# data[].attributes.headline
Περιφερειακές Συσκευές

# data[].attributes.subject
Περιφερειακές Συσκευές

# data[].attributes.attachment_link.title
Τροφοδοτικό - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το τροφοδοτικό είναι μία ηλεκτρονική συσκευή (εξωτερική ή εσωτερική) που μετατρέπει την τάση του δικτύου (220 ή 110 Volt) στην απαιτούμενη τάση και τύπο ρεύματος (εναλλασσόμενο ή συνεχές) που είναι κατάλληλο για τη λειτουργία μιας ηλεκτρονικής συσκευής. Για τη λειτουργία των ηλεκτρονικών συσκευών απαιτείται συνήθως συνεχής τάση.

# data[].attributes.attachment_link.description
Components are often designed to generate as little heat as possible, and computers and operating systems may be designed to reduce power consumption and consequent heating according to workload, but more heat may still be produced than can be removed without attention to cooling.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το ποντίκι (mouse) είναι συσκευή εισόδου που χρησιμοποιείται στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (Η/Υ), καθώς και σε ταμπλέτες. Το όνομα "ποντίκι" επικράτησε εξαιτίας της ομοιότητάς του με το Ποντίκι (ζωολογία) λόγω του χαρακτηριστικού σχήματος που έχουν οι περισσότερες μορφές του σε συνδυασμό με το λεπτό καλώδιο που το συνέδεε στις αρχικές του (πάντα ενσύρματες) μορφές με τον υπολογιστή. Σε γραφικές διεπιφάνειες χρήστη (GUI), ή

κίνηση του ποντικιού αντιστοιχεί σε παρόμοια κίνηση ενός ίχνους ή δείκτη στην οθόνη του υπολογιστή.

Το ποντίκι στην αρχική του (και συνηθέστερη) μορφή είναι χειροκίνητη συσκευή κατάδειξης τα κύρια μέρη της οποίας είναι το καλώδιο επικοινωνίας με τον Η/Υ και το κυρίως σώμα της συσκευής. Το κυρίως σώμα αποτελείται συνήθως από ένα σταθερό στέλεχος από πλαστικό, στο πάνω μέρος του οποίου είναι προσαρμοσμένα συνήθως ένα, δύο ή τρία κουμπιά ή δύο κουμπιά με μία ροδέλα κύλισης ανάμεσά τους.

Στο κάτω μέρος του στελέχους και εντός της συσκευής είναι τοποθετημένη μια μικρή σφαίρα ( λεπτομέρεια 1 στην εικόνα) από κάποιο βαρύτερο υλικό. Η σφαίρα είναι έτσι τοποθετημένη ώστε ένα τμήμα της να προβάλλει από μία κυκλική οπή στην κάτω επιφάνεια του στελέχους η οποία της επιτρέπει να έρθει σε επαφή και να κυλάει ελεύθερα πάνω στην επιφάνεια που βρίσκεται το ποντίκι. Κινώντας το ποντίκι πάνω σε μια σχετικά λεία επιφάνεια, η σφαίρα μεταφέρει την κίνηση αυτή σε δύο κάθετους μεταξύ τους πλαστικούς κυλίνδρους στο εσωτερικό του κυρίου σώματος, οι οποίοι καταλήγουν στο ένα άκρο τους σε ένα οδοντωτό τροχό ή διάτρητο πλαστικό δίσκο ( λεπτομέρεια 2). Η περιστροφή του κάθε δίσκου μέσω των δοντιών του (ή αντίστοιχα οπών) διακόπτει επανειλημμένα (ή αντίστοιχα επιτρέπει) τη διέλευση μίας δέσμης φωτός που εκπέμπεται από μία πηγή φωτός (συνήθως μία δίοδο εκπομπής φωτός) ( λεπτομέρεια 3) προς μία φωτοδίοδο υποδοχής ( λεπτομέρεια 5) δημιουργώντας έτσι μία ακολουθία από παλμούς φωτός. Ένα ολοκληρωμένο κύκλωμα μετατρέπει τους ηλεκτρικούς παλμούς που παράγονται από την καθεμία φωτοδίοδο υποδοχής σε ένα ψηφιακό σήμα, που αντιστοιχεί στην διανυσματική ταχύτητα (κατεύθυνση και τιμή) του ποντικιού. Το ψηφιακό σήμα μεταφέρεται στον Η/Υ για επεξεργασία μέσω του καλωδίου επικοινωνίας. Ο Η/Υ τότε προκαλεί την μετατόπιση του ίχνους στην οθόνη σε μία νέα θέση, υπολογίζοντας τη νέα θέση του ίχνους με βάση την προηγούμενή του θέση και το ψηφιακό σήμα. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται πολλές φορές το δευτερόλεπτο δημιουργώντας στο χρήστη την ψευδαίσθηση της μετακίνησης του ίχνους πάνω στην οθόνη ταυτόχρονα με την μετακίνηση του ποντικιού.

Στο οπτικό ποντίκι χρησιμοποιείται ο συνδυασμός μίας διόδου εκπομπής φωτός και μίας φωτοδιόδου για την ανίχνευση της κίνησης του στελέχους σε σχέση με την υποκείμενη προς αυτό επιφάνεια.

Το ποντίκι λέιζερ λειτουργεί όπως και το οπτικό ποντίκι με τη διαφορά ότι χρησιμοποιείται μία υπέρυθρη δίοδος λέιζερ αντί για τη συνηθισμένη δίοδο εκπομπής φωτός για να φωτίζεται η επιφάνεια κάτω από το στέλεχος. Ήδη από το 1998, η Sun Microsystems παρείχε ένα ποντίκι λέιζερ με τους διακομιστές Sun SPARCstation και τους σταθμούς εργασίας. Ωστόσο, τα ποντίκια λέιζερ δεν μπήκαν στον κύριο κορμό της αγοράς μέχρι το 2004, όταν η Logitech, σε συνεργασία με την Agilent Technologies, παρουσίασαν το ποντίκι λέιζερ MX 1000. Αυτό το ποντίκι χρησιμοποιεί μια μικρή υπέρυθρη ακτίνα λέιζερ αντί της ΑΤΑ και αύξησε σημαντικά την ανάλυση της εικόνας που λαμβάνεται από το ποντίκι.

Ο Douglas Engelbart, πρώην τεχνικός πολεμικών ραντάρ, διεύθυνε την εφεύρεση του πρώτου ηλεκτρονικού υπολογιστικού ποντικιού στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στο Stanford Research International (SRI). Ο Engelbart και ο Bill English συνεργάστηκαν συγκρίνοντας διάφορα ποντίκια για την ταχύτητα και την ακρίβειά τους. Ο Bill English κατασκεύασε το πρωτότυπο ποντίκι σύμφωνα με τις αντιλήψεις του Engelbart. Ο Bill English πιστώνεται με την πρώτη χρήση του όρου ποντίκι στην έκδοση του 1965 του "Computer-Aided Display Control".

# data[].attributes.attachment_link.title
Ποντίκι (υπολογιστές) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το ποντίκι (mouse) είναι συσκευή εισόδου που χρησιμοποιείται στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (Η/Υ), καθώς και σε ταμπλέτες. Το όνομα "ποντίκι" επικράτησε εξαιτίας της ομοιότητάς του με το Ποντίκι (ζωολογία) λόγω του χαρακτηριστικού σχήματος που έχουν οι περισσότερες μορφές του σε συνδυασμό με το λεπτό καλώδιο που το συνέδεε στις αρχικές του (πάντα ενσύρματες) μορφές με τον υπολογιστή.

# data[].attributes.attachment_link.title
Εκτυπωτής - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ποιότητα ενός εκτυπωτή εξαρτάται κατά πολύ από το σωστά σχεδιασμένο πρόγραμμα οδήγησης, το οποίο αναλαμβάνει να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες του εκτυπωτή από το υπολογιστικό σύστημα. Μια από τις πιο ευρέως γνωστές προδιαγραφές, η ανάλυση, αναφέρεται στο μέγιστο αριθμό των κουκκίδων ανά ίντσα (dpi), που μπορεί να εκτυπωθεί, το οποίο μετράται τόσο οριζόντια όσο και κάθετα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Ηχείο - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

# data[].attributes.headline
Σκληρός Δίσκος

# data[].attributes.subject
Σκληρός Δίσκος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Headphones are a pair of small loudspeaker drivers worn on or around the head over a user's ears. They are electroacoustic transducers, which convert an electrical signal to a corresponding sound. Headphones let a single user listen to an audio source privately, in contrast to a loudspeaker, which emits sound into the open air for anyone nearby to hear. Headphones are also known as earspeakers, earphones or, colloquially, cans. Circumaural ('around the ear') and supra-aural ('over the ear') headphones use a band over the top of the head to hold the speakers in place. Another type, known as earbuds or earpieces consist of individual units that plug into the user's ear canal. A third type are bone conduction headphones, which typically wrap around the back of the head and rest in front of the ear canal, leaving the ear canal open. In the context of telecommunication, a headset is a combination of headphone and microphone.

Headphones connect to a signal source such as an audio amplifier, radio, CD player, portable media player, mobile phone, video game console, or electronic musical instrument, either directly using a cord, or using wireless technology such as Bluetooth, DECT or FM radio. The first headphones were developed in the late 19th century for use by telephone operators, to keep their hands free. Initially the audio quality was mediocre and a step forward was the invention of high fidelity headphones.

Headphones are made in a range of different audio reproduction quality capabilities. Headsets designed for telephone use typically cannot reproduce sound with the high fidelity of expensive units designed for music listening by audiophiles. Headphones that use cables typically have either a 1/4 inch (6.35mm) or 1/8 inch (3.5mm) phone jack for plugging the headphones into the audio source. Some stereo earbuds are wireless, using Bluetooth connectivity to transmit the audio signal by radio waves from source devices like cellphones and digital players. As a result of the Walkman effect beginning in the 1980s, headphones started to be used in public places such as sidewalks, grocery stores, and public transit. Headphones are also used by people in various professional contexts, such as audio engineers mixing sound for live concerts or sound recordings and DJs, who use headphones to cue up the next song without the audience hearing, aircraft pilots and call center employees. The latter two types of employees use headphones with an integrated microphone.

Headphones grew out of the need to free up a person's hands when operating a telephone. There were several iterative products that were predecessors to the "hands-free" headphones. By the 1890s the first device that is unmistakably a headphone was made by a British company called Electrophone created a system allowing their customers to connect into live feeds of performances at theaters and opera houses across London. Subscribers to the service could listen to the performance through a pair of massive earphones that connected below the chin, held by a long rod.

French engineer Ernest Mercadier patented a set of in-ear headphones in 1891, Mercadier was awarded U.S. Patent No. 454,138 for "improvements in telephone-receivers...which shall be light enough to be carried while in use on the head of the operator."

Nathaniel Baldwin of Utah in 1910 invented a prototype telephone headset due to his inability to hear sermons during Sunday service. He offered it to the US Navy for testing, and they promptly ordered 100 from Baldwin. Wireless Specialty Apparatus Co. in partnership with Baldwin Radio Company set up a manufacturing facility in Utah to fulfill orders. His innovations were the basis of "sound-powered" telephones or phones that required no electricity, which were used during World War II.

Headphones originated from the telephone receiver earpiece, and were the only way to listen to electrical audio signals before amplifiers were developed.

These early headphones used moving iron drivers, with either single-ended or balanced armatures. The common single-ended type used voice coils wound around the poles of a permanent magnet, which were positioned close to a flexible steel diaphragm. The audio current through the coils varied the magnetic field of the magnet, exerting a varying force on the diaphragm, causing it to vibrate, creating sound waves. The requirement for high sensitivity meant that no damping was used, so the frequency response of the diaphragm had large peaks due to resonance, resulting in poor sound quality. These early models lacked padding, and were often uncomfortable to wear for long periods. Their impedance varied; headphones used in telegraph and telephone work had an impedance of 75 ohms. Those used with early wireless radio had more turns of finer wire to increase sensitivity. Impedance of 1,000 to 2,000 ohms was common, which suited both crystal sets and triode receivers. Some very sensitive headphones, such as those manufactured by Brandes around 1919, were commonly used for early radio work.

In early powered radios, the headphone was part of the vacuum tube's plate circuit and carried dangerous voltages. It was normally connected directly to the positive high voltage battery terminal, and the other battery terminal was securely grounded. The use of bare electrical connections meant that users could be shocked if they touched the bare headphone connections while adjusting an uncomfortable headset.

In 1958, John C. Koss, an audiophile and jazz musician from Milwaukee, produced the first stereo headphones. Previously, headphones were used only by the US navy, telephone and radio operators, and individuals in similar industries.

Smaller earbud type earpieces, which plugged into the user's ear canal, were first developed for hearing aids. They became widely used with transistor radios, which commercially appeared in 1954 with the introduction of the Regency TR-1. The most popular audio device in history, the transistor radio changed listening habits, allowing people to listen to radio anywhere. The earbud uses either a moving iron driver or a piezoelectric crystal to produce sound. The 3.5 mm radio and phone connector, which is the most commonly used in portable application today, has been used at least since the Sony EFM-117J transistor radio, which was released in 1964. Its popularity was reinforced with its use on the Walkman portable tape player in 1979.

Applications

Headphones may be used with stationary CD and DVD players, home theater, personal computers, or portable devices (e.g., digital audio player/ MP3 player, mobile phone). Cordless headphones are not connected to their source by a cable. Instead, they receive a radio or infrared signal encoded using a radio or infrared transmission link, such as FM, Bluetooth or Wi-Fi. These are powered receiver systems, of which the headphone is only a component. Cordless headphones are used with events such as a Silent disco or Silent Gig.

In the professional audio sector, headphones are used in live situations by disc jockeys with a DJ mixer, and sound engineers for monitoring signal sources. In radio studios, DJs use a pair of headphones when talking to the microphone while the speakers are turned off to eliminate acoustic feedback while monitoring their own voice. In studio recordings, musicians and singers use headphones to play or sing along to a backing track or band. In military applications, audio signals of many varieties are monitored using headphones.

Wired headphones are attached to an audio source by a cable. The most common connectors are 6.35 mm (¼″) and 3.5 mm phone connectors. The larger 6.35 mm connector is more common on fixed location home or professional equipment. The 3.5 mm connector remains the most widely used connector for portable application today. Adapters are available for converting between 6.35 mm and 3.5 mm devices.

Applications for Audiometric Testing

Various types of specially designed headphones or earphones are also used to evaluate the status of the auditory system in the field of audiology for establishing hearing thresholds, medically diagnosing hearing loss, identifying other hearing related disease, and monitoring hearing status in occupational hearing conservation programs. Specific models of headphones have been adopted as the standard due to the ease of calibration and ability to compare results between testing facilities.

Supra-aural style headphones are historically the most commonly used in audiology as they are the easiest to calibrate and were considered the standard for many years. Commonly used models are the Telephonics Dynamic Headphone (TDH) 39, TDH-49, and TDH-50. In-the-ear or insert style earphones are used more commonly today as they provide higher levels of interaural attenuation, introduce less variability when testing 6,000 and 8,000 Hz, and avoid testing issues resulting from collapsed ear canals. A commonly used model of insert earphone is the Etymotic Research ER-3A. Circum-aural earphones are also used to establish hearing thresholds in the extended high frequency range (8,000 Hz to 20,000 kHz). Along with Etymotic Research ER-2A insert earphones, the Sennheiser HDA300 and Koss HV/1A circum-aural earphones are the only models that have reference equivalent threshold sound pressure level values for the extended high frequency range as described by ANSI standards.

Audiometers and headphones must be calibrated together. During the calibration process, the output signal from the audiometer to the headphones is measured with a sound level meter to ensure that the signal is accurate to the reading on the audiometer for sound pressure level and frequency. Calibration is done with the earphones in an acoustic coupler that is intended to mimic the transfer function of the outer ear. Because specific headphones are used in the initial audiometer calibration process, they cannot be replaced with any other set of headphones, even from the same make and model.

Electrical characteristics

Electrical characteristics of dynamic loudspeakers may be readily applied to headphones, because most headphones are small dynamic loudspeakers.

Headphones are available with high or low impedance (typically measured at 1 kHz). Low-impedance headphones are in the range 16 to 32 ohms and high-impedance headphones are about 100-600 ohms. As the impedance of a pair of headphones increases, more voltage (at a given current) is required to drive it, and the loudness of the headphones for a given voltage decreases. In recent years, impedance of newer headphones has generally decreased to accommodate lower voltages available on battery powered CMOS-based portable electronics. This has resulted in headphones that can be more efficiently driven by battery-powered electronics. Consequently, newer amplifiers are based on designs with relatively low output impedance.

The impedance of headphones is of concern because of the output limitations of amplifiers. A modern pair of headphones is driven by an amplifier, with lower impedance headphones presenting a larger load. Amplifiers are not ideal; they also have some output impedance that limits the amount of power they can provide. To ensure an even frequency response, adequate damping factor, and undistorted sound, an amplifier should have an output impedance less than 1/8 that of the headphones it is driving (and ideally, as low as possible). If output impedance is large compared to the impedance of the headphones, significantly higher distortion is present. Therefore, lower impedance headphones tend to be louder and more efficient, but also demand a more capable amplifier. Higher impedance headphones are more tolerant of amplifier limitations, but produce less volume for a given output level.

Historically, many headphones had relatively high impedance, often over 500 ohms so they could operate well with high-impedance tube amplifiers. In contrast, modern transistor amplifiers can have very low output impedance, enabling lower-impedance headphones. Unfortunately, this means that older audio amplifiers or stereos often produce poor-quality output on some modern, low-impedance headphones. In this case, an external headphone amplifier may be beneficial.

Sensitivity

Sensitivity is a measure of how effectively an earpiece converts an incoming electrical signal into an audible sound. It thus indicates how loud the headphones are for a given electrical drive level. It can be measured in decibels of sound pressure level per milli watt (dB (SPL)/mW) or decibels of sound pressure level per volt (dB (SPL) / V). Unfortunately, both definitions are widely used, often interchangeably. As the output voltage (but not power) of a headphone amplifier is essentially constant for most common headphones, dB/mW is often more useful if converted into dB/V using Ohm's law:

Alternatively, online calculators can be used. Once the sensitivity per volt is known, the maximum volume for a pair of headphones can be easily calculated from the maximum amplifier output voltage. For example, for a headphone with a sensitivity of 100 dB (SPL)/V, an amplifier with an output of 1 root mean square (RMS) voltage produces a maximum volume of 100 dB.

Pairing high sensitivity headphones with power amplifiers can produce dangerously high volumes and damage headphones. The maximum sound pressure level is a matter of preference, with some sources recommending no higher than 110 to 120 dB. In contrast, the American Occupational Safety and Health Administration recommends an average SPL of no more than 85 dB(A) to avoid long-term hearing loss, while the European Union standard EN 50332-1:2013 recommends that volumes above 85 dB(A) include a warning, with an absolute maximum volume (defined using 40-4,000 Hz noise) of no more than 100 dB to avoid accidental hearing damage. Using this standard, headphones with sensitivities of 90, 100 and 110 dB (SPL)/V should be driven by an amplifier capable of no more than 3.162, 1.0 and 0.3162 RMS volts at maximum volume setting, respectively to reduce the risk of hearing damage.

The sensitivity of headphones is usually between about 80 and 125 dB/mW and usually measured at 1 kHz.

Headphone size can affect the balance between fidelity and portability. Generally, headphone form factors can be divided into four separate categories: circumaural (over-ear), supra-aural (on-ear), earbud and in-ear.

Circumaural

Circumaural headphones (sometimes called full size headphones or over-ear headphones) have circular or ellipsoid earpads that encompass the ears. Because these headphones completely surround the ear, circumaural headphones can be designed to fully seal against the head to attenuate external noise. Because of their size, circumaural headphones can be heavy and there are some sets that weigh over 500 grams (1 lb). Ergonomic headband and earpad design is required to reduce discomfort resulting from weight. These are commonly used by drummers in recording.

Supra-aural

Supra-aural headphones or on-ear headphones have pads that press against the ears, rather than around them. They were commonly bundled with personal stereos during the 1980s. This type of headphone generally tends to be smaller and lighter than circumaural headphones, resulting in less attenuation of outside noise. Supra-aural headphones can also lead to discomfort due to the pressure on the ear as compared to circumaural headphones that sit around the ear. Comfort may vary due to the earcup material.

Open- or closed-back

Both circumaural and supra-aural headphones can be further differentiated by the type of earcups:

Open-back headphones have the back of the earcups open. This leaks more sound out of the headphone and also lets more ambient sounds into the headphone, but gives a more natural or speaker-like sound, due to including sounds from the environment.

Closed-back (or sealed) styles have the back of the earcups closed. They usually block some of the ambient noise. Closed-back headphones usually can produce stronger low frequencies than open-back headphones.

Semi-open headphones, have a design that can be considered as a compromise between open-back headphones and closed-back headphones. Some[who? ] believe the term "semi-open" is purely there for marketing purposes. There is no exact definition for the term semi-open headphone. Where the open-back approach has hardly any measure to block sound at the outer side of the diaphragm and the closed-back approach really has a closed chamber at the outer side of the diaphragm, a semi-open headphone can have a chamber to partially block sound while letting some sound through via openings or vents.

Ear-fitting headphones

Earphones are very small headphones that are fitted directly in the outer ear, facing but not inserted in the ear canal. Earphones are portable and convenient, but many people consider them uncomfortable. They provide hardly any acoustic isolation and leave room for ambient noise to seep in; users may turn up the volume dangerously high to compensate, at the risk of causing hearing loss. On the other hand, they let the user be better aware of their surroundings. Since the early days of the transistor radio, earphones have commonly been bundled with personal music devices. They are sold at times with foam or rubber pads for comfort. (The use of the term earbuds, which has been around since at least 1984, did not hit its peak until after 2001, with the success of Apple's MP3 player.)

In-ear headphones

In-ear headphones, also known as in-ear monitors (IEMs) or canalphones, are small headphones with similar portability to earbuds that are inserted in the ear canal itself. IEMs are higher-quality in-ear headphones and are used by audio engineers and musicians as well as audiophiles.

The outer shells of in-ear headphones are made up of a variety of materials, such as plastic, aluminum, ceramic and other metal alloys. Because in-ear headphones engage the ear canal, they can be prone to sliding out, and they block out much environmental noise. Lack of sound from the environment can be a problem when sound is a necessary cue for safety or other reasons, as when walking, driving, or riding near or in vehicular traffic.

Generic or custom-fitting ear canal plugs are made from silicone rubber, elastomer, or foam. Custom in-ear headphones use castings of the ear canal to create custom-molded plugs that provide added comfort and noise isolation.

Mixed fitting pivoting earphones

This type combines advantages of earbuds and in-ear headphones - depending on the environment and requirements of the user, they provide passive noise reduction for quality mode (conversation or active music listening) or they give control over the sound environment around user in comfort mode (stand by or background voice/music listening).[citation needed ]

A headset is a headphone combined with a microphone. Headsets provide the equivalent functionality of a telephone handset with hands-free operation. Among applications for headsets, besides telephone use, are aviation, theatre or television studio intercom systems, and console or PC gaming. Headsets are made with either a single-earpiece (mono) or a double-earpiece (mono to both ears or stereo). The microphone arm of headsets is either an external microphone type where the microphone is held in front of the user's mouth, or a voicetube type where the microphone is housed in the earpiece and speech reaches it by means of a hollow tube.

Telephone headsets

Telephone headsets connect to a fixed-line telephone system. A telephone headset functions by replacing the handset of a telephone. Headsets for standard corded telephones are fitted with a standard 4P4C commonly called an RJ-9 connector. Headsets are also available with 2.5 mm jack sockets for many DECT phones and other applications. Cordless bluetooth headsets are available, and often used with mobile telephones. Headsets are widely used for telephone-intensive jobs, in particular by call centre workers. They are also used by anyone wishing to hold telephone conversations with both hands free.

For older models of telephones, the headset microphone impedance is different from that of the original handset, requiring a telephone amplifier for the telephone headset. A telephone amplifier provides basic pin-alignment similar to a telephone headset adaptor, but it also offers sound amplification for the microphone as well as the loudspeakers. Most models of telephone amplifiers offer volume control for loudspeaker as well as microphone, mute function and switching between headset and handset. Telephone amplifiers are powered by batteries or AC adaptors.

Communication headsets

Communication headsets are used for two-way communication and typically consist of a headphone and attached microphone. Such headsets are used in a variety of professions as aviation, military, sports, music, and many service-oriented sectors. They come in all shapes and sizes, depending on use, required noise attenuation, and fidelity of communication needed.

Ambient noise reduction

Unwanted sound from the environment can be reduced by excluding sound from the ear by passive noise isolation, or, often in conjunction with isolation, by active noise cancellation.

Passive noise isolation is essentially using the body of the earphone, either over or in the ear, as a passive earplug that simply blocks out sound. The headphone types that provide most attenuation are in-ear canal headphones and closed-back headphones, both circumaural and supra aural. Open-back and earbud headphones provide some passive noise isolation, but much less than the others. Typical closed-back headphones block 8 to 12 dB, and in-ears anywhere from 10 to 15 dB. Some models have been specifically designed for drummers to facilitate the drummer monitoring the recorded sound while reducing sound directly from the drums as much as possible. Such headphones claim to reduce ambient noise by around 25 dB.

Active noise-cancelling headphones use a microphone, amplifier, and speaker to pick up, amplify, and play ambient noise in phase-reversed form; this to some extent cancels out unwanted noise from the environment without affecting the desired sound source, which is not picked up and reversed by the microphone. They require a power source, usually a battery, to drive their circuitry. Active noise cancelling headphones can attenuate ambient noise by 20 dB or more, but the active circuitry is mainly effective on constant sounds and at lower frequencies, rather than sharp sounds and voices. Some noise cancelling headphones are designed mainly to reduce low-frequency engine and travel noise in aircraft, trains, and automobiles, and are less effective in environments with other types of noise.

Transducer technology

Headphones use various types of transducer to convert electrical signals to sound.

Moving-coil

The moving coil driver, more commonly referred to as a "dynamic" driver is the most common type used in headphones. It consists of a stationary magnet element affixed to the frame of the headphone, which sets up a static magnetic field. The magnet in headphones is typically composed of ferrite or neodymium. A voice coil, a light coil of wire, is suspended in the magnetic field of the magnet, attached to a diaphragm, typically fabricated from lightweight, high-stiffness-to-mass-ratio cellulose, polymer, carbon material, paper or the like. When the varying current of an audio signal is passed through the coil, it creates a varying magnetic field that reacts against the static magnetic field, exerting a varying force on the coil causing it and the attached diaphragm to vibrate. The vibrating diaphragm pushes on the air to produce sound waves.

Electrostatic

Electrostatic drivers consist of a thin, electrically charged diaphragm, typically a coated PET film membrane, suspended between two perforated metal plates (electrodes). The electrical sound signal is applied to the electrodes creating an electrical field; depending on the polarity of this field, the diaphragm is drawn towards one of the plates. Air is forced through the perforations; combined with a continuously changing electrical signal driving the membrane, a sound wave is generated. Electrostatic headphones are usually more expensive than moving-coil ones, and are comparatively uncommon. In addition, a special amplifier is required to amplify the signal to deflect the membrane, which often requires electrical potentials in the range of 100 to 1,000 volts.

Due to the extremely thin and light diaphragm membrane, often only a few micrometers thick, and the complete absence of moving metalwork, the frequency response of electrostatic headphones usually extends well above the audible limit of approximately 20 kHz. The high-frequency response means that the low-midband distortion level is maintained to the top of the audible frequency band, which is generally not the case with moving coil drivers. Also, the frequency response peakiness regularly seen in the high-frequency region with moving coil drivers is absent. Well-designed electrostatic headphones can produce significantly better sound quality than other types.[citation needed ]

Electrostatic headphones require a voltage source generating 100 V to over 1 kV, and are on the user's head. Since the invention of insulators, there is no actual danger. They do not need to deliver significant electric current, which further limits the electrical hazard to the wearer in case of fault.

An electret driver functions along the same electromechanical means as an electrostatic driver. However the electret driver has a permanent charge built into it, whereas electrostatics have the charge applied to the driver by an external generator. Electret and electrostatic headphones are relatively uncommon. Original electrets were also typically cheaper and lower in technical capability and fidelity than electrostatics. Patent applications from 2009-2013 have been approved that show by using different materials, i.e. a "Fluorinated cyclic olefin electret film", Frequency response chart readings can reach 50 kHz at 100db. When these new improved electrets are combined with a traditional dome headphone driver, headphones can be produced that are recognised by the Japan Audio Society as worthy of joining the Hi Res Audio program. US patents 8,559,660 B2. 7,732,547 B2.7,879,446 B2.7,498,699 B2.

Planar Magnetic

Planar Magnetic (also known as Orthodynamic) headphones use similar technology to electrostatic headphones, with some fundamental differences. They operate similarly to Planar Magnetic Loudspeakers.

A planar magnetic driver consists of a relatively large membrane that contains an embedded wire pattern. This membrane is suspended between two sets of permanent, oppositely aligned, magnets. A current passed through the wires embedded in the membrane produces a magnetic field that reacts with the field of the permanent magnets to induce movement in the membrane, which produces sound.

Balanced armature

A balanced armature is a sound transducer design primarily intended to increase the electrical efficiency of the element by eliminating the stress on the diaphragm characteristic of many other magnetic transducer systems. As shown schematically in the first diagram, it consists of a moving magnetic armature that is pivoted so it can move in the field of the permanent magnet. When precisely centered in the magnetic field there is no net force on the armature, hence the term 'balanced'. As illustrated in the second diagram, when there is electric current through the coil, it magnetizes the armature one way or the other, causing it to rotate slightly one way or the other about the pivot thus moving the diaphragm to make sound.

The design is not mechanically stable; a slight imbalance makes the armature stick to one pole of the magnet. A fairly stiff restoring force is required to hold the armature in the 'balance' position. Although this reduces its efficiency, this design can still produce more sound from less power than any other.[clarification needed ] Popularized in the 1920s as Baldwin Mica Diaphragm radio headphones, balanced armature transducers were refined during World War II for use in military sound powered telephones. Some of these achieved astonishing electro-acoustic conversion efficiencies, in the range of 20% to 40%, for narrow bandwidth voice signals.

Today they are typically used only in in-ear headphones and hearing aids, where their high efficiency and diminutive size is a major advantage. They generally are limited at the extremes of the hearing spectrum (e.g. below 20 Hz and above 16 kHz) and require a better seal than other types of drivers to deliver their full potential. Higher-end models may employ multiple armature drivers, dividing the frequency ranges between them using a passive crossover network. A few combine an armature driver with a small moving-coil driver for increased bass output.

The earliest loudspeakers for radio receivers used balanced armature drivers for their cones.

Thermoacoustic technology

The thermoacoustic effect generates sound from the audio frequency Joule heating of the conductor, an effect that is not magnetic and does not vibrate the speaker. In 2013 a carbon nanotube thin-yarn earphone based on the thermoacoustic mechanism was demonstrated by a research group in Tsinghua University. The as-produced CNT thin yarn earphone has a working element called CNT thin yarn thermoacoustic chip. Such a chip is composed of a layer of CNT thin yarn array supported by the silicon wafer, and periodic grooves with certain depth are made on the wafer by micro-fabrication methods to suppress the heat leakage from the CNT yarn to the substrate.[citation needed ]

Other transducer technologies

Transducer technologies employed much less commonly for headphones include the Heil Air Motion Transformer (AMT); Piezoelectric film; Ribbon planar magnetic; Magnetostriction and Plasma-ionisation. The first Heil AMT headphone was marketed by ESS Laboratories and was essentially an ESS AMT tweeter from one of the company's speakers being driven at full range. Since the turn of the century, only Precide of Switzerland have manufactured an AMT headphone. Piezoelectric film headphones were first developed by Pioneer, their two models used a flat sheet of film that limited the maximum volume of air movement. Currently, TakeT produces a piezoelectric film headphone shaped similarly to an AMT transducer but, which like the Precide driver, has a variation in the size of transducer folds over the diaphragm. It additionally incorporates a two way design by its inclusion of a dedicated tweeter/supertweeter panel. The folded shape of a diaphragm allows a transducer with a larger surface area to fit within smaller space constraints. This increases the total volume of air that can be moved on each excursion of the transducer given that radiating area.

Magnetostriction headphones, sometimes sold under the label Bonephones, work by vibrating against the side of head, transmitting sound via bone conduction. This is particularly helpful in situations where the ears must be unobstructed, or for people who are deaf for reasons that don't affect the nervous apparatus of hearing. Magnetostriction headphones though, are limited in their fidelity compared to conventional headphones that rely on the normal workings of the ear. Additionally, in the early 1990s, a French company called Plasmasonics tried to market a plasma-ionisation headphone. There are no known functioning examples left.

Benefits and limitations

Headphones can prevent other people from hearing the sound, either for privacy or to prevent disturbing others, as in listening in a public library. They can also provide a level of sound fidelity greater than loudspeakers of similar cost. Part of their ability to do so comes from the lack of any need to perform room correction treatments with headphones. High-quality headphones can have an extremely flat low-frequency response down to 20 Hz within 3 dB. While a loudspeaker must use a relatively large (often 15" or 18") speaker driver to reproduce low frequencies, headphones can accurately reproduce bass and sub-bass frequencies with speaker drivers only 40-50 millimeters wide (or much smaller, as is the case with in-ear monitor headphones). Headphones' impressive low-frequency performance is possible because they are so much closer to the ear that they only need to move relatively small volumes of air.

Marketed claims such as 'frequency response 4 Hz to 20 kHz' are usually overstatements; the product's response at frequencies lower than 20 Hz is typically very small. Headphones are also useful for video games that use 3D positional audio processing algorithms, as they allow players to better judge the position of an off-screen sound source (such as the footsteps of an opponent or their gunfire).

Although modern headphones have been particularly widely sold and used for listening to stereo recordings since the release of the Walkman, there is subjective debate regarding the nature of their reproduction of stereo sound. Stereo recordings represent the position of horizontal depth cues (stereo separation) via volume and phase differences of the sound in question between the two channels. When the sounds from two speakers mix, they create the phase difference the brain uses to locate direction. Through most headphones, because the right and left channels do not combine in this manner, the illusion of the phantom center can be perceived as lost. Hard panned sounds are also heard only in one ear rather than from one side.

Binaural recordings use a different microphone technique to encode direction directly as phase, with very little amplitude difference below 2 kHz, often using a dummy head. They can produce a surprisingly lifelike spatial impression through headphones. Commercial recordings almost always use stereo recording, rather than binaural, because loudspeaker listening is more common than headphone listening.

It is possible to change the spatial effects of stereo sound on headphones, to better approximate the presentation of speaker reproduction, by using frequency-dependent cross-feed between the channels.

Headsets can have ergonomic benefits over traditional telephone handsets. They allow call center agents to maintain better posture without needing to hand-hold a handset or tilt their head sideways to cradle it.

Health and safety

Dangers and risks

Using headphones at a sufficiently high volume level may cause temporary or permanent hearing impairment or deafness. The headphone volume often has to compete with the background noise, especially in loud places such as subway stations, aircraft, and large crowds. Extended periods of exposure to high sound pressure levels created by headphones at high volume settings may be damaging to hearing; Nearly 50% of teenagers and young adults (12 to 35 years old) in middle and high income countries listen to unsafe levels of sound on their personal audio devices and smartphones. however, one hearing expert found in 2012 (before the worldwide adoption of smartphones as the main personal listening devices) that "fewer than 5% of users select volume levels and listen frequently enough to risk hearing loss." The International Telecommunication Union recently published "Guidelines for safe listening devices/systems" recommended that sound exposure not exceed 80 decibels, A-weighted dB(A) for a maximum of 40 hours per week. The European Union have also set a similar limit for users of personal listening devices (80 dB(A) for no more than 40 hours per week) and for each additional increase of 3-dB in sound exposure, the duration should be cut in half (83 dB(A) for no more than 20 hours, 86 dB(A) for 10 hours per week, 89 dB(A) for 5 hours per week and so on. Most major manufactures of smartphones now include some safety or volume limiting features and warning messaging in their devices. though such practices have received mixed response from some segments of the buying who favor the personal choice of setting their own volume levels.

The usual way of limiting sound volume on devices driving headphones is by limiting output power. This has the additional undesirable effect of being dependent of the efficiency of the headphones; a device producing the maximum allowed power may not produce adequate volume when paired with low-efficiency, high-impedance equipment, while the same amount of power can reach dangerous levels with very efficient earphones.

Some studies have found that people are more likely to raise volumes to unsafe levels while performing strenuous exercise. A Finnish study recommended that exercisers should set their headphone volumes to half of their normal loudness and only use them for half an hour.

Other than hearing risk, there is a general danger that listening to loud music in headphones can distract the listener and lead to injury and accidents. Several countries and states have made it illegal to wear headphones while driving or cycling.

Occupational health and safety

Hearing risk from headphones' use also applies to workers who must wear electronic or communication headsets as part of their daily job (i.e., pilots, call center and dispatch operators, sound engineers, firefighters, etc.) and hearing damage depends on the exposure time. The National Institute for Occupational Safety and Health ( NIOSH) recommends sound exposure not exceed 85 dB(A) over 8 hour work day as a time-weighted average. NIOSH uses the 3-dB exchange rate often referred to as "time-intensity tradeoff" which means if sound exposure level is increased by 3 decibels, the duration of exposure should be cut in half. NIOSH published several documents targeted at protecting the hearing of workers who must wear communication headsets such as call center operators, firefighters, and musicians and sound engineers.

References

External links

Media related to Headphones at Wikimedia Commons

The dictionary definition of earphone at Wiktionary

# data[].attributes.attachment_link.description
Headphones are a pair of small loudspeaker drivers worn on or around the head over a user's ears. They are electroacoustic transducers, which convert an electrical signal to a corresponding sound. Headphones let a single user listen to an audio source privately, in contrast to a loudspeaker, which emits sound into the open air for anyone nearby to hear.

# data[].attributes.headline
Καλωδιοταινία

# data[].attributes.subject
Καλωδιοταινία

# data[].attributes.attachment_link.title
SATA - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ως SATA ( Serial Advanced Technology Attachment) χαρακτηρίζεται το πρότυπο διαύλου δεδομένων που χρησιμοποιείται ευρύτατα στους προσωπικούς υπολογιστές με σκοπό τη μεταφορά δεδομένων από τους σκληρούς δίσκους ή τα οπτικά μέσα αποθήκευσης δεδομένων προς την κεντρική μονάδα επεξεργασίας.

# data[].attributes.attachment_link.description
During a 1968 presentation by Douglas Engelbart marking the public debut of a mouse, Engelbart used a control console designed by Jack Kelley of Herman Miller that included a keyboard and an inset portion used as a support area for the mouse.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μικρόφωνο - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
μικρόφωνο άνθρακα: το μικρόφωνο άνθρακα αποτελείται από ένα μεταλλικό σώμα μέσα στο οποίο είναι τοποθετημένο ένα μικρό δοχείο, το οποίο έχει μονωτικές ιδιότητες. Η λειτουργία του μικροφώνου αυτού έχει σχέση με την μεταβολή της ηλεκτρικής αντίστασης των κόκκων του άνθρακα, εξαιτίας της μεταβολής της πίεσης που ασκείται στο διάφραγμα από τα ηχητικά κύματα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Επιτραπέζιος υπολογιστής - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
O επιτραπέζιος υπολογιστής ή υπολογιστής γραφείου (Desktop Computer/Office Computer) είναι είδος προσωπικού υπολογιστή για χρήση στο γραφείο ή το σπίτι. Χαρακτηρίζεται επιτραπέζιος γιατί συνήθως η οθόνη αλλά και η κύρια μονάδα του (κουτί ή πύργος) τοποθετούνται επάνω σε γραφείο. Επίσης σε αντιδιαστολή με τον φορητό υπολογιστή δεν διαθέτει φορητότητα, δεν μπορεί δηλαδή εύκολα να μεταφερθεί εκτός του συγκεκριμένου τόπου εγκατάστασής του.

# data[].attributes.headline
Πληκτρολόγιο

# data[].attributes.subject
Πληκτρολόγιο

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 05/02/2015.

Το πληκτρολόγιο είναι μία συσκευή εισόδου ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η βασική λειτουργία για την οποία χρησιμοποιείται το πληκτρολόγιο είναι η εισαγωγή χαρακτήρων ή κειμένου στον υπολογιστή ή τον σταθμό εργασίας από ένα χρήστη πατώντας τα πλήκτρα του με τα δάχτυλά του ή κάποιο άλλο μέρος του σώματός του. Τα πιο συνηθισμένα πληκτρολόγια προορίζονται για χρήση με τα δάκτυλα. Πέρα από τα πλήκτρα που αντιστοιχούν στα γράμματα του αλφαβήτου, τους τόνους ή πνεύματα, τα σημεία στίξης και άλλους χαρακτήρες, περιλαμβάνει αρκετά πλήκτρα που διευκολύνουν τη χρήση του λειτουργικού συστήματος και των διαφόρων προγραμμάτων του υπολογιστή καθώς και την " πλοήγηση " ανάμεσά τους ή ανάμεσα στις διαφορετικές τους λειτουργίες/χρήσεις.

Ανάλογα με το είδος του υπολογιστή στον οποίο είναι συνδεδεμένο ή για τον οποίο προορίζεται, το πληκτρολόγιο μπορεί να είναι είτε ξεχωριστή συσκευή είτε να βρίσκεται ενσωματωμένο σε αυτόν (π.χ. σε ένα φορητό υπολογιστή). Και στις δύο αυτές περιπτώσεις θεωρείται ως "εξωτερική" συσκευή με γνώμονα το είδος της λειτουργίας που επιτρέπει. Σε κάποιους υπολογιστές που η προσθήκη πληκτρολογίου δεν είναι εφικτή ή δεν εξυπηρετεί (π.χ. σε υπολογιστές ενσωματωμένους σε άλλες συσκευές όπως μηχανές ανάληψης/κατάθεσης μετρητών, τηλεοράσεις, κινητά τηλέφωνα κλπ.) οι λειτουργίες που προσφέρει ένα πληκτρολόγιο μπορούν να επιτελεσθούν μέσω ενός εικονικού πληκτρολογίου που εμφανίζεται π.χ. στην οθόνη του υπολογιστή.

Τα πλήκτρα ενός πληκτρολογίου μπορούν να ταξινομηθούν σε:

Πλήκτρα χαρακτήρων (αλφαριθμητικά κ.α.). Τα πλήκτρα αυτά περιλαμβάνουν τα ίδια πλήκτρα γραμμάτων, αριθμών, σημείων στίξης ή συμβόλων όπως σε μία γραφομηχανή.

Πλήκτρα ελέγχου. Τα πλήκτρα αυτά χρησιμοποιούνται μόνα τους ή σε συνδυασμό με άλλα πλήκτρα για την εκτέλεση συγκεκριμένων ενεργειών. Τα πλήκτρα ελέγχου που χρησιμοποιούνται συχνότερα είναι τα Ctrl, Alt, και το Esc. Σε ορισμένα πληκτρολόγια περιλαμβάνονται πλήκτρα που χρησιμεύουν σε συγκεκριμένα λειτουργικά συστήματα π.χ. το για το λειτουργικό σύστημα Windows της Microsoft.

Πλήκτρα λειτουργιών. Τα πλήκτρα λειτουργιών χρησιμοποιούνται για την εκτέλεση συγκεκριμένων εργασιών. Τα πλήκτρα αυτά είναι τα F1, F2, F3 και ούτω καθεξής, μέχρι το F12. Η λειτουργικότητα αυτών των πλήκτρων διαφέρει ανάλογα με το πρόγραμμα, το λειτουργικό σύστημα ή και τον υπολογιστή.

Πλήκτρα περιήγησης. Τα πλήκτρα αυτά χρησιμοποιούνται για την περιήγηση σε έγγραφα ή ιστοσελίδες και για την επεξεργασία κειμένου. Περιλαμβάνουν τα πλήκτρα με τα βέλη, τα πλήκτρα Home, End, Page Up, Page Down, Delete και Insert.

Αριθμητικό πληκτρολόγιο. Τα πλήκτρα του αριθμητικού πληκτρολογίου έχουν διάταξη αριθμομηχανής ή αθροιστικής μηχανής και είτε βρίσκονται σε ξεχωριστό τμήμα ή ομάδα πλήκτρων του πληκτρολογίου είτε περιλαμβάνονται σε ξεχωριστό πληκτρολόγιο. Το αριθμητικό πληκτρολόγιο χρησιμεύει στη διευκόλυνση κατά την εισαγωγή αριθμών και την εκτέλεση αριθμητικών πράξεων.

Τα ενσύρματα πληκτρολόγια συνδέονται με τον υπολογιστή ή τον σταθμό εργασίας μέσω καλώδιο που καταλήγει σε βύσμα τύπου PS2, βύσμα για θύρα USB, βύσμα τύπου DIN (παλαιότερα) ή άλλου τύπου ανάλογα την υποδοχή για πληκτρολόγιο του κάθε υπολογιστή. Τα ασύρματα πληκτρολόγια επικοινωνούν με τον υπολογιστή μέσω ραδιοκυμάτων, χρησιμοποιώντας κάποιο κοινό πρωτόκολλο επικοινωνίας εξωτερικών συσκευών (π.χ. Bluetooth) ή με κάποιο άλλο ιδιωτκό πρωτόκολλο που συνήθως ανήκει στην εταιρία που κατασκεύασε το πληκτρολόγιο. Στη δεύτερη περίπτωση το πληκτρολόγιο συνοδεύεται και από τον ανάλογο δέκτη ο οποίος συνδέεται στον υπολογιστή (συνήθως μέσω της θύρας USB με το αντίστοιχο βύσμα).

Το πληκτρολόγιο περιλαμβάνει όλους τους χαρακτήρες κάποιου αλφάβητου π.χ. του λατινικού, και πολλά σημεία στίξης, διακριτικά σύμβολα, και βοηθητικά πλήκτρα. Ανάλογα με το αλφάβητο και την γλώσσα που χρησιμοποιεί ο χρήστης μπορεί το πληκτρολόγιο να έχει διάφορες διατάξεις πλήκτρων.

Λατινικά πληκτρολόγια

Οι διάφορες δυνατές διατάξεις πληκτρολογίων για διάφορες γλώσσες που χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο, συνήθως αναφέρονται με τα πρώτα έξι γράμματα στην διάταξη. Έτσι για παράδειγμα η συνηθέστερη διάταξη είναι η QWERTY, ακολουθούμενη από την QWERTZ (που χρησιμοποιείται στην Κεντρική Ευρώπη) και την AZERTY (που χρησιμοποιείται στην γαλλόφωνες χώρες). Οι λατινικοί χαρακτήρες σύμφωνα με την διάταξη πλήκτρων QWERTY βρίσκονται στο πληκτρολόγιο όπως φαίνονται στο παρακάτω σχήμα:

Εκτός από τις παραπάνω διατάξεις υπάρχουν κάποιες που δεν είναι βασισμένες στην τυπική διάταξη QWERTY, π.χ. στην Τουρκία χρησιμοποιείται η τουρκική διάταξη Turkish-F παράλληλα με την τυπική QWERTY. Επίσης υπάρχει η διάταξη πληκτρολογίου Dvorak που δημιουργήθηκε με γνώμονα την συχνότητα γραμμάτων στην αγγλική γλώσσα ώστε να είναι γρηγορότερη η πληκτρολόγηση, έχοντας τα συνηθέστερα γράμματα κάτω από τα περισσότερο ευκίνητα δάκτυλα. Η διάταξη Dvorak είναι η παρακάτω:

Ελληνικά πληκτρολόγια

Η ελληνική διάταξη πλήκτρων είναι η παρακάτω (δεν υπάρχουν άλλες διατάξεις για το ελληνικό αλφάβητο):

Υπάρχει επίσης η διάταξη του πολυτονικού συστήματος η οποία είναι όμοια με αυτή του μονοτονικού, με τη διαφορά πως ορισμένα πλήκτρα χρησιμοποιούνται για την εισαγωγή των τόνων και πνευμάτων που δεν χρησιμοποιούνται στο μονοτονικό.(δεξιά εικόνα)

Τα πλήκτρα των ψηφίων βρίσκονται στον υπολογιστή πάνω από τις γραμμές που περιέχουν τους χαρακτήρες. Περιέχονται, δηλαδή, τα ψηφία από 0 μέχρι 9 με την εξής σειρά: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 και 0.

Δεξιά από τα γράμματα, υπάρχουν 8 πλήκτρα (περίπου) με ειδικούς χαρακτήρες. Αυτό σημαίνει ότι όταν τα χρησιμοποιούμε, μόνα τους ή σε συνδυασμό με το , έχουμε 16 ειδικούς χαρακτήρες. Άλλο ένα πλήκτρο με ειδικούς χαρακτήρες βρίσκεται αριστερά από το 1. Επιπλέον ειδικοί χαρακτήρες μπορούν να εισαχθούν μέσω συνδυασμών στο αριθμητικό πληκτρολόγιο και του Alt. Τέλος, όταν το πληκτρολόγιο γράφει ελληνικούς χαρακτήρες το πλήκτρο που στα λατινικά εμφάνιζε το Q εμφανίζει το : και το ; με ή χωρίς το πάτημα του Shift, αντίστοιχα.

Ορισμένοι από τους ειδικούς χαρακτήρες που περιέχονται στο πληκτρολόγιο είναι οι ακόλουθοι:

Τα προγράμματα επεξεργασίας κειμένου παρέχουν δυνατότητες εισαγωγής επιπρόσθετων ειδικών χαρακτήρων, με ποιο ευκατανόητο τρόπο.

Το πλήκτρο εισαγωγής κενού διαστήματος Space χρησιμοποιείται για την εισαγωγή ενός κενού διαστήματος σε ένα κείμενο. Το πλήκτρο στηλοθέτησης , χρησιμοποιείται για τη στοίχιση του δρομέα κατά μήκος ενός κειμένου, δηλαδή την εισαγωγή κάποιου στηλοθέτη όπως π.χ. κατά την δημιουργία πινάκων. Η απόσταση που εισάγεται στο κείμενο με την εισαγωγή ενός στηλοθέτη συνήθως αντιστοιχεί σε τέσσερα ή πέντε κενά διαστήματα και εξαρτάται από τις ρυθμίσεις του συγκεκριμένου προγράμματος ή του περιβάλλοντος εργασίας. Συνήθως το πλήκτρο στηλοθέτησης δεν προσθέτει κενά στο κείμενο αλλά τον ειδικό χαρακτήρα "οριζόντιου στηλοθέτη" (Αγγλ. horizontal tab, με κωδικό ASCII 9) το πόσα κενά θα εισαγάγει εξαρτάται από το περιβάλλον στο οποίο θα εμφανιστεί το κείμενο. Επίσης, σε αρκετά περιβάλλοντα ή προγράμματα χρησιμεύει για τη μετακίνηση σε κάποιο επόμενο σημείο (ή προηγούμενο αν χρησιμοποιηθεί δευτερεύον ειδικό πλήκτρο, π.χ. με τον συνδυασμό +) με βάση μια προκαθορισμένη σειρά. Παραδείγματος χάριν στο επόμενο πλαίσιο κειμένου μέσα σε μια φόρμα εισαγωγής προσωπικών πληροφοριών.

Τα τέσσερα βέλη του πληκτρολογίου ( ↑, ↓, → και ←) χρησιμεύουν για την μετακίνηση πάνω, κάτω, δεξιά ή αριστερά αντίστοιχα είτε του δρομέα κατά την επεξεργασία κειμένου είτε ενός επιλεγμένου αντικειμένου, εικόνας ή οποιουδήποτε είδους αρχείου είτε κάποιου ήρωα σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι κλπ.

Τα πλήκτρα που χρησιμοποιούνται για τις διάφορες συντομεύσεις είναι κυρίως το , το Ctrl και το Alt.

Το πλήκτρο μετάθεσης αναγνωρίζεται είτε από τη λέξη Shift (που σημαίνει "μετάθεση" στα Αγγλικά) είτε από ένα παχύ βέλος το οποίο δείχνει προς τα πάνω. Η λειτουργία του είναι αντίστοιχη με αυτή του πλήκτρου μετάθεσης των γραφομηχανών (από το οποίο πήρε και την ονομασία του), όπου κατά το πάτημά του "σήκωνε" την πρωτεύουσα σφραγίδα μικρών χαρακτήρων, επιτρέποντας στην δευτερεύουσα των κεφαλαίων να τυπώσει.

Για να εισαχθεί ένα ή λίγα κεφαλαία γράμματα, αρκεί να πατηθεί αρχικά το και κρατώντας το πατημένο να πατηθεί ο επιθυμητός χαρακτήρας. Για την εισαγωγή πολλών κεφαλαίων γραμμάτων είναι ευκολότερο να ενεργοποιηθεί η μόνιμη εισαγωγή, με την χρήση του .

Σε ένα τυπικό επιτραπέζιο πληκτρολόγιο υπάρχουν δύο πλήκτρα , αριστερά και δεξιά της περιοχής γραμμάτων. Αυτό διευκολύνει την πληκτρολόγηση με την χρήση του τυφλού συστήματος δακτυλογράφησης.

Το όνομα Ctrl προκύπτει από την αγγλική λέξη "Control" που σημαίνει "έλεγχος". Το Ctrl διαβάζεται και ως Control (κοντρόλ).

Το Ctrl χρησιμεύει σε ορισμένες συντομεύσεις του πληκτρολογίου. Μία συνηθισμένη συντόμευση στον υπολογιστή είναι αυτή της αντιγραφής. Συνήθως (στις περισσότερες εφαρμογές), ο συνδυασμός Ctrl+ C αντιγράφει το κείμενο που έχει επιλέξει προηγουμένως ο χρήστης. Άλλη ιδιαίτερα γνωστή συντόμευση είναι το Ctrl+ V που επικολλά το κείμενο που έχει προηγουμένως αντιγραφεί ή αποκοπεί. Γενικότερα, υπάρχουν πολλές συντομεύσεις περισσότερες από τις οποίες δεν είναι κοινώς αποδεκτές από όλα τα προγράμματα και λειτουργικά συστήματα, αλλά αλλάζουν ανάλογα με το πρόγραμμα που χρησιμοποιείται.

Το Ctrl υπάρχει δύο φορές στο πληκτρολόγιο, αριστερά και δεξιά.

Όπως και το Ctrl, το Alt βοηθάει σε ορισμένες συντομεύσεις, ενώ αρκετά συχνά χρησιμοποιείται μαζί με το Ctrl (Ctrl + Alt + [χαρακτήρας]). Είναι συντομογραφία της λέξης " alt ernate" ("εναλλαγή").

Το Alt υπάρχει δύο φορές στο πληκτρολόγιο, δεξιά και αριστερά από το Space. Σε πολλά πληκτρολόγια το δεξί Alt ονομάζεται AltGr, από την φράση " alternate graphics" ("εναλλαγή γραφικών"), και μπορεί να λειτουργεί διαφορετικά από ότι το αριστερό Alt. Όταν, π.χ. είναι επιλεγμένα τα ελληνικά, το δεξί Alt ή AltGr ισοδυναμεί με ταυτόχρονο πάτημα του Alt και του Ctrl. Έτσι, για παράδειγμα για να βάλουμε διαλυτικά με τόνο στο ι, αντί να πατήσουμε Alt+ Ctrl+τόνο και μετά ι, μπορούμε απλούστερα να πατήσουμε μόνο AltGr+τόνο και το ι.

Το Alt χρησιμεύει για συντομεύσεις πληκτρολογίου που αφορούν το μενού μιας εφαρμογής, σε σχέση με το υπογραμμισμένο γράμμα κάθε επιλογής. Το AltGr χρησιμεύει για την γρήγορη εκκίνηση εφαρμογών μέσω συντομεύσεων πληκτρολογίου που ορίζονται από τον χρήστη στις ιδιότητες της κάθε συντόμευσης ή για να γράφονται κάποιοι πιο σπάνιοι χαρακτήρες παρόμοια με την λειτουργία του .

Συντομογραφία της φράσης "capitals lock" ("κλείδωμα κεφαλαίων [γραμμάτων]"). Η λειτουργία του είναι η ενεργοποίηση και απενεργοποίηση της μόνιμης εισαγωγής κεφαλαίων γραμμάτων. Στην περίπτωση που είναι ενεργοποιημένο, το εισάγει το αντίστοιχο πεζό γράμμα.

Το F σημαίνει "function" ("λειτουργία") ή συνάρτηση. Εξού και τα πλήκτρα αυτά ονομάζονται πλήκτρα λειτουργίας ("function keys").

Υπάρχουν 12 τέτοια πλήκτρα και βρίσκονται στη σειρά πάνω από τα πλήκτρα με τους αριθμούς.

Το F1 χρησιμοποιείται σχεδόν πάντα για να εμφανίσει το παράθυρο της βοήθειας του αντίστοιχου προγράμματος ή λειτουργικού συστήματος. Τα υπόλοιπα πλήκτρα, F2 ως F12, δεν έχουν κάποιο σταθερό ρόλο και κάθε πρόγραμμα επιλέγει για το αν θα εκτελούν κάποια λειτουργία ή δεν θα χρησιμοποιούνται καθόλου. Τα πλήκτρα αυτά ήταν πολύ μεγάλης σημασίας όταν πολύ παλιότερα οι υπολογιστές δεν είχαν ποντίκι. Ήταν ένας από τους λίγους τρόπους να δοθεί εντολή για εκτέλεση μίας ενέργειας σχετικά εύκολα.

Το ("εισαγωγή") ή Return) ("επιστροφή") σε έναν σύγχρονο προσωπικό υπολογιστή επιτελεί δυο βασικές λειτουργίες:

1. Προκαλεί τον τερματισμό καταχώρησης στοιχείων σε μια φόρμα ή πεδίο και τη συνέχιση του εν λόγω προγράμματος ή την εκτέλεση μιας προκαθορισμένης ενέργειας σε ένα πλαίσιο διαλόγου.

2. Επιστρέφει τον δρομέα στην επόμενη γραμμή σε έναν επεξεργαστή κειμένου. Αυτή η λειτουργία προέρχεται από την παλαιότερη λειτουργία της επιστροφής του φορέα (σαριού ή κυλίνδρου, γνωστής και ως επιστροφή φορέα ("carriage return"), που υπήρχε στις γραφομηχανές.

Άλλα πλήκτρα του πληκτρολογίου είναι το Delete (διαγραφή), που σβήνει τον επόμενο χαρακτήρα ή αρχεία, το ← Backspace που σβήνει τον προηγούμενο χαρακτήρα, το Home που πηγαίνει τον δρομέα στην αρχή της γραμμής, το End που πηγαίνει τον δρομέα στο τέλος της γραμμής, το Page Up και το Page Down που εμφανίζουν την παραπάνω ή την παρακάτω "οθόνη", το Print Screen (εκτύπωση οθόνης), που αντιγράφει υπό μορφή εικόνας ό,τι εμφανίζεται εκείνη τη στιγμή στην οθόνη (εκτός από τον δείκτη του ποντικιού), το Insert (ενεργοποιεί και απενεργοποιεί την παρεμβολή χαρακτήρων), το NumLock ("κλειδώνει" το αριθμητικό πληκτρολόγιο), το Scroll Lock (ενεργοποιεί και απενεργοποιεί την κύλιση της οθόνης), το Pause ή Break (διακόπτει τη ροή ενός προγράμματος ή σταματά εντελώς την εκτέλεσή του) κ.α. Πολλά από τα πιο πάνω πλήκτρα, επειδή στο σύγχρονο λογισμικό είτε χρησιμοποιούνται ελάχιστα είτε είναι ολοσχερώς ανενεργά, χρησιμοποιούνται για ειδικές λειτουργίες από πολλούς δημιουργούς λογισμικού.

Τα πλήκτρα W, A, S και D, εν συντομία "WASD", είναι ένα υποσύνολο των πλήκτρων των πληκτρολογίων τύπου QWERTY το οποίο, εκτός από την εισαγωγή των αντίστοιχων χαρακτήρων, χρησιμοποιείται και στα περισσότερα παιχνίδια υπολογιστών. Συγκεκριμένα, τα πλήκτρα αυτά χρησιμεύουν στο χειρισμό της κίνησης του παίκτη, ειδικά σε παιχνίδια όπου απαιτείται και ποντίκι. Υποκαθιστούν τα πλήκτρα των βελών, κυρίως γιατί η θέση τους στο πληκτρολόγιο προσφέρει στο αριστερό χέρι (ή το δεξί, για χρήστες αριστερόχειρων πληκτρολογίων) ευκολότερη εργονομικά πρόσβαση σε περισσότερα πλήκτρα, σε σύγκριση με την περίπτωση που το χέρι είναι τοποθετημένο στην περιοχή των πλήκτρων βελών.

Εκτός από όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, ορισμένα πληκτρολόγια περιέχουν και άλλα πλήκτρα ειδικών λειτουργιών, όπως το Fn, το οποίο υπάρχει στην πλειονότητα των φορητών υπολογιστών, το με το λογότυπο των Windows και το στους υπολογιστές της Apple. Άλλα πλήκτρα, που υπάρχουν σε κάποια πληκτρολόγια, μπορεί να χρησιμεύουν στην πλοήγηση στο Διαδίκτυο, στον χειρισμό προγραμμάτων μουσικής, στον χειρισμό παιχνιδιών κτλ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πληκτρολόγιο - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 05/02/2015. Το πληκτρολόγιο είναι μία συσκευή εισόδου ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οδηγός οπτικού δίσκου - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Στους υπολογιστές ένας οδηγός οπτικού δίσκου ( ΟΟΔ) είναι ένας οδηγός δίσκου που χρησιμοποιεί φως laser ή ηλεκτρομαγνητικά κύματα κοντά στο φάσμα του φωτός σαν μέρος της διαδικασίας ανάγνωσης και εγγραφής δεδομένων. Είναι μια περιφερειακή συσκευή που αποθηκεύει δεδομένα σε οπτικούς δίσκους.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
USB (ΕΣΔ)
Universal Serial Bus (Ενιαίος Σειριακός Δίαυλος)

Το λογότυπο του USB 2.0

Εφευρέθηκε από:

Intel, Microsoft, HP, LSI, NEC, NXP

Ο Ενιαίος Σειριακός Δίαυλος, γνωστός και ως Universal Serial Bus ή απλά USB, είναι ένα σύστημα διαύλου, το οποίο χρησιμοποιείται για την επικοινωνία ενός υπολογιστή και όχι μόνο με περιφερειακά συστήματα. Η σύνδεση Ενιαίου Σειριακού Διαύλου (ΕΣΔ), απαιτεί λιγότερο χώρο και μπορεί επίσης να παρέχει ενέργεια σε απλές συσκευές όπως το ποντίκι, το πληκτρολόγιο ή η ιστοκάμερα. Με τη χρήση του ΕΣΔ οι περιφερειακές συσκευές και τα χαρακτηριστικά τους μπορούν να αναγνωρίζονται αυτόματα. Οι σύγχρονοι υπολογιστές διαθέτουν συνήθως 4 έως 10 θύρες ΕΣΔ.

Ο Ενιαίος Σειριακός Δίαυλος είναι τμηματικό πρότυπο δίαυλου για τη διασύνδεση συσκευών. Ο USB είχε ως σκοπό να επιτρέψει στις περιφερειακές μονάδες να συνδέονται με τον υπολογιστή χρησιμοποιώντας μια ενιαία τυποποιημένη υποδοχή διεπαφών και να βελτιώσει τις έτοιμες προς χρήση ικανότητες των συσκευών για σύνδεση ή αποσύνδεσή τους με το σύστημα χωρίς να χρειάζεται επανεκκίνηση. Άλλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα περιλαμβάνουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στις συσκευές χαμηλής κατανάλωσης χωρίς την ανάγκη εξωτερικής παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και την δυνατότητα πολλών συσκευών USB να χρησιμοποιηθούν χωρίς την απαίτηση ρυθμίσεων ή μεμονωμένων προγραμμάτων οδήγησης (drivers) από τους κατασκευαστές για να εγκατασταθούν.

Ο USB προορίζεται να βοηθήσει να αποσυρθούν όλες οι διαφορετικού τύπου θύρες, σειριακές ή παράλληλες. Ο USB μπορεί να συνδέσει τις περιφερειακές μονάδες υπολογιστών όπως το ποντίκι, το πληκτρολόγιο, τα PDA, τα χειριστήρια παιχνιδιών, οι σαρωτές, οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, οι εκτυπωτές, οι συσκευές MP3 και οι φορητές μονάδες δίσκων ή μνημών (στο εξής οι τελευταίες θα αναφέρονται με τον αγγλικό όρο USB flash drive ή απλά flash drive). Για πολλές από τις προαναφερόμενες συσκευές η μέθοδος σύνδεσης USB έχει γίνει η τυποποιημένη μέθοδος σύνδεσης. Το USB χρησιμοποιείται επίσης εκτενώς για να συνδέσει τους μη-δικτυακούς εκτυπωτές με θύρα USB και απλοποιεί τη σύνδεση πολλών εκτυπωτών με έναν υπολογιστή. Ο μεγάλος όγκος των USB flash drives και η ευκολία χρησιμοποίησής τους έχει δημιουργήσει ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων, που όμως αγνοείται συχνά. Μέσω λογισμικού μπορούν να κλειδωθούν οι συσκευές USB (ακόμα και οι φορητές μνήμες flash), ώστε να μην λειτουργούν με τον Η/Υ και να επιτρέπεται σε άλλες περιφερειακές μονάδες USB να λειτουργούν, όπως οι εκτυπωτές. Ο δίαυλος USB σχεδιάστηκε αρχικά για τους προσωπικούς υπολογιστές, αλλά έχει γίνει κοινό και σε άλλες συσκευές, όπως τα PDA και οι παιχνιδομηχανές. Το 2004 υπήρχαν περίπου 1 δισεκατομμύριο συσκευές USB στον κόσμο.

Ο δίαυλος USB είναι μια σύνδεση Η/Υ με περιφερειακές συσκευές. Το 1995 η θύρα USB άρχισε να εμφανίζεται στους πρόσφατα κατασκευασμένους υπολογιστές. Από το 1997 τα Windows 98 ήταν η πρώτη έκδοση του λειτουργικού συστήματος Windows που υποστήριξε την τεχνολογία USB. Δεν πέρασε πολύς καιρός πριν αυξηθεί η δημοτικότητα της θύρας USB σε σημείο που όλα τα προηγούμενα πρότυπα σύνδεσης Η/Υ να αντικατασταθούν με περιφερειακά αυτής της θύρας σύνδεσης. Οι σημερινοί υπολογιστές παρέχουν τουλάχιστον τρεις θύρες σύνδεσης USB.

Η σύνδεση USB υποστηρίζει την έτοιμη προς χρήση εγκατάσταση, δηλαδή δεν χρειάζονται κάποιοι ξεχωριστά προγράμματα οδήγησης (drivers) για να λειτουργήσει η θύρα USB, αλλά το λειτουργικό σύστημα περιλαμβάνει οδηγούς για αρκετές κλάσεις (classes) συσκευών USB. Η διασύνδεση USB απολαμβάνει επίσης της ευρείας αναγνώριση των χρηστών και φήμη για την υψηλή απόδοσή της.

Ο δίαυλος USB λειτουργεί με τις ακόλουθες ταχύτητες:

1.5 Mbit/s (χαμηλή-low ταχύτητα),

12 Mbit/s (πλήρης-full ταχύτητα, USB 1.1),

480 Mbit/s (υψηλή-high ταχύτητα, USB 2),

5 Gbit/s (υπερυψηλή-Super Speed ή SSUSB/USB 3).

10 Gbit/s (υπερυψηλή-superspeed USB 3.1)

Η πιο πρόσφατη εκδοχή του USB που λειτουργεί με την υπερυψηλή ταχύτητα ονομάζεται USB 3.1, το οποίο επιτρέπει ταχύτητες 10 Gbit/s, αν και σπάνια επιτυγχάνονται τέτοιες ταχύτητες.

Η προδιαγραφή USB 1.0 παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 1995. Ο USB προωθήθηκε από την Intel (UHCI and open software stack), τη Microsoft (Windows software stack), την Philips (Hub, uSB-ήχος) και την US Robotics. Αρχικά ο USB προοριζόταν να αντικαταστήσει το πλήθος θυρών στο πίσω μέρος των Η/Υ, καθώς επίσης και να απλοποιήσει τη διαμόρφωση του λογισμικού των συσκευών επικοινωνίας. Η USB ήταν, επίσης, η κύρια θύρα στον Apple iMac που παρουσιάστηκε στις 6 Μαΐου του 1998, συμπεριλαμβανομένης τη θύρας για το νέο πληκτρολόγιο και το ποντίκι. Το πρότυπο USB 1.1 παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1998 για να αποκαταστήσει τα προβλήματα που εμφανίστηκαν με τις προηγούμενες εκδόσεις του. Από το 2008 η προδιαγραφή USB βρίσκεται στην έκδοση 2.0 (με τις αναθεωρήσεις).

Η Hewlett Packard, η Intel, η Lucent (τώρα Alcatel-Lucent), η Microsoft, η NEC, και η Philips συνεργάστηκαν από κοινού στην πρωτοβουλία να αναπτυχθεί ένα πρότυπο με υψηλότερο ποσοστό μεταφοράς δεδομένων από την προδιαγραφή 1.1. Η προδιαγραφή USB 2.0 παρουσιάστηκε τον Απρίλιο του 2000 και τυποποιήθηκε από την USB-ΙF στα τέλη του 2001. Ο εξοπλισμός προσαρμόζεται σε οποιαδήποτε έκδοση των προτύπων (1.0, 1.1, 2.0) και λειτουργεί, επίσης, με τις συσκευές που σχεδιάστηκαν σε οποιαδήποτε προηγούμενη προδιαγραφή (1.0, 1.1, 2.0) (γνωστή και ως οπίσθια συμβατότητα).

Τα μικρότερα βύσματα και υποδοχές USB για τη χρήση στις φορητές και κινητές συσκευές, αποκαλούμενες mini-B, προστέθηκαν στην προδιαγραφή USB με τη πρώτη ειδοποίηση για την αλλαγή του σχήματος των αρχικών βυσμάτων και υποδοχών. Μια νέα παραλλαγή των μικρότερων βυσμάτων USB και των υποδοχών, αποκαλούμενη micro-USB, αναγγέλθηκε από το φόρουμ των εταιρειών που υλοποιούν το USB στις 4 Ιανουαρίου του 2007.

Ένα σύστημα USB έχει ασύμμετρο σχεδιασμό, που αποτελείται από μια υποδοχή (host), ένα πλήθος θυρών USB από κάτω και πολλαπλάσιων περιφερειακών συσκευών, που συνδέονται σε μια συσκευή. Πρόσθετοι κατανεμητές USB μπορούν να περιληφθούν σε σειρές, επιτρέποντας τη διακλάδωση σε μια σειρά από υποδοχές, υπό τον όρο ότι δεν ξεπερνά το όριο πέντε συνδέσεων. Η υποδοχή USB μπορεί να έχει πολλαπλάσιους ελεγκτές και κάθε ένας από αυτούς μπορεί να παρέχει μία ή περισσότερες θύρα/θύρες USB. Μέχρι 127 συσκευές, συμπεριλαμβανομένων των συσκευών ελέγχου, μπορούν να συνδεθούν με έναν ενιαίο ελεγκτή θυρών.

Οι συσκευές USB συνδέονται μαζικά μέσω των θυρών. Πάντα υπάρχει ένας κατανεμητής (hub) γνωστός ως αρχικός κατανεμητής, ο οποίος είναι ενσωματωμένος στον ελεγκτή εισόδων. Υπάρχει και ο "διαμοιραστής " επιτρέποντας στους πολλαπλάσιους υπολογιστές να έχουν πρόσβαση στην ίδια περιφερειακή συσκευή, είτε μεταξύ των PC αυτόματα είτε χειροκίνητα. Ο διαμοιραστής χρησιμοποιείτε περισσότερο σε μικρά γραφεία και εταιρίες.

Μια ενιαία φυσική συσκευή USB μπορεί να αποτελείται από διάφορες υποσυσκευές που αναφέρονται ως οι βασικές συσκευές λειτουργίας, επειδή κάθε μεμονωμένη συσκευή μπορεί να παρέχει διάφορες λειτουργίες, όπως σε μία ιστοκάμερα (τηλεοπτική λειτουργία συσκευών) ή σε ένα ενσωματωμένο μικρόφωνο (ακουστική λειτουργία συσκευών).

Η επικοινωνία των συσκευών USB είναι βασισμένη πάνω σε κανάλια. Τα κανάλια είναι συνδέσεις από την υποδοχή που καταλήγουν στη συσκευή και ονομάζεται άκρο (endpoint). Επίσης, το άκρο χρησιμοποιείται περιστασιακά για να αναφερθεί στο "κανάλι". Μια συσκευή USB μπορεί να έχει μέχρι 32 συνολικά ενεργά κανάλια, 16 στην υποδοχή και 16 από στον ελεγκτή. Κάθε άκρο μπορεί να μεταφέρει δεδομένα σε μια κατεύθυνση μόνο, είτε μέσα είτε έξω από τη συσκευή, και έτσι κάθε κανάλι είναι ομοιοκατευθυνόμενο. Τα άκρα αυτά ομαδοποιούνται στις διεπαφές και κάθε διεπαφή συνδέεται με μια ενιαία λειτουργία συσκευών. Μια εξαίρεση σε αυτό είναι το άκρο μηδέν, το οποίο χρησιμοποιείται για τη διαμόρφωση των συσκευών και δεν συνδέεται με καμία διεπαφή.

Όταν μια νέα συσκευή USB συνδέεται με μια υποδοχή, αρχίζει η διαδικασία απαρίθμησης USB. Η απαρίθμηση υφίσταται αρχικά επεξεργασία και μετά στέλνει ένα σήμα αναστοιχειοθέτησης στη συσκευή USB. Η ταχύτητα της συσκευής USB καθορίζεται κατά τη διάρκεια της σηματοδότησης. Μετά από την αναστοιχειοθέτηση, οι πληροφορίες της κάθε USB διαβάζονται από τη συσκευή μέσω της υποδοχής της και αποδίδεται μία συγκεκριμένη διεύθυνση εύρους επτά bit στον ελεγκτή. Εάν η συσκευή υποστηρίζεται σωστά από την υποδοχή της, τότε οι πληροφορίες, φορτώνονται και η συσκευή τίθεται σε κατάσταση διαμόρφωσης. Εάν η υποδοχή USB επανεκκινήσει, η διαδικασία απαρίθμησης επαναλαμβάνεται για όλες τις συνδεδεμένες συσκευές.

Ο ελεγκτής υποδοχών καθορίζει το δίαυλο για την επικοινωνία και συνήθως έχει κυκλική μορφή. Έτσι, καμία συσκευή USB δεν μπορεί να μεταφέρει οποιαδήποτε δεδομένα, όσον αφορά στο δίαυλο, χωρίς ένα ρητό αίτημα από την υποδοχή της

Το υλικό των υπολογιστών που περιέχει τον ελεγκτή υποδοχών και τον γενικό ελεγκτή συνδέει μια συσκευή προς τον προγραμματιστή που καλείται να καθορίσει το υλικό αυτό.

Στις εκδόσεις 1.x, υπήρξαν δύο ανταγωνιστικές εφαρμογές, η ανοικτή διεπαφή ελεγκτών οικοδεσποτών και η καθολική διεπαφή ελεγκτών οικοδεσποτών. Το ΑΣΕΟ αναπτύχθηκε από την Compaq, τη Microsoft και τον National Semiconductor ενώ το ΚΣΕΟ από την Intel. H VIA TECHNOLOGIES πήρε την άδεια χορήγησης προτύπου ΚΣΕΟ από την INTEL όλα τα άλλα chipset χρησιμοποιούν ΑΣΕΟ.

Το ΚΣΕΟ είναι καθοδηγούμενο από λογισμικό, καθιστώντας το ΚΣΕΟ ελαφρώς πιο απαιτητικό επεξεργαστικά σε σχέση με το ΑΣΕΟ, αλλά φτηνότερο για να υλοποιηθεί. Τα αντιμαχόμενα πρότυπα (ΑΣΕΟ, ΚΣΕΟ) ανάγκασαν τους προμηθευτές λειτουργικών συστημάτων και τους προμηθευτές υλικού (Hardware) να αναπτύξουν τα προϊόντα τους και να τα δοκιμάσουν και στα δύο πρότυπα πράγμα το οποίο αύξησε το κόστος. Κατά τη διάρκεια σχεδίασης της έκδοσης του USB 2.0 η USB-IF επέμενε μόνο σε ένα πρότυπο. Το πρότυπο ΣΕΟ του USB 2.0 ονομάζεται ενισχυμένη διεπαφή ελεγκτών οικοδεσποτών (ΕΔΕΟ). Μόνο το πρότυπο ΕΔΕΟ μπορεί να υποστηρίξει τις μεγάλες ταχύτητες μεταφοράς δεδομένων. Οι περισσότεροι από τους ελεγκτές ΕΔΕΟ που βασίζονται σε PCI περιέχουν άλλες εφαρμογές ΣΕΟ αποκαλούμενες "ελεγκτές υποδοχών συντρόφων" για να υποστηρίζουν την πλήρη ταχύτητα και για τις μικρής τάξεως ταχύτητας συσκευές. Οι εικονικοί ΣΕΟ της Intel και της VIA EHCI είναι οι ΚΣΕΟ. Όλοι οι άλλοι πωλητές χρησιμοποιούν τους εικονικούς ελεγκτές ΑΣΕΟ. Τα πρότυπα ΣΕΟ είναι από τα πεδία προδιαγραφής USB, και η προδιαγραφή USB δεν διευκρινίζει οποιεσδήποτε διεπαφές ΣΕΟ.

Οι συσκευές που συνδέονται με τη θύρα μπορούν να είναι είτε πλήρεις συσκευές, δηλαδή απαιτούν έναν οδηγό (driver) συσκευών για να λειτουργήσουν, είτε μπορούν να ανήκουν σε μια κατηγορία συσκευών (όρος). Αυτές οι κατηγορίες συσκευών καθορίζουν μια αναμενόμενη συμπεριφορά από την περιγραφή των συσκευών και διεπαφών έτσι ώστε ο ίδιος οδηγός συσκευών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για οποιαδήποτε συσκευή που μπορεί να είναι μέλος μιας ορισμένης κατηγορίας. Ένα λειτουργικό σύστημα πρέπει να θέσει σε ισχύ όλες τις κατηγορίες συσκευών ώστε να παρασχεθούν οι γενικοί οδηγοί για οποιαδήποτε συσκευή USB. Οι κατηγορίες συσκευών αποφασίζονται από την ομάδα εργασίας συσκευών του φόρουμ των εταιρειών που υλοποιούν το USB.

Οι κατηγορίες συσκευών περιλαμβάνουν:

00h

Συσκευή

Η κλάση της συσκευής δεν έχει οριστεί. Χρησιμοποιούνται περιγραφείς διεπαφής (interface descriptors) για τον προσδιορισμό των απαιτούμενων οδηγών.

02h

Διεπαφή/Συσκευή

Τηλεπικοινωνίες και έλεγχος CDC (CDC Control)

σύνδεση Ethernet, modem, σειριακή θύρα

08h

Διεπαφή

Mass Storage

USB flash drive, κάρτα μνήμης reader, συσκευή αναπαραγωγής ψηφιακού ήχου (digital audio player)

09h

Συσκευή

Διανομέας USB (USB hub)

διανομέας πλήρους ταχύτητας (full speed hub), διανομέας υψηλής ταχύτητας (hi-speed hub)

0Ah

Διεπαφή

CDC-Data

(Χρησιμοποιείται μαζί με την κλάση 02h - Τηλεπικοινωνίες και Έλεγχος CDC.)

0Bh

Διεπαφή

Έξυπνη κάρτα (Smart Card)

συσκευή ανάγνωσης έξυπνων καρτών USB

0Dh

Διεπαφή

Ασφάλεια Περιεχομένου (Content Security)

-

0Fh

Διεπαφή

Προσωπική Υγεία (Personal Healthcare)

-

DCh

Διεπαφή/Συσκευή

Διαγνωστική Συσκευή

συσκευή ελέγχου συμμόρφωσης με το πρότυπο USB

FFh

Διεπαφή/Συσκευή

εξαρτάται από τον κατασκευαστή

(Αυτή η κλάση δείχνει ότι η συσκευή χρειάζεται ειδικούς οδηγούς από τον κατασκευαστή της.)

Κατηγορία 0: Πληροφορίες κατηγορίας χρήσης στους Περιγραφείς Διεπαφών Αυτή η κατηγορία βάσεων καθορίζεται για να χρησιμοποιηθεί στους Περιγραφείς Συσκευών(όρος) για να δείξει ότι οι πληροφορίες κατηγορίας πρέπει να καθοριστούν από τους Περιγραφείς Διεπαφών στη συσκευή.

Το πρότυπο USB εφαρμόζει τις συνδέσεις στις συσκευές αποθήκευσης χρησιμοποιώντας ένα σύνολο προτύπων αποκαλούμενων USB κατηγορία συσκευών αποθήκευσης - κατηγορία συσκευών αποθήκευσης (καλούμενη Msc ή UMS). Αυτό προορίζοταν αρχικά για τις παραδοσιακούς μαγνητικούς και οπτικούς δίσκους, αλλά έχει επεκταθεί για να υποστηρίξει μια ευρεία ποικιλία συσκευών, ιδιαίτερα τα flash drives, τα οποία έχουν αντικαταστήσει τις δισκέτες για τη μεταφορά στοιχείων. Αν και οι περισσότεροι υπολογιστές δεν είναι σε θέση να κάνουν boot (boot=αυτόματη εκκίνηση) από συσκευή USB, το πρότυπο USB δεν προορίζεται να είναι ένα πρωταρχικό μέσο αποθήκευσης για την εσωτερική αποθήκευση ενός υπολογιστή, τα πρότυπα όπως ΑΤΑ (IDE), Serial ΑΤΑ (SATA), και SCSI εκπληρώνουν εκείνο τον ρόλο. Εντούτοις, οι συσκευές αποθήκευσης τύπου USB έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα δεδομένου ότι είναι δυνατό να εγκατασταθούν και να αφαιρεθούν, χωρίς το άνοιγμα του κουτιού, του υπολογιστή, δηλαδή είναι φορητές.

Αρχικά το USB φτιάχτηκε και ακόμα χρησιμοποιείται σήμερα για τις οπτικές συσκευές αποθήκευσης (CD-RW drives, DVD drives, κ.λπ.), διάφοροι κατασκευαστές δημιούργησαν εξωτερικό φορητό σκληρό δίσκο με σύνδεση USB, ή κενές θύρες για σκληρούς δίσκους, οι οποίοι εξωτερικοί δίσκοι προσφέρουν ταχύτητες συγκρίσιμες με τις ταχύτητες εσωτερικών σκληρών δίσκων. Αυτοί οι εξωτερικοί δίσκοι έχουν συνήθως μια θύρα που συνδέει τις παρακάτω συμβατικές τεχνολογίες (IDE, ΑΤΑ, SATA, ATAPI, ή ακόμα και SCSI) με μία θύρα USB. Λειτουργικά, ο δίσκος εμφανίζεται στο χρήστη ακριβώς όπως κάθε άλλος εσωτερικός δίσκος. Άλλα ανταγωνιστικά πρότυπα που επιτρέπουν την εξωτερική συνδετικότητα είναι το πρότυπο eSATA και FireWire.

Τα ποντίκια και τα πληκτρολόγια εγκαθίστανται συχνά στις θύρες USB, αλλά επειδή οι περισσότερες μητρικές πλακέτες διατηρούν ακόμα PS/2 θύρες για το πληκτρολόγιο και το ποντίκι, από το 2007 παρέχεται συχνά ένας μικρός μετατροπέας uSB-σε-PS/2, επιτρέποντας τη χρήση είτε USB είτε PS/2 θύρας. Οι προσαρμοστές αυτοί χρησιμοποιούν το γεγονός ότι τέτοιες συσκευές διεπαφών (ή αλλιώς HIDs), είναι εξοπλισμένες με ελεγκτές που είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν και το USB και το PS/2 πρωτόκολλο και ανιχνεύουν αυτόματα ποιου τύπου θύρα είναι συνδεδεμένη, όπως τα joysticks, τα αριθμητικά πληκτρολόγια, και οι άλλες συσκευές όπως MIDI, θύρα παιχνιδιών PC και PS/2 μετατροπείς σε USB.

Οι υπολογιστές Apple Macintosh χρησιμοποιούν τη θύρα USB αποκλειστικά για όλα τα συνδεόμενα με καλώδιο ποντίκια και τα πληκτρολόγια από τον Ιανουαρίο του 1999.

Το πρότυπο USB υποστηρίζει τρία είδη ταχύτητας μεταφοράς δεδομένων

Ένα χαμηλής ταχύτητας μεταφοράς δεδομένων (συμβολισμός→ΧΤ), (στις εκδόσεις USB 1.1, 2.0) ποσοστό του 1.5 MBIT/s (187 kB/s) που χρησιμοποιείται συνήθως για τις συσκευές διεπαφών (HIDs) όπως τα πληκτρολόγια, τα ποντίκια, και τα joystics.

Ένα πλήρης ταχύτητας μεταφοράς δεδομένων (συμβολισμός→ΠΤ) ποσοστό των (στις εκδόσεις USB 1.1, 2.0) 12 MBIT/s (1.5 MB/s). Η πλήρης ταχύτητα ήταν το γρηγορότερο ποσοστό μεταφοράς δεδομένων πριν από την προδιαγραφή USB 2.0 .Όλες οι θύρες USB υποστηρίζουν την πλήρη ταχύτητα.

Ένα υψηλής ταχύτητας μεταφοράς δεδομένων (συμβολισμός→ΥΤ)(μόνο για την έκδοση 2.0 USB) ποσοστό φτάνει τα (480 MBIT/s (60 MB/s).

Ένα ποσοστό έξοχης-ταχύτητας μεταφοράς δεδομένων(συμβολισμός→ΕΤ) θα φέρει η έκδοση 3.0 του USB (4.8 Gbit/s (600 MB/s). Η έκδοση USB 3.0 θα κυκλοφορήσει από τη Intel και τους συνεργάτες της περίπου στα μέσα του 2008 σύμφωνα με τις πρόωρες εκθέσεις από τις ειδήσεις της CNET. Σύμφωνα με τη Intel, οι ταχύτητες του διαύλου θα είναι 10 φορές γρηγορότερες από την έκδοση USB 2.0 λόγω του συνυπολογισμού μιας σύνδεσης οπτικών ινών που λειτουργεί με παραδοσιακούς διασυνδετές χαλκού. Τα προϊόντα που θα χρησιμοποιούν στην έκδοση 3.0 είναι πιθανό να κυκλοφορήσουν το 2009 ή το 2010.

Τα σήματα USB διαβιβάζονται σε ένα ζευγάρι από συνεστραμμένα καλώδια δεδομένων με 90Ω ±15% σύνθετη αντίσταση, επονομαζόμενη D+ και D−.Τα σήματα χρησιμοποιούν συλλογικά το ημιαμφίδρομο διαφορικό που κάνει τα σήματα τέτοια ώστε να καταπολεμούνται τα αποτελέσματα του ηλεκτρομαγνητικού θορύβου στις πιο μεγάλες γραμμές.Τα D+ και D− λειτουργούν συνήθως από κοινού δεν είναι δηλαδή χωριστές μονοκατευθυντικές συνδέσεις.Τα διαβιβασθέντα επίπεδα σημάτων είναι από 0.0 εώς 0.3 βολτ για την χαμηλή ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων και 2.8 εώς 3.6 βολτ για την πλήρη ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων όσο και για χαμηλής ταχύτητας μεταφοράς δεδομένων, και χρησιμοποιούν +-400mV υψηλής ταχύτητας (ΥΤ). Στον τρόπο πλήρους ταχύτητας (ΠΤ) τα σύρματα των καλωδίων δεν πρόκειται να καταστραφούν αλλά ο τρόπος ΥΤ ολοκληρώνεται στα 45Ω και στα 90Ω το διαφορικό για να ταιριάξει με την αντίσταση των καλωδίων δεδομένων. Το USB χρησιμοποιεί ένα πρόσθετο πρωτόκολλο για να διαπραγματευτεί τον τρόπο υψηλής ταχύτητας αποκαλούμενο "chirping".

Έστω μια συσκευή που είναι ΥΤ, ικανή πάντα να συνδεθεί ως συσκευή ΠΤ, λαμβάνει ένα USB RESET (και D+ και το D- οδηγούνται LOW από την υποδοχή, προσπαθώντας να τραβήξει τη γραμμή D- υψηλά. Εάν η υποδοχή είναι επίσης για ΥΤ ικανό, να επιστρέφει τα εναλλασσόμενα σήματα στις D- και D+ γραμμές ενημερώνοντας τη συσκευή ότι η σύνδεση θα λειτουργήσει στην υψηλή ταχύτητα.

Η ανοχή των clock είναι 480.00 MBIT/s ±500ppm, 12.000 MBIT/s ±2500ppm, 1.50 MBIT/s ±15000ppm. Το πρότυπο USB χρησιμοποιεί το σύστημα NRZI, για να κωδικοποιήσει τα στοιχεία, και χρησιμοποιεί "το κομμάτι εκείνο" πάντα για να εγχύσει ένα τεχνητό "μηδέν" bit εάν το ρεύμα των στοιχείων περιέχει έξι διαδοχικούς "πρώτους " πριν μετατρέψει το ρεύμα των bit σε NRZI. Αν και οι συσκευές YT αναφέρονται συνήθως ως "USB 2.0" και διαφημίζονται ως "μέχρι 480 MBIT/s", δεν είναι όλες οι συσκευές ετσι. Το USB-IF πιστοποιεί τις συσκευές και παρέχει τις άδειες για να χρησιμοποιήσει τα πρόσθετα λογότυπα μάρκετινγκ για "την βασική-ταχύτητα" (χαμηλή και πλήρης) είτε την υψηλή, ειτε την χαμηλη. Όλες οι συσκευές εξετάζονται σύμφωνα με την πιό πρόσφατη προδιαγραφή,οι πρόσφατες προδιαγραφές κάνουν τις χαμηλής ταχύτητας σύσκευες, να είναι επίσης συσκευές έκδοσης 2.0.

Η πραγματική απόδοση που επιτυγχάνεται αυτήν την περίοδο (2006) με τις πραγματικές συσκευές να είναι τα δύο τρίτα του μέγιστου θεωρητικού μαζικού ποσοστού μεταφοράς δεδομένων των 53.248 MB/s. Χαρακτηριστικές είναι οι συσκευές υψηλής ταχύτητας USB, που λειτουργούν με τις χαμηλότερες ταχύτητες, συχνά με 3 MB/s συνολικά, μερικές φορές όμως φτάνουν 10-20 MB/s.Το υψηλότερο ποσοστό μεταφοράς δεδομένων που απαιτείται από το USB στους προμηθευτές είναι 40 MB/s.

To USB έχει γίνει τo πρότυπα βιομηχανίας πρώτιστα επειδή όλοι οι σημαντικότεροι κατασκευαστές συμφώνησαν συλλογικά να χρησιμοποιήσουν το σχέδιο και τη λειτουργία αυτής της θύρας. Μερικές από τις ξεχωριστές επιχειρήσεις που συμφώνησαν να την περιλαμβάνουν στα προιοντα τους είναι η Intel, η Apple, τη Microsoft, τη Hewlett-Packard, Μec, και Agere.

Η τρέχουσα USB έκδοση 2.0 κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2000 και παρέχει σημαντικά πλεονεκτήματα μέσω της χρήσης του οπίσθιου χαρακτηριστικού γνωρίσματος συμβατότητάς της. Αυτό επιτρέπει στις προηγούμενες εκδόσεις USB δηλαδή τις εκδόσεις 1 και 1.1 να προσαρμοστούν στη νέα έκδοση 2.0 που είναι σημαντικό, καθώς οι υπολογιστές παλαιώνουν είναι όλο και περισσότερο κρίσιμο για τους καταναλωτές που έχουν τις εκδόσεις της USB θύρας 1.0 και 1.1 να είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν τη νέα έκδοση της θύρας USB την έκδοση 2.0, χωρίς να χρειάζεται να αναβαθμίσουν τον ηλεκτρονικό τους υπολογιστή.

H USB θύρα επιτρέπει στο υλικό να συνδεθεί χωρίς απαίτηση οδηγών εγκατάστασης με τον Η/Υ. Αυτό βοηθά στην ώθηση των έτοιμων προς χρήση περιφερειακών συσκευών που συνδέονται με τη θύρα USB καθώς σύνδεση ή η αποσύνδεση χωρίς να χρειάζεται να κλείσει ο υπολογιστής ή η εκ νέου επανεκκίνηση του συστήματος. Όποτε μια νέα συσκευή είναι συνδεμένη με τον υπολογιστή, ο Η/Υ ανιχνεύει και αναγνωρίζει τη συσκευή, φορτώνοντας αυτόματα τον οδηγό εγκατάστασης συσκευών(drivers) που χρειάζεται. Αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα προσθέτει στην θύρα USB ευελιξία.

Οι προηγούμενες εκδόσεις USB, USB 1,0 και USB 1,1, έρχονται με τη δυνατότητα μεταφοράς δεδομένων μέχρι 12 Mbps. Ενώ στο πρότυπο USB 2,0 η ταχύτητα φτάνει τα 480 Mbps όλες οι συσκευές που χρησιμοποιούν την έκδοση 2.0 μπορούν να χρησιμοποιήσουν το πλήρες διαθέσιμο εύρος ταχύτητας USB2.Οι χαμηλότερες συσκευές ταχύτητας USB 1.0 και 1.1 χρησιμοποιούν χαρακτηριστικά την ταχύτητα των 12 Mbps.

Οι συσκευές αυτές USB είναι εξωτερικές συσκευές που αυξάνουν τον αριθμό θυρών που ένας υπολογιστής μπορεί να χρησιμοποιήσει. Ένα USB hub παρέχει τις περισσότερες φορές τέσσερις υποδοχές τύπου Α για την επέκταση. Τα USB hub είναι παρόμοια με την τεχνολογία USB και μπορεί να συνδεθεί με μια θύρα USB στον Η/Υ. Τα USB hub χρησιμοποιούνται μερικές φορές για να επεκτείνουν τις θύρες πάνω στο γραφείο διευκολύνοντας τον τελικό χρήστη να συνδέσει και να αφαιρέσει το εξωτερικό υλικό.

Το ασύρματο USB είναι μια νέα εφαρμογή με σκοπό να επεκτείνει την αναγνώριση δυνατότητας χρησιμοποίησης των εμπορικών σημάτων USB. Αυτό το νέο πρότυπο επιτρέπει τη συμβατότητα με τις εκδόσεις USB 1,1 και USB 2,0.Το ασύρματο USB αναπτύσσεται ως τεχνολογία καλώδιο-αντικατάστασης, και θα χρησιμοποιήσει την εξαιρετικά ευρείας ζώνης ασύρματη τεχνολογία για μετάδοση δεδομένων μέχρι 480 Mbps.Το ασύρματο USB είναι κατάλληλα φτιαγμένο για την ασύρματη σύνδεση ορισμένων φορητών υπολογιστών που επιτρέπει τη μεταφορά των δεδομένων χωρίς τη χρήση ενός καλωδίου.

Πήρε μόνο μια δεκαετία και περισσότερους από 2 δισεκατομμύρια υπολογιστές για να χρησιμοποιηθεί η τεχνολογία USB. Οι παιχνιδομηχανές όπως Xbox 360 της Microsoft, PlayStation 2,3 και 4 της Sony, η επαναστατική παιχνιδομηχανή της Nintendo το Wii, χρησιμοποίησαν την τεχνολογία της θύρας USB ώστε να προσθέσουν δυνατότητες επικοινωνίας και ψυχαγωγίας στις συσκευές τους.

Λόγω των περιπλοκών του πρωτοκόλλου USB, οι συσκευές ανάλυσης πρωτοκόλλου USB είναι ανεκτίμητα εργαλεία στους ανθρώπους που αναπτύσσουν τις συσκευές USB. Οι συσκευές ανάλυσης USB είναι σε θέση να συλλάβουν τα στοιχεία όσον αφορά τη θύρα USB και να δώσουν πληροφορίες από τα χαληλότερα επιπεδα ως τα πιο υψηλα με αναλογες επιδοσεις πακέτα στοιχείων και τις κατηγορία-ισόπεδες πληροφορίε

Κατά την πολυπλοκότητα του πρωτοκόλλου του usb αναλύεται όλη η ποικιλία των εργαλείων σε εκείνους που χρησιμοποιούν τις συσκευές usb. Οι συσκευές αυτές είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε να εγκλωβίζουν τις πληροφορίες από τα χαμηλότερα επίπεδα ως τα πιο υψηλά με ανάλογες επιδόσεις και ανάλογα την κλάση Usb.

Οι σύνδεσμοι που διευκρινίστηκαν από την επιτροπή USB σχεδιάστηκαν για να υποστηρίζουν διάφορους υποκειμενικούς στόχους USB, και για να απεικονίσουν τα παθήματα που έγιναν μαθήματα από τις πολλές θύρες που υπήρχαν εν ενεργεία.

Είναι δύσκολο να συνδεθεί λάθος ένας σύνδεσμος USB. Οι σύνδεσμοι δεν μπορούν να είναι συνδεμένοι πάνω - κάτω, και είναι σαφές από την εμφάνιση και την κιναισθητική αίσθηση όταν πραγματοποιείται μια σύνδεση και ζευγαρώνουν σωστά το βύσμα και η υποδοχή. Εντούτοις, δεν είναι προφανές με μια ματιά στον άπειρο χρήστη (ή σε έναν χρήστη χωρίς τη θέα των θυρών) ποιος τρόπος είναι ο σωστός για να συνδέσει το βύσμα και την υποδοχή, έτσι είναι συχνά απαραίτητο να δοκιμαστούν και οι δύο τρόποι.

Η χρήση και μόνο μιας μέτριας δύναμης χρειάζεται/απαιτείται για την εισαγωγή/αφαίρεση. Τα καλώδια USB και οι μικρές συσκευές USB κρατιούνται στη θέση τους από τη θύρα (χωρίς την ανάγκη για βίδες ή άλλους συνδέσμους). Η δύναμη που απαιτείται για την δημιουργία ή διακοπή μιας σύνδεσης είναι μέτρια, επιτρέποντας να γίνονται συνδέσεις ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες ή και από αυτούς που δεν έχουν ειδικές γνώσεις πάνω στην ηλεκτρονική/πληροφορική.

Οι σύνδεσμοι επιβάλλουν την κατευθυνόμενη τοπολογία ενός δικτύου USB. Το USB δεν υποστηρίζει τα κυκλικά δίκτυα, έτσι οι σύνδεσμοι από τις ασυμβίβαστες συσκευές USB είναι οι ίδιοι ασυμβίβαστοι. Αντίθετα από άλλα συστήματα επικοινωνιών (π.χ. το RJ-45) οι μετατροπείς από αρσενικό σε θηλυκό και το αντίθετο, σχεδόν δεν χρησιμοποιούνται, καθιστώντας δύσκολο να δημιουργηθεί ένα κυκλικό δίκτυο USB.

Οι σύνδεσμοι σχεδιάζονται για να είναι δυνατοί. Πολλά προηγούμενα σχέδια συνδέσμων ήταν εύθραυστα, με τους ακροδέκτες ή άλλα λεπτά συστατικά που ήταν επιρρεπή στην κάμψη ή το σπάσιμο, ακόμη και με την εφαρμογή μόνο μέτριας δύναμης. Οι ηλεκτρικές επαφές σε έναν σύνδεσμο USB προστατεύονται από μια παρακείμενη πλαστική γλώσσα, και ολόκληρη η κατασκευή συνδέοντας την στην θύρα προστατεύεται περαιτέρω από μια θήκη μετάλλων εσωκλείοντας μέσα της όλη την κατασκευή. Κατά συνέπεια οι σύνδεσμοι USB μπορούν ακίνδυνα να αντιμετωπιστούν, να αλλαχτούν, και να αφαιρεθούν, με ασφάλεια.

Η κατασκευή συνδέσμων πάντα εξασφαλίζει ότι η εξωτερική θήκη στις επαφές βυσμάτων με το αντίστοιχό της, στις υποδοχές ενώνονται, πριν οι τέσσερις ακροδέκτες δημιουργήσουν την σύνδεση στη θύρα. Αυτή η θήκη συνδέεται τυπικά με τη γείωση, που επιτρέπει τους στατικούς ηλεκτρισμούς να διαφύγουν ακίνδυνα μέσω αυτής της διαδρομής [pc-έδαφος] (μέσω των λεπτών ηλεκτρονικών συστατικών). Αυτό σημαίνει ότι η σύνδεση/θήκη που κάνει το βύσμα και η υποδοχή "κατασκευάζει" ένα μέτριο βαθμό προστασίας από την ηλεκτρομαγνητική παρεμβολή που υπάρχει στο σήμα USB ενώ ταξιδεύει μέσω από ένα ζευγάρι 2 καλωδίων που είναι μέσα σε αυτή τη σύνδεση/θήκη (αυτή είναι η μόνη θέση όταν πρέπει να ταξιδέψει μια απόσταση σε παράλληλο ζεύγος καλωδίων). Επιπλέον, η δύναμη και οι κοινές συνδέσεις γίνονται μετά το έδαφος συστημάτων αλλά πριν από τις συνδέσεις δεδομένων. Αυτός ο τύπος οργανωμένου συγχρονισμού επιτρέπει την ασφαλή σύνδεση-αποσύνδεση συσκευών σε λειτουργία (hot swapping) και είναι από καιρό κοινή πρακτική στο σχέδιο των συνδέσμων στην αεροδιαστημική βιομηχανία.

Τα πρότυπα USB διευκρινίζουν τις σχετικά χαμηλές ανοχές για τους σύμμορφους συνδέσμους USB, σκοπεύοντας να ελαχιστοποιήσουν τα ασυμβίβαστα στους συνδέσμους που παράγονται από διαφορετικούς προμηθευτές (ένας στόχος που έχει επιτευχθεί). Σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα πρότυπα συνδέσμων, η προδιαγραφή USB καθορίζει επίσης τα όρια στο μέγεθος μιας συνδεόμενης συσκευής στην περιοχή γύρω από τη υποδοχή της. Αυτό γίνεται για να αποφευχθούν περιπτώσεις που μια συσκευή συμμορφώνεται με την προδιαγραφή συνδέσμων αλλά το μεγάλο μέγεθός του, εμποδίζει τις διπλανές θύρες. Οι σύμμορφες συσκευές πρέπει είτε να υπακούσουν μέσα στους περιορισμούς μεγέθους είτε να δίνουν ένα καλώδιο επέκτασης.

Η διπλής κατεύθυνσης επικοινωνία είναι επίσης δυνατή. Γενικά,καλώδια έχουν μόνο τα βύσματα,οι οικοδεσπότες των θυρών και οι συσκευές έχουν μόνο θύρες: οικοδεσπότες έχουν τύπο-Α και οι συσκευές τύπο-Β. Ο τύπος-Α βύσματος ζευγαρώνουν μόνο με τύπου-Α θύρες, και ο τύπος-Β με τύπου-Β. Εντούτοις, μια επέκταση αποκαλούμενη USB On-The-Go επιτρέπει σε μία θύρα να λειτουργεί είτε ως οικοδεσπότης είτε ως συσκευή - αυτό επιλέγεται από ποιο τέλος του καλωδίου συνδέεται με την υποδοχή στη μονάδα. Αφού το καλώδιο "κλειδώσει" και οι μονάδες συνομιλούν, οι δύο μονάδες μπορούν "να ανταλλάξουν" τις άκρες υπό τον έλεγχο προγράμματος. Αυτή η δυνατότητα στοχεύει σε μονάδες όπως τα PDA, που μπορούν να συνδεθούν μέσω USB με τη θύρα ενός PC ως συσκευές στη μια περίπτωση, ενώ στην άλλη ως θύρα για μια συσκευή πληκτρολογίου ή ποντικιού.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι βυσμάτων USB, και μερικοί έχουν προστεθεί δεδομένου ότι οι προδιαγραφές έχουν αναπτυχθούν. Η αρχική προδιαγραφή USB απαρίθμησε τα βύσματα Standard-A και Standard-B και τις αντοίστιχες θύρες. Η πρώτη ειδοποίηση αλλαγής εφαρμοσμένης μηχανικής στην προδιαγραφή USB 2.0 πρόσθεσε τα βύσματα mini-b. Οι θήκες δεδομένων στο Α-Βύσμα είναι πιο εσωτερικά στο βύσμα σε σχέση με τα εξωτερικά καλώδια τροφοδοσίας ώστε να αποτραπούν λάθη δεδομένων, τροφοδοτώντας πρώτα τη συσκευή και μεταφέροντας έπειτα τα δεδομένα.

Οι βύσματα mini-b, micro-A, micro-B, και micro-AB χρησιμοποιούνται για μικρότερες συσκευές όπως PDAs, κινητά τηλέφωνα ή οι ψηφιακές κάμερες. Το βύσμα Standard-A είναι περίπου 4 επί 12 χιλ., το Standard-Β περίπου 7 επί 8 χιλ., και τα micro-A και micro-B βύσματα περίπου 2 επί 7 χιλ.

Το micro-USB είναι ένα περεταίρω βύσμα,το οποίο αναγγέλθηκε από τη usb-ΙF στις 4 Ιανουαρίου του 2007. Προορίζεται να αντικαταστήσει τα βύσματα mini-USB που χρησιμοποιούνται σε πολλά νέα smartphones και προσωπικούς ψηφιακούς βοηθούς. Αυτό το βύσμα micro-USB εκτιμάται ότι λειτουργεί κανονικά για 10.000 συνδέσεις-αποσυνδέσεις. Έχει περίπου το μισό ύψος του συνδετήρα mini-USB και παρόμοιο πλάτος. Στην Universal Serial Bus Micro-USB Cables and Connectors Specification, καθορίστηκαν οι λεπτομέρειες για τα βύσματα micro-A, τις θύρες micro-AΒ, και τα βύσματα micro-Β και τις αντίστοιχες θύρες, μαζί με μία θύρα Standard-A στον προσαρμοστή βύσματος για το micro-Α. Το group OMTP που αποτελείται από διάφορους φορείς, επικύρωσε πρόσφατα το micro-USB ως τον τυποποιημένο σύνδεσμο για τα δεδομένα και την ηλεκτρική τροφοδότηση στις κινητές συσκευές.

# data[].attributes.attachment_link.title
USB - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
USB (ΕΣΔ) Universal Serial Bus (Ενιαίος Σειριακός Δίαυλος) Το λογότυπο του USB 2.0 Εφευρέθηκε από: Intel, Microsoft, HP, LSI, NEC, NXP Ο Ενιαίος Σειριακός Δίαυλος, γνωστός και ως Universal Serial Bus ή απλά USB, είναι ένα σύστημα διαύλου, το οποίο χρησιμοποιείται για την επικοινωνία ενός υπολογιστή και όχι μόνο με περιφερειακά συστήματα.

# data[].attributes.attachment_link.description
Mixing consoles most commonly have a group of aux-send knobs in each channel strip, or, on small mixers, a single aux-send knob per channel, where one knob corresponds to each aux-send on the board. The controls enable the operator to adjust the amount of signal that will be sent from its corresponding channel into the signal bus routed to its corresponding aux-send output.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μνήμη τυχαίας προσπέλασης - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Μνήμη τυχαίας προσπέλασης ( RAM, Random access memory) είναι όρος που χρησιμοποιούμε για ηλεκτρονικές διατάξεις προσωρινής αποθήκευσης ψηφιακών δεδομένων ( μνήμης υπολογιστή), οι οποίες επιτρέπουν πρόσβαση στα αποθηκευμένα δεδομένα στον ίδιο χρόνο οπουδήποτε και αν βρίσκονται αυτά, δηλαδή με "τυχαία πρόσβαση".

# data[].attributes.attachment_link.title
ROM (μνήμη) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ROM ( Read- Only Memory, μτφ. μνήμη μόνο για ανάγνωση) είναι τύπος ηλεκτρονικής μνήμης, μόνο ανάγνωσης (γράφεται μόνο μία φορά από το εργοστάσιο που την κατασκευάζει) και μη πτητική (δεν χάνει τα δεδομένα της με τη διακοπή της τροφοδοσίας ρεύματος) που χρησιμοποιείται κυρίως σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές αλλά και σε ηλεκτρονικές συσκευές.

# data[].attributes.headline
Μητρική Κάρτα

# data[].attributes.subject
Μητρική Κάρτα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 04/05/2015.

Μια μητρική κάρτα (motherboard), επίσης γνωστή και σαν μητρική πλακέτα ή μητρική ή κάρτα συστήματος είναι το κεντρικό και βασικό τυπωμένο ηλεκτρονικό κύκλωμα ενός σημερινού υπολογιστή.

Ένας τυπικός υπολογιστής αποτελείται από τον μικροεπεξεργαστή, την κεντρική μνήμη και άλλα βασικά υποσυστήματα που βρίσκονται και αυτά στην μητρική. Άλλα μέρη του υπολογιστή, όπως εξωτερικά μέσα αποθήκευσης, κάρτες επέκτασης γραφικών, ήχου κτλ και διάφορα περιφερειακά όπως εκτυπωτής, πληκτρολόγια κτλ, είναι όλα τμήματα που ενσωματώνονται στην μητρική μέσω καλωδίων και υποδοχών διάφορων τύπων.

Πιο πολλές πληροφορίες υπάρχουν διαθέσιμες για τις μητρικές υπολογιστών IBM-συμβατών, γνωστών και ως προσωπικοί υπολογιστές.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μητρική κάρτα - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 04/05/2015. Μια μητρική κάρτα (motherboard), επίσης γνωστή και σαν μητρική πλακέτα ή μητρική ή κάρτα συστήματος είναι το κεντρικό και βασικό τυπωμένο ηλεκτρονικό κύκλωμα ενός σημερινού υπολογιστή.

# data[].attributes.headline
Κάρτα Γραφικών

# data[].attributes.subject
Κάρτα Γραφικών

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 13/05/2010.

Η κάρτα γραφικών είναι τμήμα ενός υπολογιστή, το οποίο λαμβάνει δεδομένα από την Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας (CPU) για να τα μετατρέψει σε εικόνα, η οποία θα προβληθεί στην οθόνη.

Η κάρτα γραφικών είναι μια πλακέτα κυκλωμάτων, η οποία περιλαμβάνει έναν επεξεργαστή και κυκλώματα μνήμης RAM. Διαθέτει επίσης ένα μικροκύκλωμα (chip) εισόδου / εξόδου (BIOS), το οποίο αποθηκεύει τις ρυθμίσεις της κάρτας και εκτελεί διαγνωστικά για τη μνήμη, την είσοδο και την έξοδο κατά την εκκίνηση του συστήματος. Ο επεξεργαστής γραφικών της κάρτας, που ονομάζεται μονάδα επεξεργασίας γραφικών (Graphics Processing Unit, GPU), είναι παρόμοιος με τον επεξεργαστή ενός υπολογιστή. Μια GPU, ωστόσο, έχει σχεδιαστεί ειδικά για την εκτέλεση των πολύπλοκων μαθηματικών και γεωμετρικών υπολογισμών που είναι απαραίτητοι για την απόδοση γραφικών. Μερικές από τις ταχύτερες GPUs διαθέτουν περισσότερα τρανζίστορ από το μέσο όρο της CPU. Μια GPU παράγει πολλή θερμότητα, έτσι ώστε να είναι απαραίτητη η χρήση ενός ανεμιστήρα (μερικές κάρτες γραφικών διαθέτουν και σύστημα υδρόψυξης).

Εκτός από την επεξεργαστική της ισχύ, η GPU χρησιμοποιεί ειδικό προγραμματισμό για καλύτερη ανάλυση της χρήσης των δεδομένων. Οι εταιρείες AMD και nVidia παράγουν τη συντριπτική πλειοψηφία των GPU για την παγκόσμια αγορά. Και οι δύο εταιρείες έχουν αναπτύξει τις δικές τους καινοτομίες και βελτιώσεις για τις επιδόσεις των GPU. Για να βελτιωθεί η ποιότητα της εικόνας, χρησιμοποιούνται οι εξής τεχνικές:

Anti aliasing πλήρους οθόνης (FSAA), που απαλύνει τις άκρες του τρισδιάστατου αντικειμένου

Ανισότροπο φιλτράρισμα (AF), το οποίο καθιστά τις εικόνες ευκρινέστερες.

Κάθε εταιρεία έχει επίσης αναπτύξει ειδικές τεχνικές για να βοηθήσει την GPU για την απόδοση καλύτερων χρωμάτων, σκίασης, υφής και άλλων στοιχείων της εικόνας.

Σημαντικό χαρακτηριστικό, επίσης, σε μια κάρτα γραφικών είναι και ο ρυθμός ανανέωσης πλαισίων (frame rate). Η αρχή λειτουργίας κινούμενων γραφικών στον υπολογιστή είναι η ίδια με αυτήν του κινηματογράφου: Προβάλλονται στην οθόνη 24 διαδοχικές εικόνες (frames, πλαίσια) ανά δευτερόλεπτο, προκειμένου η κινούμενη εικόνα να εμφανίζει σωστή ροή, χωρίς διακοπές, στο θεατή. Ο ρυθμός αυτός εξαρτάται τόσο από τον επεξεργαστή και τη μνήμη RAM που διαθέτει η κάρτα όσο και από ειδικό λογισμικό, που συνήθως ενσωματώνεται σε αυτήν.

Οι κάρτες γραφικών εμφανίζονται για πρώτη φορά στον πρώτο "προσωπικό υπολογιστή" IBM PC το 1981. Ονομαζόταν Μονόχρωμος Προσαρμογέας Γραφικών ( Monochrome Display Adapter, MDA) και ήταν ένα κύκλωμα (κάρτα) που προέβαλε μόνο κείμενο σε πράσινο ή λευκό χρώμα μαύρο υπόβαθρο. Ακολούθησαν οι κάρτες CGA (Color Graphics Adaptor) με δυνατότητα απεικόνισης οκτώ χρωμάτων (συχνά όχι ταυτόχρονα) και EGA (Enhanced Graphics Adaptor) με δυνατότητες απεικόνισης 64 χρωμάτων. Στους σημερινούς υπολογιστές το ελάχιστο πρότυπο για τις νέες κάρτες βίντεο είναι το Video Graphics Array (VGA), το οποίο επιτρέπει 256 χρώματα και την εμφάνιση εικόνων. Με υψηλά πρότυπα απόδοσης όπως ο Quantum Extended Graphics Array (QXGA),οι κάρτες βίντεο μπορεί να εμφανίσουν εκατομμύρια χρώματα σε ανάλυση έως και 2040 x 1536 pixel.

Καθώς η GPU δημιουργεί συνέχεια "εικόνες", πρέπει κάπου να αποθηκεύει τις ήδη ολοκληρωμένες "εικόνες". Χρησιμοποιεί για το σκοπό αυτό τη μνήμη RAM της κάρτας, την αποθήκευση δεδομένων για κάθε εικονοστοιχείο ( pixel), το χρώμα του και τη θέση του στην οθόνη. Τμήμα της μνήμης RAM μπορεί επίσης να δράσει ως ρυθμιστικό πλαίσιο: Αυτό σημαίνει ότι θα έχει ολοκληρώσει τις "εικόνες" και θα είναι η στιγμή να τις εμφανίσει στην οθόνη. Συνήθως, η βίντεο RAM λειτουργεί σε πολύ υψηλές ταχύτητες και έχει διπλό δίαυλο, πράγμα που σημαίνει ότι το σύστημα μπορεί να διαβάσει και να γράψει σε αυτήν την ίδια στιγμή.

Η μνήμη RAM συνδέεται άμεσα με το μετατροπέα σήματος ψηφιακό-σε-αναλογικό ( DAC). Αυτός ο μετατροπέας, που ονομάζεται επίσης RAMDAC, μεταφράζει την εικόνα σε αναλογικό σήμα, καθώς η σημερινή οθόνη δεν μπορεί ακόμη να χρησιμοποιήσει ψηφιακό σήμα. Ορισμένες κάρτες έχουν πολλαπλές RAMDACs, που μπορούν να βελτιώσουν τις επιδόσεις και να υποστηρίξουν περισσότερες από μία οθόνες και τελικά στέλνουν την τελική εικόνα για την προβολή στην οθόνη μέσω καλωδίου DVI, VGA, HDMI ή DisplayPort. Οι περισσότερες σύγχρονες κάρτες γραφικών είναι πάνω από 2 GB για υψηλότερες επιδόσεις (ειδικά στο όρο που χρησιμοποιούμε ως "GAMING")

Τα πιο διαδεδομένα συστήματα για τη σύνδεση μεταξύ της κάρτας βίντεο και της οθόνης του υπολογιστή είναι:

Video Graphics Array (VGA): To VGA υποστηρίζει το πρότυπο που έχει εκδοθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με οθόνες που υποστηρίζουν υποδοχή καθοδικού σωλήνα. Μερικά προβλήματα αυτού του προτύπου είναι ότι μπορεί να υπάρξει παραμόρφωση της εικόνας και ότι δεν έχει κατάλληλη προστασία από ηλεκτρικές παρεμβολές οι οποίες μπορεί να προκαλούνται από μια κοντινή, υψηλής τάσης ηλεκτρική πηγή.

Digital Visual Interface (DVI): Με βάση την ψηφιακή τεχνολογία, το πρότυπο αυτό έχει σχεδιαστεί για οθόνες όπως οι LCD, οι LED, οι οθόνες πλάσματος, οι μεγάλες οθόνες υψηλής ευκρίνειας, οι τηλεοράσεις και video projectors. Έχει υψηλή προστασία από την παραμόρφωση της εικόνας και από τις ηλεκτρικές παρεμβολές.

High-Definition Multimedia Interface (HDMI): Ένα προηγμένο σύστημα μετάδοσης ψηφιακού ήχου και βίντεο που κυκλοφόρησε το 2003 και χρησιμοποιείται ως το κύριο και γρηγορότερο σύστημα σύνδεσης για τις καινούριες κονσόλες παιχνιδιών καθώς και για τα καινούρια DVD και Blu-ray players σε μια οθόνη. Το HDMI έχει υψηλή προστασία και δεν επηρεάζεται από εξωτερικές παρεμβολές.

Οι κάρτες γραφικών μπορούν να χρησιμοποιήσουν σημαντική ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας, μέρος της οποίας χάνεται σε θερμότητα. Εάν αυτή η θερμότητα δεν απάγεται, ο επεξεργαστής γραφικών της κάρτας μπορεί να υπερθερμανθεί και να προκληθεί βλάβη. Γι αυτό το λόγο, οι κατασκευαστές τοποθετούν πάντοτε κάποιο σύστημα απαγωγής της θερμότητας:

Παθητική απαγωγή (ψύκτρα): Πάνω στον επεξεργαστή γραφικών τοποθετείται απλή ψύκτρα από αλουμίνιο ή χαλκό. Το πλεονέκτημά της είναι η αθόρυβη λειτουργία. Στις πιο ισχυρές κάρτες, όμως, δεν παρέχει επαρκή απαγωγή θερμότητας.

Ψύκτρα και βεβιασμένη ροή αέρα (ανεμιστήρας). Η ταχύτητα περιστροφής του ανεμιστήρα μπορεί να αλλάζει (π.χ. να ελέγχεται αυτόματα από τον επεξεργαστή γραφικών ή τη μητρική κάρτα) για πιο αποτελεσματική ή πιο ήσυχη λειτουργία.

Ψύκτρα και υδρόψυξη: Το σύστημα υδρόψυξης χρησιμοποιεί νερό αντί για αέρα, ως μέσο απομάκρυνσης της θερμότητας από την ψύκτρα προς το περιβάλλον. το νερό κυκλοφορεί μέσα στην ψύκτρα και, με εξωτερικές σωληνώσεις, μεταφέρει την εκλυόμενη θερμότητα σε εναλλάκτη θερμότητας (ψυγείο) με ανεμιστήρα, μακριά από τον επεξεργαστή γραφικών ή ακόμη και έξω από το περίβλημα του υπολογιστή.

# data[].attributes.attachment_link.title
Κάρτα γραφικών - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 13/05/2010. Η κάρτα γραφικών είναι τμήμα ενός υπολογιστή, το οποίο λαμβάνει δεδομένα από την Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας (CPU) για να τα μετατρέψει σε εικόνα, η οποία θα προβληθεί στην οθόνη.

# data[].attributes.headline
Επεξεργαστής

# data[].attributes.subject
Επεξεργαστής