# data[].attributes.headline
                                             การจัดการชั้นเรียน

# data[].attributes.subject
                                             การจัดการชั้นเรียน

# data[].attributes.body
ความหมายของการจัดการห้องเรียน
การจัดการห้องเรียนมีจุดมุ่งหมายเพื่อช่วยเหลือส่งสริมนักรียนให้เข้าใจตนเอง ประมินผลตนเองและควบคุมตนเอง  หรือมีพฤติกรรมดีที่จะส่งผลต่อการเรียนรู้วิชาการ ด้วยววิธีการต่างๆอย่างเป็นกระบวนการที่ครูสามารถ   ตัตสินใจนำมาใช้โดยคำนึถึงตัวแปรและสถานการณ์ที่แตกต่างกันไป

# data[].attributes.headline
 จุดมุ่งหมาย

# data[].attributes.body
จุดมุ่งหมายของการจัดการห้องเรียน
ครูที่มีประสิทธิภาพที่สุดครูที่ระลึกอยู่สมอว่าหน้าที่หลักคือการช่วยหลือนักรียนให้กิดการเรียนรู้และมีความประพฤดิที่ดีงาม อนันต์ ทิพรัตน์, 2542: 71) การจัดการห้องเรียนปืนวิธีการหนึ่งที่จะสร้างระเบียบวีในห้องรียนควบคู่ไปกับการเรียนการสอนบทเรียนต่างๆนการจัตการเรียนการสอนเพื่อให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ ไม่ว่าวิชาใดก็ตาม   ย่อมต้องการให้เกิดการปลี่ยนแปลงขึ้นในตัวผู้เรียน 2 ประการ
1.เกิดการเปลี่ยนแปลงในทางพัฒนาด้านความรู้ความคิด  ทักษะ และคุณลักษณะต่าง ๆ ตามศักยภาพ
2. ผลที่เกิดจาการรียนรู้ตามข้อ 1 นั้น จะก่อให้เกิดสติปัญญา ความรู้ ความสามารถ จริยธรรม
คุณธรรม ค่านิยม และคุณลักษณะต่างๆ ตลออดจนบุคลิกภาพเป็นคุณสมบัติติดตัวผู้เรียนไปเพื่อใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิตต่อไปในอนาคต (ประขวบจิตร คำจัตุรัสและคณะ , 2537 : 90)

# data[].attributes.headline
 หลักในการจั

# data[].attributes.body
หลักในการจัดการห้องเรียน
ลีเวนและโนแลน (Levin and Nolan, 1996 : 19) ได้เสนอหลักในการจัดการห้องเรียนไว้ดังนี้
1.เมื่อพบเห็นนักเรียนที่มีปัญหาด้านพฤติกรรม ครูควรหายุทธวิธีในการแก้ปัญหาภายใน
ห้องเรียนก่อนที่จะหาผู้ช่วยภายนอก
2 วิธีการแก้ปัญหาที่ดีเมื่อพบเห็นนักเรียนมีปัญหาด้านพฤติกรรม คือ ครูพูดคุยกับนักเรียน
เป็นการส่วนตัว
3. การให้ข้อมูลย้อนกลับเกี่ยวกับพฤติกรรมของนักรียนอง จะทำให้นักรียนแสดง พฤติกรรมที่เหมาะสมขึ้น
4. พฤติกรรมของครูทั้งท่าทางและคำพูดจะมีอิทธิผลต่อนักเรียนมาก
5. ครูถือผู้นำและป็นแบบอชำงที่ดีของนักรียน
6. ครูจะต้องกระตือรือรั้นในการช่วยเหลือนักเรียนอยู่เสมอ และมีการวางแผนการจัดการ
ห้องเรียนอย่างเป็นระบบ
7. การปกครองด้วยการวางแผนป็นอย่างดี ทำให้กิดความคล้ายคลึงกันของพฤติกรรมที่
เหมาะสมของนักเรียน
8. ปัญหาจากพฤดิกรรมของนักรียนถือว่าปืนสิ่งที่ไม่ปลอดภัยทั้งทางกาย และทางจิดใจ
9. ครูที่สามารถจัดการกับนักรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพนี้จะสนุกกับการสอน และมีความ
มั่นใจมากกว่าในการที่จะทำให้นักรียนประสบความสำเร็จ
10. เพื่่อให้การเรียนการสอนมีประสิทธิภาพครูต้องใช้การจัดการห้องรียนกับนักรียนที่แสดง
พฤติกรรมไม่เหมาะสม

# data[].attributes.headline
 ครูกับนักเร

# data[].attributes.body
ครูกับนักเรียนที่มีปัญหาทางพฤติกรรม
ในการช่วยเหลือนักเรียนที่มี ปัญหาทางพฤติกรรมนั้นครูอาจจะปฏิบัติตามข้อเสนอแนะดังนี้
1. พยายามยอมรับนักเรียนในฐานะเป็นบุคคลผู้หนึ่งถึงแม้ว่าพฤติกรรมของนักเรียนไม่เป็นที่ ยอมรับก็ตาม
2. พยายามเข้าใจนักเรียน โดยพยายามหาสาเหตุและศึกษาเกี่ยวกับนักเรียนให้มากที่สุด
3. ช่วยเหลือนักเรียนทางการเรียน โดยจัดการสอนซ่อมเสริมให้หรือถ้าเป็นไปได้ควรจัดการ สอนเป็นรายบุคคล
4. เน้นความสําเร็จและความสามารถของนักเรียนเมื่อมีโอกาส ไม่ควรย้ําในสิ่งที่จะทําให้ นักเรียนเป็นปมด้อย
5. พยายามให้นักเรียนเห็นว่านักเรียนเป็นคนมีค่า
6. หาทางลดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์
7. มีความอดทนต่อพฤติกรรมของนักเรียนและพยายามอบรมสั่งสอนนักเรียนให้ปฏิบัติในทาง ที่ถูกที่ควร
8. ขอความช่วยเหลือจากผู้ชํานาญการ โดยเฉพาะ เช่น นักแนะแนว นักจิตวิทยา จิตแพทย์ เป็นต้น

# data[].attributes.headline
 การสังเกตนั

# data[].attributes.body
การสังเกตนักเรียนที่มีปัญหาทางพฤติกรรม
ครูพอจะทราบได้ว่านักเรียนคนใดมีปัญหาทางพฤติกรรมหรือไม่ ด้วยการสังเกตพฤติกรรมบาง ประการของนักเรียน ครูจะสังเกตได้จากพฤติกรรมต่อไปนี้
1. ฝ่าฝืนคําสั่งครู
2. ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของโรงเรียน
3. ทําลายทรัพย์สมบัติของโรงเรียน
4. ล้อเลียนเพื่อนเพื่อความสนุกสนานของตนเอง
5. ชกต่อย และรังแกเพื่อนร่วมชั้นที่เล็กกว่า
6. ส่งเสียงดัง และเสียงหัวเราะเป็นที่รําคาญ
7. เคลื่อนไหวอยู่เสมอ อยู่นิ่งเฉยไม่ได้
8. เงื่องหงอย เศร้าซึม
9. ชอบเก็บตัว เงียบขรึม ไม่คุยกับใคร
10. ขี้อาย ไม่กล้าสู้หน้า ไม่กล้าพูดคุยกับครูและเพื่อน
11. ปลีกตัวออกจากสังคม
นักเรียนปกติบางคนอาจมีพฤติกรรมดังกล่าวนี้บ้าง แต่ครูไม่อาจถือว่าเป็นนักเรียนที่มีปัญหาครู ถือว่าเป็นนักเรียนที่มีปัญหาก็ต่อเมื่อ นักเรียนแสดงพฤติกรรมดังกล่าวเป็นประจําอยู่เสมอแม้ครูจะว่ากล่าว ตักเตือนก็ไม่เลิกพฤติกรรมนั้นๆ

# data[].attributes.headline
การใช้เวลาใน

# data[].attributes.body
การใช้เวลาในการเรียนการสอน 3 ระยะ
การจัดเวลาเรียนในการเรียนการสอน 3 ระยะ ซึ่งประกอบด้วย ครูสอนนักเรียนทั้งชั้น ครูให้ นักเรียนทําแบบฝึกหัดและช่วยเหลือนักเรียนเป็นรายบุคคล (อนันต์ ทิพยรัตน์, 2540 : 80 - 86) โดยมี รายละเอียดของการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนวิชาคณิตศาสตร์ใช้เวลา 1 ชั่วโมง หรือ 3 คาบ คาบละ 20 นาที ดังต่อไปนี้

การจัดลําดับขั้นการสอนคณิตศาสตร์ เวลา 60 นาที ขั้นครูสอนนักเรียนทั้งชั้นใช้เวลา 20 นาที แบ่งเป็น
1. ขั้นนําเข้าสู่บทเรียน และทบทวนความรู้เดิม
2. ขั้นสอนหรือบอกจุดประสงค์ เป้าหมาย ประโยชน์ ของการเรียนบทเรียนนี้ และนําเสนอเนื้อหาใหม่
ขั้นครูให้นักเรียนทําแบบฝึกหัดเป็นกลุ่มหรือรายบุคคลใช้เวลา 20 นาที ในขั้นนี้เป็นการตรวจสอบ ความเข้าใจของนักเรียน และให้นักเรียนได้ทบทวนทําความเข้าใจในเนื้อหาด้วยกิจกรรม

1. การแบ่งกลุ่มนักเรียน กลุ่มละ 4 - 6 คน ให้ทําแบบฝึกหัดร่วมกันแล้วนําเสนอในห้องเรียน 2. ครูคอยตรวจสอบความเข้าใจ ด้วยวิธีการถาม แล้วให้ข้อมูลย้อนกลับที่ถูกต้อง 3. ครูตรวจผลงานกลุ่ม หรืออาจมีการอภิปรายร่วมกัน

ขั้นครูให้ความช่วยเหลือนักเรียนเป็นรายบุคคล ใช้เวลา 20 นาที เมื่อให้นักเรียนทํางานด้วยตนเอง ด้วยแบบฝึกหัดในเนื้อหาหรือบทเรียนที่พึ่งเรียนมา โดยใช้ความรู้ความเข้าใจและการตัดสินใจด้วยตนเอง ครูต้องอยู่ในชั้นเรียนตลอดเวลา คอยสังเกตและให้ความช่วยเหลือ แนะนํานักเรียนที่เรียนอ่อน หรือตรวจ การทํางานและให้นักเรียนทราบผลไปทีละข้อหรือตามข้อตกลง สิ่งเหล่านี้จะเป็นประโยชน์ทําให้นักเรียนมี กําลังใจในการทํางาน สุดท้ายครูอาจมีการบ้านให้นักเรียนทําบ้าง (บุญทัน อยู่ชมบุญ , 2529 :69 - 72)
กฎของห้องเรียนมีความจําเป็น Glasser ได้เขียนเชิงตําหนิครูที่จะทํางานแบบไม่ต้องใช้กฎของ ห้องเรียน เพราะความเข้าใจผิดว่ากฏเป็นสิ่งที่ปิดกั้นความคิดริเริ่ม สกัดกั้นการเป็นตัวของตัวเอง และ ขัดขวางความรับผิดชอบ กฎควรสร้างขึ้นโดยความร่วมมือของครูและนักเรียนและควรจะย้ําเสมอว่า นักเรียนมาโรงเรียนเพื่อศึกษาและเรียนรู้ (อนันต์ ทิพยรัตน์ 2543 : 172)
กฎเป็นข้อกําหนดอย่างชัดเจนว่า นักเรียนต้องปฏิบัติอย่างไร สามารถสังเกตได้ชัดเจน กฎควรมี จํากัด 3 - 5 กฎ และเกี่ยวข้องเฉพาะพฤติกรรม ไม่เกี่ยวข้องกับประเด็นทางวิชาการ

# data[].attributes.headline
ลักษณะสัมพัน

# data[].attributes.body
ลักษณะสัมพันธภาพที่ดีระหว่างครูกับนักเรียน
สัมพันธภาพระหว่างครูกับนักเรียน จะอยู่ในสภาพดี ถ้ามีลักษณะดังที่ กอร์ดอน (2534 : 37-38) ได้เสนอแนะไว้ดังนี้
1. การเปิดกว้าง หรือการมองเห็นทะลุปรุโปร่งกัน เพื่อแต่ละฝ่ายจะมีความซื่อตรง เปิดเผยต่อกัน
2. ความอาทร ได้แก่ การเห็นคุณค่าและห่วงใยซึ่งกันและกัน
3. ความอิสระต่อกันและกัน คือ การเคารพในความอิสระเป็นตัวของตัวเอง มิใช่ให้อีกฝ่ายต้องคอย พึ่งพิงตลอดเวลา
4. การแยกตัวออก ทั้งนี้เพื่อให้แต่ละฝ่ายพัฒนา เติบโต สร้างสรรค์ความเป็นตัวของตัวเอง
5. การสนองความต้องการจําเป็นซึ่งกันและกัน แต่ละฝ่ายจะช่วยตอบสนองความต้องการ โดยมิให้ ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เป็นผู้สนองแต่ฝ่ายเดียว

# data[].attributes.headline
สร้างสัมพันธ

# data[].attributes.body
สร้างสัมพันธภาพระหว่างครูกับนักเรียน
ถ้าครูทราบว่าใครเป็นเจ้าของปัญหา ครูก็สามารถปรับสัมพันธภาพกับนักเรียนได้โดยจําแนกทักษะ ออกเป็น 3 กลุ่ม
1. Confrontive Skills (ทักษะในการเผชิญหน้า) ได้แก่ การปรับสิ่งแวดล้อมการยอมรับและการ ตอบสนองความรู้สึกเบื้องต้น (Primary Feling) การสื่อสารฉัน การเปลี่ยนเกียร์ การใช้วิธีไม่มีผู้แพ้ในการ แก้ปัญหาความขัดแย้ง ซึ่งทั้งหมดเป็นทักษะสําหรับเผชิญหน้า เมื่อครูเป็นเจ้าของปัญหา
2. Helping Skills (ทักษะให้ความช่วยเหลือนักเรียน) เมื่อนักเรียนเป็นเจ้าของปัญหา เช่น การฟัง เฉย ๆ การยอมรับ เปิดประตูหัวใจ ฟังอย่างเอาการเอางาน
3. Preventive Skills (ทักษะการป้องกัน) เมื่อไม่มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น ได้แก่ การกําหนดกฎ การ สื่อสารฉัน การมีส่วนร่วม และการตัดสินใจ (อนันต์ ทิพยรัตน์ , 2543: 139)

# data[].attributes.headline
เทคนิคการจัด

# data[].attributes.body
เทคนิคการจัดการห้องเรียน
มัวร์ (Moore , 1995 : 298 - 303) ได้เสนอเทคนิคต่าง ๆ ในการจัดการห้องเรียนดังนี้
1. ให้มีกฎของห้องเรียน เพื่อให้รู้ว่าครูต้องการอะไรจากห้องเรียน และทําไม กฏนั้นจะต้องชัดเจน และเข้มงวด พยายามวางกฏให้น้อยข้อ และครอบคลุมที่สุด และกําหนดมาตรการฝ่าฝืนกฏให้ชัดเจน
2. เริ่มต้นการจัดการห้องเรียนอย่างมีระบบและมีประสิทธิภาพ เช่น การจัดที่นั่งให้นักเรียน
3. ครูควรแก้ไขทันทีเมื่อนักเรียนแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม
4. สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับนักเรียนให้เกิดบรรยากาศความไว้วางใจกัน
5. สุภาพกับนักเรียนและส่งเสริมให้นักเรียนมีความสุภาพ
6. อดทนและอดกลั้น หากนักเรียนมีพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์
7. อย่าปูนักเรียน หรือคค่า
8. เอาใจใส่กับนักเรียน ต้องรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างในห้องเรียน
9. ให้ความช่วยเหลือ ไม่ใช่ให้ความเจ็บปวดทําให้นักเรียนรู้ว่าครูส่งเสริมพฤติกรรมที่ดี
10. ครูเป็นแบบอย่างที่ดีของนักเรียน
11. ใช้วิธีการลงโทษเป็นวิธีการสุดท้าย

# data[].attributes.headline
วิธีสร้างกฎห

# data[].attributes.body
วิธีสร้างกฎหรือข้อตกลงในห้องเรียน
1. ครูทําความเข้าใจคํานิยามของคําว่ากฏและกระบวนการพัฒนาและปรับพฤติกรรม
กฎ หมายถึง ตัวกําหนดความคาดหวังทั่วไปหรือมาตรฐานของพฤติกรรม
กระบวนการพัฒนาและปรับพฤติกรรม หมายถึง ขั้นตอนต่างๆทางการบริหารที่ต้องดําเนินการ ในระหว่างมีการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาและปรับพฤติกรรมของนักเรียน
2. การวางแผนเกี่ยวกับกฎ
กฏในแต่ละห้องเรียนไม่ควรมีมากอาจจะมีสัก 5 กฎ เน้นส่วนที่เป็นกฎบวก ไม่ควรเน้นส่วนที่เป็นลบ และ กฏต้องแบ่งครอบคลุมพฤติกรรมนักเรียนในแต่ละเวลาของกิจกรรมการเรียนการสอนทั้ง 3 ระยะ
3. การมีส่วนร่วมของนักเรียนในการตั้งกฎ
เพื่อให้นักเรียนรู้สึกว่าเป็นเจ้าของกฎ เป็นการส่งเสริมให้นักเรียนมีความรับผิดชอบในพฤติกรรมของตนเอง มากขึ้น วิธีการให้มีส่วนร่วมคือ
3.1 อภิปรายถึงเหตุผลความจําเป็นที่ต้องมีกฏ
3.2 ความหมายของกฎแต่ละกฎ
3.3 นํากฎไปใช้ที่ละกฎ
3.4 อธิบายแนวทางปฏิบัติตามกฏอีกครั้งหนึ่ง
4. แนวทางปฏิบัติการใช้กฎหรือข้อตกลงในห้องเรียน

# data[].attributes.headline
วีดีโอกรณีศึ

# data[].attributes.body
วีดีโอกรณีศึกษา

# data[].attributes.attachment_link.title
การจัดการชั้นเรียน : การตั้งกฎในห้องเรียน