# data[].attributes.body
Sporen van drie plutonium isotopen (plutonium-238, 239, en 244) komen voor in de natuur. Plutonium-239, is een natuurlijke vervalproduct van uranium in uranium ertsen. De sporen van plutonium-239 ontstaan op de volgende manier: 238-U ondergaat spontane splijting en zendt vrije neutronen uit. Wanneer een van deze neutronen wordt ingevangen in de kern van een andere atoom 238-U, ontstaat uranium (239-U), 239-U vervalt tot neptunium (239-Np), en vervolgens vervalt 239-Np tot 239-Pu.

# data[].attributes.body
Als plutonium zuiver is is het een zilverwit metaal,Maar door oxidatie aan de lucht verandert de kleur snel naar geel. Door spontaan verval met uitstraling van a-deeltjes* voelt plutonium altijd warmer aan dan de omgeving. In grote hoeveelheden kan plutonium water laten koken. In waterige oplossingen kan plutonium als vier verschillende ionen voorkomen: Pu³⁺ (blauw), Pu⁴⁺ (geel-bruin), PuO²⁺ (roze-oranje) en PuO⁺ (roze, maar ion is instabiel).

# data[].attributes.body
Glenn Seaborg

# data[].attributes.body
Edwin McMillan

# data[].attributes.body
J.W. Kennedy

# data[].attributes.body
Plutonium is in 1940 ontdekt door Glenn Seaborg, Edwin McMillan, J.W. Kennedy en A. C Wahl*. Dit gebeurde aan de universiteit van Californië-Berkely. Ze bombardeerden uranium met deuterium in een cyclotron. De ontdekking van plutonium was erg lang geheim gebleven omdat het werd gebruikt in het leger.

De stof werd vernoemd naar de dwergplaneet Pluto net zoals de stoffen uranium (Uranus) en neptunium (Neptunes
Plutonium is genoemd naar de dwergplaneet (toen nog een planeet) Pluto. Hiermee werd een traditie voortgezet, want de twee voorafgaande elementen heten uranium naar Uranus en neptunium naar Neptunus. De elementen hebben overigens niets te maken met de planeten.

De naam Plutonium voor het scheikundig element met atoomnummer 94 werd officieel gemaakt op 21 maart 1942.

# data[].attributes.body
De halveringstijd van de isotopen van plutonium is veel kleiner dan de leeftijd van de aarde daarom komen de isotopen van nature niet meer voor op de aarde. Als plutonium toch wordt gevonden in de natuur wordt het in hele lage concentraties gevonden in uraniumerts. Plutonium wordt daarom kunstmatig geproduceerd* voor gebruik als splijtstof in kernreactors. Jaarlijks wordt er ongeveer 20.000 kg geproduceerd.

# data[].attributes.body
A.C. Wahl

# data[].attributes.body
A-deeltjes ook wel alfadeeltjes, bestaat uit twee neutronen en twee protonen . Het is identiek aan een atoomkern van helium-4. Bij het radioactief verval van zware elementen worden in veel gevallen alfadeeltjes in de vorm van straling uitgestoten. Deze straling heet alfastraling, een straling die zijn omgeving kan ioniseren.

# data[].attributes.body
Er zijn twintig bekende radioactieve plutonium isotopen. Plutonium-244, met een halfwaardetijd van 80 miljoen jaar, plutonium-242, met een halfwaardetijd van 373300 jaar en plutonium-239, met een halfwaardetijd van 24110 jaar. Resterende radioactieve isotopen hebben halfwaardetijden van minder dan 7000 jaar. De primaire verval modes van isotopen met lagere massa dan de stabielste isotoop, plutonium-244, splijten spontaan met α deeltjes (heliumkernen) uitstoot. Daarbij zijn vooral uranium (92protons) en neptunium (93 protonen ) de vervalproducten. De primaire verval modus voor isotopen met massa nummers boven plutonium-244 is β- emissie (electron), hierbij is vooral americium (95 protonen) het vervalproduct.

# data[].attributes.body
Plutonium-239 wordt gebruikt als brandstof voor kernreactoren. De toevoeging van Plutonium-239 zorgt ervoor dat er minder Uranium-238 nodig is. De kernsplijting van plutonium-239 levert ongeveer een derde van de totale energie die opgewekt wordt in een commerciële kernreactorinstallatie.