# data[].attributes.headline
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.body
ในช่วงสมัยของยุคกลางนั้นให้ความสำคัญกับศาสนามาก ศาสนาเป็นศูนย์รวมของทุกสิ่งในสังคม การศึกษา การเมืองการปกครอง ศิลปะ และดนตรี ลักษณะของเพลงในยุคสมัยนี้จึงนิยมนำมาประกอบพิธีทางศาสนา  Pope gregory the great คือผู้นำทางศาสนาและเป็นผู้รวบรวมบทสวดต่างๆให้เป็นหมวดหมู่ ในยุคสมัยนั้นนำบทสวดมาใส่ทำนองเพื่อใช้ประกอบพิธีทางศาสนาเรียกว่า Chant (แชนท์) ผลงานที่โดดเด่นคือ gregorian chant

- ลักษณะของเพลงยุคกลาง
ลักษณะของเพลงในยุคนี้จะนิยมการประพันธ์แบบ Monophony คือ การประพันธ์เพลงแนวเดียว ไม่มีเสียงประสานสอดแทรก ไม่มีการกำหนดจังหวะ

- วิวัฒนาการของดนตรีในยุคกลาง
ช่วงแรกนั้นนิยมแบบMonophony ต่อมาในศตวรรษที่ 9 มีการพัฒนารูปแบบของเพลงโดยการเพิ่มแนวเสียงขึ้น 1 แนว เป็นการร้องแบบคู่ขนานพร้อมกับแนวทำนองหลัก ต่อมาปลายยุคกลางมีการเล่นดนตรีนอกวงการศาสนา เป็นการเล่นดนตรีที่ไม่เกี่ยวกับศาสนาเรียกว่า เพลงคฤหัสถ์ เพื่อความบันเทิงเป็นการเล่นดนตรีประกอบการแสดงละคร กายกรรม เล่าเรื่องการต่อสู้ หรือนิทาน

# data[].attributes.headline
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.body
กีโด แห่งเมืองอาเรซโซ (Guido of Arezzo) คือนักบวชชาวอิตาลี เป็นบุคคลสำคัญในยุคกลาง เป็นผู้นำเส้นตรงมาใช้ในระบบการบันทึกตัวโน้ตเป็นคนแรก ทำให้เกิดบรรทัด 4 เส้น และ 5 เส้นในปัจจุบัน และเป็นผู้คิดระบบการออกเสียงดนตรีเป็นชื่อตัวโน้ต โด(Ut) เร(Re) มี(Mi) ฟา(Fa) ซอล(Sol) และ ลา(La) เสียงที เกิดขึ้นมาภายหลัง และยังมีคีตกวีที่สำคัญอีกหลายท่าน ได้แก่
1. Leonin
2. Perotin หรือ Perotinus magnus
3. Jacapo da bologna
4. Francesco Landini
5. Guillaume de machaut

# data[].attributes.headline
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.body
บทเพลงที่ปรากฎในยุคนี้ คือ เพลงสวด (Chant) ซึ่งเป็นบทเพลงที่ใช้ในพิธีกรรมเป็นบทเพลงศักดิ์สิทธิ์ใช้เป็นสื่อกลางในการติดต่อกับพระผู้เป็นเจ้าเนื้อหาของเพลงจะเป็นการสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.body
บทเพลงส่วนใหญ่เป็นเพลงร้องที่ใช้ในโบสถ์เพื่อสรรเสริญพระเจ้าเพียงอย่างเดียว โดยบางครั้งอาจเป็นการร้องสอดประสานกันบ้างประมาณ 2-3 แนวในปลายยุคและยังไม่พบการบรรเลงที่เป็นรูปแบบมาตรฐานอย่างเด่นชัด

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.body
สมัยเรเนสซองส์ หรือ สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา เริ่มประมาณ ค.ศ. 1400 – 1600 เพลงศาสนายังมีความสำคัญอยู่เช่นเดิม เพลงสำหรับประชาชนทั่วไป เพื่อให้ความบันเทิง ความสนุกสนาน ก็เกิดขึ้นด้วย การประสานเสียงได้รับการพัฒนาให้กลมกลืนขึ้น เพลงศาสนาเป็นรากฐานของทฤษฎีการประสานเสียง เพลงในยุคนี้แบ่งเป็นสองแบบ ส่วนใหญ่จะเป็นแบบที่เรียกว่า อิมมิเททีฟโพลีโฟนี (Imitative Polyphony) คือ มีหลายแนว และแต่ละแนวจะเริ่มไม่พร้อมกัน ทุกแนวเสียงมีความสำคัญแบบที่สองเรียกว่า โฮโมโฟนี (Homophony) คือ มีหลายแนวเสียงและบรรเลงไปพร้อมกัน มีเพียงแนวเสียงเดียวที่เด่น แนวเสียงอื่นๆ เป็นเพียงเสียงประกอบ เพลงในสมัยนี้ ยังไม่มีการแบ่งจังหวะที่แน่นอน คือ ยังไม่มีการแบ่งห้องออกเป็น 3/4 หรือ 4/4 เพลงส่วนใหญ่ก็ยังเกี่ยวข้องกับคริสต์ศาสนาอยู่เพลงประกอบขั้นตอนต่างๆ ของพิธีทางศาสนาที่สำคัญ คือ เพลงแมส (Mass) และโมเต็ท (Motet) คำร้องเป็นภาษาละติน เพลงที่ไม่ใช่เพลงศาสนาก็เริ่มนิยมกันมากขึ้น ได้แก่ เพลงประเภท แมดริกัล (Madrigal) ซึ่งมีเนื้อร้องเกี่ยวกับความรัก หรือยกย่องบุคคลสำคัญ และมักจะมีจังหวะสนุกสนาน นอกจากนี้ยังใช้ภาษาประจำชาติของแต่ละชาติ

เพลงบรรเลงเริ่มมีบทบาทในยุคนี้ เครื่องดนตรีที่นำมาใช้ในการบรรเลง คือ ลูท ออร์แกนลม ฮาร์พซิคอร์ด เวอจินัล ขลุ่ยเรคอร์เดอร์ ซอวิโอล องค์ประกอบสำคัญอย่างหนึ่งของดนตรียุคนี้ที่ถูกนำมาใช้ คือ ความดัง - เบาของเสียงดนตรี (Dynamic)

# data[].attributes.headline
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.body
1. ดันสเตเบิล (John Dunstable, ค.ศ. 1390 –1453)

ผู้ประพันธ์เพลงชาวอังกฤษ ซึ่งนอกจากมีชื่อเสียงเรื่องการประพันธ์เพลงแล้ว ยังเป็นนักคณิตศาสตร์และนักดาราศาสตร์ รูปแบบดนตรีของเขามีอิทธิพลอย่างมากต่อวงการดนตรีจึงกล่าวได้ว่าดันสเตเบิลเป็นบิดาของดนตรีสมัยใหม่

2. ดูเฟย์ (Guillianum Dufay,ค.ศ. 1400-1474)

ผู้ประพันธ์เพลงชาวเนเธอร์แลนด์ดูเฟย์เป็นหนึ่งในจำนวนนักแต่งเพลงที่มีความสามารถสูงในสมัยนี้เป็นหนึ่งของผู้ที่ริเริ่มดนตรีในสมัยรีเนซองส์ ผลงานของดูเฟย์ที่มีชื่อเสียงคือ เพลงแมส ซึ่งประพันธ์ไว้เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีเพลงโมเต็ต ซึ่งจัดเป็นเพลงที่ดูเฟย์พัฒนารูปแบบไว้

3. โอคิกัม (Johannes Ockeghem,ค.ศ. 1410-1497)

ผู้ประพันธ์เพลงชาวเนเธอร์แลนด์ ลูกศิษย์ของดูเฟย์ ผู้ซึ่งรับเอาแนวคิดของดูเฟย์มาและนำเอาหลักการและความคิดของตนใส่เข้าไปทำให้ดนตรีของโอคิกัมมีเสน่ห์ชวนฟัง ทั้งนี้เนื่องจาก

ดูเฟย์มีแนวการประพันธ์เพลงแมสที่ขาดความอบอุ่นในอารมณ์ของมนุษย์  ในขณะที่เพลงของโอคิกัมเน้นที่การแสดงออกของอารมณ์และความรู้สึกของมนุษย์ทำให้ได้รับฉายาว่า “เจ้าชายแห่งดนตรี” (The Prince of music) โอคีกัมพัฒนารูปแบบของการสอดประสานทำนองโดยเน้นการล้อกันของแนวเสียงแต่ละแนว (Imitative style)

4. จอสกิน เดอส์ เพรซ์ (Josquin des Prez,ค.ศ. 1440 -1521)

ผู้ประพันธ์เพลงชาวเนเธอร์แลนด์เป็นผู้ที่มีแนวการแต่งเพลงที่ละเอียดอ่อน และเป็นผู้นำการแต่งเพลงประสานเสียงผลงานของจอสกินได้รับการยกย่องเป็นสัญลักษณ์ของดนตรีในสมัยรีเนซองส์

5. โทมัส ทัลลิส (Thomas Tallis)

เป็นนักออร์แกนและเป็นนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ เขาได้รับยกย่องว่าเป็น “บิดาแห่งศาสตร์หลาย ๆศาสตร์ไม่ใช่เพียงดนตรีเท่านั้น”

# data[].attributes.headline
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.body
ดนตรียังคงเป็นลักษณะสอดประสาน ทำนองโดยมีการล้อกันของแนวทำนองที่เหมือนกัน รูปแบบการประพันธ์เพลงมีมากขึ้น ในยุคนี้ยังเน้นการร้องเป็นพิเศษสำหรับดนตรีคฤหัสถ์ (ดนตรีประชาชนทั่วไป) เริ่มมีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร ซึ่งมักเป็นเพลงร้องประกอบดนตรี

# data[].attributes.attachment_link.title
Monteverdi: "Altri canti d'amor, tenero arciero" (Madrigal from Book VIII)

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.body
บทเพลงในยุคนี้เริ่มมีการผสมผสานระหว่างเพลงพื้นฐานกับเพลงที่ใช้ในโบสถ์ โดยการนำเอาเทคนิคการประพันธ์เพลงพื้นบ้านมาประยุกต์ใช้กับเพลงสวด ทำให้เกิดการนำเอาเครื่องดนตรีบางชนิด เข้ามาประกอบในเพลงสวดที่ใช้ในพิธีกรรมต่างๆ เช่น ออร์แกน ฮาร์ฟชิคอร์ด เป็นต้น

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.body
ดนตรีในสมัยนี้จะอยู่ประมาณ ค.ศ. 1600 – 1750 ช่วงระยะเวลานี้ ทวีปยุโรปกำลังมีการเปลี่ยนแปลงทุกด้านไปในทางที่ดีขึ้น ดนตรีในสมัยนี้มีการเปลี่ยนแปลงไปสู่ความสมบูรณ์ ดนตรีศาสนา และดนตรีของชาวบ้านมีความเจริญก้าวหน้าทัดเทียมกัน โครงสร้างของเพลงมีความสลับซับซ้อนมากขึ้น สีสันในบทเพลงมีมากขึ้นวงดนตรีวงใหญ่ขึ้น มีการนำเครื่องดนตรีมาใช้อย่างหลากหลาย เพลงในยุคนี้จะมีจังหวะสม่ำเสมอมาก ทางด้านการประสานเสียงมีการใช้เสียงหลัก (Tonality) ที่แน่นอน เพลงแต่ละเพลงจะต้องอยู่ในกุญแจหนึ่ง เช่น เริ่มด้วยกุญแจ C ก็ต้องจบด้วยกุญแจ C มีกฎเกณฑ์การใช้คอร์ด นักประพันธ์เพลงในยุคนี้นิยมทำนองสั้นๆ (Motif) มาบรรเลงซ้ำๆ กัน โดยเลียนแบบให้สูงขึ้น หรือต่ำลงเป็นลำดับ หรือไม่ก็ซ้ำอยู่ในระดับเดียวกัน ในด้านจังหวะ ได้ทำให้กระชับขึ้นมาก โดยมีการใช้เครื่องหมายกำหนดจังหวะ (Time Signature) จุดสุดยอดแห่งการเขียนเพลงแบบนี้คือ เพลงประเภท ฟิวก์ (Fugue) ซึ้งใช้เป็นทั้งเพลงร้องและเพลงบรรเลง เป็นเพลงที่มีหลายทำนองสลับซับซ้อน มีลวดลายมาก นอกจากนี้ การเขียนเพลงแบบโฮโมโฟนี คือ การประสานเสียงที่มีทำนองหลักหนึ่งแนว และมีแนวเสียงอื่นเป็นส่วนประกอบ ได้รับพัฒนาอย่างสมบูรณ์ในยุคนี้

# data[].attributes.headline
คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.body
นักประพันธ์เพลงที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในยุคนี้เป็นชาวเยอรมัน คือ เจ. เอส. บาค (Johann Sebastian Bach ค.ศ. 1685 - 1750) และ แฮนเดล (George Frideric Handel ค.ศ. 1685 - 1759)

สำหรับบาคนั้น ได้แต่งเพลงต่างๆ ไว้เป็นจำนวนหลายร้อยเพลง และยังได้วางรากฐานทางดนตรีไว้มากจนได้รับการยกย่องว่าเป็น “บิดาของดนตรีสากล” และส่วนแฮนเดลนั้น ใช้ชีวิตอยู่ในอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ เขาได้แต่งเพลงร้องและเพลงบรรเลงไว้เป็นจำนวนมากเช่นกัน เพลงร้องที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกเพลงหนึ่ง คือ Messiah (ไทยออกเสียงว่า มิซซา) เป็นเพลงบรรยายถึงประวัติของพระเยซู เพลงนี้ใช้แสดงกันในฤดูคริสต์มาสทั่วทุกมุมโลก สำหรับเพลงบรรเลงนั้นได้เขียน คอนแชร์โต กรอสโซ (Concerto Grosso) ซึ่งเพลงไพเราะมาก ทั้งหมด 12 เพลง ที่วงดนตรีนิยมบรรเลงกันจนกระทั่งทุกวันนี้มี 2 เพลง คือ Water Music และ Fireworks Music
และยังมีคีตกวีทีสำคัญอีกหลายท่าน ได้แก่
1. Dieterich Buxtehude
2. Johann Pachelbel
3. Alessando Scarlatti
4. Antonio Vivaldi
5. Jean Baptist Lully
6. Jean-Philippe Rameau
7. Georg Phillip Telemann
8.Henry Purcell

# data[].attributes.headline
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.body
บทเพลงบรรเลงมีความสำคัญเทียบเท่ากับบทเพลงร้อง เนื่องจากเครื่องดนตรี มีการพัฒนาทั้งรูปและเสียงรูปแบบการประพันธ์เพลงในยุคนี้มีการพัฒนาและปรับปรุงจนมีลักษณะเด่นชัด โดยเฉพาะคอนแชร์โต(Concerto) ตัวบทเพลงประชันระหว่างเครื่องดนตรีประเภทเดี่ยว

กับวงดนตรีซึ่งแสดงความสามารถของผู้บรรเลงได้เป็นอย่างดี บทเพลง Concerto ที่ได้รับความนิยมคือThe Four Season ของวิวัลดี และยุคนี้เป็นจุดเริ่มต้นของบทเพลงบรรเลงประเภทต่างๆ

# data[].attributes.attachment_link.title
Vivaldi: The Four Seasons (Orquesta Reino de Aragón)

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.body
เครื่องดนตรีได้รับการพัฒนาจึงทำให้นักดนตรีมีความสามารถในการบรรเลงอย่างมาก จึงทำให้ยุคนี้มีประเภทการบรรเลงดนตรีที่หลากหลายมากขึ้น เช่น โชนาตา คอนแชร์โต โอเปรา เป็นต้น เริ่มมีการผสมวงออร์เคสตราเพื่อใช้ประกอบการแสดงละครเพลงหรือโอเปรา แต่ลักษณะการผสมวงของเครื่องดนตรียังไม่มีการกำหนดที่แน่นอน นอกจากนี้เครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายยังได้รับการพัฒนาอย่างมาก

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.body
ดนตรีในยุคนี้ถือว่าเป็นดนตรีบริสุทธิ์ (Pure Music หรือ Absolute Music) เพลงต่างๆ นิยมแต่งขึ้นเพื่อการฟังโดยเฉพาะ มิใช่เพื่อประกอบพิธีศาสนาหรือพิธีอื่นๆ เป็นระยะเวลาแห่งดนตรีเพื่อดนตรี เพลงส่วนใหญ่เป็นเพลงบรรเลง เพื่อฟังความไพเราะของเสียงดนตรีอย่างแท้จริง เป็นลักษณะดนตรีที่ต้องใช้แสดงความสามารถในการบรรเลงมากขึ้น การประสานทำนองแบบโพลีโฟนีใช้น้อยลงไป การประสานทำนองแบบโฮโมโฟนีถูกนำมาใช้มากขึ้น มีการนำกฎเกณฑ์มาใช้ในการแต่งเพลงอย่างเคร่งครัด รวมทั้งนำเอาองค์ประกอบของดนตรีมาใช้อย่างครบถ้วน มีการกำหนดอัตราจังหวะ กำหนดให้จำนวนจังหวะสม่ำเสมอเท่ากันทุกห้อง การเขียนเพลงในยุคนี้สนใจความแตกต่าง (Contrast) การใช้จังหวะ มีทั้งจังหวะช้า และเร็ว สลับกันไปตามจำนวนของท่อนเพลงการเขียนทำนองเพลง มีการพัฒนาให้มีหลักเกณฑ์และมีความสมดุล เช่น ทำนองประโยคหนึ่งจะแบ่งเป็น 2 วรรค คือ วรรคถาม และวรรคตอบ ให้มีความยาวเท่าๆ กัน ด้านเสียงประสานนั้นก็ได้พัฒนาก้าวหน้าต่อไปอีก นำการเปลี่ยนบันไดเสียงในระหว่างบทเพลงมาใช้แล้วจึงกลับมาหาบัน ไดเสียงเดิมในตอนจบเพลง ในด้านน้ำเสียงนั้นยุคนี้ให้ความสนใจเป็นพิเศษ การจัดวงออร์เคสตรา ใช้เครื่องดนตรีครบทุกประเภท ได้มีการประดิษฐ์เครื่องดนตรีใหม่ๆ ที่ได้ใช้กันมาจนถึงปัจจุบันหลายเครื่องที่สำคัญที่สุด คือ เปียโน (Piano)

ลักษณะของดนตรีในสมัยคลาสสิกที่เปลี่ยนไปจากสมัยบาโรกที่เห็นได้ชัด คือ การไม่นิยมการสอดประสานของทำนองที่เรียกว่าเคาน์เตอร์พอยท์ (Counterpoint) หันมานิยมการเน้นทำนองหลักเพียงทำนองเดียวโดยมีแนวเสียงอื่นประสานให้ทำนองไพเราะขึ้น

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.body
ดนตรีในยุคนี้ถือว่าเป็นดนตรีบริสุทธิ์ (Pure Music หรือ Absolute Music) เพลงต่างๆ นิยมแต่งขึ้นเพื่อการฟังโดยเฉพาะ มิใช่เพื่อประกอบพิธีศาสนาหรือพิธีอื่นๆ กล่าวได้ว่าเป็นระยะเวลาแห่งดนตรี เพลงส่วนใหญ่เป็นเพลงบรรเลง เพื่อฟังความไพเราะของเสียงดนตรีอย่างแท้จริง เป็นลักษณะดนตรีที่ต้องใช้ความสามารถในการบรรเลงมากขึ้น การประสานทำนองแบบโพลี โฟนีใช้น้อยลงไป การประสานทำนองแบบโฮโมโฟนีถูกนำมาใช้มากขึ้น มีการนำกฎเกณฑ์มาใช้ในการ

แต่งเพลงอย่างเคร่งครัด รวมทั้งนำเอาองค์ประกอบของดนตรีมาใช้อย่างครบถ้วน

การประสานเสียงได้พัฒนาต่อจากยุคคลาสสิกทำให้เกิดการคิดคอร์ดใหม่ๆ เพิ่มขึ้น เพื่อใช้แสดงออกถึงอารมณ์และความรู้สึก มีการนำคอร์ดที่เสียงไม่กลมกลืนมาใช้มากขึ้น มีการใช้โน้ตนอกคอร์ด บันไดเสียงที่มีโน้ตครึ่งเสียง (Chromatic Scale) การเปลี่ยนบันไดเสียงหนึ่งไปอีกบันไดเสียงหนึ่งอย่างคาดไม่ถึงการประสานเสียงแบบโฮโมโฟนี (Homophony) ยังคงเป็นลักษณะเด่นสืบเนื่องมาจากยุคคลาสสิก การใช้เสียงดัง-เบา มีตั้งแต่ ppp ไปจนถึง fff คีตลักษณ์ของเพลง (form) ยังคงเป็นแบบโซนาต้าฟอร์มแบบยุคคลาสสิก แต่มีความยืดหยุ่นของโครงสร้าง

ในยุคนี้ดนตรีบรรเลง และบทเพลงสำหรับเปียโน เป็นที่นิยมประพันธ์กันมากขึ้น ลักษณะของวงออร์เคสตราจะมีขนาดใหญ่ขึ้นตามแต่ผู้ประพันธ์เพลงจะกำหนด เพลงคฤหัสถ์หรือเพลงสำหรับชาวบ้านเป็นที่นิยมประพันธ์กัน แต่เพลงโบสถ์ก็ยังคงมีการประพันธ์อยู่เช่นกัน ในลักษณะของเพลงแมส ที่ใช้เพื่อประกอบศาสนพิธี และเพลงเรเควียม ที่ใช้ในพิธีศพ สำหรับบทเพลงอุปรากร และเพลงร้องก็มีพัฒนาการควบคู่ไปเนื้อร้องมีตั้งแต่การล้อการเมือง ความรักกระจุ๋มกระจิ๋ม ไปจนถึงเรื่องโศกนาฏกรรม

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของดนตรี

# data[].attributes.body
ดนตรีในยุคนี้มีความหลากหลายมาก
เนื่องจากสภาพสังคมที่เป็นอยู่ ตกวี
พยายามที่จะสร้างองค์ความรู้ใหม่ขึ้นมา
มีการทดลองการใช้เสียงแบบแปลกๆ การ
ประสานทำนองเพลงมีทั้งรูปแบบเดิม และ
รูปแบบใหม่ มีการใช้เสียงประสานอย่าง
อิสระ ไม่เป็นไปตามกฎของดนตรี จัด
ลำดับคอร์ดตามความต้องการ ทำนอง
ไม่มีแนวที่ชัดเจนรัดกุม เหมือนในยุค
คลาสสิค หรือโรแมนติค ฟังเพลงเหมือน
ไม่มีกลุ่มเสียงหลัก
ในครึ่งหลังของสมัยนี้ การดนตรีก้าวหน้า
ไปอย่างไม่ลดละ นอกจากมีการฝ่าฝืนกฎ
เกณฑ์ทางด้านทฤษฎีแล้ว ยังมีการใช้
เครื่องไฟฟ้าเข้ามาประกอบด้วย เช่น มี
การใช้เสียงซึ่งทำขึ้นโดยระบบไฟฟ้า เป็น
สัญญาณเสียงในระบบอนาล็อกหรือ
ดิจิตอล หรือใช้เทปอัดเสียงในสิ่ง
แวดล้อมต่างๆ มาเปิดร่วมกับดนตรีที่แส
ดงสดๆ บนเวที และเสียงอื่นๆ อีกมาก ยุค
นี้จึงเป็นสมัยของการทดลองและบุกเบิก

# data[].attributes.headline
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.body
1. Franz Joseph Haydn

ผู้นี้ได้วางรากฐานทางด้านเพลงชิมโฟนีไว้มากมาย และแต่งเพลงชิมโฟนีไว้ถึง 104 เพลง จนได้รับฉายาว่าเป็น "บิดาแห่งเพลงชิมโฟนี" และยังได้ปรับปรุงสตริงควอเตท (String Quartet) ให้มีความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

2. Wolfgang Amadeus Mozart

เป็นนักประพันธ์ดนตรีชาวออสเตรียที่มีชื่อเสียงก้องโลก เขามีงานประพันธ์เพลง 700 ชิ้นรวมทั้งอุปรากร(ดนตรีซึ่งมีเนื้อเรื่อง) ชื่อดอนโจวันนี และ ขลุ่ยวิเศษ

3. Ludwig Van Beethoven

เป็นคีตกวีและนักเปียโนชาวเยอรมัน

# data[].attributes.headline
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.body
เป็นยุคที่สำคัญมากของดนตรีตะวันตก
เนื่องจากรูปแบบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการ
ประพันธ์เพลง การผสมวง หรือบทเพลง
บรรเลง มีความเป็นแบบแผนอย่างมาก
รูปแบบการประพันธ์บทเพลงในยุคนี้
ได้แก่ โซนาตา คอนแชร์โต ชิมโฟนี และ
การผสมวงได้แก่ วงเชมเบอร์-มิวสิก และ
ออร์เคสตรา ทุกอย่างล้วนจัดให้มี
มาตรฐานทั้งสิ้น นอกจากนี้ ละครร้องหรือ
โอเปรา (Opera) ก็ได้รับการพัฒนาจนได้
รับความนิยมทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.title
เพลงโมสาร์ท เบโทเฟน เพลงบรรเลงพัฒนาสมอง -Mozart e Beethoven

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.body
ดนตรีในยุคนี้ถือว่าเป็นดนตรีบริสุทธิ์ (Pure Music หรือ Absolute Music) เพลงต่างๆ นิยมแต่งขึ้นเพื่อการฟังโดยเฉพาะ มิใช่เพื่อประกอบพิธีศาสนาหรือพิธีอื่นๆ กล่าวได้ว่าเป็นระยะเวลาแห่งดนตรี เพลงส่วนใหญ่เป็นเพลงบรรเลง เพื่อฟังความไพเราะของเสียงดนตรีอย่างแท้จริง เป็นลักษณะดนตรีที่ต้องใช้ความสามารถในการบรรเลงมากขึ้น การประสานทำนองแบบโพลี โฟนีใช้น้อยลงไป การประสานทำนองแบบโฮโมโฟนีถูกนำมาใช้มากขึ้น มีการนำกฎเกณฑ์มาใช้ในการ

แต่งเพลงอย่างเคร่งครัด รวมทั้งนำเอาองค์ประกอบของดนตรีมาใช้อย่างครบถ้วน

# data[].attributes.headline
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.body
1. Gioacchino Rossini
ผู้ประพันธ์เพลงชาวอิตาเลียน รอสชินีมีชื่อเสียงจากการประพันธ์โอเปร่า มีแนวการ
แต่งเพลงแบบค่อย ๆ พัฒนาความสำคัญของเนื้อหาดนตรีทีละน้อยไปจนถึงจุดสุด
ยอดในที่สุดผลงานที่มีชื่อเสียง ได้แก่ La Scala di Seta, La Gazza Ladra, La
Cenerentola, Semiramide, The Baber of Seville และWilliam Tell

2. Frederic Francios Chopin
ผู้ประพันธ์เพลงและนักเปียโนเลือดผสมฝรั่งเศส - โปแลนด์ ชื่อเสียงของโชแปงโด่งดังเพราะเขาได้พัฒนาบทเพลงสั้น ๆสำหรับเบียโนหรือที่เรียกกันว่า "Character Piece" ซึ่งเขาแสดงอารมณ์เพลงโดยใช้ลักษณะการประสานเสียงและใช้ทำนองเพลง ดนตรีของโชแปงเป็นดนตรีโรแมนติกตามความหมายโดยแท้ๆ เป็นดนตรีที่แสดงอารมณ์ของผู้ประพันธ์อย่างอิสระ ผลงานของโชแปงแทบทั้งหมดเป็นประเภทดนตรีสำหรับเบียโนที่แสดงออกถึงความรู้สึกโรแมนติกซึ่งเต็มไปด้วยความสวยงามและการกลั่นกรองให้เป็นผลงานคุณภาพทั้งสิ้นและยังมีคีตกวีที่สำคัญอีกหลายท่าน ได้แก่
3. Franz Peter Schubert
4. Hector Berlioz
5. Edvard Hagerup Grieg
6.Felix Mendelssohn-Batholdy
7. Robert Alexander Schumann
8. Franz Liszt
9. Richard Wagner
10. Giuseppe Verdi

# data[].attributes.headline
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.body
ยุคนี้เป็นยุคที่นำหลักการของยุคคลาสสิกมาใช้ผสมผสานกับการใส่อารมณ์ความรู้สึกเข้าไปในบทเพลง ทำให้บทเพลงมีความไพเราะ สง่างาม อ่อนหวาน ในขณะหนึ่งก็สะเทือนอารมณ์ของผู้ฟังได้เช่นกัน
สำหรับวงออร์เคสตรา มีการเพิ่มขนาดของวงให้ใหญ่ขึ้น เพื่อความสมบูรณ์แบบของเสียง ในวงดนตรียุคนี้ทำนองของบทเพลงเน้นแนวทำนองหลักและใช้การประสานเสียงเพื่อให้มีความไพเราะบทเพลงที่นิยมในยุคนี้ คือ ดนตรีบรรยายเรื่องราว

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
SUNSHINE CREATION AND BROADCASTING CO.,LTD

# data[].attributes.attachment_link.title
การแสดงชุดที่ ๔ สังคีตนิยมยุคโรแมนติก

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.body
ในยุคนี้ เปียโนเป็นเครื่องดนตรีที่ได้รับ
การพัฒนารูปร่างจนสามารถบรรเลงด้วย
วิธีการและเทคนิคต่างๆ ที่หลากหลายได้
เป็นอย่างดีในส่วนของการผสมวงออร์เคส
ตรา ยังคงใช้หลักการผสมวงออร์เคสตรา
ตามยุคคลาสสิก และเพิ่มขนาดโดยการ
เพิ่มจำนวนเครื่องดนตรีให้มีความยิ่งใหญ่
ขึ้น เพื่อให้อารมณ์ของบทเพลงมีความ
หลากหลายและสามารถสื่อถึงผู้ฟังได้
อย่างเด่นชัด

# data[].attributes.headline
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
• คีตกวีที่สำคัญ

# data[].attributes.body
1. Arnold Schoenberg
ผู้ประพันธ์เพลงไว้หลายรูปแบบตามแนว
ความคิดในช่วงปลายสมัยโรแมนติก
สไตล์การแต่งเพลงของ โชนเบิร์กเป็น
เอกลักษณ์เฉพาะตัวโดยเขาได้ริเริ่มคิด
การแต่งเพลงโดยใช้แนวคิดใหม่ คือ ใช้
ระบบ Twelve Tone
นอกจากผลงานด้านดนตรีแล้วโชนเบิร์ก
ยังมีผลงานเขียนด้วย ได้แก่ "ทฤษฎีแห่ง
เสียงประสาน" (Harmonielehre) และยัง
เป็นอาจารย์สอนการประพันธ์ดนตรีใน
โรงเรียนและมหาวิทยาลัย หลาย ๆ แห่ง
ถือว่ามีคุณค่าต่อวงการดนตรีต่อ ๆ มา
2. Bela Bartok
บาร์ตอคเป็นอีกผู้หนึ่งที่มีหลักการ
ประพันธ์เพลงเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง
ซึ่งทำให้มีชื่อเสียงในฐานะผู้ประพันธ์เพลง
ชั้นแนวหน้าผู้หนึ่งในสมัยศตวรรษที่ 20
เพลงที่บาร์ตอคประพันธ์ขึ้นมีแนวการ
ประพันธ์เพลงสมัยใหม่ โดยใช้เพลงพื้น
เมืองของฮังการีและรูมาเนียเป็นวัตถุดิบ
เป็นส่วนใหญ่ซึ่งท้ายที่สุดทำให้เขามี
กิตติศัพท์เลื่องลือไปทั่วนานาชาติว่า เป็นผู้
รอบรู้ในดนตรีพื้นเมืองอย่างดียิ่ง
และยังมีคีตกวีที่สำคัญอีกหลายท่าน ได้แก่
3. Igor Stravinky
4. Aban Berg
5. Sergei Prokofiev
6. Paul Hindemith
7. George Gershwin
8. Aaron Copland
9. Dmitri Shostakovich
10. Karlheinz Stockhausen
11. Philip Glass

# data[].attributes.headline
บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.subject
บทเพลงที่สำคัญ

# data[].attributes.body
ยุคนี้เป็นยุคเปลี่ยนแปลงดนตรีชาติตะวัน
ตก มีการเน้นรูปแบบจังหวะมากขึ้น เริ่มมี
การใช้บันไดเสียง 12 เสียง หลักการใน
การประพันธ์บทเพลงมีความแตกต่างจาก
ยุคก่อนนี้ เริ่มมีการประสานเสียงทำให้ฟัง
แล้วรู้สึกไม่สบายหู เริ่มมีการทดลอง
ทฤษฎีแปลกๆใหม่ๆ ซึ่งทำให้กฎเกณฑ์
ทางดนตรีมีความหลากหลาย ถือได้ว่ายุค
นี้เป็นยุคการเปลี่ยนแปลง ซึ่งเป็นผลมา
จากสภาพสังคมที่มีการเปลี่ยนแปลง
มากมายตามที่ได้พบเห็นในปัจจุบัน

# data[].attributes.headline
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.subject
• ลักษณะของวงดนตรี

# data[].attributes.body
ดนตรีมีการผสมผสานรูปแบบใหม่ขึ้น ซึ่ง
มีการนำเสียงจากเครื่องอิเล็กทรอนิกส์มา
ใช้เป็นเครื่องดนตรีด้วย ส่วนดนตรีคลาส
สิกก็ยังคงใช้รูปแบบการผสมวงตามยุค
คลาสสิก ซึ่งไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่จะ
เน้นที่รูปแบบการประพันธ์เพลงมากกว่า
และในยุคนี้เริ่มมีวงดนตรีผสมผสานรูป
แบบใหม่ซึ่งผสมผสานระหว่างแอฟริกา
ตะวันตก อเมริกา และยุโรป ที่เรียกว่า วง
ดนตรีแส (Jazz) เครื่องดนตรีที่ใช้ในวง
มักประกอบด้วย ทรัมเป็ต คลาริเน็ต
ทรอมโบน ทูบา และกลองประเภทต่างๆ
เป็นต้น