# data[].attributes.body
Miña avoa, cando era pequena, cantábame esta cantiga mentres merendaba.

A VIRXE DA BARCA

Veño da Virxe da Barca,
da Virxe da Barca veño,
veño de abala-la pedra,
de abala-la pedra veño.

Díxenvos unha mentira,
veño de abala-la pedra,
veño de abala-la grande,
que a pequena abala ela,
Nosa señora da Barca
ten o tellado de pedra,
ben a puidera ter de ouro,
miña Virxe se quixera.

Nosa señora da Barca
ten un teito bo de pedra;
di a campana na volta:
¡cantas voltas vai dar ela! A miña Virxe da Barca,
para o ano hei de volver
que me quedou a mantilla
no altar por recoller.

# data[].attributes.attachment_caption
Estas coplas mas contou miña avoa, xa que a súa  nai cantaba na praza do pobo:

# data[].attributes.body
Camariñas

Cambados

Camiña don Sancho

Caneiros (Nos)

Canta, miña compañeira

Cantinela da Fonsagrada

Cantar (O) do arrieiro

Cantar da vendima

Cantar de cego

Vexo Vigo, vexo Cangas

Vira (O)

Vira, o vira (O)

Virxe da Barca (A)

Volta da festa (A)

Voso galo (O)

# data[].attributes.body
A lenda de San Xoán transmitiumo a miña nai o mércores 15 de maio, contoumo na miña casa para o traballo de galego.

Na madrugada do 23 de xuño celebramos o solsticio de verán, a noite de San Xoán. Nas prazas ou nas praias arden as cacharelas. Nas que fai miña nai, hai que botar á fogueira tres prendas vellas e un pouco de sal, logo tes que saltar por riba do lume tres veces no mesmo sentido, de dereita a esquerda. Disque te protexe e dá boa sorte.

As herbas típicas de San Xoán son: Malva, fento macho, herba de San Xoán, fiúncho, herba Luísa, romeu e xesta.

# data[].attributes.body
Esta cantiga dixoma a miña avoa cando era pequena e , volveuma cantar en maio en San Roque.Cantouma porque a ela gustalle moito esta cantiga , ademais era moi popular na sua época.

Esta cantiga chamase a rianxeira

A virxe de Guadalupe

cando vai para Rianxo,

a barquiña que a trouxo

era de pau de laranxo

Ondiñas veñen,

ondiñas veñen,

ondiñas veñen e van.

Non te embarques, rianxeira,

que te vas a marear

A virxe de Guadalupe

cando vai pola Ribeira,

descalciña pola area

parece unha rianxeira

Ondiñas veñen,

ondiñas veñen,

ondiñas veñen e van.

Non te embarques, rianxeira,

que te vas a marear

¡Ai a virxe de Guadalupe,

que te puxo moreniña!

¡Foi un raiño de sol,

que entrou pola ventaniña!

Ondiñas veñen,

ondiñas veñen,

ondiñas veñen e van.

Non te embarques, rianxeira,

que te vas a marear

# data[].attributes.body
Estes refráns son algúns dos moitos exemplos de refráns que hai n na nosa zona.

Un amigo mais eu fomos por zonas con casas preto do meu pobo preguntando se coñecían estes refráns.

A meirande parte das persoas so coñecían o primeiro e o último pero as persoas maiores normalmente coñecíanos todos.

Persoalmente o que mais me gusta a min é o primeiro pola festa de San Xoán xa que é unha festa que a miña familia celebra todos os anos e o resto de persoas normalmente tamén celebran.

-En San Xoán, pícanlle as pulgas ao can.

-Non hai refrán vello que non sexa verdadeiro.

-A que madruga deus lle axuda.

-Sentidiño que cabeza ten calquera

# data[].attributes.body
Os meus 4 refráns son unha recoleccion de todas as familias da clase

— Sae mais cara á a salsa co peixe.

— Outra vaca no millo

— A todo porco lle chega o seu San Martiño

— Quen ten cu ten medo

# data[].attributes.body
Os meus refráns son o coxunto dos que nos transmitiron as nosas familias aos meus compañeiros e mais a min. Recollímolos en maio de 2025 en Vilanova de Arousa e arredores. Son os que máis gustan nas nosas casas!

Grazas a este traballo aprendín estes refráns, o meu favorito é "Quen con lobos anda, a ouvear aprende".

"Se chove que chova"

"De alcalde a verdugo, mirade como subo"

"Quen con lobos anda, a ouvear aprende"

"Como se alegra o corvo do que fai o lobo!"

# data[].attributes.body
A miña avoa Rosa díxome estes 4 refráns Galegos na sua casa o dia de onte porque pedinlle que me dixera algúns refráns:

-A arbore que nace torta,tarde ou nunca endereitase.

-Se no toxal hay auga no morzal,as fontes terana ata o otoñal.

-O tempo é pai da verdade e irmán da mentira.

-O que sementa antes de Santa Catalina,moita palla e pouca fariña.

Unha das que mas me chama a antención é o terceiro refrán xa que se dis unha mentira ao final vaise acabar sabendo a verdade.

# data[].attributes.body
entres as familias da miña clase recolectamos un conxunto de refrans

estes son alguns deles:

-Nunca choveu que non escampara

-O que garda sempre ten

-Galiña vella fai bo caldo

-Polo pan baila o can

Estes refrans tamen coñécense na miña cama

o refran que mais interesante me pareceu foi o de Galiña vella fai bo caldo por que xa o coñecia

# data[].attributes.headline
MIGUEL ÁNGEL LÓPEZ GRANDE                                                                       

# data[].attributes.subject
MIGUEL ÁNGEL LÓPEZ GRANDE                                                                       

# data[].attributes.body
Cantouma miña nai o 18 de maio de 2025 na nosa casa, en Ousensa, Vilanova. Porque pregunteille se a coñeza.

A saia da Carolina
Foi de alguén que a ofreceu
Que é por ela ser meniña
Que é p'ra estar perto de Deus

Foi assim de pequenina
Que a quiseram ensinar
Que tem lugar na cozinha
E em casa a costurar

Tem cuidado, oh, Carolina
Que o lagarto dá ao rabo
Tu até te vês rainha
Queima-te o patriarcado

Tem cuidado, oh, Carolina
Quem tem sonhos tem pecados
Ser menina é tua sina
Ser mulher é teu legado

Cuidado com a Carolina
Que vem de punho cerrado
Cuidado con a Carolina
Que vem de punho cerrado

A saia da Carolina
Ardeu no meio do mato
A historia da Carolina
É que ela agora veste fato

Sou María Carolina Deslandes p'ra voces
Nasci do amor antigo do Kiko e da Inês
Tu querias julgar com riso toda a minha insensatez
Que é por ter crias comigo e agora conto com três

A saia da Carolina nunca aqui teve um cabide
E eu ando bem calçada, vai perguntar ao David
Debaixo do meu hoodie, não gosto de dar nas vistas
Cancela as minhas entrevistas

Eu tenho sardas espalhadas como grãos de areia
Pedem-me uma canção, eu tenho uma mão cheia
Avisa o lagarto que o esmago com o pé
Não há tempo p'ra rastejos em terra de jacaré

Não há tempo p'ra bocejos
Quando o dia me chama
Eu vivo de fé, há quem viva de fama

A saia não é de ninguém
Carolina, oh-ih-oh-ai
Carolina, oh-ai, meu bem

Cuidado com a Carolina
Que vem de punho cerrado
Cuidado com a Carolina
Que vem de punho cerrado

A saia da Carolina
Ardeu no meio do mato
A história da Carolina
É que ela agora veste fato

Sim, Carolina, oh-ih-oi
Sim, Carolina, oh-ai, meu bem
Sim, Carolina, oh-ih-oi
Sim, Carolina, oh-ai, meu bem

Sim, Carolina, oh-ih-oi
Sim, Carolina, oh-ai, meu bem
Sim, Carolina, oh-ih-oi
Sim, Carolina, oh-ai, meu bem

# data[].attributes.body
Fai uns anos a miña avoa contoume esta lenda  chamada a lenda do apalpador



Conta a lenda que na Noiteboa e na Noitevella, o Apalpador abandona as montañas para baixar ás aldeas e entrar furtivamente nos cuartos dos nenos. O seu obxectivo é palparlles a barriga, ver se comeron dabondo durante o ano e deixarlles un puñado de castañas debaixo da almofada e cando termina a noite boa volve as montañas

# data[].attributes.body
Ista cantiga cantouma a nai dunha amiga, no mes de maio na casa da miña amiga, en Vilanova de Arousa. Porque estabamos a recoller cantigas, lendas, refráns, etc. Esta e a cantiga:

Ven bailar Carmiña, / has bailar comigo

Carmiña, Carmela,

con zapato branco, / con zapato baixo

con media de seda,

con media de seda

de seda calada, / e media calada

ven bailar Carmiña, / has bailar Carmiña

miña namorada.

Os zapatos piden medias,

as medias piden zapatos,

as raparigas bonitas / as rapaciñas de agora

piden rapaciños guapos.

Ven bailar Carmiña,...

Catro cousas hai no mundo

que revolven o sentido

amar e non ser amado,

querer e non ser querido.

Ven bailar Carmiña,...

Ó son da miña gaitiña

as nenas hei de levare,

e as tontiñas sonche elas

que se deixan enganare.

Ven bailar Carmiña,...

Aí che vai meu corazón,

se o queres matar ben podes,

pero como ti vas dentro

tamén se ti o matas morres.

Ven bailar Carmiña,...

Oliveira ben prantada

sempe parece oliveira,

unha moza ben casada

sempre parece solteira.

Ven bailar Carmiña,...

# data[].attributes.body
Miña tía cantoume esta cantiga nunha tarde no mes de maio na casa da miña avoa en Vilanova de Arousa, porque ela bailábaa de pequena.

AMORIÑOS COLLÍN

Amoriños collín

na beiriña do mar,

amoriños collín

non os podio olvidar

non os poido olvidar

ai si si ai ai ai

amoriños collín

na beiriña do mar

Ai si queres

que o carro cante

vai mollalle o

eixo no río

que despois co eixo mollado

cantará como un asubío

cantará como un asubío

ai la le lo, ai la la la lo.

Xa me dixo o teu pai

que te chame a bailar

e no medio do baile

que che deixe quedar

que che deixe quedar

ay si si ay ai ai

xa me dixo o teu pai

que te chame a bailar.

# data[].attributes.body
Esta cantiga transmitiuma miña nai Fátima na miña casa no mes de maio porque cantábanlla cando era pequena

Catro vellos mariñeiros

Catro vellos mariñeiros,

catro vellos mariñeiros.

Todos metidos nun bote.

Voga, voga, mariñeiro;

imos pra Viveiro,

xa se ve San Roque.

Voga, voga, mariñeiro;

imos para Viveiro,

xa se ve San Roque.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

O mariñeiro traballa,

o mariñeiro traballa

de noite coa luz da lúa.

Dá gusto velos chegare

pola mañá cedo cheirando a frescura.

Dá gusto velos chegare

pola mañá cedo cheirando a frescura.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Levo sardiña e bocarte,

levo sardiña e bocarte.

Vendo xurelo pequeno.

Rapaciña de Viveiro,

ven busca-lo lote do teu mariñeiro.

Rapaciña de Viveiro,

ven busca-lo lote do teu mariñeiro.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Voga, voga, mariñeiro.

Voga, voga, mariñeiro.

Que che hei de ir a esperare

para recollerche a pesca

e levarcha toda toda a subhastare.

Para recollerche a pesca

e levarcha toda toda a subhastare.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

Ai lalelo, ai lalalelo.

Ai lalalelo, ai lalalalá.

# data[].attributes.body
A miña nai Sonia contoume unha lenda no mes de maio na nosa casa nunha aldea de Vilanova de Arousa.

Lenda da ponte dos Padriños en Ponte arnelas.

— Alí ían as mulleres para quedar embarazadas. O que pasara por alí tiña que votarlle auga do río pola cabeza, peito e ventre. Logo tiñan que facer unha cea con toda a familia e ese sería o padriño do neno.

# data[].attributes.body
O 21 de maio de 2025, miña avoa Pilar ensinoume, na súa casa de András, en Vilanova de Arousa, unha cantiga de moita sona (escóitase mesmo na TVG!). Esta é a letra:

Fun á taberna do meu compadre,
Fun polo vento e vin polo aire
É como cousa de encantamento
Fun polo aire e vin polo vento.

E pousa, pousa, pousa,
E non me toques naquela cousa
E pousa, pousa axiña,
E non me toques naquela cousiña.

Murmuraban as miñas veciñas
Que eu andaba co crego nas viñas
Eso é verdá, eu non o nego,
Que eu andei a loitas co crego.

# data[].attributes.body
O meu pai cantoume o día 1 de maio do 2025 no coche mentres íamos de viaxe unha cantiga que el coñecía. Esta cantiga sempre se escoita na festa das burras en San Miguel de Deiro, concretamente en San Roque do Monte.

Esta cantiga non é así, pero eles lle fixeron unha versión relacionada con esa zona e todos a coñecen nesa zona

"O galo cando canta é día"

O galo cando canta é día

é día, é día

O galo cando canta é día

vamos de parranda

vamos todo o día

E nos coma somos de San Roque,

San Roque, San Roque

E coma somos de San Roque

vamos de parranda

de sábado ó lunes

E como somos de San Roque

San Roque, San Roque

e como somos de San Roque

vamos de parranda

a semana enteira

E nos coma somos gaiteiros

gaiteiros, gaiteiros

E nos coma somos gaiteiros

para ir de festa

somos os primeiros.

# data[].attributes.body
Entre as familias da miña clase recolleu istos refráns

maio do 2025

en Vilanova de Arousa

— Ata o 40 de maio no quite o saio

— Tanto xan como perican

— Amiguiños si pero a vaquiña polo que vale

— A todo porco lle chaga o seu sanmartiño

Eu o unico refran que coñecia bera ata o 40 de mai no quites o saio

encambio na miña casa coñecianos os catro

# data[].attributes.body
Escollín está canción porque a toquei co meu clarinete na Banda de Vilagarcía, o 5 de abril de este ano na Verbena Sinfónica no auditorio de esta vila.

PARA VIR A XUNTA MIN

Para vir a xunta min,
para vir a xunta min,
vai lava-la cara,
vai lava-la cara, galopín!

Miña nai por me casare,
ofreceume canto tiña,
agora que estou casado,
pagoume cunha galiña,
pagoume cunha galiña,
ailalelo, ailalalo!

Para vir a xunta min,
para vir a xunta min,
vai lava-la cara,
vai lava-la cara, galopín!

Túa nai e mais a miña
quedan no río berrando
por culpa dunha galiña,
que ten amores cun galo,
que ten amores cun galo,
ailalelo, ailalalo.

Para vir a xunta min,
para vir a xunta min,
vai lava-la cara,
vai lava-la cara, galopín!

Eu queríame casare,
miña nai non teño roupa
casa, miña filla, casa,
que unha perna tapa a outra.

Para vir a xunta min,
para vir a xunta min,
vai lava-la cara,
vai lava-la cara, galopín!

Eu queríame casare,
miña nai dime que é cedo,
ela como está casada,
non sabe as ganas que eu teño.

Para vir a xunta min,
para vir a xunta min,
vai lava-la cara,
vai lava-la cara, galopín!

# data[].attributes.body
NA BEIRA DO MAR

Ollos verdes son traidores

azules son mentireiros ,

os negros e acastañados

son firmes e verdadeiros

Na beira , na beira do mar

hai unha lanchiña pra r a navegar

Hoxe vinte pasara ría

e uns zoquiños de madeira

ías tan remangadiña

ó pasar pola ribeira

Na beira , na beira do mar

hai unha lanchiña pra ir a navegar

Cinco sentidos che temos ,

os cinco necesitamos

pero os cinco perdemos

en canto nos namoramos

Na beira , na beira do mar

hai unha lanchiña pra ir a navegar

# data[].attributes.body
Miña nai díxome estes catro ditos galegos que sempre lle dicía a avoa Xosefina cando era pequena. Segundo miña nai, a avoa sempre falaba con refráns e contáballe moitísimos nun só día. Tamén a escoitaba cando os dicía falando coas veciñas.

-Os sobriños son os cans dos veciños.

Significado: Os cans dos veciños, cando ven ou cheiran comida na túa casa, entran nela para comela e cando a rematan, marchan.

-A lingua ten casa.

Significado: Non fales máis da conta, e mellor ficar calado cando non tes nada bó que dicir.

-Polo San Martiño bota os trompos ó camiño.

Significado: Non atopei o significado.

-No domigo de ramos,estrearás os teus panos, que no de paixón, estrearás ou non.

Significado: Non atopei o significado.

# data[].attributes.body
Polo Padlet adiante esparexín as cantigas que meus avós Lolita, Manolo e Chelo me cantaron no mes de maio do 2025 en Vilagarcía, como son moitas fixen esto,

puxen audios coas cantigas cantadas polos meus avós.

# data[].attributes.body
A miña nai cantoume esta cantiga porque a cantaba cando era pequena.

Catro vellos mariñeiros,
catro vellos mariñeiros.
Todos metidos nun bote.
Voga, voga, mariñeiro;
imos pra Viveiro,
xa se ve San Roque.
Voga, voga, mariñeiro;
imos para Viveiro,
xa se ve San Roque.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
O mariñeiro traballa,
o mariñeiro traballa
de noite coa luz da lúa.
Dá gusto velos chegare
pola mañá cedo cheirando a frescura.
Dá gusto velos chegare
pola mañá cedo cheirando a frescura.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Levo sardiña e bocarte,
levo sardiña e bocarte.
Vendo xurelo pequeno.
Rapaciña de Viveiro,
ven busca-lo lote do teu mariñeiro.
Rapaciña de Viveiro,
ven busca-lo lote do teu mariñeiro.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Voga, voga, mariñeiro.
Voga, voga, mariñeiro.
Que che hei de ir a esperare
para recollerche a pesca
e levarcha toda toda a subastare.
Para recollerche a pesca
e levarcha toda toda a subastare.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Ai lalelo, ai lalalelo.
Ai lalalelo, ai lalalalá.
Ai lalelo, ai lalalelo.

# data[].attributes.body
Miña avoa cando fai calquera cousa sempre canta o primeiro verso da cantiga

chamada A Virxe da Barca.

Veño da Virxe da Barca,
da Virxe da Barca veño,
veño de abala-la pedra,
de abala-la pedra veño.

# data[].attributes.body
Esta cantiga cantouma miña avoa cando era pequeno

Cantiga do Camiño

Na beira do río, camiño andarei,
onde o vento canta e a terra se quenta.
O sol becha a cara, o mar na ría,
a vida florece e o soño camiña.

Estradas de prata, de xente e de amor,
xiros de estrelas, cheas de fulgor.
Que a noite me guíe, que a luz me encontre,
cando o día se vai, e a alma se esconde.

As horas se perden, o tempo se vai,
pero o camiño sempre quedará.
Que a canción leve a esperanza adiante,
pois no corazón, sempre hai un amante.

# data[].attributes.body
Esta cantiga chamase A Rianxeira.

Miña avoa sempre me a cantaba de pequeno:

Ondiñas veñen,
ondiñas veñen,
ondiñas veñen e van.
Non te vaias rianxeira,
que te vas a marear.

A Virxe de Guadalupe
cando vai pola ribeira,

a Virxe de Guadalupe,

cando vai pola ribeira
descalciña pola area,
parece unha rianxeira,

descalciña pola area,
parece unha rianxeira.

# data[].attributes.body
A casa encantada de Portocelo

Esta é unha lenda que atopei na web Galicia encantada que e unha lenda que me gustou moito porque de terror!!! Espero que vos guste. A lenda é dunha casa encantada de Portocelo.

En Portocelo, Xove (Lugo), hai un edificio de pedra construído no século XVIII ou XIX, de muros grosos, cuberta a catro augas e espléndidas vistas ó mar. Nin o actual propietario, nin os seus devanceiros inmediatos, viviron nela. E mesmo contan que o que a fixo era un tipo raro. Na casa pasaron e aínda pasan cousas raras. Unha vez que durmiran nela unha cuadrilla de homes, amenceron ó día seguinte coas cabezas postas no lado contrario do que se deitaran e cos cordóns dos zapatos amarrados ós do que tiñan ó lado. Teñen metidos burros a durmir nela e pola mañá amencen cubertos de suor, unha pinga en cada pelo. Non hai moito tempo un home de Viveiro quedara antes do amencer diante da casa co dono para andar ó calamar; e viu como a cadea da leña estaba atravesada de parte a parte da estrada. Máis sorprendido quedou o dono da casa cando llo contou; había moito tempo que non se andaba coa tal cadea. E tamén hai pouco meteron na casa patacas da semente de tamaño normal pero ó día seguinte aquelas patacas mermaran ata o tamaño dun ovo de pomba. Seguro que hai máis rarezas desta casa que non coñecemos, pero agardámolas.

# data[].attributes.body
CANTIGA do MAZARICO

Esta cantiga cantouma miña avoa, díxome está cantiga porque cando ela era pequena a escoitou e sempre gustoulle, e de vez en cando aínda a escoito cantando a cantiga. Ela díxome esta cantiga en Eiviño en maio de 2025.

Mazarico pico pico

mazarico pico pon

no pico unha pola

na pola unha flor

Mazarico:

¿Que pica o teu pico?

Verde verdegai

¿Que pica o teu pico, mazarico?

Pingas do luar

¿Que pica o teu pico, mazarico?

Piquiño piqueiro

do mazariqueiro

Que pica graíñas

que pica no herbal

que pica na repica

pingas do luar

# data[].attributes.body
Esta cantiga cantaba o meu avo cando iamos pescar.

Pelotas e un estado

un estado que hai no Brasil

meu tío que e brasileiro baila en pelotas no mes de Abril.

E sempre que a mina nai me leva a algún sitio e fai mal tempo dime

este refrán:

Gaivota á terra mariñeiro á merda.

# data[].attributes.body
Amanda Millán Pacín

A miña nai díxome esta cantiga e este refráns na miña casa

Camariñas

Ó pasar por Camariñas, por Camariñas pasei cantando.

As nenas de Camariñas quedan no río, quedan no río lavando.

Camariñas, Camariñas, ai que xa me vas camariñando.

Por unha de Camariñas vivo no mundo, vivo penando.

Miña Virxiña do Monte, que ós mariñeiros sempre vixilas!

Non permitades que morra lonxe da terra, da terra miña!

Refráns

Cando o cormorán volve en terra mariñeiro vente en vela

# data[].attributes.body
A miña avoa cantoume unha que cantaba de pequena coas súas amigas ao lado dun carballo, onde sempre había páxaros.

No alto do carballo,
canta unha rula soa,
fala de amor antigo,
que o vento aínda abroa.

# data[].attributes.body
Esta cantiga a cantaba a miña bisavoa cando volvía de traballar da fábrica e cantouma a miña avoa.

Inda que vimos de noite

Non vimos de roubar

Vimos da conserva

vimos de traballar

# data[].attributes.body
Esta cantiga contouma meu pai antes de marchar a traballar no barco:

Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo?
E ai Deus, se verá!

Ondas do mar levado,
se vistes meu amado?

E ai Deus, se verá!

Ondas do mar levado,
se vistes meu amigo?
E ai Deus, se verá!

Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amado?
E ai Deus, se verá!

Ondas do mar levado,
se vistes meu amigo?
E ai Deus, se verá!

Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amado?
E ai Deus, se verá!

Ondas do mar levado,
se vistes meu amigo?

E ai Deus, se verá!

Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amado?
E ai Deus, se verá!

# data[].attributes.attachment_caption
A miña tía (Rosario) díxome estas dúas coplas no aniversario do meu bisavó Manolo (O reisiño da illa).

# data[].attributes.body
· Sei cantar, sei bailar,

sei tocar a pandeireta.

O que case comigo

leva a música completa

·Toca pandereitiña, toca

se non heite de rachar

que me custaches-los cartos

axudamos a ghanar

# data[].attributes.body
Esta cantiga cantouma miña nai en maio de 2025 na miña casa. Porque na zona onde eu vivo íase moito ao muíño coa burra. A verdade é que esta cantiga pareceume moi fermosa.

A miña burriña cando vai pa o muíño

vai toda enfariñada cheiña de frío.

Cheiña de frío e mais de xeada, Ai!

Miña burriña cando vai cargada.

# data[].attributes.body
Cantouma miña avoa.

Arrastráche-lo cu polas pallas:

Casadiña de tres días,

xa levaches unha tunda. (bis)

Se cho saben as solteiras

xa non se casa ningunha. (bis)

Arrastráche-lo cu polas pallas

e fixéche-la cama no chan

e molláche-la berberechiña

que a tiñas sequiña do vrán,

que a tiñas sequiña do vrán,

que a tiñas sequiña do vrán.

Arrastráche-lo cu polas pallas

e fixéche-la cama no chan.

Miña nai e máis meu pai

quedan na casa dormindo, (bis)

non sei que lle fai meu pai

que ela quedábase rindo. (bis)

Arrastráche-lo cu polas pallas

e fixéche-la cama no chan

e molláche-la berberechiña

que a tiñas sequiña do vrán,

que a tiñas sequiña do vrán,

que a tiñas sequiña do vrán.

Arrastráche-lo cu polas pallas

e fixéche-la cama no chan.

A muller de meu irmán

está bailando na eira, (bis)

meu irmán está mirando

como a muller se peneira. (bis)

Arrastráche-lo cu polas pallas

e fixéche-la cama no chan

e molláche-la berberechiña

que a tiñas sequiña do vrán,

que a tiñas sequiña do vrán,

que a tiñas sequiña do vrán.

Arrastráche-lo cu polas pallas

e fixéche-la cama no chan.

Unha vella se comeu

cento e medio de sardiñas, (bis)

e todiña a noite andivo

quitando todo coas espiñas. (bis)

Arrastráche-lo cu polas pallas

e fixéche-la cama no chan

e molláche-la berberechiña

que a tiñas sequiña do vrán,

que a tiñas sequiña do vrán,

que a tiñas sequiña do vrán.

Arrastráche-lo cu polas pallas

e fixéche-la cama no chan.

# data[].attributes.body
Esta é a cantiga que me dixo a miña antiga mestra de música, o seu nome é Esperanza (a cantiga é propia da zona de Lugo e comunmente se tocaba con pandeiros):

A miña burriña cando vai ó muiño, vai, toda enfariñada cheíña de frío;

cheíña de frío e mais de xiada, ai, a miña burriña sempre vai cargada.

Anque vou pro fiadeiro, non vou por fiar na roca,

Anque vou pro fiadeiro, non vou por fiar na roca,

vou pa' toca-lo pandeiro, ai, que esta noite a min me toca.

vou pa' toca-lo pandeiro, ai, que esta noite a min me toca.

A miña burriña cando vai ó muiño, vai, toda enfariñada cheíña de frío;

cheíña de frío e mais de xiada, ai, a miña burriña sempre vai cargada.

Esta noite e maila outra, e maila outra pasada,

Esta noite e maila outra, e maila outra pasada,

abalei unha peneira, ai, que nunca foi abalada.

abalei unha peneira, ai, que nunca foi abalada.

A miña burriña cando vai ó muiño, vai, toda enfariñada cheíña de frío;

cheíña de frío e mais de xiada, ai, a miña burriña sempre vai cargada.

E esta noite hei dir verte, meniña non teñas medo,

E esta noite hei dir verte, meniña non teñas medo,

déixame a porta trancada, ai, cunha palliña de centeo.

déixame a porta trancada, ai, cunha palliña de centeo.

A miña burriña cando vai ó muiño, vai, toda enfariñada cheíña de frío;

cheíña de frío e mais de xiada, ai, a miña burriña sempre vai cargada.

# data[].attributes.body
Esta cantiga cantouma a miña avoa Elena na súa casa en Baión, Vilanova de Arousa:

Se vas ao San Benitiño

non vaias ao de Paredes

que hai outro máis milagreiro

que hai outro máis milagreiro

San Benitiño de Lérez

San Benito de Lérez

o que lle foron armar

San Benitiño de Lérez

o que lle foron armar

que tiña un meniño morto debaixo do seu altar

San Benitño do ollo redondo

ei de ir alá miña nai se non morro

voulle levar unha bota de viño

e unha bola de pan do Porriño.

# data[].attributes.body
Esta e outra cantiga que me contou a miña avoa.

O sancristán de Coimbra

facía de mil diabluras

mollaba o pan en aceite

deixaba os santos a escuras

e bota fado e bota ben

ti es a causa do meu desdén

e bota fado e bota ben

es a causa do meu querer.

# data[].attributes.body
Esta cantiga cantouma a miña avoa, na súa casa en Baión.

Cantouma porque San Simón e a festa de Baión que máis lle gusta.

O 28 de Outubro

e festa co corazón

o que Galicia celebra

ai, ai, ai

a festa de San Simón

porque Galicia celebra

a festa de San Simón

coas primeiras alboradas

xa se desperta o labrego

os rapaces xunto os vellos

ai, ai, ai

os mozos virán comigo

os rapaces xunto os vellos

os mozos virán comigo

fronte a capela dos santos

bote de cobre e chourizo

xa se está cocendo o polbo

ai, ai, ai

pa tomar co mellor viño

xa se está cocendo o polbo

pa tomar co mellor viño.

# data[].attributes.body
Esta cantiga chámase Vento mareiro.

Miña nai díxome que o meu avó a cantaba cando había algunha festa. É a seguinte:

Teño un amor en Rianxo

e outro en Vilagarcía,

para velos meus amores, teño que

cruza-la Ría,

teño que cruza-la Ría, teño que

cruza-la Ría,

teño un amor en Rianxo e outro en Vilagarcía.

Non lle temas, Mariñeiro, ó ventiño

do mar,

que co vento mareiro dá mellor navegar.

Se navegas pola-ría de Rianxo verás

as estrelas e a lúa darlle bicos ó

mar

# data[].attributes.body
Esta cantiga cantouma miña nai, díxoma na miña casa en Maio de 2025. Xa que na zona onde eu vivo había moitos carros e a ela gústalle moito o son que fan. A min esta cantiga encantoume, porque recórdame a como tiñan que vivir os nosos avós, avoas, bisavós, bisavoas...

Se queres que o carro cante

móllallo eixo no rio

cantara coma un asubío

ai lalelo ai lalalo

# data[].attributes.body
Esta lenda contouma meu irmán o sábado 17 de maio. A historia está situada en Moaña (Pontevedra) e contouma porque non hai moito que foi de visita ao lugar. Aí vai!

Na fonte do Buraco, en Reibón, parroquia de Meira, concello de Moaña, cando o sol brillaba intensamente no monte da Paralaia (situado ao oeste da fonte) saía unha princesa moi fermosa a peitear os seus cabelos cun peite de ouro.
Un día que pousou o peite nun penedo, un porco que andaba a fozar por alí fuxiu con el na boca. Xa na casa dos seus amos, estes decatáronse de que o peite era de ouro e, pretendendo facerse con máis, mandárono de volta coa intención de que os levase ao lugar onde o collera.
Pero da princesa non quedaba nin rastro e ao matrimonio, dende entón, nunca máis lle foi ben.

# data[].attributes.body
Os meus refráns son o coxunto dos que nos transmitiron as nosas familias aos meus compañeiros e mais a min. Recollímolos en maio de 2025 en Vilanova de Arousa e arredores. Son os que máis gustan nas nosas casas!

"Se chove que chova"

"De alcalde a verdugo, mirade como subo"

"Quen con lobos anda, a ouvear aprende"

"Como se alegra o corvo do que fai o lobo!"

# data[].attributes.body
Ista cantiga cantouma a miña avoa

E anda Manuel á ruada e anda Manuel á ruada
despois non vaias dicindo que non fan a foliada BIS
e aviva a gaita Pedriño que vai algo amortuxada
que as rapaciñas da Ulla quérena máis afinada BIS

Moito me doe a cabeza, moito me doe o pescozo
de mirar para o portelo por saber se vén meu mozo
ai lalelo, ai lalelo, ai lalelo, ai lalala.

E o que non canta nin baila, que vén facer á ruada?
aprender catro mentiras pra contar pola somana BIS

E hoxe eiquí non hai cirolas, e hoxe eiquí non hai cirolas,
que polo que me parece bailan as mulleres solas,
ai lalelo, ai lalelo, ai lalelo, ai lalala.

E ó cura de Santo Estevo morreulle a besta rabela,
tódolos que aquí non canten leven o camiño dela

# data[].attributes.body
A Virxen de Guadalupe
Cando vai pola ribeira
A Virxen de Guadalupe
Cando vai pola ribeira

Descalciña pola area
Parece unha rianxeira
Descalciña pola area
Parece unha rianxeira

Ondiñas veñen
Ondiñas veñen
Ondiñas veñen e van
Non te vaias rianxeira
Que te vas a marear

Ondiñas veñen
Ondiñas veñen
Ondiñas veñen e van
Non te vaias rianxeira
Que te vas a marear

Virxiña de Guadalupe
Quen te puxo moreniña
Virxiña de Guadalupe
Quen te puxo moreniña

Foi un raíño de sol
Que entrou pola ventaniña
Foi un raiño de sol
Que entrou pola ventaniña

Ondiñas veñen
Ondiñas veñen
Ondiñas veñen e van
Non te vaias rianxeira
Que te vas a marear

Ondiñas veñen
Ondiñas veñen
Ondiñas veñen e van
Non te vaias rianxeira
Que te vas a marear

Non te vaias rianxeira
Que te vas a marear.

Meu pai cantoume esta cantiga o 17 de maio de 2025 na

nosa casa de Vilagarcía. Escolleulla porque lle gusta moito.