# data[].attributes.body
Destacan 7 zonas xeográficas:

- Mileto (costas de Xonia) - Tales, Anaximandro, Anaxímides;

- Éfeso (cidade de Xonia) - Heráclito de Éfeso

- Samos (cidade de Xonia) - Pitágoras (NON: ESCOLA PITAGÓRICA - MAGNA GRECIA)

- Colofón (cidade de Xonia) - Xenofanes de Colofón (NON ESTUDADO)

-Elea (Magna Grecia) - Parménides de Elea

- Agrixento (Magna Grecia) - Empédocles de Argrixento

- Atenas - Anaxágoras de Clacomene e Demócrito (¿?)
ERROS + 2 TRADICIÓNS... 6

# data[].attributes.body
Nace en Grecia no século VI a.C. intentando racionalizar as explicacións, dende o pero como crítica, nun proceso continuo.
Xorde ó abandonarse e substituírse o mito polo logos, para poder explicar a realidade dende ela e a súa complexidade, xa que a xustificación do mito era infundada e acrítica.
O seu nacemento débese a unha longa evolución na que afunde as suas raíces na relixión e inflúese das mitoloxías e do pensamento precientífico de Exipto e Babilonia.
NON INDICAS OS FACTORES. 4

# data[].attributes.body
María Arnoso Meizoso 2º Bach A
A filosofía occidental nace en Grecia no século VI a.C.
A filosofía nace para sustituir ao mito, pásase do mito ao logos. Pero sobretodo nace para poder explicar todos os acontecementos na súa complexidade e racionalizando todo.  Dánse unha serie de condicións (desenvolvemento económico, goberno democrático, unha boa situación xeográfica e a superación do etnocentrismo) coas cales se critica a sabedoría popular de toda a vida, e grazas a elas xorde unha nova visión da realidade, e é ahí onde a sociedade decide pasar do mito ao logos.
FALTAN FACTORES IMPORTANTES + EXPLICACIÓN DESTES + O QUE CONSIDERAS MÁIS IMPORTANTE: 5

# data[].attributes.body
A mitoloxía grega ten unha función explicativa mentres que a filosofía grega intenta racionalizar as explicacións.(COMPARTEN FUNCIÓN EXPLICATIVA)  Na mitoloxía o relato remóntase a un tempo anterior ao tempo real e na filosofía falan da physis.
Non é posible comparar a nosa actualidade coa dos gregos no século VI a.C. debido a que todo camniou, tanto a sociedade como a educación e a relixión.
CONSULTA A SOLUCIÓN PROPOSTA: 3

# data[].attributes.body
A Filosofía Occidental dise que nace en Grecia no século VI a.C, aínda que non se pode dar unha data exacta debido a que o paso das narracións mitolóxicas (coñecidas como mitos) ao pensamento explicativo ou filosófico (logos) non foi dun día para outro.

Para este cambio déronse unha serie de circunstancias favorables que contribuíron á aparición da filosofía, como por exemplo a boa situación xeográfica que permitía a prosperidade  económica grazas aos intercambios mercantís coas poboacións do Mediterráneo e o intercambio cultural con estes. Grazas a liberdade da cultura grega para criticar a tradición e á destrución da aristocracia feudal, nace a isonomía  (igualdade ante a lei). Así nace á vez a preocupación do ser humano por saber e por crear explicacións universais baseadas na razón, que, na miña opinión, é a circunstancia máis importante para o nacemento da Filosofía.
POR QUE? 8

# data[].attributes.body
A maior diferencia entre o mito e a filosofía é a forma de explicar o mundo: a mitoloxía emprega deuses, heroes e forzas naturais para explicar a natureza e a vida, mentres que o pensamento filosófico baséase na razón e no sentido común. A pesar destas disimilitudes, non se pode negar que, tanto  mito coma a filosofía nacen para dar explicacións, aínda que cada un o faga de maneira diferente.

Na actualidade está a pasar algo parecido coa relixión e a ciencia: a igual que os mitos, a relixión leva na nosa cultura e sociedade centos ou miles de anos. Se a isto lle sumamos que se fundamenta a base de crenzas, que se mantén grazas á fe e que  sociedade a “impón” temos moitas semellanzas que o unen á mitoloxía. Pola contra, a ciencia explica a realidade desde unha perspectiva, non vamos dicir acertada, pero si demostrable.
VER A SOLUCIÓN PROPOSTA PARA COMPLETAR A COMPARACIÓN: 7

# data[].attributes.body
Destacamos 7 zonas xeográficas:

· Mileto (costas de Xonia) - Tales, Anaximandro, Anaxímides;

· Éfeso (cidade de Xonia) - Heráclito de Éfeso

· Samos (cidade de Xonia) - Pitágoras

· Colofón (cidade de Xonia) (ESCOLA PITAGÓRICA: MAGNA GRECIA) - Xenofanes de Colofón (NON ESTUDADO)

· Elea (Magna Grecia) - Parménides de Elea

· Agrixento (Magna Grecia) - Empédocles de Argrixento

· Atenas - Anaxágoras de Clacomene e Demócrito
DÚAS TRADICIÓNS... : 8

# data[].attributes.body
Todos os presocráticos tratan o tema da natureza, a physis, e vana investigar desde un punto de vista racional. Van deixar atrás os mitos e buscar as causas e principios dos fenómenos que queren explicar, como a vida do home, a natureza, a organización social ou o cosmos. Estes filósofos empregaban o termo physis, que pode entenderse coa a totalidade do universo ou como esencia. Nós hoxe en día traducimolo como natureza.
BASTANTE BEN: 9

# data[].attributes.body
Physis: conxunto de todo o que non foi creado polo ser humano, pódese dicir que é a totalidade do universo. Outro significado que ten é como esencia, é dicir, o que identifica unha cousa con outras da súa mesma especie. E É TAMÉN PHYSIS O ARKHÉ.

Arché: principio orixinal e eterno do que proceden todas as cousas. + SUBSTRATO ... + CAUSA...

Cosmos: sistema do mundo ou o universo como un todo ordenado e perfecto.

Os filósofos presocráticos estudaron o cosmos, pero con máis detemento a physis  (A PHYSIS APARÉCESELLES COMO UN COSMOS) (natureza); un dos sentidos que este adoptaba pode traducirse como arjé.
7'5

# data[].attributes.body
Presocrático: un dos primeiros filósofos gregos que buscaban explicacións universais racionais fronte á mitoloxía. (MOI INCOMPLETO)

Monista: filósofo que defende só hai unha única realidade, principio ou arché. (INCOMPLETO)

Pluralista: filósofo que defende que existen múltiples realidades (ORIXINARIAS OU ARKHÉS ...)

Os presocráticos seguían dúas correntes ou teorías: podían ser monistas (a favor do monismo) ou pluralistas (a favor do pluralismo).
Nota: 7

# data[].attributes.body
Todos os presocráticos estudan a physis desde unha forma moito máis racional abandoando a arbitrariedade das explicacións míticas. Déixase paso a unha orde necesaria e eterna.
O concepto de physis presocrático adoptaría o termo actual de natureza. Este recollería dúas acepcións actualmente:
·Conxunto de seres que non foron creados nin producidos polos seres humanos. É dicir, totalidade do universo.
·Modo de ser permanente ou constante. Tamén coñecido como esencia.
Sen embargo, o termo natureza non recolle todos os sentidos que posuía o termo "physis" na Grecia presocrática.
BEN: 10

# data[].attributes.body
A Filosofía nace en Grecia no século VI a.C, e nace para sustituir o mito.

Para esta transformación que supón cambiar o mito pola Filosofía  axudan os seguintes factores;  a boa situación xeográfica que permitía a prosperidade  económica debido ao comercio coas poboacións do Mediterráneo, a superación do etnocentrismo e unha sociedade políticamente avanzada cunha democracia.
Debido a todas estas circunstancias aparecen diferentes intelectuais coa capacidade de intentar explicar diferentes feitos determinados baseandose na razón e non nos deuses.
FALTAN FACTORES. CAL TIVO MAIOR REPERCUSIÓN?
6.

# data[].attributes.body
A mitoloxía basease principalmente en explicar feitos xeralmente relacionados coa natureza a partir de diferentes accións de deuses, sen embargo a filosofía intenta explicar estes mesmos feitos dende un punto de vista racional e radical debido á independecia ortodoxa que había na sociedade grega. Esta é a principal diferenza entre o mito e a filosofía.
Dende un punto de vista educativo sería imposible facer unha comparación coa Grecia do IV a.C. xa que nós dispoñemos dunha gran cantidade de coñecementos os cales eles non coñecían, pero seguramente sen eles non sería posible que esta cantidade de teorías científicas, avances sociais... houbesen chegado a os nosos días sen a súa capacidade para pensar libremente.
A día de hoxe non penso que naide teña a capacidade de pensar libremente e por eso mesmo non creo que ningunha institución poida reprimir a capacidade de pensamento de ninguén.
CONSULTA SOLUCIÓN PROPOSTA RESPECTO DA VIXENCIA DOS MITOS NA ACTUALIDADE: 7

# data[].attributes.body
-Mileto: Tales, Anaximandro e Anaxímenes.
-Éfeso: Heráclito.
-Crotona: Alameón (NON ESTUDADO)
-Pitágoras: Samos (ESCOLA PITAGÓRICA: MAGNA GRECIA)
-Elea: Parménides
-Colofón: Xenofanes
-Clazomenas: Anaxágoras --Abdera:Demócrito
2 TRADICIÓNS... 7

# data[].attributes.body
Estudan o physis, o que nos denominamos como natureza, e investigan de manera racional
INCOMPLETO: 5

# data[].attributes.body
Physis: é todo aquilo que non é producido polo home, a esencia do que algo é verdadeiramente.
Arché: elemento inmaterial que coñecen como a orixe onde todo xorde, o substrato dun compoñente material e a causa de todos os procesos de cambio. (HAI QUE DEIXAR CLARO QUE O ARKHÉ FORMA PARTE DA DEFINICIÓN DE PHYSIS)
Cosmos: sistema mediante o que o Universo se representa perfectamente ordenado.
O arché forma ó physis que é representado no (QUE SE LLES APARECE COMO) cosmos
7

# data[].attributes.body
Na Xonia atopamos en Mileto a Tales, a Anaximandro e a Anaxímenes e en Éfeso atopamos a Heráclito. En Grecia, concretamente en Samos a Pitágora (NON: ESCOLA PITAGÓRICA - MAGNA GRECIA) e en Crotona a Alemeón. En elea a Xenófanes (NON ESTUDADO) e Parménides, en Agrixento a Empédocles e por último a Anaxágoras en Clazomene.
2 TRADICIÓNS... 7

# data[].attributes.body
Todos os presocráticos vanse ocupar do estudo da natureza, da physis, como eles lle chaman. Actualmente chamaríamoslle a orixe de todas as cousas, de onde nace todo e sobre todo algo que non é creado polo ser humano. INCOMPLETO: 6

# data[].attributes.body
A filosofía occidental nace na Antiga Grecia no século VI a. C, tratando de sustituir ao mito ( na tarefa de explicar a realidade en toda a súa complexidade), o que denominamos como o paso do mito ao logos. Gracias a unha serie de factores e condicións socio-culturais foi posible o xurdimento da filosofía occidental.
4

# data[].attributes.body
Physis: natureza como o conxunto dos seres que non foron creados nin producidos polo ser humano e como esencia, modo de ser permanente ou constante. O que son as cousas.
Arché: principio orixinal do que proceden as cousas, é o primario mentres que as cousas serían o secundario. Substrato permanente das cousas e a materia da que están feitas, e tamén o principio de unidade. (+ CAUSA DE TODOS OS PROCESOS DE CAMBIO) + (HAI QUE DEIXAR CLARO QUE O ARKHÉ FORMA PARTE DO QUE ENTENDÍAN COMO PHYSIS)
Cosmos: grande acorde no que cada astro ao xirar entorno a un lume central produce un son musical. NON
-O arché é o que crea a physis, e esta é a que crea o cosmos. (SE PRESENTA COMO "COSMOS"): 6

# data[].attributes.body
Presocrático: filosófo anterior a Sócrates ou contemporáneo que vivía en colonias gregas. A maioría eran escritores ou testemuñas doutros autores, o seu punto de partida das reflexións é o problema do cambio ou devir e todos vanse ocupar do estudo da natureza (physis).

Monista: filósofo que afirma que toda a realidade se reduce a un único principio ou natureza.

Pluralista: filósofo que afirma a existencia de múltiples realidades irredutibles.

-Un monista e un pluralista tamén son un presocrático.

Nota: 7 (NON ESTÁ MAL PERO, SEGUNDO O QUE TRABALLAMOS DEBE AMPLIARSE)

# data[].attributes.body
Presocráticos: Primeiros pensadores que trataron de explicar fenómenos naturais de forma racional, eran recoñecidos como sabios, xa que o termo filósofos non exstía todavía.  A maioría residían na zona da Xonia ou na Magna Grecia. (Tales, Anaximandro...)

Monista: Eran os presocráticos que afirmaban a única existencia dunha realidade, e podía ser estática se era unha única realidade invariable ou dinámica, se esta realidade podía transformarse. (Anaximandro, Heráclito...)

Pluralista: eran presocráticos que aceptaban múltiples archés para explicar a realidade. (Empédocles...)

Os dous procesos mediante os que os presocráticos explicaban o physis eran o monismo e o pluralismo.

DÉBESE AMPLIAR: 6

# data[].attributes.body
Podemos diferenzar entre sete zonas xeográficas, dentro de Grecia, na que se atopaban os distintos filósofos presocráticos:
•Mileto, que se atopaba nas costas da Xonia. Dentro de Mileto podemos destacar a Tales, Anaximandro e Anaxímenes.
•Éfeso, que se atopaba na cidade da Xonia. Aquí residiu Heráclito.
•Samos, lugar onde naceu Pitágoras. Sen embargo, por razóns políticas tivo que abandonar Samos e establecerse na Magna Grecia, onde fundou a súa escola.
•Colofón, cidade da Xonia. Aquí viviu Xenófanes.
•Elea, cidade da Magna Grecia. Aquí residiu Parménides aínda que tamén pasou un tempo da súa vida Xenófanes. Foi aquí onde ambos se coñecerían.
•Agrixento, onde viviu Empédocles.
•Clazomene, onde situamos a Anaxágoras. Sen embargo, este último tamén viviu en Antenas e Lámpsaco.
•Atenas, onde se di que vivu Demócrito. Tamén viviu en Abdera onde foi discípulo de Leucipo (fundador da escola atomista)
2 TRADICIÓNS... 9

# data[].attributes.body
Parménides define ó ser como único, continuo e imperecedeiro, non podería haber máis dun ser por que eso implicaría un baleiro, é dicir o ser nin morre nin nace, por que iso significaría o non ser e eso para Parménides sería impensable.
Ademáis debería ser inmóbil xa que se non habería unha discontinuidade o que tamén significaría o non ser.
Esta teoría foi incapaz de rebaterse durante moitos anos, do non ser non pode proceder o ser, os seguintes pensadores aceptaron esta idea de parménides e recurriron a multiplicidad de archés (pluralismo). NON QUEDA SUFICIENTEMENTE CLARO: 5

# data[].attributes.body
Tales, xa que foi o primeiro pensador que explicou os fenómenos naturais de forma racional e afirmou que o arché, o sustrato, o principio do que estaban formadas todas as cousas era a auga.
Pitágoras, xa que creou unha institución cultural na cal o arché era os números e todo baseábase en números, foi a primeira doutrina dualista, respeto do ser humano e da physis, constituídos polo par e o impar.
Parménides, polo explicado na pregunta anterior.
VER SOLUCIÓN PROPOSTA. COMO DIXEMOS NA CLASE, A SÚA REPERCUSIÓN POSTERIOR EVIDÉNCIASE NA INFLUENCIA QUE TIVERON EN PLATÓN: 4

# data[].attributes.body
Porque Parménides establece que non hai termo medio entre o Ser e o Non ser. Establece un único e continuo Ser, inmóbil, inenxendrado e imperecedoiro. O Ser é o Ser e o Non ser non existe e non pode ser o Ser. E isto vai ser algo no que traballen os pluralistas, xa que despois eles sí establecen termo medio entre o Ser e o Non ser.: 4

# data[].attributes.body
Temos a Tales, establaceu que o principio de onde todo procede é a auga. (Physis = auga)
Anaximandro estableceu que a physis era indeterminada ou indefinida cualitativamente. Este sustitúe a auga de Tales polo "to apeirón", o indefinido, que ten un carácter divino.
De Heráclito cabe destacar que establecía que a physisi era un permanente devir que se manifestaba a través dunha loita de contrarios. Este devir está suxeito a unha lei ou norma que o rexe todo (o logos).
Pitágoras, en canto á fisis, afirmaba que os números eran os principios de todas as cousas. (...)
Xenófanes pensa a physis como un ser único, eterno, infinito, que é absolutamente inmóbil e permanece alleo a todo cambio.
Por último Parménides establece que o Ser é e que o Non ser non é. Di que o Ser é un e continuo, inmóbil e inenxendrado e imperecedoiro.(...)
VER SOLUCIÓN PROPOSTA. COMO DIXEMOS NA CLASE, A SÚA REPERCUSIÓN POSTERIOR EVIDÉNCIASE NA INFLUENCIA QUE TIVERON EN PLATÓN: 5

# data[].attributes.body
Dise que a filosofía occidental nace en Grecia no século VI a.C. Sen embargo, outras filosofías como a oriental son moito máis antigas. Tampouco se pode concretar excesivamente na cronoloxía porque, como todo proceso, non se fixo de maneira espontánea, polo que o paso das explicacións míticas ás racionais, proporcionadas pola filosofía, foi lento e progresivo.
Hai unha serie de motivos polos cales podemos explicar que a filosofía occidental comezou en Grecia no século VI a.c e non noutro sitio, noutro momento. O primeiro destes é o desenvolvemento económico que se converte sempre nunha característica inherente ao progreso cultural. Outra característica foi a idónea situación xeográfica que posuía Grecia. Esta permitíalle comunicarse con outros pobos e percatarse doutras formas de vivir e de explicar a realidad. Isto, á sua vez, convértese noutra característica xa que axuda a superar o etnocentrismo (concepción na que a túa cultura é superior ao resto de cultura e deben ser calificadas e medidas poñendo como base e punto de referencia a túa) para intentar atopar explicación universais que fosen válidas en todos os territorios. Ademáis, é necesario falar da democracia que permitiu que a nova "burguersía" que se formara grazas ao desenvolvemento económico tomase o poder e deixase atrás as concepcións míticas da aristocracia (anterior gobernadora de Atenas). Ao chegar ao poder, a burguesía implantou un principio que impulsou a filosofía, a isonomía. A isonomía, pode ser definida como a igualdade de todos os cidadáns ante á lei. Isto permite que se busquen explicación universais a problemas que afectan a todo o mundo xa que todos somos iguais ante á lei. Tamén permite que a xente impulse a filosofía como linguaxe universal na que todos se poden entender, como búsqueda de algo que una aínda máis á poboación. Por último, temos a crítica á sabedoría popular tradicional. A falta de textos sagrados e dunha organización sacerdotal fai moito máis doado cuestionar os esquemas preestablecidos.
9

# data[].attributes.body
A maior diferenza entre a mitoloxía e a filosofía é que a primera utiliza narracións fantásticas na que deuses  deciden todo o noso devir  histórico mentres que a filosofía intenta aportar explicacións racionais a todos os problemas que presenta a sociedade. En resumo, o mito era a máxima expresión dun pensamento infundado e carente de base, tendo pola contra explicacións baseadas na razón, na observación e na non arbitrariedade. É o que denominamos o paso do mito ao logos.
Aínda que as circunstancias sociais avanzaron considerablemente, non se pode decir que somos cen por cen libres de pensar e cuestionar. A día de hoxe, a maioría de loitas e movementos sociais están baseados en ideas non aceptadas socialmente. Estas critican o status quo no que vivimos e poñen en cuestión todos os valores aprendidos e aceptados durante séculos. Que reciben a cambio? Desprecio, ignorancia e faltas de respeto. Nun mundo dirixido aínda pola tradición, a Igrexa e o capitalismo todo o que se saia destas concepcións é duramente criticado. Podemos afirmar rotundamente que o mito é o mesmo que os nosos valores establecidos e as loitas sociais son a filosofía? Quizáis non rotundamente, pero sen dúbida parécense.
A COMPLETAR 1ª PARTE: 9

# data[].attributes.body
Dialéctica: trátase dun movemento da alma na busca dunha comprensión universal da realidade. (NON NESTE CONTEXTO)

Idealismo: teoría que establece que a idea é o principio fundamental do ser e o coñecemento. (VER SOLUCIÓN)

Teleoloxía: é a teoría que explica a realidade cósmica ou humana. Busca as causas finais.

Mecanicismo: é a teoría que explica a constitución da realidade a partir de partículas materiais que se moven no espazo.

·  O idealismo, a teleoloxía e o mecanicismo xorden despois da dialéctica, xa que en común teñen a idea. (MAL)
VER SOLUCIÓN: 4

# data[].attributes.body
Parménides marca un antes e despois na filosofía presocrática porque establece as diferenzas e os límites entre o ser e non ser, ademais das súas calidades ou características. Entre outras cousas tamén negou a posibilidade de cambio debido á incapacidade de pasar do ser ao non ser., e viceversa. (PARA CLARIFICAR, DEBERÍAS ARGUMENTAR A ÚLTIMA AFIRMACIÓN E DEIXAR CLARO POR QUE NON CABE TRAS PARMÉNIDES O MONISMO DINÁMICO): 5

# data[].attributes.body
·Tales chega á conclusión de que o arché esta na auga. Consideramos que é a primeira explicación racional sobre el mundo físico.
·Anaximandro chama ao arché ápeiron, ó indeterminado (eterno, divino e activo).
·Pitágoras localiza o arché nos números. Postula que o universo pode descifrarse só se empregan os números (...)
·Heráclito defende o cambio e a oposición de contrarios (...)
·Parménides chega ao descubrimento dalgo chamado ser, o cal é inmóvil, continuo e imperecedoiro/inxendrable. Ten estas calidades porque se non, supón un cambio, o cal non é aceptado polo ser, xa que pasaría a non ser.(...)
VER SOLUCIÓN PROPOSTA. COMO DIXEMOS NA CLASE, A SÚA REPERCUSIÓN POSTERIOR EVIDÉNCIASE NA INFLUENCIA QUE TIVERON EN PLATÓN: 5

# data[].attributes.body
Phisis: Principio que lle da explicación a todo aquilo que non está feito polo ser humano, que é a totalidade do universo. E a esencia, o permanente e constante, o que realmente son as cousas.

Arché: principio de uniade do que proceden e son diferenciadas unhas cousas de outras. (ORIXE... SUBSTRATO... E CAUSA... + HAI QUE DEIXAR CLARO QUE O ARKHÉ FORMA PARTE DA DEFINICIÓN DE PHYSIS)

Cosmos: Sistema organizado e perfecto mediante o cal e representado o universo.

-Os presocráticos estudaban o cosmos, que é unha representación da phisis (natureza), dandolle sentido meidante o arché. (NADA CLARO): 7

# data[].attributes.body
Os presocratcos investigan a phisis, e dicir a natureza. Esta investigación a fan dende un punto de vista racional, deixando dun lado os mitos e buscando explicación coherentes.
Actualmente nós chamaríamoslle a orixe da que proveñen todas as cousas que non está feitas polo ser huumano.
INCOMPLETO: 6

# data[].attributes.body
Podemos distinguir 8 zonas:
- En Mileto podemos situar a Tales, Anaximandro e Anaxímedes.
- En Éfeso podemos situar a Heráclito.
- En Samos podemos situar a Pitágoras. (NON: ESCOLA PITAGÓRICA - MAGNA GRECIA)
- En Colofón podemos situar a Xenófanes. (NON ESTUDADO)
Todos eles da cidade da Xonia.
- En Elea podemos situar a Parménides.
- En Agrixento podemos situar a Empédocles.
Estes dous da Magna Grecia
- En Clazómene podemos situar a Anaxágoras.
_ Por último, en Atenas podemos situar a Demócrito.
2 TRADICIÓNS... 8

# data[].attributes.body
Presocrático: primeiros filósofos que buscaban explicacións racionais as orixes universais. Non eran coñecidos como filósofos senón como sabios (poetas, autores de sentencias, lexisladores...). Non todos son anteriores a Sócrates; algúns son contemporaneos como Anaxágoras, e outros posteriores como Demócrito.

Monista: Filósofo presocrático que defende  a existencia dunha única  realidade. (COMO ARHÉ DA QUE XORDEN TODAS AS DEMAIS -NOS MOISTAS DINÁMICOS- OU QUE É ÚNICA... ESTÁTICOS)

Pluralista: Filósofo presocrático que defende a existencia de multiples realidades. (ORIXINARIAS OU ARKHÉS...)

- Os presocráticos segundo a súa forma de pensar,  podían ser monistas ou pluralistas.

A AMPLIAR (CON PRECISIÓN): 6

# data[].attributes.body
Marca un antes e un despois na filosofía presocrática, xa que defende que non hai termo medio entre ser ou non ser.
O ser é definido como un e continuo (non pode haber multiples separados ou habería que admitir o baleiro, o non-ser), Inmóbil (ten que se compacto, ningún lugar de non-ser) e imperecedoiro (non nace non perece; ''nacer'' implica pasar de non-ser ó ser; '''morir'' implica pasar do ser ó non-ser).
Todo isto é a base de posteriores pensadores. (POR QUE?): 5

# data[].attributes.body
Dende o meu punto de vista os presocráticos que tiveron maior repercusión cara á historia da filosofía foron:
- Tales, xa que foi o primero que logroú darlle unha explicación racional ao universo co seu arché, que era a auga.

- Anaximandro: determina a phisis como o indeterminado(observa que as cousas esán determinadas cualitativamente pero afirma que o arché non pode estar determinado cualitativamente xa que se o estivese non podería dar lugar a cousas de cualidades contrarias as súas).

- Pitágoras, xa que afirmaba que o principio de todas as cousas se encontraba nos números. (...)

- Heráclio, xa que a sua tese principal defende que ''as cousas están en contunio cambio, e que o mundo é permanente devir''. (...)

- Parménides, xa que marca un antes e un despois na filosofía defendendo que non hay termo medio entre o ser e o non-ser. (...)
VER SOLUCIÓN PROPOSTA. COMO DIXEMOS NA CLASE, A SÚA REPERCUSIÓN POSTERIOR EVIDÉNCIASE NA INFLUENCIA QUE TIVERON EN PLATÓN: 5

# data[].attributes.body
O nacemento da filosofía occidental localízase en Grecia no siglo VI a.C.
Os motivos que provocaron este acontecemento foron:
-A sua situación xeográfica, xa que lles permitia ter contacto cultural e realizar intercanvios comerciar coas zonas do Mediterraneo (dende o meu punto de vista o facor máis importante). POR QUE?
- A liberdade cultural grega, xa que cada pobo  explicaba dunha maneira diferene os orixes do universo ???
- Debido ao anterior xurdiu a   preocupación do ser humano por darlle unha explicación racional a dita orixe.
Por todo isto, xurdiu a filosofía occidntal .
FALTAN FACTORES. 6

# data[].attributes.body
Dialéctica: técnica que intenta descubrir a verdade mediante a confrontación de argumentos contrarios entre sí. (NON NESTE CONTEXTO)

Idealismo: teoría que afirma que el principio fundamental del ser é o seu coñecemento.
(VER SOLUCIÓN)

Teleoxía: teoría que recorre a noción de finalidade para explicar a realidade cósmica ou humana. Finalismo

Mecanicismo: teoría que explica  a constitución da realidade a partir de partículas materiais que se moven no espazo.

- Para intentar dar explicación ao universo mediante a dialéctica,  xorden diversas teorías entre elas o idealismo, o mecanicismo e a teleoloxía. (NON SUFICIENTEMENTE DEMOSTRATIVO. ERRO NO USO DE "DIALÉCTICA": 4

# data[].attributes.body
Dialéctica:movemento da alma co obxectivo de atopar unha concepción universal da realidade. (NON NESTE CONTEXTO)

Idealismo: establece que a idea é o principio fundamental do ser e do coñecemento. (VER SOLUCIÓN)

Teleoloxía: explica a realidade cósmica ou humana, buscando as causas finais.

Mecanicismo: explica a constitución da realidade a partir de partículas materiais que se moven no espazo.

·  O idealismo, a teleoloxía e o mecanicismo teñen como principal compoñente común a idea, sen embargo o dialectismo non. (CONFUSO. NON DEMOSTRATIVO): 4

# data[].attributes.body
Physis é un complexo concepto metafísico con diferentes sentidos. Pódese entender como a totalidade de cousas que non foron feitas polo home. Ademais, é o principio orixinal e terno do que proceden todas as cousas, atopándonos a diferenza entre o primario que sería phyisis e o secundario que serían as cousas. Tamén ten o sentido de substrato ou substancia permanente do que están feito as cousas. Seguidamente teríamos o sentido de principio de unidade xa que sería o que é propio dunha cousa e as identifica con outras que teñe a mesma "natureza". É o principio de movemente xa que é que propicia o movemento e o devir do mundo. Por isto, é presentado o concepto de physis como a verdadeira realidade das cousas. Este dinamismo da physis ou natureza é o que explica os procesos naturais orientados a un fin debido a unha necesidade.

O arché é o principio orixinal e eterno do que proceden todas as cousas. (+ SUBSTRATO OU COMPOÑENTE MATERIAL... + CAUSA DE TODOS OS PROCESOS DE CAMBIO)

O cosmos é a concepción do universo no que todo está ordenado e todos os procesos naturais non levan a un fin.

Os presocráticos foron os responsabes de estudar a physis, aínda que máis concretamente o arché, porque querían saber o principio das cousas, o cal as levaban a ordenarse creando un cosmos.
REVISAR ARKHÉ. 9

# data[].attributes.body
·Presocrático: filósofo da Grecia clásica que estudaba a natureza. Estes foron os primeiros filósofos e buscaban explicar a natureza de forma racional. Eran considerados sabios. No tiveron que ser, necesariamente anteriores a Sócrates xa que o que os diferenciaba era ese estudo da natureza. De feito, Anaxágoras é coetáneo a Sócrates e Demócrito é posterior.

Monista: filósofo presocrático que postulaba a existencia dun único arché como principio orixinal da natureza. Podíase ser monista estático se se defendía que este único arché permanece inalterable. Tamén se podía ser monista dinámico se se recoñecía que o principio das cousas  era dinámico

Pluralista: filósofo presocrático que postulaba a existencia de múlitples realidades xa que existían varios principios orixinarios.

Os presocráticos podían ser monistas ou pluralistas se pensaban que existía un arché ou varios respectivamente.

Nota: 9

# data[].attributes.body
·Dialéctica:  técnica filosófica mediante a cal o coñecemento avanza a través das contradiccións e da superación destas contradiccións. A diferenza entre a dialéctica presocrática e a hegeliano-marxista é que na primeira non é posible a superación destas contradiccións senón que son parte da propia physis. (DIALÉCTICA EN HERÁCLITO?)

·Idealismo: teoría filosófica que afirma a importancia das ideas á hora de comprender a realidade xa que a realidade que podemos coñecer simplemente son construtos materiais das ideas que temos de ela. É contraria ao Materialismo e era realizada por Platón.

·Teleoloxía: teoría que recoñece o devir da realidade cósmica ou humana como un camiño para conseguir un fin.

·Mecanicismo: teoría que explica a como a partir de partículas materiais se constrúe a realidade.

A inmensa maioría de técnicas ou teorías desenvoltas polos presocráticos teñen influencia en filósofos posteriores. Por exemplo, a dialéctica de Heraclito de Éferso repercutiu na forma de pensar de Marx e Hegel. Outro exemplo sería o idealismo propio de Platón que xurdiría como antónimo ao Materialismo de Demócrito. Ademais, Demócrito postulou outras teorías como o Mecanicismo que collería importancia moitos séculos despois. Por último poderíamos a topar a teleoloxía que foi unha teoría recurrente en filósofos de boa parte da historia.

Nota: 9

# data[].attributes.body
Parménides marca un antes e un despois na filosofía presocrática porque faría que o monismo se transformara en pluralismo. Parménides postulou que o arché debía ser único e que ademáis non podía cambiar. Argumentaba que o que vían os nosos sentidos era un engano xa que se nos deixabamos tirar pola razón e a lóxica as cousas non poden cambiar. Isto pensábao porque tomaba o arché como o ser. Ademais confundía o ser con existir polo que, segundo a lóxica, o ser non pode cambiar porque isto signifiacría converterse no que non é. Sen embargo, a lóxica di que o que é non pode non ser xa que significaría desaparecer da existencia e entón xa non sería o que é. Esto traería como conclusión final, que o arché ou principio das cousas, era o ser que era inmutable e igual para todo o mundo. Ademais este ser debía ser continuo (porque non podería haber inexistencia entre distintos tipos de seres), inmóbil (porque sería pasar dun sitio baleiro, é dicir, o non ser, a un sitio con algo, é dicir, o ser) e imperecedoiro (porque do que non é non pode saír o que é).

Ante esta abrumadora afirmación e razoamento, os filósofos posteriores non podían explicar como un só principio das cousas se ía transformando continuamente para dar lugar ás diferentes cousas (O QUE IMPLICARÍA ACEPTAR QUE DO QUE É -O ARKHÉ ÚNICO- XORDE O QUE NON-É EL). Sen embargo, tampouco podían aceptar que os sentidos os enganaran en todo momento. Polo tanto, decidiron que o arché debía ser máis dunha soa cousa facendo que o movemento monista desaparecese.: 9

# data[].attributes.body
Baixo o meu punto de vista, os presocráticos que tiveron unha maior repercusión histórica foron:

·Tales, por ser o primeiro filósofo presocrático que intentou explicar o principio fundamental das cousas desde un punto de vista racional e non desde unha explicación mítica.

·Anaximandro, xa que foi o primeiro que postulou o principio das cousas como un ente imaxinario e non sensorial. Isto sería o comezo para intentar explicar que as cousas non teñen que ser sempre certificadas polos sentidos senón que pode haber realidades imaxinarias ás que se pode chegar mediante o razoamento e a lóxica.

·Heráclito, porque foi o primeiro en ver o mundo como unha loita continua de contrarios que son quen de mover o mundo. É unha teoría que pode ser visible, por exemplo, cando Marx fala da loita de clases como forma de continuar a historia. Este recoñece que o proletariado non podería existir senón houbese burguesía (xa que non estaría oprimido) e a burguesía non podería existir sen o proletariado. Polo tanto é unha loita de contrarios no que a existencia de ambos se explica pola existencia do outro e as transformacións ou modificacións que sofren tamén están condicionados ao cambios do outro grupo.

·Pitágoras: foi quen de crear unha academia enteria baseada nas matemáticas que a día de hoxe repercutiu moito na forma de interpretar estas. Ademáis é a primeira representación das matemáticas como forza que move o mundo e que é quen de modificar e formar as realidades. (+ DUALISMO ANTROPOLÓXICO...)

·Parménides, por ser o causante do cambio do monismo ao pluralismo mediante o seu concepto do arché como ser inmutable e inmóbil.

·Empédocles pola súa teoría dos catro elementos. Esta chega a ser señalada por Aristóteles como algo coincidente etre Empédocles e a teoría da alma de Platón. Ao longo dos séculos diversos filósofos tamén estudiarían a influencia da contraposición entre amor e odio como forzas que moven o mundo.

·Demócrito: sería o pai do Mecanicismo que se convertiría nunha teoría moi preciada para a filosofía a partir da Revolución Científica que cambiaría a cosmovisión. Ademais, é o que introduce o concepto de átomo por primeira vez.
VER SOLUCIÓN PROPOSTA. COMO DIXEMOS NA CLASE, A SÚA REPERCUSIÓN POSTERIOR EVIDÉNCIASE NA INFLUENCIA QUE TIVERON EN PLATÓN: 6

# data[].attributes.body
·Necesidade: calidade mediante a cal as cousas ordénanse dependendo se é importante que estén alí e o beneficio que podería dar. (¿?) Está relacionado cos Pitagóricos que creían que o mundo tiña que estar ordenado harmoniosamente no que todas as cousas formaran un cosmos e fosen necesarias.

· Esencia: conxunto de propiedades que caracterizan unha realidade e que sen estas non serían o que son. Pódese relacionar con Heráclito ou Pitágoras. (POR QUE?)

Accidente: atributo que pertence a un suxeito e non cambia a súa esencia. Non é propio dos presocráticos senón de Aristóteles pero é un postulado que intenta terminar coa lóxica do non cambio debido á esencia de Parménides. (ARGUMENTACIÓN)
Nota: 8

# data[].attributes.headline
  Julia Galego Díaz 2º Bach A                                                    A Filosofía nace en Grecia no século VI a.C. con intención de sustituír ao mito. Para este cambio do mito ao logos axudan os seguintes factores:  -A superación do etnocentrismo (COMO?) e o avance da sociedade a favor da democracia.                                 -A situación xeográfica, xa que beneficiaba á economía debido ao comercio con outros pobos do Mediterráneo. Grazas á combinación de estos factores e circunstancias e á liberdade da cultura grega para criticar a tradición, nace a preocupación do ser humano de intentar explicar distintos feitos baseandose na razón.  

# data[].attributes.subject
  Julia Galego Díaz 2º Bach A                                                    A Filosofía nace en Grecia no século VI a.C. con intención de sustituír ao mito. Para este cambio do mito ao logos axudan os seguintes factores:  -A superación do etnocentrismo (COMO?) e o avance da sociedade a favor da democracia.                                 -A situación xeográfica, xa que beneficiaba á economía debido ao comercio con outros pobos do Mediterráneo. Grazas á combinación de estos factores e circunstancias e á liberdade da cultura grega para criticar a tradición, nace a preocupación do ser humano de intentar explicar distintos feitos baseandose na razón.  

# data[].attributes.body
FALTAN FACTORES + O MÁIS IMPORTANTE? 6

# data[].attributes.body
A filosofía nace en Grecia no século VI a.C., e nace para sustituir ao mito. Para esta transformación que supón cambiar o mito pola Filosofía axudan os seguintes factores: a gran situación xeográfica, a superación do etnocentrismo e unha sociedade politicamente avanzada cunha democracia. Debido a estas circunstancias aparecen intelectuais para explicar diferentes feitos baseándose na razón.
FALTAN FACTORES + EXPLICACIÓN DELES + INDICAR O DE MAIOR REPERCUSIÓN: 5

# data[].attributes.body
-Mileto: Heróclito
-Éfeso: Heráclito
-Crotona: Alameón (NON ESTUDADO)
-Pitágoras: Samos (NON: ESCOLA PITAGÓRICA - MAGNA GRECIA)
-Elea: Parménides
-Colofón: Xennofanes (NON ESTUDAO)
-Clazomenas: Anaxágoras
-Abdera: demócrito
ERROS. INCOMPLETO + 2 TRADICIÓNS... 5

# data[].attributes.body
Todos os presocráticos vanse ocupar do estudo da natureza, da physis, como eles lle chaman. Actualmente chamaríamoslle a orixe de todas as cousas, de onde nace todo e sobre todo algo que non é creado polo ser humano.
ALGO INCOMPLETO: 6

# data[].attributes.body
Physis: conxunto de todo o que non foi creado polo ser humano, pódese dicir que é a totalidade do universo. Outro signicado que ten é como esencia, é dicir, o que identica unha cousa con outras da súa mesma especie. Arché: principio orixinal e eterno do que proceden todas as cousas. (+ SUBSTRATO... + CAUSA... + DEBES DEIXAR CLARO QUE A PHYSIS COMPRENDE O ARKHÉ)
Cosmos: sistema do mundo ou o universo como un todo ordenado e perfecto. Os lósofos presocráticos estudaron o cosmos, pero con máis detemento a physis (natureza); un dos sentidos que este adoptaba pode traducirse como arjé.
REVISAR PHYSIS E ARKHÉ. 8

# data[].attributes.body
Presocrático: un dos primeiros lósofos gregos que buscaban explicacións universais racionais fronte á mitoloxía.

Monista: lósofo que defende só hai unha única realidade, principio ou arché. (+ DISTINCIÓN "DINÁMICOS/ ESTÁTICOS")

Pluralista: lósofo que defende que existen múltiples realidades (ARKHÉS). Os presocráticos seguían dúas correntes ou teorías: podían ser monistas (a favor do monismo) ou pluralistas (a favor do pluralismo).  Monista: lósofo presocrático que postulaba a existencia dun único arché como principio orixinal da natureza. Podíase ser monista estático se se defendía que este único arché permanece inalterable. Tamén se podía ser monista dinámico se se recoñecía que o principio das cousas era dinámico Pluralista: lósofo presocrático que postulaba a existencia de múlitples realidades xa que existían varios principios orixinarios. Os presocráticos podían ser monistas ou pluralistas se pensaban que existía un arché ou varios respectivamente

Nota: 6

# data[].attributes.body
Dialéctica: técnica que intenta descubrir a verdade mediante a confrontación de argumentos contrarios entre sí. (NON NESTE CONTEXTO)

Idealismo: teoría que arma que el principio fundamental del ser é o seu coñecemento. (VER SOLUCIÓN)

Teleoxía: teoría que recorre a noción de nalidade para explicar a realidade cósmica ou humana. Finalismo

Mecanicismo: teoría que explica a constitución da realidade a partir de partículas materiais que se moven no espazo.

- Para intentar dar explicación ao universo mediante a dialéctica, xorden diversas teorías entre elas o idealismo, o mecanicismo e a teleoloxía.  (NON SUFICIENTEMENTE DEMOSTRATIVO. ERRO NO USO DE "DIALÉCTICA":  4

# data[].attributes.body
Parménides dene ó ser como único, continuo e imperecedeiro, non podería haber máis dun ser por que eso implicaría un baleiro, é dicir o ser nin morre nin nace, por que iso signicaría o non ser e eso para Parménides sería impensable. Ademáis debería ser inmóbil xa que se non habería unha discontinuidade o que tamén signicaría o non ser. Esta teoría foi incapaz de rebaterse durante moitos anos, do non ser non pode proceder o ser, os seguintes pensadores aceptaron esta idea de parménides e recurriron a multiplicidad de archés (pluralismo). (NON QUEDA SUFICIENTEMENTE CLARO POR QUE): 6

# data[].attributes.body
Tales, xa que foi o primeiro pensador que explicou os fenómenos naturais de forma racional e armou que o arché, o sustrato, o principio do que estaban formadas todas as cousas era a auga. Pitágoras, xa que creou unha institución cultural na cal o arché era os números e todo baseábase en números, foi a primeira doutrina dualista, respeto do ser humano e da physis, constituídos polo par e o impar. Parménides, polo explicado na pregunta anterior
VER SOLUCIÓN PROPOSTA. COMO DIXEMOS NA CLASE, A SÚA REPERCUSIÓN POSTERIOR EVIDÉNCIASE NA INFLUENCIA QUE TIVERON EN PLATÓN: 4

# data[].attributes.body
·Necesidade: calidade mediante a cal as cousas ordénanse dependendo se é importante que estén alí e o benecio que podería dar. (¿?) Está relacionado cos Pitagóricos que creían que o mundo tiña que estar ordenado harmoniosamente no que todas as cousas formaran un cosmos e fosen necesarias. ·
Esencia: conxunto de propiedades que caracterizan unha realidade e que sen estas non serían o que son. Pódese relacionar con Heráclito ou Pitágoras. (POR QUE?)
Accidente: atributo que pertence a un suxeito e non cambia a súa esencia. Non é propio dos presocráticos senón de Aristóteles pero é un postulado que intenta terminar coa lóxica do non cambio debido á esencia de Parménides. (ARGUMENTACIÓN?): 8

# data[].attributes.body
Platón, el nacimiento de la filosofía occidental (Atenas (Grecia) aproximadamente 427-347 a. C.) Platón creó el modelo de pensamiento imperante en nuestros días; estableció el esquema sobre el que se asienta la filosofía occidental, todo lo referido al mundo de las ideas, a esa visión que hace que todo se represente con dualismos.
El origen de la filosofía occidental se encuentra en la Antigua Grecia (concretamente en Jonia, en la península de Anatolia); de hecho, se cree que Pitágoras de Samos fue el primero en utilizar el término. Según Pitágoras, la vida era como los juegos olímpicos, porque «en ellos encontramos tres clases de personas: las que buscan honor y gloria, las que buscan riquezas, y las que simplemente buscan contemplar el espectáculo, los filósofos»
La filosofía griega se divide en tres períodos: el presocrático, el griego clásico y el helenístico. En el primero, se comenzó a criticar la tradicional concepción mitológica del mundo y se buscó una alternativa natural y unificada (filosofía de la naturaleza, hoy conocida como cosmología); en la que se partía de un pricipio originario y una materia primordial. Para Thales de Mileto, el agua; para Anaximandro, lo indeterminado (ápeiron), a partir de lo cual surgía lo frío y lo caliente; y para Anaxímenes, discípulo de éste, el aire.

Para Pitágoras (quien sostendría la novedosa idea de inmortalidad del alma y su transmigración tras la muerte), la esencia y la estructura de todas las cosas podía ser determinada por relaciones numéricas; los números, por tanto, eran el principio determinante y estructura de toda la realidad. Heráclito, por su parte, postuló como tal estructura a la razón (el logos), un principio unificador de los opuestos; mientras que Parménides señaló la unidad e inmutabilidad del ser, ya que el no-ser, sencillamente, no existe.

A mediados del siglo V a. C., con la aparición de los sofistas (los que enseñaban sabiduría y buena ciudadanía) y de Sócrates, el hombre pasó a ser el centro de las reflexiones filosóficas; alejándose así de la cosmología y poniendo el foco en la ética y la política, así como en la naturaleza del lenguaje, las normas sociales y las leyes. Es el punto de inflexión entre el primer período y el segundo, el griego clásico, en el que se sentaron las bases de la definición de las cosas (Platón) y la clasificación de toda la realidad (Aristóteles); y se establecieron algunos de los supuestos filosóficos fundamentales que han sido vigentes hasta hace relativamente poco tiempo.

Finalmente, en el período helenístico (o post-aristotélico), caracterizado por la decadencia de las polis y las guerras por suceder a Alejandro Magno, surgieron entre otras varias corrientes filosóficas que situaban la salvación individual en el centro de sus preocupaciones. Así, Epicuro de Samos defendía una doctrina basada en la felicidad, consistiendo ésta en una continua pero prudente búsqueda del placer; tanto corporal como intelectual. Los estoicos iban más allá, ya que su objetivo era alcanzar la felicidad y la sabiduría prescindiendo de los bienes materiales. Por otro lado, surgió el escepticismo, corriente basada en la duda; que exigía evidencias a las afirmaciones, y no emitía juicios, sólo opiniones. La finalidad de las tres corrientes era alcanzar la ataraxia, o sea, la tranquilidad y la serenidad en relación con el alma, la razón y los sentimientos; si bien a los escépticos les resultaba más fácil, ya que al no creer en nada no entraban en conflictos con nadie.
Yo creo que el movimiento que mas repercusión tuvo fue el de los sofistas porque enseñaban sabiduría y buena ciudadanía que es muy importante.
FALTA ADECUACIÓN PREGUNTA-RESPOSTA.
3

# data[].attributes.body
-Colofón:Xennofanes
-Clazomenas:Anaxágoras
-Abdera:demócrito
-Elea:Parménides
-Clotona:Alameón (NON ESTUDADO)
-Pitágora:Samos (ESCOLA PITAGÓRICA - MAGNA GRECIA)
-Éfeso:Heráclito
-Mileto:Heróclito
ERROS + INCOMPLETO + 2 TRADICIÓNS... 5

# data[].attributes.body
Todos os presocráticos encárganse  de estudar a physis,é dicir,o estudo da natureza.Actualmente chamaríaselle a orixe de todo porque é de donde nace todo e sobretodo é algo que non foi credo polo ser humano.
ALGO INCOMPLETO: 6

# data[].attributes.body
-Physis:Término griego que significa naturaleza. Los primeros filósofos de Mileto tomaron la physis o naturaleza como objeto principal de sus investigaciones a la que concibieron como el principio u origen de la realidad, origen que atribuyeron a distintos elementos materiales, como el agua, el aire o lo indeterminado, a los que consideraron el principio o "arjé" del que procede la realidad que conocemos. Por ese motivo fueron conocidos también como "los físicos", los que estudian la naturaleza.

Con el término physis, cuando lo transcribimos por "física", nos referimos también al saber que tiene por objeto de estudio la naturaleza. Así, cuando hablamos de la física aristotélica o de la epicúrea nos referimos a las teorías de los aristotélicos o de los epicúreos sobre la naturaleza.

-Arché:es una palabrra que tiene como significado el comienzo del universo o el primer elemento de todas las cosas. (+ SUBSTRATO OU COMPOÑENTE MATERIAL + CAUSA DOS PROCESOS DE CAMBIO + DEBE QUEDAR CLARO QUE FORMA PARTE DA CONCEPCIÓN GREGA DE PHYSIS)

-Cosmos: Universo, mundo en su totalidad y como un todo, conjunto íntegro de la materia infinita que se mueve en el espacio y en el tiempo, con la Tierra, el sistema solar y las galaxias incluida la nuestra. (PARA OS PRESOCRÁTICOS: A PHYSIS COMO UN CONXUNTO HARMÓNICO, ORDENADO E BELO)

A physis é creada polo arché e a physis crea o cosmos.
REVISA. 7

# data[].attributes.body
-PRESOCRÁTICO:Los filósofos presocráticos iniciaron el llamado paso del mito al logos, es decir, iniciaron el pensamiento racional. Es una filosofía que busca conocer cuál es el origen de la naturaleza y sus fenómenos, así como, de todo aquello que no es hecho por la mano del hombre.

-MONISTA:Reciben el nombre de monismo las posturas filosóficas que sostienen que el universo está constituido por una única sustancia (arché), causa o sustancia primaria. (DISTINCIÓN DINÁMICOS/ESTÁTICOS...)

-PLURALISTA: el pluralismo es una postura metafísica que concibe el mundo como una entidad compuesta por una multiplicidad de realidades, bien independientes, bien interrelacionadas las unas de las otras.
Los presocráticos que pensaban que existía un arché solían  ser monistas o pluralistas.

Nota: 6

# data[].attributes.body
-DIALÉCTICA: Se conoce como dialéctica a la técnica que intenta descubrir la verdad mediante la confrontación de argumentos contrarios entre sí. La dialéctica es el arte de persuadir, debatir y razonar ideas diferentes. la dialéctica consiste en presentar una idea principal o concepto, denominado tesis, al cual se le contraponen diferentes argumentos e ideas, conocidas como antítesis. (E, NESTE CONTEXTO?)

-IDEALISMO: se denomina la rama del pensamiento filosófico que fundamenta sus doctrinas en la preponderancia de las ideas como principio del ser y el conocer, opuesta al materialismo. En este sentido, para el idealismo los objetos no pueden existir si no han sido concebidos primero por una mente que esté consciente de ellos.

-TELEOLOXÍA: es la rama de la metafísica que se refiere al estudio de los fines o propósitos de algún objeto o algún ser, o bien literalmente, a la doctrina filosófica de las causas finales. Usos más recientes lo definen simplemente como la atribución de una finalidad, u objetivo, a procesos concretos.

-MECANICISMO: En general, doctrina según la cual la realidad, o una parte de ella, puede ser comprendida y explicada apelando exclusivamente a dos principios: la materia y el movimiento local. Según ello, pues, el mecanicismo concebiría la realidad como "cuerpos en movimiento".
A partir de Descartes, el término mecanicismo se define también como la teoría según la cual la Naturaleza misma no es más que una máquina, o bien que la estructura y el funcionamiento de la Naturaleza es comparable al de una máquina.
En la antigüedad, Demócrito de Abdera defendió una concepción mecanicista de la realidad. En la época moderna, Descartes, Hobbes, Newton, D'Holbach y La Mettrie adoptaron posturas mecanicistas, con diferentes matices en cada caso.

ENUNCIADO?: 6

# data[].attributes.body
Parménides marca un antes e un despois na filosofía presocrática porque establece unhas diferencias e uns certos límites entre o ser e o non ser. Él tamén negou a posinilidade de cambio debido á incapacidade de pasar do ser ao non ser, e viceversa.
NON QUEDA CLARO. VER RESPOSTA PROPOSTA: 4

# data[].attributes.body
TALES DE MILETO: es el primer griego que admite una causa natural de las cosas. Para Tales "todo procede del agua", esta afirmación implica la idea de la unidad de todas las cosas; hay, por lo tanto, dos novedades decisivas: a) que todas las cosas tienen un común y natural origen b) la idea de que tras los cambios de los fenómenos se oculta un principio común a todas las cosas e invariable (Arjé). ANAXIMANDRO: el gran descubrimiento de Anaximandro es el concepto de "Cosmos " entendido como la interdependencia de todo el mundo visible, en el cual se hace patente un orden sistemático. Todo está regido por una ley poderosa que se denomina "ley del Cosmos". Además desarrolla claramente la esencia del concepto Arjé: para él no es lícito buscar el origen de las cosas en los elementos visibles, que continuamente se transforman unas en otras; Anaximandro busca el arjé detrás de esa capa apariencial y por abstracción de lo sensible concluye que el arjé es lo ápeiron (lo infinito) en el sentido de "materia infinita". Cómo repercute en la formación del mundo: concibe al infinito como una masa uniforme e indeterminada de la que, por separación surgen los contrarios: caliente (cielo) - frío (aire) y seco (tierra) - húmedo (mar). ANAXÍMENES: Permanece intelectualmente prisionero del mundo de lo sensible; el agua no le aparece apropiada como arjé, sin embargo, la atmósfera, y concretamente el aire satisface su exigencia de no tener límites: el aire que llena el cuerpo del hombre es idéntico al principio que lo anima, a su alma. Mientras que en la elección del arjé parece haber un paso atrás, desde el punto de vista de la acción del arjé representa un notable progreso: del aire brotan todas las cosas por condensación y rarefacción. PITAGORAS de SAMOS (ESCOLA PITAGÓRICA- MAGNA GRECIA): más bien debemos hablar de una comunidad de carácter ascético-religioso. Para los pitagóricos el arjé es el número, ya que todo es explicable a partir de ellos y el orden es un conjunto; así, la unidad se representa por un punto, con dos puntos tenemos una línea, con tres la superficie y con cuatro el volumen. La suma de estos cuatro números básicos es igual a 10 (Tetraktys) y se representa por un triángulo. Así pues, las cosas son números, y por ello el arjé no es algo físicamente material sino algo formal y abstracto: todo es matematizable, es decir, reducible a números. (+ DUALISMO ANTROPOLÓXICO...)
HERÁCLITO: es el primer pensador que se separa de la tradición física, y por lo tanto es el primer filósofo especulativo: el tema central de su reflexión ya no es la physis, sino el pensamiento mismo. Será el primero en plantear el tema del lenguaje (Logos) que es algo común a todos los hombres. Sus escritos aforísticos se pueden agrupar en cuatro temas: 1.- "La guerra es el padre de todas las cosas": se entiende como el enfrentamiento perpetuo de fuerzas contrarias del que surge la armonía que constituye lo real ante nuestros ojos. 2.- La unidad de todas las cosas: el reconocer la unidad de todas las cosas bajo la diversidad 3 aparente se plantea como signo de sabiduría a la que aspira el filósofo (derivada de su doctrina sobre el Logos). Para Heráclito el fuego es el arjé, pero este fuego es algo siempre vivo, alimentándose de toda materia y transformándola. Ello nos lleva al siguiente punto: todo cambia, nada permanece, lo único que permanece es el cambio. 3.- "Panta rei": el perpetuo fluir de todas las cosas implícito en el principio del fuego como arjé.4.- La búsqueda del arjé ya no apunta a la exterioridad y a los posibles principio materiales, sino al principio que rige el suceder y que está implícito también en el hombre mismo: el Logos. La unidad del cosmos se rige por una ley, que es el Logos, la Razón, que es tanto como Dios; es una ley que todo lo ordena; así el mundo no es un caos, no es producto del azar, sino que todo está regulado, por esta regla, por esta ley, este Logos. PARMENIDES: Nos propone dos formas de conocimiento: 1) Vía de la verdad: se resume en la frase "El Ser Es y el No Ser no Es". La realidad, el Ser, sea cual fuere su naturaleza es, existe, y no puede no ser. Del Ser puede hablarse, en el Ser podemos pensar. Si pudiendo ser pensado y pudiendo ser sin embargo no fuese, entonces sería la nada. Ahora bien, la nada no puede ser objeto de habla ni de pensamiento, ya que pensar en nada es no pensar y hablar de nada es no hablar. Si del Ser sólo puede decirse que es, y del no-Ser que no es, implica una serie de consecuencias: a) el Ser es Eterno: no puede tener ni principio ni fin: ello equivaldría a decir que antes de Ser era No-Ser o que después pasará a No-Ser, lo que va en contra de la vía de la Verdad. b) el Ser es Contínuo: si afirmáramos lo contrario aceptaríamos que junto al Ser hay "lagunas" de No-Ser. e) el Ser es Único: en la medida que afirmar la existencia de cualquier otra cosa es afirmar que el No-Ser es. d) el Ser es Inmóvil: si el vacío (No-Ser) no existe, y el ser es contínuo y único no puede moverse. De estas propiedades se sigue un rechazo a la idea de vacío, de pluralidad y de movimiento, y por ello una crítica radical a los datos de los sentidos. 2) Vía de la Opinión: se pasa de las cosas pensables a las sensibles, es la vía de la "apariencia" en la que se mueven los hombres. EMPÉDOCLES: sus principales proposiciones son las siguientes: 1.-la realidad está sometida a un ciclo cósmico interminable 2.-en el curso de ese ciclo se pasa de lo Uno (todos los seres unificados en un ser perfecto como una esfera) a lo Múltiple (dispersión) 3.-Los entes son mezclas o compuestos de cuatro elementos básicos: Fuego, Aire, Tierra y Agua. 4.-dos fuerzas antagónicas mueven este ciclo cósmico: el Amor, que tiende a reunir todos los elementos en lo Uno, y la Discordia que tiende a separarlos en la multiplicidad. 5.-el dominio del Amor y la Discordia es alternativo, con dos períodos de transición, en los cuales surge la vida: el hombre surge en el paso de la Discordia al Amor. ANAXÁGORAS: 1.-en el principio era el Caos (NON: MESTURA NEUTRA) (la mezcla de todas las cosas infinitas en número y pequeñez) 2.-este Caos entra en movimiento por la acción de un principio exterior a él: el NOUS, la Inteligencia que le impone un movimiento circular. 3.- las cosas no nacen ni perecen, sino que se componen y se disuelven a partir de lo existente 4 4.-las cosas no son una combinación de sólo cuatro elemento sino que hay muchas más cualidades irreductibles y distintas unas a otras 5.- las cosas están compuestas por una multitud de partículas (semillas u homeomerías), según la que predomina se nos aparecen bajo un aspecto u otro (ello explica las transformaciones). Cada una de ellas contiene en esencia lo mismo que ha de producirse. 6.- los seres vivos llevan en sí un fragmento de Nous, por medio del cual participan en el movimiento. El Nous es causa de todo movimiento y ordenador de todo lo real. (A veces se ha identificado con Dios, no como creador, sino como Arquitecto del Mundo). DEMÓCRITO Y LEUCIPO: los ATOMISTAS: 1.- las causas materiales de lo existente están constituidas por dos elementos: lo lleno (el ser) y lo vacío (el no-ser) 2.- El no-ser existe, es el vacío que permite el movimiento; el ser está constituido por cuerpos indivisibles, infinitos, invisibles e imperecederos llamados átomos 3.-los átomos se distinguen por su forma, orden y posición, y al agregarse se componen los cuerpos perceptibles. 4.-los átomos, al moverse en el vacío, forman un torbellino en el cual chocan unos con otros formando el universo en su orden actual: para ello siguen dos leyes: el azar y la necesidad ( los choques son fortuitos e infinitos, pero sólo unos cuantos dan origen a lo existente).
DEBEN SELECCIONARSE -ASÍ SE PIDE- +  VER SOLUCIÓN PROPOSTA. COMO DIXEMOS NA CLASE, A SÚA REPERCUSIÓN POSTERIOR EVIDÉNCIASE NA INFLUENCIA QUE TIVERON EN PLATÓN: 6

# data[].attributes.body
A filosofía nace no século IV a.C. en Mileto, unha colonia de Grecia. Nace para substituir ó mito e grazas a varios motivos:
- O desenvolvemento económico, necesario para desenrolar o saber.
- A situación xeográfica de Mileto, adecuada que estimulou a comunicación e o intercambio cutural.
- A superación do etnocentrismo, unha condición necesaria para filosofar e buscar as explicacións universais
- O goberno democrático, pois os avances da burguesía mercantil e dos artesáns e campesiños fronte a vella aristocracia, cos que consegueron a igualdade ante á lei.
FALTAN FACTORES E A ELECCIÓN DO MÁIS IMPORTANTE PARA TI.
6

# data[].attributes.body
As principais diferenzas entre a filosofía e os mitos son que a función da mitoloxía grega é explicativa, mentres que a filosofía grega trata de usar a razón para explicarlo (TAMÉN É EXPLICATIVA). Ademáis, na mitoloxía o relato remóntase a un tempo anterior ao tempo real e na filosofía falan da physis. (?)
Non é posible comparar a nosa actualidade coa dos gregos no século VI a.C. debido a que todo caminou, tanto a sociedade como a educación e a relixión.
CONSULTA SOLUCIÓN: 3

# data[].attributes.body
- Physis: conxunto de todo aquilo que non foi creado polo ser humano, pódese dicir que é a totalidade do universo. (+ ESENCIA DAS COUSAS + ARKHÉ)

- Arkhé: principio orixinal e eterno do que proceden todas as cousas. (+ SUBSTRATO... + CAUSA...)

- Cosmos: Sistema polo que se rixe o mundo e o universo no que é un todo ordenado e perfecto.

O cosmos é creado pola physis e a physis é creada polo arkhé
REVISA. 7

# data[].attributes.body
A filosofía de occidente nace en Grecia no siglo Vl antes de cristo
, non nace de súpeto senón que ten unha longa evolución . Características :
- O desenvolvemento económico, necesario para desenrolar o saber.
- A situación xeográfica de Mileto, adecuada que estimulou a comunicación e o intercambio cutural.
- A superación do etnocentrismo, unha condición necesaria para filosofar e buscar as explicacións universais
- O goberno democrático, pois os avances da burguesía mercantil e dos artesáns e campesiños fronte a vella aristocracia, cos que consegueron a igualdade ante á lei.
FALTAN FACTORES E INDICAR O MÁIS IMPORTANTE PARA TI. 6

# data[].attributes.body
-Tales de Mileto  (Mileto)
-Anaximandro (Mileto)
-Pitágoras (Samos Grecia ) (ESCOLA PITAGÓRICA: MAGNA GRECIA)
-Heráclito (Turquia , Éfeso )
-Parménides - ELEA (Velia,Marina di Ascea Italia)
INCOMPLETO + 2 TRADICIÓNS... 5

# data[].attributes.body
O punto de partida das súas reflexsións e o problema do cambio ou devir nun mundo dominado polo movemento hai orde. Estudian a naturaleza a physis, investigan de forma racional buscan as causas e principios cósmicos da naturaleza mesma
ALGO INCOMPLETO: 7

# data[].attributes.body
PHYSIS. Término griego que significa naturaleza. Los primeros filósofos de Mileto tomaron la physis o naturaleza como objeto principal de sus investigaciones. origen que atribuyen a distintos elementos materiales. cuando lo transcribimos por "física", nos referimos al saber que tiene un objeto de estudio de la naturaleza.
(QUE 5 ACEPCIÓNS TRABALLAMOS NÓS?)

-Arche: es un concepto fundamental en la filosofía de la Antigua Grecia que significaba el comienzo del universo o el primer elemento de todas las cosas (εξ’ ἀρχής: del principio, ο εξ’ ἀρχής λόγος: la razón primordial, originaria). Es lo que explica el comienzo del universo con una explicación racional con una o varias sustancias. (DEFINICIÓN DE ENCICLOPEDIA, NON TÉCNICA. O ARKHÉ, TAL COMO O CONCIBIRON OS PRESOCRÁTICOS É ORIXE... SUBSTRATO... CAUSA...)

-Cosmos: en su sentido más general, es sinónimo de universo o mundo, el conjunto de todo lo existente, aunque también es empleado para referirse exclusivamente al espacio exterior a la Tierra.​ El término cosmos además denota orden y organización, es el universo visto como un sistema ordenado o armonioso

ENUNCIADO SOLICITADO?
5

# data[].attributes.body
- Presocráticos: Los filósofos presocráticos iniciaron el llamado paso del mito al logos, es decir, iniciaron el pensamiento racional. Es una filosofía que busca conocer cuál es el origen de la naturaleza y sus fenómenos, así como, de todo aquello que no es hecho por la mano del hombre.

-  Pluralistas: el pluralismo es una postura metafísica que concibe el mundo como una entidad compuesta por una multiplicidad de realidades, bien independientes, bien interrelacionadas las unas de las otras.

- Monistas: Reciben el nombre de monismo las posturas filosóficas que sostienen que el universo está constituido por una única sustancia (arché), causa o sustancia primaria. (DISTINCIÓN DINÁMICOS/ESTÁTICOS)

Os presocráticos pódense dividir en Pluralistas e Monistas

A COMPLETAR E PRECISAR: 6

# data[].attributes.body
Presocráticos: es el período de la historia de la filosofía griega que se extiende desde su comienzo, con Tales de Mileto (nacido en el siglo VII a. C.), hasta las últimas manifestaciones del pensamiento griego no influidas por el pensamiento de Sócrates, aun cuando sean cronológicamente posteriores a él.

-Monistas:
Los monistas (del término griego μόνος –mónos–: sólo, único) son los filósofos presocráticos, que postulaban un único ἁϱχή (arjé) o principio constitutivo de las cosas, que es lo verdaderamente existente, y que a partir de él surge la pluralidad por procesos físicos.
Tal principio filosófico suele conservar carácter divino. Según Tales de Mileto y Anaxímenes, este principio elemental y único es lo concreto, como el agua y el aire. En opinión de Anaximandro se trataba de lo indefinido, el άπειϱον: ápeiron, que significa un sustrato «indeterminado», que fue anterior a cualquier elemento concreto.
(+ DISTINCIÓN DINÁMICOS/ESTÁTICOS)

-Pluralistas: El pluralismo es un concepto que tiene aplicaciones en diversos ámbitos y que está vinculado a la pluralidad y convivencia de cosas muy distintas entre sí. Un sistema plural es aquél que acepta, reconoce y tolera la existencia de diferentes posiciones o pensamientos.

ENUNCIADO?
FALTA DEMOSTRAR LINGUAXE PROPIA E USO DOS DOCUMENTOS FACILITADOS: 6

# data[].attributes.body
- Dialéctica: movemento da alma na busca dunha comprensión universal da realidade. (NESTE CONTEXTO?)

- Idealismo:  teoría que establece que a idea é o principio fundamental do ser e o coñecemento. (VER SOLUCIÓN)

-  Teleoloxía: é a teoría que explica a realidade cósmica ou humana. Busca as causas finais.

- Mecanicismo: teoría que explica a constitución da realidade a partir de partículas materiais que se moven no espazo.

O idealismo, a teleoloxía e o mecanicismo xorden despois da dialéctica, xa que teñen en común a idea. (NON SUFICIENTEMENTE DEMOSTRATIVO. ERRO NO USO DE "DIALÉCTICA":  4)

# data[].attributes.body
Necesidade: propiedade das cousas que permite a súa libre ordeación. NON
Esencia: conxunto de propiedades sen as cales unha cousa deixaría de ser o que é. Ademias, a esencia identifica ás cousas con outras da mesma especie ou clase.
Accidente: todo aquilo que pode variar con respecto a unha cousa sen que altere a súa esencia, a súa verdadeira natureza.
Os presocráticos céntranse no estudo da physis=natureza=esencia, polo que, se modo secundario ou principal, tamén teñen que abordar temas que lle afecta como pode ser a necesidade e os accidentes que pode sufrir a natureza.
Nota: 8

# data[].attributes.body
Parménides marca un antes e despois na filosofía presocrática ao defender que non hai un punto intermedio entre o ser ou non ser. O ser é difinido como un, continuo, inmóbil e impereacedoiro. Os futuros pensadores baseáronse en isto. (NON QUEDA CLARO POR QUE TRAS EL NON CABE O MONISMO DINÁMICO): 4

# data[].attributes.body
· Dialéctica: método que busca a verdade mediante a confrontación de contrarios (NON NESTE CONTEXTO)

· Idealismo: afirma a superioridade das ideas, xa que o mundo que coñecemos é unha construción das nosas mentes.

· Teleoloxía: teoría que recorre á finalidade para explicar a realidade cósmica ou humana

· Mecanicismo: teoría que explica a construción da realidade a partir do funcionamento das máquinas. Identifica esas máquinas con partículas materiais que se moven no espazo

Estas catro teorías ou principio foron creadas para dar unha explicación á realidade e a verdade.
(NON SUFICIENTEMENTE DEMOSTRATIVO) :  6

# data[].attributes.body
Necesidade: propiedade que teñen as cousas que permite a súa organización. (EN QUE CONSISTE?)
Podémola relacionar cos Pitagóricos. (POR QUE?)

Esencia: O que algo verdadeiramente é. Un exemplo sería a “esencia humana”.
Podémola relacionar con Pitágoras e Heráclito. (POR QUE?)

Accidente: Todo aquelo que pode cambiar unha cousa sen que se altere a súa esencia.
Non podemos relacionalo con ningún presocrático en concreto. (POR QUE?)
Nota: 7

# data[].attributes.body
- Tales: foi o primeiro filósofo presocrático que tentou explicar o principio das cousas dende a razón e non mediante mitos.

- Anaximandro: o primeiro que postulou o principio das cosuas como algo imaxinario e non sensorial, o que comezou o intento de explicar que as cousas non teñen que ser sempre percibidas polo sentimentos, senon que poden haber realidades imaxinarias.

- Pitágoras: foi quen de crear unha academia enteria baseada nas
matemáticas que a día de hoxe repercutiu moito na forma de interpretar estas.
Ademáis é a primeira representación das matemáticas como forza que move o mundo
e que é quen de modificar e formar as realidades. (...)

-  Parménides, por ser o causante do cambio do monismo ao
pluralismo mediante o seu concepto do arché como ser inmutable e inmóbil.
VER SOLUCIÓN PROPOSTA. COMO DIXEMOS NA CLASE, A SÚA REPERCUSIÓN POSTERIOR EVIDÉNCIASE NA INFLUENCIA QUE TIVERON EN PLATÓN: 4

# data[].attributes.body
-      Necesidade, propiedade que teñen as cousas que permiten a súa organización (EN QUE CONSISTE?), pódese relacionar cos Pitagóricos.

-      Esencia: O que é algo realmente, por exemplo, a “a esencia humana”, pódese relacionar con Pitágoras e Heráclito.

-      Accidente: Todo aquilo que se pode cambiar se que sexa alterada a súa esencia, non é relacionable con ningún dos presocráticos en concreto
Nota: 7

# data[].attributes.body
A filosofía occidental nace en Grecia no século VI a.C. Esta nace para substituír o mito (pasando do mito ao logos).

As condicións que provocaron dito acontecemento foron:

-Unha boa situación xeográfica, que estimula o intercambio cultural.

-O desenvolvemento económico, necesario para o desenvolvemento do saber.

-Un goberno democrático mediante o cal os artesáns e campesiños derrotan á vella aristocracia conseguindo así a igualdade fronte a lei.

-A superación do etnocentrismo, unha condición necesaria para buscar explicacións universalmente válidas.
FALTA ALGÚN FACTOR + A TÚA ELECCIÓN. 7

# data[].attributes.body
A gran diferencia entre a mitoloxía e a filosofía é a maneira de explicar as cousas. A mitoloxía pretende explicar a natureza, o destino humano, a organización social a orixe do cosmos mediante deuses, heroes...; polo contrario a filosofía basease na experiencia, na razón e na crítica para racionalizar as explicacións.

Non se pode comparar a nosa situación coa dos gregos do século VI a.C. xa que tanto a sociedade, a educación e a relixión cambiaron.
a) MOI INCOMPLETO
b) CONSULTA SOLUCIÓN: 4

# data[].attributes.body
Distinguimos 8 zonas xeográficas:

-Mileto, onde se sitúan Tales, Anaximandro e Anaxímenes.

-Éfeso, onde se sitúa Heráclito.

-Samos, onde se sitúa Pitágoras. (ESCOLA PITAGÓRICA: MAGNA GRECIA)

-Colofón, onde se sitúa Xenófanes. (NON ESTUDADO)

Todos estes situados na Xonia.

-Elea, onde se sitúa Parménides.

-Agrixento, onde se sitúa Empédocles.

Situados na Magna Grecia.

-Calzómene, onde se sitúa Anaxágoras aínda que pasou a maior parte da súa vida en Atenas.

-Atenas, onde se sitúa Demócrito.
2 TRADICIÓNS... 7

# data[].attributes.body
A filosofía occidental nace en Grecia no século VI a.C. e nace co fin de sustituir o mito.
A isto último axudan os seguintes factores:
- a boa sustitución xeográfica que permitía a prosperidade económica debido ao comercio coas poboacións do Meditrráneo.
-a superación do etnocentrismo e unha sociedade políticamente avanzada cunha democracia.
Por istos factores naceu a filosofía occidental
FALTAN BASTANTES FACTORES + A TÚA ELECCIÓN XUSTIFICADA. 5

# data[].attributes.body
A mitoloxía grega ten unha función explicativa, pero a filosofía grega intenta racionalizar as explicacións (TAMÉN TEN FUNCIÓN EXPLICATIVA).
Na filosofía fálase da physis, cousa que o relato remontarase a un tempo anterior ao leal. (?)
Non é posible comparar a nosa actualidade coa dos greoos no século VI a.C., xa que todo cambiou, dende a sociedade tanto como a edudación e a relixión.
CONSULTA SOLUCIÓN PROPOSTA: 3

# data[].attributes.body
Destacaremos 7 zonas:
-Mileto: Tales, Anaxímenes e Anaximandro.
-Éfese: Heráclito.
-Crotona: Alameón. (NON ESTUDADO)
-Pitágoras: Samos. (ESCOLA PITAGÓRICA: MAGNA GRECIA)
-Elea: Parménides.
-Colofón: Xenofanes.
-Clazomenas: Anaxágoras demócrito (?).
2 TRADICIÓNS...: 6

# data[].attributes.body
Todos os presocráticos ocúpanse do physis, o cal denominamos como natureza; investigan de maneira racional, a orixe de todas as cousas, onde nace todo.
ALGO INCOMPLETO: 6

# data[].attributes.body
O nacemento da filosofía occidental sitúase en Grecia no século VI a. C. Este acontecemento foi provocado por estes motivos:
- O desenvolvemento económico parece ser unha condición necesaria para o progreso do saber.
- Unha situación xeográfica adecuada estimula a comunicación e o intercambio cultural con outros pobos e favorece a comprensión de modos de vida diferentes e o coñecemento doutras culturas.
(Na miña opinión esta foi a que tivo maior repercusión).
- Todo isto propicia a superación do etnocentrismo e a búsqueda de explicacións universalmente válidas, non fundadas na tradición, senón na razón.
SÓ INDICAS DOUS FACTORES. 5

# data[].attributes.body
-Physis: naturaleza como conxunto dos seres que non foron creados nin producidos polo ser humano e como esencia, modo de ser permanente ou constante. (+ ARKHÉ)
-Arché: elemento inmaterial que coñecen como a orixe onde todo xorde, o sustrato dun compoñente material e a causa de todos os procesos de cambios.
-Cosmos: sistema organizado e perfecto mediante o cal se representa o universo.(A PHYSIS COMO UN TODO HARMONIOSO, ORDENADO E BELO)

A physis é creada polo arché, e esta primeira á súa vez crea o cosmos.
REVISA: 6

# data[].attributes.body
-Presocrático: dos primeiros filósofos gregos que buscaban explicacións universais racionais fronte á mitoloxía.

-Monista: filósofo que afirma a que toda a realidade se reduce a un único principio ou natureza.
(DINÁMICOS/ ESTÁTICOS?)

-Pluralista: filósofo que afirma a existencia de múltiples realidades irredutibles.

Os presocráticos según a súa forma de pensar poderían ser monistas ou pluralistas.

AMPLÍA E PRECISA: 6

# data[].attributes.body
-Dialéctica: técnica que intenta descubrir a verdade mediante a confrontación de argumentos contrarios entre sí. (NON NESTE CONTEXTO)

-Idealismo: teoría que establece a idea é o principio fundamental do ser e do coñecemento. (VER SOLUCIÓN PROPOSTA)

-Teoloxía / TELEOLOXÍA: teoría que explica a realidade cosmica ou humana, buscando as causas finais.

-Mecanicismo: teoría que explica a constitución da realidade a partir de partículas materiais que se moven no espazo.

O idealismo, o mecanicismo e a teoloxía, xorden despois da dialéctica, xa que teñen en común a idea. (NON SUFICIENTEMENTE DEMOSTRATIVO. ERRO NO USO DE "DIALÉCTICA"):  4

# data[].attributes.body
Parménides marca un antes e un despois por que él defende que non  hai un termo medio entre o ser e o non ser. Negou a posibilidade de cambio debido á incapacidade de pasar do ser ao non ser e viceversa. NON QUEDA CLARO POR QUE TRAS EL NON É POSIBLE O MONISMO DINÁMICO E SI O PLURALISMO: 4

# data[].attributes.body
A mitoloxía grega ten unha función explicativa mentres que a filosofía grega intenta racionalizar as explicacións.  A pesar destas diferencias entre ambos, non se pode negar que, tanto a filosofía coma o mito nacen para dar explicacións, aínda que cada un o faga de maneira diferente.
Hoxe en día ainda temos esta misma situación, todavía temos problemas para expresarnos libremente no ámbito escolar, social... Pero dende o meu punto de vista, esta falta de expresión, non é a mesma que a do século VI a.C, porque as cousas a medida que pasa o tempo cambian, e agora non temos as mesmas percepcións do mundo que os gregos do século VI a.C.
VER SOLUCIÓN PROPOSTA: 4

# data[].attributes.body
-Tales: explicou que o principio, de onde procede todo é a auga, polo tanto, physis = auga
-Anaximandro: di que o physis era indeterminada ou indefinida. Sustituirá a auga de Tales polo "to apeirón".
- Heraclito: defenderá o cambio e a oposició de contrarios. (...)
-Perm á nides: do ser ou non ser, é un contínuo inmóbil e inexendrado e imperecedoiro.(...)
-Pitágoras: localiza o arché nos números, di que o universo pode descifrarse só que empregan os números.(...)
VER SOLUCIÓN PROPOSTA. COMO DIXEMOS NA CLASE, A SÚA REPERCUSIÓN POSTERIOR EVIDÉNCIASE NA INFLUENCIA QUE TIVERON EN PLATÓN: 5

# data[].attributes.body
-Necesidade: calidade mediante a cal as cousas ordéanse dependendo se é importante que estén alí e o beneficio que podería dar. (¿?) Relacionado con Pitágoras.(POR QUE?)
-Esencia: conxunto de propiedades que caracterizan unha realidade e que sen estas non serían o que son. Relaciónase con Heráclito ou Pitágoras. (POR QUE?)
-Accidente: atributo que pertence a un suxeito e non cambia a súa esencia. Non é propio dos presocráticos, si non de Aristóteles, Relacionase con Perménides. (POR QUE?): 7

# data[].attributes.body
Distinguimos oito zonas:
- En Mileto: Tales, Anaximandro, Anaxímides.
- En Éfeso: Heráclito de Éfeso
- En Samos: Pitágoras (NON: ESCOLA PITAGÓRICA - MAGNA GRECIA)
- En Colofón: Xenófanes.
-En Elea: Parménides.
- En Agrixento: Empédocles.
- En Atenas: Anaxágoras e Demócrito.
- En Calzómene, Anaxágoras aínda que pasou a maior parte da súa vida en Atenas.
2 TRADICIÓNS: 8

# data[].attributes.body
Os presocráticos investigan a physis (natureza). Esta investigación está feita dende un punto de vista racional, deixando a un lado os mitos e buscando explicacións coherentes.
Actualmente nós chamámoslle a orixe de todas as cousas que non foron creadas polo ser humano.
ALGO INCOMPLETO: 7

# data[].attributes.body
Physis:
- Natureza como o conxunto dos seres que non foron creados nin producidos polo ser humano. O que ven a coincidir coa totalidade do universo.
- Natureza como esencia, modo de ser permanente ou constante. Neste caso a natureza ven
significar o que son as cousas. (INCLÚE AO ARKHÉ)
Arkhé:
Principio orixinal e eterno do que proceden todas as cousas. (+ SUBSTRATO... + CAUSA...)
Cosmos:
É a concepción do universo no que todo está ordenado e todos os procesos naturais non levan a un fin. (REVISA)
O cosmos é creado pola physis e esta, é creada polo arkhé.
REVISA: 6