# data[].attributes.body
O descubrimiento da especie de vermes de seda Bonlyx Mori  ocorreu cerca do 2.700 a.C. Segundo a tradición chinesa, a noiva do Emperadore Huang-Ti, unha rapaza chamada " Hsi Ling Shi foi a inventora  da primeira bobina da seda.
A sericultura, o cultivo do verme de seda, se extendeu a través de China convertindo a seda nun artículo moi apreciado que máis adiante quererían conseguir outros países.

# data[].attributes.body
O Tul é un tecido artificial, lixeiro con estrutura aberta, en forma de rede.

O Tul  faise envolvendo os fíos da trama arrededor dos fíos da urdime; deste xeito, obtense unha celosía ou rede con buraco  hexagonal que non se enrola nin se deforma polos fíos retorcidos da trama. Tampouco se desgasta.

Pode empregarse para cubrir outras teas, e emprégase moito en pezas de roupa con transparencias, obtendo un resultado moi elegante e sofisticado.

# data[].attributes.body
Aproximábase o baile da escola, todas as nenas e nenos tiñan un traxe para vestir esa noite, e aí estaba Ema, sen diñeiro para un vestido.

Cando chegou á súa casa, triste, díxolle á súa nai o seu problema.

A súa nai foi costureira e, aínda que a nosa protagonista non o sabía, conservaba algunhas cousas nun faiado segredo. Pero ela non sabia que iso existía ata que a nai a levou alí.

Era como entrar nun paraíso de teas. A nai deulle un vestido moi especial para ela e, moi contenta, probouno e encantoulle.

Foi á casa da súa amiga con moito gusto e mostroulle o seu vestido e díxolle:

-Mira o meu vestido! Regaloumo a miña nai- dixo Ema.

-Moi bonito, estou moi ocupada, así que vaite- dixo a súa “amiga” Mónica.

Chegou a noite do baile. Ema vestiuse, arreglouse, e por primeira vez, maquillouse. A súa nai levouna ao baile, estaba nerviosa, ansiosa e emocionada.

Todo estaba xenial, todo o mundo o estaba pasando ben, bailando. Ela desfrutada da noite ata que... A súa suposta “amiga” Mónica se acercou con cara de asco e díxolle:

-Ema, perdóame, pero este é o baile da coroación da Raíña do Baile- e mirouna de arriba abaixo- Ese vestido non é adecuado, polo tanto, eu gañarei- dixo cun ton fachendoso.

Ema foi correndo triste ao baño, angustiada e alborotada.

De repente escoitou unha voz que dicía: “damas e cabaleiros, chegou o momento que todos esperaban, a coroación do baile”.

Houbo un silencio moi ansioso, e Ema asomouse á porta do baño e... de súpeto o presentador volveu a falar despois dunha longa pausa. Colleu un sobre que tiña detrás, abriuno, leuno e dixo: a raíña do baile é... EMA GARCÍA FRAGA! Que saia ao escenario porfavor.

Ema, colorada e feliz, foi ao escenario e o presentador dixo: Ema gañou cun vestido feito de seda amarela, cuns retoques dourados de tule nas mangas.

De súpeto, Mónica subiu ao escenario enfadada, cun vaso cheo de ponche e Ema empezou a falar e razoar con ela, pero non o logrou.

E de súpeto... flack! Tiroulle o ponche deixándolle o vestido pingando.

E díxolle: -E sabes que?- Antes de que lle dese tempo a reaccionar cuspiulle nos zapatos. Como Mónica estaba mareada, caeu do escenario.

Unha nena moi amable acercouse a Ema e preguntoulle se quería cambiarse. Ela, pingando, díxolle que si desesperada.

A nena invitouna á súa casa, que resultou ser o palacio, e prestoulle un dos seus mellores vestidos.

Ema, agradecida e case chorando, deulle as gracias e preguntoulle o seu nome.

-Eu chámome Clara. E ti?

- Eu chá... chá... chámome E... Ema. Non podo crer que estea falando coa princesa.

Ema viu o vestido pingando e empezou a chorar. Explicoulle que era da súa nai.

-Non me vai berrar, pero se llo devolvo así sentireime culpable toda a vida!

Clara non o pensou dúas veces e díxolle que se tranquilizase, que o ían arreglar ; e chamou para pedir que lle arreglasen o vestido. En menos dun vestido veu o mordomo  a recollelo nunha bolsa de plástico e levoullo á modista, pedíndolle que o arreglase antes da noite seguinte.

Ao día seguinte, a princesa Clara, devolveulle o vestido a Ema, que non puido conter as bágoas de ver o bonito que estaba.

Abrazáronse e foron amigas por sempre!

# data[].attributes.body
É  fibra procedente do pelo da cabra de Angora.
Con ela prodúcese un tecido de calado (labor a modo de encaixe que se fai nunha tea).
Con esta fibra fabrícase textil. É moi utilizado na confección de chaquetas e xerseis.
As súas principais características son a suavidade e o brillo do tecido.
Os tecidos deste material síntense cálidos en inverno, xa que teñen excelentes propiedades illantes, mentres que as súas propiedades de absorción de humidades permítennos manternos frescos no verán.
Este é un material duradeiro, naturalmente elástico, resistente ao lume e ás arrugas.
Considérase unha fibra de luxo, ao igual que a cachemira, os tecidos de angora e a seda; e adoita ser máis cara que a la de ovella.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pompón de Lana en forma de Corazon muy Facil con un tenedor 🤍

# data[].attributes.body
A lá é unha fibra natural que se obtén dos ovinos (cabras e principalmente ovellas, pero tamén doutros animais como: llamas, alpacas, guanacos, vicuñas ou coellos) mediante un proceso denominado "esquila". Utilízase na industria téxtil para confeccionar produtos tales como sacos, mantas, luvas, calcetíns, xerseis, etc.
Contén lanolina e creatina (Aceites naturais).
Os produtos de la son utilizados na súa maioría en zonas frías, porque co seu uso mantense o calor corporal. Isto é debido á natureza da fibra do material.
A utilización da la por parte do home remóntase ao Neolítico.

# data[].attributes.body
A tea de gabardina é un tecido de algodón ,lá, ou fibra sinténica de consistencia traballada e moi apretada, caracterízanse por ter unha cara lisa e unha acanalada diagonal. Por ser relativamente inpermeable ao aire e á auga. Emprégase habitualmente na confección de roupa de abrigo. Foi creada por Thomas Burberry en 1880, actualmente existen moitas fábricas que traballan con esta tea.
É popularmente empregada na confección de roupa de traballo e uniformes especiais para tarefas que requiran a exposición o aire libre, e tamén écoñecida na vestimenta escolar.

# data[].attributes.body
A muselina é unha tea fina de algodón. Recibe o seu nome da cidade de Mosul, Irak, que é o seu lugar de orixe.
Procedente da India, apareceu en Europa no siglo XIII, primeiro fíxose con seda e máis tarde en algodón. Pese ás prohibicións de importación e ás facilidades da  industria para a sua fabricación, foi necesario esperar ata o siglo XIX para que a confección da muselina se desenvolvese en Europa.

# data[].attributes.body
Era unha vez unha nena chamada Aitana. Ela aprendeu a ganchillar no colexio, e sempre usaba tea de gabardina para as súas manualidades. Gustáballe moito sa tea.
Ela ía ao colexio que estaba en Esterri d' aneu, en Lleida.
Non tiña claro a que se ía dedicar de maior, pero tiña claro que quería seguir ganchillando e facendo manualiades coa tea de gabardina. Un día decidiu crear unha manta de tea de gabardina coa técnica do patchwork. A manta botoulle pos máxicos para que a alfombra voase.
De súpeto cando ía cubrirse coa manta, deuse conta de que estaba moi húmida, xa que estivera toda a noite fóra á choiva.
Pola noite, un xenio apareceu e levou a manta.  O xenio, chamado Pablo, colleu a manta e botoulle pos máxicos, e probou: a manta voava!
Ao xenio Pablo encantoulle a manta e quedouse con ela.
Ao día seguinte Aitana espertou e como cada sábado foi á habitación  onde se atopaba a manta para ver se se secara, pero a  manta non estaba!
-Todo o traballo para nada!-exclamou Aitana.
Mentres, na casa do xenio, que se situaba nas nubes,estaba o seu axudante que non lle tiña medo a nada. Chamábase... Ismael!
Ismael escapou da casa, baixou das nubes e foi cara cara a casa de Aitana , sen o permiso do xenio Pablo.
Ismael volveu á casa e escodeu a tea para que o xenio Pablo non a vira.
Ao día seguinte, o xenio Pablo voveu á casa de Aitana, para ver sefixera outra manta con tea de gabardina.
Pero veu que Aitana estaba triste , e de súpeto veu que estaba chorando porque lle roubaran a manta.
O xenio Pablo sentiuse tan mal que volveu á casa a coller a manta para devolverlla. Cando chegou á casa decatouse de que a manta non estaba. Preguntoulle a Ismael pero el non contestou...
Buscou, buscou e rebuscou, pero non atopou nada.
Despois de moito buscar porfin a atopouna!
Xa de noite, cando Aitana durmía, o xenio Pablo devolveulle a manta, deixoulla no sofá.
Cando se levantou, Aitana atopou a manta e púxose moi feliz!

# data[].attributes.headline
O ataque das tesoiras                                                                                        

# data[].attributes.subject
O ataque das tesoiras                                                                                        

# data[].attributes.body
Esta historia comezou fai moito tempo. Había un neno que seu pai era científico, un día pola noite estaba coa súa muselina e caeulle un producto radioactivo e nese momento convertiuse en Muselina Man.
Dende ese momento adícase a pelexar cos superviláns.
Un día estaba patrullando e viu ao Doutor Tesoira atacando á familia Roseante: quería coller a súa tea de gabardina para facer un traxe inífugo.
E de súpeto Muselina man empezou a loitar co doutor Tesoira, pero este chamou aos seus secuaces.
Muselina man estaba atrapado!
Pero por sorte os secuaces eran moi burros e ían a polo doutor tesoira e iso doulle tempo a Muselina Man para beber o seu leite especial.
Empezou a pelexar e Muselina Man lanzou o seu  mellor ataque: muselina radioactiva.
E de súpeto o doutor Tesoira e os seus secuaces caeron ao chan. Muselina man gañara!
E todos felices e comeron perdices!

# data[].attributes.body
Manualidades con gabardina

# data[].attributes.body
Manualidades con gabardina

# data[].attributes.body
O liño é a fibra da planta do liño, Linum usitatissimum, coa que se producen fíos e tecidos para fabricar roupa.
A planta tamén se coñece como flax, flaz común ou linseed, aínda que o seu nome científico é Linum usitatissimum, da familia Linaceae.
O traballo que se require para transformar a planta en teas de Liño é moi arduo, pero a roupa feita con ese material pode absorber ata 20% de auga sen que se sinta húmido, por estar composto primariamente por celulosa.
Son roupas moi frescas, porque absorbe moi ben o calor. É higroscópico, é dicir, absorbe ben o sen adherirse ao corpo e evapora a agua rapidamente, o que o fai sentir como una prenda fresca.
E máis forte que o algodón, pero non é elástico, o que fai que se rompa en lugares onde está dobrado e que se engurre con facilidade.
Este material non permite que medren bacterias, polo que serve para facer o interior dos calzados.

# data[].attributes.body
O denim é un tipo de tea resistente que está feita pricipalmente de algodón.
Para facelo ,despois que as máquinas fiadoras converten o algodón en fíos, algúns destes son tinguidos cunha coloración azulada e logo encolada para darlle maior resistencia.
Emprégase en moitos tipos de prendas, pero especialmente nos pantalóns e cazadoras vaqueiras.

# data[].attributes.body
O algodón ou cotón é unha fibra branca ou esbracuxada que se obtén dos froitos dos algodoeiros.
Hai moitas especies, nativas das áreas tropicais de África , Asia e América. Na era glacial xa se confeccionaban tecidos con algodón.

# data[].attributes.body
O calicó é un tecido de algodón, realizado con ligamento tafetán, de aspecto rústico debido aos restos de almidón
É orixinario da India, onde se fabricaba, xa no século XI.
O vocablo francés calicot deriva da cidade de Calicut, situada no suroeste da India, no estado de Kerala, donde se tecía o calicó de forma artesanal.
O calicó e un material barato que se utiliza para a roupa infantil e sobre todo para as «glasillas» (tamén chamadas ‘toile’) o prototipos de prendas especiais, como os vestidos de noiva ou os modelos de alta costura, para poder corrixir antes de cortar o tecido definitivo. Na tapicería é o material co que se realiza o «tapizado en blanco» dos sofás, e sillones, sillas, etcétera.

# data[].attributes.body
É unha tea fina, de orixe francesa. Pesa pouco e ten un pouco de brillo. É de seda ou de algodón, forma finas liñas e utilízase para camisas, vestidos, blusas, traxes de verán e pantalóns.

# data[].attributes.body
A pana: a diferenza do terciopelo, técese a base de seda. A pana fabrícase en algodón.
Polo seu grosor, adóitase usar para a creación de prendas invernais de todo tipo, incluindo pantalóns, camisetas, chaquetas...
A tea tamén pode ser usada para fabricar coxíns e outras prendas.

# data[].attributes.body
O raso é un tipo de tecido orixinado en China , que permite obter unha cara perfectamente lisa e brillante nunha cara y mate ao revés. O raso reflexa a luz de maneira diferente segundo a orientación, e hoxe está feito de materiais sintéticos ou naturais e incluso pode ser elástico.

# data[].attributes.body
Uns científicos estaban experimentando cunha algodoeira pero... liárona!!! E fixeron que a planta fora indestructible e os tecidos tamén.
Entón fixeron unha agulla que puidera traspasala. Cando colleron os seus tecidos, fabricaron unha camiseta indestructible, pegáronlle un disparo e non se rompeu.
A planta levárona á área 52 e experimentaron máis con ela, pero cun experimento desapareceu e só quedou unha folla. Os científicos empezaron a buscala, non apareceu pero... encontraron a folla, crearon un portal que necesitaba un obxecto correlación.
Ao que o buscaron, colocaron a folla e metéronse no portal. Levounos ao laboratorio, e decatáronse que estaba debaixo da mesa.
Subiron a noticia á televisión e ao periódico.
Entón, no colexio dun neno chamado Martín, encargáronlle un traballo: tiña que facer un traballo sobre a pana que saía da planta indestructible.
Esa noite empezou unha tormenta. A planta, teletransportábase! E teletransportouse fai 125.000 anos, xusto no torneo de guerreiros. O Deus fixouse nela e convertiuna no premio.
Os participantes pelexaron, e cando rematou a loita, a princesa gañou e levouse a planta, pero a volveu a
teletransportarse  ao laboratorio.
Como a princesa non  conseguiu a planta, reclamouna, mais o Deus non quería.
No laboratorio volveuse a teletransportar, esta vez á casa de Martín e este levounha ao colexio.
Aprofe quedouse con ela e levouna ao banco e dixéronlle que non admitían plantas, pero un ladrón empezou a roubar!
Dispararou á planta e cando chegou a policía , o ladrón quedou con 00,00€.
Os do banco, que viran que dispararon á planta e non se rompeu, ofrecéronlle 1.000.000.000€ a mestra.

# data[].attributes.body
O Piqué, punto imperial ou marsella é un tecido fraccionado de doce en doce fíos, normalmente  usado con fío de algodón , que se caracteriza porque a metade dos fíos levantados de cada sección cambia alternativamente en cada pasada. O algodón de Twilled e o algodón son parentes próximas.

# data[].attributes.body
Haía unha vez unha familia que vivía moi feliz no campo.
A familia: a nai, María, o pai Roberto e as súas dúas fillas Sabela e Julia . Con eles vivían tamén os animais: vacas, cans e un gato.
Un día a nai atopouse mal .Mentres o pai durmía, as súas fillas daban de comer a os animais . Entón a nai lle comentou ao seu marido que se topaba mal e foron ao hospital sen avisar ás súas fillas e deixándoas soas.
As nenas decatáronse de que non tiñan diñeiro. O avó tiña unha tenda de roupa e puxéronse a traballar. Cada día gañaban máis diñeiro e despois de 5 anos gañaron o suficiente e mercaron unha limusina unha mansión e unha piscina.
Ao día seguinte puxéronse mans á obra para inventar novos tecidos, xa que descubriron que daba moito diñeiro.Aos 2 días consigueron unhas teas novas e vendéronas. Eran o liño e calicó ou percal .
Despois dunha semana esgotáronse, e as irmáns fixéronse máis ricas.
Dende aquel día seguiron vendendo moitas teas, independizáronse e tiveron dous fillos cada unha. Sabela tivo a Celia e a Paula, e Julia tivo a Lucía e a Sara.
Pasaban os anos cada vez máis rápido  e separáronse, pero seguían sendo inseparables: vivían en distintas casas pero quedaban de vez en cando para falar e xogar. Co paso dos anos volvéronse autónomas. FIN.

# data[].attributes.body
O poliéster é o tecido máis usado.
Aguanta a humidade, pesa pouco, ten elasticidade, é resistente á decoloracion e non fai arrugas.

# data[].attributes.body
O 14 de Febreiro, pola maña, díxome miña nai:
-Vai comprar unha Tea.
E marchei a mercería. Comprei raso e un pouco de la para ganchillar.
Despois fun ao supermercado, e ao saír roubáronme o raso (tea). Fun para a casa correndo a dicirlle a miña nai que me roubaran a tea, para que chamara á policía (911).
A policía interrogou ao vendedor e a min (comprador). A miña nai díxome que volvera á tenda, pero esta vez con máis coidado.
Esta vez non merquei raso, merquei piqué (tea).  Cando estaba chegando atracaron a tenda, entón o vendedor chamou á policía.
Esta vez chegaron moi pronto e capturaron ao ladrón das teas.
Por fin compreille a tea a miña nai fixo e varios bolsos para que vender por todo o mundo.
E por fin conseguimos moitos cartos, e percorremos todo o MUNDO ENTEIRO.

# data[].attributes.body
Hacer con supervisión de un adulto.

# data[].attributes.attachment_link.title
Como Hacer FLOR  Fácil de TELA  Raso 🐜💐🌹

# data[].attributes.attachment_link.title
Producción de fibra de algodón (Telas e Hilos)

# data[].attributes.body
manualidades con lino

# data[].attributes.body
Ideas de manualidades con calicó

# data[].attributes.body
Era un día pola tarde e estabamos na piscina dunha mansión cerca do instituto.
Estabamos coas toallas de popelín e poliéster, tiñamos dous gatos e Sara trouxo 2 cans.
Á noite, cando saímos da piscina, Neli vestiuse cun pantatalón denim e cunha camiseta cun debuxo de Harry Potter.
Fomos á casa, e René durmiu cunhas  sabas de Fornite , Sara durmiu cunha saba do Barça , e Neli tamén .
Á mañá Sara e René almarzaron .
Sara puxo unha saia denim ,e René unha camisa do mesmo tecido, e foron ao instituto.
Neli  quedou durmida, pero espertou no último momento e chegou a tempo.
Á tarde fixemos a despedida do profe, porque case era fin de curso e despòis fomos dar un paseo por Tenorio e atopamos a Nora e Mara, unhas nenas da nosa clase.
Despois fomos todos xuntos a xogar un partido de fútbol. René ía coa súa camiseta favorita e Sara cunha do Barça.
Estivemos xogando ata moi tarde, e cando nos demos conta, estabamos encerrados no campo de fútbol!
Despois de dar moitas voltas, finalmente conseguimos saír e chegamos de novo á casa. Que semana tan intensa!

# data[].attributes.body
sobre el algodon

# data[].attributes.attachment_link.title
Producción de Algodón: Fases del Ciclo Productivo🚜

# data[].attributes.body
SUS

# data[].attributes.attachment_link.title
TAPETE DE  RETAZOS DE TELA | SHOW DE MANUALIDADES

# data[].attributes.attachment_link.title
¡Las Mejores 16 Ideas De Colchas Hechas Con Retazos De Tela!

# data[].attributes.body
Amon US

# data[].attributes.attachment_link.title
Directorio de tejidos - Piqué | DIY with Manneken

# data[].attributes.attachment_link.title
1001 usos de las muselinas de los bebés | María Pañales y Más

# data[].attributes.body
Está composta por unha fibra vexetal sacada do yute (planta tropical que se recolle en fachos, se limpa e se deixa secar). O que quere dicir que é biodegradable. A cor natural deste tecido é branco-amarelento, amarelo ou castaño, pero é fácil de teñir ou pintar

# data[].attributes.body
Érase unha vez uns nenos que fixeron un boneco de neve que se chamaba Copiño. Este, podía andar e cada vez que pasaba a xente quedábase quieto.
Cada vez facía máis frío e decidiron levarlle roupa natural:
Un gorro de Toxo, unha bufanda de Silva e luvas de Fento.
Pero non estaban convencidos, así que forpn á cidade e intentaron mercarlle algo.
Viron nun escaparate o tecido de arpilleira de varias cores e decidiron mercalo de laranxa e rosa. Co rosa arranxaron unhas luvas e co laranxa un pano.

Logo foron ao monte e non había neve, entón pensaron que Copiño se derretera, pero vírono agochado entre as árbores. Alegráronse moito, déronlle a roupa e non revelaron o seu segredo, pero acudiron a visitalo tódolos días.

# data[].attributes.headline
Unha breve historia sobre o veludo (terciopelo)

# data[].attributes.subject
Unha breve historia sobre o veludo (terciopelo)

# data[].attributes.body
O veludo é un tipo de tecido difuso no que os fíos están distribuídos moi uniformemente, cunha pel curta e densa, dándolle unha sensación suave moi distintiva. O veludo pódese facer con calquera fibra. Está tecido nun tear especial que fai fiar dúas pezas de veludo ao mesmo tempo.

# data[].attributes.body
Nun castelo moi lonxano vivían dúas princesas cos seus pais. As nenas chamábanse Sol e Lúa. Sol era unha nena moi alegre, divertida e encantáballe ser princesa, en, cambio, a Lúa, non lle gustaba para nada, porque non podía saír do castelo.

A Lúa encantáballe ir a un bosque tebroso, pero os seus pais non lle deixaban.

Sempre tiñan que ir con vestido rosa, mais Lúa, agachábase na súa habitación, e cambiábase a roupa por unha saia negra e unha camiseta a raias, tamén se maquillaba con cores moi escuras e escapaba ao bosque sen que ninguén a mirara.

Un día, cando se fora ao bosque, atopou unha serpe, e decidiu levala agochada ao castelo.

Unha noite o gato de Sol entrou no cuarto de Lúa, e atopou a serpe reptando polo chan .O gato foi correndo a habitación de Sol .Sol levantouse asustada e foi correndo á habitación da súa irmá, e berrou:

-Hai unha serpe na habitación de Lúa!

Os seus pais levantáronse e foron correndo á habitación da súa filla e miraron a serpe.

Lúa comezou a chorar, e díxolle:

-Eu non quero ser princesa!, quero ser unha nena coma calquera e saír cos meus amigos.

Os seus pais dixéronlle:

-Que parvada é esa?, sigue durmindo e esa serpe vaise fóra e punto final.

E Lúa foise moi triste a durmir.

Á mañá seguinte, Lúa, coma sempre, escapou ao bosque e alí atopou unha cabra, pero non era unha cabra calquera, era unha cabra de Mohair máxica.

Ela díxolle que se a trasquilaba, coa súa lá podía facer un vestido que, cando estivera fronte aos seus pai fora rosa e longo, como o dunha princesa de conto, e cando ela estivera soa cambiara á súa roupa favorita. Ela accedeu.

-Pois mans á obra! Vou chamar a uns gnomiños e a unhas fadas, que farán o vestido máxico. So necesito que ti me trasquiles para conseguir a lá.

Lúa foise contentísima a súa casa, pero non se decatou de que se fixera de noite. Cando chegou, ceou e meteuse na cama .Pero de repente.... Tocaron á súa ventá cunha pedra!!!.

Eran as fadas que viñan avisarlle de que o seu vestido xa estaba listo.

-Vale, deixa que me cambie e xa vou.

-Dixo Lúa

Cando xa estaba no bosque, Lúa probou o seu vestido.

-Encántame, e perfecto!!!.

Cando llo ensinou aos seus pais encantoulles, e así foi como todos os problemas de Lúa se solucionaron.

É por iso que a la de Mohair é considerada coma unha das máis exclusivas.

# data[].attributes.body
O cahemir é unha das teas de cabra máis escasas, e menos comúns do mundo, e á súa vez unha das máis valoradas.
O seu tacto é suave, sedoso, lixeiro e bo illante térmico.
Na longa réxion de Xinjang en China, nas zonas da montaña coa temperatura baixo cero é onde ten a orixe a cabra de cachemira.

# data[].attributes.body
O coiro vén das vacas, porcos, cabras, cabalos...
As tendas onde se traballa e vende o coiro chámanse curtidorías, e en Pontevedra hai varias.
O coiro é unha pel,o que quere dicir que antes formou parte dun animal, polo cal se ao animal lle picaron insectos notarase no momento de mercalo.
O coiro é un material orgánico, polo que é biodegradable.
É necesario saber de que animal procede o coiro, porque dependendo do animal ten diferentes usos.
Tamén hai coiros de peixes e lagartos, pero non son tan comúns.
Tipos de curtidos:
- Curtido vexetal: é un curtido con sales minerais, transfórmase o coiro nun material que dura máis tempo e que non podrece. Faise con ingredientes naturais.
-Curtido ao cromo: máis do 80% dos coiros fabrícanse con este estilo, xa que é un proceso moi rápido e o coiro queda moi firme.
-Curtido mixto: ten unha  mestura dos dous tipos anteriores. Pódese lograr un gramado incrible e un color e olor fantásticos.
O color obtense de plantas, ben sexan flores ou árbores.

# data[].attributes.body
Fai 1000 anos, nas montañas do Tíbet (ao sur do Himalaia) un día, Laura, a nai de Xosé, María e Sofía, foi á casa do seu pai a deixar alí aos seus fillos por un tempo, ata que comezase a primavera.
O seu avó Don Pablo vivía no mais alto do Tíbet, no sur do
Himalaia. Cando rematou  a primaveira, tocaron á porta
-Quen é!
-Son eu, a túa filla, Laura
- Pasade, pasade - Dixo Don Pablo.
Cando entraron o avó xa tiña a cea feita, despois de cear
ensinoulles os seus cuartos. Encantáronlles, eran preciosos.

Despois de despedirse da súa nai foron durmir. Pasaron días e descubriron  que o avó tiña unha granxa con cabras, cabalos, galiñas e o can dominante, Trufo.

Xosé, María e Sofía xogaban moito con Trufo. O avó don Pablo era leñador e ferreiro, e ía vender a leña ao pobo, e tamén sachas e potas que el mesmo facía.

A Sofía e María gustáballe montar no cabalo e a Xosé, xogar con Trufo.

O avó don Pablo pensou que debería ensinarlles aos rapaces as cousas que se fan no pobo. Entón decidiu ensinarlles a arte do ferro, como cortar leña, os coidados das plantas...

Entón os nenos preguntáronse por que non tiñan unha roupa abrigosa para o inverno e por que os zocos eran tan duros.

- E se buscamos un tecido máis cómodo para os zocos?- Preguntou Sofía.

-De acordo, pero temos que facer as maletas- dixeron os nenos.

Emprenderon a busca, pasou o inverno e atoparon unha granxeira que tiña cabras do Himalaia. Preguntáronlle se podían coller un pouco de pelo e ela aceptou. Despois de investigar, conseguiron fiala e obter la, coa que fabricaron uns xerseis moi quentiños, decidiron chamala Cachemira. Agradeceron á granxeira e continuaron a súa viaxe.

Dúas semanas despois, atoparon unha granxa con todo tipo de animais de Europa: porcos, cabras, vacas...

-Din que en España empregan a pel dos animais para facer zapatos!- Dixo Xosé.

Como había unha vaca moi velliña, decidiron quedar alí un tempo para coidala. Cando faleceu, aproveitaron o seu coiro para facer  uns zapatos e uns bolsos. Viron que era un material moi cómodo e resistente, polo que volveron á casa do avó para contarlles os seus descubrimentos.

Foron as mellores vacacións das súas vidas!