# data[].attributes.location_name
Ακροκόρινθος, Κόρινθος

# data[].attributes.headline
Ακροκόρινθος, Κόρινθος

# data[].attributes.subject
Ακροκόρινθος, Κόρινθος

# data[].attributes.body
Ο Ακροκόρινθος είναι ένας απότομος βράχος όπου το
ύψος του φτάνει τα 575 μέτρα και έχει ως θέα την
πεδιάδα της Κορίνθου. Στους βόρειους πρόποδες του
ήταν χτισμένη η Αρχαία Κόρινθος. Λόγω της
μορφολογίας του χρησιμοποιήθηκε από τα αρχαία
χρόνια ως σκοπιά που αποδείχθηκε σε φρούριο από το
οποίο εποπτευόταν κάθε τυχόν επιδρομή από την
Στερεά Ελλάδα ή από την θάλασσα. Ο Ακροκόρινθος
αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σε έκταση κάστρα
της Πελοποννήσου. Η περίμετρος των τειχών του
φτάνει τα 3 χιλιόμετρα. Αν και η τελική μορφή του
κάστρου οφείλεται σε ανακατασκευές και προσθήκες
επί Τουρκοκρατίας, το μεγαλύτερο μέρος των
εργασιών οχύρωσης πραγματοποιήθηκε στη
μεσοβυζαντινή εποχή και πιο συγκεκριμένα κατά τον
12ο αιώνα. Η βυζαντινή οχύρωση ακολούθησε την
χάραξη των αρχαίων τειχών στο φρύδι του βράχου και
ενσωμάτωσε τμήματά τους όπου είναι ορατά μέχρι και
σήμερα. Στη δυτική πλευρά του λόφου , ο εσωτερικός
περίβολος διαμορφωνόταν σε ημικυκλικό σχήμα με
δύο ισχυρούς προμαχώνες στα άκρα του. Οι δύο
κεντρικοί προστάτευαν την επιβλητική πύλη της
εσωτερικής γραμμής. Ανεξάρτητοι ισχυροί πύργοι
υπήρχαν και εκτός του κάστρου στη νοτιοδυτική και
βορειοανατολική κορυφή του λόφου. Κατά τη
μεταβυζαντινή εποχή, επί Τουρκοκρατίας ,
πραγματοποιήθηκαν επισκευές σε διάφορα σημεία του
κάστρου καθώς και μετασκευές με σκοπό τον
εκσυγχρονισμό της οχύρωσης.

# data[].attributes.location_name
Ευρωστίνα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Άγιος Γεώργιος, Ζάχολης

# data[].attributes.subject
Άγιος Γεώργιος, Ζάχολης

# data[].attributes.body
Ανεβαίνοντας από το Δερβένι για Φενεό στην αρχή της διαδρομής και λίγο μετά τα Ροζενά  θα συναντήσετε την Ευρωστίνα. Στη διαδρομή θα συναντήσετε  έναν ναό χτισμένο το 1811. Είναι ο ναός του Άγιου Γεωργίου Ζάχολης.

ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΧΤΙΣΤΗΚΕ

Ο Μπέης τους δέχτηκε φιλικά και τους έδωσε έγγραφη άδεια (που δεν υπάρχει σήμερα) ορίζοντας κατά το νόμο σαν χρονικό περιθώριο περατώσεως της εργασίας τις σαράντα ημέρες και υπολογίζοντας ότι θα χτιζόταν ένα μικρό εκκλησάκι. Η επιτροπή γύρισε στη Ζάχολη και συγκάλεσε γενική συνέλευση και συζήτησε με τους κατοίκους τις λεπτομέρειες της κατασκευής του έργου. Κατέληξαν να χτιστεί η εκκλησία στην περίβλεπτη θέση που ήταν ο μικρός ναός του Αγίου Γεωργίου χρησιμοποιώντας το σχέδιο βασιλικής βυζαντινού ρυθμού που είχε στείλει από την Κωνσταντινούπολη άτομο της οικογένειας Νοταρά, μεγάλη, λιθόκτιστη, με κεντρικό τρούλο και δεκαέξι μικρότερους. Έγινε καταμερισμός υπηρεσιών. Όλοι οι άνδρες θα χωρίζονταν σε ομάδες και η κάθε ομάδα θα εκτελούσε μια συγκεκριμένη δουλειά. Την πέτρα θα την έπαιρναν από τη θέση Κεφαλάρι-Πορεία. Τον ασβέστη θα τον έφτιαχναν στη θέση Κρύα Βρύση στα ασβεστοκάμινα που θα κατασκεύαζαν, αφού η περιοχή αυτή είχε κατάλληλη πέτρα για ασβέστη. Άμμο θα χρησιμοποιούσαν από βράχο που βρέθηκε στον τόπο αυτό (βραχόαμμος). Για ξυλεία θα χρησιμοποιούσαν ένα μεγάλο κυπαρίσσι που βρισκόταν στη θέση Περδικάρη του χωριού Πύργος. Αυτό το κυπαρίσσι έλεγαν ότι ήταν στοιχειωμένο και όλοι αποφεύγανε να περάσουν κοντά του. Όταν όλα κανονίστηκαν, ορίστηκε η ημερομηνία 1η Ιουνίου του 1811, που οι κάτοικοι δεν είχαν πολλές δουλειές στα χωράφια τους. Μόλις ξημέρωσε η ημέρα όλοι οι άνδρες ήσαν στη θέση τους και άρχισαν όλοι μαζί την εργασία. Εκείνοι που είχαν αναλάβει να κόβουν και να μεταφέρουν την πέτρα (πωρόλιθο μαλακό και ελαφρό) έκαναν μια μεγάλη αλυσίδα από το Κεφαλάρι μέχρι τον Άγιο Γεώργιο και έδιναν την πέτρα χέρι-χέρι. Οι χτίστες, 24 τον αριθμό, άρχισαν αμέσως να χτίζουν. Τα καμίνια έβαλαν φωτιά και έλιωναν την ασβεστόπετρα. Ο ασβέστης μεταφερόταν με τα ζώα σε λάκκους που άνοιξαν δίπλα στην εκκλησία. Στη θέση Περδικάρη ήταν η παρέα των ξυλοκόπων με επικεφαλής τον γέροντα Παπαμεντζελόπουλο (Κουτσουγέρη) που προσφέρθηκε να κόψει το στοιχειωμένο κυπαρίσσι. Σήκωσε το τσεκούρι του και το χτύπησε πρώτος. Η ξυλεία μεταφέρθηκε στους ώμους στον τόπο κατασκευής και οι ξυλουργοί άρχισαν αμέσως το έργο τους. Τόσο πολύ είχαν πιστέψει όλοι στη συλλογική εκείνη εργασία, που ο ναός τελείωσε σε 39 ημέρες, μία μέρα νωρίτερα από την προθεσμία-δηλαδή στις 8 Ιουλίου του 1811.

# data[].attributes.attachment_link.title
Άγιος-Γεώργιος-Ζάχολη-Κορινθίας

# data[].attributes.location_name
W7PM+5V Ιερά Μόνη Αγίου Γεωργίου Φενεού, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Ιερά Μόνη Αγίου Γεωργίου Φενεού, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Ιερά Μόνη Αγίου Γεωργίου Φενεού, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Σε ένα μοναδικής ομορφιάς τοπίο σε υψόμετρο 1500 μ βρίσκεται η ανδρική ιερά Μονή Άγιου Γεωργίου Φενεού στη λίμνη Δόξα στο Φενεό Κορινθίας κοντά στο χωριό Γκούρα στα όρια με τον νομό Αχαΐας. Η παλιά μονή ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα από έναν Καλαβρυτινό μοναχό

# data[].attributes.location_name
Κάστρο Αγιονορίου, Δήμος Κορινθίων

# data[].attributes.headline
Κάστρο Αγιονορίου, Δήμος Κορινθίων

# data[].attributes.subject
Κάστρο Αγιονορίου, Δήμος Κορινθίων

# data[].attributes.body
Το κάστρο Αγιονορίου αποτελεί έναν από τους υψηλής ποιότητας πολιτιστικούς πόρους που διαθέτει η περιοχή της ανατολικής Κορινθίας. Η τοποθεσία του σε συνδυασμό με την μοναδική του θέα το έχουν αναγάγει σε σημείο μείζονος στρατηγικής σημασίας για την ιστορία του έθνους μας. Χρονολογείται μεταξύ 1377 και 1450. Χτίστηκε από τους Φράγκους στα ερείπια παλαιότερου Βυζαντινού φρουρίου. Η δημιουργία του προκάλεσε και την ίδρυση του ομώνυμου οικισμού. Βρίσκεται στο μέσο της Κοντοπορείας, της ανατολικότερης αρχαίας οδού που ένωνε την Κορινθία με το Άργος και χρησιμοποιήθηκε τόσο από τον ιστορικό Ξενοφώντα, όσο και από τον Αγησίλαο με τον Σπαρτιατικό στρατό του. Η αλλαγή της διαδρομής μετά το 1204 υπήρξε η αιτία παρακμής του οικισμού. Η τοποθεσία έχει επίσης εξαιρετικό οπτικό πεδίο έχοντας οπτική επαφή με το κάστρο του Ακροκορίνθου, της Λάρισας του Άργους αλλά και με το Αρμενόκαστρο του Καπαρελλίου στην Αργολίδα.

# data[].attributes.body
Το Αγιονόρι ή Αϊνόρι βρίσκεται στον νομό Κορινθίας, νότια του χωριού Χιλιομόδι, ανάμεσα στην Κόρινθο και την Αργοναυπλία, κοντά στο χωριό Στεφάνι.

Είναι ένα ορεινό χωριό, χτισμένο στα 600 περίπου  μέτρα υψόμετρο, στην οροσειρά που χωρίζει την Αργολίδα από την Κορινθία.

Στο χωριό με την μεγάλη ιστορία, μένουν μόνιμα μόνο 300 κάτοικοι που ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία.