# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=qVrkc6zRzEE
https://www.youtube.com/watch?v=y6bfl7hJbMI

deze vioolspeler zette zijn tijd op zijn kop met zijn vioolspel. Hij was de snelste vioolspeler uit zijn tijd en creeërde ongelofelijke (en lastige) stukken. De reden dat ik hem hierbij zet is zijn imago. Zijn bijnaam is de violist van de duivel. Omdat hij zo snel kon spelen dachten mensen dat hij een deal met de duivel gesloten had. Hij droeg zelf bij aan dit imago door midden in de nacht op een kerkhof te gaan spelen en zichzelf extra bleek te schminken.

Zijn drukke ingewikkelde muziekspel past perfect bij de romantiek. de loopjes en de verschillende instrumenten.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=dbbtmskCRUY

Het lied is gebaseerd op een schilderij. Je hoort in het lied de wanhoop van de doden en de angst voor het onbekende. ook hoor je het gure er in terug. Het lied laat mij op sommige momenten een beetje ongemakkelijk voelen. Ik vind dit nummer de wanhoop van de dood heel erg goed uitdrukken door de tonen en de instrumenten die hij gebruikt. de trombones, met hun zachte klank en de violen die het spel steeds weer een beetje opzwepen.

Het nummer is laat Russische romantiek. Dit kan je horen aan het toch al wat rustige spel waardoor het nummer wat trager word maar toch interessant blijft.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=dI17VdRfCek

Dit lied gaat over een vrouw die verliefd word op een man maar niet bij hem mag zijn. ze heeft het maar kort over de dood maar het heeft een onderliggende betekenis en dat is de liefde. Het lied gaat over de wanhoop dat ze zichzelf zou willen doden zolang ze maar bij hem mag zijn. De muziek is door het gebruik van de violen enorm verdrietig.

Dit stuk loopt ten einde van de romantiek en dat kun je goed horen. De muziek word alweer veel rustig.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=8nDWzBnr06w --> met tekst
https://www.youtube.com/watch?v=YyknBTm_YyM --> met de muziek die de personages weergeeft.
het lied komt uit 1872.

Het lied heet in de Nederlandse vertaling de dodendans. Het gaat over skeletten die dansen op een kerkhof. Het lied heeft wat duisters door de violen die bepaalde loopjes spelen, de duivels interval genaamd. Hierdoor wordt het ook een wals dat kun je heel goed horen maar het gaat sneller als een gewone wals. Door de het gebruik van een xylofoon lijkt het niet of ze op schedels spelen. Dit lied heeft geen verdriet om de dood maar geeft de dood wat moois. Iedereen is gelijk, danst met elkaar. Het nummer verteld eigenlijk dat je niet bang hoeft te zijn voor de dood want je eindigt toch allemaal met elkaar. Het lied eindigt heel rustig. Ze zeggen dat het laatste vioolspel dat je hoort de dood zelf is die op een grafsteen zit te spelen. Dit stukje geeft het lied eigenlijk weer wat treurigs. Alsof de dood zelf verdrietig is dat hij de dood is.

Dit nummer is geschreven halverwege de romantiek. Je hoort dit terug in het ingewikkelde spel waarbij veel instrumenten door elkaar verweven zijn. Ook kun je het goed horen in de tonatie van het lied. Er word veel gespeeld met het aanzetten van bepaalde stukken waardoor er gespeeld word met spanning binnen het lied.

# data[].attributes.body
Dit gedicht draait vooral om alles wat verdwenen is. Door alles wat er gaande was in deze wereld voelde veel mensen zich een vreemdeling in hun eigen land. De schrijver komt uit het Duitse rijk en daar had de nationalistische opstand plaatsgevonden. Hier waren ze trots op.  Tot Napoleon kwam in 1806 en het Rijk ontbond. Het “Duitse rijk” was hier niet blij mee en ze voelde zich een vreemde in eigen land. Hierna spraken ze over het feit dat de winter aangebroken was. Dit gedicht is gaan gelden als een tijdgewricht metafoor. In de tekst van dit gedicht zie je dit ook goed terug. Het begint wat blijer. Mei was goed voor hem en er kwamen ook meisjes bij kijken. Er is iets veranderd waardoor hij nu in het duister loopt en zich verdrietig voelt.

Veel mensen in die tijd hadden hier ook last van. Doordat Napoleon hun rijk ontbonden had wisten mensen niet goed meer wat ze waren en waar ze thuishoren..

In de muziek hoor je de wanhoop en het verdriet ook goed terug. De treurige klanken van de piano, de halve noten, zorgen ervoor dat je dat je er nostalgisch van wordt en terug wil naar de wat vrolijkere tonen van het stukje van mei. Dit weergeeft het gevoel wat de mensen toen hadden omdat ze de wereld om hun heen niet zo goed meer begrepen.