# data[].attributes.body
Καθώς έβγαινα από το σούπερ μάρκετ παραφορτωμένη με τα ψώνια της εβδομάδας κάτω από το λιοπύρι-σήμερα το μεσημέρι κάνει αφόρητη ζέστη-, κατευθυνόμενη προς το αυτοκίνητο μου, μόνο μια σκέψη ταλανίζει το μυαλό μου• η πρόταση για προαγωγή που μου πρότεινε πριν από ακριβώς δύο ώρες ο εργοδότης μου.
Δύο ώρες πριν ενώ καθόμουν στο μικρό μου γραφείο απαντώντας τηλεφωνήματα παραπονεμένων πελατών σχετικά με τις ώρες των ραντεβού τους, η τραχιά φωνή του αφεντικού μου που με καλούσε στο γραφείο του για κάτι επείγον,όπως υποστήριζε, διέκοψε την προσπάθεια μου να εξευμενίσω έναν πραγματικά εκνευρισμένο πελάτη. Έκλεισα το τηλέφωνο με την υπόσχεση να καλέσω αργότερα ώστε να λυθεί το ζήτημα και με ένα βλέμμα ανησυχίας κατευθύνθηκα προς το γραφείο του, αναλογιζόμενη τι αφορμή σκέφτηκε για άλλη μια φορά ώστε να παραπονεθεί και να φωνάξει. Η πόρτα του γραφείου του έχασκε ορθάνοιχτη και διέκρινα στην μια από τις δύο καρέκλες να κάθεται μια συνάδελφος με ανώτερη θέση από την δική μου. Μπήκα στο γραφείο κλείνοντας την πόρτα πίσω μου και κάθισα. Ο εργοδότης μας στεκόταν απέναντί μας με τα χέρια σταυρωμένα και περιληπτικά μου εξήγησε τον λόγο που με κάλεσε. Η συνάδελφός μου,Νεφέλη, παραιτείται από την εταιρεία για προσωπικούς λόγους και έτσι εκείνος αποφάσισε πως είμαι η πιο κατάλληλη για την προαγωγή. Μου ζήτησε να σκεφτώ την πρόταση και να του απαντήσω όσο πιο σύντομα μπορώ.
Από εκείνη την ώρα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα ή καλύτερα τα θέλω και τα πρέπει ήρθαν σε σύγκρουση. Άνοιξα το πορτ-μπαγκάζ τοποθετώντας τις σακούλες με τα ψώνια μέσα, απελευθερώνοντας τα χέρια μου από αυτό το δυσβάσταχτο φορτίο. Κάθισα στην θέση του οδηγού και πήρα μια βαθιά αναπνοή.
Θέλω όσο τίποτα να πάρω την προαγωγή. Να αποδείξω ότι αξίζω κάτι παραπάνω από την θέση μιας απλής γραμματέως. Να αντιμετωπιστώ ως κάποια αξιόλογη και όχι ως κάποια που το μόνο που κάνει είναι να φτιάχνει καφέδες για τον προϊστάμενο, τους μετόχους και τον διευθυντή ή να απαντάει τηλέφωνα. Να ευχαριστήσω τον εαυτό μου για όλη αυτήν την σκληρή δουλειά που έκανε για να αξίζει την προαγωγή περισσότερο από καθέναν στην εταιρεία. Θέλω επιτέλους να κάνω κάτι για εμένα.
Το χτύπημα του κινητού μου διέκοψε τις σκέψεις μου. Στην οθόνη του αναγραφόταν το όνομα του γιου μου και αμέσως κοίταξα την ώρα. Είχα αργήσει και είχε φροντιστήριο. Το σήκωσα διαβεβαιώνοντάς τον ότι σε μερικά λεπτά θα είμαι εκεί, έβαλα μπρος το αμάξι και ξεκίνησα πάλι τον αγώνα. Ξαναγύρισα στο θέμα που με απασχολούσε. Ο εργοδότης μου μου το είχε πει ξεκάθαρα. Θα εργάζομαι περισσότερες ώρες. Κι αυτό ήταν το πρώτο πρόβλημα στην υλοποίηση του ονείρου μου. Ο χρόνος•γνωστός καταδότης. Με το ζόρι τα φέρνω βόλτα τώρα που λείπω λιγότερες ώρες από το σπίτι. Οι δουλειές του σπιτιού, τα ψώνια, να πληρώσω τους λογαριασμούς, να πάω τα παιδιά στα μαθήματα και στις υπόλοιπες εξωσχολικές δραστηριότητες, να τα βοηθήσω με το διάβασμα αφού γυρίσουν,να ετοιμάσω φαγητό για την επόμενη μέρα• όλα αυτά είναι υποχρεώσεις που βαραίνουν αλύπητα τις πλάτες μου.
Όχι,δεν μπορώ• δεν μπορώ να πάρω την προαγωγή. Τα παιδιά με χρειάζονται, το σπίτι με χρειάζεται. Ο άνδρας μου ήδη παραπονιέται για τις ώρες που λείπω και αν του πω πως πρόκειται να λείψω κι άλλες θα πει πως δεν γίνεται• κάποιος πρέπει να φέρει εις πέρας τις υποχρεώσεις και εκείνος δεν μπορεί. Ήδη εργάζεται πολλές ώρες και γυρνάει στο σπίτι εξουθενωμένος.
Άφησα έναν αναστεναγμό απογοήτευσης να ξεφύγει από τα χείλη μου καθώς σταμάτησα σε ένα κόκκινο φανάρι. Έπιασα το κινητό μου από την τσάντα μου και πληκτρολόγησα τον αριθμό του εργοδότη μου για να αρνηθώ την προαγωγή. Από ότι φαίνεται δεν μου ταιριάζει η ανώτερη θέση... Κάτι που θέλω... Το φώς του φαναριού έγινε πράσινο και ξανά έβαλα μπρος. Από ότι φαίνεται μόνο η ζωή των υποχρεώσεων, των άνοστων καφέδων και των τηλεφωνημάτων των παραπονεμένων πελατών μου ταιριάζει...

# data[].attributes.headline
Η Μαίρη Παναγιωταρά

# data[].attributes.subject
Η Μαίρη Παναγιωταρά

# data[].attributes.headline
ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΜΑΙΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΑΣ

# data[].attributes.subject
ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΜΑΙΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΑΣ

# data[].attributes.body
Απόγευμα 5 ώρα. Η Μαίρη Παναγιωταρά καθισμένη στα σκαλιά της πολυκατοικίας της με ένα τσιγάρο στο χέρι. Το πρωί ο Διευθυντής της εταιρείας της  πρότεινε να αναλάβει μία πολύ υψηλή θέση στην εταιρεία. Της ζήτησε να το σκεφτεί και να του απαντήσει αύριο εάν θα αποδεχθεί την θέση και αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις της δουλειάς οι οποίες δεν θα έχουν σταθερό ωράριο.

ΜΑΙΡΗ: Και τώρα; Τι του απαντάω; Την θέλω, την θέλω πολύ αυτή την θέση. Έχω δουλέψει πάρα πολύ, το αξίζω. Και όσο σκέφτομαι ότι αν δεν την δεχτώ θα την αναλάβει ο άχρηστος ο συνάδελφος μου ο Γιάννης. Θα σκάσω.. Αλλά πως; Πως; Και τώρα που κάθομαι εδώ  ήδη έχω αργήσει να γυρίσω σπίτι. Πρέπει να στρώσω τραπέζι να φάμε, να διαβάσω την μικρή, να πάω τον μικρό στο φροντιστήριο , να βάλω πλυντήριο, να συμμαζέψω το σπίτι, να θυμηθώ να πληρώσω το φροντιστήριο..Α..πρέπει να πάρω και την παιδίατρο τηλέφωνο να κλείσω ραντεβού για το εμβόλιο των παιδιών, να γυρίσω από το φροντιστήριο να μαγειρέψω για αύριο. Αχ..τι θα φάμε πάλι αύριο. Ο άντρας μου θα θέλει να πάει να ψωνίσει στο σούπερ μάρκετ ή θα βαριέται πάλι; Να του το πω ή τζάμπα κόπος; Πως θα το πάρει; Σιγά μην αναλάβει εκείνος να τρέχει τα παιδιά όλη μέρα και να είμαι εγώ στην δουλειά. Άσε που δεν θα τα καταφέρει. Αν είχαμε λίγο βοήθεια…Και τα παιδιά, δεν θα με ζητάνε; Δεν θα παραπονιούνται αν με βλέπουν λίγο;

Τι σκέφτομαι η τρελή θέσεις και αξιώματα; Τι ονειρεύομαι; Ίσως σε μία άλλη εποχή, σε μία άλλη κοινωνία. Ίσως…… Άντε σήκω, πάμε πάλι, σαν το μουλάρι στο μαγγανοπήγαδο θα συνεχιστεί η ζωή μου.