# data[].attributes.body
MMA to dyscyplina sportowa, która powstała z połączenia wielu sportów walki takich jak boks, zapasy, judo, kick-boxing, jiu-jitsu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mieszane sztuki walki (ang. mixed martial arts, MMA) - dyscyplina sportowa, w której zawodnicy sztuk i sportów walki walczą przy dużym zakresie dozwolonych technik (w zasadzie dopuszcza się wszystkie techniki dozwolone w innych sportach walki bez broni). Mieszane sztuki walki wyrażają jeden ze współczesnych kierunków rozwoju sztuk walki - zapewnienie widowiska sportowego, w którym walka toczy się przy jak najmniejszych ograniczeniach, ale jednoczesnym zminimalizowaniu ryzyka śmierci i poważnych, trwałych obrażeń ciała lub kalectwa.

Nazwa „Mixed martial arts" niekiedy jest błędnie stosowana zamiennie z określeniem „ vale tudo" (tak nazywały się organizowane w Ameryce Południowej turnieje, od których wywodzą się współczesne mieszane sztuki walki). Zawody w formule vale tudo charakteryzują się jednak o wiele mniejszą liczbą ograniczeń, a sama nazwa nie jest określeniem sportu czy sztuki walki. Oficjalnie pierwszy raz sformułowanie "Mixed martial arts" zostało użyte przez reportera Howarda Rosenberga 15 listopada 1993 w jego relacji z gali UFC dla gazety Los Angeles Times.

Walki MMA pierwotnie określano ze względów marketingowych (zwłaszcza w USA) również jako „No Holds Barred" (NHB), czyli „bez chwytów zabronionych". Stąd niekiedy mieszane sztuki walki do dziś nazywane są „walkami bez reguł". Jest to mylący termin, gdyż jak w każdej dyscyplinie sportu i w tej obowiązują ściśle określone reguły współzawodnictwa. Niektórzy dziennikarze sportowi używają również terminu wszechstylowa walka.

Historia mieszanych sztuk walki

Pierwszym udokumentowanym sportem walki przypominającym dzisiejsze MMA był pankration (stosuje się też spolszczoną pisownię „pankracjon"), w którym stosowano różne techniki z klasycznych greckich zapasów i pięściarstwa. Obok pięściarstwa ( pygme) i zapasów ( pale), znajdowały się one w programie antycznych igrzysk olimpijskich.

Współczesne mieszane sztuki walki swój rodowód wywodzą od organizowanych od lat 20. XX wieku brazylijskich turniejów vale tudo oraz sięgających lat 70. japońskich zawodów zwanych kakutougi. Początkowy okres rozwoju sportu przypadł na pierwszą połowę lat 90., kiedy w USA w zorganizowano pierwszy oficjalny turniej MMA pod nazwą (1993), a w Japonii założono organizacje Shooto i Pancrase.

Do światowej popularyzacji sportu doszło po 2000 roku. Przyczyniły się do tego, dzięki kontraktom z dużymi stacjami telewizyjnymi, konkurujące ze sobą amerykańska organizacja UFC oraz japońska PRIDE FC. Ostatecznie, w 2007 roku, ta druga została przejęta przez właścicieli UFC. W konsekwencji amerykańska organizacja zdobyła dominującą pozycję na rynku.

Obecnie zawody w formule MMA odbywają się na całym świecie. Do najbardziej prestiżowych organizacji o międzynarodowym zasięgu należą, obok UFC, także ONE Championship i Bellator. W przeszłości do tego grona zaliczano także m.in. PRIDE FC (do 2007 roku), DREAM (do 2012) i Strikeforce (do 2013).

Zasięg globalny:

Afryka

Ameryka Północna:

Ameryka Południowa:

Azja:

Europa:

Inne, mniejsze o zasięgu głównie krajowym:

Rywalizacja toczy się zarówno w stójce, jak i parterze. W typowych walkach MMA dozwolone są rzuty, ciosy pięściami, kopnięcia, dźwignie, duszenia. Zabronione są natomiast techniki stwarzające znaczne niebezpieczeństwo dla zdrowia zawodników. W regulaminach większości organizacji czy zawodów zakazane jest zwykle: gryzienie, zahaczanie (wkładania palców w otwory fizjologiczne, np. usta czy nos), atakowanie genitaliów, oczu i krtani, uderzanie głową, uderzanie w kręgosłup, stosowanie dźwigni na małe stawy, czyli palce. Często organizatorzy wprowadzają dodatkowe ograniczenia, zabraniając np. ciosów łokciami, dźwigni na kręgosłup, dźwigni skrętowych na kolana, wykonywania rzutów skutkujących upadkiem rywala na głowę albo kopnięć w parterze. Jeszcze bardziej restrykcyjne reguły obowiązywały dawniej w niektórych japońskich organizacjach (np. Pancrase czy RINGS), gdzie zabronione były uderzania w parterze, czy też uderzania zaciśniętą pięścią.

O wyniku walki decyduje nokaut (również techniczny), poddanie się oraz, jeśli walka nie zakończyła się przed czasem, decyzja sędziów. W zależności od regulaminu danych zawodów niekiedy dopuszczalnym rozstrzygnięciem może być też remis.

Walki odbywają się na zwykłym ringu bokserskim lub na ringach różnych kształtów otoczonych siatką, która zapobiega wypadaniu zawodników poza miejsce walki (potocznie zwanymi „klatkami"). Ośmiokątny ring używany przez UFC jest określany „oktagonem" ( The Octagon - nazwa jest zastrzeżonym znakiem towarowym).

Zawodnicy zawsze muszą posiadać ochraniacze na zęby oraz rękawice (zwykle cienkie, umożliwiające chwytanie). Niekiedy dopuszcza się również stosowanie nagolenników lub ochraniaczy na kolana.

Trening mieszanych sztuk walki

W mieszanych sztukach walki praktykuje się tzw. trening przekrojowy, przygotowujący zawodnika do walki zarówno w stójce, jak i w parterze oraz zwarciu. Akcentowana jest w nim umiejętność płynnego przechodzenia między tymi trzema dystansami. Generalnie boks (włączając w to kick-boxing, boks tajski) w połączeniu z grapplingiem ( zapasy, sambo, judo, jujutsu, brazylijskie jiu-jitsu) stanowią podstawę niemal każdego treningu mieszanych sztuk walki. Rzadziej stosuje się elementy innych sztuk, takich jak karate czy taekwondo.

Taktyka walki

W okresie kształtowania się mieszanych sztuk walki współzawodniczyli ze sobą przedstawiciele rozmaitych stylów. Zawodnicy kilku z nich okazali się bardziej predestynowani od innych do odnoszenia sukcesów w MMA. Bokserzy i kick-boxerzy mieli tendencję do dominacji w uderzeniach, zapaśnicy i judocy w obaleniach, zaś przedstawiciele brazylijskiego jiu-jitsu dominowali w parterze. W rezultacie większość zawodników MMA można przypisać do jednej z trzech kategorii: „parterowiec", „zapaśnik" i „uderzacz". Obecnie, dzięki treningowi przekrojowemu, większość czołowych zawodników MMA jest skuteczna we wszystkich trzech płaszczyznach, osiągając wysoki stopień wszechstronności.

„Parterowiec" (bądź z ang. grappler) specjalizuje się w chwytach. Taktyką tego typu zawodnika jest dążenie do walki w parterze, gdzie szuka wymuszenia na przeciwniku poddania za pomocą dźwigni lub duszenia. Chociaż umiejętność wykonania obalenia ściśle się wiąże ze strategią walki w parterze, czyste, silne obalenie nie jest dla niego tak ważne jak dla zapaśnika.

„Zapaśnik" preferuje walkę w stójce w zwarciu (tzw. klinczu) i walkę na uderzenia w parterze. Jego mocną stroną zwykle jest obalenie. Popularnie strategia zapaśnika jest znana jako „obal i uderzaj" lub „połóż i dołóż" (ang. ground and pound). Odnosi się to do metody obalenia przeciwnika, osiągnięcia dominującej pozycji w parterze (np. dosiadu) i zakończenia walki uderzeniami.

„Uderzacz" (bądź z ang. striker) jest zawodnikiem, który preferuje walkę w stójce, ze względu na swoje umiejętności zadawania uderzeń (tj. kopnięć i ciosów pięściami). Strategia walki uderzacza to „unikaj zwarcia i uderzaj" (sprawl and brawl). Odnosi się to do koncentracji na neutralizowaniu obaleń, tak aby samemu pozostać na nogach i zakończyć starcie ciosami.

Kategorie wagowe

Nie istnieje jednolity i uniwersalnie uznawany podział na kategorie wagowe (taki jak np. w boksie). W praktyce liczba kategorii i ich limity w zależności od danego kraju czy organizacji może się znacznie różnić. Na terenie większości amerykańskich stanów obowiązuje podział na 9 kategorii wagowych (na podstawie zasad przyjętych w 2001 roku przez New Jersey State Athletic Control Board i następnie zaadoptowanych w pozostałych stanach), który jest stosowany w większości organizacji na świecie:

Mieszane sztuki walki w Polsce

Z tym tematem związana jest kategoria: Mieszane sztuki walki w Polsce.

W Polsce odbywają się turnieje amatorskie (w tym mistrzostwa kraju) oraz gale zawodowe, z których największe organizowane są pod szyldem Konfrontacja Sztuk Walki ( KSW). Do pozostałych imprez tego typu zalicza się m.in. Profesjonalna Liga MMA, Amatorska Liga MMA, Fighters Arena, Fight Exclusive Night, ThunderStrike Fight League, Arena Berserkerów, Gladiator Arena, Gala Sportów Walki, Babilon MMA, Fame MMA, Free Fight Federation, XCage oraz nieistniejące już MMA Attack, Pro MMA Challenge, Coloseum, Quest Arena, Iron Fist, Bałtycki Sztorm, Full Contact Prestige, Pro Fight, MMA Polska, MMA Sport.

Wypadki śmiertelne

W historii tego sportu zanotowano co najmniej pięć przypadków śmierci zawodników w wyniku obrażeń doznanych podczas oficjalnej, sankcjonowanej walki MMA. Cztery miały miejsce w USA: Sam Vasquez (2007), Michael Kirkham (2010), Tyrone Mims (2012), Donshay White (2017) oraz jeden w RPA: Booto Guylain (2014). Poza tym znanych jest kilka innych przypadków śmierci podczas niesankcjonowanych zawodów, m.in. na Ukrainie (1998), w Korei (2005), Boliwii (2012), USA (2013) oraz Irlandii (2016).

# data[].attributes.attachment_link.description
Mieszane sztuki walki (ang. mixed martial arts, MMA ) - dyscyplina sportowa, w której zawodnicy sztuk i sportów walki walczą przy dużym zakresie dozwolonych technik (w zasadzie dopuszcza się wszystkie techniki dozwolone w innych sportach walki bez broni).

# data[].attributes.body
Sprzęt obowiązkowy dla wszystkich zawodników to  ochraniacz szczęki i rękawice. W ligach amatorskich obowiązują także kaski i ochraniacze goleni.
https://www.sklep-presto.pl/wiadomosc/mma-jaki-wybrac-sprzet-od-czego-zaczac/4718/

# data[].attributes.body
Miejscem zmagań jest ring lub 8-kątna klatka zwana oktagonem.

# data[].attributes.body
Walki zazwyczaj prowadzone są w wymiarze 3 rund po 5 minut, natomiast walki mistrzowskie prowadzone są w wymiarze 5 rund po 5 minut.

Przykładowy film:

# data[].attributes.attachment_link.title
Conor McGregor: Notorious (2017) - Conor McGregor vs. Nate Diaz Rematch Scene (10/10) | Movieclips

# data[].attributes.body
Rywalizacja toczy się zarówno w stójce, jak i w parterze. W typowych walkach MMA dozwolone są rzuty, ciosy pięściami, kopnięcia, dźwignie, duszenia. Zabronione są natomiast techniki stwarzające znaczne niebezpieczeństwo dla zdrowia zawodników. W regulaminach większości organizacji czy zawodów zakazane jest zwykle: gryzienie, atakowanie genitaliów, oczu, krtani, uderzanie głową, uderzanie w kręgosłup, stosowanie dźwigni na małe stawy, czyli palce. Często organizatorzy wprowadzają dodatkowe ograniczenia, zabraniając np.: ciosów łokciami, dźwigni skrętowych na kolana, wykonywania rzutów skutkujących upadkiem rywala na głowę albo kopnięć w parterze.

Przykładowy regulamin federacji KSW:

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Oto piąta odsłona naszego cyklu TOP 10. Tym razem padło na najlepsze organizacje mieszanych sztuk walki, które obecnie istnieją i tworzą kolejne gale, a więc uprzedzamy, że takie federacje jak PRIDE, Strikeforce czy WEC nie mogły się tutaj znaleźć.
Przy wyborze tej dziesiątki oprócz obecnych sytuacji się w nich dziejących braliśmy także pod lupę:
- Ilość gal w całej historii oraz w ciągu minionego roku
- Ilość zawodników na kontrakcie
- Ilość zawodników, którzy odbyli walki na galach w ciągu ostatnich miesięcy
- Poziom zawodników
- Popularność organizacji
- Miejsca odbywania się gal - tylko w kraju organizacji, czy może na całym świecie?

TOP 10:
10. LFA (Legacy Fighting Alliance)
Powstała zaledwie rok temu z połączenia się dwóch innych organizacji - LFC i RFA, - które na tym rynku działały już od 2009 i 2011 roku, robiąc odpowiednio 46 oraz 63 gale. Pod nową nazwą udało się ich zrobić już 35, a od pierwszej z nich minęło zaledwie 14 miesięcy. W Polsce ta organizacja niewiele mówi, ale można powiedzieć, że jest ona maszynką do tworzenia przyszłych zawodników najlepszej federacji świata. Pod jej szyldem bili się między innymi Brian Ortega, Tim Elliott, Sergio Pettis, Pedro Munhoz, Kamaru Usman czy dwukrotny pretendent do pasa Bellatora, Leandro Higo (wszyscy RFA), Holly Holm, Mackenzie Dern, Sage Northcutt, Abdul Razak Alhassan, Ricardo Lucas Ramos, Alex Morono i czołowy zawodnik wagi średniej Bellatora, Chidi Njokuani (wszyscy LFC). Natomiast z samego LFA, czyli w ciągu ostatniego roku do UFC trafili chociażby Eryk Anders, Curtis Millender, Trevin Giles czy Cynthia Calvillo. Każdy z eventów organizacji, czy to przed połączeniem czy po, miał miejsce na terenie Stanów Zjednoczonych. W ciągu ostatniego roku pod ich banderą zawalczyło około 170 zawodników.

Organizacja założona przez byłego właściciela PRIDE, co już na wstępie jest plusem dla długoterminowych fanów MMA. Powstała w 2015 roku w Japonii, więc jest najmłodszą w tym rankingu. Zorganizowała dopiero 11 gal. Patrząc na rodowód federacji, nikogo nie dziwi, że zasady walki są tu oparte na wspomnianym wyżej PRIDE. To na niej powrócił ze swojej emerytury legendarny Ostatni Cesarz - Fedor Emelianenko. Innymi głośnymi nazwiskami, które przewinęły się przez tę organizację, były - „Cro Cop" Aoki, Sakuraba, Horiguchi czy Lawal. Tak w zasadzie niewiele jeszcze można o niej powiedzieć, ze względu swą młodość, lecz już jest na tyle mocna, ze wyprzedziła wiele starszych federacji na świecie. Czy Nobuyuki Sakakibara zdoła nadać jej blask, jaki cechował jego poprzednią japońską organizację? Tego dowiemy się już niebawem.
8. KSW (Konfrontacja Sztuk Walki)
Nasza jedyna rodzima organizacja na liście. Założona w 2004 roku, przez dwóch dobrze nam wszystkim znanych Panów. Do tej pory zorganizowali 48 gal, w tym zdecydowaną większość na terenie Polski i kilka poza granicami. Ich dewizą jest stawianie zarówno
na sport, jak i na show, czym nawiązują do legendarnej japońskiej organizacji PRIDE.
I trzeba przyznać, że ich gale robione są z coraz większym rozmachem. W tym miejscu warto przypomnieć fakt, że zorganizowali jedną z największych gal MMA na świecie,
na Stadionie Narodowym. Posiadają całkiem sporo mocnych nazwisk, jednak na minus federacji działa mała liczba zawodników i organizowanych gal rocznie, przez co drabinki prawie nie istnieją i szanse o pas dostają często zawodnicy dopiero co sprowadzeni do KSW. Ale poza tym faktem, jest to solidna i sprawnie działająca machina sportowo-rozrywkowa, rozwijająca się z roku na rok coraz bardziej.
7. M-1 Global
W październiku minionego roku świętowali 20-lecie powstania. Zorganizowali do tej pory 248 gal, a w kwietniu najprawdopodobniej odbędzie się jubileuszowa, o numerze 250. Mają za sobą wydarzenia w kilkunastu państwach, takich jak rodzima Rosja, Chiny, Stany Zjednoczone, Brazylia, Japonia czy Holandia. Boje pod ich banderą toczyli tacy zawodnicy jak Fedor Emalianenko (który jest także współwłaścicielem), Alexey Oleinik, Alexander Shlemenko, Alexander Volkov czy Marcin Tybura. Przez lata przewijała się przez tą federację czołówka rosyjskiego MMA, którzy robili i robią nadal światowe kariery. Obecnie w ich rosterze znajdują się takie nazwiska jak Artem Frolov, Damir Ismagulov, Khamzat Dalgiev, Ivan Buchinger, Movsar Evloev czy znani na zachodzie Chris Kelades, Joe Riggs, Mickael Lebout oraz Brandon Halsey. W ostatnich miesiącach na ich galach wystąpiło około 130 zawodników.
6. PFL (Professional Fighters League)
Liga MMA, która powstała w zeszłym roku, po przekształceniu się z jednej z najbardziej znanych organizacji świata - WSoF. Do tej pory zorganizowali 3 gale, na których mogliśmy podziwiać takich zawodników jak Blagoy Ivanov, Lance Palmer, niepokonany Andre Harrison, Yushin Okami, Jake Shields czy Jon Fitch. Niedługo zorganizują turnieje z nagrodą w wysokości 1 miliona dolarów. Na tę porę wiemy, że wezmą w nich udział między innymi Will Brooks, Chris Wade, Rashid Magomedov, Rick Story oraz Magomed Idrisov czy skuszeni wysokością wynagrodzenia za zwycięstwo mistrzowie M-1 Global - Alexey Kunchenko i Rashid Yusupov. Obecnie posiadają na kontrakcie około 70 zawodników, ale z tygodnia na tydzień ich liczba rośnie.
5. ONE Championship
Facebook - 7 mln
Instagram - 247 tys.
Twitter - 401 tys.

Federacja założona w 2011 roku w Singapurze. Zdecydowanie najpopularniejsza i największa obecnie organizacja azjatycka. W przeciągu tych siedmiu lat, zorganizowali pokaźna liczbę 71 gal. Celują głównie w promocję własnego rynku i lokalnych zawodników. Organizują gale między innymi w Singapurze, Chinach, Tajlandii i na Filipanach. Stąd posiadają głównie nazwiska mocne, ale kojarzone póki co głównie wśród azjatyckiej społeczności interesującej się MMA, jednak przewinęło się tu równiez kilka głośniejszych nazwisk - Andrei Arlovski, Ben Askren, Bibiano Fernandes czy wspomniany wcześniej Shinya Aoki. ONE Championship cały czas bardziej się rozkręca i kto wie, czy w ciągu najbliższego czasu nie rusza z ekspansją dalej w świat.
4. FNG (Fight Nights Global)
Federacja powstała w 2010 roku, a w ostatnich latach nabrała prawdziwego rozpędu. W samym zeszłym roku zorganizowano 25 gal, a od czasu rozpoczęcia działalności pod ich szyldem odbyło się ich 87. Eventy odbywają się głównie w Rosji. Kontrakt z federacją mają podpisane między innymi byli zawodnicy UFC - Nikita Krylov, Fabio Maldonado (mistrz wagi półciężkiej), Ali Bagautinov, Anthony „Bigfoot" Silva i Diego Brandao, - lecz zdecydowana większość czempionów pochodzi ze wschodu i są to np. niepokonani Sergei Pavlovich, Magomedsaygid Alibekov i Tagir Ulanbekov. W ostatnich miesiącach na ich galach stoczyło walki około 160 zawodników.
3. ACB (Absolute Championship Berkut)
Najszybciej rozwijająca się organizacja świata. Z roku na rok jest coraz popularniejsza i ściąga coraz to lepszych zawodników z zagranicy, mimo, że na Kaukazie im ich nie brakuje. Pierwsza gala miała miejsce w październiku 2012 roku i do tej pory odbyło się ich 89, a wiemy, że w tym roku będzie ich jeszcze przynajmniej 11, co oznacza jubileuszową setną galę. Organizowali wydarzenia na każdym kontynencie (nie liczymy tutaj Antarktydy) - od Zjednoczonych Emiratów Arabskich po Rosję, Polskę, Wielką Brytanię, Kanadę, Stany Zjednoczone, Brazylię i Australię. Jeśli chodzi o zawodników znanych na zachodzie, to pod ich banderą walczą między innymi Thiago Silva, Daniel Omielańczuk, Leandro Silva, Efrain Escudero, Zach Makovsky, Brett Cooper, Takeya Mizugaki, Georgi Karakhanyan, Albert Tumenov, Vyacheslav Vasilevsky, Dennis Siver czy Cory Hendricks. Czeczeńska federacja posiada wielu bardzo utalentowanych i młodych zawodników, takich jak chociażby mistrzowie i pretendenci do pasów - Batraz Agnaev, Askar Askarov, Mukhamed Berkhamov, Albert Duraev czy Yusuf Raisov i zawodnicy, którzy teoretycznie niedawno zostali zakontraktowani przez UFC, czyli bardzo efektowny Zabit Magomedsharipov i Petr Yan, który nie zdążył jeszcze zadebiutować. W ostatnich latach na ich galach walczyło łącznie około 320 zawodników, co oznacza, że jest to drugi wynik na świecie.
2. Bellator MMA
Organizacja założona w 2008 roku w Stanach Zjednoczonych. Zorganizowali 199 gal od tamtego czasu. Druga siła na światowym rynku MMA z wieloma dobrymi nazwiskami w „menu".
Znajdziemy tu zdecydowanie najwięcej legend MMA - Mirko Cro Cop, Fedor Emelianenko, Rampage Jackson, Cheick Kongo, Frank Mir, Roy Nelson, Chael Sonnen, Wanderlei Silva, Tito Ortiz, wielu świetnych zawodników wysoko postawionych w rankingach MMA - Patricio Freirel, Rafael Carvalho, Liam McGeary, Paul Daley oraz zjawiskowy Michael Page, ale także ostatnimi czasy przechodzi tu wielu znakomitych zawodników z UFC, którzy nie do końca byli zadowoleni z pieniędzy lub traktowania w poprzedniej organizacji -
Rory MacDondald, Ryan Bader, Gegard Mousasi, Phil Davis, Benson Henderson oraz Lorenz Larkin.
Tak więc dla każdego coś dobrego. Pomimo nie tak dużego rozgłosu jak UFC, Bellator potrafi dostarczyć emocji i satysfakcjonujący poziom sportowy pojedynków.
1. UFC (Ultimate Fighting Championship)
Federacja założona w Ameryce w 1993 r. Nie bez powodu nazywana największą i jedną
z najstarszych organizacji na świecie. Na koncie ma aż 435 zorganizowanych gal MMA. Oaza każdego spragnionego sławy i sprawdzenia sportowego zawodnika. Kuźnia mistrzów
i gwiazd. Popularnością obecnie przebija wiele starszych dyscyplin i organizacji sportowych. Dziesiątki topowych nazwisk, które pobudzają emocje fanów MMA.
Widowiska praktycznie na całym globie.
Dużo jeszcze można by wymieniać, ale tak naprawdę czy jest sens? Jest to marka nie wymagająca jakichkolwiek rekomendacji.
O ogromie tej machiny mogą świadczyć sumy pieniędzy, jakie zarabiają największe tam nazwiska, oraz liczba fanów.
Gdyby złączyć liczbę fanów innych organizacji na portalach społecznościowych, wciąż UFC byłoby poza ich zasięgiem.
Wybrali i opisali - Marek Romanowski i Kuba Jurzysta
Zobacz poprzednie TOP 10:

TOP 10 niepokonanych zawodników w MMA

# data[].attributes.attachment_link.title
TOP 10 organizacji MMA na świecie - InTheCage.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Oto piąta odsłona naszego cyklu TOP 10. Tym razem padło na najlepsze organizacje mieszanych sztuk walki, które obecnie istnieją i tworzą kolejne gale, a więc uprzedzamy, że takie federacje jak PRIDE, Strikeforce czy WEC nie mogły się tutaj znaleźć. Przy wyborze tej dziesiątki oprócz obecnych sytuacji się w nich dziejących braliśmy także pod lupę: - ...

# data[].attributes.headline
Najsłynniejsza światowa organizacja MMA - UFC

# data[].attributes.subject
Najsłynniejsza światowa organizacja MMA - UFC

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ultimate Fighting Championship, UFC - amerykańska organizacja mieszanych sztuk walki (MMA) założona w 1993 roku. Pojedynki odbywają się w ośmiokątnym ringu otoczonym siatką, zwanym oktagonem.

Pierwsze zawody Ultimate Fighting Championship zostały zorganizowane przez Arta Davie i Roriona Gracie. UFC 1 odbyło się 12 listopada 1993 roku w Denver w stanie Kolorado. Wzięli w nich udział: sumita, bokser, mistrz świata w savate (będący też mistrzem Europy w kyokushin), dwóch kick-boxerów, praktyk kempo, mistrz Pancrase oraz zawodnik brazylijskiego jiu-jitsu Royce Gracie. Gracie wygrał cały turniej, a także późniejsze UFC 2 i UFC 4 (walczył i w UFC 3, wygrał pierwszą walkę, lecz wycofał się ze względu na udar cieplny). Początkowe edycje były zbliżone pod względem minimum reguł do turniejów vale tudo. Popularność tychże walk gwałtownie się zwiększała, co zwróciło uwagę amerykańskich władz. Wielkim przeciwnikiem UFC w tamtych latach był senator John McCain, który jawnie sprzeciwiał się organizowaniu gal na terenie USA. Zapoczątkował nawet kampanię przeciw UFC, rozsyłał listy do gubernatorów stanów z prośbą zakazania organizowania gal UFC oraz podobnych imprez. W odpowiedzi na krytykę UFC zaczęto wprowadzać szereg ograniczeń i modyfikacji, m.in.:

sędzia otrzymał prawo zatrzymywania walki (od UFC 3)

wprowadzono kategorie wagowe (UFC 12)

obowiązkowo zawodnicy musieli walczyć w rękawicach ochronnych oraz zabroniono kopania w głowę leżącego przeciwnika (UFC 14)

zabroniono uderzeń głową i ciosów w krocze (UFC 15)

wprowadzono 5-minutowe rundy (UFC 21)

W 2001 roku organizacja została zakupiona przez spółkę Zuffa, należącą do braci Fertita, przedsiębiorców z branży hazardowej z Las Vegas za sumę 2 milionów USD. Prezydentem UFC został Dana White. Mimo że UFC była dominującą organizacją na terenie Ameryki, globalnie pozostawała ówcześnie w cieniu japońskiej PRIDE Fighting Championships, która dysponowała znacznymi środkami finansowymi i większość najlepszych zawodników walczyła w jej szeregach. W roku 2006 sytuacja zaczęła się odwracać. PRIDE straciła kontrakt ze stacją telewizyjną Fuji TV, głównie w wyniku pomówień dotyczących związków z Jakuzą, natomiast UFC rozwinęła się dzięki kontraktowi z telewizją Spike TV oraz popularności show The Ultimate Fighter. Stopniowo zaczęła ściągać do siebie najlepszych zawodników z innych organizacji, w tym także z PRIDE FC.

Ostatnim krokiem w wyeliminowaniu konkurencji było kupienie 27 marca 2007 roku PRIDE przez Zuffę. Wkrótce potem PRIDE FC przestało funkcjonować.

28 października 2010 roku prezydent UFC Dana White ogłosił, że federacja World Extreme Cagefighting zostanie wchłonięta przez UFC. WEC od 2006 roku była siostrzaną organizacją UFC, również należącą do spółki braci Fertitta - Zuffa, LLC. Istniejąca od 2001 roku organizacja, począwszy od 2006 roku i zmian wprowadzonych przez nowych właścicieli ograniczyła się do organizowania walk w lżejszych kategoriach wagowych (lekkiej, piórkowej i koguciej). Ostatnia gala WEC odbyła się 16 grudnia 2010 roku. Proces połączenia obu organizacji zakończył się na początku 2011 roku. Mistrzowie WEC w wadze piórkowej ( Jose Aldo) i koguciej ( Dominick Cruz) stali się automatycznie mistrzami UFC.

12 marca 2011 roku Dana White ujawnił, że Zuffa kupiła udziały głównego rywala UFC na amerykańskim rynku - Strikeforce. White ogłosił, że Strikeforce będzie działać nadal jako niezależna spółka, a Scott Coker będzie dalej pełnić rolę jej prezydenta. Ostatnia gala tej organizacji odbyła się 12 stycznia 2013 roku, po czym jej zawodnicy zostali włączeni do UFC, a mistrzyni Strikeforce w wadze koguciej, Ronda Rousey została mianowana mistrzynią UFC.

W sierpniu 2011 roku UFC podpisała 7-letni kontrakt z czołową amerykańską siecią telewizyjną, Fox.

23 lutego 2013 na gali UFC 157 miała miejsce pierwsza w historii organizacji walka kobiet. W walce o mistrzostwo w wadze koguciej zmierzyły się Ronda Rousey i Liz Carmouche.

27 grudnia 2013 została uruchomiona internetowa platforma UFC Fight Pass umożliwiająca oglądanie na żywo (po uiszczeniu opłaty) poszczególnych gal (m.in. z cyklu Fight Night) oraz udostępniająca wszystkie archiwalne gale m.in. UFC, WEC, PRIDE oraz Strikeforce. W lipcu 2015 na UFC Fan Expo poinformowano o poszerzeniu oferty o transmisję i bibliotekę m.in. gal King of the Cage oraz Pancrase.

Na początku czerwca 2014 roku nawiązano współpracę z żeńską organizacją MMA, Invicta Fighting Championships. Umowa obejmuje transmisję gal na Fight Passie oraz możliwość transferu zawodniczek z Invicta do UFC.

2 grudnia 2014 roku, UFC i Reebok zorganizowały wspólną konferencję prasową, podczas której ogłoszono współpracę federacji ze światowym producentem odzieży sportowej na najbliższych sześć lat i w związku z tym porozumieniem wprowadzono ujednolicenie strojów zawodników począwszy od lipca 2015. Pierwszą imprezą, podczas której każdy z zawodników musiał być ubrany w odzież firmy Reebok była gala z numerkiem 189 w Las Vegas, gdzie w walce wieczoru Conor McGregor zdobył tymczasowy pas mistrza wagi piórkowej, pokonując przez techniczny nokaut Chada Mendesa. Wraz z nową umową wycofano możliwość, którą miał do tej pory każdy zawodnik, mianowicie umieszczenie logotypów własnych, indywidualnych sponsorów na spodenkach, co było przyczyną dużych kontrowersji, ponieważ zwłaszcza w przypadku zawodników mających za sobą po kilka walk pod szyldem UFC pieniądze od Reeboka okazały się być kwotą znacznie mniejszą, niż ta którą zawodnik otrzymywał od swoich indywidualnych sponsorów.

Zasady wypłat sponsorskich od firmy Reebok, po każdej stoczonej walce:

zawodnik, który ma na koncie mniej niż 5 walk w UFC otrzymuje 2500 dolarów

6-10 walk - 5 tys. $

11-15 walk - 10 tys. $

16-20 walk - 15 tys. $

21 i więcej walk - 20 tys. $

pretendent do tytułu - 30 tys. $

mistrz - 40 tys. $

5 marca 2016 Conor McGregor stał się najlepiej opłacanym zawodnikiem MMA na świecie, otrzymując za swój pojedynek z Nathanem Diazem na UFC 196 podstawową gażę w wysokości 1 miliona USD.

Na tej samej gali - UFC 196 - organizacja zbliżyła się także do rekordu sprzedanych pakietów PPV, z jubileuszowej gali UFC 100, który wówczas wyniósł 1 600 000 abonentów płatnej telewizji, którzy zdecydowali się wykupić transmisję. UFC tylko 10 razy udało się przekroczyć granicę miliona sprzedanych PPV, ponadto na 5 galach było ku temu blisko:

Jubileuszowa gala UFC 200 wygenerowała zysk z bramki w okolicach 10,700,000 USD, co jest aktualnie rekordową sumą uzyskaną podczas zawodów MMA w Stanach Zjednoczonych.

11 lipca 2016, Dana White poinformował media o sprzedaży większościowych udziałów UFC grupie kapitałowej WME-IMG za sumę 4 miliardów USD. Według zapewnień, nadal będzie sprawował stanowisko prezydenta organizacji.

Reguły UFC przyjęte przez Nevada State Athletic Commission 23 lipca 2001 roku:

każda walka oprócz walki o mistrzostwo liczy 3 rundy

walka o mistrzostwo i walki wieczoru liczą 5 rund

każda runda trwa 5 minut

przerwa pomiędzy rundami trwa 1 minutę

od UFC 138, wszystkie walki wieczoru na wszystkich galach, odbywają się na dystansie 5 rund

Sposoby wyłonienia zwycięzcy:

Akcje zabronione:

uderzanie głową

każdy atak na oczy

gryzienie

szarpanie lub pociąganie za włosy

zahaczanie (polega na zrobieniu „haka" z palca bądź z kilku palców i włożeniu ich do ust przeciwnika, a następnie ciągnięciu)

wszelkie ataki na krocze

bezpośredni atak na kręgosłup, obojczyk oraz tył głowy

uderzenia z góry dolną częścią łokcia

uderzenie w gardło, oraz łapanie tchawicy

szczypanie, drapanie itp.

kopanie głowy leżącego lub klęczącego przeciwnika

naskakiwanie (nogą) na leżącego przeciwnika (ang. stomp)

kopanie piętami po nerkach

dźwignie na małe stawy (np. palce)

wyrzucanie przeciwnika poza ring

wkładanie palców w otwarte rany przeciwnika

przytrzymywanie spodenek lub rękawic przeciwnika

plucie

trzymanie siatki

używanie wulgaryzmów na ringu

atak podczas przerwy

atak na przeciwnika, pod ochroną sędziego

atak po gongu

świadome lekceważenie instrukcji oraz samego sędziego

uporczywe unikanie kontaktu z przeciwnikiem

symulowanie kontuzji

Od 2006 poza podstawowymi gażami od organizacji oraz sponsorów, zawodnicy mogą zostać nagrodzeni przez włodarze bonusami finansowymi w wysokości 50 tys USD w trzech kategoriach - za nokaut, poddanie oraz walkę wieczoru. Od 2014 bonusy za nokaut i poddanie zostały zastąpione bardziej elastycznym występem wieczoru. Rekordzistami co do ilości otrzymanych bonusów są aktualnie Nate Diaz i Joe Lauzon - 15.

Aktualnie UFC posiada 12 kategorii wagowych, 8 męskich i 4 kobiece:

ciężka - do 120,2 kg (265 lb; 18,93 st)

półciężka - do 93 kg (205 lb; 14,6 st)

średnia - do 83,9 kg (185 lb; 13,21 st)

półśrednia - do 77,1 kg (170 lb; 12,14 st)

lekka - do 70,3 kg (155 lb; 11,07 st)

piórkowa - do 65,8 kg (145 lb; 10,36 st) (od 2010)

kogucia - do 61,2 kg (135 lb; 9,64 st) (od 2010)

musza - do 56,7 kg (125 lb; 8,93 st) (od 2011)

kogucia - do 61,2 kg (135 lb; 9,64 st) (od 2012)

musza - do 56,7 kg (125 lb; 8,93 st))

słomkowa - do 52,2 kg (115 lb; 8,22 st) (od 2014)

W latach 2001-2010 obowiązywał podział na 5 kategorii:

ciężka - do 120 kg

półciężka - do 93 kg

średnia - do 84 kg

półśrednia - do 77 kg

lekka - do 70 kg

W latach 1997-2001 obowiązywał podział na 4 kategorie:

ciężka - do 120 kg

średnia - do 93 kg

lekka - do 77 kg

kogucia - do 70 kg

Walki o mistrzostwo UFC w poszczególnych kategoriach wagowych rozgrywane są od 1997 roku. Obecnymi mistrzami są:

Od 2003 roku włodarze UFC nagradzają najbardziej zasłużone osoby związane z MMA i organizacją włączając je do tzw. galerii sław ( ang. Hall of Fame).

Wraz z rozwojem MMA polscy fani doczekali się także swoich rodaków. Pierwszym zakontraktowanym Polakiem w UFC był Tomasz Drwal, który podpisał umowę w 2007 roku. „Goryl" wygrał trzy walki (Ivan Serati, Mike Ciesnolevicz i Drew McFedries) i tyle samo razy schodził z oktagonu pokonany (z Thiago Silva, Rousimar Palhares i David Branch). Drwal po dwóch porażkach z rzędu został zwolniony w 2010 roku.

W 2010 roku na skutek wchłonięcia przez UFC organizacji WEC zawodnikiem UFC został Maciej Jewtuszko. „Irokez" w najlepszej organizacji świata stoczył jedną walkę. Na UFC 127 przegrał z Curtem Warburtonem. Po walce został zwolniony.

Wraz z pojawieniem się informacji o ekspansji UFC na Europę oraz planach organizacji gali w Polsce na galach UFC zaczęli debiutować następni zawodnicy z Polski. Obecnie w oktagonie występują:

Joanna Jędrzejczyk podczas gali UFC 185 pokonała Carlę Esparzę, dzięki czemu zdobyła tytuł mistrzowski w wadze słomkowej. Tym samym została trzecim europejskim (po Andreju Arłouskim i Basie Ruttenie) mistrzem UFC (pierwsza kobieca mistrzyni). Dodatkowo „JJ" za swój występ została uhonorowana bonusem (50 tys. USD) za występ wieczoru oraz awansem na pierwsze miejsce w światowym rankingu.

Poza wspomnianymi w UFC występują (lub występowali) zawodnicy, którzy mogą poszczycić się polskimi korzeniami:

Byli zawodnicy UFC:

W ostatnich latach dużym problemem UFC stały się afery dopingowe u zakontraktowanych zawodników, które zaczęły narastać w związku z coraz większymi kontrolami komisji sportowych w USA. Na przełomie lat 1999-2001 badania antydopingowe miały charakter wyrywkowy i sondażowy, niewielu zawodników, u których wykryto zażywanie sterydów było karanych, dopiero po maju 2001 zaczęło się to zmieniać w związku z uregulowaniem przepisów w mieszanych sztukach walki w Stanach. W tym czasie najgłośniejszymi wpadkami były te związane z Joshem Barnettem (2002), Timem Sylvią (2003) i Seanem Sherkem (2007) - wszyscy zawodnicy zostali ówcześnie zawieszeni na kilka miesięcy oraz odebrano im pasy mistrzowskie.

W latach 2010-2015 zaostrzono jeszcze bardziej kontrole antydopingowe, co skutkowało coraz większą liczbą zawodników, u których wykrywano zakazane substancje w organizmie (głównie sterydy anaboliczne - boldenon, nandrolon, drostanolon oraz podwyższony testosteron) mimo wysokich kar finansowych, 9 miesięcznym zawieszeniem oraz zmianami werdyktów na no contest. Na przestrzeni ostatnich lat wielu czołowych zawodników UFC zażywało zabronione środki, m.in. Alistair Overeem, Jake Shields, Nick Diaz, Wanderlei Silva, Chael Sonnen czy Frank Mir.

By przeciwdziałać fali dopingu w MMA, w maju 2015 Komisja Sportowa stanu Nevada postanowiła zaostrzyć jeszcze bardziej kary za stosowanie dopingu. Zmianom uległy m.in. czasy zawieszenia oraz kary pieniężne, które teraz wynoszą średnio 3 lata za pierwszą wpadkę oraz 30-40% kary pieniężnej, 4 lata za drugą, 40-50% kary pieniężnej oraz dożywotnie zawieszenie i 100% kary pieniężnej za trzecią wpadkę.

Jednymi z pierwszych, którzy zostali ukarani po wprowadzeniu nowych przepisów, byli Nick Diaz oraz Anderson Silva, jednak ostatecznie skrócono im zawieszenia.

W październiku 2014 Polski zawodnik Piotr Hallmann po przegranej walce z Gleisonem Tibau został zawieszony na 9 miesięcy za stosowanie dopingu. Natomiast sam Tibau w grudniu 2015 oblał testy, po których wykryto w jego organizmie erytropoetynę (EPO). 18 lutego 2016 USADA nałożyła na Brazylijczyka karę (już w świetle nowych, zaostrzonych przepisów) w postaci dwuletniego zawieszenia oraz zmiany wyniku walki ze zwycięstwa na przegraną przez dyskwalifikację.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ultimate Fighting Championship, UFC - amerykańska organizacja mieszanych sztuk walki (MMA) założona w 1993 roku. Pojedynki odbywają się w ośmiokątnym ringu otoczonym siatką, zwanym oktagonem. Pierwsze zawody Ultimate Fighting Championship zostały zorganizowane przez Arta Davie i Roriona Gracie. UFC 1 odbyło się 12 listopada 1993 roku w Denver w stanie Kolorado.

# data[].attributes.headline
Najsłynniejsza polska organizacja MMA - KSW

# data[].attributes.subject
Najsłynniejsza polska organizacja MMA - KSW

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Konfrontacja Sztuk Walki (KSW) - polska organizacja promująca walki MMA (Mixed Martial Arts) założona w Warszawie przez Martina Lewandowskiego i Macieja Kawulskiego. Lider wśród organizacji MMA w Europie oraz jedna z największych organizacji na świecie. Gale KSW odbywają się w Polsce, jak i zagranicą. Gala „KSW 39. Colosseum" zgromadziła w maju 2017 roku na PGE Narodowym niemal 58 tys. widzów, plasując się na drugim miejscu wśród największych pod względem liczebności publiczności wydarzeń sportowych w Polsce. Była to także druga na świecie impreza MMA pod względem liczebności publiczności.

Pierwsza gala KSW odbyła się 27 lutego 2004 w restauracji Champions mieszczącej się w warszawskim hotelu Marriott. Miejsce to nie było przypadkowe - współzałożyciel KSW, Martin Lewandowski pracował na stanowisku managera ds. promocji w Marriott. W tej lokalizacji zorganizowanych zostało w sumie 4 gale. KSW 5 odbyła w patio warszawskiej restauracji Wook i zgromadziła około tysiąca kibiców. Następnie, ze względu na rosnącą popularność wydarzeń, KSW przeniesiono na Torwar. KSW 7 było pierwszą galą zorganizowaną poza Warszawą - we Wrocławiu.

Rywalizacja odbywała się w formacie 4 lub 8-osobowych turniejów (do 2011 roku) oraz pojedynczych walk. Pojedynki na galach KSW,od początku istnienia organizacji w 2004,prowadzono w ringu bokserskim. Od gali numer 27. w maju 2014 walki odbywają się w okrągłej klatce. Podczas gali KSW 19 po raz pierwszy w historii tej organizacji odbyła się walka kobiet. W latach 2008-2010 federacja nawiązała współpracę ze słoweńską organizacją World Freefight Challenge (WFC) związaną z wymianą zawodników.

8 października federacja KSW nawiązała współpracę z federacją założoną przez Nobuyukiego Sakakibarę RIZIN Fighting Federation. W ramach tej współpracy KSW dotychczas udostępniło federacji RIZIN dwóch zawodników - Gorana Reljicia (na World Grand Prix 2015) oraz Szymona Bajora (na World Grand Prix 2016).

28 czerwca 2016 właściciele federacji Martin Lewandowski i Maciej Kawulski poinformowali o nawiązaniu współpracy z brazylijską organizacją Aspera FC. Zapowiedziano, że zwycięzca turnieju wagi lekkiej, który odbył się 9 lipca zostanie zawodnikiem KSW. Turniej wygrał Renato 'Pezinho' Gomes Gabriel, pokonując Fernando Aparecido oraz Thiago Natę podczas gali Aspera FC 41: Road to KSW. W nagrodę za ten wyczyn KSW zaoferowało mu kontrakt i starcie o mistrzowski pas w kategorii lekkiej (do 70 kg) z Mateuszem Gamrotem na gali KSW 36 w Zielonej Górze. Od 1 grudnia 2011 (KSW 17) przyznawane są bonusy finansowe w kategoriach - nokaut, poddanie i walka wieczoru.

Począwszy od drugiej edycji, gale KSW transmitowane były przez telewizję kodowaną Polsat Sport, a od gali KSW XI otwarty Polsat. Założycielami i właścicielami organizacji są Maciej Kawulski i Martin Lewandowski. Dyrektorem sportowym organizacji jest natomiast Wojsław Rysiewski. Od maja 2009 roku gale KSW są także transmitowane przez internetową telewizję Ipla.tv. Pierwszą galą, która była transmitowana wyłącznie w systemie pay-per-view była gala KSW 20: Symfonia walki.

W zawodowych mieszanych sztukach walki startuje od 2004 roku. Reprezentując klub Arrachion MMA Olsztyn, zdobył międzynarodowe mistrzostwo Polski w MMA w kategoriach do 85 i 90 kg. W 2007 roku związał się z organizacją Konfrontacja Sztuk Walki (KSW). W 2008 roku podpisał kontrakt z amerykańską organizacją EliteXC na 4 walki w wadze półciężkiej (do 205 funtów). Chalidow powrócił do KSW. Swoją pierwszą walkę po wyleczeniu kontuzji stoczył 15 maja 2009 w Warszawie na gali KSW XI z Brazylijczykiem Danielem Acacio. Znokautował go w 70. sekundzie walki, zostając pierwszym w historii międzynarodowym mistrzem KSW.

Podczas gali KSW XIII stoczył swoją pierwszą walkę w obronie pasa międzynarodowego mistrza KSW w wadze półciężkiej. Jego rywalem był Japończyk Ryuta Sakurai. Po trzech 5-minutowych rundach i 3-minutowej dogrywce sędziowie orzekli remis, tym samym Chalidow zachował tytuł. W marcu 2011 roku zwakował pas KSW w wadze półciężkiej. Powodem było zejście Chalidowa do kategorii średniej. 19 marca 2011 roku w Warszawie podczas gali KSW XV pokonał byłego zawodnika UFC, Jamesa Irvina. Do planowanej konfrontacji z Lindlandem doszło dwa miesiące później, podczas KSW XVI. Chalidow odniósł kolejne szybkie zwycięstwo przed czasem - walka została rozstrzygnięta przez techniczne poddanie, gdy Amerykanin stracił przytomność wskutek duszenia gilotynowego.

26 listopada 2011 roku na gali KSW XVII Chalidow miał stoczyć pojedynek z byłym zawodnikiem PRIDE i WEC, Paulo Filho, ale z powodu problemów zdrowotnych Brazylijczyka nowym przeciwnikiem polskiego zawodnika został ogłoszony Jesse Taylor - Amerykanin mający na swoim koncie występy w Strikeforce oraz UFC. Chalidow po raz kolejny wygrał przez poddanie w pierwszej rundzie, tym razem za pomocą dźwigni na staw kolanowy (otrzymał potem bonus finansowy za „poddanie wieczoru"). 12 maja 2012 roku na gali KSW XIX, w Atlas Arena w Łodzi, znokautował Rodneya Wallace'a już w pierwszej rundzie oraz kolejny raz otrzymał bonus finansowy - tym razem za „nokaut wieczoru.

1 grudnia na gali KSW XXI miał zmierzyć się z Holendrem Melvinem Manhoefem, który z powodu kontuzji nogi zrezygnował z podjęcia walki. Na jego miejsce został zakontraktowany pochodzący z Hawajów Kendall Grove. Mamed ostatecznie wygrał pojedynek w drugiej rundzie poddając swojego rywala dźwignią na staw skokowy, doznając kontuzji, m.in. złamania palca u ręki. Do pojedynku Chalidow vs Manhoef w końcu doszło na gali KSW 23 (8 czerwca 2013) w limicie wagowym 87 kg. Mamed zwyciężył pochodzącego z Surinamu Holendra zmuszając go do poddania się na skutek założonego duszenia gilotynowego w pierwszej rundzie.

28 listopada 2015 na KSW 33 znokautował Michała Materlę w 31 sekundzie pojedynku, odbierając mu tym samym tytuł mistrzowski KSW wagi średniej. 27 maja 2016 wygrał walkę z Turkiem Azizem Karaoglu w wyniku kontrowersyjnego werdyktu sędziowskiego. 11 Marca 2017 zadebiutował w organizacji Absolute Championship Berkut na gali numer 54 w Manchesterze wygrywając przez TKO w 22 sekundzie walki. Była to pierwsza walka Chalidowa poza organizacją KSW od 30 grudnia 2010. 27 maja 2017 podczas gali KSW 39 która miała miejsce na Stadionie Narodowym pokonał jednogłośnie na punkty mistrza KSW wagi półśredniej Borysa Mańkowskiego. Walka nie miała statusu mistrzowskiego.

3 marca 2018, na gali KSW 42 w Łodzi stoczył swój drugi super fight, tym razem z mistrzem kategorii półciężkiej Tomaszem Narkunem w limicie do 92 kg. Pojedynek przegrał w 3 rundzie przez poddanie duszeniem trójkątnym.

30 lipca 2018, podczas konferencji prasowej przed KSW 45 zwakował pas wagi średniej federacji KSW.

1 grudnia 2018 podczas KSW 46 stoczył rewanżowy pojedynek z Tomaszem Narkunem, walkę tę przegrał przez jednogłośną decyzję sędziów. Podczas wywiadu po walce z dziennikarzem Polsatu - Mateuszem Borkiem poinformował o swojej decyzji o zakończeniu sportowej kariery. 8 lipca 2019 roku Khalidov za pomocą mediów społecznościowych ogłosił powrót do MMA

Treningi MMA rozpoczął po zakończeniu kariery jako strongman, twierdząc, że „osiągnął już wszystko". Po wielu latach amatorskich treningów sportów walki, chciał spróbować swych sił w oficjalnym pojedynku. 11 grudnia 2009 na gali KSW 12, na warszawskim Torwarze stoczył debiutancką walkę w formule MMA z pięściarzem Marcinem Najmanem.

7 maja 2010, podczas KSW XIII pokonał Japończyka Yūsuke Kawaguchi przez jednogłośną decyzję sędziów po dwurundowym pojedynku. 21 maja 2010 w Worcester w walce w ramach Moosin: God of Martial Arts przegrał przez poddanie na skutek ciosów w parterze z dwukrotnym mistrzem UFC, Timem Sylvią. Cztery miesiące później, 18 września 2010, podczas gali KSW XIV pokonał przez poddanie ważącego ponad 80 kg więcej boksera Erica Escha.

W 2011 podpisał z KSW kontrakt na dwie kolejne walki. Pierwszą z nich stoczył 21 maja 2011 w Ergo Arenie, gdy przegrał przez poddanie z Brytyjczykiem Jamesem Thompsonem.

26 listopada 2011 na gali KSW 17, w walce rewanżowej z Jamesem Thompsonem, w wyniku pomyłki jednego z sędziów punktowych, doszło do błędnego ogłoszenia wygranej Polaka. Ostatecznie, walka została uznana za nieważną. 12 maja 2012 wystąpił w walce wieczoru na gali KSW 19, podczas której pokonał Boba Sappa przez TKO w 1. rundzie. Wówczas jego waga wynosiła 123 kg. Kolejną walkę stoczył 15 września 2012, na gali KSW 20. Pokonał w niej przez nokaut techniczny (ciosy pięściami) Christosa Piliafasa.

8 czerwca 2013 na KSW 23 przegrał przez poddanie w 1. rundzie z Seanem McCorkle. Po tej porażce zmienił częściowo sztab trenerski. Jego głównym trenerem został Piotr Jeleniewski. 28 września 2013 na KSW 24 w Łodzi zrewanżował się Seanowi McCorkle wygrywając z nim po dwóch rundach jednogłośną decyzją sędziów.

17 maja 2014 podczas pierwszej gali KSW, na której walki odbywały się w okrągłej klatce, wygrał przez jednogłośną decyzję sędziów z byłym strongmanem oraz zawodnikiem UFC Brytyjczykiem Olim Thompsonem. 6 grudnia 2014 zmierzył się z mistrzem olimpijskim w judo Pawłem Nastulą. Po dwóch rundach sędziowie ogłosili remis, natomiast podczas trzyminutowej dogrywki Pudzian, dominując byłego olimpijczyka, wygrał walkę.

25 maja 2015 w Gdańskiej Ergo Arenie Pudzianowski wygrał przez widowiskowy nokaut z członkiem słynnej rodziny Gracie Rollesem w 27 sekundzie walki. Walka została uznana za nokaut wieczoru gali KSW 31. 31 października 2015 podczas pierwszej zagranicznej gali federacji KSW w Londynie po serii czterech wygranych walk z rzędu, mimo dominacji w pierwszej rundzie, przegrał w drugiej minucie drugiej rundy z mistrzem Australii w wadze ciężkiej w boksie oraz legendą K-1 Australijczykiem Peterem Grahamem.

27 maja 2016 na gali KSW 35 przegrał w 1:46 sekundzie drugiej rundy z Marcinem Różalskim przez duszenie gilotynowe. 3 grudnia 2016 w Krakowskiej Tauron Arenie podczas KSW 37 Circus of Pain zwyciężył w 80. sekundzie walki w hitowym starciu z powracającym na ring Pawłem „Popkiem" Mikołajuwem.

27 maja 2017 podczas historycznej gali KSW 39 Colsseum wygrał przez poddanie z byłym strongmanem Tyberiuszem Kowalczykiem. 22 października 2017 podczas zagranicznej gali KSW w Dublinie Mariusz Pudzianowski miał się zmierzyć z wywodzącym się z kickboxingu Jamesem McSweeneyem. Jednak ze względu na zablokowanie Anglika przez Irlandzką organizację zajmującą się zdrowiem zawodników SafeMMA Pudzianowski stoczył pojedynek ze znanym z trylogii z byłym mistrzem KSW Michałem Materlą, Jayem Silvą. Po widowiskowym starciu Pudzian wygrał walkę przez większościową decyzję sędziów.

9 czerwca 2018 podczas gali KSW 44 w ERGO Arenie w Gdańsku stoczył walkę z Karolem Bedorfem. Walka była eliminatorem do walki o mistrzostwo KSW w wadze ciężkiej. "Pudzian" przegrał w drugiej minucie pierwszej rundy przez poddanie (kimura).

23 marca 2019 na gali KSW 47: The X-Warriors przegrał w pierwszej rundzie z byłym sztangistą Szymonem Kołeckim przez kontuzję zerwania mięśnia dwugłowego uda.

Rekordowa Gala KSW 39: Colosseum zgromadziła w 27 maja 2017 roku na PGE Narodowym niemal 58 tys. widzów, plasując się w trójce największych pod kątem publiczności sportowych imprez, jakie miały miejsce w Polsce. Dodatkowe miliony obejrzały widowisko przed ekranami - walki transmitowały telewizje w 36 krajach, a transmisja online dostępna była na 4 kontynentach. Wydarzenie to było drugą pod względem liczebności publiczności MMA w światowej historii tego sportu. Pierwsze miejsce nadal należy do japońskiego „Pride Shockwave" w Tokio w 2012 r., na którym pojawiło się aż 71 tys. widzów.

31 października 2015 odbyła się gala KSW 32: Road to Wembley, która była pierwszą galą zorganizowaną poza granicami Polski (Wielka Brytania, Wembley Arena).

22 października 2017 KSW zawitało po raz pierwszy do Dublina, gdzie w amfiteatralnej hali 3Arena odbyła się gala. Od gali KSW 40 wszystkie pojedynki o pasy organizacji będą odbywały się na dłuższym dystansie: 5 razy 5 minut.

6 października 2018 r. KSW 45: The Return to Wembley - druga gala w Anglii, powrót na Wembley Arena.

14 września 2019 r. KSW 50 - trzecia gala w Anglii, Jubileuszowa gala polskiej organizacji.

9 listopada 2019 r. KSW 51- pierwsza gala polskiej organizacji w Chorwacji.

Maciej Kawulski i Martin Lewandowski zajęli 28. miejsce na liście "Najbardziej Wpływowych Ludzi Sportu 2018" (Forbes/Pentagon Research)

Maciej Kawulski i Martin Lewandowski zajęli 42. miejsce na liście "Najbardziej Wpływowych Ludzi Sportu 2017" (Forbes/Pentagon Research)

Każda walka MMA rozgrywana nie o tytuł trwa 3 rundy, z których każda nie może być krótsza niż 5 minut. Przerwa między rundami trwa 1 minutę. Każda walka MMA rozgrywana o tytuł odbywa się na dystansie 5 rund.

Sędziowanie punktowe:

Wszystkie pojedynki są oceniane i punktowane przez trzech sędziów, z których kady ocenia pojedynek z innego miejsca wokół ringu/obszaru walki. Sędzia ringowy nie może być jednocześnie sędzią punktowym.

System 10-punktowy jest standardowym narzędziem punktowania pojedynków. Według tego systemu przyznaje się 10 punktów zwycięzcy rundy oraz 9 punktów lub mniej przegranemu, z wyjątkiem rzadkiego przypadku rundy remisowej, która punktowana jest 10-10.

Walki punktowane są według najnowszych kryteriów sędziowania stowarzyszenia komisji stanowych w USA (ABC).

Występuje w sytuacji, w której jeden z zawodników odklepuje 2 lub więcej razy w matę, ciało przeciwnika, lub własne ciało lub też werbalnie (krzyk).

Kiedy sędzia ringowy przerwie walkę.

Kiedy kontuzja spowodowana dozwoloną akcją jest na tyle poważna, że pojedynek zostaje przerwany.

Kiedy zawodnik straci przytomność po ciosie lub kopnięciu.

Jednogłośna decyzja - wszyscy sędziowie punktowi wypunktowali walkę dla tego samego zawodnika.

Niejednogłośna decyzja - dwóch sędziów punktowych wypunktowało walkę dla jednego zawodnika, trzeci sędzia dla drugiego zawodnika.

Większościowa decyzja - dwóch sędziów punktowych wypunktowało walkę dla jednego zawodnika, trzeci wypunktował remis

Jednogłośny remis - wszyscy sędziowie punktowi wypunktowali remis.

Większościowy remis - dwaj sędziowie punktowi wypunktowali remis.

Niejednogłośny remis - każdy sędzia punktowy wypunktował walkę inaczej.

Poniższe zachowania uznaje się za faule w pojedynku MMA lub walce pokazowej i według uznania sędziego mogą się one zakończyć ukaraniem zawodnika:

uderzanie głową

atakowanie oczu w każdy sposób

gryzienie

plucie na rywala

ciągnięcie za włosy

wkładanie palców do ust rywala

wszelkiego rodzaju ataki na krocze

wkładanie palców w otwory lub rozcięcia rywala

dźwignie na małe stawy

ciosy w kręgosłup i tył głowy

uderzanie czubkiem łokcia z godziny 12 na 6

wszelkie ataki w krtań oraz łapanie za tchawicę

drapanie, szczypanie i kręcenie skóry

kopanie w głowę przeciwnika w pozycji parterowej

uderzanie kolanem w głowę przeciwnika w pozycji parterowej

deptanie rywala w pozycji parterowej

łapanie siatki

łapanie spodenek lub rękawic rywala

używanie wulgarnego języka w obrębie ringu / klatki

niesportowe zachowanie skutkujące kontuzją rywala

atakowanie rywala w czasie przerwy między rundami

atakowanie rywala, który znajduje się pod opieką arbitra

atakowanie rywala po gongu

unikanie kontaktu z rywalem, umyślne lub powtarzające się

wypluwanie szczęki, udawanie kontuzji

wyrzucanie rywala po za ring / obszar walki

umyślne niestosowanie się do instrukcji sędziego ringowego

upuszczanie rywala na jego głowę lub kark

ingerencja narożnika w przebieg pojedynku

wrzucenie ręcznika w trakcie pojedynku

kierowanie palców w oczy/twarz rywala w stójce

Zawodnik musi przejść wszystkie przed-licencyjne badania medyczne oraz testy wymagane przez Federację KSW.Badania medyczne po pojedynku:

natychmiast po pojedynku każdy zawodnik może zostać zbadany przez przydzielonego lekarza zawodów

każdy zawodnik, który odmówi poddania się badaniom po pojedynku zostanie zawieszony a wynik walki zmieniony na korzyść przeciwnika (gdyby werdykt był inny)

wszyscy zawodnicy mogą być wyznaczeni do przejścia badania moczu w celu wykrycia obecności zabronionych środków

oprócz badania przed pojedynkiem, organizator może nakazać przeprowadzenie badania na wykrycie środków dopingujących w próbkach pobranych przed pojedynkiem już po odbyciu się zawodów

zebranie próbek moczu do testów jest przeprowadzane w obecności pracownika komisji antydopingowej. Odmowa poddania się badaniu skutkuje natychmiastową dyskwalifikacją zawodnika i zawieszeniem w możliwości startów na czas nieokreślony

Zawodnik, u którego wykryto obecność niedozwolonych substancji zostanie ukarany w następujący sposób:

pierwsze złamanie przepisów - zawieszenie na 90 dni

drugie złamanie przepisów - zawieszenie na 180 dni

trzecie złamanie przepisów - zawieszenie na dwa lata

Menadżer zawodnika ma prawo wnieść pisemny protest dotyczący wyniku walki w ciągu 48 godzin od momentu zakończenia walki po wpłaceniu 1000 Euro kaucji na konto Federacji KSW.

Komisja odwoławcza w składzie:

jeden z sędziów punktowych

rozpatruje złożony protest, a jego wynik prezentuje w ciągu 48 godzin od daty przyjęcia protestu.

W przypadku negatywnego rozpatrzenia protestu Federacja KSW nie zwraca wpłaconej kaucji.

W przypadku pozytywnego rozpatrzenia protestu Federacja KSW zwraca wpłaconą kaucję.

Jeśli KSW nie zatwierdzi pojedynku w innej kategorii wagowej, pojedynki MMA oraz walki pokazowe rozgrywane są w następujących kategoriach:

Słomkowa - 115 funtów (52,2 kg)

Musza - 125 funtów (56,7 kg

Kogucia - 125-135 funtów (61,2 kg)

Piórkowa - 135-145 funtów (65,8 kg)

Lekka - 145-155 funtów (70,3 kg)

Półśrednia - 155-170 funtów (77,1 kg)

Średnia - 170-185 funtów (83,9 kg)

Półciężka - 185-205 funtów (93 kg)

Ciężka - 205-265 funtów (120,2 kg)

Superciężka - ponad 265 funtów

W pojedynkach, których stawką nie jest tytuł mistrzowski dozwala się jednofuntową tolerancję (1 lbs = 0,5 kg). W pojedynkach mistrzowskich uczestnicy nie mogą przekroczyć dozwolonego zakresu wagi dla danej kategorii wagowej.

KSW może pozwolić na walkę w umówionym limicie (tzw. catchweight) według własnego poglądu i uznania. Na przykład, KSW może pozwolić na pojedynek z górnym limitem 177 funtów, jeżeli uważa, że taka rywalizacja będzie dalej sprawiedliwa i bezpieczna.

KSW może też dopuścić na pojedynek dwóch zawodników, z których jeden waży 264 funty, a drugi 267 funtów, jeżeli uzna, że takie starcie jest nadal sprawiedliwe i bezpieczne, pomimo, że technicznie zawodnicy są z dwóch różnych kategorii wagowych.

Pasy międzynarodowego mistrza KSW są przyznawane od 2009 roku. Pierwszym mistrzem został Mamed Chalidow w wadze półciężkiej (ówcześnie do 95 kg). Trofeum jest przyznawane w drodze pojedynczej walki i ma charakter przechodni (jak w boksie), nie należy go mylić z pasami przyznawanymi za zwycięstwa w poszczególnych turniejach KSW.

Od 2011 roku organizowany jest Amatorski Puchar KSW - zawody amatorskie mające na celu m.in. wykreowanie utalentowanych zawodników którzy dopiero zaczynają swoje starty w MMA. Zwycięzcy zawodów mają szanse również na podpisanie zawodowego kontraktu z organizacją, taką szanse otrzymali m.in. Anzor Ażyjew czy Jakub Kowalewicz. Do tej pory odbyło się pięć edycji Amatorskiego Pucharu KSW.

Projekt społeczny KSW i Academii Gorila, oferujący program darmowych treningów dla młodzieży i dzieci z trudnych środowisk. W 2018 roku wystartował na terenie Warszawy. Inicjatorzy projektu zapewniają miejsce w klubach, opracowanie planów treningowych, opiekę trenerską oraz koordynację całości organizacji, natomiast za nabór uczestników odpowiedzialny był Alternatywny Klub Sportowy „Zły"

Historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Na ich podstawie powstał scenariusz autorstwa Mariusza Kuczewskiego. Borys „Kosa" Kosiński (Eryk Lubos) to zawodnik MMA, który jest u szczytu formy. W najważniejszej walce ze swoim największym rywalem Denim Takaevem (Mamed Khalidov) popełnia błąd, który przekreśla jego karierę. Traci wszystko. W fabule oprócz Eryka Lubosa i Mameda Khalidova pojawi się gwiazdorska obsada: Aleksandra Popławska, Tomasz Włosok, Janusz Chabior, Jarosław Boberek, Emma Giegżno, Mariusz Drężek. Dla Mameda Khalidova, międzynarodowego mistrza KSW w wadze półciężkiej z 2009 oraz w wadze średniej z 2015, występ w filmie to debiut aktorski. Reżyserami filmu jest Maciej Kawulski oraz Konrad Niewolski.

Pierwszą galą, która była transmitowana wyłącznie w systemie pay-per-view była gala KSW 20: Symfonia walki.

Sieć siłowni funkcjonujących na licencji KSW.

Oficjalny sklep internetowy z asortymentem sygnowanym marką KSW.

Restauracja w Warszawie na licencji KSW.

Podczas KSW 14 Fin Niko Puhakka na lewej piersi prezentował tatuaż neonazistowskiej organizacji - Blood & Honour, stanowiący element symboliki neonazistowskiej co spotkało się z protestami Na gali KSW 15 na której Niko Puhakka stoczył walkę finałową turnieju wagi lekkiej na żądanie organizatorów, Puhakka musiał już walczyć w zakrywającym ciało specjalnym kostiumie (tzw. rashguard). Na początku stycznia 2012 roku ogłoszono, że zawodnik wystąpi na lutowej gali KSW 18, w walce o pas międzynarodowego mistrza KSW w kategorii lekkiej. Kilka dni później właściciele KSW podali jednak do wiadomości, że zrezygnowali z usług Fina, tłumacząc to negatywnym odbiorem Puhakki przez opinię publiczną w Polsce.

Walka Mariusza Pudzianowskiego z Jamesem Thompsonem na KSW 17 została dwa dni później uznana za nieodbytą. W wyniku pomyłki jednego z sędziów punktowych, który na przekazanej sędziemu głównemu karcie wpisał nazwisko Pudzianowskiego jako zwycięzcy, zamiast Thompsona, doszło do błędnego ogłoszenia wygranej Polaka oraz do niesportowego zachowania ze strony Jamesa Thompsona (użycie wulgaryzmów w stronę widzów i władz KSW).

Obserwatorzy gali KSW (specjalista ds. Środkowego Wschodu Wojciech Szewko oraz dziennikarz śledzczy Witold Gadowski) zwrócili uwagę, że zawodnik Aziz Karaoglu wyszedł do swojej walki przy dźwiękach wybranego przez siebie utworu muzycznego, którym był „Nasheed Naam Qatil", będący nieformalnym hymnem Al-Ka'idy i w swojej wymowie nawołująca do zabijania niewiernych z punktu widzenia wyznawców islamu. Po gali Karaoglu wyparł się wyboru tej pieśni i obciążył federację KSW winą za dobranie tego utworu, mimo że jak zauważył Tomasz Nowosielski, Turek wychodził do walki przy dźwiękach tego samego utworu podczas gali KSW 31, gdy jego przeciwnikiem był Jay Silva. W tej sprawie federacja KSW wydała specjalne oświadczenie.

Jasminka Cive

# data[].attributes.attachment_link.description
Konfrontacja Sztuk Walki (KSW) - polska organizacja promująca walki MMA (Mixed Martial Arts) założona w Warszawie przez Martina Lewandowskiego i Macieja Kawulskiego. Lider wśród organizacji MMA w Europie oraz jedna z największych organizacji na świecie. Gale KSW odbywają się w Polsce, jak i zagranicą. Gala „KSW 39.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
P4P

1. Demetrious Johnson (27-2-1)

2. Conor McGregor (21-3-0)

3. Daniel Cormier (20-1-0, 1NC)

4. Stipe Miocic (18-2-0)

5. Max Holloway (19-3-0)

6. Georges St-Pierre (0-0-0)

7. T.J. Dillashaw (15-3-0)

8. Tyron Woodley (18-3-1)

9. Cris Cyborg (19-1-0, 1NC)

10. Tony Ferguson (23-3-0)

11. Robert Whittaker (19-4-0)

12. Cody Garbrandt (11-1-0)

13. Amanda Nunes (15-4-0)

14. Khabib Nurmagomedov (25-0-0)

15. Joanna Jedrzejczyk (14-1-0)

musza (57 kg/125 lb)

(C) Demetrious Johnson (27-2-1)

1. Joseph Benavidez (25-4-0)

2. Henry Cejudo (12-2-0)

3. Ray Borg (11-3-0)

4. Jussier Formiga (21-5-0)

5. Sergio Pettis (16-3-0)

6. Wilson Reis (22-8-0)

7. Brandon Moreno (14-4-0)

8. Ben Nguyen (16-7-0)

9. Dustin Ortiz (18-7-0)

10. John Moraga (18-6-0)

11. Matheus Nicolau (13-1-1)

12. Tim Elliott (15-8-1)

13. Alexandre Pantoja (18-3-0)

14. Deiveson Figueiredo (14-0-0)

15. Magomed Bibulatov (14-1-0)

kogucia (61 kg/135 Ib)

(C) T.J. Dillashaw (15-3-0)

1. Cody Garbrandt (11-1-0)

2. Dominick Cruz (22-2-0)

3. Raphael Assuncao (26-5-0)

4. Jimmie Rivera (21-1-0)

5. Marlon Moraes (20-5-1)

6. John Lineker (30-8-0)

7. Bryan Caraway (21-7-0)

8. John Dodson (19-9-0)

9. Aljamain Sterling (14-3-0)

10. Pedro Munhoz (15-2-0, 1NC)

11. Rob Font (15-3-0)

12. Thomas Almeida (21-3-0)

13. Eddie Wineland (23-12-1)

14. Brett Johns (15-0-0)

15. Matthew Lopez (10-2-0)

piórkowa (66 kg/145 Ib)

(C) Max Holloway (19-3-0)

1. Jose Aldo (26-4-0)

2. Frankie Edgar (22-5-1)

3. Brian Ortega (13-0-0, 1NC)

4. Josh Emmett (13-1-0)

5. Cub Swanson (25-8-0)

6. Ricardo Lamas (18-6-0)

7. Chan Sung Jung (14-4-0)

8. Jeremy Stephens (27-14-0)

9. Darren Elkins (24-5-0)

10. Yair Rodriguez (10-2-0)

11. Renato Moicano (11-1-1)

12. Mirsad Bektic (12-1-0)

13. Doo Ho Choi (14-3-0)

14. Myles Jury (17-2-0)

15. Calvin Kattar (18-2-0)

lekka (70 kg/155 Ib)

(C) Conor McGregor (21-3-0)

1. Tony Ferguson (23-3-0)

2. Khabib Nurmagomedov (25-0-0)

3. Eddie Alvarez (29-5-0, 1NC)

4. Edson Barboza (19-5-0)

5. Dustin Poirier (22-5-0, 1NC)

6. Justin Gaethje (18-1-0)

7. Kevin Lee (0-9-0)

8. Nate Diaz (19-11-0)

9. Michael Chiesa (14-3-0)

10. Al Iaquinta (13-3-1)

11. Beneil Dariush (14-3-1)

12. James Vick (12-1-0)

13. Anthony Pettis (20-7-0)

14. Francisco Trinaldo (22-5-0)

15. Evan Dunham (18-6-1)

półśrednia (77 kg/170 Ib)

(C) Tyron Woodley (18-3-1)

1. Stephen Thompson (14-2-1)

2. Rafael Dos Anjos (28-9-0)

3. Colby Covington (13-1-0)

4. Robbie Lawler (28-12-0, 1NC)

5. Demian Maia (25-8-0)

6. Jorge Masvidal (32-13-0)

7. Darren Till (16-0-1)

8. Neil Magny (20-6-0)

9. Kamaru Usman (12-1-0)

10. Santiago Ponzinibbio (26-3-0)

11. Donald Cerrone (32-10-0, 1NC)

12. Carlos Condit (30-11-0)

13. Gunnar Nelson (16-3-1)

14. Dong Hyun Kim (22-4-1, 1NC)

15. Yancy Medeiros (15-4-0, 1NC)

średnia (84 kg/185 Ib)

(C) Robert Whittaker (19-4-0)

1. Yoel Romero (13-2-0)

2. Jacare Souza (0-0-0)

3. Luke Rockhold (16-4-0)

4. Chris Weidman (14-3-0)

5. Kelvin Gastelum (14-3-0, 1NC)

6. Michael Bisping (30-9-0)

7. Derek Brunson (18-6-0)

8. David Branch (21-4-0)

9. Uriah Hall (13-8-0)

10. Vitor Belfort (26-13-0, 1NC)

11. Thiago Santos (1-3-0)

12. Lyoto Machida (23-8-0)

13. Krzysztof Jotko (19-3-0)

14. Paulo Costa (5-3-0)

15. Brad Tavares (16-4-0)

półciężka (93 kg/205 Ib)

(C) Daniel Cormier (20-1-0, 1NC)

1. Alexander Gustafsson (18-4-0)

2. Glover Teixeira (27-6-0)

3. Volkan Oezdemir (15-2-0)

4. Jimi Manuwa (17-3-0)

5. Ovince St. Preux (22-10-0)

6. Mauricio Rua (25-10-0)

7. Misha Cirkunov (13-4-0)

8. Corey Anderson (9-4-0)

9. Ilir Latifi (13-5-0, 1NC)

10. Patrick Cummins (10-4-0)

11. Jan Blachowicz (21-7-0)

12. Tyson Pedro (7-1-0)

13. Gadzhimurad Antigulov (20-4-0)

14. Gian Villante (16-9-0)

15. Jared Cannonier (10-3-0)

ciężka (120 kg/265 Ib)

(C) Stipe Miocic (18-2-0)

1. Francis Ngannou (11-2-0)

2. Alistair Overeem (43-16-0, 1NC)

3. Fabricio Werdum (23-7-1)

4. Cain Velasquez (14-2-0)

5. Curtis Blaydes (9-1-0, 1NC)

6. Mark Hunt (13-12-1, 1NC)

7. Derrick Lewis (18-5-0, 1NC)

8. Alexander Volkov (29-6-0)

9. Marcin Tybura (16-3-0)

10. Stefan Struve (28-9-0)

11. Alexey Oleynik (55-11-1)

12. Andrei Arlovski (26-15-0, 1NC)

13. Tim Johnson (0-0-0)

14. Junior Albini (14-3-0)

15. Tai Tuivasa (7-0-0)

kobieca słomkowa (52 kg/115 lb)

(C) Rose Namajunas (7-3-0)

1. Joanna Jedrzejczyk (14-1-0)

2. Jessica Andrade (17-6-0)

3. Claudia Gadelha (15-3-0)

4. Karolina Kowalkiewicz (11-2-0)

5. Tecia Torres (10-1-0)

6. Carla Esparza (13-4-0)

7. Michelle Waterson (14-6-0)

8. Felice Herrig (14-6-0)

9. Cynthia Calvillo (6-1-0)

10. Alexa Grasso (10-1-0)

11. Randa Markos (8-5-0)

12. Cortney Casey (7-5-0)

13. Joanne Calderwood (11-3-0)

14. Maryna Moroz (8-2-0)

15. Tatiana Suarez (5-0-0)

kobieca kogucia (61 kg/135 Ib)

(C) Amanda Nunes (15-4-0)

1. Holly Holm (11-4-0)

2. Julianna Pena (8-3-0)

3. Raquel Pennington (9-5-0)

4. Germaine de Randamie (7-3-0)

5. Ketlen Vieira (9-0-0)

6. Cat Zingano (9-2-0)

7. Sara McMann (11-4-0)

8. Marion Reneau (8-3-1)

9. Ronda Rousey (12-2-0)

10. Leslie Smith (10-7-1)

11. Bethe Correia (10-3-1)

12. Aspen Ladd (6-0-0)

13. Sarah Moras (5-2-0)

14. Irene Aldana (8-4-0)

15. Ashlee Evans Smith (5-3-0)

Ta strona używa Cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zgadzam się

# data[].attributes.attachment_link.title
Światowy Ranking MMA - aktualizacja z 14.02.2018

# data[].attributes.attachment_link.description
Ta strona używa Cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zgadzam się

# data[].attributes.headline
Na zakończenie film przedstawiający najbardziej efektowne momenty MMA

# data[].attributes.subject
Na zakończenie film przedstawiający najbardziej efektowne momenty MMA

# data[].attributes.body
Należałoby dodać, iż dyscyplina tego rodzaju sportu - MMA - pochłania, zaciekawia coraz większą liczbę młodych osób, które dzięki temu odchodzą z przed ekranów smartfonów oraz komputerów. coraz częściej jest to ich hobby. Ten konkretny rodzaj sztuk walki rozwija się w zawrotnym tempie i już teraz możemy podziwiać tego efekty. A cóż będzie dalej...?