# data[].attributes.attachment_link.keywords[].name
καλή σύζυγος

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Μιλένα είναι μια μέσης ηλικίας νοικοκυρά και μητέρα, που ζει μια τακτοποιημένη ζωή στα προάστια του Βελιγραδίου.Είναι αφοσιωμένη στα συζυγικά της καθήκοντα κι όταν δεν έχει πρόβα στην τοπική χορωδία, περιποιείται τον εαυτό της, μαγειρεύει και δεξιώνεται τους φίλους της οικογένειας.

# data[].attributes.headline
Καλή Σύζυγος

# data[].attributes.subject
Καλή Σύζυγος

# data[].attributes.body
Η μεσήλικη Μιλένα αποτελεί υπόδειγμα συζύγου και μάνας, καθώς υποστηρίζει τον άντρα και τα τρία παιδιά της. Η τυχαία ανακάλυψη όμως σοκαριστικού οπτικού υλικού θα τη φέρει μπροστά σε ενοχλητικές αλήθειες, τις οποίες δεν είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από Γιάγκο Αντίοχο -

Ένα στρωτό αντιπολεμικό δράμα από το οποίο ξεχωρίζει η ερμηνεία της Σέρβας κορυφαίας ηθοποιού Καράνοβιτς.

Η Μιριάνα Καράνοβιτς είναι μια εμβληματική ερμηνευτική μορφή στη Σερβία, καθώς έχει πρωταγωνιστήσει σε μεγάλες επιτυχίες του Εμίρ Κουστουρίτσα ("Underground"), ενώ έχει συμμετάσχει σε κροάτικες και βοσνιακές αντιπολεμικές παραγωγές ("Σεράγεβο σ' Αγαπώ"). Εδώ η γεννημένη στο Βελιγράδι ηθοποιός κάνει σκηνοθετικό ντεμπούτο με ένα κοινωνικό δράμα το οποίο εξετάζει το μεταπολεμικό τραύμα της χώρας της μέσα από τα μάτια του άμαχου γυναικείου πληθυσμού. Η πρωταγωνίστρια Μιλένα -την υποδύεται η ίδια- αποτελεί υπόδειγμα συζύγου και μάνας, που στηρίζει τον άντρα και τα τρία παιδιά της.

Η τυχαία ανακάλυψη όμως σοκαριστικού οπτικού υλικού θα τη φέρει μπροστά σε ενοχλητικές αλήθειες, τις οποίες δεν είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει. Το δράμα της Καράνοβιτς κάνει σαφές ότι το μικρόβιο της βίας δεν θάφτηκε μαζί με τους αμάχους στους ομαδικούς τάφους της Σρεμπρένιτσα, αλλά μεταφέρθηκε και στη μεταπολεμική πραγματικότητα. Έχοντας ξεκάθαρη φεμινιστική οπτική (οι γυναίκες είναι τα θύματα), προφανείς συμβολισμούς (ο καρκίνος που πρέπει να αφαιρεθεί) και μια υπερβολικά στρωτή σκηνοθετική προσέγγιση (μόνο τα "κουνημένα" γκρο δίνουν παλμό), το θηλυκό αντιπολεμικό δράμα, πέρα από την ερμηνεία της σπουδαίας πρωταγωνίστριάς του, δεν αιφνιδιάζει.

Σερβία. 2016. Διάρκεια: 90΄. Διανομή: FILMTRADE.

Δώσε το σχόλιο σου

10 Μέρες Χωρίς τη Μαμά

Υπερβολές που ξεπερνούν η μία την άλλη, ανόητες συμπτώσεις κι ένα εξοργιστικό χάπι εντ καταστρέφουν μια αρχικά υποσχόμενη αργεντίνικη κωμωδία, μεγάλη εμπορική επιτυχία στη χώρα της.

Κριτική: Η Διαδοχή

Οι 10 καλύτερες ταινίες στην ιστορία της Pixar

Κριτική: Οι Απίθανοι 2

Κριτική: Πού θα Κοιμηθείς Απόψε;

Κριτική: Μαμά Από το Πουθενά

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γιάγκο Αντίοχο

# data[].attributes.attachment_link.title
Καλή Σύζυγος

# data[].attributes.attachment_link.description
Από Γιάγκο Αντίοχο - Ένα στρωτό αντιπολεμικό δράμα από το οποίο ξεχωρίζει η ερμηνεία της Σέρβας κορυφαίας ηθοποιού Καράνοβιτς. Η Μιριάνα Καράνοβιτς είναι μια εμβληματική ερμηνευτική μορφή στη Σερβία, καθώς έχει πρωταγωνιστήσει σε μεγάλες επιτυχίες του Εμίρ Κουστουρίτσα ("Underground"), ενώ έχει συμμετάσχει σε κροάτικες και βοσνιακές αντιπολεμικές παραγωγές ("Σεράγεβο σ' Αγαπώ").

# data[].attributes.body
Ένας εκκεντρικός, μοναχικός εγκληματολόγος αναλαμβάνει να βοηθήσει στην εξιχνίαση μιας σειράς τελετουργικών φόνων, τους οποίους ο δράστης συνοδεύει με πυθαγόρεια ρητά.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από Χρήστο Μήτση -

Το ελληνικό "Seven" έχει ιδέες αλλά και άλλες τόσες σεναριακές αυθαιρεσίες, φωσκολικές υπερβολές κι έναν πολύ αδύναμο βασικό πρωταγωνιστή.

Κάνοντας πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η δεύτερη ταινία του Σωτήρη Τσαφούλια επέστρεψε από τη συμπρωτεύουσα με το βραβείο Κοινού αλλά κι εκείνο της Νεότητας, το οποίο απένειμαν φοιτητές του τμήματος Κινηματογράφου. Παράδοξο από τη μία, καθώς υπήρχαν σαφώς καλύτερες ελληνικές ταινίες στο πρόγραμμα, κατανοητό όμως από την άλλη, μια και είναι ξεκάθαρο πια πως οι Έλληνες θεατές έχουν χάσει κάθε επαφή με τις εγχώριες φεστιβαλικές ταινίες και αναζητούν οτιδήποτε μοιάζει αφηγηματικά οικείο, στρωτό και προσβάσιμο. τώρα το κατά πόσο φταίνε σε αυτό οι φεστιβαλικές ταινίες και το γιατί οι φοιτητές κινηματογράφου σκέφτονται ως απλοί θεατές δεν είναι του παρόντος.

Το "Έτερος Εγώ" μοιάζει να έχει βγει από μοδάτο λογοτεχνικό μπεστ σέλερ (ο συγγραφέας Τεύκρος Μιχαηλίδης των "Πυθαγόρειων εγκλημάτων" βοήθησε στο σενάριο και κάνει μια σύντομη εμφάνιση) στο οποίο ένας μοναχικός καθηγητής Εγκληματολογίας αναλαμβάνει να βοηθήσει την αστυνομία στην εξιχνίαση μιας σειράς τελετουργικών φόνων, τους οποίους ο δράστης συνοδεύει με πυθαγόρεια ρητά. Μαθηματικά, εγκλήματα και φιλοσοφία συναντιούνται λοιπόν σε ένα τυπικό αστυνομικό θρίλερ της μετα-"Seven" εποχής, στο οποίο το ερμηνευτικό κλειδί δεν είναι τα θανάσιμα αμαρτήματα, αλλά οι φίλιοι αριθμοί του Πυθαγόρα και όπου για όσο Φίντσερ απολαμβάνουμε άλλο τόσο Φώσκολο πρέπει να υποστούμε.

Και αυτό γιατί ο Τσαφούλιας διαθέτει ιδέες και μια σχετική γνώση για το πώς δομείται ένα σύγχρονο θρίλερ, δεν διαθέτει όμως ούτε τα μέσα να στήσει μια ευπρόσωπη παραγωγή που απαιτεί μια ταινία του είδους (όλα θυμίζουν τηλεοπτικό επεισόδιο ελληνικού "CSI") ούτε τη σεναριακή στιβαρότητα η οποία θα τον κρατούσε μακριά από λογικές αυθαιρεσίες, ευκολίες στην εξέλιξη της πλοκής και σχηματική περιγραφή των χαρακτήρων. Παρακάμπτουμε λοιπόν πόσο εύθραυστο είναι το τελικό σκεπτικό του δολοφόνου (ασύλληπτος κόπος, μεγαλοφυές σχέδιο κι εξαιρετικά τυχερή εκτέλεση) και ξεπερνάμε την αδικαιολόγητα υποτονική ερμηνεία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, καταλήγοντας στο ότι περισσότερο από μια ημιτελή, φιλότιμα αδέξια προσπάθεια, το "Έτερος Εγώ" είναι μια πραγματικά χαμένη ευκαιρία για το φιλικό προς τον θεατή ελληνικό σινεμά.

Ελλάδα. 2016. Διάρκεια: 116΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χρήστο Μήτση

# data[].attributes.attachment_link.description
Από Χρήστο Μήτση - Το ελληνικό "Seven" έχει ιδέες αλλά και άλλες τόσες σεναριακές αυθαιρεσίες, φωσκολικές υπερβολές κι έναν πολύ αδύναμο βασικό πρωταγωνιστή. Κάνοντας πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η δεύτερη ταινία του Σωτήρη Τσαφούλια επέστρεψε από τη συμπρωτεύουσα με το βραβείο Κοινού αλλά κι εκείνο της Νεότητας, το οποίο απένειμαν φοιτητές του τμήματος Κινηματογράφου.

# data[].attributes.attachment_link.description
19 Ιανουαρίου 2017 στα VILLAGE CINEMAS Βασισμένο στο διάσημο βιβλίο "History on Trial: My Day in Court with a Holocaust Denier", η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία της δικαστικής μάχης που έδωσε η Ντέμπορα Ι.Λίπσταντ προς τιμήν της αλήθειας ενάντια στον Ντέβιντ Έρβινγκ, ο οποίος την μήνυσε για συκοφαντική δυσφήμιση όταν εκείνη τον κατηγόρησε για άρνηση του Ολοκαυτώματος.

# data[].attributes.body
Η δικαστική διαμάχη ανάμεσα στον αρνητή του ολοκαυτώματος, τον Βρετανό «ιστορικό» Ντέιβιντ Ίρβινγκ, και στην Αμερικανοεβραία πανεπιστημιακό Ντέμπορα Λίπσταντ, η οποία απασχόλησε την κοινή γνώμη και τα παγκόσμια ΜΜΕ.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από Γιάγκο Αντίοχο -

Η δικαστική διαμάχη ανάμεσα στον αρνητή του ολοκαυτώματος, τον Βρετανό "ιστορικό" Ντέιβιντ Ίρβινγκ, και στην Αμερικανοεβραία πανεπιστημιακό Ντέμπορα Λίπσταντ, η οποία απασχόλησε την κοινή γνώμη και τα διεθνή ΜΜΕ το 2000, μεταφέρεται στην οθόνη σαν ακαδημαϊκό κι εν πολλοίς αδιάφορο δικαστικό δράμα που δεν ανεβάζει ποτέ κινηματογραφικές στροφές.

Η ιστορική διαχείριση ενός μακάβριου συλλογικού τραύματος απέναντι στην αδιαπραγμάτευτη ελευθερία του λόγου. Τελικά μπορεί ένας αρνητής του Ολοκαυτώματος να εκφράζει δημόσια τη γνώμη του αν την πιστεύει ή αυτό έχει ως μοναδικό σκοπό την αντισημιτική προπαγάνδα; Να η κεντρική θεματική του δράματος που μεταφέρεται στην οθόνη και αφορά τη δικαστική διαμάχη ανάμεσα στον θαυμαστή του Χίτλερ, τον Βρετανό "ιστορικό" Ντέιβιντ Ίρβινγκ, και στην Αμερικανοεβραία πανεπιστημιακό Ντέμπορα Λίπσταντ, η οποία απασχόλησε την κοινή γνώμη και τα διεθνή ΜΜΕ το 2000.

Μόνο που αυτή η ιντριγκαδόρικη υπόθεση συκοφαντικής δυσφήμισης δεν μετουσιώνεται ποτέ σε ένα γεμάτο σασπένς δικαστικό δράμα. Οι χαρακτήρες -με μερική εξαίρεση τον δικηγόρο Ρίτσαρντ Ράμπτον- ουσιαστικά δεν παίρνουν ποτέ σάρκα και οστά, η Ρέιτσελ Βάις αδικείται κατάφορα από τη σεναριακή ένδεια του ρόλου της, ενώ η ιστορία διχάζεται ανώφελα ανάμεσα στα έδρανα και σε ένα εν πολλοίς αδιάφορο παρασκήνιο. Μάλιστα, το συναισθηματικά υπερφορτισμένο και νοηματικά καλομασημένο τελευταίο δεκάλεπτο κλείνει άδοξα το φιλόδοξο φιλμ.

ΗΠΑ. 2016. Διάρκεια: 110΄. Διανομή: ODEON.

Δώσε το σχόλιο σου

10 Μέρες Χωρίς τη Μαμά

Υπερβολές που ξεπερνούν η μία την άλλη, ανόητες συμπτώσεις κι ένα εξοργιστικό χάπι εντ καταστρέφουν μια αρχικά υποσχόμενη αργεντίνικη κωμωδία, μεγάλη εμπορική επιτυχία στη χώρα της.

Κριτική: Η Διαδοχή

Οι 10 καλύτερες ταινίες στην ιστορία της Pixar

Κριτική: Οι Απίθανοι 2

Κριτική: Πού θα Κοιμηθείς Απόψε;

Κριτική: Μαμά Από το Πουθενά

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γιάγκο Αντίοχο

# data[].attributes.attachment_link.description
Από Γιάγκο Αντίοχο - Η δικαστική διαμάχη ανάμεσα στον αρνητή του ολοκαυτώματος, τον Βρετανό "ιστορικό" Ντέιβιντ Ίρβινγκ, και στην Αμερικανοεβραία πανεπιστημιακό Ντέμπορα Λίπσταντ, η οποία απασχόλησε την κοινή γνώμη και τα διεθνή ΜΜΕ το 2000, μεταφέρεται στην οθόνη σαν ακαδημαϊκό κι εν πολλοίς αδιάφορο δικαστικό δράμα που δεν ανεβάζει ποτέ κινηματογραφικές στροφές.

# data[].attributes.attachment_link.description
19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗ FEELGOOD 57ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Βραβείο Κοινού Fischer Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας Μιχάλης Κακογιάννης Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Επιτροπής Νεότητας Αθήνα 2015. Πέντε δολοφονίες. Κοινό χαρακτηριστικό, αρχαία ρητά του Πυθαγόρα στους τόπους των εγκλημάτων.