# data[].attributes.body
Dit was mijn Reisblog. ik vond het erg leuk om te maken omdat ik het een heel interessant en aangrijpend vind.
ook vind ik het leuk om bijvoorbeeld verhalen te verzinnen en dingen zoals dit maar wel op zijn tijd. ik zou dit boek zeker aanraden omdat het gewoon echt een heel goed boek is.
het is een boek van verschrikkingen maar ook van hoop, liefde, opofferingen en vooral moed.
ik raad dit boek ook aan zodat je meer over de Tweede Wereldoorlog weet en wat voor situatie het was in Auschwitz. degene die dit heeft gemaakt is Ravi snoek uit 2D van het ggh.
kleine samenvatting: het is gewoon een heel goed, spannend en mooi boek dus je moet het gewoon lezen!

# data[].attributes.body
het is een normale dinsdagavond, en ik zit bij een bejaarde man in het veteranenziekenhuis. ik kan zien dat het een man vol herinneringen is, nare herinningen. Ik vraag hem naar zijn herinningen en hij keert de rug naar me toe en zegt:"dat wil je niet weten".
maar ik ben nieuwsgierig dus ik vraag door uiteindelijk geeft hij aan me toe en hij start met vertellen over zijn verleden. Het begon met twee joodse gevangenen die heel hard rende....

# data[].attributes.body
het is 1930 en Ik zit aan tafel bij een knus en fijn gezin ze houden allemaal zo van elkaar. Het lijkt wel alsof je ze niet uit elkaar kunt niet halen...
de 10-jarige zoon Nathan is met zijn zusje Leisa een voorstelling aan het geven: ze spelen een western na als ze klaar klapt iedereen en de kinderen knuffelen elkaar, ze zijn altijd samen.
nu brengt de moeder het eten op tafel: het is zoveel lekker eten.
na het eten doen we nog een spelletje en daarna ga ik weer weg want ik moet nog verder met mijn reis.

# data[].attributes.body
Het is winter en overal ligt sneeuw. Ik ben in de hel maar dan de hel op aarde ik zie overal prikkeldraad, wachttorens, bewakers,  een schoorsteen en vooral mensen waarvan je bijna niet meer kan zien dat ze mensen zijn, ze lopen geruisloos rond met hun hoofd op de grond gericht.
Ik ruik angst, dood, haat, verschrikking en wreedheid maar toch ook hoop en liefde. En dan zie ik daar opeens moed en heldhaftigheid: het is Nathan Blum hij komt naar deze hel op aarde om dit waar te maken:" wie een mens redt redt de hele wereld."

# data[].attributes.body
Ik ben opeens in een klein kantoortje in Warschau en er zit een kleine Duitse kolonel aan een bureautje hij kijkt in een bak met onderschepte berichten en hij is niet een domme man.
hij ziet berichten die volgens de geallieerden heel belangrijk zijn en die berichten gaan steeds over hetzelfde: een truffelzoeker. Hij bedenkt bij zich zelf truffels zijn hele dure delicatessen dus de truffelzoeker is iemand die belangrijke dingen zoekt.
zo langzamerhand zie ik dat hij er achter komt wat er gebeurt in Auschwitz

# data[].attributes.body
Ik ben weer in de hel op aarde en ik zit in barak 24 er is jongen 14 geworden dus er moet een Bar Mitswa (dit is een  joodse traditie) gehouden worden. daar heb je tien mannen als getuigen voor nodig. de vader van de jongen vraagt of mensen alsjeblieft willen getuigen.
verschillende mensen zeggen het heeft geen zin hij kan toch morgen dood zijn.
Maar deze Nathan Blum zegt:"ja natuurlijk doe ik mee", hij herinnert zich nog zijn eigen Bar Mitswa en hoe leuk en mooi het was en hij wilt dit deze jongen ook gunnen. al snel doen nu ook andere mensen mee. de jongen stierf de volgende dag door een wrede SS-er.

# data[].attributes.body
Hij was eerst iemand vol met schuldgevoel en niet wetend wat hij moest doen gedurende Reis verandert hij in iemand met een doel:" iemand die een mens redt redt de hele wereld."
En dan op het moment dat hij zijn zus weer ziet heeft hij veel minder schuldgevoel omdat zijn zus nog leeft. het voelt voor hem dat hij alles doet om zijn zus maar niet nog een keer in de steek te laten. hij groeit uit tot een held en op het einde als hij sterft is hij blij omdat zijn zus het gehaald heeft. hij is een held omdat hij niet om zichzelf geeft maar om andere.

# data[].attributes.body
ik zit weer op een nu niet meer zo'n normale dinsdagavond, en ik zit bij een bejaarde man in het veteranenziekenhuis. ik kan zien dat het een man vol herinneringen is, alleen hij lijkt opgelucht dat hij zijn verhaal kwijt kan. en hij is blij dat hij het eindelijk heeft. hij de bejaarde man die de vriend van de professor was heeft een doosje met medailles vast hij opent het en ziet de die ene naam: Nathan Blum