# data[].attributes.attachment_caption
Samen met mijn beste vriendinnetje op de basisschool één van mijn eerste optredens

# data[].attributes.headline
AUTOBIOGRAFIE: KUNST EN CULTUUR (thuis, vrije tijd en school)

# data[].attributes.subject
AUTOBIOGRAFIE: KUNST EN CULTUUR (thuis, vrije tijd en school)

# data[].attributes.body
Kunst en cultuur is mij met de paplepel ingeven. Van jongs af aan ben ik veel mee genomen naar allerlei vormen van kunst en cultuur. Mijn vader was in zijn jongere jaren volop bezig met theater en cabaret. Mijn ouders namen ons (de 3 kinderen) altijd mee naar verschillende voorstellingen, theater, musical, cabaret en dans. Maar ook naar musea. Om ons zoveel mogelijk verschillende disciplines te laten ontdekken en kennis mee te laten maken.

De groep 8 musical was voor mij één van de eerste keren dat ikzelf in aanraking kwam met kunst. Op de middelbare school kon ik zelf de keuzes maken en heb aan verschillende schoolmusicals meegedaan. Ik denk dat hier mijn passie voor kunst is ontstaan. Na mijn middelbare school heb ik de 3 jarige opleiding theater in Amsterdam gedaan. De verscheidenheid aan lessen en de stages waren erg leuk om te volgen. Sinds die tijd ga ik naar veel verschillende voortellingen, museums en films. Op deze manier vergroot ik mijn gezichtsveld en hoop deze informatie en kennis later over te kunnen brengen. Niet alles wat ik kijk vind ik leuk en goed, maar daardoor heb ik wel een rugzak waar ik steeds iets uit kan halen en instoppen voor later.

# data[].attributes.body
Mijn ervaring met verschillende kunstdisciplines start op de basisschool, open podium, optredens, de groep 8 musical, middelbare schoolmusical. Daarna naar de theateropleiding waar ik stage heb gelopen bij ITA junior, SubSub en wat kleinere projecten. Hier ben ik vooral ingezet als actrice en danseres.

Ik heb ook verschillende vooropleidingen gedaan: Frank Sanders Akademievooropleiding, ANA dansvooropleiding, 5 o’clock dansvooropleiding. Waarin ik ervaring heb opgedaan in spel, dans en zang.

Ook heb ik 2 jaar bij DeGasten gespeeld, waar ik met veel verschillende disciplines heb gewerkt. Het spelen, dansen, fysiek bewegen in combinatie met het geven van workshops aan middelbare scholen en mbo leerlingen.

Nu op de Theaterdocent opleiding, speel je natuurlijk bij je klasgenoten in allerlei verschillende maaketudes. Waar verschillende disciplines bij komen kijken.

Op dit moment speel ik bij Raymi Sambo Maakt, waarin we met de hele cast een voorstelling maken over de andere kant van een verhaal te vertellen. Kaap Liefde, gebaseerd op het tv programma ontvoerd. Nu ik in het werkveld werk, merk ik hoe de regisseur/maker te werk gaat. Waar ik ontzettend veel van leer.

Ik vind het fijn om met zoveel verschillende disciplines bezig te zijn, om mijn rugzak te vullen en hopelijk dit later weer in praktijk te kunnen brengen en te gebruiken. Ik vind het zelf allemaal super interessant en wil er meer van leren.

# data[].attributes.attachment_caption
Interactieve voorstelling Back To Back van DeGasten

# data[].attributes.headline
AUTOBIOGRAFIE: KUNSTDISCIPLINES ALS TOEKOMSTIGE CKV DOCENT 

# data[].attributes.subject
AUTOBIOGRAFIE: KUNSTDISCIPLINES ALS TOEKOMSTIGE CKV DOCENT 

# data[].attributes.body
Mijn beide ouders zitten in het basisonderwijs en daar heb ik veel gesprekken mee. Onder andere over wat het werk inhoudt, waar zij tegen aan lopen. Wat zij eventueel missen of waar zij juist heel veel energie uit halen. Dat vind ik altijd heel interessant om te horen.

Bij DeGasten heb ik in de voorstelling Back to Back gespeeld. Een voorstelling over de geschiedenis van verschillende landen en de afkomst/herkomst van de spelers. Vooraf aan de voorstelling werden door de spelers workshops gegeven. Het was fantastisch om te zien hoe de leerlingen met de gegeven informatie tijdens de workshop later in de voorstelling zaten. De houding bij binnenkomst, het meedoen tijdens de voorstelling. Daarbij was het tof om te zien hoe je verschillende mensen aan het spelen/in je lichaam leert komen. Iedereen ervaart het op een andere manier en het is tof om te ontdekken hoe je een ieder op een andere wijze ‘aan’ krijgt.

Ook geef ik af en toe lessen op de weekendschool in Zuidoost, waarbij ik met eigen thema’s aan de gang mag gaan en bepalen welke opdrachten ik met ze uitvoer.

Ik zou nog meer ervaring hierin willen op doen, wat missen de kids en wat hebben ze nodig om er achter te komen wat er bij hun past.

# data[].attributes.attachment_caption
Optreden bij de kerstmusical op de middelbare school in 2012

# data[].attributes.body
VMBO CKV kunstzijde 3

Een artikel wat gaat over CKV (kunst) in het VMBO.                                            Op het moment wordt op het VMBO-T het vak CKV in het vierde leerjaar 40 lesuur per jaar gegeven.

Ik heb zelf in het vierde leerjaar van het VMBO-T gezeten en ik heb altijd het gevoel gehad dat er veel te weinig tijd was voor de vakken kunst en cultuur.

In mijn herinnering heb ik slechts enkele blokken muziekles gehad. In mijn brugklasjaar 1 uur tekenen en 1 uur beeldende vorming. Pas in het vierde jaar mocht ik een CKV vak kiezen. Er viel weinig te kiezen. Slechts twee vakken; te weten techniek en mode. Ik koos voor mode. In mijn vrije tijd deed ik mee aan de schoolmusicals. In mijn middelbare schooltijd ben ik nooit naar voorstellingen, films, museums of concerten geweest. Terwijl ik van de leerlingen van de HAVO en VWO hoorde dat dit daar al veel meer gebeurde.

Ik voelde mijzelf op bepaalde momenten een beetje “het ondergeschoven kindje”  op het VMBO-T. In de samenleving is bepaald dat meer in het leven kan bereiken  als je HAVO of hoger hebt afgerond. Als je VMBO-T doet ben je “alleen” maar goed met je handen. Iets waar ik het absoluut niet mee eens ben. De vraag rijst dan waarom is er zo weinig tijd voor de CKV lessen op het VMBO?

Uiteraard wil ik strijden voor meer CKV tijd op het middelbaar onderwijs daarom vind ik het ook heel mooi dat er in het artikel wordt gezegd:

“Zorg er dus voor dat CKV een ervaring wordt.’ Minimale verslaglegging, veel doen. Een concrete aanpak, niet te ingewikkelde termen: ‘Wat zie je, wat voel je, wat denk je, wat vind je? Wist je dat? Dan weet je het nu wel.’ Daar voegt ze aan toe: ‘En hou het verplicht! Wij doen dat bij de overgang naar leerjaar vier. Maak het vak belangrijk, essentieel voor de ontwikkeling van de leerling.’”

Wij als nieuwe generatie CKV docenten moeten zorgen voor verandering, we moeten niet tevreden zijn met wat er is, maar onze monden opentrekken en kenbaar maken dat dit vak ontzettend belangrijk is voor de ontwikkeling van leerlingen. Op jonge leeftijd moet je al kiezen wat je later wil worden. Waarom is er dan maar een beperkt aantal vakken waar je les in krijgt? Je moet de keuze zo breed mogelijk trekken en op tijd eraan beginnen, zodat de leerlingen kunnen ontdekken waar zij gelukkig van worden.

# data[].attributes.body
Onderzoek wat vinden docenten van CKV?

Na het lezen van dit artikel/ onderzoek krijg ik eigenlijk gelijk de kriebels en dat is om meerdere redenen.
Er wordt hier duidelijk benoemd dat het om CKV lessen gaat op HAVO en VWO niveau. Waar is het hele reflecteren op het VMBO? Doen de lessen en de leerlingen op VMBO niveau er niet toe?

Daarnaast krijg ik de kriebels van de ontiegelijk hoeveelheid aan cijfers, uitgedrukt in procenten. Ik snap dat ze in dit artikel willen ontdekken wat CKV docenten doen bij het vak, maar zijn woorden en belevenissen daarin niet bruikbaarder dan cijfers? Enkele stellingen kun je ook heel anders interpreteren en een antwoord oneens of eens is naar mijn mening niet afdoende.

Daarnaast schrik ik soms van het hoge percentage bij een aantal onderzoeksvragen. Vragen waarop ik zelf een heel ander antwoord zou geven en hierover een heel andere mening heb.

De inhoud van dit artikel wordt natuurlijk heel duidelijk met de percentages gekoppeld aan de onderzoeksvragen. Zo wordt het vak CKV mooi belicht en komt het vak misschien meer tot zijn recht.

Dat er beoordelingen aan gekoppeld worden en het vak een examenvak is en op deze manier kan levelen met bijvoorbeeld een vak als wiskunde.

Wel stel ik mijzelf tegelijkertijd de vraag: kan een vak als CKV beoordeeld worden? Tuurlijk kennis vragen, feiten, kunnen de leerlingen theoretisch leren en dat kan getoetst worden. Maar als er iets wordt gemaakt of gespeeld kun je dat eigenlijk niet beoordelen, want iedereen heeft een andere smaak.

Ook ben ik benieuwd of dit onderzoek landelijk is afgenomen of dat dit gericht is op bepaalde regio’s. Wellicht kom je dan tot hele andere conclusies. Omdat ik zelf heel erg actief ben in Amsterdam, ben ik mij heel bewust hoe het er hier aan toe gaat. Maar ik heb eigenlijk weinig kennis over hoe dit in andere steden is.

Ik ben benieuwd of ik met een docent of iemand die zich bezig houdt met CKV hier een gesprek over kan voeren, hoe diegene hier in staat en of dit overeenkomt met dit onderzoek.

Naast dit onderzoek gericht op CKV docenten ben ik eigenlijk heel erg geïnteresseerd in de mening van leerlingen. Sommige vraagstukken zijn naar mijn mening interessant om bij leerlingen te onderzoeken.

# data[].attributes.body
Formalistische beeldanalyse:

Bij formalistische beeldanalyse is de centrale vraag: Wat zie je? In:
• Licht
• Kleur
• Vorm
• Ruimte
• Textuur
• Compositie
• Materiaal
• Techniek

Je bent vooral bezig met het bestuderen en beschrijven van de beeldende kunst. Het gaat er daarbij niet om of kunst mooi of lelijk is. Maar letterlijk beschrijf je wat je ziet.
De betekenis van een kunstwerk is niet te waarderen op historische kennis, maar de betekenis volledig in het werk zelf te vinden. Dit vind ik zelf erg een voordeel, omdat je dan niet hoeft te testen op kennis, maar letterlijk kunt zeggen wat je ziet.

De Franse schilder Maurice Denis schreef in dit verband: Bedenk dat een schilderij, voordat het een krijgspaard, een vrouwelijk naakt of een genrescène is, in de eerste plaats een plat oppervlak is met kleuren in een bepaalde ordening.

Een nadeel bij formalistische beeldanalyse is: Het biedt weinig ruimte voor eigen interpretatie, is vaak niet relevant bij actuele/conceptuele kunst

Associatieve muziekanalyse:

De letterlijke betekenis van associatief is, als je onbewust de ene gedachten met de andere verbindt.

Bij associatieve muziekanalyse zijn een aantal dingen belangrijk.
Zoals luister ontspannen naar de muziek, laat je helemaal meenemen. Wat is het eerste gevoel dat bij je opkomt? Welk verhaal vertelt de muziek? Welke beelden zie je?

Bij de vorm associatief is het niet belangrijk of de componist dezelfde of andere beelden bedoelde op te roepen. Het gaat vooral om de persoonlijke beleving.

Het gaat dus eigenlijk voornamelijk over wat voor effect een bepaald genre of geluid op jou heeft. Je moet daarin wel proberen uit te leggen waarom jij zoiets voelt. Dat kan best een nadeel en lastig zijn om het soms gewoon zo is en je misschien niet goed kunt uitleggen waarom je zoiets voelt.

Voordeel eraan is dat het laagdrempelig is, dat de leerlingen kunnen formuleren wat ze voelen en dat kunnen benoemen.

Formalistisch en associatief vergelijken:

Het verschil tussen deze twee analyses zijn denk ik best duidelijk. Bij de ene moet je echt goed kijken en benoemen wat je ziet. Bij de ander ben je bezig met je gedachtes. Wat voel je bij een bepaald geluid. Je eerste gevoel beschrijven. Je bent bij associatief dus heel erg bezig met je gevoel, je kunt wel vormen, kleuren en beelden etc voor je zien. Maar dit alles zie je in je gedachten. Bij formalistisch zie je de beelden echt. Je kunt daarna uiteindelijk wel beschrijven wat je gevoel erbij is

Hoe zit het bij theater?:

Ik denk dat bij het vak theater formalistische analyse best wel vaak wordt gebruikt. Als iemand een scène heeft gemaakt, bespreek je vaak daarna wat heb je gezien. Wat heb je werkelijk gezien, niet wat je denkt te hebben gezien. Denk aan hoeveel mensen op het toneel, wat hebben ze aan, wat zie je in de ruimte etc.
Een goede associatieve analyse zou ik wel vaker willen gebruiken in het les geven. Wat voelen de leerlingen na het kijken van een bepaalde scène. Zo kunnen de leerlingen ontdekken hoe zij zich voelen bij bepaalde situaties en wellicht een mening daarover vormen.
Ik denk dus dat ik als ckv docent graag deze twee analyses wil gaan gebruiken.

# data[].attributes.body
Interview educatiefmedewerker Muriël Besemer

Muriël is hoofd educatie van Internationaal Theater Amsterdam. Alwaar zij sinds 2019 werkzaam is. Zij heeft daarvoor heel lang bij HNT gewerkt en is afgestudeerd aan de theaterdocent opleiding in Amsterdam. Ze werkt voor het gezelschap ITA, daarbij maakt en geeft ze workshops waarbij de leerlingen kunstbeleving krijgen en ervaren.

Muriël begint het interview met de woorden: “Wat ik nu allemaal ga vertellen is mijn waarheid, dus neem mee wat je wil”

Muriël kan heel veel vertellen over het vak CKV en heeft hier een sterke mening over. Er is haar vaak gevraagd of zij een boek hierover wil schrijven. Haar antwoord daarop was gelijk nee. Want er is überhaupt geen waarheid over het vak CKV en over kunst.

Muriël vindt dat je het vak CKV niet echt kan vatten, elke docent doet namelijk iets anders. Iets waar hij, zij, hen zich in kan vinden. Er is geen CKV methode waar je je als docent toe moet verhouden. Het hele onderwijs systeem is een groot vraagteken, moet het gaan zoals het nu gaat? Denk hieraan niveau’s, de manier van lesgeven, de beoordeling etc.

Als zij een CKV les bedenkt of geeft, is zij continu bezig met alle disciplines. Vaak denken de leerlingen/studenten dat CKV heel klassiek en oud is. Terwijl zij ze probeert duidelijk te maken dat CKV alles is wat je om je heen ziet.

Vanuit ITA zijn ze bezig, (binnen CKV) kennis aan het maken met kunst. Ze geeft aan dat je mensen niet standaard kunt beoordelen, maar dat ieder persoon uniek is en dat je ieder individu persoonlijk moet bekijken. Iedereen is anders en kunst heeft bij een ieder een andere uitwerking. Kunst is namelijk een middel om jezelf en de ander te leren kennen. Binnen CKV moet kunst een middel zijn.

Zij is het dus vaak niet eens met bepaalde werkwijzen. Zij gaat tot het gaatje om zich hard te maken voor de cultuur sector. Er is namelijk nog altijd te weinig geld voor de cultuur sector.

Als tips geeft zij mee:
Bepaal voor jezelf wat je belangrijk vindt om te ontwikkelen. Er is geen waarheid over het onderwijs. Er moeten veilige kaders komen, waarbij de leerlingen/studenten leren om te leven in dit leven. Het onderwijs leert de leerlingen niet nadenken, onderwijs vergaart kennis. En kennis wordt pas interessant als het gevuld is. Het moet je iets zeggen.

Je moet woorden vinden over wat jij belangrijk vindt om over te brengen. Wat wil je bewerkstelligen? Wat zijn je leerdoelen? Welk onderzoeken wil je ze laten uitvoeren?
Denk hierbij aan verschillende soorten vormen

Weten -> hoofd = kennis
Intuïtie -> buik = kennis

Hoofd en buik moeten samen komen en gevoed worden.
Wil ik mijn ervaring als docent meegeven of de leerlingen/studenten leren kennen?

# data[].attributes.body
Interview Docent CKV Ryan Poldner

Ryan Poldner is een CKV docent op het Almere College en Ichthus College in Dronten. CKV lessen geeft hij sinds hij is afgestudeerd aan de opleiding theaterdocent Artez in Zwolle. Hij geeft les aan vierde jaars basis en kader leerlingen.

Naast Ryan zijn er nog twee andere CKV docenten. Iedere docent geeft les in 3 disciplines, de leerlingen kunnen dan zelf kiezen welk pakket zij willen volgen. De keuze bestaat uit: architectuur, beeldende kunst, fotografie, muziek, mode, film, dans, theater en gaming. Ryan geeft de lessen dans, theater en gaming.

Uit deze negen disciplines kunnen de leerlingen zelf kiezen maar ze mogen ook mengen waardoor er weer verschillende klassen ontstaan en ze de kans hebben iedere periode iets anders uit te proberen.

Voor ieder wat wils en zo zorg je dat CKV leuk voor ze blijft!

Ryan vindt het namelijk jammer dat er een stigma heerst op het vak CKV. Leerlingen denken vaak aan klassieke en oude kunstvormen. Maar er is zoveel meer dan dat. Hij probeert ze aan te sporen en te vertellen dat het luisteren naar muziek, je outfit in de ochtend kiezen of gamen allemaal CKV is en je boven genoemde voorbeelden hieraan kunt linken. Hij probeert dan ook te kijken waar de leerlingen echt ‘aan’ van gaan.

Sinds dit jaar heeft hij het curriculum aangepast zodat er een groot divers aanbod is en jongeren hopelijk steeds meer zin in het vak CKV krijgen.

Op deze manier hoopt hij de ogen van de leerlingen steeds meer te openen. De leerlingen motiveren en stimuleren om met het vak aan de slag te gaan. En er op deze manier er een bevestiging is dat het aanpassen van het curriculum heeft gewerkt en in ontwikkeling blijft. Hij ziet dat de leerlingen steeds meer gaan begrijpen dat CKV in zoveel meer dingen zit. Laatst hadden ze bijvoorbeeld een 10 weken lange workshop over gaming. De leerlingen vinden dat fantastisch. Het slaat dus aan en daar gaat het hem om.

Tijdens zijn opleiding heeft hij zich steeds meer verdiept in verschillende soorten onderwijs, wat hij zou kunnen doen en waar uiteindelijk zijn passie ligt. Net als wij had hij een interdisciplinair CKV-project en in zijn derde jaar liep hij ook stage als CKV-docent. Dit is zo aangeslagen dat hij na zijn opleiding gelijk is gaan solliciteren op een baan waarin de combinatie drama docent als ckv-docent werd aangeboden. Kortom, een ideale combinatie.

# data[].attributes.body
Muriël en Ryan zijn alle twee bezig bij CKV met verschillende disciplines. Zij proberen de leerlingen/studenten bewust te maken dat kunst eigenlijk alles kan zijn en je er eigenlijk dagelijks mee bezig bent. Ik vind het fijn om te horen dat zij dit alle twee zo duidelijk benoemen.

Muriël zit al best wel lang in het vak en Ryan daarin tegen staart aan de start van zijn loopbaan. Hij is daarbij wel bewust wat het vak CKV allemaal kan zijn, maar houdt zich wel bezig met ‘de afspraken’ (het curriculum). Hij is wel aan het onderzoeken welke onderwijssystemen er allemaal zijn en probeert zich daarin verder te ontwikkelen.
Muriël is zich er meer bewust van en heeft een stevige mening over dat CKV of kunst eigenlijk niet echt beoordeeld kan worden. De leerlingen/studenten moeten zich bewust worden van wie zij zijn in de maatschappij. Ontdekken wie je bent. Dat vindt zij veel belangrijker dan aan een kunstproject een cijfer te geven.

Waarin Ryan misschien wel gelooft in een waarheid in onderwijs, trekt Muriël dit erg in twijfel. ‘Er is geen waarheid in het onderwijs’. Dat lijkt misschien wel zo, omdat het al jaren zo gaat, maar wie zegt dat dit de beste manier is.

Wij als toekomstige docenten moeten ervoor zorgen dat wij de ogen van de leerlingen/studenten meer kunnen openen!

# data[].attributes.body
Als reflectie heb ik een soundscape gemaakt van de een dansvoorstelling Freedom van Club Guy and Roni, een muziek optreden van N.O.B. en een komedie voorstelling van Phoenix Rose.

Mijn lachspieren werden wakker
Mijn oren vloeide van de beat
Het bloed dat stroomt door mijn lichaam werd wat warmer
Ik zag groot, klein, vol, slank en kleuren in overvloed

Ja ook ik voelde mij soms ongemakkelijk
Ik kreeg inspiratie en ging aan de slag
Ik begreep het en zocht verdieping
Ik heb gevoeld, gezien, ervaren en geleerd

# data[].attributes.attachment_link.description
Sarah Sahertian - Album van Sarah Sahertian