# data[].attributes.body
https://www.instagram.com/p/CFxM-CiAede/

Ook een video gemaakt door Yousif Alshewaili uit Irak, die verblijft in Moria kamp in samenwerking met een filmmaker uit Afrika. Deze krachtige video is een oproep en zet aan tot bewustmaking. Hopelijk kan iedereen deze link openen, anders mag je me contacteren. Groetjes, Joke

# data[].attributes.body
https://www.instagram.com/p/CE6sYMOjjtQ/

Gemaakt door Yousif Alshewaili uit Irak, die momenteel verblijft in Moria kamp (Griekenland).
De link werkt wel enkel via instagram... Als het niet lukt om deze te zien mag je me een privéberichtje sturen! Het is zeker de moeite ;) Groetjes, Joke

# data[].attributes.body
Boeiende gesprekken (via video + podcast)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Opgepast: populair, hypothetisch en donker drieluik! 1. We leven allen steeds meer in bubbels waarin we alleen bevestigd worden in onze eigen mening. 2. Binnenin deze bubbels worden onze meningen bij gebrek aan tegenstem alleen maar extremer. 3. We slagen er daarom steeds minder in het compromis te vinden.

Het resultaat? Een machteloze politiek die niet de hervormingen kan doorvoeren die nodig zijn om de problemen echt op te lossen.

Het tegenargument voor dit donker drieluik? Christophe Busch! Ex-directeur van Kazerne Dossin (Holocaust) en vers directeur van het Hannah Arendt Instituut (burgerschap). Niet met een groot plan. Niet met dramatische uitspraken. Niet met vingerwijzingen, zondebokken of dogmatisch denken. Wel met empathie. Empathie, gecombineerd met messcherpe analyses gebaseerd op een breed historisch besef.

Wie zich zorgen maakt, mag dit niet missen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Christophe Busch: Relaties smeed je in vredestijd - Zwijgen is geen optie

# data[].attributes.attachment_link.description
Of luister naar de Podcast Wie is Christophe Busch? Opgepast: populair, hypothetisch en donker drieluik! 1. We leven allen steeds meer in bubbels waarin we alleen bevestigd worden in onze eigen mening. 2. Binnenin deze bubbels worden onze meningen bij gebrek aan tegenstem alleen maar extremer. 3.

# data[].attributes.attachment_link.description
Speciaal voor de digitale #Trefweek2020 van Socius maakte dichteres Maud Vanhauwaert een reeks video's waarin ze gedichten voordraagt die ontstaan zijn vanuit sociaal-culturele initiatieven. In deze eerste video maakt ze je nostalgisch en heeft ze het over binair taalgebruik dat al van jongs af aan ingeprent wordt. #nonbinair #nonbinary #genderidentiteit

# data[].attributes.attachment_link.description
Beweging.academie brengt mensen en organisaties samen om hun kennis, inzichten en competenties te versterken en te bouwen aan een rechtvaardige en duurzame wereld.

# data[].attributes.body
Dit is een documentaire waar het onderwerp kindermishandeling besproken wordt door getuigen en professioneel deskundige. Er zijn drie afleveringen die gaan over : het taboe rond kindermishandeling - misbruikdetectie en hulpverlening dat nog vaak misloopt - en de invloed ervan op je lichaam en brein. Een heel aangrijpende documentaire waarvan we nieuwe inzichten kunnen meenemen in onze hulpverlening.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kindermishandeling is, zeker in Vlaanderen, een enorm taboe. Evelien, Linda en Dirk doorbreken het, met ongeziene openhartigheid en moed. Kinderpsychiater Peter Adriaenssens geeft duiding.

Zit je met vragen na het zien van deze aflevering? Bij
Tele-Onthaal kan je terecht voor een anoniem gesprek op het telefoonnummer 106 of via www.tele-onthaal.be.

Praten met een professionele hulpverlener? Bel naar 1712 of chat via www.1712.be.

Ben je minderjarig? Dan kan je ook anoniem chatten met iemand via www.nupraatikerover.be.

# data[].attributes.attachment_link.title
Als je eens wist - Aflevering 1 | VRT NU

# data[].attributes.attachment_link.description
Kindermishandeling is, zeker in Vlaanderen, een enorm taboe. Evelien, Linda en Dirk doorbreken het, met ongeziene openhartigheid en moed. Kinderpsychiater Peter Adriaenssens geeft duiding. Zit je met vragen na het zien van deze aflevering? Bij Tele-Onthaal kan je terecht voor een anoniem gesprek op het telefoonnummer 106 of via www.tele-onthaal.be.

# data[].attributes.body
Met: MPI Oosterlo VZW, BuSO Oosterlo, Thomas More, Spray&Play en Villa Basta

# data[].attributes.attachment_link.description
Timelapse video van het graffiti project 2020
Deelnemers van MPI Oosterlo VZW en BuSO Oosterlo gingen samen met Thomas More, Spray&Play en Villa Basta deze muur te Geel aanpakken.

Music: Prod. by Intenzoo

# data[].attributes.body
Dit liedje is voor mezelf zeer inspirerend wanneer ik werk omtrent bepaalde thema's. Deze video is genomen tijdens de protesten in Amerika.

# data[].attributes.attachment_link.title
Protesters sing The Black Eyed Peas - Where Is The Love? 2009-2020

# data[].attributes.body
https://jeugdwerktegenracisme.be/onze-visie/

# data[].attributes.body
Baby'tjes zijn voor ons nog niet van toepassing, maar ik vond het wel een hele leuke om te delen! = Duurzaamheid en ondersteuning voor jonge gezinnen!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vzw Al-arm organiseert jaarlijks een fakkeltocht omdat het op 17 oktober de internationale dag van verzet tegen armoede is. We hebben beslist om met onze vereniging de fakkeltocht niet te laten doorgaan. Eerst en vooral zijn grotere manifestaties in tijden van corona niet verantwoord anderzijds moeten we de fakkeltocht met een kritisch oog kunnen bekijken en gezien de veranderingen binnen de vereniging is het niet meer zo opportuun om zo'n grote organisatie alleen te dragen.

Met enkele partners: Waaiburg, LOI Geel, Thomas More Geel, ... organiseren we dit jaar een wandelroute in het centrum van Geel. Van 17 oktober tot en met 24 oktober organiseren we verschillende stopplaatsen in het centrum van Geel bij bestaande lokale handelaren, sociale organisaties of diensten. Zo kan iedere Gelenaar op zijn eigen tempo en in alle veiligheid van zijn bubbel een wandeling doen in functie van 17 oktober 2020 terwijl we een link maken met het bestaande aanbod van bekende horecazaken, organisaties in Geel.

Elke stop zal het thema inkomen en onderbescherming uitlichten. Dit kan op verschillende manieren: een getuigenis, raamdecoratie, poëzie, kunstwerken, een geluidsopname, witte lakens met boodschappen, ... De werkvormen worden nog bekeken en afgestemd met de stops. De inhoud van het thema komt vanuit de ervaring van mensen met armoede, in Geel. Zij worden bevraagd en bereikt door verschillende welzijnspartners: Al-arm vzw, Dienst Gelijke Kansen, Loi, Waaiburg, ...

Meer informatie over het evenement vind je via Facebook.

Meer informatie over de campagne vind je terug via:

# data[].attributes.attachment_link.title
Campagne 2020 - Alles over vzw Al-Arm te Geel.

# data[].attributes.attachment_link.description
Vzw Al-arm organiseert jaarlijks een fakkeltocht omdat het op 17 oktober de internationale dag van verzet tegen armoede is. We hebben beslist om met onze vereniging de fakkeltocht niet te laten doorgaan.

# data[].attributes.body
- Een krant met activiteiten van partnerorganisaties in de stad Herentals voor de stad Herentals.
- Een sociaal-artistiek project waarbij iedereen bewoner of organisatie een stoffen doek kreeg waarop hij/zij/hen een kunstwerk mochten maken. Deze werden aan elkaar genaaid als "De mat van Herentals".
-  Woon-en renovatiebeurs voor een buurt waarbij de staten van de huizen ondermaats waren.
- Een plantenproject waarbij bewoners inspiratie konden opdoen/bloemen kregen om hun voortuinen op te fleuren. Een doelstelling opgelegd vanuit de stad.
- Kringkruidenier (Herentals)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
- T.a.v. ministers, beleidsmakers, hogeronderwijsinstellingen, professoren en docenten -

Social media kanalen worden overspoeld met bezorgde posts van de Vlaamse studentengemeenschap: bijna dagelijks verschijnen berichten van studenten die zich genegeerd, alleen en onvoldoende ondersteund voelen. De Nationale Veiligheidsraad heeft zich tot op heden nauwelijks uitgesproken over ons, studenten aan de hogeschool of universiteit. Dit terwijl wij in de Vlaamse Gemeenschap (Vlaanderen en Brussel) met ongeveer 240.000 studenten zijn. Wij voelen ons niet betrokken in de huidige coronacrisis, laat staan dat er rekening wordt gehouden met onze bezorgdheden.

Met deze petitie vragen wij meer aandacht voor de huidige situatie en bezorgdheden van studenten en hopen we dat er concrete maatregelen worden getroffen. Hierbij staat het mentaal welzijn van studenten centraal; men heeft dit sluipend fenomeen in onze samenleving te lang genegeerd, ook in het pre-coronatijdperk. Het wordt hoog tijd dat we het mentaal welbevinden van onze jongeren - inclusief studenten - ernstig nemen, net zoals we andere lichamelijke klachten au sérieux benaderen.

Wij vragen meer aandacht voor het volgende:

1. We vragen dat er meer erkenning is voor de moeilijke situatie van de studenten. Men haalt aan dat het coronavirus de wereld sterk heeft beïnvloed - en terecht. Dit geldt dus ook voor onze studenten: hun wereld wordt gelijkerwijs beïnvloed door deze pandemie. Laten we begrip opbrengen voor deze uitzonderlijke en moeilijke situatie waarin studenten zich optimaal trachten voor te bereiden op de blokperiode en de examens.

2. Wij willen dat er meer aandacht wordt besteed aan het mentaal welbevinden van studenten. De Vlaamse Vereniging van Studenten zette hier sterk op in, met als gevolg dat dit reeds werd opgenomen in het Vlaams Regeerakkoord. Toch blijven concrete maatregelen en een langetermijnvisie om in te spelen op de mentale gezondheid van de studenten nog steeds uit. We stellen vast dat het aantal studenten dat zich ongelukkig of zelfs depressief voelt enorm gestegen is - wat tevens wordt bevestigd door cijfers. Wat ons tevens verbaast, is dat het vooral de hogeronderwijsinstellingen zijn die sociale voorzieningen treffen voor studenten tijdens deze crisis, terwijl dit toch een van de fundamentele taken is van een sterke overheid?

3. De studentengemeenschap is geen homogene groep. Niet iedereen beschikt over een stabiele leeromgeving waar hij/zij/x in alle comfort kan studeren. Daarnaast moet er ook aandacht zijn voor studenten die geen internet hebben en/of niet over een eigen laptop beschikken. Bepaalde studenten durven door een schaamtegevoel of omwille van andere persoonlijke redenen geen stap te zetten om ondersteuning te vragen. Dit zorgt ervoor dat veel hogeronderwijsinstellingen niet op de hoogte zijn van wat er bij deze studenten speelt. Wij vragen dan ook dat er inspanningen worden geleverd om oplossingen te voorzien voor deze studenten - die zich vaak al in een kwetsbare positie bevinden. Wij geloven dat alle studenten hun examens in een veilige omgeving moeten kunnen voorbereiden en afleggen. Wij zijn op de hoogte van de beslissing van de Nationale Veiligheidsraad om openbare studieruimtes terug te openen, en zijn uiteraard tevreden met deze beslissing. We hopen dat dit zo snel mogelijk wordt gerealiseerd en dat de communicatie met de studenten hierover op een vlotte manier kan plaatsvinden.

4. Er worden allerlei maatregelen genomen voor bedrijven, werknemers, etc. En terecht. Maar wat met de studenten? Er zijn studenten die als jobstudent werken om hun kosten, inclusief studiekosten, te dekken. Op dit moment zijn velen van hen niet aan het werk, maar blijven de kosten wel oplopen. Men houdt hier geen rekening mee. Daarnaast betalen vele studenten de huur van hun kot gewoon verder, zonder dat ze er gebruik van maken. Hoe lang dit allemaal zal duren blijft onduidelijk, maar het is wenselijk dat men hierover nadenkt en oplossingen aanbiedt.

5. Onder meer universiteiten verzekeren studenten dat ze 'mildheid' zullen hanteren. Wij vernemen graag wat men bedoelt met deze abstracte term, wat betekent mildheid in de praktijk? Welke invloed heeft dit op de examens, op de verbetering van de examens en bijgevolg op de examenresultaten? Dit begrip zou verduidelijkt mogen worden. Wij vragen daarnaast ook duidelijkheid over de toekomst: wat als we niet slagen voor een vervangtaak? Wordt dit in tweede zit dan een theoretisch examen of blijft de eerdere evaluatievorm behouden? Er zijn tot op heden te veel vragen, maar te weinig antwoorden.

6. Als studenten denken wij uiteraard ook na over de examens en de examenresultaten. Het is duidelijk dat studenten nu minder goed kunnen presteren dan voorheen, waardoor de vraag rijst wat dit concreet in de praktijk zal betekenen. Zal men even strikt handelen op vlak van bindende studievoorwaarden en verlies van studiepunten? Studenten kunnen hun leerkrediet terugvorderen wegens overmacht, maar geldt de huidige crisis als onmacht? We denken daarbij vooral aan studenten die nu een uitsluiting riskeren of later in de opleiding minder kansen zullen krijgen, terwijl dit in normale omstandigheden niet gebeurd zou zijn. Het verlies van deze studiepunten heeft ook financiële gevolgen voor studenten en hun ouders. Zo kunnen sommige studenten hun studietoelage verliezen indien ze te weinig studiepunten behalen op het einde van dit semester. Studenten zullen hoogstwaarschijnlijk langer moeten studeren, wat wederom extra kosten met zich meebrengt (huur van het kot, studiegeld...). Wij zouden graag een dialoog zien die deze grote stressfactor in acht neemt en hopen bijgevolg dat de minister van Onderwijs, Ben Weyts, deze bezorgdheid ernstig neemt.

7. Wij begrijpen dat het geen evidente tijden zijn voor professoren en docenten, maar dit geldt tevens voor studenten. Het is niet altijd evident voor studenten om aan zelfstudie te doen, zeker niet als het lesmateriaal de wensen overlaat. Het is absoluut niet goed dat lessen veel te laat worden gepubliceerd, dat taken last-minute worden aangekondigd en dat er van de studenten wordt verwacht dat ze dit allemaal zwijgend ondergaan. Studenten trachten deadlines te respecteren, maar wij vragen dat professoren en docenten dit ook doen.

In conclusie, wij hopen dat deze petitie de beleidsmakers, de hogeronderwijsinstellingen en bijgevolg de professoren en docenten goed bereikt en constructief wordt benaderd. Wij hopen oplossingen te vinden voor onze medestudenten. Een constructief debat moet gevoerd worden om de toekomst van onze jongeren, inclusief onze studenten, te garanderen. Niet enkel voor onze studenten, maar in de eerste plaats voor onze samenleving. #geefonseenstem

Getekend,
Bezorgde studenten

Bij vragen of contact kan u terecht op geefonseenstem@hotmail.com

# data[].attributes.attachment_link.title
Studenten voelen zich onvoldoende betrokken: geef onze stem in deze crisis kracht bij

# data[].attributes.attachment_link.description
T.a.v. ministers, beleidsmakers, hogeronderwijsinstellingen, professoren en docenten - Social media kanalen worden overspoeld met bezorgde posts van de Vlaamse studentengemeenschap: bijna dagelijks verschijnen berichten van studenten die zich genegeerd, alleen en onvoldoende ondersteund voelen. De Nationale Veiligheidsraad heeft zich tot op heden nauwelijks uitgesproken over ons, studenten aan de hogeschool of universiteit.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Om kwart na twaalf heeft de cultuur- en evenementensector onder de naam "Sound of silence" een stil protest gehouden op grote pleinen in verschillende Vlaamse steden. Ze willen meer toekomstperspectief. Concreet werd het gelijknamige nummer van Simon & Garfunkel abrupt onderbroken, gevolgd door enkele minuten stilte. "Het is niet vijf vóór twaalf, het is kwart óver twaalf", klinkt het.

# data[].attributes.attachment_link.title
Stil protest voor meer perspectief in coronatijden: "Er is nog geen licht aan het einde van de tunnel"

# data[].attributes.attachment_link.description
Om kwart na twaalf heeft de cultuur- en evenementensector onder de naam "Sound of silence" een stil protest gehouden op grote pleinen in verschillende Vlaamse steden. Ze willen meer toekomstperspectief. Concreet werd het gelijknamige nummer van Simon & Garfunkel abrupt onderbroken, gevolgd door enkele minuten stilte.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sinds het ontstaan van de burgerinitiatieven in 2017 in Gent, heeft de stad er nooit eerder zoveel geld voor opzij gezet. De stad heeft een 'wijkbudget' van 6,25 miljoen. Inwoners die initiatieven nemen om hun wijk op te waarderen kunnen een stukje budget aanvragen om hun project te realiseren. De 'wijkbudgetten' zijn met een opvallende campagne met hoge stoelen voorgesteld.

# data[].attributes.attachment_link.title
50 opvallende stoelen moeten Gentenaars inspireren voor burgerinitiatieven

# data[].attributes.attachment_link.description
Sinds het ontstaan van de burgerinitiatieven in 2017 in Gent, heeft de stad er nooit eerder zoveel geld voor opzij gezet. De stad heeft een 'wijkbudget' van 6,25 miljoen. Inwoners die initiatieven nemen om hun wijk op te waarderen kunnen een stukje budget aanvragen om hun project te realiseren.

# data[].attributes.attachment_link.title
Look Beyond Borders - 4 minutes experiment

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Armoede is een maatschappelijk probleem. Klopt! Maar dat wil niet zeggen dat scholen en leraren niets kunnen doen. "Door met de juiste blik naar armoede te kijken, met ouders verantwoordelijkheid te delen en structureel samen te werken met de lokale overheid, giet je niet langer druppels op een hete plaat", zeggen armoede-experts Griet Roets (UGent) en Wim Van Lancker (KULeuven).
Sinds de lockdown vorig schooljaar luiden de alarmbellen over armoede. We wisten toch al langer dat er een probleem was?

Wim Van Lancker: "Het onderwijs had al veel aandacht voor armoede. Vooral in beleidsplannen, schoolreglementen en onderwijsblogs. Niet altijd in daden. Nu ondervonden álle scholen het opnieuw aan den lijve. Het onzichtbare werd zichtbaar. Als kansarme leerlingen in de klas zitten, zie je of ze meedraaien. Maar als je online lesgeeft, ben je ze snel kwijt. Hoe komt dat? Ouders doen er alles aan zodat leraren en directeurs niet zien dat hun kinderen in armoede opgroeien. Om vooroordelen en stigma te vermijden, maar ook uit schaamte. Plots merken leraren ook in 'rijke' scholen dat er een probleem is."

Griet Roets: "Veel leraren, zorgcoördinatoren, tot zelfs directeurs weten dat sommige gezinnen in armoede leven, maar zolang het kan, stellen ze een schoolplan tegen armoede uit. Maar een armoedebeleid mag niet in het bakje van individuele leraren zitten. Anders tikken collega's en directie leraren die zich inzetten voor zo'n gezin zelfs op de vingers. 'Dat is je taak niet!'. Ze zien de armoede wel, maar handelen toch niet armoedebewust. Tot nu, want kansarme kinderen zijn de eerste die je kwijt speelt tijdens afstandsonderwijs."

Leraren komen meestal uit de middenklasse. Begrijpen ze wat armoede is?

Wim Van Lancker: "Leraren hebben inderdaad meestal een middenklasseprofiel. Ze hebben geleerd dat je je huiswerk moet maken, dat je je best moet doen en dan naar het hoger onderwijs gaat. Dat is zo vanzelfsprekend dat je onterecht denkt dat iedereen dat kan. Het potentieel is er wel, maar komt er niet uit door de materiële omstandigheden waarin de leerlingen opgroeien. Die klik moet je blijven maken. Veel leraren proberen dat, maar onderwijs blijft op maat gesneden van de middenklasse."

Griet Roets: "Maar denken dat leraren dat inzicht niet kunnen verwerven, is geen oplossing. Vechten tegen armoede lukt alleen als het hele schoolteam mee wil. En als de school, vooral de directeur, zich engageert om een structureel armoedebeleid uit te bouwen. Scholen werken vaak samen met brugfiguren die ervaringsdeskundige zijn. Zij werken voor de scholengroep hele dagen aan dat complexe probleem. Als zij er alleen voor staan, lossen ze het ook niet op. Want armoede is een zevenkoppige draak."

Hoe ziet zo'n structureel armoedebeleid eruit?

Griet Roets: "Heel belangrijk: bij de juiste instanties signaleren dat een kind in armoede opgroeit, is niet genoeg. Dat je dat doet, wil niet zeggen dat ze het oppikken en dat het voor jou klaar is. Armoede vraagt om mensen die de ambetanterik uithangen: organisaties blijven lastig vallen en zeggen dat ze actie moeten ondernemen."

Wim Van Lancker: "Het is de verantwoordelijkheid van een school, schoolbestuur, scholengemeenschap om oog te hebben voor armoede en daarover na te denken. De school kan geen geld geven aan ouders die zwarte sneeuw zien. Maar wel opmerken dat er een probleem is: sturen we de brugfiguur, hoe gaan we om met die onbetaalde schoolrekening of werken we een plan uit met het OCMW, CAW ... die daarvoor de instrumenten hebben."

Ook leraren in 'rijke' scholen ontdekken dat sommige leerlingen in armoede leven

" Lokale verankering is zo cruciaal. Scholen die goed samenwerken met hun lokale bestuur bereiken veel meer. Net omdat ze dat bredere perspectief in hun organisatie brengen, omdat er brugfiguren rondlopen, structurele samenwerkingen ontstaan en ze via bredeschoolinitiatieven kinderen bereiken die anders niet deelnemen."

Griet Roets: "In Oostende confronteren scholen ouders niet zelf met onbetaalde schoolfacturen. Het lokale bestuur bekijkt meteen voor alle kinderen van het gezin wat er nodig is. Het is structureel en systematisch. Een team gaat in de verschillende scholen langs om te overleggen."

Wim Van Lancker: "Schoolmaaltijden zijn een aspect van armoedebestrijding. Les volgen met een lege maag heeft een onmiddellijk effect op leerprestaties. Logisch dat een school daarop inzet. Een lege brooddoos of een zakje chips maakt armoede zichtbaar. Probeer je als school zelf iets te organiseren of werk je samen om er op lokaal niveau iets aan te doen? Steden hebben veel ervaring met goedkope maaltijden en sociale restaurants, zonder te stigmatiseren. Dat geldt ook voor schoolrekeningen, uitstappen ... Alles wat armoede zichtbaar maakt en waar ouders zich aan proberen te onttrekken."

Welke rol geef je aan de ouders?

Wim Van Lancker: "Het is veel te gemakkelijk om als school je kop in het zand te steken en de schuld voor financiële problemen bij de ouders te leggen. De schuldvraag zit bij iedereen ingebakken: we proberen overal een verantwoordelijke voor te vinden, bij voorkeur van buitenaf. Je raakt werkloos en je kan de hypotheek niet meer betalen of je groeit op in generatiearmoede. Of je hebt een bepaald sociaal-cultureel kapitaal niet meegekregen. Wiens schuld is dat? Vaak denk je dat de ouders verkeerde keuzes maakten. Maar welk deeltje is de schuld van de ouders? De schuldvraag negeert hoe complex armoede is. Zo mag je als school dus niet naar ouders kijken."

"Dat wil niet zeggen dat je ouders niet voor hun verantwoordelijkheid mag stellen of verantwoordelijkheid geven. Dan leren ze daarmee omgaan. Maar zolang er niets verandert aan de materiële omstandigheden, blijven ze in hetzelfde straatje. En dan hou je best in je achterhoofd dat het niet zo eenvoudig is om kansen te grijpen."

Hoe pak je dat concreet aan?

Wim Van Lancker: "Kijk naar de oorzaken van een probleem en werk daar samen met de ouders aan. Doe dat opbouwend en niet bestraffend. Die lijn is heel dun. Je zegt aan ouders: 'Je moet op tijd komen. Het zijn altijd dezelfden die te laat zijn!' Dat klopt vaak. Maar wat doe je dan? De poort sluiten voor laatkomers of onderzoeken hoe het komt dat ze te laat zijn. Laat je werkschema het niet toe? Heb je geen opvang voor de jongere kinderen? Achterhaal samen de reden. De verantwoordelijkheid om te komen ligt nog altijd bij de ouders, maar je maakt het ze wel gemakkelijker."

Griet Roets: "Ik noem dat radicaal aanspreekbaar zijn. Maar ook 'tegensprekelijkheid'. Niet: 'je moet het zo doen en anders lig je eruit', maar in overleg gaan. Als scholen en leraren weten dat ze armoede niet alleen kunnen oplossen, werkt dat erg ontschuldigend. Een armoede-reflex opbouwen op school is een werk van lange adem. Toch slagen sommige scholen er wél in om op lange termijn met kansarme gezinnen iets op poten te zetten."

De school heeft de regie in handen. Wat kan je als leraar doen?

Griet Roets: "Kinderen die opgroeien in armoede hebben op een bepaald moment door hoe sociale ongelijkheid zich reproduceert. Ze hebben net als andere kinderen heel lang ambitie - 'ik wil dokter worden' - maar leggen zich er plots bij neer dat dat niet zal lukken. Ze passen hun toekomstperspectief aan. Een jongen van zeven wou politieagent worden, maar hij loopt achterop voor lezen. En zijn vader heeft voor een nieuwe fiets gespaard, dus kiest hij voor postbode. Hij denkt dat zij alleen adressen moeten lezen. Leraren moeten zijn achterstand zien als een sociaal probleem, niet cognitief. En vooral niet denken 'het zijn veerkrachtige kinderen want ze maken er geen probleem van'."

Wim Van Lancker: "Leraren hebben vaak de neiging om uitblinkers wat extra aandacht te geven. Ze kunnen opklimmen en je wil hun excellentie laten renderen. Maar vergeet de leerlingen die minder presteren niet. Hun moeilijke omgeving fnuikt hun ambitie. Daardoor verliezen ze hun motivatie om uit te blinken. Daar speel je als leraar een belangrijke rol. Iedereen kent wel een leraar die een belangrijke impact had door wat hij zei. Ook tegen kansarme kinderen moet iemand zeggen: 'jij kan wél politieagent worden'. Dat lost het armoedeprobleem niet op, maar helpt kinderen wel om door te zetten."

Als je school niets doet, waar sta je dan als leraar?

Griet Roets: " Gebruik je netwerk of maak er een. Met andere scholen of lokale actoren. Anders geraak je teleurgesteld. En dat straalt af op je werk met alle kinderen."

Wim Van Lancker: "Zelf initiatief nemen, is moeilijk omdat alles op je eigen schouders komt. Maar doe dat zeker, als je je sterk genoeg voelt. Of blijf in je school op die nagel kloppen: je wordt de ambetanterik van dienst. Ook de koepels en het beleid zijn verantwoordelijk. Als de bal alleen in het kamp ligt van leraren die de wereld willen veranderen, botsen ze tegen een muur. Dan zeggen ze: 'ik kan er niets aan doen'. Dat is het ergste dat kan gebeuren!"

Tijdens het afstandsonderwijs voorspelden specialisten dat de kloof tussen arm en rijk nog zou toenemen. Zijn scholen dan toch gelijkmakers?

Wim Van Lancker: "In een school 'leer' je niet alleen maar. Het is ook een sociale omgeving waar kinderen in aanraking komen met verschillende lagen van de bevolking. Ze ontwikkelen er sociaal kapitaal. Zonder school zitten kinderen in een thuisomgeving die nog ongelijker is. Maar scholen zijn geen sociale lift meer voor iedereen: ze slagen er meestal niet in om de impact van de sociale achtergrond te verminderen op latere levenskansen, bijvoorbeeld via de doorstroom naar hoger onderwijs."

"Veel leraren signaleren dat een groep leerlingen tijdens corona de aansluiting verloor. Maar er is nog geen systematische analyse. We weten dat vooral de groep leerlingen waar de materiële omstandigheden een rol spelen, gestopt is met leren. Hoe gaan we daarmee om? Scholen die al voor de coronaperiode een structureel armoedebeleid hadden, kennen het antwoord."

Griet Roets: "Je moet samenwerken. Netwerken uitbreiden. Armoede is voor een school te complex om alleen aan te pakken. Een koepel of scholengemeenschap kan daar een belangrijke rol in spelen. Lokale besturen hebben vaak veel expertise. Haak ze aan de expertise van je school in plaats van je leraren aan deuren te laten aankloppen. "

# data[].attributes.attachment_link.title
Armoede vraagt om ambetante scholen - Klasse

# data[].attributes.attachment_link.description
Armoede is een maatschappelijk probleem. Klopt! Maar dat wil niet zeggen dat scholen en leraren niets kunnen doen. "Door met de juiste blik naar armoede te kijken, met ouders verantwoordelijkheid te delen en structureel samen te werken met de lokale overheid, giet je niet langer druppels op een hete plaat", zeggen armoede-experts Griet Roets (UGent) en Wim Van Lancker (KULeuven).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het pretloket is een gezellig ontmoetingsmoment in verschillende buurthuizen waarbij wij 1x per maand zoveel mogelijk cultuur en vrijetijdsaanbod voorstellen. We trachten bezoekers enthousiast te maken en toe te leiden naar cultuur , sport en vrije tijd.

# data[].attributes.attachment_link.description
Het pretloket is een gezellig ontmoetingsmoment in verschillende buurthuizen waarbij wij 1x per maand zoveel mogelijk cultuur en vrijetijdsaanbod voorstellen. We trachten bezoekers enthousiast te maken en toe te leiden naar cultuur , sport en vrije tijd.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het chemiebedrijf stelt verder dat de argumenten van de activisten niet kloppen. "Ethyleen en propyleen zijn de bouwstenen voor essentiële chemische producten die deel uitmaken van het dagelijkse leven, zoals in de auto-, bouw-, energie- en medische sector," klinkt het, "en die worden niet louter gebruikt voor wegwerpplastic." Voorts stelt Ineos dat het project voor een verduurzaming van de chemische industrie in Europa zal zorgen. "Het is 25 jaar geleden dat we nog eens zo'n investering - 5 miljard euro - naar de EU hebben gehaald", aldus het bedrijf. "Project One zal minder dan de helft CO2 uitstoten van de huidige best presterende vergelijkbare installaties in Europa. Zo komt de lat hoger te liggen voor andere, meer vervuilende installaties."

Dat er voor de fabriek bomen moeten worden gerooid, klopt volgens Ineos wel. "De bomen op deze site zijn ontstaan op industriegrond, in havengebied", klinkt het echter. "Wanneer wij deze terreinen niet bebouwen, zullen ze voor een ander industrieel project worden ingezet." Ineos belooft ter compensatie elders meer bomen aan te planten dan het wettelijk verplicht is. "Ook met de aanwezige beschermde diersoorten gaan we met de grootste zorgvuldigheid om", stelt Ineos. "De aangetroffen kolonie behaarde bosmieren zal een nieuwe thuis krijgen in beschermd natuurgebied en voor de rugstreeppad gaan we een nieuwe voortplantingsplaats maken en een nieuwe habitat zoeken."
Bekijk hieronder het verslag uit "Het Journaal":

# data[].attributes.attachment_link.title
Actie aan terrein Ineos in Antwerpse haven afgelopen, aanwezige actievoerders zijn opgepakt

# data[].attributes.attachment_link.description
Het chemiebedrijf stelt verder dat de argumenten van de activisten niet kloppen. "Ethyleen en propyleen zijn de bouwstenen voor essentiële chemische producten die deel uitmaken van het dagelijkse leven, zoals in de auto-, bouw-, energie- en medische sector," klinkt het, "en die worden niet louter gebruikt voor wegwerpplastic."