang atensyon at hanga na iginagawad ko sa aking mga kapatid nung una, nabibigay din sa akin dahil sa aking sakit. Nagkaroon kaya ng epekto ang isipan na ito sa akin nang tumanda ako?

# data[].attributes.body
Isang araw, dumating ang bagong nebulizer, may kasamang mask. Hindi na ito yung tradisyonal na sinusubo, mask na ito. Iniimahe ko na para akong piloto, ngunit sa pagbabalik-tanaw hindi ba isang pasyenteng sa ospital? Tumanda na rin ako ng kaunti at natutong gumamit ng nebulizer sa sarili ko. Sa pagsusuot ng mask, tila ba nag-iba ang tingin ko sa aking sarili—isang taong pinagkakaabalahan, may sariling sandaling espesyal. Naging bahagi ng aking daily routine ang paggamit ng nebulizer, at akibat dito ang isang sandali na binibigyan ako ng atensyon at halaga, kasama na din ang awa dahil sa sakit na ito.

# data[].attributes.body
May panahon na kailangang dalhin ko ang nebulizer sa eskwela. Sa panahon ng matitinding asthma attack, kinailangan kong gamitin ito nang dalawang beses araw-araw. Dahil dito, tuwing tanghali, bumabalik ako sa clinic para gamitin ito. Habang lahat ay nasa labas at nagpapahinga, naroon ako sa malamig na clinic, nagnenebulizer habang tinitingnan ng mga kaklase. Sa ganitong mga oras, nararamdaman ko ang kakaibang atensyon mula sa iba, na nagiging mahalaga ako dahil sa nararamdamang sakit. Sa bawat paggamit ko ng nebulizer sa eskwela, unti-unting kong kinakabit ang atensyon sa paghihirap, at maararing mas malaki ang epekto nito sa aking sarili.

# data[].attributes.body
Ngayon, sa muling pagtingin sa nebulizer, napansin ko na hindi ko namalayan ang pagkawala nito sa aming bahay. Hindi ko maalala kung kailan ko huling ginamit ito, at kung kailan nawala na ng tuluyan ang asthma ko. Ngunit sa paggawa ng timeline na ito, napagtanto ko na hindi lang ginhawa ang dala ng nebulizer, kundi alaala ng bawat gabing pag-aalala ng aking pamilya. Maliban diyan, sa mas kritikal na pagtangin sa aking sarili, maaaring nagbigay sa akin ang karanasan ko at ng aking mga kapatid sa nebulizer ng ideya na pagromansa sa pagdurusa, na kinakabit ang halaga ng tao sa kung gaano kalalami ang pahihirap mo. Saang kabanata kaya ng nebulizer mas natanto ito, at paano malalampasan ang pag-iisip na ito?