# data[].attributes.body
Ik vind deze spreuk er goed bij passen omdat de personen van het boek precies hetzelfde dachten en voelden. Ze waren bang, want het was onbekend. Ze wisten niet wat er precies gebeurd was, en ze wisten niet hoe ze het moesten aanpakken. Ze moesten zich echt blootstellen om dit te overleven, en goed overleggen wat het beste was om te doen. Ook al bracht dit soms tot problemen en discussies, vaak kwam het wel weer goed tussen hen. Ze moesten elkaar steunen als iemand het zwaar had, want alleen zou je het niet aankunnen. Ze hadden elkaar echt nodig.

# data[].attributes.body
A)      Het verhaal wordt verteld in het ik-perspectief. Dit weet je omdat dit in een dagboekvorm is geschreven, en een dagboek is vaak in een ik- vorm geschreven.

B)      Het verhaal wordt verteld door de ogen van Merel. Ze had namelijk een agenda gevonden in de school, en houdt daarin nu een dagboek bij. Je komt in het boek alleen de gedachtes en gevoelens van Merel te weten.

C)      Je komt te weten dat Merel het steeds moeilijker krijgt in de school. Ze krijgt hallucinaties, en het eten raakt op. Ze heeft het vaak erg koud omdat er bijna geen dekens op school zijn. Ook krijg je te weten dat ze goed met kinderen kan omgaan, omdat Joeri haar de hele tijd opzoekt.

# data[].attributes.body
A)      De hoofdpersoon van het boek is Merel, omdat het boek gaat over hoe zij het meegemaakt heeft in de school. Van de rest van de personen weet je ook minder.

B)      Merel is een nuchtere, stabiele, zelfbewuste vrouw.  Volgens Nathalie heeft Merel geen mening en verstop ze haar gevoelens. Uiteindelijk gaat Merel wel hallucineren, maar dat komt door de dingen die gebeurd zijn in de school. Hoe ze eruitziet krijg je niet te weten in het boek.

G)  Ik vind dat de personages allemaal voorspelbaar reageren. Je doet alles om te overleven, ook al is dat iets wat je normaal gesproken niet zou doen. Ze proberen een zo’n goed mogelijke oplossing te bedenken. Als het eten opraakt, raken ze in paniek. Wat logisch is, want zonder eten kan je het niet overleven

# data[].attributes.body
Ten slotte zet het boek me aan het denken. Wat zou ik doen als ik in zo’n situatie zou zitten?  Zou ik het ook zo doen? Of zou ik het anders aanpakken? In het boek heeft vaak ook iedereen een andere oplossing, dan gaan ze kijken welke oplossing het beste is. Vaak komen ze er wel uit, maar soms ontstaat er hierdoor ook spanning tussen de personen. Er zijn nog wel een paar situaties wat me aan het denken zet, maar dan verklap ik te veel van het boek.

# data[].attributes.body
Ten tweede vind ik het boek leerzaam. Je leert allerlei technieken over hoe je op een school kan overleven met weinig eten. Ze maken een heel schema over hoeveel eten iedereen per dag mag, en hoeveel dagen ze hiermee door kunnen tot het op is. Vaak krijgen ze maar een paar korrels rijst per maaltijd, maar of dit genoeg is moet je zelf maar ontdekken! Ook kom je erachter hoe hun omgaan met mensen die een ongeluk hebben gehad in de school, want ze kunnen niet zomaar naar een ziekenhuis toe. Ze proberen dan op zo’n goed mogelijke manier een oplossing te vinden voor diegene die pijn/gewond is.

# data[].attributes.body
Ten eerste maakt het boek mij erg nieuwsgierig. Er kwamen snel veel vragen naar boven, daardoor blijf je doorlezen in het boek. Ik vroeg mij vooral af of ze het zouden overleven, maar ook wat er buiten nu precies gebeurd was. Het boek is niet-chronologisch, dus je komt al in kleine gedeeltes er achter wat er gaat gebeuren. Je weet altijd welke dag het is in het boek, omdat bij elk nieuw hoofdstuk de dag bovenaan de bladzijde staat. Hierdoor word je steeds nieuwsgieriger, omdat je ook weet wanneer er een vooruitblik is maar je weet vaak niet over wie het gaat. Je wordt dus ook geprikkeld om door te lezen.

# data[].attributes.body
Een groepje mensen, waaronder Merel de hoofdpersoon, zijn in een schoolgebouw omdat ze opnames gaan maken voor een serie. Merel is een tv-redactrice, en ze is samen in het gebouw met Barry (redacteur), Leo (presentator) en Lonneke (cameravrouw). Conciërge Kaylem, moeder Nathalie en haar zoontje Joeri. De opnames zijn net begonnen, maar dan horen ze opeens een harde knal. Op tv wordt gezegd dat iedereen de ramen, deuren en gordijnen moeten sluiten, en er wordt gezegd dat het niet verstandig is om naar buiten te gaan. Na een paar weken loopt de spanning al hoog op, want het eten raakt op. Wat moeten ze nu?