# data[].attributes.attachment_link.description
👨‍👩‍👧 📊 Prawie jedna trzecia nastolatków cierpi na objawy depresji. Jeżeli niepokoi Cię zachowanie Twojego dziecka - poszukaj fachowej pomocy. 👨‍⚕️ Sprawdź ➡️ http://bit.ly/ListaOśrodków...

# data[].attributes.attachment_link.title
116111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży

# data[].attributes.attachment_link.description
Złość? Smutek? Lęk?Z nami możesz porozmawiać o wszystkim! Wszyscy mamy pytania Znajdź odpowiedź na swoje.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Projekt pn. „Trening aktywności społeczno-zawodowej dla uczestników CIS"

Zapraszamy do udziału w projekcie „Trening aktywności społeczno-zawodowej dla uczestników CIS" Będzie on trwał w okresie od 01.04.2020 do 31.03.2022, realizowanym przez Stowarzyszenie SOS dla Rodziny w Szczecinie w partnerstwie z Gminą Miasto Szczecin. Projekt jest programem aktywizującym osoby zagrożone ubóstwem i wykluczeniem społecznym stale zamieszkujących na terenie województwa zachodniopomorskiego w powiatach: Gmina Miasto Szczecin, [...]

W związku z zagrożeniem związanym z COVID-19 - zamknięte 3 Punkty Lokalne

W związku z zagrożeniem związanym z COVID-19, Okręgowy Ośrodek Pomocy Pokrzywdzonym Przestępstwem w Szczecinie informuje, że Punkty Lokalne w Kamieniu Pomorskim, Gryficach i Gryfinie na czas trwania ww. zagrożenia zawieszają swoją działalność w pełnieniu dyżurów I kontaktu. W celu uzyskania pomocy specjalistów Ośrodka zapraszamy do kontaktu telefonicznego z Okręgowym Ośrodkiem Pomocy Pokrzywdzonym Przestępstwem w Szczecinie: ul. [...]

Tydzień Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem 21 - 28 lutego 2020 r.

Szanowni Państwo, Stowarzyszenie SOS dla Rodziny zaprasza osoby pokrzywdzone przestępstwem do korzystania z bezpłatnej pomocy w ramach Tygodnia Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem, który odbędzie się w dnach 21 - 28 lutego 2020r. W ramach Tygodnia Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem oprócz dostępnej przez cały rok pomocy prawnej i psychologicznej, dodatkowo będzie możliwość skorzystania z porad prokuratorów. [...]

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapraszamy do udziału w projekcie „Trening aktywności społeczno-zawodowej dla uczestników CIS" Będzie on trwał w okresie od 01.04.2020 do 31.03.2022, realizowanym przez Stowarzyszenie SOS dla Rodziny w Szczecinie w partnerstwie z Gminą Miasto Szczecin. Projekt jest programem aktywizującym osoby zagrożone ubóstwem i wykluczeniem społecznym stale zamieszkujących na terenie województwa zachodniopomorskiego w powiatach: Gmina Miasto Szczecin, [...]

# data[].attributes.attachment_link.description
Dobre samopoczucie, satysfakcjonująca praca, wspierające relacje i umiejętność radzenia sobie z problemami - to właśnie nasze zdrowie psychiczne. Bez niego nie będziemy spokojni i szczęśliwi. Tymczasem ponad 450 milionów ludzi na świecie cierpi na zaburzenia psychiczne, z czego większość na depresję. W Polsce ta liczba zbliża się do 8 milionów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W sytuacji kryzysowej
Zdarza się, że w pewnym momencie naszego życia stwierdzamy, że trudności, które Nas spotykają są ponad miarę naszych sił, że jesteśmy bezsilni, nie mamy ochoty dalej żyć, że sami nie będziemy w stanie sobie z nimi poradzić. Jest to moment, którego nie należy zlekceważyć ze względu na strach przed społecznym odrzuceniem. W takich sytuacjach najlepszym rozwiązaniem jest zwrócenie się o pomoc do osób zawodowo zajmujących się pracą z ludźmi w trudnych dla nich okresach, specjalistów w dziedzinie pomocy psychologicznej, czyli do psychologa, psychoterapeuty, psychiatry.

Aby znaleźć pomoc psychologiczną w swojej okolicy kliknij na poniższy link, następnie wpisz miejscowość lub województwo w którym mieszkasz oraz rodzaj problemu, z którym się borykasz, a pojawią się ośrodki pomocowe z danego regionu. http://www.porozumienie.niebieskalinia.pl

W chwili kryzysu możemy też skorzystać z pomocy od zaraz pod numerem telefonu:

116 123
Codziennie od 14.00 do 22.00
Numer jest bezpłatny.

Kryzysowy Telefon Zaufania 116 123 powstał z myślą o osobach, które z różnych powodów nie mają możliwości bezpośredniego kontaktu z psychologiem. Oferta Poradni kierowana jest do osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym, potrzebujących wsparcia i porady psychologicznej, rodziców potrzebujących wsparcia w procesie wychowawczym oraz osób niepełnoprawnych.
więcej informacji w linku:
https://116111.pl/

Poradnie zdrowia psychicznego
Do poradni zdrowia psychicznego można zgłosić się w celu odbycia konsultacji z psychologiem lub psychiatrą. Na dzień dzisiejszy ze względu na postępującą świadomość, poradni zdrowia psychicznego powstaje coraz więcej. W pilnych przypadkach poradnie te zapewniają przyjęcie przez lekarza w chwili zgłoszenia - w ten sam dzień. Wystarczy ubezpieczenie w NFZ. Czym się zajmują?:
* Diagnostyka zaburzeń psychicznych
* Leczenie nerwic, depresji, psychoz, zaburzeń odżywiania, zaburzeń osobowości i organicznych zaburzeń psychicznych
* Interwencje kryzysowe - pomoc psychologiczna w nagłych, trudnych sytuacjach osobistych i zawodowych (interwencja kryzysowa, psychoterapia indywidualna oraz małżeńska i rodzinna)
* Leczenie zaburzeń stresowych pourazowych i zaburzeń adaptacyjnych
* Sesja psychoterapii indywidualnej oraz grupowej.

Dla przykładu w Szczecinie:
Centrum Medyczne EUROMEDIS
Poradnia Psychiatryczna
Szczecin, Al. Powstańców Wielkopolskich 33a, tel. 91 8182141

Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 1 Im. Prof. Tadeusza Sokołowskiego Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie
Poradnia Psychiatryczna
Szczecin, ul. Broniewskiego 24/26, tel. 91 4540653

EVOMED SPÓŁKA Z OGRANICZONA ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ
Poradnia Zdrowia Psychicznego
Szczecin, ul. Stanisława Dubois 27, tel. 91 8140247

Niepubliczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej „PRAWOBRZEŻE - MEDYK"
Poradnia Zdrowia Psychicznego
Szczecin, ul. Napierskiego 6c, tel. 914643834

Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej „zdroje"
Poradnia Zdrowia Psychicznego
szczecin, ul. Żołnierska 55, tel. 91 8806092, 4344138

109 szpital Wojskowy z Przychodnią
Poradnia Zdrowia Psychicznego
Szczecin, ul. Piotra Skargi 9-11, tel. 261455582

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Zachodniopomorskie Centrum Leczenia i Profilaktyki
Poradnia Zdrowia Psychicznego
Szczecin, ul. Bolesława Śmiałego 33, tel. 91 4349200

CENTRUM ZDROWIA PSYCHICZNEGO „STAROMŁYŃSKA"
Poradnia Zdrowia Psychicznego dla Dorosłych
Szczecin, ul. Staromłyńska 21/26, tel. 91 4893589

Zachodniopomorski Instytut Psychoterapii
Poradnia Zdrowia Psychicznego dla Dorosłych
Szczecin, ul. Królowej Korony Polskiej 26/1a, tel. 91 4226060

Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szkół Wyższych
Poradnia Zdrowia Psychicznego
Szczecin, Al. Bohaterów Warszawy 51, tel. 91 4494534

Listę placówek, które mają podpisaną umowę z NFZ na usługi psychiatryczne znajdziecie tutaj:
https://aplikacje.nfz.gov.pl/umowy/

Ośrodki Interwencji Kryzysowej
Z usług Ośrodka Interwencji Kryzysowej mogą korzystać osoby, które znalazły się w nagłym lub przewlekłym kryzysie psychicznym, a w szczególności:
* członkowie rodzin dotkniętych przemocą domową,
* rodziny w kryzysie,
* osoby przeżywające trudności małżeńskie/partnerskie lub trudności w kontaktach z dziećmi,
* osoby przeciążone psychicznie, obarczone następstwami wielu trudnych zdarzeń w życiu swoim i rodziny, żyjące w stanie przewlekłego stresu,
* osoby chcące popełnić samobójstwo,
* ofiary, świadkowie i uczestnicy wypadków drogowych, pożarów, katastrof przemysłowych i naturalnych, zamachów terrorystycznych, itd.,
* ofiary i świadkowie napadów, gwałtów i innych przestępstw,
* ofiary, uczestnicy i świadkowie innych nieszczęśliwych wypadków (np.: wpadnięcie pod samochód, utonięcie, itd.),
* bliscy osób doświadczających wszystkich tych zdarzeń.
Zadania ośrodka interwencji kryzysowej:
* kompleksowa pomoc psychologiczna osobom i rodzinom znajdującym się w nagłym lub przewlekłym kryzysie psychicznym,
* interwencja w nagłych zdarzeniach i przeżyciach traumatycznych,
* prowadzenie telefonicznych interwencji kryzysowych,
* prowadzenie krótkiej psychoterapii indywidualnej, bądź rodzinnej oraz poradnictwa psychologicznego,
* udzielanie schronienia dla matek z dziećmi doznających przemocy (hostel),
* animowanie i prowadzenie grup wsparcia,
* pomoc prawna,
* działanie profilaktyczne przez propagowanie wiedzy i umiejętności potrzebnych do radzenia sobie z trudnymi sytuacjami życiowymi.

Ośrodek działa całodobowo we wszystkie dni tygodnia. Można zgłaszać się osobiście lub telefonicznie by umówić się ze specjalistą. W województwie zachodniopomorskim działa 6 ośrodków z siedzibą w Szczecinie, Wałczu, Białogardzie i Świnoujściu.
Wszelka pomoc udzielana w ośrodku interwencji kryzysowej jest nieodpłatna.

Listę ośrodków interwencji kryzysowej w woj. zachodniopomorskim znajdziecie tutaj:
http://www.interwencjakryzysowa.pl/osrodki-interwencji-kryzysowej

Pomoc osobom uzależnionym i współuzależnionym / Centra odwykowe
Centra odwykowe świadczą terapię indywidualną oraz grupową dla osób:
* Uzależnionych
* Współuzależnionych
* Matek i Ojców osób Uzależnionych
* z syndromem DDA
* doświadczających przemocy domowej

Listę ośrodków po wybraniu miasta i rodzaju problemu np. uzależnienie znajdziecie tutaj:
http://www.porozumienie.niebieskalinia.pl

Izby przyjęć przy szpitalnym oddziale psychiatrycznym
Jeżeli potrzebujemy natychmiastowej pomocy, czujemy się bardzo źle psychicznie, można zgłosić się bezpośrednio na izbę przyjęć oddziału psychiatrycznego. Nie oznacza to, że od razu trafia się do szpitala. Szpitale i oddziały, nie wymagają od Nas skierowania od lekarza rodzinnego. Więc można pobrać konsultację od zaraz, jeżeli natomiast będzie wskazanie do obserwacji pacjenta, lekarze po niej są w stanie tak dobrać mu leki, aby po wyjściu po za szpitalne mury, przyjmując je regularnie i będąc w stałym kontakcie z lekarzem specjalistą, mogli normalnie funkcjonować w społeczeństwie.

Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital Rejonowy
ul. Szpitalna 9, 78-200 BIAŁOGARD

Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej
ul. Niechorska 27, 72-300 GRYFICE

Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej
ul. Parkowa 7, 74-100 GRYFINO

Samodzielny Zakład Opieki Zdrowotnej nr 2
ul. Łopuskiego 8, 78-100 KOŁOBRZEG

Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej „ZDROJE"
PRZYSZPITALNA PORADNIA ZDROWIA PSYCHICZNEGO DLA DOROSŁYCH
SZCZECIN, MĄCZNA 4, tel. 091-8806221

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak skorzystać z bezpłatnej porady psychologicznej?

# data[].attributes.attachment_link.description
W sytuacji kryzysowej Zdarza się, że w pewnym momencie naszego życia stwierdzamy, że trudności, które Nas spotykają są ponad miarę naszych sił, że jesteśmy bezsilni, nie mamy ochoty dalej żyć, że sami nie będziemy w stanie sobie z nimi poradzić. Jest to moment, którego nie należy zlekceważyć ze względu na strach przed społecznym odrzuceniem.

# data[].attributes.body
Źródło https://www.instagram.com/p/CKwHaxjldLB/?igshid=1i96nb3r1x01d

# data[].attributes.body
https://www.instagram.com/p/CFUbxkIBEoi/?igshid=rmdt3cd1kc90

# data[].attributes.body
https://www.instagram.com/p/CKUinEssFcj/?igshid=1uok8on33hune

# data[].attributes.body
https://www.instagram.com/p/CHgEHJHBdnH/?igshid=w983p6o1keji

# data[].attributes.body
https://www.instagram.com/p/CJdPIIDMQWv/?igshid=1dikerc2159nu

# data[].attributes.body
Źródło: https://kosmetyka-fitness.pl/zdrowe-zycie-kurs-internetowy.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To, w jaki sposób młodzi ludzie korzystają z internetu, jest coraz częściej postrzegane w kategoriach wyzwania albo problemu, zarówno w odniesieniu do czasu, który spędzają przed ekranem, jak i treści, do których mają dostęp. To jednak nie są indywidualne wyzwania młodych ludzi, ale rodziny jako mikrospołeczności. Jak sobie z tym poradzić?
To dotyka szerszego problemu: z jednej strony zasad, które panują w całej rodzinie, podejścia rodziców do tego, co należy, a czego nie należy robić, co jest ważne, a co nieważne dla rodziny i jej członków, z drugiej zaś - zrozumienia, jakie potrzeby kryją się za tym, co robią dzieci; co oglądają, jak oglądają i jak spędzają czas wolny. Przy jakimkolwiek problemie z dzieckiem, nie tylko jeżeli chodzi o internet, warto sobie te dwa pytania zadać i się nad nimi zastanowić: czego chcemy i jak chcemy to osiągnąć to jedno, a drugie: z jakiej potrzeby albo z braku zaspokojenia jakiej potrzeby wynikają zachowania dziecka, które nas niepokoją. Trzeba szukać odpowiedzi na obydwa te pytania, jedno bez drugiego nie zadziała.
Ale czy rzeczywiście zasady, które tak często generują wśród bliskich napięcia, są konieczne?
Zasady są potrzebne w każdym miejscu i w każdej społeczności, również w rodzinie. Musimy znać granice, wiedzieć, czym się kierujemy i jakie mamy wartości - bo zasady bronią konkretnych wartości. Ważne jest też, żeby wszyscy członkowie rodziny, również dzieci, wiedzieli, po co dane reguły są wprowadzane, z jakiej intencji one wynikają. Mogą być po to, żeby kontrolować dziecko, jego zachowanie, i to też jest czasami potrzebne. Natomiast jeśli dziecko będzie miało poczucie, że rodzicom chodzi tylko o kontrolę, a nie dowie się, czemu ona służy oraz że wynika z rodzicielskiej troski i miłości, to będzie z tą kontrolą walczyło.
Rodzice często narzekają, że zasady, które wprowadzają, nie działają, że mają wrażenie, że dziecko ich nie słucha.
Jeżeli tak się dzieje, to warto się głębiej zastanowić, dlaczego tak jest. Bardzo często kiedy dziecko nie słucha rodziców, oni traktują to jako przejaw walki z nimi. To eskaluje konflikt. Wtedy rodzice stają się bardziej kategoryczni albo wprowadzają kolejne sankcje. Natomiast dobrze jest się zatrzymać i zrozumieć, dlaczego dziecko nie słucha czy też nie przestrzega wprowadzanych zasad.
Jakie to mogą być powody?
Najbardziej oczywisty jest po prostu rozwojowy: dziecko próbuje sprawdzać swoją siłę i niezależność; to właśnie ten tak zwany bunt nastolatków, kiedy to młody człowiek zaczyna eksperymentować ze swoją siłą, sprawczością, samodzielnością. To taki etap w życiu naszego dziecka i dobrze jest nie brać tego do siebie. W takiej sytuacji pomyślmy, co ja jako rodzic mogę zrobić lepiej i inaczej. W jaki sposób używać swojej siły, swoich możliwości? Jak stawiać wymagania czy ustanawiać różnego rodzaju zasady, które obowiązują w rodzinie? Pamiętajmy też, że z pewnych zasad dziecko może wyrastać. Będzie potrzebowało coraz więcej przestrzeni i tego, żeby mogło samo o sobie decydować. Dlatego czasem trzeba poluzowywać kontrolę i do pewnego stopnia wypuszczać dziecko w świat.
To może być trudne!
Rozumiem, że chęć opieki i kontroli bierze się z troski, z chęci zadbania o dziecko, ale każdy z nas potrzebuje w pewien sposób ryzykować, również młody człowiek, dlatego proporcjonalnie do jego wieku, do jego talentów należy tworzyć mu taką przestrzeń, w której będzie robił rzeczy na własny rachunek i również na własny rachunek będzie ponosił konsekwencje.
Kontrola daje rodzicom duże poczucie bezpieczeństwa.
Owszem, poczucie bezpieczeństwa oraz sprawczości; głównie wynika jednak z troski o dziecko. Ale ta troska może dziecko ograniczać. Każdy z nas ma prawo do popełniania błędów i do ryzykowania w pewnym określonym zakresie. Dlatego o ile o małe dziecko trzeba dbać w taki sposób, żeby zapewniać mu stuprocentowe bezpieczeństwo i przewidywać jego ruchy, o tyle w przypadku nastolatka należy zweryfikować zakres naszej opieki.
Co jeszcze może powodować, że dziecko nas nie słucha?
Niezmiernie istotny jest sposób, w jaki rozmawiamy z dzieckiem i używamy siły, innymi słowy - traktowanie dziecka. Jak do niego mówimy? Co do niego mówimy? Czy potrafimy rozumieć jego punkt widzenia? Czy prowadzimy dialog, a nawet negocjacje wobec tych naszych zasad, czy sztywno trzymamy się swojej roli dorosłego rodzica, który wie lepiej? To, jak mówimy, bywa ważniejsze od tego, co mówimy. Jeżeli komunikujemy się rozkazami, to nawet jeśli dziecko wewnętrznie się z nami zgadza, będzie stawiało opór.
Z czego po stronie rodziców wynika trudność w prowadzeniu dialogu, rozumieniu, słuchaniu argumentów dziecka? Czemu wciąż ulegamy pokusie wydawania poleceń, rozkazywania, kontrolowania?
Głównie z bezradności. W istocie nikt nie chce tego robić i staramy się tego nie robić. Jeśli jednak sami nie mamy wzorców, nie jesteśmy świadomi swoich zasobów i możliwości, to zaczynamy rozmawiać z dzieckiem z pozycji bezradności i bezsilności i zdarza się, że jesteśmy mocniejsi, niż chcemy być i niż nam się wydaje.
To znaczy?
Jako rodzice naprawdę mamy dużo większe możliwości niż dziecko, które przez większość swojego życia jest od nas zależne. To od nas zależy jego byt, nasza opinia jest dla niego kluczowa; przez wiele lat to, co my o nim myślimy, jak przedstawiamy mu świat, jest jedyną rzeczywistością, do której dziecko może się odnieść. W pewnym momencie dziecko naturalnie zaczyna to podważać, ponieważ poznaje inne punkty widzenia i inne możliwości. Bywa, że dopiero wówczas orientujemy się, jak duży wpływ mieliśmy dotąd na to, jak myśli nasze dziecko. Zdarza się, że w momencie, kiedy ono przestaje się utożsamiać z tym, jacy my jesteśmy, czujemy się trochę zagrożeni. Natomiast cały czas mamy mnóstwo możliwości wpływania na dziecko. Ta zależność jest bardzo duża, bo to my je utrzymujemy, zapewniamy mu edukację, rozrywkę, więc z jednej strony dziecko bardzo mocno od nas zależy, a z drugiej potrzebuje mieć swój świat i swoje doświadczenia. Jeśli w pełni uświadomimy sobie, ile mamy możliwości, to w momencie bezradności nie wykorzystamy ich wszystkich naraz, tylko będziemy mogli dobierać zależnie od okoliczności.
Na przykład?
Wyobraźmy sobie taką sytuację. Rodzice mają konflikt z dzieckiem, w którym ono bardzo mocno wyraża swój opór i swoje „nie", konflikt eskaluje, więc rodzice mówią: „To w takim razie wyprowadź się z domu". Wyprowadzka to ostateczność, konsekwencja, po którą rodzic tak naprawdę nie może i prawdopodobnie nie chce sięgnąć, więc w istocie jest przejawem naszej bezradności.
Rodzice często nie czują swojej siły, dzielą się poczuciem bezradności, niemocy, opowiadają o tym, że w relacji z dzieckiem czują się bezsilni, że nie wiedzą, jak z dzieckiem rozmawiać, że dziecko robi co chce. Co mogą zrobić?
Przede wszystkim mogą poczuć swoją siłę płynącą z miłości i chęci dbania o dziecko. Jeżeli będą mieli z tym kontakt niepodszyty złością, rozżaleniem czy poczuciem odrzucenia przez dziecko, tylko naprawdę odczują tę miłość i chęć roztoczenia opieki nad dzieckiem, to coś się zmieni w atmosferze pomiędzy nimi a dzieckiem. W momencie, kiedy coś „drgnie", można się zastanowić, w jaki sposób wykorzystać swą moc związaną z tym, że jest się dorosłym. Można zobaczyć, że da się czerpać ze swego doświadczenia, ze swojej mądrości. To nie jest tak, że wygram albo przegram w relacji z dzieckiem. Rzecz w tym, że opierając się na swojej dojrzałości, mądrości, na swoim doświadczeniu, mogę zrobić przestrzeń dla dziecka, żeby się dowiedzieć, co ono myśli w danej sytuacji, i starać się je zrozumieć.
I co dalej?
Możliwość zrozumienia dziecka i odwołania się do własnych doświadczeń i emocji z okresu dojrzewania czy dzieciństwa - bo przecież to jest moje doświadczenie, to mój zasób - powoduje, że być może atmosfera miłości już się tworzy, a to z kolei może sprawić, że znajdziemy jakąś wspólną płaszczyznę. To rodzic może zrozumieć dziecko i to on potrzebuje je zrozumieć, nie odwrotnie - bo to on był dzieckiem, a ono jeszcze nigdy nie było dorosłe. Kiedy rodzic stworzy atmosferę zrozumienia i troski, ma szansę przystępnie komunikować swoje przekonania, doświadczenia, perspektywę, a dziecku, które najpierw zostanie zrozumiane, będzie łatwiej usłyszeć rodzica. Na takim gruncie można proponować na przykład profity związane z przestrzeganiem określonych zasad czy z pójściem na ustępstwo, można podejmować negocjacje, co będzie, jak się dogadamy, a co, jak się nie dogadamy, itp.
Co może zrobić rodzic, który zauważa, że dziecko może mieć problem z internetem, że coraz więcej czasu spędza przed ekranem, że jest tym bardzo zaabsorbowane? Jak o tym rozmawiać?
Po pierwsze, radziłabym nie ograniczać się tylko do tej sytuacji, w której dziecko spędza czas przed ekranem. Warto się zastanowić, co się dzieje u dziecka w ogóle, jakie ma kłopoty, czy w jego życiu nastąpiła jakaś zmiana, czy wydarzyło się coś ważnego dla niego, jak mu idzie w szkole, jak mu się układa z rówieśnikami, czy nie ma jakichś kłopotów. Ucieczka w świat online nader często jest ucieczką od czegoś. Młody człowiek nie potrafi sobie poradzić, w związku z tym ucieka w internet.
To ucieczka od...?
Czasami od problemów w szkole, zbyt wielu oczekiwań, niewyrabiania się z obowiązkami, relacji z rówieśnikami, trudności z nawiązywaniem znajomości twarzą w twarz. Różne rzeczy mogą powodować, że chce się uciec do świata online, więc pierwszym krokiem powinna być pomoc w rozwiązaniu tych trudności, a nie dokładanie dziecku nowego stresu, czyli wyliczanie, ile czasu może spędzać przed ekranem. Po drugie, warto też się zainteresować, co takiego w internecie budzi ciekawość naszego dziecka, bo to nie jest tylko ucieczka „od", ale też dążenie „do" czegoś.
Te dwie tendencje są ze sobą powiązane?
Często tak. Jakość aktywności dziecka w internecie, rodzaj przeżyć, jakich dziecko tam szuka, jest bardzo istotne. Młodzi ludzie mogą rozwijać online swoje talenty czy umiejętności, pasję do programowania, mogą próbować swych sił w publikowaniu rozmaitych informacji, zakładaniu blogów. To też pewnego rodzaju talent, który w dzisiejszym świecie bywa bardzo opłacalny - zarówno społecznie, jak i finansowo. Warto więc się zainteresować, czy naprawdę trzeba to ograniczać, czy przeciwnie: w jakiś sposób wesprzeć. Możliwe, że dziecko w jakiejś grze czy aktywności internetowej czuje się spełnione. Wówczas można szukać dla niego innych, alternatywnych form zaspokajania tej potrzeby. Jeżeli ktoś w internecie dużo walczy, to może warto go zainteresować jakąś sztuką walki albo zapisać na zajęcia, które będą go rozwijały offline. Najpierw odkryjmy, co pasjonuje nasze dziecko, a potem przystępujmy do negocjowania zasad dotyczących czasu spędzanego przed ekranem. Nigdy odwrotnie.
Czy to nie jest tak, że my, dorośli, potrzebujemy pamiętać, że żyjemy w innej rzeczywistości niż wtedy, kiedy sami dorastaliśmy? Internet spełnia bardzo dużo potrzeb młodych ludzi, chociażby relacyjnych, bliskości, przynależności, i to nie musi być negatywne tylko dlatego, że jest inne od naszego doświadczenia.
Tak. Pozwólmy czasem, żeby to dziecko było ekspertem w rzeczywistości online. Prawdopodobnie nie rozumiemy sposobu, w jaki przeżywa ono różne rzeczy, czego szuka w internecie i w ogóle jaki jest ten jego świat, który współtworzy online, toteż dołączenie do niego w jego doświadczeniach i uczenie się od niego spowoduje, że będziemy mu mogli towarzyszyć, ale też w razie potrzeby pomożemy mu zarządzać zarówno czasem, który spędza online, jak i treściami, które tam napotyka; wspierać to, co jest dla niego dobre, rozwojowe i w jakiś sposób naturalne. To optymalne rozwiązanie: razem z dzieckiem iść z duchem czasu, ale jednocześnie reagować na zagrożenia, które niesie przebywanie w sieci, bo jej zawartość nie zawsze jest dla niego dobra.
Rodzina się zmienia, zmieniają się wzorce, role. Poszukujemy odpowiedzi na pytanie, co to znaczy być rodzicem, matką, ojcem, dzieckiem. W jakim miejscu jesteśmy?
W istocie następuje duża zmiana; również tego, czego się oczekuje od rodzica i jak należy pełnić tę funkcję. Coraz większy nacisk kładzie się na dialog z dzieckiem i na to, żeby traktować je jak pełnoprawnego członka rodziny, kogoś, wokół kogo skupia się bardzo dużo uwagi. W sumie jeszcze nie tak dawno dziecko istniało jak gdyby na marginesie rodziny, jego potrzeby nie były brane pod uwagę zgodnie z powiedzeniem: „Dzieci i ryby głosu nie mają".
Na szczęście to się zmieniło.
Tak, teraz dla odmiany dziecko zaczyna być w centrum uwagi, wszystko robi się dla dobra dziecka, co też wydaje mi się nie najlepsze. Może ta tendencja równoważy to, że wcześniej dziecko niespecjalnie się w rodzinie liczyło. Kiedy ono samo i jego potrzeby nie były takie ważne, to rodzice mówili, jak ma być, i bezdyskusyjnie egzekwowali zasady. Dziś rodzic potrzebuje zrozumieć sposób myślenia dziecka i jego rzeczywistość, wejść z nim w dialog; i z dorosłego, który niekwestionowanie wie, jak ma być, zmieniać się w przewodnika swojego dziecka, w osobę, która w twórczy i otwarty sposób przeżywa z nim jego dzieciństwo. Sam przy tym uczy się od dziecka owego twórczego przeżywania rzeczywistości. Pamiętajmy jednak, że równie istotne jak potrzeby dziecka jest to, żeby rodzice wiedzieli, czego oni potrzebują. Z dzieckiem można się bawić i towarzyszyć mu w jego doświadczeniach, należy jednak pamiętać, że rodzic jest rodzicem. Zasady i siła, jaką dysponuje, powinny być stosowane w bardzo świadomy sposób.
Świadomy, czyli jaki?
Rodzic powinien wiedzieć, jakiego rodzaju siłą dysponuje, jakie ma talenty, możliwości i jak może świadomie je rozwijać w relacji z dzieckiem. Powinien wiedzieć, co potrafi, a czego nie, na przykład że umie świetnie się bawić, gorzej idzie mu natomiast stawianie granic. Świadomy rodzic to zatem z jednej strony rozwijający się, pracujący nad sobą człowiek, a z drugiej osoba uczą się tego, jak do relacji z dzieckiem wnosić swoją siłę. Tak zwane bezstresowe wychowanie bywa rozumiane w taki sposób, że dziecku nie wyznacza się granic ani zasad w trosce o to, by nie zniszczyć jego kreatywności. Tymczasem ja myślę, że ustalanie zasad i stawianie granic jest bardzo istotne, tyle że trzeba to robić nie za mocno i nie za słabo; nie wolno ani odpuszczać, ani nadużywać swojej siły oraz trzeba wiedzieć, w jakich sytuacjach z niej korzystać. Innymi słowy wracamy do tego, że są sytuacje, w których trzeba stawiać dziecku granice i wymagać od niego ich przestrzegania, ale też należy zostawić mu obszar swobody, najlepiej już od najwcześniejszych lat, w którym będzie mogło eksperymentować z otoczeniem, z własną siłą i możliwościami.
Rodzice często nie zdają sobie sprawy, jak ich zachowania czy gesty są odbierane przez dzieci - że czasem ich zmarszczone brwi albo odrobinę mocniejszy głos wywołują u dziecka lęk. Dziecko odbiera je jako bardzo mocny przekaz, nawet jako krzyk.
Tak, to koniecznie trzeba obserwować. Szczególnie gdy ktoś czuje się bezsilny i bezradny - wtedy bowiem traci świadomość tego, że bez względu na to, co o sobie myśli, dysponuje siłą, i to, co robi wobec dziecka, jest przez nie odbierane osobiście. Nawet jeżeli dziecko udaje, że go to nie obchodzi, to jednak bardzo mocno to przeżywa. A im jest młodsze, tym bardziej musimy być świadomi tego, jak głośno mówimy, jakich słów używamy, jak gwałtowni wobec niego jesteśmy. Powtórzę: im bardziej ktoś się czuje bezsilny, tym większe prawdopodobieństwo, że będzie swojej siły w różnych stresujących dla siebie sytuacjach nadużywał.
Jak pracować nad sobą, żeby mieć więcej świadomości w tym obszarze?
Pracować nad sobą można poprzez przyglądanie się, jak mówimy do dziecka, w jaki sposób przekazujemy mu informacje, jakie mamy wobec niego możliwości, co ono myśli, czy jesteśmy gotowi przyjąć jego perspektywę, co nami kieruje. Jeżeli mamy poczucie, że uczucia i reakcje wymykają się nam spod kontroli, że czasem zdarza nam się krzyknąć na dziecko albo tracimy nad sobą panowanie, to warto udać się do specjalisty i porozmawiać z nim na ten temat. Używanie siły jest problematyczne. Mało kto potrafi stosować ją w sposób świadomy. Każdemu z nas zdarzyło się stracić kontrolę nad sobą w różnych trudnych sytuacjach, poczuć się bezsilnie albo dać się ponieść emocjom i zrobić coś, czego potem żałowaliśmy. To jest naturalne. Natomiast warto o tym pamiętać, uczyć się i w przyszłości nie popełniać podobnych błędów w podobnych sytuacjach.
Co jeszcze możemy zrobić?
Nie myśleć tylko o dziecku, o tym, czego od niego wymagać, jak na nie wpływać i co ono ma zrobić, ale też zastanowić się nad tym, jacy my jesteśmy i czego wymagamy od siebie, w jakich obszarach my możemy się rozwijać. Zamiast się obwiniać, że jestem beznadziejną matką albo beznadziejnym ojcem i że czegoś nie umiem, dostrzegać, jak fajnym ojcem czy fajną matką jestem, i jednocześnie zwracać uwagę na to, jeszcze potrzebuję, czego mogę się o sobie dowiedzieć.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzic potrzebuje być świadomy swojej siły

# data[].attributes.attachment_link.description
To, w jaki sposób młodzi ludzie korzystają z internetu, jest coraz częściej postrzegane w kategoriach wyzwania albo problemu, zarówno w odniesieniu do czasu, który spędzają przed ekranem, jak i treści, do których mają dostęp. To jednak nie są indywidualne wyzwania młodych ludzi, ale rodziny jako mikrospołeczności. Jak sobie z tym poradzić?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dziecięce niemowlęta są bezbronne i niezdolne do zaspokojenia swoich życiowych potrzeb, dlatego warunkiem ich przetrwania i dobrego rozwoju jest pozostawanie w relacji z uważnym, reagującym na ich sygnały opiekunem.
Malutki Jaś bawi się na podłodze w kuchni: wrzuca do dużej miski klocki, po czym wysypuje je na podłogę, a następnie zaczyna wszystko od nowa. Raz po raz zerka w górę na swoją mamę, która stoi tuż obok i kroi warzywa na zupę, a wtedy ona uśmiecha się do niego i zagaduje. Chłopczyk też się uśmiecha, po czym wraca do zabawy. Chwilowo nie ząbkuje i lepiej śpi, a w dzień potrafi zająć się sobą przez dłuższą chwilę, więc jego mama jest w dobrej formie. Teraz, kierowana impulsem, przerywa krojenie, robi zdjęcie synkowi i wrzuca je na Instagram. Jeszcze tylko filtr do zdjęcia, zabawny opis, kilka serduszek, no i odpowiednie hasztagi. Zaraz, zaraz, ten chyba nie będzie odpowiedni, ten... nie, nie pasuje, o, ten będzie idealny! Nagle jak przez mgłę kobieta słyszy swojego synka, który znalazł się przy jej nodze i próbuje się po niej wspinać, jęcząc: „Mamamamamama!" Co mu się nagle stało? Przecież tak ładnie się bawił, dopóki kroiła warzywa! A post nieskończony! Lekko zirytowana, przemawia uspokajająco do Jasia, wpatrując się w ekran i gorączkowo dodając kolejne hasztagi. Jaś uderza w płacz i szarpie nogawkę spodni mamy. Krzyczy, jakby go obdzierano ze skóry! Jakby tygrys szablozębny czyhał na jego życie i jedynym ratunkiem było znalezienie się w ramionach mamy.
Poniekąd tak właśnie jest, a przynajmniej tak postrzega sytuację malutkie dziecko, którego mózg ukształtowała ewolucja pod wpływem warunków panujących na Ziemi tysiące lat temu. Dopóki mama Jasia kroiła warzywa na zupę, zerkając na synka, była emocjonalnie dostępna, czyli bezpieczna. Kiedy zaczęła z uwagą wpatrywać się w urządzenie z ekranem, nie zwracając uwagi na otoczenie i własne dziecko, mózg malucha zaczął wysyłać sygnały alarmowe, nakazując mu ściągnięcie na siebie jej uwagi.

Warto w tym kontekście wspomnieć o poruszającym „eksperymencie z kamienną twarzą" amerykańskiego psychologa rozwojowego Edwarda Tronicka. Matki bawiły się ze swoimi ośmiomiesięcznymi dziećmi i na znak dany przez prowadzącego eksperyment przestawały na nie reagować. Niemowlęta początkowo próbowały nawiązać kontakt z mamą, uśmiechając się, wyciągając rączki, wskazując coś palcem, wydając różne dźwięki. Kiedy to nie przynosiło rezultatów, okazywały symptomy silnego stresu: płakały, krzyczały, próbowały złapać albo uderzyć mamę. Matki zachowywały kamienną twarz przez zaledwie dwie minuty, lecz to wystarczyło, aby ich spokojne i radosne dzieci przełączyły się w tryb walki i ucieczki, w którym ich organizmy dosłownie walczyły o przetrwanie. Tak wielka jest potrzeba bycia w relacji.

Równie wielka jest moc urządzeń z ekranami, które przyciągają naszą uwagę tak, że korzystając z nich, w pewnym sensie zrywamy relację z osobami znajdującymi się tuż obok. Dotyczy to zwłaszcza mediów społecznościowych. Kiedy jednym uchem słuchamy naszego dziecka, które opowiada nam o kłótni z kolegą, a jednocześnie formułujemy w myślach odpowiedź na jakiś komentarz na Facebooku, nie jesteśmy tak naprawdę w relacji z dzieckiem. Ono zaś doskonale wyczuwa, że nasze myśli błądzą wokół innego tematu, że czymś się martwimy albo coś nas zirytowało. Nierzadko reaguje niepokojem, rozdrażnieniem, „zwracaniem na siebie uwagi" - dokładnie tak, jak malutki Jaś.

Kiedy dorosły korzysta z urządzeń z ekranami w czasie spędzanym wspólnie z dzieckiem, może to wywołać napięcie w ich relacji.

Dzieje się tak, gdy dorosły w trakcie zabawy czy rozmowy zerka raz po raz na ekran i to, co widzi lub czyta, wywołuje w nim trudne emocje. Dziecko bardzo szybko „zaraża się" tymi emocjami i napięciem nawet, jeśli dorosły stara się je ukryć. Działa tu mechanizm tzw. rezonansu limbicznego (ang. interbrain connection), opisany przez brytyjskiego psychiatrę, psychoterapeutę i psychologa Digby'ego Tantama i nazywany czasem potocznie mózgowym wi-fi. Rezonans limbiczny pozwala nam w ułamkach sekund wyczuć pobudzenie i emocje drugiej osoby i w razie zagrożenia odpowiednio szybko zareagować: salwować się ucieczką lub zaatakować przeciwnika. To wyczuwanie i „zarażanie się" pobudzeniem i emocjami odbywa się pozawerbalnie, poprzez mowę ciała i zmysły, w dużej mierze nieświadomie i niezależnie od woli człowieka. Jest to ewolucyjny mechanizm przystosowawczy: przetrwanie jednostki od tysiącleci było zależne od tego, czy inni ludzie dookoła byli przyjaźnie nastawieni i spokojni, czy wrodzy i nieprzyjemnie pobudzeni.
Warto mieć to na uwadze i przyjąć zasadę, że kiedy bawimy się albo rozmawiamy z naszymi dziećmi, odkładamy nasze urządzenia z ekranami - najlepiej tam, gdzie nie sięgają nasze ręce ani wzrok. Lepiej korzystać z tych urządzeń, kiedy możemy skoncentrować się na treściach, które za ich pomocą przyswajamy. To sprzyja budowaniu relacji z dziećmi i spokojnej, dobrej atmosfery w domu.

Zadbajmy o mózgi nasze i naszych dzieci!

# data[].attributes.attachment_link.description
Dziecięce niemowlęta są bezbronne i niezdolne do zaspokojenia swoich życiowych potrzeb, dlatego warunkiem ich przetrwania i dobrego rozwoju jest pozostawanie w relacji z uważnym, reagującym na ich sygnały opiekunem. Malutki Jaś bawi się na podłodze w kuchni: wrzuca do dużej miski klocki, po czym wysypuje je na podłogę, a następnie zaczyna wszystko od nowa.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jesteśmy jedyną organizacją w Polsce, która kompleksowo zajmuje się problematyką przemocy i wykorzystywania seksualnego dzieci.

# data[].attributes.body
Źródło: pinterest

# data[].attributes.body
Źródło: https://zszywka.pl/p/czy-wiecie-dlaczego-warto-jesc-bana-7496989.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Chroń swoją prywatność!

Nie podawaj swoich danych osobowych, takich jak: imię, nazwisko, numer telefonu czy adres domowy.

Zadbaj o swój wizerunek. Jeśli publikujesz w sieci swoje zdjęcia, zadbaj, by widzieli je tylko Twoi znajomi. Nie umieszczaj w sieci zdjęć, które mogą Ci zaszkodzić dziś lub za jakiś czas.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sieciaki.pl - Warto wiedzieć! - zasady bezpieczeństwa

# data[].attributes.attachment_link.description
Zadbaj o swoje bezpieczeństwo online. Poznaj zasady bezpiecznego surfowania w sieci, by nie wpaść w sidła podstępnych Sieciuchów.