# data[].attributes.headline
Γυναίκες της επιστήμης που άλλαξαν τον κόσμο

# data[].attributes.subject
Γυναίκες της επιστήμης που άλλαξαν τον κόσμο

# data[].attributes.headline
Ελίζαμπεθ Μπλάκγουελ, 1821-1910

# data[].attributes.subject
Ελίζαμπεθ Μπλάκγουελ, 1821-1910

# data[].attributes.body
"Κανείς από εμάς δεν γνωρίζει γιατί είναι ικανός μέχρι να δοκιμαστεί"
https://www.eef.edu.gr/el/to-idryma/online-draseis/podcast-series/epistimones-pou-eyrikan-gia-tin-anthropotita/epistimones-pou-eyrikan-gia-tin-anthropotita-elizampeth-mplakgouel/?fbclid=IwAR1M7Ly-nJ2EwOKrIVsdCzmTmiqv2gfMOzKBmh3VegiBhfm-QkrpbWnZkr4

# data[].attributes.headline
Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας

# data[].attributes.subject
Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας

# data[].attributes.body
H Σβετλάνα Αλεξίεβιτς φωτίζει το στοιχείο της συµµετοχής της Σοβιετικής γυναίκας (Ρωσίδας, Ουκρανής, Λευκορωσίδας, Σιβηριανής κτλ.) στον Β΄ Παγκόσµιο πόλεµο. Πάνω από 500.000 γυναίκες –στην πλειονότητά τους νεαρά κορίτσια, σχεδόν έφηβες– πήραν ενεργό µέρος στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεµο και στις πρώτες γραµµές του µετώπου, όχι µόνον ως νοσοκόµες και τραυµατιοφορείς, αλλά και σε αποκλειστικά έως τότε ανδρικές ειδικότητες: πολυβολήτριες, ελεύθεροι σκοπευτές, αεροπόροι, χειρίστριες βαρέων αντιαεροπορικών και πυροβόλων, απλές τυφεκιοφόροι, ασυρµατίστριες ή αντάρτισσες στα µετόπισθεν του εχθρού. Κάποιες από τις γυναίκες αυτές, που επέζησαν κι έφτασαν ως τις µέρες µας, και που η συγγραφέας αναζήτησε σε πόλεις, κωµοπόλεις και αποµακρυσµένα χωριά, αφηγήθηκαν τον δικό τους πόλεµο – και το έκαναν µε τρόπο συγκλονιστικό.

# data[].attributes.headline
 Κολέτ (Sidonie-Gabrielle Colette,  1873 - 1954

# data[].attributes.subject
 Κολέτ (Sidonie-Gabrielle Colette,  1873 - 1954

# data[].attributes.body
"Οι γυναίκες σπάνια συγχωρούν τη ζήλεια και ποτέ δε συγχωρούν την απουσία".
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CF%84

# data[].attributes.body
Γυναίκες ξεκινάνε για τις θέσεις τους στα προάστια του Κιέβου (photo New York Times )

# data[].attributes.headline
26/2/2022 «Κι όταν θα μας επιτεθείτε, θα δείτε τα πρόσωπά μας. Όχι τις πλάτες μας. Τα πρόσωπά μας»

# data[].attributes.subject
26/2/2022 «Κι όταν θα μας επιτεθείτε, θα δείτε τα πρόσωπά μας. Όχι τις πλάτες μας. Τα πρόσωπά μας»

# data[].attributes.body
Γυναίκες κρατούν τουφέκια κατά τη διάρκεια στρατιωτικής άσκησης για πολίτες που πραγματοποιεί το Κίνημα των Βετεράνων της Ζακαρπάτια στο χωριό Siurte στη δυτική Ουκρανία.

# data[].attributes.headline
 Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα (1821 – 1900)

# data[].attributes.subject
 Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα (1821 – 1900)

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B7_%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1-%CE%91%CE%BB%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1

# data[].attributes.attachment_link.title
Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Μπούκουρα-Αλταμούρα ήταν κόρη του καπετάν Γιάννη Μπούκουρα ή Μπούκουρη, του μετέπειτα πρώτου θεατρώνη της Αθήνας. Παιδί ακόμα, έκλεβε αποκέρια και ζωγράφιζε φίλες της που της πόζαραν στην αυλή του παρθεναγωγείου. Ο πατέρας της, αναγνωρίζοντας το ταλέντο της, προσέλαβε δάσκαλο στο σπίτι τον καθηγητή του Σχολείου των Τεχνών, Ραφαέλο Τσέκκολι.

# data[].attributes.body
Η Μίλντρεντ Χάρνακ ήταν η μόνη γυναίκα που αποκεφαλίστηκε κατόπιν εντολής του Χίτλερ.

Γεννημένη στο Μιλγουόκι, ήταν 26 ετών όταν μετακόμισε στη Γερμανία για να αποκτήσει διδακτορικό. Ως Αμερικανίδα φοιτήτρια στο Βερολίνο, είδε τη Γερμανία να μεταβαίνει γρήγορα από τη δημοκρατία στο φασισμό. Αυτή και ο σύζυγός της Άρβιντ άρχισαν να κάνουν μυστικές συναντήσεις στο διαμέρισμά τους: στρατολόγησε Γερμανούς της εργατικής τάξης στην αντίσταση, βοήθησε τους Εβραίους να διαφύγουν, σχεδίασε πράξεις δολιοφθοράς.

Η Mildred Harnack έδωσε το παρατσούκλι "Ο Κύκλος" στην αντιστασιακή ομάδας τους. Η ομάδα περιλάμβανε Εβραίους, Καθολικούς, Προτεστάντες, άθεοους, εργάτες και εργαζόμενους, φοιτητές και καθηγητές, δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες, πάνω από 40% ήταν γυναίκες.

"Η Γκεστάπο συνέλαβε την Μίλντρεντ Χάρνακ στις 7 Σεπτεμβρίου 1942 και  ονόμασε την ομάδα της: Rote Kapelle (Red Orchestra). Μαρτυρίες και μεταπολεμικά σημειώματα που βγήκαν από γυναικείες φυλακές του Βερολίνου σκιαγραφούν τις καθημερινές ανακρίσεις και τα βασανιστήρια που υπέμειναν η Μίλντρεντ και άλλοι στην ομάδα.

Η Mildred Harnack και 75 Γερμανοί μέλη του Κύκλου υποβλήθηκαν σε ομαδική δίκη στο ανώτατο στρατιωτικό δικαστήριο της ναζιστικής Γερμανίας. Ένορκοι την καταδίκασαν σε 6 χρόνια σε στρατόπεδο φυλακών, αλλά ο Χίτλερ ακύρωσε την απόφαση και διέταξε την εκτέλεσή της.

Πριν από την εκτέλεσή της η Μίλντρεντ πέρασε τις τελευταίες ώρες της ζωής της σε ένα κελί φυλακής μεταφράζοντας ποιήματα του Γκαίτε. Ο τίτλος του βιβλίου της ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΧΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ είναι ένας στίχος ενός από αυτά. Ένας ιερέας της φυλακής έβγαλε κρυφά το βιβλίο με τα ποιήματα κάτω από τις πτυχώσεις του παλτού του

Στις 16 Φεβρουαρίου 1943 στις φυλακές Plötzensee στο Βερολίνο, η Mildred Harnack δέθηκε σε μια γκιλοτίνα και αποκεφαλίστηκε. Σύμφωνα με όλα τα διαθέσιμα έγγραφα, ήταν η μόνη Αμερικανίδα που ηγήθηκε γερμανικής αντιστασιακής ομάδας ενάντια  στον Χίτλερ.

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%BF%CF%85%CE%AC_%CE%9C%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AC%CE%BD
https://kaboomzine.gr/hua-mulan-mia-istoria-ikogeniakis-agapis-ke-patriotismou-mia-odi-ston-antisexismo/

# data[].attributes.headline
Κούρδισσες μαχήτριες - Πεσμεργκά

# data[].attributes.subject
Κούρδισσες μαχήτριες - Πεσμεργκά

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
For many people outside Iraq and northeastern Syria, the Islamic State remains an abstraction. For the commanders of the Kurdish Women's Protection Units (YPJ), one of the most intrepid fighting forces on the ground, the terrorist group was anything but. The women of the YPJ saw firsthand the savagery of the Islamic State fighters who raped, killed, and, in some cases, beheaded women, including their friends. Their existential fight against the Islamic State was also a battle to defend their deeply held commitment to women's equality and democratic self-rule.

Few, if any, writers have told their story better than Gayle Tzemach Lemmon, whose Daughters of Kobani records in rich detail the story of the female Kurdish fighters who achieved mythical status as a key part of the U.S.-backed force that ultimately defeated the Islamic State. Lemmon, a fellow at the Council on Foreign Relations and author of a pair of previous books profiling heroic women, vividly chronicles the YPJ's grueling fights with the Islamic State on the battlefield-from the recapture of the strategic northeastern Syrian city of Manbij in 2016 to the final liberation of Raqqa, the Islamic State's stronghold, in 2017. The reader can feel the tension in a sniper's knees as she crouches for a shot and hear the hiss of Islamic State fighters taunting the female commanders over the radio.

Ferocious and unwavering, these women were protective of the troops under their command, many of them men. But they were also deeply committed to their cause. This was not just a military fight but a political struggle and a responsibility to shape the future for the next generation. As Lemmon tells it, few women seem more comfortable with their power and less apologetic about owning it. When it came time to cross the Euphrates River to liberate Manbij, for instance, the YPJ women went first under the dark of night to secure the riverbank. As they racked up victories against the Islamic State, their regional stature grew, with women coming from Iraq, Iran, and Turkey to join their ranks.

For many people outside Iraq and northeastern Syria, the Islamic State remains an abstraction. For the commanders of the Kurdish Women's Protection Units (YPJ), one of the most intrepid fighting forces on the ground, the terrorist group was anything but. The women of the YPJ saw firsthand the savagery of the Islamic State fighters who raped, killed, and, in some cases, beheaded women, including their friends. Their existential fight against the Islamic State was also a battle to defend their deeply held commitment to women's equality and democratic self-rule.

Few, if any, writers have told their story better than Gayle Tzemach Lemmon, whose Daughters of Kobani records in rich detail the story of the female Kurdish fighters who achieved mythical status as a key part of the U.S.-backed force that ultimately defeated the Islamic State. Lemmon, a fellow at the Council on Foreign Relations and author of a pair of previous books profiling heroic women, vividly chronicles the YPJ's grueling fights with the Islamic State on the battlefield-from the recapture of the strategic northeastern Syrian city of Manbij in 2016 to the final liberation of Raqqa, the Islamic State's stronghold, in 2017. The reader can feel the tension in a sniper's knees as she crouches for a shot and hear the hiss of Islamic State fighters taunting the female commanders over the radio.

Ferocious and unwavering, these women were protective of the troops under their command, many of them men. But they were also deeply committed to their cause. This was not just a military fight but a political struggle and a responsibility to shape the future for the next generation. As Lemmon tells it, few women seem more comfortable with their power and less apologetic about owning it. When it came time to cross the Euphrates River to liberate Manbij, for instance, the YPJ women went first under the dark of night to secure the riverbank. As they racked up victories against the Islamic State, their regional stature grew, with women coming from Iraq, Iran, and Turkey to join their ranks.

Lemmon dedicates the book to her Iraqi father, with whom she shared a lifelong dialogue about the treatment of women in society. When she was young, she writes, he believed women were not equal to men. By the time he died, his daughter's work highlighting the struggles of women had changed his mind.

Her heroines would only have reinforced his new convictions. Many Kurds follow the teachings of the Turkish Kurdish leader Abdullah Ocalan, the founder of the Kurdistan Workers' Party (PKK), a Kurdish militia considered a terrorist group by Turkey, the United States, and the European Union. But while the Turkey-based PKK fights with Ankara to carve out an independent Kurdistan, Syrian Kurds are more attracted to Ocalan's left-leaning ideology of grassroots democracy leavened with environmental justice; Ocalan also believes that women must be equal for society to be truly free.

But, as Lemmon notes, the Kurds' ideological convictions also created headaches for Washington's fraught involvement in the war. Overwhelmed by the Islamic State's gains in Syria around 2014, the United States began casting about for a ground force willing and able to retake Islamic State-held territory. The YPJ was one natural partner (joined by other Kurdish fighters, such as the People's Protection Units, or YPG). The female-led Kurdish forces were already engaged in a David-and-Goliath battle against the Islamic State and were in need of international support. Also, unlike the Syrian opposition-dedicated to fighting the regime of Bashar al-Assad-the Kurds were focused on defending their areas, making any showdown with Russia less likely. But Turkey, which views the PKK as a terrorist group, long objected to any U.S. support for armed Kurdish forces, even though they formed the bulk of the ground troops that eventually beat back the Islamic State.

All of Lemmon's threads come together in Kobani, a city in northern Syria and the hometown of many of the commanders-and also the place where the YPJ delivered the Islamic State its first decisive loss. In 2016, as Kobani was on the brink of falling to the Islamic State, Turkish President Recep Tayyip Erdogan threatened to deny the international coalition fighting the Islamic State access to Turkey's Incirlik Air Base if the United States armed Kurdish fighters on the ground. At the time, the Obama administration deferred the decision to then-President-elect Donald Trump's transition team, which opted not to arm the Kurds.

But Trump would later change course, ultimately arming the Kurdish YPG as part of an expanded force of Kurds and Arabs known as the Syrian Democratic Forces (SDF), the only ground formation capable of retaking the Islamic State's de facto capital of Raqqa and destroying what was left of the group's physical caliphate. And destroy it they did-at the cost of 10,000 SDF fatalities and another 20,000 wounded.

The U.S. Special Forces working with the female Kurdish commanders, Lemmon writes, felt a mixture of admiration, pride, and even jealousy over the women's determination and courage. And there was guilt: Even before the fall of Raqqa, they knew the political will didn't exist in Washington for what would come after the end of the Islamic State. The United States was destined to repeat the mistakes it made in Iraq, Afghanistan, and Libya, where it won the war only to lose the peace by failing to provide political support. In each case, the United States ceded the ground to weak governments and fragile institutions, leaving a vacuum for terrorists. The Islamic State was a symptom of Syria's weak government, and officials predicted the group would reemerge if the root causes of instability were not addressed.

But there was another danger. After the defeat of the Islamic State, Erdogan threatened to invade northern Syria to push Kurdish forces away from the border, leery of allowing a permanent Kurdish presence so close to Turkey. In a late 2019 phone call with Erdogan, Trump gave tacit approval for the invasion and ordered U.S. troops away from the border to avoid being caught in the crossfire. "Others may want to come in and fight for one side or the other. Let them!" he wrote on Twitter. After Trump's phone call with Erdogan, Turkish forces began attacking Kobani, killing 200 civilians and displacing more than 100,000.

My heart sank reading Lemmon's account of the female fighters once again having to defend their hometown-the same place they'd just liberated from the Islamic State-against Turkish-backed forces, in disbelief that Washington stood idly by. "After their initial shock at the speed with which the Americans pulled back, they each went to work defending their respective towns," Lemmon writes. "It would be back to war for all of them." The United States had never pledged to protect the Syrian Kurds against Turkey, even as it pressed them to capture more terrain. But by asking them to shoulder the burden of fighting the Islamic State, the United States had put a target on their back as their visibility, capability, and reach grew. In an internal memo, the top U.S. diplomat working on the ground with the Kurds called the Turkish offensive an "intentioned-laced effort at ethnic cleansing" that damaged U.S. credibility and ended up weakening the fight against the remnants of the Islamic State.

With reports that the Islamic State is regrouping, President Joe Biden will soon be confronted with the decision of whether to stay in Syria or pull out the few remaining U.S. troops. He'll also have to decide whether to partner again with the SDF to prevent the Islamic State's resurgence. But the Kurds are living on borrowed time. They cannot prioritize the fight against the Islamic State, rebuild their cities, and protect their citizens, all while being forced to fight Turkey. U.S. diplomacy can make a huge difference, if Biden has the fortitude to stand up to Erdogan and make protection of the Kurds a condition of future U.S.-Turkish relations.

Even before the Turkish invasion, Lemmon writes, the Kurds "had not wanted to fight Turkey-they knew the military mismatch better than anyone and were seeking any way to avoid war. Indeed at the Americans' request, the SDF destroyed all of its positions built to defend against a Turkish incursion."

"In the end, it wasn't in our control," said Rojda, one of the female commanders. "It is really painful to have to fight Turkey in the same places we liberated from ISIS."

# data[].attributes.attachment_link.title
The Women Who Helped Topple the Caliphate

# data[].attributes.attachment_link.description
For many people outside Iraq and northeastern Syria, the Islamic State remains an abstraction. For the commanders of the Kurdish Women's Protection Units (YPJ), one of the most intrepid fighting forces on the ground, the terrorist group was anything but.

# data[].attributes.headline
Μαντώ Μαυρογένους, 1796-1840

# data[].attributes.subject
Μαντώ Μαυρογένους, 1796-1840

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8E_%CE%9C%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82

# data[].attributes.headline
Καλλιρρόη Παρρέν, 1861-1940

# data[].attributes.subject
Καλλιρρόη Παρρέν, 1861-1940

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%81%CF%81%CF%8C%CE%B7_%CE%A0%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%AD%CE%BD
https://www.protothema.gr/stories/article/457544/kallirroi-parren-i-ellinida-epanastatria-pou-ethese-epi-tapitos-to-gunaikeio-zitima/

# data[].attributes.body
"Όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει ζωή".
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8A%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%81%CE%B1_%CE%93%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9

# data[].attributes.headline
Σιμόν ντε Μποβουάρ, 1908-1986

# data[].attributes.subject
Σιμόν ντε Μποβουάρ, 1908-1986

# data[].attributes.body
"Τη μέρα που η γυναίκα θα μπορέσει να ερωτευτεί με τη δύναμή της και όχι με την αδυναμία της, όχι για να ξεφύγει από τον εαυτό της αλλά για να βρει τον εαυτό της, όχι για να παραιτηθεί αλλά για να επιβεβαιωθεί, μόνο τότε ο έρωτας θα γίνει για αυτήν, όπως και για τον άντρα, πηγή ζωής και όχι θανάσιμος κίνδυνος".
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CE%BD_%CE%BD%CF%84%CE%B5_%CE%9C%CF%80%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%AC%CF%81

# data[].attributes.headline
Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, 1903-1987

# data[].attributes.subject
Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, 1903-1987

# data[].attributes.body
"Ο έρωτας είναι τιμωρία. Μας τιμωρούν που δεν είμαστε ικανοί να μείνουμε μόνοι".
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%84_%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CF%83%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81

# data[].attributes.headline
Ιστορίες της Καληνύχτας για επαναστάτριες, Φαβίλι Έλενα, Κάβαλο Φραντζέσκα

# data[].attributes.subject
Ιστορίες της Καληνύχτας για επαναστάτριες, Φαβίλι Έλενα, Κάβαλο Φραντζέσκα

# data[].attributes.body
Μια συλλογή με ιστορίες της καληνύχτας που τιμούν εξαιρετικές γυναίκες, από τη Νεφερτίτη μέχρι την Μπιγιονσέ και από τη Ρόζαλιντ Φράνκλιν μέχρι την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Βασίλισσες και ακτιβίστριες, μπαλαρίνες και δικηγόροι, πειρατίνες και προγραμματίστριες, αστροναύτισσες και εφευρέτριες - μια καταπληκτική καταγραφή και μια υπενθύμιση πως είναι τελικά εφικτό να πραγματοποιηθούν όλοι οι στόχοι που θέτει ο καθένας.

# data[].attributes.headline
Η Δική τους Ιστορία - 50 Γυναίκες και Κορίτσια που Συγκλόνισαν τον Κόσμο της Katherine Halligan (μεταφρ. Ελένη Τουλούπη)

# data[].attributes.subject
Η Δική τους Ιστορία - 50 Γυναίκες και Κορίτσια που Συγκλόνισαν τον Κόσμο της Katherine Halligan (μεταφρ. Ελένη Τουλούπη)

# data[].attributes.body
Η ιστορία 50 απίστευτων γυναικών και κοριτσιών που αντιμετώπισαν με γενναιότητα τις προκλήσεις, ξεπέρασαν δυσκολίες και κινδύνους, και ρίσκαραν ακόμα και τις ζωές τους προκειμένου να ακολουθήσουν τα όνειρά τους και να κάνουν τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος. Γενναίες ηγέτιδες, ταλαντούχες καλλιτέχνιδες, ευγενικές θεραπεύτριες και αφοσιωμένες δασκάλες . θα σας μαγέψουν, θα σας διασκεδάσουν και θα σας εμπνεύσουν με τις πράξεις τους.

# data[].attributes.body
«Αν φοβάσαι, προχώρα»

https://www.ted.com/talks/janell_hobson_the_breathtaking_courage_of_harriet_tubman/transcript?language=el

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%84_%CE%A4%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BC%CE%B1%CE%BD

https://www.lifo.gr/videos/lifo-picks/hariet-tampman-terastio-tharros-tis-amerikanidas-ypermahoy-tis-katargisis-tis

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CF%8C%CF%81%CE%B1_%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/theatro/nteni-bahlioti-h-proti-gynaika-endymatologos-toy-ellinikoy-theatroy-kai

# data[].attributes.attachment_link.title
Ντένη Βαχλιώτη: H πρώτη γυναίκα ενδυματολόγος του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου αφηγείται τη ζωή της | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
"Ζούμε μια αντιερωτική και ταραγμένη εποχή"

# data[].attributes.headline
Ντολόρες Ιμπάρρουρι, 1895-1989

# data[].attributes.subject
Ντολόρες Ιμπάρρουρι, 1895-1989

# data[].attributes.body
"Καλύτερα να πεθάνεις όρθιος, παρά να περάσεις μια ζωή στα γόνατα"
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CF%84%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CF%81%CE%B5%CF%82_%CE%99%CE%BC%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B9
Ο ιστορικός λόγος No Pasaran
https://en.wikisource.org/wiki/No_Pasaran

# data[].attributes.headline
Ζερμαίν ντε Σταέλ, 1766-1817

# data[].attributes.subject
Ζερμαίν ντε Σταέλ, 1766-1817

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BD_%CE%BD%CF%84%CE%B5_%CE%A3%CF%84%CE%B1%CE%AD%CE%BB

# data[].attributes.headline
Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, 1593 - 1653

# data[].attributes.subject
Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, 1593 - 1653

# data[].attributes.body
https://en.wikipedia.org/wiki/Artemisia_Gentileschi
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%AF%CE%B6%CE%B9%CE%B1_%CE%A4%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%AD%CF%83%CE%BA%CE%B9

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/san-simera/afieroma-stin-anna-komnini
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BD%CE%BD%CE%B1_%CE%9A%CE%BF%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BD%CE%AE

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.body
Ἀλλά καὶ διά γυναικός πηγάζει τά κρείττω

# data[].attributes.headline
Ασπασία η Μιλησία

# data[].attributes.subject
Ασπασία η Μιλησία

# data[].attributes.body
Όταν η Δύση την ανακάλυψε στην περίοδο της Αναγέννησης, ξαφνικά έγινε η πλέον αγαπητή ηρωίδα, σύμβολο της ανεξαρτησίας, παράδειγμα προς μίμησιν, γράφτηκαν γι' αυτή θεατρικά έργα, ποιήματα και μυθιστορήματα από σημαντικούς συγγραφείς.
Ακόμη και σήμερα το όνομα Ασπασία παραπέμπει στη δύναμη, στη γνώση και στην αφοσίωση
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1

# data[].attributes.headline
Μπουντίκα Βοαδίκεια 30-60

# data[].attributes.subject
Μπουντίκα Βοαδίκεια 30-60

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%BF%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%B1

# data[].attributes.headline
Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας 1729-1796

# data[].attributes.subject
Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας 1729-1796

# data[].attributes.body
"Θα είμαι αυταρχική, αυτή είναι η δουλειά μου. Και ο Θεός θα με συγχωρέσει, αυτή είναι η δική του δουλειά."
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B7_%CE%92%CE%84_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A1%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι γυναίκες αρχιτέκτονες πίσω από την αστική ανάπλαση της Αθήνας

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Ψηφιακό Αρχείο Ελληνίδων Αρχιτεκτόνων 1923-1981 αναδεικνύει τη συμβολή των γυναικών στη διαμόρφωση του τοπίου της Αθήνας.

# data[].attributes.headline
Γκλόρια Στάινεμ, 1934-

# data[].attributes.subject
Γκλόρια Στάινεμ, 1934-

# data[].attributes.body
"Η γυναίκα έχει δύο επιλογές: ή να είναι φεμινίστρια, ή να είναι μαζοχίστρια"
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BA%CE%BB%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CF%84%CE%AC%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%BC

# data[].attributes.headline
Οι πρώτες Ελληνίδες στην ανώτατη εκπαίδευση

# data[].attributes.subject
Οι πρώτες Ελληνίδες στην ανώτατη εκπαίδευση

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γράφει η Βέρα Σιατερλή

Σήμερα, στο τέλος του καλοκαιριού, είναι πλέον επικαιρότητα ρουτίνας να αναφέρονται εισακτέες στα διάφορα πανεπιστήμια της χώρας νεαρές κοπέλες και μάλιστα να είναι συχνά η πλειοψηφία. "Ωστόσο, παρά την αύξηση του ποσοστού πρόσβασης των γυναικών στις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης και ιδιαίτερα παρά τη δυναμική και επιτυχή πορεία τους-έτσι όπως φαίνεται από τις καλές επιδόσεις τους, τις "πρωτιές" στις πανελλαδικές εξετάσεις, την απόκτηση του πτυχίου μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά πλαίσια κ.λπ.- η θέση των γυναικών στην αγορά εργασίας δεν παρουσιάζει αντίστοιχη θετική αλλαγή και βελτίωση. Θα μπορούσε, δηλαδή, να υποστηριχτεί ότι οι θετικές εξελίξεις που έχουν σημειωθεί στο χώρο της εκπαίδευσης ως προς τον παράγοντα φύλο δεν επέφεραν σημαντικές και αξιόλογες αλλαγές ή ανατροπές στη θέση των γυναικών στην αγορά εργασίας.
Έτσι, οι γυναίκες εξακολουθούν να εργάζονται κυρίως σε θέσεις εργασίας που παραδοσιακά έχουν πολιτογραφηθεί ως οι πλέον κατάλληλες για το φύλο τους." (10 2. Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΦΥΛΟ ΣΤΗ ∆ΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΚΑΙ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙ∆ΕΥΣΗ: ΟΨΕΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΟΛΗΣ Ε. Μαραγκουδάκη )

Στην Ελλάδα η μαζική συμμετοχή των γυναικών στην κοινωνική ζωή άρχισε να αναπτύσσεται στο τέλος του 19ου αιώνα. Το πιθανότερο είναι το φαινόμενο αυτό να ευνοήθηκε από την τότε μικρή βιομηχανική άνθιση και τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας θέτοντας, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, το ζήτημα της εργασίας των γυναικών. Με τη σταδιακή ανάπτυξη της βιομηχανίας οι Eλληνίδες των μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών τάξεων, άρχισαν να υπερβαίνουν τα οικογενειακά στεγανά και να διευρύνουν τον κοινωνικό τους ορίζοντα. Σ' αυτήν την μεταβατική περίοδο και η κοινωνική ταυτότητα των γυναικών στην Ελλάδα άρχισε να αλλάζει κατακτώντας σταδιακά έναν δημόσιο χαρακτήρα.
Με την είσοδο των γυναικών στο χώρο της εργασίας δεν σημαίνει ότι άλλαξαν αυτόματα οι αντίστοιχες κοινωνικές συμπεριφορές και νοοτροπίες. Ωστόσο ήταν μία εξέλιξη των πραγματικών συνθηκών τους στην δημόσια ζωή.

Στo πλαίσιo αυτών των αλλαγών γεννήθηκε και το αίτημα των γυναικών για ανώτατες σπουδές. Σημαντικότατο ρόλο για την είσοδο των Eλληνίδων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έπαιξε η γυναικεία εφημερίδα "Εφημερίς των Κυριών" που στόχευε στην πνευματική και κοινωνική ανύψωση της γυναίκας και προωθούσε την παροχή πλήρων δικαιωμάτων των γυναικών στην εκπαίδευση και στην εργασία.

Το έντυπο συνετέλεσε στη δημιουργία της πρώτης οικοκυρικής και επαγγελματικής σχολής στην Αθήνα. Ακόμη, από τις στήλες της εφημερίδας οι γυναίκες αρθρογράφοι απαιτούσαν συστηματικά, να επιτραπεί η είσοδος των γυναικών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Οι εκπαιδευτικές δυνατότητες των γυναικών, έπρεπε να αντιμετωπίσουν γραφειοκρατικά προβλήματα σχετικά με το θεσμικό χάσμα ανάμεσα στην προσφερόμενη, υποβαθμισμένη δευτεροβάθμια εκπαίδευση των Ελληνίδων από τη μια και τις πανεπιστημιακές απαιτήσεις για πλήρη γυμνασιακή μόρφωση, των υποψήφιων φοιτητών, από την άλλη. Η εξασφάλιση της γυμνασιακής ισοτιμίας όμως δεν ήταν το μόνο εμπόδιο. Η προκατάληψη που διαπερνούσε οριζοντίως και καθέτως τις αντιλήψεις της ανδροκρατούμενης κοινωνικής κλίμακας ότι οι γυναίκες είναι υποδεέστερα όντα υπήρξε σημαντικότατο εμπόδιο.

Μάθημα γυμναστικής στο παρθεναγωγείο Ασπασίας Β. Σκορδέλη. π. 1900

Όταν οι νεαρές αριστούχες με την αμέριστη υποστήριξη ανοιχτόμυαλων καθηγητριών κατάφερναν να πείσουν τον πατέρα-αφέντη, είχαν να αντιμετωπίσουν την Σύγκλητο των πανεπιστημιακών καθηγητών, την κυβέρνηση και τέλος τους εξαγριωμένους συμφοιτητές.

Το 1884 η Σεβαστή Καλλισπέρη υπέβαλε αίτηση εγγραφής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της δόθηκε η άδεια και παρ' όλο που πέρασε τις εξετάσεις, το τότε Υπουργείο Παιδείας, δεν της επέτρεψε την φοίτηση λόγω φύλου. Η Σεβαστή Καλλισπέρη όμως δεν πτοήθηκε, "μετέβει εις Παρισίους" όπου φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1891 διορίστηκε δασκάλα γαλλικής στο Αρσάκειο Παρθεναγωγείο.

Ο Γληνός με μαθήτριές του στο Αρσάκειο το 1911

Το 1887 η 18χρονη Ελένη Παντελίδου αυτοκτόνησε γιατί δεν έγινε δεκτή στην Ιατρική Σχολή. Άφησε ένα σημείωμα στο οποίο έγραφε: "ο θάνατος μου ας ακουστεί ως κραυγή σε εκείνους οίτινες θεωρούν τη γυναίκα ως μεσαιωνική δούλη".

Η Σοφία Λασκαρίδου (Καλλιθέα Αθήνας 1882-1965) είναι η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στη Σχολή Καλών Τεχνών, έπειτα από προσωπικό αίτημά της στον τότε βασιλιά Γεώργιο Α΄.
Σοφία Λασκαρίδου
Το 1890 το Πανεπιστήμιο Αθηνών άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες του στις γυναίκες. Το Φθινόπωρο του 1890 τρείς Ελληνίδες έκαναν αίτηση εγγραφής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών: η Ιωάννα Στεφανόπολι ή Στεφανοπούλου, (απόφοιτη από το Ελληνικό Παρθεναγωγείο της Αικ. Λασκαρίδου), η Φλωρεντία Φουντουκλή (απόφοιτη από το Αρσάκειο Παρθεναγωγείο) και η Ελένη Ρούσου (απόφοιτη από το Αρσάκειο Παρθεναγωγείο). Η Σύγκλητος παρέπεμψε το αίτημα της πρώτης στην Κυβέρνηση και απέρριψε τις άλλες δύο.

Ιωάννα Στεφανόπολι ή Στεφανοπούλου
Η Στεφανόπολι, τελικά, έγινε δεκτή και είναι η πρώτη Ελληνίδα που γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Φιλολογικό τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής. Ο Πρύτανης ωστόσο του Πανεπιστημίου δυσαρεστήθηκε και με επιστολή του διαμαρτυρήθηκε στον Υπουργό Παιδείας "...δια την ανάμειξιν των φύλων..." Δύο χρόνια αργότερα, το 1892, έγινε δεκτή και η Φουντουκλή στο Τμήμα Μαθηματικών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι η πρώτη Ελληνίδα που σπούδασε μαθηματικά στην σύγχρονη Ελλάδα.

Το 1892 οι αδερφές Αγγελική και Αλεξάνδρα Παναγιωτάτου από την Κεφαλονιά υπήρξαν οι πρώτες φοιτήτριες της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Αποφοίτησαν 4 χρόνια μετά με άριστα.
Αγγελική και Αλεξάνδρα Παναγιωτάτου
Η Πιπίτσα Πεταλά υπήρξε η πρώτη ελληνίδα χειρουργός. Πήρε το πτυχίο της από την Ιατρική Σχολή Αθηνών το 1914 και κατέκτησε την διεύθυνση του Γαλλικού νοσοκομείου. Στη μάχη του Σκρα χειρουργούσε τραυματίες ασταμάτητα για 24 ώρες, "υπηρεσίες" για τις οποίες τιμήθηκε αργότερα με δύο ανώτερα Γαλλικά μετάλλια και ένα Ελληνικό.
Πιπίτσα Πεταλά "Το 1908 η Αγγελική Παναγιωτάτου έχει τελειώσει με άριστα το πτυχίο της στην Αθήνα και έχει, ήδη, μετεκπαιδευθεί στην Γερμανία. Οι καθηγητές της αποδεικνύονται πιο φιλελεύθεροι από τους φοιτητές και της εμπιστεύονται τη θέση της υφηγήτριας στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Οι μουστακαλήδες φοιτητές, τιμώντας πάντα τα παντελόνια τους(!;) ωρύονταν από τα θρανία και φώναζαν προς την καθηγήτρια τους: "Στην κουζίνα! Στην κουζίνα!". Τελικά, η Παναγιωτάτου επαύθη, οι μουστακαλήδες έστριβαν με ικανοποίηση το τσιγκελωτό μουστάκι τους, αλλά, μάλλον, θα χλόμιασαν, όταν έμαθαν ότι η Παναγιωτάτου διορίστηκε καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Καΐρου. Θα ένιωσαν κάπως αμήχανα, γιατί όπως όλοι οι θρασύδειλοι ντρέπονται, όταν φανερώνονται οι ντροπές τους και όχι, όταν τις κάνουν. Πάντως, ακόμα και στις γυναίκες έλειπε, δικαιολογημένα, το πάθος για να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους. Διαβάζουμε την απογοήτευση κάποιας αρθρογράφου στην "Εφημερίδα των Κυριών", όταν έμαθε ότι μια φοιτήτρια έλαβε μέρος σε μια κινητοποίηση - διαμαρτυρία των φοιτητών. Τρέμει στη σκέψη, η αρθρογράφος, για το τι θα γινόταν αν τους κατέβρεχε η αστυνομία και η φοιτήτρια έτρεχε στους δρόμους βρεγμένη με λυτά τα μαλλιά ή το χειρότερο αν άκουγε ύβρεις από τα στόματα των ανδρών τα οποία δεν έπρεπε επ΄ ουδενί λόγω να ακούσει. Και καταλήγει η αρθρογράφος: "Θα συνιστούσαμε εις την στασιάζουσαν φοιτήτρια να αποθέση εις τους συναδέλφους της τα φοιτητικά συμφέροντα... και οι φοιτητές να γίνονται διερμηνείς των ιδεών της.."
Η επιμονή η πίστη και η αφοσίωση αυτών των νεαρών γυναικών στα όνειρά τους, άνοιξαν το δρόμο του αγώνα και εδραίωσαν αργά αλλά σταθερά το δικαίωμα των γυναικών στην εκπαίδευση.

πηγές: περιοδικό 24 Γράμματα http://www.24grammata.com, http://users.auth.gr/~nioka/Files/The_Entrance_of_the_Greek_Women_in_Maths.pdf, http://www.tovivlio.gr, ΚΕΘΙ-ΕΠΕΑΕΚ ΙΙ: "ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΚΠΑΙ∆ΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ" "ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙ∆ΕΥΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑ∆Α : ΠΡΟΩΘΩΝΤΑΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΚΠΑΙ∆ΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ"

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι πρώτες Ελληνίδες στην ανώτατη εκπαίδευση - Το Μωβ

# data[].attributes.attachment_link.description
Γράφει η Βέρα Σιατερλή Σήμερα, στο τέλος του καλοκαιριού, είναι πλέον επικαιρότητα ρουτίνας να αναφέρονται εισακτέες στα διάφορα πανεπιστήμια της χώρας νεαρές κοπέλες και μάλιστα να είναι συχνά η πλειοψηφία.

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1_%CE%A0%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%8D

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%85%CE%B2%CE%AD%CE%BB%CE%B7_(%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82)
https://www.tanea.gr/2010/06/26/lifearts/culture/kybeli-mia-gynaika-me-pathi/

# data[].attributes.headline
Αλεξάνδρα Πασχαλίδου-Μωρέτη, 1912-2010

# data[].attributes.subject
Αλεξάνδρα Πασχαλίδου-Μωρέτη, 1912-2010

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B1_%CE%A0%CE%B1%CF%83%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%85-%CE%9C%CF%89%CF%81%CE%AD%CF%84%CE%B7

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Aλεξάνδρα Πασχαλίδου - Μωρέτη ( Κωνσταντινούπολη, 3 Ιουνίου 1912 - Αθήνα, 11 Αυγούστου 2010) ήταν διακεκριμένη Ελληνίδα αρχιτέκτονας, ζωγράφος και γλύπτρια.

Η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1912, ωστόσο στα επίσημα έγγραφα της φαίνεται ως ημερομηνία γέννησης το 1915. Ήταν η μικρότερη κόρη του επιχειρηματία Κωνσταντίνου Πασχαλίδη και της κατασκευάστριας κούκλας Δέσποινας Παππά. Το 1922 η οικογένεια της εγκαταλείπει την Κωνσταντινούπολη με αρχικό σταθμό τη Βάρνα της Βουλγαρίας, μετέπειτα τη Θεσσαλονίκη και τέλος την Αθήνα όπου και θα εγκατασταθεί οριστικά το 1925. Μεγαλύτερες αδελφές της ήταν η ζωγράφος Ελένη Πασχαλίδου- Ζογγολοπούλου, η Δανάη Πασχαλίδου - Νικολαϊδη και η κατασκευάστρια κούκλας Λιλή Πασχαλίδου - Θεοδωρίδου.

Ανατράφηκε σε ένα αστικό οικογενειακό περιβάλλον με πολλούς αρχιτέκτονες και ζωγράφους ήδη από την προηγούμενη γενιά. Η δική της γενιά (56 πρώτα ξαδέρφια) ανέδειξε πολλούς καλλιτέχνες όπως ο γλύπτης Γιάννης Παππάς και οι ζωγράφοι Ελένη Παγκάλου, Ανδρέας Βουρλούμης και Ελένη Πασχαλίδου (αδελφή της και μετέπειτα σύζυγος του γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου).

Φοίτησε αρχικά στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως και ύστερα από την εγκατάσταση της οικογένειάς της στην Αθήνα συνέχισε τις γυμνασιακές σπουδές της στο Α' Γυμνάσιο Θηλέων. Το 1932 εισήχθη στην αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου ( Ε.Μ.Π.) από όπου αποφοίτησε το 1936 ως η έβδομη κατά χρονολογική σειρά γυναίκα αρχιτέκτονας στην Ελλάδα. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.

Το 1936, μετά την αποφοίτησή της, ανέλαβε μαζί με τους συμφοιτητές της Δημήτρη Μωρέτη (μετέπειτα σύζυγός της) και Γιώργο Γιαννουλλέλη την εκπόνηση εργασίας σχετικά με τη συστηματική αποτύπωση και μελέτη της αρχιτεκτονικής και της λαϊκής τέχνης των ελληνικών σπιτιών υπό την επίβλεψη του καθηγητή του Ε.Μ.Π., Δημήτρη Πικιώνη. Κατά αυτόν τον τρόπο, η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου θα συμμετάσχει στην πρώτη καταγραφή της παραδοσιακής λαϊκής αρχιτεκτονικής και διακόσμησης των σπιτιών του 18ου και 19ου αιώνα στις περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, της Πίνδου και των Κυκλάδων. Η εργασία αυτή κράτησε δύο χρόνια και το υλικό που συγκεντρώθηκε παρουσιάστηκε αρχικά το 1938 στην αίθουσα Στρατηγοπούλου και τον ίδιο χρόνο στο Ζάππειο (το 1948-1949 η εργασία τους δημοσιεύεται, βλ. Δημοσιεύσεις που ακολουθούν).

Το 1938, σε ηλικία μόλις 26 ετών, οργανώνει το Ελληνικό Περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση του Βερολίνου.

Το 1939 παντρεύεται τον αρχιτέκτονα και ποιητή Δημήτρη Μωρέτη, τον οποίο είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο ΕΜΠ , και αποκτούν δύο παιδιά την Ειράνα Μωρέτη - Αηδονοπούλου και τον Άγγελο Μωρέτη οι οποίοι επίσης θα ασχοληθούν επαγγελματικά με την αρχιτεκτονική.

Το επόμενο έτος, μαζί με τον Δημήτρη Μωρέτη, σχεδιάζει και επιμελείται, για το Υπουργείο Τύπου και Τουρισμού, το Ελληνικό Περίπτερο στην Παγκόσμια Έκθεση της Νέας Υόρκης. Το περίπτερο, το οποίο διακοσμήθηκε από τον Γεράσιμο Στέρη και περιλάμβανε μεταξύ άλλων πίνακα του Νίκου Εγγονόπουλου, βραβεύτηκε από το δήμαρχο της πόλης. Το ζεύγος Μωρέτη θα συνεχίσει τον σχεδιασμό και την οργάνωση των ελληνικών περιπτέρων (135 συνολικά) σε διεθνείς εκθέσεις, προβάλλοντας επίσης το έργο διάφορων Ελλήνων καλλιτεχνών όπως ο Νίκου Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Σπύρος Βασιλείου και η Βούλα Παπαϊωάννου μέχρι το 1969, όταν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας δήλωσαν την παραίτησή τους από το ελληνικό δημόσιο.

Κατά τη γερμανική Κατοχή συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Την ίδια περίοδο διοργάνωσε με τον Δημήτρη Μωρέτη στην κατοικία τους σειρά διαλέξεων αρχιτεκτονικού περιεχόμενου και οι δυο τους συνέγραψαν ειδικές μελέτες για τις διεθνείς και παγκόσμιες εκθέσεις με ιστορικά στοιχεία από τα αρχεία του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας. Μετά την απελευθέρωση επισκέφτηκε για λογαριασμό της Γενικής Γραμματείας Τουρισμού διάφορα μέρη ανά την χώρα φωτογραφίζοντας και καταγράφοντας τις καταστροφές που έγιναν. Από το 1951 εργάστηκε για την ανασυγκρότηση των εγκαταστάσεων της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης ( ΔΕΘ).

Οι δύο αρχιτέκτονες συνεργάστηκαν από το 1939 έως το 1969 και μαζί οργάνωσαν τα ελληνικά περίπτερα στις παγκόσμιες και διεθνείς εκθέσεις (135 περίπτερα σε 21 κράτη και 40 πόλεις).

Παραιτήθηκαν από το Δημόσιο το 1969 επί δικτατορίας.

Από το 1970 μέχρι και τη συνταξιοδότηση της το 1976 εργάστηκε στη μελέτη και κατασκευή πολλών αρχιτεκτονικών έργων. Μαζί με τον σύζυγό της μελέτησαν και κατασκεύασαν έργα τουριστικού ενδιαφέροντος όπως ξενοδοχεία, ξενώνες, ορειβατικά καταφύγια και εγκαταστάσεις ιαματικών λουτρών σε διάφορες πειροχές ανά την Ελλάδα , αλλά και σε ανεγέρσεις αθλητικών κέντρων, ναών και ιδιωτικών κτιρίων.

Από τη δεκαετία του 1970 ξεκινάει η συστηματική ενασχόληση της Αλεξάνδρας Μωρέτη με τη μικρογλυπτική. Δημιουργεί πολλά γλυπτά με κύρια υλικά τον πηλό και τον ορείχαλκο, ενώ παράλληλα ασχολείται και με τη ζωγραφική για σχεδόν τρεις δεκαετίες. Η δε αγάπη της για τη ζωγραφική είναι τέτοια που δεν διστάζει να δοκιμάσει να ζωγραφίζει ακόμη και στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, τον οποίο έμαθε να χειρίζεται στα 91 της χρόνια.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 11 Αυγούστου 2010.

Το 1938 τιμήθηκε με μετάλλιο κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Έκθεσης του Βερολίνου και τον επόμενο χρόνο αναγορεύτηκε τιμητικά επίτιμος πολίτης της πόλης της Νέας Υόρκης. Για τη δράση της επί Κατοχής τιμήθηκε με το μετάλλιο της Εθνικής Αντίστασης. Το 1950 τιμήθηκε από τη ΔΕΘ ενώ το 1996 βραβεύτηκε για τη συνολική της προσφορά από τη Νομαρχία Αθηνών. Ανάλογη βράβευση έλαβε τα έτη 2000 και 2007 από την Ένωση Ελληνίδων Μηχανικών.

Το 2002 ο Δήμος Φιλοθέης, στον οποίο η Αλεξάνδρα και ο Δημήτρης Μωρέτης έζησαν για σχεδόν μισό αιώνα, τίμησε τους δύο αρχιτέκτονες με μια έκθεση - αφιέρωμα στο έργο τους. Στο πλαίσιο αυτής της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε η έκδοση Δημήτρης Μωρέτης - Αλεξάνδρα Μωρέτη: Αποτυπώσεις Λαϊκής Αρχιτεκτονικής - Περίπτερα Διεθνών και Παγκόσμιων Εκθέσεων, Ποίηση - Μικρογλυπτική , στην οποία η ίδια η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου - Μωρέτη διηγείται συνοπτικά τη δική της πορεία και του συζύγου της.

Από το 2006 μέχρι και το θάνατό της το 2010 ήταν αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Γεωργίου Ζογγολόπουλου.

Η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου - Μωρέτη από το 1936 υπήρξε δραστήριο μέλος του συλλόγου "Ελληνική Λαϊκή Τέχνη" όπου συμμετείχαν μεταξύ άλλων η Ναταλία Μελά (πρόεδρος), ο Φίλιππος Δραγούμης, η Αγγελική Χατζημιχάλη και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης. Το διάστημα 1948-1949 θα εκδοθούν από τον συγκεκριμένο σύλλογο οι δύο πρώτοι τόμοι της μελέτης της Αλ. Μωρέτη και των συμφοιτητών της, με τίτλο "Αρχοντικά της Καστοριάς" (1948) και "Σπίτια της Ζαγοράς" (1949). Αργότερα το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας αυτής κατατέθηκε στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Ελλάδας, το οποίο εξέδωσε με βάση αυτό το υλικό τους τόμους "Αρχοντικά της Κοζάνης" και "Αρχοντικά της Σιάτιστας".

Δημοσίευσε σειρά άρθρων και μελετών για τη λαϊκή τέχνη, την εσωτερική διακόσμηση, τις Διεθνείς και Παγκόσμιες Εκθέσεις κλπ. Έδωσε πολλές διαλέξεις, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και έντυπες, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις με θέματα σχετικά με τη γυναίκα και την ελληνική αρχιτεκτονική, παραδοσιακή και σύγχρονη.

Υπήρξε μέλος του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, της Αρχιτεκτονικής Εταιρίας, της Διεθνούς Ενώσεως Αρχιτεκτόνων / U.I.A. / MOUVEMENT EUROPEEN / Εθνικό Συμβούλιο Ελλάδας/ SOCIETE EUROPEENNE DE CULTURE / Βενετία. Ήταν, επίσης, μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων της Χ.Ε.Ν. Ελλάδας, του Συλλόγου Επιστημόνων Γυναικών, του Συλλόγου Γραμμάτων και Τεχνών και του συλλόγου οι Φίλοι των Αθηνών.

Το 1990 και το 2000 θα επανεκδώσει τα παραμύθια της μητέρας της, Δέσποινας Παππά - Πασχαλίδου, με τον τίτλο Παραμύθια της Πόλης μέρος των οποίων εικονογραφεί η ίδια.

Το Αρχείο Δημητρίου και Αλεξάνδρας Μωρέτη συγκροτήθηκε στο σύνολό του από τον Δημήτρη Μωρέτη και την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου - Μωρέτη και κληροδοτήθηκε στα παιδιά τους Ειράνα Μωρέτη - Αηδονοπούλου και Άγγελο Μωρέτη, οι οποίοι το κατέχουν και το φυλάσσουν.

Κατά πλειονότητα περιλαμβάνει τις αυτόνομες ή μη εργασίες των δύο αρχιτεκτόνων οι οποίες παρήχθησαν κατά την άσκηση των επαγγελματικών δραστηριοτήτων τους, ενώ περιλαμβάνονται επίσης έργα λογοτεχνικού αλλά και εικαστικού ενδιαφέροντος των δύο παραγωγών.

Μέρος του έχει δωριθεί από την ίδια στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Ελλάδος, στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο και στο Μουσείο Μπενάκη - Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής.

Πασχαλίδου - Μωρέτη, Αλεξάνδρα (2002). Παπαδημητροπούλου, Γεωργία, επιμ. Δημήτρης Μωρέτης - Αλεξάνδρα Μωρέτη: Αποτυπώσεις Λαϊκής Αρχιτεκτονικής - Περίπτερα Διεθνών και Παγκόσμιων Εκθέσεων, Ποίηση - Μικρογλυπτική. (Η έκδοση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο έκθεσης με τίτλο: Τιμητική εκδήλωση - έκθεση: Δημήτρης Μωρέτης - Αλεξάνδρα Μωρέτη, 2 - 20 Οκτωβρίου 2002. Κέντρο Εικαστικών Τεχνών Γεώργιος Καρύδης, Δήμος Φιλοθέης). Φιλοθέη: Εκδόσεις Όπτιμα '92. σελ.25.

Παππά - Πασχαλίδου, Δέσποινα (2000). Παραμύθια της Πόλης. [Εικονογράφηση: Παππά - Πασχαλίδου, Δέσποινα και Πασχαλίδου - Μωρέτη, Αλεξάνδρα], Αθήνα: Εκδόσεις Όπτιμα '92. σελ. 169. ISBN 9608198003

1. Παπαδημητροπούλου, Γεωργία, επιμ. (2002). Τιμητική εκδήλωση - έκθεση: Δημήτρης Μωρέτης - Αλεξάνδρα Μωρέτη, 2 - 20 Οκτωβρίου 2002 (PDF). Φιλοθέη: Δήμος Φιλοθέης - Εκδόσεις Όπτιμα '92. σελ. 25.

2. "Ο πλούτος της ελληνικής παράδοσης γίνεται πηγή έμπνευσης των αρχιτεκτόνων Αλεξάνδρας και Δημήτρη Μωρέτη".

3. Πασχαλίδου - Μωρέτη, Αλεξάνδρα (2002). Παπαδημητροπούλου, Γεωργία, επιμ. Δημήτρης Μωρέτης - Αλεξάνδρα Μωρέτη: Αποτυπώσεις Λαϊκής Αρχιτεκτονικής - Περίπτερα Διεθνών και Παγκόσμιων Εκθέσεων, Ποίηση - Μικρογλυπτική (PDF) (Η έκδοση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο έκθεσης με τίτλο: Τιμητική εκδήλωση - έκθεση: Δημήτρης Μωρέτης - Αλεξάνδρα Μωρέτη, 2 - 20 Οκτωβρίου 2002. Κέντρο Εικαστικών Τεχνών Γεώργιος Καρύδης, Δήμος Φιλοθέης. 1η έκδοση). Φιλοθέη: Εκδόσεις Όπτιμα '92. σελ. 25.

# data[].attributes.attachment_link.title
Αλεξάνδρα Πασχαλίδου-Μωρέτη - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Aλεξάνδρα Πασχαλίδου - Μωρέτη ( Κωνσταντινούπολη, 3 Ιουνίου 1912 - Αθήνα, 11 Αυγούστου 2010) ήταν διακεκριμένη Ελληνίδα αρχιτέκτονας, ζωγράφος και γλύπτρια. Η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1912, ωστόσο στα επίσημα έγγραφα της φαίνεται ως ημερομηνία γέννησης το 1915. Ήταν η μικρότερη κόρη του επιχειρηματία Κωνσταντίνου Πασχαλίδη και της κατασκευάστριας κούκλας Δέσποινας Παππά.

# data[].attributes.headline
Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, 1873-1972

# data[].attributes.subject
Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, 1873-1972

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CF%84%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85
https://www.kathimerini.gr/culture/books/1057287/i-giagia-moy-i-eytychia-papagiannopoyloy/

# data[].attributes.headline
Βάσω Αποστολοπούλου, 1970-

# data[].attributes.subject
Βάσω Αποστολοπούλου, 1970-

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Δρ. Βάσω Αποστολοπούλου είναι Καθηγήτρια Ανοσολογίας και Αντιπρόεδρος του Τμήματος Έρευνας του Πανεπιστημίου Victoria στην Αυστραλία. Ήταν η πρώτη ερευνήτρια παγκοσμίως που ανέπτυξε την θεωρία της ανοσοθεραπείας για τον καρκίνο του μαστού στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και η οποία σήμερα χρησιμοποιείται σε χιλιάδες εργαστήρια.

Η Βάσω Αποστολοπούλου έχει πάνω από 25 χρόνια εμπειρίας στην έρευνα και κατάρτιση στον τομέα της ανάπτυξης εμβολίων για χρόνιες ασθένειες με μεταφραστική εστίαση. Έχει εκπαιδευτεί στην ανοσολογία, τον καρκίνο και την πρωτεϊνική κρυσταλλογραφία.

Παιδί μεταναστών από την Αμαλιάδα, γεννήθηκε το 1970. Μεγάλωσε στο προάστιο St Albans της δυτικής Μελβούρνης, ενώ σπούδασε Ανοσολογία, Βιοχημεία και Παθολογία στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης. Συνέχισε τις σπουδές της στις ΗΠΑ, όπου και αφιερώθηκε στην ιατρική έρευνα.

Μόλις στα 27 της είχε ανακηρυχθεί "Νεαρή Αυστραλιανή της Χρονιάς" στην Πολιτεία της Βικτώριας και είχε φιλοξενηθεί στα πρωτοσέλιδα των μεγαλύτερων εφημερίδων της Μελβούρνης. Παράλληλα στο ερευνητικό κέντρο "Austin", όπου εργαζόταν, είχε υπό την καθοδήγησή της μια δεκαπενταμελή ομάδα.

Πριν από τη συνεργασία της με το Πανεπιστήμιο της Victoria, είχε συνεργαστεί με τα Ερευνητικά Ινστιτούτα του Οστιν και του Μπουρνέτ, αφού πρώτα εργάστηκε σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και του Ινστιτούτου "Scripps" στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια.

Επίσης διετέλεσε καθηγήτρια στα Πανεπιστήμια Melbourne, Monash και Victoria της Μελβούρνης και επικεφαλής της Μονάδας Ανοσίας και Εμβολίων στο Austin Research Institute της Μελβούρνης.

Εκτός από αντιπρόεδρος του Τμήματος Έρευνας του Πανεπιστημίου Victoria, τα τελευταία χρόνια και σε συνεργασία με ερευνητές επιστήμονες από το Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Πατρών εργάζεται για την ανάπτυξη εμβολίου κατά της ασθένειας της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Η Βάσω Αποστολοπούλου ήταν η "Γυναίκα της Χρονιάς 2003" στην κατηγορία των επιστημόνων, έχει κερδίσει το "Βραβείο Premier για Ιατρικές Έρευνες", ενώ το αμερικανικό περιοδικό "Times" την έχει κατατάξει στους πιο επιτυχημένους Έλληνες εκτός Ελλάδας.

Στην Ελλάδα έλαβε το Βραβείο Μποδοσάκη για τον τομέα των Βιοϊατρικών Επιστημών, ενώ το 2018 και κατά τη διάρκεια του 19ου Συνεδρίου Ιατρικής Χημείας όπου ήταν το τιμώμενο πρόσωπο, έλαβε τιμητική πλακέτα από τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο.. Το συνέδριο έγινε στην Αμαλιάδα γενέτειρα των γονέων της Βάσως Αποστολοπούλου.

Το έργο της για την ανάπτυξη του εμβολίου κατά του καρκίνου έχει δοκιμαστεί σε περισσότερες από 25 κλινικές μελέτες και η κα Αποστολοπούλου τα τελευταία 20 χρόνια έχει λάβει πάνω από 100 βραβεία και διακρίσεις για τα επιτεύγματά της.

Επίσης, έχει ερευνητικά επιτεύγματα στους τομείς της χορήγησης αντιγόνων και της ανάπτυξης εμβολίων. Έχει συμβάλει στην ανάπτυξη εμβολίων κατά του καρκίνου του μαστού, των ωοθηκών και του παγκρέατος, τα οποία βρίσκονται σε δομικές πιλοτικής φάσης στον άνθρωπο.

Η θεωρία της ανοσοθεραπείας στοχεύει στην τόνωση συγκεκριμένων κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος, τα οποία μπορούν να προγραμματιστούν με τέτοιο τρόπο ώστε να θανατώνουν καρκινικά κύτταρα. Στη μέθοδο αυτή βασίστηκε η κ. Αποστολοπούλου για την ανάπτυξη του πρώτου παγκοσμίως εμβολίου κατά του καρκίνου του μαστού.

Τα συγκεκριμένα εμβόλια βρίσκονται πλέον στο τελικό στάδιο της εξόδου τους στην αγορά. Η ίδια δηλώνει αισιόδοξη ότι είναι απλώς θέμα λίγων χρόνων μέχρι το εμβόλιο να αρχίσει να χορηγείται σε νεαρές, συνήθως, γυναίκες, όπως συμβαίνει με το εμβόλιο του καρκίνου κατά του τραχήλου της μήτρας. Παγκοσμίως, η ιατρική κοινότητα αναγνωρίζει το έργο της και την επαινεί για τη σπουδαία ανακάλυψή της.

Η ίδια χαρακτηριστικά τονίζει πως: "Όλες οι κλινικές δοκιμές έδειξαν πως όσον αφορά την πρόληψη του καρκίνου του μαστού η επιτυχία φθάνει στο 100%. Βέβαια όσον αφορά την θεραπεία του καρκίνου τα ποσοστά είναι χαμηλότερα αλλά, πάντως, εντυπωσιακά υψηλά". Όλα τα αποτελέσματα των κλινικών μελετών του εμβολίου δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό "Βreast Cancer Research".

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα άτομα τα οποία πήραν μέρος στις δοκιμές του εμβολίου πριν από δύο και πλέον δεκαετίες, είναι καλά στην υγεία τους και δεν προσβλήθηκαν ξανά από την επάρατη νόσο. Πρόσφατα έγινε γνωστό ότι το εμβόλιο έχει λάβει εμπορική άδεια και στα επόμενα λίγα χρόνια θα δοθεί στην κυκλοφορία.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
καρκίνος του μαστού

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
πανεπιστήμιο της victoria

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σκλήρυνση κατά πλάκας

# data[].attributes.attachment_link.title
Βάσω Αποστολοπούλου - Ανέπτυξε το πρώτο εμβόλιο παγκοσμίως κατά του καρκίνου του μαστού

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Δρ. Βάσω Αποστολοπούλου είναι Καθηγήτρια Ανοσολογίας και Αντιπρόεδρος του Τμήματος Έρευνας του Πανεπιστημίου Victoria στην Αυστραλία. Ήταν η πρώτη ερευνήτρια παγκοσμίως που ανέπτυξε την θεωρία της ανοσοθεραπείας για τον καρκίνο του μαστού στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και η οποία σήμερα χρησιμοποιείται σε χιλιάδες εργαστήρια.

# data[].attributes.headline
Ειρήνη Παπαπέτρου, 1975-

# data[].attributes.subject
Ειρήνη Παπαπέτρου, 1975-

# data[].attributes.attachment_link.title
Ειρήνη Παπαπέτρου - Αναζητά θεραπεία για τις ασθένειες του αίματος

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Ειρήνη Παπαπέτρου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Mount Sinai School της Νέας Υόρκης στο τμήμα Αιματολογίας και Ογκολογίας καθώς και στο τμήμα Ογκολογικών Επιστημών. Είναι επίσης μέλος του ινστιτούτου Tisch Cancer Institute και του Black Family Stem Cell Institute.

# data[].attributes.headline
Αγγελική Κοταρίδη

# data[].attributes.subject
Αγγελική Κοταρίδη

# data[].attributes.body
https://www.aigai.gr/www.aigai.gr/el/people/aggeliki-kottaridi.html

# data[].attributes.attachment_link.title
Η αρχαιολογία σήμερα: Αγγελική Κοτταρίδη at TEDxAcademy

# data[].attributes.headline
Αναστασία Κοτανίδου

# data[].attributes.subject
Αναστασία Κοτανίδου

# data[].attributes.attachment_link.title
Αναστασία Κοτανίδου: "Ο κορωνοϊός ανέδειξε την απόγνωση τού να πεθαίνεις μόνος" | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Αναστασία Κοτανίδου: "Ο κορωνοϊός ανέδειξε την απόγνωση του να πεθαίνεις μόνος"

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B1_%CE%9C%CE%B5%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B7

# data[].attributes.headline
Ελληνίδες αξιωματικοί

# data[].attributes.subject
Ελληνίδες αξιωματικοί

# data[].attributes.body
Πέντε γυναίκες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας είναι σήμερα οι ιπτάμενες Ελληνίδες σε πολεμικά αεροσκάφη και ελικόπτερα. Δύο απ΄αυτές είναι χειρίστριες σε μαχητικά αεροσκάφη και άλλες σε μεταγωγικά ή σε Super Puma. Και θα ακολουθήσουν κι άλλες στα επόμενα χρόνια ιπτάμενες καθώς και μηχανικοί αεροπλάνων, χειρίστριες ραντάρ και ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας που αυτή τη στιγμή φοιτούν στην Σχολή Ικάρων.  Στον Στρατρό Ξηράς, υπηρετούν 21 Ιπτάμενες χειρίστριες ελικοπτέρων (ακόμα και στα επιθετικά ελικόπτερα Apache) μετέχοντας σε καθημερινές αποστολές και ασκήσεις.
https://armynow.gr/ginaikes-stis-enoples-dinameis-oi-7-imerominies-orosimo/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Επτά ημερομηνίες αποτελούν "σταθμούς" στη θεσμοθετημένη παρουσία των γυναικών στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Στην Ελλάδα, σε όλους τους πολέμους οι γυναίκες συμμετείχαν ενεργά και η συμβολή τους υπήρξε αξιοθαύμαστη. Η παρουσία των γυναικών στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ξεκινά το 1912-1913 όπου παρείχαν υγειονομική περίθαλψη στους στρατιώτες των Βαλκανικών Πολέμων και ενισχύεται το 1933 με τη πρόσληψή τους στο στρατό με την ιδιότητα δημοσίου υπαλλήλου.

Σε ό,τι αφορά όμως στη συστηματική κατάταξη των γυναικών στις Ένοπλες Δυνάμεις, και στην θεσμοθετημένη συμμετοχή τους, οι παρακάτω ημερομηνίες υπήρξαν "ορόσημο":

1946 - Στρατιωτική Σχολή Εκπαιδεύσεως Αδελφών Νοσοκόμων

Το 1946 αποφασίστηκε η συγκρότηση της πρώτης παραγωγικής σχολής γυναικών αξιωματικών ως μόνιμο στρατιωτικό νοσηλευτικό προσωπικό και η εισαγωγή των πρώτων 21 σπουδαστριών το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Η απόφαση λήφθηκε στα πλαίσια της αναδιοργανώσεως του ΕΣ, που πραγματοποιείτο την εποχή εκείνη, αλλά και ως αποτέλεσμα των συνεπειών και των εμπειριών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Σχολή ονομάστηκε " Στρατιωτική Σχολή Εκπαιδεύσεως Αδελφών Νοσοκόμων", από την οποία προέκυψε αργότερα η σημερινή ΣΑΝ.

1979 : Κέντρο Εκπαιδεύσεως Γυναικών

Ο Νόμος 705/1977 "Περί στρατεύσεως των Ελληνίδων" απετέλεσε την αφετηρία για την κατάρτιση και θέσπιση νόμων, προεδρικών διαταγμάτων και υπουργικών αποφάσεων, που σκοπό είχαν τη νομοθετική ρύθμιση των γυναικών στις Ένοπλες Δυνάμεις. Με βάση το νόμο αυτό, κατά το διάστημα 5-7 Φεβρουαρίου 1979 πραγματοποιήθηκε κατάταξη της 1ης Σειράς στο ΣΞ, στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Γυναικών στην Αθήνα, που τότε υπαγόταν στην ΑΣΔΕΝ. Ήταν η αρχή για την ένταξη σε εθελοντική βάση των γυναικών, ως Υπαξιωματικοί στους τρεις Κλάδους.

1985 - 1992 : Ο.Π.Υ. - Ε.Π.Υ - Ε.Μ.Θ.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 1513/85 κατατάχθηκαν Οπλίτες Πενταετούς Υποχρέωσης (ΟΠΥ) το 1985 στο Στρατό Ξηράς, ενώ το 1989 κατατάχθηκαν στο Πολεμικό Ναυτικό και το 1990 στην Πολεμική Αεροπορία (με το άρθρο 13 του Ν. 1848/89).
Σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ. 1 του Νόμου 2109/92, ο θεσμός των Ο.Π.Υ. μετονομάστηκε σε "Εθελοντές Πενταετούς Υπηρεσίας (Ε.Π.Υ.)" . Οι υπαξιωματικοί προελεύσεως Ε.Π.Υ., μετά την παρέλευση της πενταετίας, εντάσσονται στο θεσμό των "Εθελοντών Μακράς Θητείας" (ΕΜΘ).

1991 : ΣΣΕ/Σώματα - ΣΝΔ/Μηχανικοί - ΣΙ/Μηχανικοί - ΣΣΑΣ

Το 1991, με βάση το Νόμο 1911/90, πραγματοποιήθηκε η ένταξη των πρώτων γυναικών στις παραγωγικές Σχολές Αξιωματικών και των τριών Κλάδων, αλλά όχι σε μάχιμες θέσεις. Στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) στα "Σώματα", στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (ΣΝΔ) ως Μηχανικοί, στη Σχολή Ικάρων (ΣΙ) ως Μηχανικοί και στη Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων (ΣΣΑΣ).

1996 : ΣΜΥ - ΣΤΥΑ - ΣΥΔ

Με Υπουργική απόφαση Φ 3 // 1996 καθορίζεται η εισαγωγή γυναικών στις Στρατιωτικές Σχολές Υπαξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι Σχολές είναι : α) Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) μόνο η ειδικότητα των Διοικητικών, β) Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας (ΣΤΥΑ), γ) Σχολή Υπαξιωματικών Διοικητικών (ΣΥΔ).

2001 : Επαγγελματίες Οπλίτες

Σύμφωνα με το νόμο 2936/2001, το 2001 προσλαμβάνονται και γυναίκες Επαγγελματίες Οπλίτες (ΕΠ.ΟΠ) σε ειδικότητες διοικητικής μέριμνας και υποστήριξης των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων. To 2007 προσλαμβάνονται και στα Όπλα.

2002 : ΣΣΕ/Όπλα - ΣΝΔ/Μάχιμοι - ΣΙ/Ιπτάμενοι - ΑΣΥ/Μάχιμοι

H εισαγωγή των πρώτων γυναικών στην κατηγορία των "Όπλων" στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στους Ιπτάμενους της Σχολής Ικάρων και στους Μάχιμους της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, καθώς και στις "μάχιμες" ειδικότητες των παραγωγικών Σχολών Υπαξιωματικών, ολοκλήρωσε την χωρίς περιορισμό εισαγωγή των γυναικών σε όλες τις σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων.

Πλέον, ο ρόλος της γυναίκας στις Ένοπλες Δυνάμεις έχει θεσμοθετηθεί σε όλες τις ειδικότητες και συμμετοχή του γυναικείου φύλου σε μάχιμες θέσεις είναι πλέον αυξημένη, και η γυναικεία παρουσία στις Ένοπλες Δυνάμεις έχει ισχυροποιηθεί και ως προς την εξέλιξή της στη ιεραρχία και ως προς το ποσοστό κάλυψης θέσεων από το γυναικείο φύλο.
Διαβάστε όλες τις ειδήσεις στο topics.gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Γυναίκες στις Ένοπλες Δυνάμεις: Οι 7 ημερομηνίες "ορόσημο"

# data[].attributes.attachment_link.description
Επτά ημερομηνίες αποτελούν "σταθμούς" στη θεσμοθετημένη παρουσία των γυναικών στις Ένοπλες Δυνάμεις. Στην Ελλάδα, σε όλους τους πολέμους οι γυναίκες συμμετείχαν ενεργά και η συμβολή τους υπήρξε αξιοθαύμαστη. Η παρουσία των γυναικών στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ξεκινά το 1912-1913 όπου παρείχαν υγειονομική περίθαλψη στους στρατιώτες των Βαλκανικών Πολέμων και ενισχύεται το 1933 με τη πρόσληψή τους στο στρατό με την ιδιότητα δημοσίου υπαλλήλου.

# data[].attributes.headline
Κατερίνα Σακελλαροπούλου, 1956-

# data[].attributes.subject
Κατερίνα Σακελλαροπούλου, 1956-

# data[].attributes.body
Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου (Θεσσαλονίκη, 30 Μαΐου 1956), είναι Ελληνίδα δικαστικός και νομικός, καθώς και η εν ενεργεία Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας από το 2020.

Επίσης, έχει διατελέσει Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας από το 2018 έως το 2020.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1_%CE%A3%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85

# data[].attributes.headline
Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, 1926-

# data[].attributes.subject
Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, 1926-

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B7_%CE%93%CE%BB%CF%8D%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7_-_%CE%91%CF%81%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%81

# data[].attributes.headline
Μαρίνα Κωνσταντίνου

# data[].attributes.subject
Μαρίνα Κωνσταντίνου

# data[].attributes.attachment_link.title
Για πρώτη φορά γυναίκα έγινε αρχηγός της Σχολής Ικάρων | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Μαρίνα Κωνσταντίνου από την Πάτρα είναι η πρώτη γυναίκα αρχηγός της Σχολής Ικάρων της Πολεμικής Αεροπορίας

# data[].attributes.body
In a climate of religious fanaticism, of repudiation of culture and science, Hypatia - a Greek philosopher and scientist ante-litteram - was murdered - by stoning - in 415. Her name became famous again during the Enlightenment, when many authors began to remember it. the freedom of thought and the high level his studies had reached. Since then, she has been remembered as one of the most authoritative symbols of freedom of thought and gender independence, as well as a martyr to fundamentalist dogmatism. In addition to the construction of important commemorative monuments in bronze, Odoardo Tabacchi - born in Valganna on 19 December 1831 - was greatly appreciated for a series of female figures - exhibited in all their grace and beauty - which earned him widespread popularity and came widely replicated, like this sculpture depicting Hypatia in the moment of his torture - the prototype of which was presented in Naples, in 1877, at the third National Art Exhibition. In this version - presented in the 2011 Sotheby's Catalog - the nudity of the figure, as in other works of the period, does not want to be just an essay of the sculptor's skill, or an easy emotional and sensorial landing for beauty lovers, but also an evident allegory of Truth, repressed precisely at the moment of its revelation.

# data[].attributes.body
"Μη μου μιλάς για κανόνες. Όπου πάω φτιάχνω τους αναθεματισμένους κανόνες."

Μαρία Κάλλας - Βικιπαίδεια (wikipedia.org)

# data[].attributes.body
"Δεν υπάρχουν επικίνδυνες σκέψεις. Το να σκέφτεσαι αυτό καθεαυτό είναι επικίνδυνο."
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%AC%CE%BD%CE%B1_%CE%86%CF%81%CE%B5%CE%BD%CF%84

# data[].attributes.attachment_link.title
Δόμνα Βισβίζη: Μια άγνωστη και υποτιμημένη ηρωίδα της Επανάστασης | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Η φήμη της ως "καταδρομέα του Αιγαίου" ξεπέρασε τα σύνορα και ενέπνευσε τη δημοτική ποίηση.

# data[].attributes.headline
Ηρώ Κωνσταντοπούλου, 1927-1944

# data[].attributes.subject
Ηρώ Κωνσταντοπούλου, 1927-1944

# data[].attributes.body
«Υπομονή κι υπομονή, καρτέρι και καρτέρι, και τούτος ο Σεπτέμβρης την Λευτεριά θα φέρει».
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97%CF%81%CF%8E_%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85

# data[].attributes.headline
Σήμερα, «αμαζόνες» α

# data[].attributes.body
Σήμερα, «αμαζόνες» αποκαλούνται στην Ελλάδα μεταφορικά οι γυναίκες που χαρακτηρίζονται από δυναμισμό και ελεύθερο πνεύμα.
Μπορείτε να συμπληρώσετε με δικές σας προτάσεις Ελληνίδων που διακρίθηκαν στον τομέα τους. (Πολιτικοί εξαιρούνται)

# data[].attributes.headline
Warriors and Wenches: Sex and Power in Women's History, Michelle Rosenberg

# data[].attributes.subject
Warriors and Wenches: Sex and Power in Women's History, Michelle Rosenberg

# data[].attributes.headline
In Search of the Woman Warrior: Four Mythical Archetypes for Modern Women, Richard J. Lane, Jay Wurts

# data[].attributes.subject
In Search of the Woman Warrior: Four Mythical Archetypes for Modern Women, Richard J. Lane, Jay Wurts

# data[].attributes.headline
Warriors, Queens, and Intellectuals: 36 Great Women before 1400, Joyce E. Salisbury

# data[].attributes.subject
Warriors, Queens, and Intellectuals: 36 Great Women before 1400, Joyce E. Salisbury

# data[].attributes.headline
Who Cooked the Last Supper: The Women's History of the World, Rosalind Miles

# data[].attributes.subject
Who Cooked the Last Supper: The Women's History of the World, Rosalind Miles

# data[].attributes.headline
The Women's History of the Modern World: How Radicals, Rebels, and Everywomen Revolutionized the Last 200 Years, Rosalind Miles

# data[].attributes.subject
The Women's History of the Modern World: How Radicals, Rebels, and Everywomen Revolutionized the Last 200 Years, Rosalind Miles

# data[].attributes.headline
Ιωάννα της Λωρραίνης, 1412-1431

# data[].attributes.subject
Ιωάννα της Λωρραίνης, 1412-1431

# data[].attributes.body
"Όλες οι μάχες πρώτα κερδίζονται ή χάνονται στο νου".
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9B%CF%89%CF%81%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82

# data[].attributes.headline
Ρόζα Λούξεμπουργκ, 1871-1919

# data[].attributes.subject
Ρόζα Λούξεμπουργκ, 1871-1919

# data[].attributes.body
«Ελευθερία είναι η ελευθερία όσων σκέφτονται διαφορετικά»
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%8C%CE%B6%CE%B1_%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%BE%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BA

# data[].attributes.body
"Τα μάτια των άλλων, η φυλακή μας. Οι σκέψεις τους, τα κλουβιά μας".
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B9%CF%81%CF%84%CE%B6%CE%AF%CE%BD%CE%B9%CE%B1_%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%86

# data[].attributes.body
«Ότι έγινε δεν μπορεί να ξεγίνει, αλλά κάποιος μπορεί να το εμποδίσει να γίνει ξανά».
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BD%CE%BD%CE%B1_%CE%A6%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BA

# data[].attributes.body
"Διατήρησε το δικαίωμα σου να σκέφτεσαι, ακόμη και αν σκέφτεσαι λανθασμένα είναι καλύτερο από το να μην σκέφτεσαι καθόλου."
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1
https://anchor.fm/-9911/episodes/8-e1f7mcv/a-a7h9u2l
https://www.eef.edu.gr/el/to-idryma/online-draseis/podcast-series/epistimones-pou-eyrikan-gia-tin-anthropotita/epistimones-pou-eyrikan-gia-tin-anthropotita-ypatia/

# data[].attributes.headline
Μαλάλα Γιουσαφζάι, 1997-

# data[].attributes.subject
Μαλάλα Γιουσαφζάι, 1997-

# data[].attributes.body
«Ένα παιδί, ένας δάσκαλος κι ένα βιβλίο μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο»

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BB%CE%B1_%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1%CF%86%CE%B6%CE%AC%CE%B9

# data[].attributes.body
«Οι γυναίκες, όπως και οι άνδρες, πρέπει να προσπαθήσουν να κάνουν το αδύνατο. Και όταν αποτυγχάνουν, η αποτυχία τους πρέπει να αποτελεί πρόκληση για τους άλλους».
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B1_%CE%88%CF%81%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84

# data[].attributes.body
"Είμαι μεταξύ εκείνων που πιστεύουν ότι η επιστήμη έχει μεγάλη ομορφιά".

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CE%9A%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AF

# data[].attributes.body
«Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι έγραφα ιστορία. Απλά είχα βαρεθεί να υποχωρώ.»

Πηγή: https://frapress.gr/2018/10/20-apofthegmata-tis-roza-parks-poy-axizei-na-thymasai/
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%8C%CE%B6%CE%B1_%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%BA%CF%82

# data[].attributes.headline
Ρουθ Γκίνσμπουργκ, 1933-2020

# data[].attributes.subject
Ρουθ Γκίνσμπουργκ, 1933-2020

# data[].attributes.body
«Πάλεψε για όσα σε νοιάζουν, αλλά κάνε το με τρόπο που θα οδηγήσει και άλλους να σε ακολουθήσουν»
https://www.kathimerini.gr/opinion/561089749/royth-mpeinter-gkinsmpergk-mia-mythiki-iroida/

# data[].attributes.headline
Ηρωίδες της αντίστασης

# data[].attributes.subject
Ηρωίδες της αντίστασης

# data[].attributes.attachment_link.title
Καπετάνισσες, Καβαλάρισσες | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Στο εαμικό κράτος δεν υπάρχουν διακρίσεις φύλου. Προβάλλεται και επικρατεί "η εικόνα μιας γυναίκας που δεν ζει "στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής". Έχει τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες και αντίστοιχες υποχρεώσεις", ξεπερνώντας για πρώτη φορά αγκυλώσεις αιώνων.

# data[].attributes.body
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα - Βικιπαίδεια (wikipedia.org)

# data[].attributes.attachment_link.title
«Μπουμπουλίνα, η ηρωίδα της Ελλάδας» | DW | 26.08.2021

# data[].attributes.attachment_link.description
Eκτενές αφιέρωμα της Süddeutsche Zeitung για την προσωπικότητα και συμβολή της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας στην Επανάσταση του 1821. Επίσης ρεπορτάζ της FAZ για την Σκύρο.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σπουδαία η προσφορά της

" Απονέμουμε στην Ελληνίδα αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944, αρχηγό της Οργάνωσης Πληροφοριών και Δολιοφθοράς "Μπουμπουλίνα", Λέλα Καραγιάννη, για τον απαράμιλλο ηρωισμό της, την αυτοθυσία και την αφοσίωση που επέδειξε προς το ελληνικό έΈθνος, τα οποία την κατέστησαν στη μνήμη όλων των Ελλήνων και Ελληνίδων ως εΕθνικό ιδεώδες, τον βαθμό του ταξιάρχου επί τιμή". Με αυτήν τη λιτή αναφορά, επτά δεκαετίες μετά την εκτέλεσή της, η προσφορά της Λέλας Καραγιάννη κερδίζει μία ακόμη αναγνώριση. Σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα, που εκδόθηκε στη Διαύγεια, η Λένα Καραγιάννη ανακηρύσσεται ταξίαρχος επί τιμή. Στην απόφαση αυτή οδηγήθηκε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου έπειτα από σχετική πρόταση του υπουργού Εθνικής Αμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου και απόφαση του Συμβουλίου Αρχηγών Γενικού Επιτελείου, τιμώντας τη μνήμη της "Μπουμπουλίνας" του 1940.

Εϊχε προηγηθεί το 1947 η μετά θάνατον βράβευση με το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ το 2011 κέρδισε τον τίτλο του Δικαίου των Εθνών από το Ιδρυμα για τη Μνήμη των Μαρτύρων και των Ηρώων.

Η δράση στην Κατοχή

Η Λέλα Καραγιάννη γεννήθηκε το 1898 στο χωριό Λίμνη Ευβοίας και ήταν κόρη του Αθανασίου Μηνόπουλου και της Σοφίας Μπούμπουλη. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της έμεινε στην Αθήνα, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον σμυρνιό φαρμακοποιό Γεώργιο Καραγιάννη, αποκτώντας μαζί του επτά παιδιά. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, μένει στα μετόπισθεν. Λυπημένη που δεν μπορεί να φύγει για το μέτωπο, αποφασίζει ν' αναλάβει δράση στον τόπο της. Μαζί με τα τέσσερα μεγαλύτερα παιδιά της κατατάσσεται στον Ερυθρό Σταυρό και ύστερα από μια σύντομη εκπαίδευση γίνονται τραυματιοφορείς των πληγωμένων στρατιωτών που έφταναν πίσω στην Ελλάδα με το τρένο.

Το 1941 η γερμανική κατοχή αλλάζει τα σχέδια της Καραγιάννη. Θεωρώντας πως ο κάθε Ελληνας έπρεπε να ξεσηκωθεί για να διεκδικήσει την ελευθερία του κι όχι να περιμένει τους συμμάχους να τον σώσουν, πέρασε στον αντιστασιακό αγώνα. Επιστρατεύοντας τη "Σιωπηλή Στρατιά", τα έξι μεγαλύτερα παιδιά της δηλαδή, τον σύζυγό της, τρεις οικογενειακούς γιατρούς και ορισμένους φίλους της απόλυτης εμπιστοσύνης της, ίδρυσε μια μυστική ομάδα. Εδρα ήταν το σπίτι της στην Οδό Λήμνου 1, κοντά στην σημερινή πλατεία Αμερικής, στο κέντρο της Αθήνας. Εναν μήνα μετά τα πρώτα της σχέδια η ομάδα εξελίχθηκε σε αντιστασιακή οργάνωση και μετονομάστηκε σε "Μπουμπουλίνα" από την πρόγονο της Καραγιάννη.

Αναλαμβάνοντας επικεφαλής της, μια από τις πρώτες της ενέργειες ήταν η ανεύρεση και περίθαλψη στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων που είχαν αποκοπεί από τις μονάδες τους κι αναζητούσαν τρόπους διαφυγής από τη χώρα. Αξιοποιώντας το δίκτυο των 100 και πλέον συνεργατών της, ανέλαβε το κόστος της διατροφής, της ιατρικής περίθαλψης και του ρουχισμού τους. Αρκετούς από αυτούς τους φυγάδευσε στη Μέση Ανατολή, με τη βοήθεια του καπνοβιομηχάνου Τάσου Παπαστράτου, του Αλέξανδρου Πάλλη, μετέπειτα πρεσβευτή της Ελλάδας στο Λονδίνο, και του Γεωργίου Αβέρωφ, γόνου της οικογένειας των εθνοευεργετών, του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και της συγγραφέως Ιωάννας Τσάτσου.

Η αντιστασιακή δράση της Καραγιάννη, ωστόσο, δεν πέρασε απαρατήρητη από τους γερμανούς κατακτητές και τον Σεπτέμβριο του 1941 συνελήφθη μαζί με τον σύζυγό της. Στις φυλακές Αβέρωφ ισχυρίστηκε πως ήταν σε διάσταση με τον σύζυγό της και μάλιστα δήλωσε το πατρικό της όνομα. Ετσι, κατάφερε να απαλλάξει τον άνδρα της από τις κατηγορίες κι αφέθηκε ελεύθερος δύο μήνες μετά τη φυλάκισή του. Η ίδια παρέμεινε πίσω από τα σίδερα μέχρι τον Μάρτιο του 1942, αφού πρώτα είχε περάσει ιταλικό στρατοδικείο, αλλά απαλλάχθηκε λόγω έλλειψης στοιχείων. Η παραμονή της στη φυλακή τη βοήθησε να ενισχύσει το δίκτυο των συνεργατών της, συστρατεύοντας στον αγώνα της μέχρι και τους δεσμοφύλακες, οι οποίοι της μετέφεραν πολύτιμες πληροφορίες των ναζί.

Κατασκοπεία - Δολιοφθορά

Βαδίζοντας πλέον στο μονοπάτι της κατασκοπείας και της δολιοφθοράς εναντίον του εχθρού, μάζεψε γύρω της πολλούς πατριώτες, τους οποίους έστειλε σε θέσεις-κλειδιά των δυνάμεων κατοχής, κλέβοντας σημαντικές πληροφορίες για τον εχθρό. Αυτά τα στοιχεία μεταβίβαζε στους συμμάχους, καταφέρνοντας τελικά σημαντικά πλήγματα εναντίον του Τρίτου Ράιχ. Ανατινάξεις αεροδρομίων, καταβυθίσεις υποβρυχίων και νηοπομπών ήταν μερικά μόνο από τα πλήγματα που έγιναν χάρη σε εκείνη. Ακόμα, τροφοδοτούσε με πολεμοφόδια από τις αποθήκες των στρατευμάτων κατοχής και φαρμακευτικό υλικό από την αποθήκη του συζύγου της αντάρτικες ομάδες της υπαίθρου.

Η οργάνωση διώχθηκε ανηλεώς από τη Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους, κάτι που οδήγησε στη μεταπολεμική δικαστική καταδίκη των μελών της. Το καλοκαίρι του 1944 η "Μπουμπουλίνα της Κατοχής" έπεσε τελικά στα χέρια των Γερμανών. Οι πληροφοριοδότες τους κατόρθωσαν να εντοπίσουν αντιστασιακούς και μέσα από βασανιστήρια απέσπασαν τις πληροφορίες για τη δράση της Καραγιάννη και των συντρόφων της. Την περίοδο εκείνη η ίδια νοσηλευόταν σε νοσοκομείο λόγω της εξασθένησής της και μολονότι πληροφορήθηκε για την επικείμενη σύλληψή της δεν θέλησε να κρυφτεί. Πίστευε ότι επωμιζόμενη τις ευθύνες της θα έσωσε τους συνεργάτες της που ήταν στα χέρια των Ες Ες, αλλά και των παιδιών της που βρέθηκαν μαζί της στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν.

Στο εκτελεστικό απόσπασμα

Ακόμα και μετά τα φρικτά βασανιστήρια που δέχτηκε δεν λύγισε και με τις βαριές κατηγορίες της αρχηγίας οργάνωσης, κατασκοπείας σε βάρος των Γερμανών και σαμποτάζ να τη βαρύνουν υπέγραψε ουσιαστικά τη θανατική της καταδίκη. Το σούρουπο της 7ης Σεπτεμβρίου 1944 μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου κι από εκεί τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας στο εκτελεστικό απόσπασμα. Τουφεκίστηκε μαζί με άλλους 70 αγωνιστές της Αντίστασης, έναν μόλις μήνα πριν από την Απελευθέρωση. Οι επικεφαλής των Ες Ες Βάλτερ Σιμάνα και Βάλτερ Μπλούμε, παρακάμπτοντας τις οδηγίες, οργάνωσαν την τελευταία εκτέλεση στην Ελλάδα. Η Καραγιάννη έπεσε, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, φωνάζοντας "Ζήτω η πατρίδα! Ζήτω η λευτεριά!".

Ακολουθήστε

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διονυσία Μαρίνου

# data[].attributes.attachment_link.title
Η συγκλονιστική ιστορία της Λέλας Καραγιάννη - Η ηρωϊδα της Εθνικής Αντίστασης - ΤΑ ΝΕΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Σπουδαία η προσφορά της " Απονέμουμε στην Ελληνίδα αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944, αρχηγό της Οργάνωσης Πληροφοριών και Δολιοφθοράς "Μπουμπουλίνα", Λέλα Καραγιάννη, για τον απαράμιλλο ηρωισμό της, την αυτοθυσία και την αφοσίωση που επέδειξε προς το ελληνικό έΈθνος, τα οποία την κατέστησαν στη μνήμη όλων των Ελλήνων και Ελληνίδων ως εΕθνικό ιδεώδες, τον βαθμό του ταξιάρχου επί τιμή".

# data[].attributes.headline
Γυναίκες πολεμίστριες

# data[].attributes.subject
Γυναίκες πολεμίστριες

# data[].attributes.body
Σε μεγάλη ηλικία υποβάλλουν αίτηση για τιμητική σύνταξη. Θα πρέπει να αφηγηθούν τι έκαναν με λεπτομέρειες από τη ζωή και τη δράση τους.