# data[].attributes.body
Bu fotoğrafın bana diğerleri arasında daha özel ve farklı hissettirmesinin en temel sebebi yaşadığım deneyimleri çağrıştırması. Özelliğinin kaynağı ise: Kanyonda yürüyüş esnasında suya düştükten sonra bu bölgede sadece üç tane fotoğraf çekmiştim ve bu fotoğrafların hepsi aynı yerin üç farklı açıdan çekilmiş haliydi. O an neden sadece burayı çekme ihtiyacı hissettiğimi, neden tepeden tırnağa ıslanmışken telefonuma sarılıp bu anı yaşatmak için bir çabayla onu merceğime yansıttığımı anlamamıştım. Oysa sonradan baktığımda bunun bana hayatın ve yaşamın kendi perspektifimdeki görüntüsünü temsil ettiğini fark ettim: Sapasağlam köprüler üzerinde hiçbir sıkıntı olmayacağı inancıyla yola başlayışım, yolun devamında güzergahımız üzerindeki bir köprünün yıkıldığını öğrenince sudan yola devam edişimiz,ilk iki yolu başarıyla geçebilmeme rağmen üçüncü yolda üstüne bastığım her taşta hissettiğim tedirginlik ve dengemi kaybedişim...
"Tut beni!" çığlıklarım geliyor sahnenin devamında, sırtımdakiler ıslanmasın diye kendimi yukarı çekmeye çalışıyorum lakin su daha da çelimsiz kılıyor kontrolünü bulmaya çalışırken yine kontrolünü kaybetmiş olan bacaklarımı. Suyla savaşmayı bırakıp gerçekten ayağa kalkmak için bir şeyler yapıyorum ve karaya çıkıyorum. Titreme ve tedirginlikle beraber ağlamaklı oluyorum birden ama belli etmiyorum çünkü yoluma devam etmek istiyorum. Yola devam edebilmek için kuru giysileri geçiriyorum telaşla üstüme. Yola tekrar devam etmeye başladığımda grubun çoğunluğunun çoktan gittiğini görüyorum, bu geride kalmışlık ve yetişme çabası ıslak beni daha da geriyor sonra taşların kestiği ayaklarımla yürümeye devam ediyorum. İlerledikçe daha eğimli yerler geliyor geçilmeyi bekleyen, yer yer gözüm korkuyor ama devam ediyorum ve ulaşıyorum bitişe. O an içime giren kumlar ne kadar rahatsız etse de süreci yönetebildiğim için mutlu oluyorum ve gülümsemekten alıkoyamıyorum kendimi. Ve bitişe varmanın, gelebildiğim en yüksek yere çıkmanın zaferini gökyüzüne ve bu güzel kareye bakarak kutluyorum. O an başım üstündeki onlarca metrelik bu taş yığını gözüme çarpıcı görünüyor. Ve ben bu fotoğrafa her baktığımda hayatı görüyorum, yolumuzdaki taşlar, çamur yüzünden düşsek bile ıslanmanın, suyla bir olarak devam etmenin getirdiği huzuru hissediyorum. Ve yine her ne kadar korkmuş ve yıpranmış olsak da bunun " yukarıya" , o en ince uğraşları içerisinde barındıran sona belki de sonsuzluğa ulaşmak için bir adım olduğunu anlıyorum o yüzden bu kareye uzunluğundan haberdar olmadığımız bu kısacık hayatın özeti niteliğini taşıyan "Kesit" adını veriyorum.

# data[].attributes.body
MAİ VE HUZUR
Bu fotoğrafı yorumlama biçimim birazcık karışık olacak çünkü bu fotoğraf ile ilgili düşüncelerim biraz karışık. İnsan bir şeye baktığında birbirinden çok farklı şeyler hisseder ya hani bazen, ve bu hissettikleri de hoşuna gider, bir keyif verir. Bu fotoğrafın bana yansıttığı hisler tam da bunlar.
Hep bu fotoğrafın içinde yaşamak isterdim belki de, belki o leylekle konuşmak, belki de ona "Bu tekneler seni rahatsız ediyor mu?" diye sormak isterdim.
Bence bu fotoğraf doğayla insanın birleşiminin güzel bir göstergesi.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.body
DOĞADAKİ GİZLİ GEÇİT
Eğer bu fotoğrafa düşünmeden bakılırsa yüksek ihtimalle, ağaçlar ve su görüntüsünden başka bir şey görülmeyecektir. Fakat ben bu fotoğrafı çektiğimden beri orada bir geçit görüyorum, ağaçlardan yapılma, seni kendine çağıran bir geçit. Bu geçit öylesine iç içe olmuş ki doğa ile, gerçekleri hissetmek istemezsen gerçekten görünmez hale gelmiş.
Peki bu geçidin ardında ne var? İşte en özel tarafı da bu, "sen bilirsin." Herkesin arzuları ve düşüncelerine göre değişir bu şey; belki ucu bucağı olmayan çok güzel bir orman, belki doğayla iç içe yaşayan güzel ve sevgi dolu insanların yaşadığı bir köy. Bana ise yaşanmamış mutlulukları anımsatır bu fotoğraf, Uludağ'da karların altında içilmemiş çayları, yazın Sadağı Kanyonu'nda dokunulmamış taşları anımsatır. Hissedilmemiş her doğa güzelliğinin bir parçasının geçitidir bu, baktıkça ruhunu uçurur bu yerlere doğru; baktıkça ister, istedikçe yaşarsın hepsini içinde.
Doğa da böyle bir şeydir ya, umursadıkça yaşarsın, yaşadıkça daha da anlarsın değerini, içine işler tüm o güzellikleri. Bir gün elinden kayıp gittiğinde ise yeniden hatırlarsın dalların arasındaki rastgele kurulmuş geçitleri. Bu sefer ise huzur doldurmaz içini, pişmanlık doldurur. Sadece pişmanlık.
Bu fotoğrafı çekme sebebim de tam olarak bunlardır işte.

# data[].attributes.body
Bu görsel bana doğanın ne kadar huzurlu bir yer olduğunu hatırlatıyor. Sanki fotoğraftaki herşey bir uyum içinde bulutun denizi örter şekilde gökyüzünde asılı durması, günbatımında ki havanın kızıllığı, kıyıdaki ağaçlar. Tam bir görsel şölen bakan kişiye sanki o anı yaşatıyor. Bu huzurlu anların bizden sonraki nesillere aktarılması için çevremize ve doğaya iyi davranmalıyız.Bu şekilde herşeyin daha güzel ve huzurlu kalmasını sağlayabiliriz.

# data[].attributes.body
"Doğanın Tadı"
Bir insan olarak gezdiğimiz bir doğal ortamda karşımıza çıkan her şeyi yemek isteriz. Hatta karşımıza çıkan tanıdık veya tanımadık her besin için acaba yeniliyor mu diye sorarız. İllaki bize bir faydası olsun isteriz. Yiyemiyeceksek fotoğraflayacak kadar güzel olsun bari deriz. Hem görüntüsü göze hoş gelmeyen hem de yenmeyen besinler bizim için bir şey ifade etmez. Diğerlerini merak ettiğimiz gibi onu da merak etmeyiz. E biz bunu yiyemiyorsak bu besinin doğadaki görevi ne acaba diye sormayız. Oysaki bizim olduğu gibi doğadaki milyonlarca canlının da besine ihtiyacı vardır ve bizim gözümüzde hiç bir işe yaramayan bir besin belki bir hayvanın belki de bir mikroskobik canlının yaşam alanı hayatı besini olabilir. Bu fotoğrafta da ağacın geneline bakıldığında belki de dikkatimizi çekmeyecek küçük meyvelerin sanki bir hayvanın gözünden bakıyormuşçasına göze güzel gelmesi etkileyiciydi. Yani doğaya her zaman insan olarak değil başka gözlerle de bakılmalı böylece aynı bu fotoğraf da olduğu gibi insana kötü gelen şeyler güzelleşebilir.

# data[].attributes.body
BURASI KİMİN EVİ?

Ne yazık ki bu fotoğrafın bende uyandırdığı hisler pek iç açıcı sayılmaz. İnsanlar, kendilerini doğadaki en üstün varlık olarak tanımlamaya başladıklarından beri dünya üzerindeki mükemmel düzen bozuluyor. Var olan her şeyi bize ait sandığımız için çoğu zaman nelere sebep olduğumuzu fark edemiyor ya da istediğimiz gibi hareket edebileceğimize inandığımız için yaşananların ne kadar zalimce olduğunu kabul etmiyoruz. Bu fotoğraftaki pet şişe ve içindeki canlı, benim için bir kafesi temsil ediyor; doğadaki canlıların kendi yaşam alanlarını nasıl bir kafese çevirdiğimizi. Bazen bilerek bazen bilmeyerek verdiğimiz zararlar sonucu nasıl birçok canlıyı kendi yuvalarına hapsettiğimizi, eskiden ev dedikleri ortamlara nasıl yabancılaştırdığımızı, onlara ait olan onca şeyi yok ederek nasıl hayatlarını zindana çevirdiğimizi temsil ediyor.

# data[].attributes.body
DOĞANIN KALBİ

Doğanın Kalbi olarak isimlendirdiğim bu fotoğraf, benim için en doğal duygu olan "sevgi"yi ifade ediyor. Doğanın her köşesi sevgiyle dolu aslına bakarsanız. Bir anne kedinin yeni doğan yavrularını şefkatle beslemesini, aslanların sürülerini büyük bir özveriyle korumasını ve hatta sevgi sözcükleri duyan bitkilerin daha sağlıklı olmasını gözlemleyip bu saf sevgiyi fark etmek gerçekten kalbimi ısıtıyor.

Her ne kadar doğaya en çok zararı veren biz insanlar olsak da sevmeyi doğadan öğrenmiş canlılar olarak bu saf sevgiyi barındırdığımıza inanıyorum. Doğal yaşamın her köşesinde var olan bu duyguyu somut olarak görebilmek kaybetmekte olduğum umutlarımı yeşertiyor.

# data[].attributes.body
Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum...32 kişilik bu doğayı seven ekibi alıp dere tepe dağ taş gezdiren doğanın göbeğinde bize doğayı anlatan sevgili öğretim görevlilerimize sonsuz teşekkürler.

# data[].attributes.body
Biz insanlar yaşadığımız evleri lüks ve konforlu yapmaya çalıştıkça fark etmeden çevremizi,havamızı,suyumuzu her şeyimizi kirletiyoruz.Yaşam alanlarımıza baktıkça her yer beton,taş ve asfalt.Yaşam alanımızın biraz dışında doğal güzellikler bizi karşılar ama biz orayı da kirletiriz piknik yaptığımız zaman attığımız çöplerle,pet şişelerle, naylon poşetlerle.Daha az gittiğimiz uzak doğada insanın ayak izinin olmadığı yerlerde doğa bir başka güzeldir.Su reklamlarında insanların olmadığı yerdeki kaynak suları övülür.Tatil için oteller insanların olmadığı yerlere kurulur.Çünkü havanın en güzel olduğu,suyun en güzel olduğu yerler oralarıdır.

# data[].attributes.body
Bu fotoğrafta masum hamile bi canlının bakışlarını görüyorum. Dogada mutlu olan canlıların dogada kalmasi 🤬 onemli. Burdaki kedi ve sanki bir sey anlatmak istiyormuşcasına bakan bal rengi gözleri benim içimi kıpır kıpır yapıyor.Bir betonun üzerinde gelen geçeni izliyor ,tanımaya çalışıyor. Hayvanlar doğanın en büyük parçası ve doga ile var olabilirler sadece fakat bu kedi doğanın tahribatından dolayi çimlerin üzerinde yatmak yerine bir betonun üzerinde yatıyor.

# data[].attributes.headline
Tuğba AKBAL Süleyman Çelebi Anadolu Lisesi 

# data[].attributes.subject
Tuğba AKBAL Süleyman Çelebi Anadolu Lisesi 

# data[].attributes.body
Bu fotoğrafı seçme amacım bu geçici dünyada hayattaki en büyük zenginliğin yat, kat, araba, para değil de, en büyük zenginliğin mutlu bir ailenin olması, yuvanın olmasıdır. Çünkü mutlu bi yuvan olmadıktan sonra diğer zenginliklerin bi önemi kalmıyor. Kimileri doğuştan şanslı, kimileri değil ama ne olursa olsun aile olmadan bu hatta hiç bişey olmuyor. Ev bulmak, yapmak kolay değil hayat çok zor ayakta durmak lazım, bunun içinde arkanda ailenin olması lazım.

# data[].attributes.body
Bu çekilen manzarayı ilk kez gören kişi en fazla bir kaç saniyeliğine büyülenir. Fakat bu manzarayı kendisine göre şahane bir biçimde anlamlandıran kişi her görüşünde büyülenir. İşte aradaki fark da bu.
Kendimce yorumlarsam eğer; bu manzarada belki de gördüğüm veya görmediğim onlarca dünya mevcuttur. Fotoğrafın tam ortasında akan akarsu, akarsuyun yanında duran kayalıklar, yeşillikler ve ağaçlar; tam sol köşede duran insan eseri baraka ve arabalar. Akarsuyun içinde bulunan saklı bir dünya var. Yüz yaşını aşmış nice olaylara şahitlik etmiş ağaçları görüyoruz. Belki de oradaki bir ağaç savaşta yaralanan bir gazidir ve biz bunu bilmiyoruz bile. Ya da tam şu ortadaki köprüden birbirlerine deliler gibi aşık insanlar geçmiştir. Ve o köprüde belki de içinde kelebekler uçuşturan itiraflar söylenmiştir. Veyahut sadece akarsuyu izlerken, sonucunda ufak sakarlık yapıp kendisini o suyun içinde bulanlar da vardır. Bir çok anı biriktirilmiştir böyle güzel yerde. Solda bulunan insan eserleri de ayrı bir dünyanın eseri, bizim dünyamızın eseri... Manzarayı inceledikten sonra ise şu da merak uyandırdı bende: acaba bu yerin oluşumu nasıl olmuştur? Yüz yıllar öncesinde sadece toprak ve sudan ibaret olan bir yerin son durumu böyle olmuş. Meteorlar, depremler, seller sonucu bu halini almış bir yer. İnsan eli değmemiş bir güzellik...
Bir çok insanın bu ortama gelmek istemesindeki amacı; doğayı görmektir. Fakat şu açıdan bakarsak aslında biz doğanın evine ziyarete geliyoruz.

# data[].attributes.body
Kırmızı karıncalar ağaca zarar veren böcekleri yiyerek ağacı koruyorlar. Eğer ağaçlar yok olursa hem karıncalar yok olur hem de havayı temiz tutmaya çalışan ağaçlar. Doğanın bir dengesi var eğer biz insanlar o doğanın dengesini bozarak hem canlılar için hem de bizim geleceğimiz için iyi bir şey olacağını sanmıyorum bu yüzden hem kendimiz için hem de canlılar için doğanın düzenini bozmayalım.

# data[].attributes.body
Bu fotoğrafta  ise doğal bir bütünleşme  var bence. Ortada küçük bir su birikintisi etrafında uyumlu kayalar ve etkileyici yeşil bir örtü var. Arkadaki evler de bu manzaraya katılıyor.

# data[].attributes.body
ARIDAN ÖĞRENECEKLERİMİZ
Yaşamını devam ettirmek için insanlar gibi doğadan ihtiyacını karşılamaya çalışan bir arının çabasını görüyoruz bu fotoğrafta. Çiçeğin özünü toplayarak kendisine besin oluşturuyor, çiçek arının yaşamının özü. Ne kadar nazikler birbirlerine karşı. Doğanın bir parçası olan çiçek kucaklarcasına açmış arıya polenlerini. Arı da çiçeği incitmeden karşılıyor ihtiyacını. İnsanoğlu gibi değil; acıtmadan, incitmeden, kırmadan, üzmeden yapıyor işini. Kendi yaşamının devamı için bir başkasının yaşamını sonlandırmıyor. Arıdan öğreneceğimiz çok şey var.

# data[].attributes.body
Tam bu anda kafamı kaldırıp etrafa göz gezdirmiştim. Kanyonun ve bulutların birbiri ile olan uyumu göz kamaştırıcıydı. Şu ana kadar çektiğim en güzel karelerden biri olarak görüyorum. Daha önce de farklı illerde kanyonlara gitmiştim fakat bu sefer bambaşka bir his vardı içimde. Kendimi ilerideki kayanın üstünde hayal etmiştim. Yüzüme vuran sert rüzgar ve yukarıdan göreceğim eşsiz manzara...

# data[].attributes.body
Bu fotoğrafı seçmenin nedeni bana huzur vermesi. Renkler ve fotoğrafın açısı bana bu fotoğrafı yükleme fikrini verdi bana göre bu fotoğraf  doğanın özel bir anının  resmedilmesi niteliğini taşıyor .

# data[].attributes.body
Bu fotoğrafı çekerken aklıma aşk, hayat, insan, doğa ve taşlara karışan ruh katan şiirler geldi eşsiz güzelliği olan doğamız bin bir türlü canlıyı içinde bulundurarak gerek zararlı gerek zararsız ama en çok zarar verenlerde insan oğlu bu insanların kimileri zararsız ve vicdanlı kimileri zararlı ve vicdansız bu fotoğrafta ilgimi çeken gökyüzünün maviliği bitkilerin yeşilliği ve dağların kasvetli duruşu kim bilebilir hangimiz yapabiliriz böyle bir tabiatı elimizden kaybetmeden dikkat etmeliyiz toprağın dostlara ihtiyacı var onlara dost gibi davranmalıyız hepimiz bir annesi var topraktan gelme döneceğimiz yerde orasıdır anneler kutsaldır aynı toprağın kutsal olduğu gibi.

# data[].attributes.body
Konusu itibariyle şöyle söyleyebilirim ki ; olabildiğince doğal bir ortamın içerisinde , dünyanın katkısallıklarından uzak, tamamen doğanın sağladığı şartlarla birlikte bir besin elde etmeye çalışan insanlar bulunuyor. Yorumum da şu olacak ki;  değişen, gelişen aynı şekilde bu tarz ifadelerin altına sığınarak kendilerini ve ellerindeki en büyük nimet olan doğayı kaybeden insanlara rağmen ; buradaki insanlar dinamik bir şekilde varlıklarını sürdürmeye çalışıyorlar. İleriki zamanlarda elimizdeki tek nimetimiz olan doğanın ne kadar yaşamsal bir öğe olduğunu hayatımızda fark ettiğimizde, gerçekten bir şeylerin gelişebileceği o ve şekillenebileceğini düşünüyorum.

# data[].attributes.body
Yorumum itibariyle şöyle söyleyebilirim ki; ben bu resmi çekerken buradaki ağacın tüm olumsuz hava koşullarına, toprak koşullarına, yetişmesi için uygun ortamın verilmemesine ve tüm olumsuz insan faaliyetlerine rağmen yetişip büyümesine gerçekten çok şaşırdım ve hayran kaldım .
Konusu itibariyle de; 'İnsanoğlunun çevreye verdiği zarar rağmen doğa her zaman kendisini yönetebiliyor ve kendi kurallarını kendisi koyuyor. Bizler aslında doğayı hükmettiğimizi sansarken aslında o hep kendi bildiğini okudu ve okumaya da devam edecek. Bizler sadece doğayı görmek istediğimiz ve kabul ettiğimiz şekilde görmeye çalışıyoruz. Ancak doğa düşünülenden daha fazlası olduğunu er ya da geç bizlere gösterecektir.' Şeklinde söyleyebilirim