# data[].attributes.headline
ΩΡΑΙΟΖΗΛΗ ΜΑΚΡΗ 

# data[].attributes.subject
ΩΡΑΙΟΖΗΛΗ ΜΑΚΡΗ 

# data[].attributes.body
Ο αετός είναι αρπακτικό ημερόβιο πτηνό της τάξης των Αετόμορφων. Τα περισσότερα μέλη κατατάσσονται στην οικογένεια Αετίδες , ειδικά όμως στην ελληνική ορνιθολογική βιβλιογραφία, στους αετούς συμπεριλαμβάνεται και ο ψαραετός της οικογένειας Πανδιονίδες . (βλ.Συστηματική Ταξινομική).

# data[].attributes.attachment_caption
Θαλάσσια χελωνα 

# data[].attributes.headline
ΩΡΑΙΟΖΗΛΗ ΜΑΚΡΗ 

# data[].attributes.subject
ΩΡΑΙΟΖΗΛΗ ΜΑΚΡΗ 

# data[].attributes.body
Οι θαλάσσιες χελώνες είναι χελώνες της υπεροικογένειας των Χελωνιοειδών. Απαντώνται σε όλους τους ωκεανούς του κόσμου εκτός

Συστηματική ταξινόμησηΒασίλειο:Ζώα
Συνομοταξία:Χορδωτά
Υποσυνομοταξία:Σπονδυλωτά
Ομοταξία:Ερπετά
Υφομοταξία:Αναψιδωτά
Τάξη:Χελώνια

Η δερματοχελώνα είναι η πιο μεγάλη, με 2 μ. μήκος, 1 μ. έως 1,5 μ. πλάτος και βάρος 600 κ. Το μέγεθος των άλλων ειδών κυμαίνεται από τα 50 εκ. έως 1 μ. και είναι αναλογικά μικρότερο.

Τα είδη αυτά είναι όλα ευάλωτα ή απειλούμενα. Είναι τοπικά υπό προστασία και αποκατάσταση, αλλά η ρύπανση, η λαθροθηρία και η τυχαία εμπλοκή τους σε αλιευτικά εργαλεία παραμένουν ανησυχητικές αιτίες μείωσης του πληθυσμού τους που έχει ήδη ελαττωθεί

# data[].attributes.headline
ΩΡΑΙΟΖΗΛΗ ΜΑΚΡΗ 

# data[].attributes.subject
ΩΡΑΙΟΖΗΛΗ ΜΑΚΡΗ 

# data[].attributes.body
Τα δελφίνια είναι θαλάσσια θηλαστικά, που ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τις φάλαινες. Υπάρχουν περίπου 18 γένη δελφινιών και 40 είδη. Η ονομασία αναφέρεται κυρίως στα "γνήσια δελφίνια" της υπο-οικογένειας των Δελφινιδών, που όμως επεκτείνεται και σε άλλα είδη ("μη γνήσια δελφίνια"), όπως αυτά της οικογένειας των Πλατανιστιδών και των Στενιδών

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα 

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνα 

# data[].attributes.body
Η αρκούδα είναι θηλαστικό της οικογένειας των Αρκτιδων  το μηκος του σώματος της φτάνει τα 2-2,50μ και το ύψος 1-1,30 το τρίχωμα είναι πυκνό σε όλο το σώμα και μπορεί να είναι μακρύτερο γύρω στο πρόσωπο στη κοιλιά αλλά και πίσω από τα πόδια.

# data[].attributes.headline
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.subject
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.body
Ο Αγριόγαλος ή Ωτίδα (Otis tarda) είναι ένα από τα μεγαλύτερα πουλιά της Ευρώπης. Άλλοτε η εξάπλωσή του ήταν σχεδόν συνεχής, από την Ιβηρική χερσόνησο και το Μαρόκο ώς τα βάθη της Μογγολίας, τη Μαντζουρία και την Κορέα. Σήμερα σ’ όλην αυτήν την έκταση απαντούν μόνο απομονωμένοι πληθυσμοί, που δεν έχουν συνήθως επαφή μεταξύ τους. Αιτία οι δραματικές αλλαγές των πεδιάδων, που είναι ο φυσικός βιότοπος του είδους, η μηχανοποίηση της γεωργίας, τα φυτοφάρμακα και σε μικρότερο βαθμό, η λαθροθηρία
Στο τέλος του χειμώνα, οι Αγριόγαλοι ετοιμάζονται για την αναπαραγωγή. Τα αρσενικά, ντυμένα με την κομψή γαμήλια φορεσιά τους, παρουσιάζονται πρωί-πρωί και αρχίζουν τις επιδείξεις τους, βηματίζοντας επιβλητικά εμπρός-πίσω, ενώ τα αιρετικά φτερά τεντώνονται και ακουμπούν στο εδαφος. Την ουρά την ανοίγουν σαν βεντάλια. Τα φτερά των ώμων  κατευθύνονται προς τα εμπρός. Το κεφάλι γέρνει προς τα πίσω και το στήθος φουσκώνει. Δύο σάκκοι στη βάση του λαιμού φουσκώνουν και κρέμονται λίγο προς τα κάτω. Τότε εμφανίζονται τα θηλυκά και προχωρούν στη σειρά. Οι αρσενικοί αγριεύουν και εξάπτονται και τελικά πραγματοποιείται το ζευγάρωμα, με ένα ή περισσότερα θηλυκά, ανάλογα με τον διαθέσιμο αριθμό.

Μετά το ζευγάρωμα τα θηλυκά απομακρύνονται από τα αρσενικά και ψάχνουν το κατάλληλο μέρος για να φτιάξουν τις φωλιές τους, σε μέρη που ξέρουν ότι δεν πλησιάζουν άνθρωποι. Ανοίγουν με τα πόδια τους ένα ρηχό βαθούλωμα και κάθονται μέσα κουνώντας το σώμα τους, μέχρι να του δώσουν το σωστό σχήμα. Εκεί θα γεννήσουν σε λίγες μέρες ένα έως τρία αυγά, με χρώμα φαιό-πράσινο και ακανόνιστες ή καφετιές κηλίδες.

Στο μεταξύ, τα αρσενικά περιπλανών ται και βόσκουν μέσα στον κάμπο, ενώ τα θηλυκά μένουν στις φωλιές και σε περίπτωση κινδύνου τρέχουν γρήγορα με τις φτερούγες πεσμένες, για να τραβήξουν την προσοχή του εχθρού από τα αυγά ή τα μικρά.

Η επώαση διαρκεί τέσσερις εβδομάδες και οι νεοσσοί, όταν πρωτοβγούν, δεν είναι πολύ ευκίνητοι. Αν αντιληφθούν κίνδυνο, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να κολλήσουν στο έδαφος και να μείνουν τελείως ακίνητοι. Τα μικρά τρέφονται με μυρμήγκια από τις γύρω φωλιές, που μαθαίνουν να τις σκαλίζουν με τα πόδια τους και έτσι μεγαλώνουν γρήγορα. Τα ενήλικα τρώνε σχεδόν τα πάντα, από χόρτα και σπόρους, μέχρι ακρίδες, σκαθάρια, βατράχια, σαύρες, ποντίκια, μικρά πουλιά, ακόμη και μικρές πέτρες. Συχνάζουν όμως πάντα σε περιοχές που υπάρχει νερό, κάποιο ρυάκι ή λιμνούλα.

Μεγαλώνοντας τα μικρά, οι οικογένειες ενώνονται με τα άλλα πουλιά και σχηματίζουν κοπάδια. Στις νοτιότερες χώρες οι αγριόγαλοι παραμένουν όλο το χρόνο (ενδημικοί) ενώ στις πιο ψυχρές, το χειμώνα μεταναστεύουν νοτιότερα. Πάντως, το μικρό κοπάδι που εμφανίσθηκε στη Θεσσαλία είναι μεταναστευτικό και έρχεται στη χώρα μας μόνο το χειμώνα, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάϊο, σύμφωνα με τον Κυνηγετικό Σύλλογο Λάρισας.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν γύρω στα 13.500 έως 14.000 ζευγάρια αγριόγαλων που κατανέμονται στην Ισπανία, Αυστρία, Γερμανία, Σλοβακία και Ουγγαρία. Ας ελπίσουμε πως και οι δικοί μας θα πολλαπλασιασθούν γρήγορα.

Ο Αγριόγαλος ήταν αρκετά κοινός και στη χώρα μας, ιδιαίτερα στις πεδιάδες της Μακεδονίας, της Θεσσαλίας και της Βοιωτίας, όπου φώλιαζε και έβοσκε μέσα στα σταροχώραφα ή στα χόρτα των χέρσων εκτάσεων. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι γνώριζαν πολύ καλά αυτό το πουλί και του είχαν δώσει το όνομα Ωτίς ή Ουτίς η μεγάλη. Οι νεώτεροι Έλληνες το έλεγαν, Αγριόγαλο, Μισίρκα, Αγριόχηνα, Τόγια, Τόϊ, Αγριόκουρκο, Δρόμπλι, κλπ.

Τις τελευταίες δεκαετίες πιστευόταν ότι έχει χαθεί εντελώς από τη χώρα μας, παρά την απαγόρευση του κυνηγιού του, λόγω της λαθροθηρίας, της μηχανοποίησης της γεωργίας και της δραματικής αλλαγής των καλλιεργειών, από ξερικές με σιτηρά, σε ποτιστικές με μπαμπάκια και καλαμπόκια.

Η έκπληξή μας ήταν μεγάλη όταν πληροφορηθήκαμε από το περιοδικό «Οιωνός» της Ε.Ο.Ε., σε άρθρο του Δασολόγου κου Κυριάκου Τσίπη, ότι ένα μικρό κοπάδι των 6 έως 10 ατόμων περιφέρεται στον Θεσσαλικό κάμπο, στα νότια της Λάρισας και ότι αυτό είναι γνωστό στους κατοίκους των γύρω χωριών αλλά και στους κυνηγετικούς συλλόγους της περιοχής, οι οποίοι μάλιστα έβγαλαν και ανακοίνωση για την προστασία του. Από άλλα έντυπα μάθαμε ότι οι αγριόγαλοι της Θεσσαλίας δεν είναι ενδημικοί, αλλά έρχονται τον Ιανουάριο και αφού αναπαραχθούν, φεύγουν μετά τον Μάϊο για βορειότερες περιοχές. Πάντως ο Αγριόγαλος εξακολουθεί να αποτελεί ακόμη μέλος της Ελληνικής Ορνιθοπανίδας και ένα από τα σπανιότερα πουλιά της χώρας μας, που επιπλέον προστατεύεται από την Εθνική και Κοινοτική νομοθεσία και ο φόνος του απαγορεύεται αυστηρά.

Η επιστημονική ονομασία του Αγριόγαλου είναι Otis tarda (Ωτίς η βραδύα). Το μήκος του αρσενικού, από το ράμφος ως την άκρη της ουράς, φθάνει τα 103 εκ. ενώ το θηλυκό είναι αρκετά μικρότερο, με μήκος 75 εκ. Από πάνω το χρώμα του μοιάζει με τα ώριμα στάχυα ενώ από κάτω είναι λευκό. Το αρσενικό έχει ένα πυρρόξανθο κολλάρο στο στήθος και ένα είδος «μουστάκιού» στην άκρη του ράμφους. Οι άκρες των φτερούγων είναι μαυριδερές, αλλά οι φτερούγες από κάτω φαίνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου λευκές, όταν πετάει. Το πέταγμα γίνεται με αργές και δυνατές κινήσεις. Το βάδισμα στο έδαφος είναι αργό, με το κεφάλι ανασηκωμένο, για να βλέπει τριγύρω.

Οι Αγριόγαλοι ζουν σε μικρά κοπάδια, όπου υπερτερούν τα θηλυκά και βόσκουν ανάμεσα στα χορτάρια και στα στάχυα. Όταν αντιληφθούν κίνδυνο προτιμούν να απομακρύνονται τρέχοντας. Σε περίπτωση μεγάλου κινδύνου πετούν στον αέρα, αφού πρώτα τρέξουν μερικά μέτρα προς την κατεύθυνση που φυσά ο άνεμος. Το πέταγμά τους είναι χαμηλό, ξυστά σχεδόν πάνω από τα δέντρα, με ταχύτητα που πλησιάζει τα 50 χλμ την ώρα

# data[].attributes.attachment_caption
Κουκουβάγια 

# data[].attributes.headline
ΩΡΑΙΟΖΗΛΗ ΜΑΚΡΗ 

# data[].attributes.subject
ΩΡΑΙΟΖΗΛΗ ΜΑΚΡΗ 

# data[].attributes.body
Κουκουβάγια ή Γλαύκα, αλλά και Κουκουμάφκα σε ορισμένες περιοχές της ανατολικής Μακεδονίας, ονομάζεται κάθε μέλος της βιολογικής τάξης Γλαυκόμορφα , η οποία ανήκει στην ομοταξία των Πτηνών, περιλαμβάνοντας περίπου 200 είδη αρπακτικών και στην πλειονότητά τους νυκτόβιων πουλιών. Κατανέμονται σε όλες τις ηπείρους εκτός της Ανταρκτικής και έχουν αναπτύξει αξιόλογες προσαρμογές στη νυχτερινή διαβίωση. Διακρίνουμε δυο οικογένειες γλαυκών: την οικογένεια των Τυτονιδών  η οποία περιλαμβάνει λιγοστά (16) είδη και την οικογένεια των Γλαυκιδών όπου ανήκουν τα περισσότερα είδη κουκουβάγιας

# data[].attributes.headline
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.subject
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.headline
. Αγριόγατα: Χαρακτηρίστηκε πρόσφατα ως είδος υπό εξαφάνιση. Απειλείται από την αποψίλωση των δασών και τη λαθροθηρία.

# data[].attributes.subject
. Αγριόγατα: Χαρακτηρίστηκε πρόσφατα ως είδος υπό εξαφάνιση. Απειλείται από την αποψίλωση των δασών και τη λαθροθηρία.

# data[].attributes.headline
Γιγαντιαίο καλαμάρι:

# data[].attributes.body
Γιγαντιαίο καλαμάρι: Το μυστήριο αυτό είδος που ζει στα βάθη των ωκεανών έχει φτάσει κοντά στην εξόντωση από τις επιθέσεις των φαλαινών – φυσητήρων και τις μεταβολές στο ωκεάνιο περιβάλλον.

# data[].attributes.headline
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.subject
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.body
3. Πρίστης ή «ξυλουργός καρχαρίας»: Βασικό του πρόβλημα είναι η υπεραλιεία και η απώλεια του φυσικού τους περιβάλλοντος. Επιστήμονες υπολογίζουν ότι ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί κατά 90%.

# data[].attributes.headline
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.subject
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.body
Είδος πάπιας που απαντάται συχνότερα σε παράκτιες περιοχές. Αντίθετα από τα άλλα είδη που παρατηρούνται στην Ελλάδα, προτιμά τα ψάρια από την υδρόβια βλάστηση, γι’ αυτό και συχνάζει σε βαθιά νερά.

Το αρσενικό έχει σκούρο πράσινο κεφάλι ενώ το θηλυκό έχει καφετί. Και τα δύο όμως μοιάζουν σαν να έχουν μόλις ξυπνήσει μετά από μάχη με το μαξιλάρι, έτσι όπως πετάγονται ανάκατα τα φτερά στο κεφάλι τους!

Άλλα χαρακτηριστικά είναι ο ψηλός λαιμός και το λεπτό ράμφος (που έχει μικρές οδοντώσεις για να πιάνει τα ψάρια και να μη ξεφεύγουν).

Τον παρατηρούμε τον χειμώνα σε όλη τη χώρα αλλά είναι πολύ πιο κοινός στη Βόρεια Ελλάδα. Το καλοκαίρι, αναπαράγεται στη Βόρεια Ευρώπη, κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες, φτιάχνοντας τη φωλιά του στο έδαφος κοντά σε λίμνες και ποτάμια.

# data[].attributes.headline
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.subject
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.body
Μακρύ, εντυπωσιακό λοφίο που κλέβει τις εντυπώσεις, ιριδίζοντα πρασινο-μωβ φτερά, χαρακτηριστική φωνή και ιδιαίτερο όνομα:

αυτά είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά της Καλημάνας, αυτού του όμορφου παρυδάτιου πουλιού που συχνάζει σε υγρολίβαδα, λασποτόπια και πλημμυρισμένα χωράφια για να βρει σκουλήκια, έντομα και άλλα ασπόνδυλα.

Φωλιάζει στη Βόρεια και Δυτική Ελλάδα, ενώ στην υπόλοιπη χώρα παρατηρείται μόνο τον χειμώνα σε, δυστυχώς, ολοένα και μικρότερους αριθμούς εξαιτίας της εντατικοποίησης της γεωργίας και της υποβάθμισης πολλών υγροτόπων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (Κατηγορία κινδύνου: Σχεδόν Απειλούμενο είδος).

# data[].attributes.headline
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.subject
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.body
Η αετογερακίνα είναι ένα ασιατικό και βορειοαφρικανικό είδος αρπακτικού. Στην Ευρώπη συναντάται μόνο στην Βουλγαρία και στην Ελλάδα και ειδικά στα ανατολικά (Θράκη, Μακεδονία, Θεσσαλία) και σπανιότερα στα δυτικά και στην Πελοπόννησο, ενώ φωλιάζει και σε πολλά νησιά του Αιγαίου.

Ξεχωρίζει από την γερακίνα, καθώς το μέγεθός της είναι πιο μεγάλο και η ουρά της είναι πιο κανελί και ανοιχτόχρωμη χωρίς ραβδώσεις, ενώ το πέταγμά της μοιάζει με αυτό των αετών.

Η αετογερακίνα απειλείται από τα δηλητήρια (ποντικοφάρμακα), τις συγκρούσεις με ηλεκτροφώρα καλώδια και το παράνομο κυνήγι.

# data[].attributes.headline
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.subject
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.body
Η σαλαμάνδρα αυτή συναντάται στα νότια παράλια και την νήσο Κέκοβα της Τουρκίας και στην Ελλάδα στο Καστελόριζο. Συγκεκριμένα, έχει εντοπιστεί σε 7-10 θέσεις του νησιού.

Συνήθως βρίσκεται σε πέτρινους μαντρότοιχους, φράχτες και μισογκρεμισμένα σπίτια, γενικά εκεί όπου υπάρχει υγρασία.

Είναι αδρανής από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο σε βαθιές σχισμές και κοιλότητες του εδάφους, ενώ σε 24ωρη βάση είναι δραστήρια από την δύση του ηλίου ως την ανατολή.

Όταν  βρέχει είναι ενεργής όλο το 24ωρο.
Κατά τα τελευταία χρόνια παρατηρείται τάση μείωσης στον συνολικό πληθυσμό αλλά και σ' αυτόν του Καστελόριζου.

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα 

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνα 

# data[].attributes.headline
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.subject
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές. χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο.
Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|8|03|2023}}

Το περδίκι είναι κοινή ονομασία πτηνών του γένους Πέρδιξ ή Αλεκτορίς που ανήκουν στην οικογένεια των Φασιανιδών και στην τάξη των Ορνιθόμορφων. Το γένος αυτό περιλαμβάνει οκτώ είδη. Πρόκειται για ενδημικά πτηνά, που ζουν κατά σμήνη , στις εύκρατες ζώνες της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, και αναπαράγονται νωρίς την άνοιξη, οπότε και χωρίζονται σε ζευγάρια. Κάθε αρσενικό ορίζει μια δική του περιοχή, την οποία υπερασπίζεται με φανατισμό και αποκλείει την είσοδο των άλλων αρσενικών σε αυτή. Την ίδια περίοδο τα αρσενικά εκφέρουν μια κραυγή, που είναι προειδοποιητική για τα άλλα αρσενικά και συγχρόνως κάλεσμα για το θηλυκό. Τους θερινούς μήνες ανεβαίνουν σε ορεινές και δροσερές περιοχές, ενώ το χειμώνα πηγαίνουν χαμηλότερα. Ο μεγαλύτερος εχθρός τους είναι τα σαρκοβόρα ζώα που τις κυνηγούν για το νόστιμο κρέας τους. Το πτηνό αυτό απειλείται στην Ελλάδα, καθώς ο αριθμός της έχει μειωθεί σημαντικά.[εκκρεμεί παραπομπή] Ως αποτέλεσμα αυτού, το κυνήγι της πέρδικας σε αρκετές ελληνικές περιοχές είναι εντελώς απαγορευμένο.

Το πτηνό φθάνει σε μήκος τα 20-30 εκ. και σε βάρος τα 500 γραμμάρια. Έχουν κοντές και στρογγυλές φτερούγες, μικρό κεφάλι και κοντό, μυτερό ράμφος. Το βάδισμα και το πέταγμά της γίνεται με γοργό ρυθμό και με μεγάλη ευκολία. Χρησιμοποιεί τα φτερά της μόνο σε περίπτωση κινδύνου. Η φωνή της είναι ιδιόμορφη. Η τροφή τους είναι έντομα, σκουλήκια, σπόρους, φύλλα, τρυφερούς βλαστούς και θεωρείται γενικά ωφέλιμη για τους γεωργούς παρά επιζήμια. Αποτελεί βασικό κυνήγι κατά την κυνηγετική περίοδο.

Το αρσενικό μετά το ζευγάρωμα επιλέγει το πιο προφυλαγμένο σημείο της περιοχής του και σκάβει τρύπες στη γη. Το θηλυκό διαλέγει μία από αυτές και γεννά 10-15 αυγά, τα οποία επωάζει για σχεδόν έναν μήνα. Σε δύο ημέρες τα μικρά πουλιά είναι ικανά να πηγαίνουν μαζί με τη μητέρα τους σε αναζήτηση τροφής. Είναι χαρακτηριστική η αυτοθυσία αμφότερων των γονέων για τα μικρά τους. Η οικογένεια μένει ενωμένη ως το φθινόπωρο, οπότε τα μικρά είναι ικανά να αυτοπροστατεύονται, ενώ την επόμενη άνοιξη είναι έτοιμα για αναπαραγωγή. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, από το Φεβρουάριο μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου, απαγορεύεται το κυνήγι της πέρδικας.

Πεδινή πέρδικα (Perdix perdix - Πέρδιξ η πέρδιξ): Είναι γνωστή στον ελληνικό χώρο και ως πέρδικα του κάμπου (λιβαδοπέρδικα). Απαντάται σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη. Ποικιλίες: πέρδικα η γνήσια: Ζει στην Ευρώπη, στη Μικρά Ασία, πέρδικα η κοινή: αναπαράγεται στις χώρες της Μεσογείου, λευκή πέρδικα, και πέρδικα της Σαρδηνίας.

Πετροπέρδικα (Alectoris graeca - Αλεκτορίς η ελληνική): Αποτελεί ένα από τα πιο συνηθισμένα είδη, το οποίο καλείται και ορεινή πέρδικα. Το φτέρωμά της έχει διάφορα χρώματα και γκριζογάλαζες αποχρώσεις, μαύρες κηλίδες και καφεκίτρινες ταινίες στα πλευρά. Απαντάται στα νότια Βαλκάνια και στην Ιταλία.

Νησοπέρδικα (Alectoris graeca) : περιλαμβάνει 14 υποείδη. Τρέφεται με έντομα κάθε είδους, μυρμήγκια, μύγες, ακρίδες, σπόρους, φύλλα και βλαστούς. Αγαπά πολύ τον ήλιο.

Βραχοπέρδικα (Alectoris barbara)

Κοκκινοπέρδικα (Alectoris rufa).

Εγκυκλοπαίδεια 2002, τόμος 15, σελ. 351-352, εκδ. 1983.

Εγκυκλοπαίδεια Παιδεία, τόμος 20, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, 2006.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πέρδικα - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές . χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο. Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|8|03|2023}} Το περδίκι είναι κοινή ονομασία πτηνών του γένους Πέρδιξ ή Αλεκτορίς που ανήκουν στην οικογένεια των Φασιανιδών και στην τάξη των Ορνιθόμορφων.

# data[].attributes.headline
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.subject
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.headline
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.subject
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι κύκνοι είναι μεγαλόσωμα υδρόβια πτηνά της οικογένειας των Νησσιδών, στην οποία περιλαμβάνονται οι χήνες και οι πάπιες. Οι περισσότεροι κύκνοι κατατάσσονται στο γένος Κύκνος (Cygnus). Κατατάσσονται μαζί με το συγγενές είδος των χηνών στην υποοικογένεια των Anserinae και σχηματίζουν το φύλο Cygnini, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις θεωρούνται μέλη της ξεχωριστής υποοικογένειας Cygninae.

Έχουν μακρύ λαιμό, αναλογικά βαρύ σώμα, μεγάλα πόδια, ενώ πετούν με αργά χτυπήματα τών φτερών και τον λαιμό εκτεταμένο. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι το μήκος τού λαιμού τους, ο οποίος φέρει 23-25 σπονδύλους, αντί των 18-19 που φέρουν τα υπόλοιπα Χηνόμορφα. Τα είδη που ζουν στο Βόρειο Ημισφαίριο έχουν μια πολύ επιμήκη τραχεία, η οποία συστρέφεται στο στέρνο, διάταξη που απαντάται και στα Γερανόμορφα.

Μεταναστεύουν πετώντας σε διαγώνιο σχηματισμό ή σε σχηματισμό V, πετώντας σε μεγάλο ύψος. Κανένα άλλο υδρόβιο πουλί δεν φτάνει την ταχύτητα με την οποία κινείται είτε στο νερό είτε στον αέρα. Τρέφονται με υδρόβια φυτά τσαλαβουτώντας επιφανειακά στα ρηχά νερά, και όχι με κατάδυση. Είτε κολυμπούν είτε στέκονται, τα είδη Cygnus olor και Cygnus atratus συχνά διπλώνουν το ένα πόδι πίσω στην πλάτη. Το αρσενικό και το θηλυκό έχουν παρόμοια εμφάνιση.

Αντίθετα με ό,τι πιστεύεται, οι κύκνοι παράγουν μια ποικιλία φωνών. Είναι κοινωνικοί, εκτός από την περίοδο τής αναπαραγωγής. Τότε κάθε ζευγάρι απομονώνεται στην εδαφική του περιοχή, την οποία υπερασπίζεται σθεναρά εναντίον των καταπατητών. Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η διαθέσιμη εδαφική ζώνη είναι περιορισμένη, τα πουλιά φωλιάζουν σε αποικίες. Η φωλιά, η οποία χτίζεται συνήθως στις όχθες και μερικές φορές επιπλέει, αποτελείται από έναν σωρό υδρόβιων φυτών, τα οποία συλλέγουν τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό. Τρέφονται με σπόρους και ρίζες φυτών, σκουλήκια και όστρακα.

Οι κύκνοι ζευγαρώνουν με έναν σύντροφο ισόβια. Η ερωτική συμπεριφορά τους περιλαμβάνει αμοιβαίο βύθισμα του ράμφους ή στάσεις με τα κεφάλια τους ενωμένα. Το θηλυκό επωάζει κατά μέσον όρο 6 αβγά, ανοιχτόχρωμα και χωρίς κηλίδες, ενώ το αρσενικό είναι άγρυπνος φύλακας, ενώ σε μερικά είδη το αρσενικό συμμετέχει και στην επώαση. Σε περίπτωση επίθεσης, αφού απωθήσουν τον εχθρό, οι κύκνοι παράγουν μια θριαμβευτική κραυγή, όπως και οι χήνες.

Τα μικρά γεννιούνται με κοντό λαιμό και χνουδωτά, αν και είναι ικανά να πετούν και να κολυμπούν μόλις μερικές ώρες αφού εκκολαφθούν. Οι γονείς τα φροντίζουν προσεκτικά για πολλούς μήνες, ενώ σε ορισμένα είδη η μητέρα τα μεταφέρει στην πλάτη της. Τα νεαρά, ανώριμα άτομα φέρουν γκρι ή καφέ στικτό φτέρωμα για 2 ή και περισσότερα χρόνια. Οι κύκνοι ενηλικιώνονται κατά το 3ο ή 4ο έτος και ζουν πιθανόν 20 χρόνια σε φυσική κατάσταση και μέχρι 50 χρόνια σε κατάσταση αιχμαλωσίας.

Από τα 7 είδη συνολικά (μερικά από αυτά αποτελούν για ορισμένους ορνιθολόγους υποείδη) τα 5 είναι ολόλευκα, με μαύρα πόδια και απαντούν στο Βόρειο Ημισφαίριο:

1. Ο βουβόκυκνος (Cygnus olor), με ένα μαύρο εξόγκωμα στη βάση του πορτοκαλιού ράμφους, με καμπύλη στάση του λαιμού και με έντονη κύρτωση των φτερών. Το είδος αυτό είναι ιθαγενές της Ασίας, από όπου και εισήχθη στην Ευρώπη κυρίως ως διακοσμητικό κατά τον Μεσαίωνα και μετά σε όλο τον κόσμο.

2. Ο αγριόκυκνος (είδος Cygnus cygnus) είναι ένα επιθετικό πουλί, με μαύρο ράμφος, που έχει μια διακριτή κίτρινη βάση. Το υποείδος Cygnus cygnus buccinator, ή "κύκνος-τρομπέτα", ονομάζεται έτσι εξαιτίας της δυνατής κραυγής που παράγει η οποία ακούγεται πολύ μακριά, ενώ το ράμφος του είναι ολόμαυρο.

3. Ο νανόκυκνος (είδος Cygnus bewickii) έχει παρόμοια χαρακτηριστικά αλλά είναι μικρότερος και πιο ήσυχος.

4. Το είδος Cygnus columbianus με μαύρο ράμφος και συνήθως μια κίτρινη κηλίδα κοντά στο μάτι. Ορισμένοι ορνιθολόγοι κατατάσσουν τα 3 τελευταία είδη στο γένος Olor, διατηρώντας την ονομασία Cygnus για τον βουβόκυκνο.

Στο Νότιο Ημισφαίριο ζει ο μεγάλος κύκνος (στην Αυστραλία) και 2 είδη με ροζ πόδια (στη Νότια Αμερική): το είδος Cygnus melancoryphus, ένα ιδιαίτερα ευερέθιστο αλλά όμορφο πουλί, με λευκό σώμα, μαύρο λαιμό και κεφάλι και ένα προεξέχον κόκκινο φύμα στο ράμφος και τον κοσκορόμπα (είδος Coscoroba coscoroba), ένα ολόλευκο πουλί, που συχνά θεωρείται ως ο μικρότερος κύκνος, αν και θεωρείται επίσης ότι μπορεί να έχει συγγένεια και με τις αγριόπαπιες.

Στην Ελλάδα ζουν τρία είδη κύκνων:

1. ο βουβόκυκνος[1],

2. ο αγριόκυκνος και

3. ο νανόκυκνος

Το πρώτο αποδεδειγμένα κλωσάει τα αβγά του στο Δέλτα του Έβρου, στην τεχνητή λίμνη του Άγρα στην Έδεσσα, στη λίμνη Ορεστιάδα της Καστοριάς και περιστασιακά, σε άλλους υγροβιότοπους. Τα δύο άλλα είδη κάνουν την εμφάνισή τους σπανιότερα, ως περιπλανώμενα ή διαβατικά.

Από την αρχαιότητα υπήρξε πληθώρα εικαστικών αναπαραστάσεων μυθολογικών συμβάντων και προσώπων με θέμα τον κύκνο.

Πιο πρόσφατα, ο Νίκος Ζούδιαρης κυκλοφόρησε το 2001 το δίσκο Ένας κύκνος κλαίει με το ομώνυμο τραγούδι[2]. Ο Βασίλης Αμανατίδης κυκλοφόρησε στο περιοδικό Εντευκτήριο τρία ποιήματα με θέμα τον κύκνο[3].

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, Εκδοτικός οργανισμός Πάπυρος, 1994-1996.

# data[].attributes.attachment_link.title
Κύκνος (πτηνό) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι κύκνοι είναι μεγαλόσωμα υδρόβια πτηνά της οικογένειας των Νησσιδών, στην οποία περιλαμβάνονται οι χήνες και οι πάπιες. Οι περισσότεροι κύκνοι κατατάσσονται στο γένος Κύκνος (Cygnus). Κατατάσσονται μαζί με το συγγενές είδος των χηνών στην υποοικογένεια των Anserinae και σχηματίζουν το φύλο Cygnini, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις θεωρούνται μέλη της ξεχωριστής υποοικογένειας Cygninae.

# data[].attributes.headline
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.subject
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές. χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο.
Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|8|03|2023}}

Σκίουρος ή βερβερίτσα είναι το κοινό όνομα μικρού θηλαστικού της οικογένειας Σκιουρίδες. Το όνομα αυτό προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις σκιά και ουρά. Συνήθως η λέξη χρησιμοποιείται για να κατονομάσει ζώα του γένους Σκίουρος ( Sciurus) και Ταμιασκίουρος ( Tamiasciurus). Αυτά τα τυπικά μέλη της οικογένειας είναι τρεις σκίουροι με μεγάλες φουντωτές ουρές, που απαντώνται στην Ευρώπη, την Ασία και την Αμερική. Παρόμοια γένη υπάρχουν και στην Αφρική. Ωστόσο, στις Σκιουρίδες περιλαμβάνονται επίσης οι ιπτάμενοι σκίουροι, και σκίουροι εδάφους όπως οι κυνόμυες και οι μαρμότες.

Τα πιο συνηθισμένα είδη σκίουρου είναι ο Σκίουρος Αλεπού ( S. niger - Σκίουρος ο μαύρος), ο Ανατολικός Γκρι Σκίουρος ( S. carolinensis - Σκίουρος της Καρολίνας), ο Δυτικός Γκρι Σκίουρος ( S. griseus - Σκίουρος ο φαιός), ο Σκίουρος του Ντάγκλας ( Tamiasciurus douglasii - Ταμιασκίουρος του Ντάγκλας) και ο Αμερικάνικος Κόκκινος Σκίουρος ( T. hudsonicus Ταμιασκίουρος του Χάντσον). Υπάρχουν πάνω από 270 αναγνωρισμένα είδη.

Το πιο γνωστό χαρακτηριστικό του σκίουρου είναι η μακριά φουντωτή ουρά, που σε μερικά είδη έχει μήκος περίπου ίδιο του κορμιού του. Τα πισινά του πόδια είναι σχετικά μεγάλα και το ζωάκι μπορεί άνετα να κάθεται πάνω τους με τα μικρά μπροστινά να κρατάνε καρπό ή άλλο αντικείμενο. Τα μπροστινά όσο και τα πισινά πόδια εξοπλίζονται με μικρά, αλλά δυνατά νύχια, κατάλληλα για σκάψιμο στο έδαφος και σκαρφάλωμα σε δέντρα.

Το χρώμα του σκίουρου διαφέρει ανάλογα με το είδος, με τα πιο συνηθισμένα χρώματα να είναι το μαύρο, το κόκκινο, το γκρίζο και το καφέ στην πλάτη, και το λευκό στην κοιλιά. Οι σκίουροι έχουν διπλό τρίχωμα, το εσωτερικό είναι πυκνό και απαλό στην αφή, ενώ το εξωτερικό αποτελείται από μακριές σκληρές τρίχες.

Ο σκίουρος έχει αμυγδαλωτά σκούρα προεξέχοντα μάτια, σχετικά μεγάλα για το μέγεθος του κεφαλιού του, με αρκετή απόσταση μεταξύ τους. Τα τριγωνικά του αυτιά είναι στητά και σε μερικά είδη έχουν τούφες στην κορυφή τους. Το ρύγχος του είναι μικρό και λήγει σε στρογγυλή μύτη.

Οι μεγαλύτεροι σκίουροι, οι μαρμότες, φτάνουν μέχρι 8 κιλά, ενώ οι μικρότεροι, που βρίσκονται στη δυτική Αφρική, έχουν βάρος μόλις 15 γραμμάρια.

Αντίθετα με τα κουνέλια και τα ελάφια, οι σκίουροι μερικών ειδών δεν μπορούν να χωνέψουν την κυτταρίνη και πρέπει να βασιστούν σε τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και λίπος. Όμως, ο ιπτάμενος σκίουρος του Πακιστάν (επιστημονική ονομασία Eupetaurus cinereus ― Ευπέταυρος ο στακτόχρους) τρώει σχεδόν αποκλειστικά βελόνες από πεύκα, μια τροφή με μεγάλη ποσότητα κυτταρίνης.

Οι σκίουροι γενικώς είναι παμφάγοι, τρώνε μια μεγάλη ποικιλία τροφών φυτικής προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων καρυδιών, καρπών, φρούτων, μυκήτων, καθώς και εντόμων όπως μυρμήγκια, πεταλούδες και σκαθάρια, αυγών ακόμη και μικρών θηλαστικών (κουνελιών), πουλιών, βατράχων και ψοφιμιών. Στις τροπικές περιοχές, αυτού του είδους οι τροφές αντικαθιστούν τα φθινοπωρινά καρύδια.

Μερικοί σκίουροι του εδάφους πέφτουν σε χειμερία νάρκη τον χειμώνα, αν και ξυπνάνε κάθε τόσο, παραμένοντας όμως στη φωλιά τους. Πριν ξεκινήσει αυτή η φάση, τρώνε υπερβολικά για να κερδίσουν βάρος. Μερικοί μάλιστα διπλασιάζουν το βάρος τους. Οι πιο μικροί σκίουροι, όπως αυτοί του είδους Tamias, παχαίνουν αλλά όχι αρκετά για να τα καταφέρουν χωρίς πρόσθετες προμήθειες, που τις μαζεύουν το φθινόπωρο και τις βάζουν στη φωλιά τους κάτω από το έδαφος. Επιλέγουν φαΐ με ακόρεστα λιπαρά οξέα όπως το λινελαϊκό οξύ για αυτό το σκοπό, το οποίο χωνεύεται κατά την περίοδο της χειμερίας νάρκης όταν η σωματική θερμοκρασία τους είναι χαμηλή. Τα κορεσμένα λιπαρά οξέα δεν χωνεύονται υπό τέτοιες συνθήκες.

Οι αρχές της άνοιξης είναι η δυσκολότερη περίοδος για τους σκίουρους των δέντρων σε τροπικά κλίματα. Αυτοί οι σκίουροι δεν πέφτουν σε χειμέρια νάρκη, αλλά μαζεύουν και θάβουν καρπούς για να έχουν τον χειμώνα. Την άνοιξη όμως, τα θαμμένα καρύδια που μένουν αρχίζουν να φυτρώνουν και δεν είναι πλέον διαθέσιμα για τροφή. Νέες πηγές φαγητού δεν είναι ακόμη διαθέσιμες. Στις περιόδους αυτές οι σκίουροι βασίζονται πάρα πολύ σε μπουμπούκια δέντρων. Το καλοκαίρι η δίαιτα αυτών των ειδών αποτελείται κυρίως από έντομα..

Οι σκίουροι είναι πολυγαμικοί. Ο θηλυκός σκίουρος των ειδών που πέφτουν σε χειμέρια νάρκη έχει οίστρο λίγες βδομάδες μετά τη λήξη της περιόδου αυτής, και ενδιαφέρεται για ζευγάρωμα για λίγες ώρες μέχρι μία μέρα, ανάλογα με το είδος. Αυτοί οι σκίουροι ζευγαρώνουν μόνο μία φορά το χρόνο, αργά τον χειμώνα ή στις αρχές της άνοιξης. Άλλα είδη αναπαράγονται και δεύτερη φορά το καλοκαίρι.

Πολλοί σκίουροι του εδάφους γεννάνε από έξι έως εννέα μικρά, σε αντιδιαστολή με αυτούς με κατοικία τα δέντρα, οι οποίοι έχουν μια γέννα με δύο έως τέσσερα μικρά. Οι νεογέννητοι έχουν κλειστά τα μάτια και δεν έχουν καθόλου τρίχωμα. Μετά από ένα μήνα περίπου, τα μάτια τους ανοίγουν, και λίγες μέρες ή βδομάδες αργότερα, (ο χρόνος ποικίλει για τα διάφορα είδη), μπορούν να βγαίνουν μόνα τους από τη φωλιά.

Μέχρι την εποχή μας, το κρέας του σκίουρου θεωρούταν εκλεκτό πιάτο σε περιοχές των ΗΠΑ, γι' αυτό και τον κυνηγούσαν. Σήμερα η κατανάλωση σκίουρων περιορίζεται κυρίως σε κυνηγούς.

Σε άλλες χώρες όπως η Ρωσία και ο Καναδάς, το ζώο εκτιμάται πολύ για την ποιότητα της γούνας του, από την οποία φτιάχνονται παλτά. Η γούνα συχνά βάφεται, ώστε να μοιάζει με τις πιο πολύτιμες άλλων ζώων.

Σε ορισμένα μέρη κατοικημένα από ανθρώπους, ο σκίουρος θεωρείται παράσιτο και τοποθετούνται παγίδες, όπως περιγράφεται παρακάτω. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις, ο σκοπός είναι η απομάκρυνση παρά η εξολόθρευσή του.

Οι σκίουροι είναι γενικά έξυπνα και επίμονα ζώα. Σε κατοικήσιμες περιοχές έχουν την κακή συνήθεια να τρώνε από ταΐστρες πουλιών, να σκάβουν σε γλάστρες είτε για να θάψουν είτε για να βρουν καρπούς και να φτιάχνουν φωλιές σε φιλόξενες γι' αυτούς περιοχές, όπως σοφίτες.

Οι σκίουροι καμιά φορά μπορούν να αποτελέσουν πραγματική επιδημία γιατί μασούν φαγώσιμα και μη φαγώσιμα αντικείμενα. Το συνήθειο αυτό διατηρεί τα δόντια τους αιχμηρά και τα φθείρει ώστε να πέσουν (τα τρωκτικά αλλάζουν συνεχώς δόντια). Κάποιοι ιδιοκτήτες καταφεύγουν σε ενδιαφέροντες τρόπους απώθησης τους, για παράδειγμα τοποθετώντας στις σοφίτες κομμάτια γούνας από κατοικίδιες γάτες ή σκύλους. Η γούνα αυτή δηλώνει στο σκίουρο πως στην περιοχή υπάρχουν "κυνηγοί" και δεν φωλιάζει πια εκεί. Ψεύτικες κουκουβάγιες και άλλων ειδών σκιάχτρα γενικά αγνοούνται από τα ζώα, και ο καλύτερος τρόπος να τα αποτρέψει κανείς από το να μασούν τα πάντα είναι να τα καλύψει με κάτι που τα κάνει ανεπιθύμητα: για παράδειγμα απαλό πανί ή σκόνη κόκκινης πιπεριάς. Ακόμη και παγίδες επιστρατεύονται για να εκδιωχθούν οι σκίουροι από κατοικημένες περιοχές.

Οι σκίουροι μπορούν να εκπαιδευτούν να τρώνε από το χέρι του ανθρώπου. Επειδή μπορούν να αποθηκεύουν στο σώμα τους το παραπανίσιο φαγητό, θα φάνε όσο βρούνε διαθέσιμο. Οι σκίουροι που κατοικούν σε πάρκα και πόλεις μαθαίνουν πως ο άνθρωπος είναι πηγή έτοιμου φαγητού. Ωστόσο, το τάισμα με το χέρι δεν ενδείκνυται καθώς το ζωάκι μπορεί να μεταφέρει μεταδοτικές ασθένειες. Ακόμη, δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τα δάχτυλα από το φαγητό και τα δαγκώματα είναι οδυνηρά.

Οι σκίουροι προκαλούν συχνά προβλήματα και στην ηλεκτροδότηση, καθώς μπαίνουν στους μετασχηματιστές ψάχνοντας για τροφή. Τότε παθαίνουν ηλεκτροπληξία και προκαλούν βραχυκυκλώματα που καταστρέφουν τον εξοπλισμό. Οι σκίουροι κατόρθωσαν να "ρίξουν" το υπερσύγχρονο χρηματιστήριο NASDAQ δύο φορές και να προκαλέσουν προβλήματα στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα. Επίσης ακονίζουν τα δόντια τους σε κλαδιά δέντρων, αλλά δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν από ηλεκτροφόρα καλώδια. Συχνά χρησιμοποιείται ελαστικό για να εμποδίσει την πρόσβασή τους σε τέτοιες εγκαταστάσεις.

Παρά το γεγονός πως θεωρούνται από αρκετούς βλαβεροί, γενικότερα είναι αγαπητά ζώα, χάρις στην γλυκύτατη εμφάνισή τους, τη χαριτωμένη τους κίνηση και τη συνήθεια να μαζεύουν καρύδια. Οι σκίουροι είναι από τα πιο επιτυχημένα άγρια αστικά είδη, καθώς αντίθετα με τους αρουραίους θεωρούνται συμπαθητικοί. Οι σκίουροι είναι δημοφιλείς χαρακτήρες σε πολλά καρτούν, όπως ο " Ρόκυ, ο Ιπτάμενος Σκίουρος" και οι " Τσιπ και Ντέηλ" του Γουώλτ Ντίσνεϋ.

Οι αλμπίνοι σκίουροι θεωρούνται από κάποιους σημάδι καλής τύχης. Το Olney στο Ιλλινόις είναι το σπίτι της μεγαλύτερης γνωστής αποικίας σκίουρων αλμπίνων.

Squirrels: The Animal Answer Guide, Richard W. Thorington Jr., και Katie Ferrell, The Johns Hopkins University Press, 2006

Οδηγός Ιδιοκτήτη Κατοικίδιου Σκίουρου, Chris Henwood, Εκδόσεις Βασδέκη, 2005

# data[].attributes.attachment_link.title
Σκίουρος - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές . χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο. Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|8|03|2023}} Σκίουρος ή βερβερίτσα είναι το κοινό όνομα μικρού θηλαστικού της οικογένειας Σκιουρίδες.

# data[].attributes.headline
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.subject
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.headline
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.subject
Αμαλία Ζωμπρα 

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα 

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνα 

# data[].attributes.body
Ο λαγός είναι ένα γένος φυτοφάγων θηλαστικων το οποίο ανήκει στην οικογένεια των λαγίδων. Το Νίκος του κυμαίνεται από τα εκατοστά στα 75 εκατοστά. Το βάρος του φθάνει τα 4-6κιλα . Το τρίχωμα του αποτελείται από κοντές τρίχες και μακριές σαν στάχυα. Αλλάζει χρώμα ανάλογα με την εποχή και το περιβάλλον και είναι γρήγορο και ευκίνητο ζώο ( Κωνσταντίνα)

# data[].attributes.headline
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.subject
Αντιγόνη Σταθάτου

# data[].attributes.body
Οι εχθροί των εχθρών μας μπορούν να θεωρούνται φίλοι μας. Έτσι, και ο ασπάλακας (τυφλοπόντικας) άδικα θεωρείται επιβλαβής στη γεωργία. Όπως η νυχτερίδα στον αέρα θηρεύει έντομα έτσι και ο τυφλοπόντικας κάτω από τη γη καταδιώκει τα σκουλήκια.

Ζει διαρκώς κάτω από τη γη και είναι κατασκευασμένος έτσι ώστε να ανοίγει σήραγγες. Το παχύ και ισχυρό σώμα του, το λεπτό τρίχωμα, η κοντή ουρά, το κωνικό ρύγχος, του οποίου οι πάρα πολύ ευαίσθητοι μυκτήρες που υποστηρίζονται εσωτερικά με ένα οστό απολήγουν σε χονδρό δίσκο, τα πλατιά και σε σχήμα φτυαριού πόδια του, τα πολύ μικρά μάτια του που περιβάλλονται και προστατεύονται από τρίχες και η έλλειψη κογχών στ’ αυτιά, όλα αυτά τον βοηθούν στη διαβίωσή του. Έχει 24 δόντια αιχμηρά, κυνόδοντες που μοιάζουν με μαχαίρι, σαγόνια όμοια με πριόνι, δηλαδή χαρακτηριστικά ολότελα διαφορετικά από φυτοφάγο ζώο.

# data[].attributes.headline
Τα κουνάβια είναι λε

# data[].attributes.body
Τα κουνάβια είναι λεπτά, ευκίνητα ζώα, προσαρμοσμένα στην ζωή στην τάιγκα (μέγα οικοσύστημα κωνοφόρων στον Καναδά και τη Σιβηρία) και απαντούν στα κωνοφόρα και βόρεια φυλλοβόλα δάση του βορείου ημισφαιρίου. Έχουν φουντωτές ουρές, και μεγάλα πόδια με μερικώς συσταλτά γαμψά νύχια. Το χρώμα της γούνας ποικίλλει από κίτρινο έως σκούρο καφέ, ανάλογα με το είδος. Στην Ελλάδα θα τα συναντήσουμε κυρίως στη Μακεδονία και την Ήπειρο[1],[2],[3],[4],[5]. Είναι ένα ζώο νυκτόβιο, μικρόσωμο με αναπτυγμένη ελαστικότητα και ευλυγισία. Το δέρμα του είναι πολύ μαλακό μεν αλλά ανθεκτικό στο γδάρσιμο και καλύπτεται από πυκνό και λεπτό τρίχωμα, σκούρο καφέ, στη ράχη και ανοικτότερο στη κοιλιακή χώρα, με μια τριγωνική πορτοκαλί κηλίδα κάτω από τον λαιμό. Το τρίχωμα του, κατά τους χειμερινούς μήνες είναι πολύ πιο πλούσιο, ιδίως από τον Οκτώβριο μέχρι και το τέλος Απρίλη. Οι χωρικοί το ονομάζουν και διάβολο της νύκτας, λόγω των συχνών και καταστρεπτικών επιδρομών στα κοτέτσια τους.[5]

# data[].attributes.headline
Αντιγονη Σταθατου

# data[].attributes.subject
Αντιγονη Σταθατου

# data[].attributes.headline
Αντιγονη  Σταθατου

# data[].attributes.subject
Αντιγονη  Σταθατου

# data[].attributes.headline
Αθηνά Ζώμπρα

# data[].attributes.subject
Αθηνά Ζώμπρα

# data[].attributes.body
Ο λαγός είναι γένος φυτοφάγων θηλαστικών. Το μήκος του κυμαίνεται από τα 50 εκ. στα 75 εκ. Το βάρος του φτάνει τα 4-6 κιλά.

# data[].attributes.headline
Αθηνά Ζώμπρα

# data[].attributes.subject
Αθηνά Ζώμπρα

# data[].attributes.body
Οι Αρκούδες είναι θηλαστικά. Το μήκος του σώματός της φτάνει τα 2-2,50 μ. και το ύψος στο ακρώμιο 1-1,30 μ.